Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ένα απόγευμα στην Θήβα (διήγημα του Gpointofview)

Posted by sarant στο 3 Νοέμβριος, 2019


Κι άλλες φορές έχουμε φιλοξενήσει στο ιστολόγιο διηγήματα του φίλου μας του Τζι. Το τελευταίο ήταν πριν από δυο μήνες, και εκεί θα βρείτε λινκ προς τα προηγούμενα. Το σημερινό το χαρακτήρισε ο ίδιος «ένα περίεργο διήγημα». Ο πρόλογος δικός του:

Θεωρώ τον Χατζηδάκι αξιόλογο ποιητή, μια πλευρά του που επισκιάζεται από το τεράστιο μουσικό ταλέντο του. Και φυσικά σ’ ένα από τα κορυφαία δημιουργήματά του, τον κυρ Αντώνη, όπου ήταν δικοί του και οι στίχοι, εμφανίζεται και η οξυδέρκειά του: αν και νέος τότε (το 61) αναφέρεται στην τάση που έχουν οι άνθρωποι όταν περνάν τα χρόνια, να μπερδεύουν την πραγματικότητα με τα όνειρα. Κάπως έτσι, ένα αγαπημένο μου τραγούδι των Waterboys ήρθε αρκετές φορές στις ονειροπολήσεις μου σαν ταινία.

Θα πάω στην συναυλία τους στις 21 Νοέμβρη, προς αποφυγήν παρεξηγήσεων όμως, στην Θήβα δεν έχω πάει ποτέ, μόνο με το ΚΤΕΛ έχω περάσει πριν 40 χρόνια. Προτιμώ να μην μεταφράσω τους στίχους για να μη χαθεί η αυθεντικότητα.

Ενα απόγευμα στην Θήβα. (κατ’ όναρ, καθ’ ύπαρ )

Τα όνειρά σου να τα λες
αν θες να ξαλαφρώνεις
γιατί όσο μέσα τα κρατάς
τόσο θα βαλαντώνεις  (gpointofview)

Depart from me that moment ( Bob Dylan ), σκέφτηκε αλλά δεν το είπε. Γραπωμένη από το μπράτσο του, αγκαζέ, πιο σφιχτά κι από χταπόδι ακολουθούσε τα βήματά του. Ιδια με το χταπόδι που στην κολπάδα τυλίγεται στο δόλωμα κι ανεβαίνει από τον πάτο στον αφρό, μέχρι να το αποχιάσει ο χταποδολόγος. Αλλά τούτη όχι μόνο δεν ήταν χταπόδι να την αποχιάσεις, αλλά δεν τρωγότανε με τίποτε. Δεν το ήξερε όμως σίγουρα τότε, απλά το ψυλλιαζότανε, γι’ αυτό δεν μίλησε. Ηταν το πρώτο τους ραντεβού.

She tried to hold me
She didn’t know
Love is letting go
She said ‘I’m looking for perfection’
As she strode in my direction
She cast her mantle round me,
Said ‘I’m completed since you found me’
She executed her enchantment
Secreted me in her encampment
With diversions and pretences
She dismantled my defences

Το ουζερί στην Θήβα ήταν θλιβερό, μόνο τηγανητοί μεζέδες, άδεια καθίσματα και βρώμικοι τοίχοι. Κι η ίδια η πόλη, κολημένη στις αρβανίτικες εμμονές της έμοιαζε με απομεινάρι του προηγούμενου αιώνα. Η εθνική οδός Αθηνών – Λαμίας με την πρόσβαση μέσω Ορχομενού από το Κάστρο και ο περιφερειακός έβγαλαν την πόλη από την διαδρομή προς την Λειβαδιά, αφήνοντας την στην λησμονιά και την εγκατάλειψη. Μόνο τα ΚΤΕΛ της γραμμής περνάγανε από μέσα. Πιο πολύ θυμότανε ο κόσμος το Κριεκούκι – Ερυθρές το είπανε οι ελληνοποιητές των ονομασιών της υπαίθρου – για το καλής ποιότητας άλευρο, παρά τον Κάδμο Θηβών που βολόδερνε έκτοτε στα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα. Αμα ο δρόμος δεν περνάει μέσα απ’ την πόλη, χαιρετίσματα.

Το ίδιο και περισσότερο θλιβερή η συνοδός του. Ισιο αχυρένιο μαλλί, χοντρά χαρακτηριστικά στο πρόσωπο, ράσα παπά για ρούχα, έμοιαζε με την εικόνα της μάγισσας που είχε στο μυαλό του. Μόνο το σκουπόξυλο έλειπε. Και φυσικά αυτό τον τράβηξε, πάντοτε την ποιητική μούσα του σαν γριά μάγισσα την φανταζότανε και τόχε γράψει στην εισαγωγή της ποιητικής συλλογής του :

Την ειδε. Γύρισε το κεφάλι του στον ουρανό και την είδε. Αρχικά δεν το πίστευε, μα ούτε και μετά το πίστευε πάλι! Αρχικά γιατί δεν το περίμενε και μετά γιατί δεν ήταν όπως την περίμενε.

Η έμπνευση του, η μούσα του πετούσε ανάμεσα στ’ αστέρια…

Οχι σαν διαστημόπλοιο, όχι σαν άγγελος, μα σαν γριά μάγισσα επάνω σε σκουπόξυλο. Και όσο έβλεπε καλύτερα τα ξεβαμμένα της μαλλιά, τα μισοτριμμένα της ρούχα, το θλιβερό καπέλλο, τα ξυπόλητα πόδια τόσο πιο σίγουρος αιαθανότανε πως δεν είχε γελαστεί. Αυτή ήταν, του άρεσε-δεν του άρεσε, αυτή ήταν η μούσα του.

Το μόνο που δεν καταλάβαινε ήταν αυτό το μικρό σπιτάκι στην άκρη του κονταριού της σκούπας. Ηταν ένα μικρό σπιτάκι με μιά μικροσκοπική αυλίτσα και εκεί δυό ακόμα πιό μικροσκοπικά ανθρωπάκια να παλεύουνε και να βγάζουνε τα μάτια τους. Κοιτώντας πιό καλά τους αναγνώρισε, ήταν ο ρίτσος κι’ ο καβάφης που παλεύανε ποιος θ’ ανεβεί πρώτος στο κυπαρίσσι της αυλής.

Οι κάμπιες κατηφορίζανε ήδη από αυτό και διέσχιζαν τα πράσινα πλακάκια της αυλής γυρεύοντας λίγο χώμα. Το φεγγάρι του ουρανού έγινε το φεγγάρι της μικρής αυλής, προσαρμόστηκε στον καινούργιο του ρόλο, τ’ αστέρια συμπυκνώθηκαν κι’ έλαμψαν ακόμη περισσότερο στον μικρούλη ουρανό της αυλής. Ηταν μια όμορφη εικόνα αλλά η μούσα του δεν φαινόταν πια. Σύννεφα κάλυψαν τον υπόλοιπο ουρανό, το σπιτάκι άρχισε να φαίνεται σαν φάτνη κι΄ο ρίτσος με τον καβάφη σαν δυό μικροί χριστούληδες. Υπήρχαν πολλά άσπρα προβατάκια τριγύρω κι’ ενα μικρό μαύρο αφιερωμένο στον Ποσειδώνα. Ισως να υπήρχε κι’ ένας γάϊδαρος, δεν φαινότανε καλά – ήταν πολύ χοντροί οι μάγοι. Γύρω γύρω από τη φάτνη όμως δεν πετούσαν αγγελάκια αλλά μικρές μάγισσες με σκουπόξυλα. Μα καμμιά τους δεν ήταν η μούσα του, ήταν εντελώς σίγουρος αυτή την φορά.

Πιό πέρα οι κάμπιες άρχισαν να μεταμορφώνονται σε πεταλούδες.


Ευτυχισμένες οι κάμπιες γίνονται πεταλούδες και μετά τέλος, ενώ κάποιες άλλες υπάρξεις ξεκινάνε την ζωή τους σαν πεταλούδες και την τελειώνουν σαν κάμπιες, σκέφτηκε. Αφήνουν σημάδια τέτοιες διαδρομές. Μια άσπρη γάτα διέσχισε τον δρόμο τρέχοντας, του άρεσε, κινήθηκε προς τα εκεί  κι ήταν η αφορμή να λυθεί ο γόρδιος δεσμός της. Καλά λένε πως οι άσπρες γάτες φέρνουν καλή τύχη όταν τις συναντάς και κακή τύχη όταν τις έχεις σπίτι σου. Ανακουφισμένος πήρε μια βαθειά ανάσα μα τον ζάλισαν οι ατμοί του αλκοόλ σαν ήρθε απέναντί του φεύγοντας από το πλάι και κόβοντάς του τον δρόμο. Είχε έρθει η ώρα των διαχύσεων πριν τον αποχωρισμό. Ακριβώς ό,τι δεν άντεχε.

Είναι δυνατόν να δεις καλό στην Θήβα ; Ακόμα κι ο Θηβαίος δεν ήταν του γούστου του σαν τραγουδιστής και όχι μόνο. Και της έμοιαζε, απίστευτο πώς της έμοιαζε !

Τον φίλησε στο μάγουλο. Προς στιγμήν νόμισε πως πέθανε και τον νεκροφιλούσαν. Από αντίδραση την φαντάστηκε μέσα σε φέρετρο. Φορούσε -φυσικά- σιδερένια πανοπλία με λίγες σκουριές κι ένα κιτρινόμαυρο κασκόλ στον λαιμό, αυτά έκαναν τον θάνατό της εξαιρετικά αναγεννησιακό. Τα μάτια της, ανοικτά κι ακίνητα ήταν καρφωμένα στα περίτεχνα γύψινα της οροφής. Το ενδιαφέρον της για την Τέχνη ήταν αναμφισβήτητο.

Προσπάθησε να επανασυνδεθεί με την πραγματικότητα μα το χαμόγελό της δεν τον άφηνε…

– Στα Βίλια, φώναξε, στα Βίλια

– Τι σταφύλια, τον ρώτησε απορημένη

– Το επόμενο ραντεβού μας στα Βίλια, της εξήγησε. Ή πουθενά, ψιθύρισε χαμηλόφωνα κι αμέσως ψήφισε την δεύτερη επιλογή του.

– Μαζί σου και στη άκρη του κόσμου, του έπαιξε ματάκια. Ηταν στο στοιχείο της, στα ναζάκια. Θα μπορούσε να κάτσει ώρες εκεί συζητώντας το επόμενο ραντεβού.

Απελπισία.

Οταν το χταπόδι έχει βεντουζώσει στον βράχο δεν ξεκολλάει όσο κι αν το τραβάς. Μπορεί να σου μείνει το πόδι του ή η κουκούλα στο χέρι αλλά δεν θα ξεκολλήσει. Τότε τι κάνεις ; Το καλό το παλληκάρι, ξέρει κι άλλο μονοπάτι : το πιέζεις πάνω στον βράχο κι αυτό από αντίδραση γυρίζει, βεντουζώνει στο χέρι σου και ξεκολλάει εύκολα από τον βράχο.

– Τότε πάμε τώρα, όπου θέλω και όπως το θέλω. Συνόδευσε τα λόγια του με μια όχι και τόσο φιλική χειρονομία.

Πάγωσε. Η αλλάγή σκηνικού την έβγαλε από τα γνώριμά της ύδατα

– Ξέρεις…

She told me I was unrealistic
And then she went ballistic
In her powder blue pajamas,
Me some flotsam in her drama
She said “love’s what I believe in”
But inside she was seething
With a cyclone raging under
Like she was skin surrounding thunder

Δύσκολα τα πράματα αλλά δεν ήθελε συμβιβασμούς, θα έπαιζε το χαρτί του μέχρι τέλους ελπίζοντας να μην την πείσει να συμφωνήσει μαζί του.

Προσποιήθηκε τον μισομεθυσμένο.

– Μη μου την σπας. Πάμε !

– Δεν μπορώ τώρα, έχω δουλειές, ξέρεις … τα παιδιά … την άλλη φορά. Στα Βίλια !

– Ούτε στα Βίλια, ούτε στα Βεντιμίλια. It’s Now Or Never ( Elvis Presley ), της είπε ξαναβρίσκοντας το κέφι του στην θύμηση της Ιταλικής Ριβιέρας.

– Τότε, λυπάμαι. Πάρε με τηλέφωνο αν αλλάξεις γνώμη όταν ξεμεθύσεις, του είπε.

I made it to the stairwell
In the street I muttered farewell
With a driving wind again me
And shame exploding in me
It took me six years to begin again
To feel secure in my own skin again
For she lingered like uranium
Like a demon in my cranium

Την παράτησε κι άρχισε να απομακρύνεται ικανοποιημένος. Τόσα χρόνια ενασχόλησης με τα χταπόδια δεν πήγανε χαμένα. Το χτύπημα ήταν καλό και γλύτωσε και το γούλιασμα αλλά η ψυχική του ηρεμία είχε διαταραχθεί. Προσπάθησε να αυτοσυγκεντρωθεί, να βρει τον δρόμο του. Του πήρε αρκετά λεπτά, μα τα κατάφερε.

Στην Θήβα δεν ξαναπήγε από τότε .

All this was long ago now
And if I knew then what I know now
I’d have deployed a little patience
I’d have laughed at all her stipulations
But I was young and I fumbled
A boy-fool whose castle crumbled
I couldn’t save her
Though I forgave her
She tried to hold me
She tried to hold me
She didn’t know
Love is letting go

107 Σχόλια to “Ένα απόγευμα στην Θήβα (διήγημα του Gpointofview)”

  1. Γς said

    Καλημέρα

    Κι άντε τώρα να πουλήσεις τρέλα στου Σαραντάκου

  2. Καλημέρα

    Ευχαριστώ τον Νίκο για την δημοσίευση στο εξαιρετικό του ιστολόγιο.

    Εχω στα…υπόγεια του επιτελείου μου (χαχαχ) κάποια τέτοια διηγήματα με τον γενικό τίτλο «Κατ’ όναρ, καθ’ ύπαρ» και είπα να κάνω μια δοκιμή. Εξυπακούεται πως όσοι ξέρουν τα τραγούδια μπαίνουν πιο εύκολα στο κλίμα του.

    Ο σύνδεσμος στο τέλος του διηγήματος οδηγεί το τραγούδι στον ήχο που μου αρέσει. Μια άλλη, παρεΐστικη, εκτέλεση υπάρχει εδώ

  3. # 1

    Γιάννη, η δική μου τρέλλα έχει δυο λάμδα, με ένα δεν κάνεις τίποτε

  4. nikiplos said

    Καλημέρα… κατ’ αρχήν στο διήγημα είναι προφανής η άγνοια του συγγραφέα για τη Θήβα. Βέβαια κι αυτή όπως και κάθε άλλη ελληνική πόλη, αν δεν κατέστρεφε το ιστορικό της κέντρο η αντιπαροχή, θα ήταν σήμερα μια πολύ ωραία πόλη, δεδομένου ότι θα είχε πεζοδρομηθεί το ιστορικό της κέντρο. Αλλά είπαμε αυτά χάθηκαν οριστικά, όπως και ό,τι περιούσιο είχε διασώσει αυτός ο τόπος ως προς την αισθητική του.

    Το διήγημα ισορροπεί μιαν ισπανική παροιμία (γυναίκα και χταπόδι) από την αντίθετη πλευρά. Μιαν ερωτική συνεύρεση σε μιαν άγνωστη περιοχή και τι μπορεί να δημιουργήσει. Στα Βίλια αδελφές μου στα Βίλια…

    Από τη Θήβα ως όνομα αρκετοί θυμούνται τον Κάδμο και τους 7-επί Θήβας και την Αντιγόνη. Εγώ πάντοτε υπενθυμίζω τον δαιμόνιο Επαμεινώνδα και την λοξή του φάλαγγα. Τον μόνο που κατανίκησε τους Σπαρτιάτες δυό φορές όταν ήταν στην ακμή και παντοδυναμία τους.

  5. Γς said

    >στην Θήβα δεν έχω πάει ποτέ, μόνο με το ΚΤΕΛ έχω περάσει πριν 40 χρόνια

    εγώ πολλές φορές. Μια μάλιστα ήταν κατά παράβλεψη του Λαγονησίου

    https://caktos.blogspot.com/2015/01/blog-post_6.html

  6. Χαρούλα said

    Καλημέρα!
    Μια γλυκιά παράξενη αίσθηση. Δεν τα πιάσα όλα (τουλάχιστον σε πρώτη ανάγνωση), αλλά απόλαυσα ποίηση. Κρυμμένη σε πεζό. Έπαθα ότι και με κάποιους πίνακες ζωγραφικής. Μ’αρέσουν, αλλά δεν καταλαβαίνω όλα όςα βλέπω.
    Μ’άγγιξε ως θάλασσα. Την αγαπάς, αλλά δεν την καταλαβαίνεις πάντα. Ειναι τραγούδι χωρίς μουσική, απλή, χωρίς φανφάρες, αλλά και πολύπλοκη.

    Ευχαριστώ για την γραφή, την δημοσίευση και την παρεΐστκη εκτέλεση που πρωτάκουσα.

    Όμορφη Κυριακή σε όλους!

  7. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια κι ευχαριστώ τον Τζι για το διήγημα!

    Να θυμηθούμε κι ένα τραγούδι για τη Θήβα:

  8. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    Τζί, πάω να το ξαναδιαβάσω, θέλει εμβάθυνση (τρέ(λ)λα: τα θηλυκά παροξύτονα ουσιαστικά σε – έλα ή – έλη γράφονται με
    έψιλον (ε) και ένα λάμδα (λ), το Κυψέλη που μένεις με ένα το γράφεις, τι όχι; 🙂 )

    Επειδή όμως εσένα σου αρέσει με δύο λ(ου), πάρε αυτό:

  9. Ευχαριστώ για τα σχόλια σας

    # 8

    Γιάννη από ορθογραφικής πλευράς έχεις δίκιο αλλά όπως την παλαιότητα στο μπράντυ ή την ποιότητα στα ξενοδοχεία την μετράς με αστέρια , έτσι (για μένα) η τρέλλα μετριέται με τα λάμδα. Μικρός την έγραφα με πέντε λάμδα, τώρα είμαι στα δυο κι ελπίζω να μη χειροτερέψει η κατάσταση.

    Για την εμβάθυνση συνιστάται η προσεκτική ακρόαση των ασμάτων…

  10. Νέο Kid said

    4. Επαμεινώνδας. Δεν ξέρω αν υπάρχει καμιά «επίσημη» μελέτη για το θέμα, αλλά και μιας εδώ λεξιλογούμε…, θεωρώ εκ πείρας ότι πρέπει να είναι το πιο διαδεδομένο και γνήσια λαϊκό αρχαίο νεοελληνικό όνομα.
    Ποιος δεν έχει ή δεν γνωρίζει έναν Νώντα! Εγώ έχω κι ένα φιλαράκι με το ωραίο χαϊδευτικό «Παμίνος».
    Το δεύτερο λαϊκότερο πρέπει να είναι το Πελοπίδας. Θηβαίος κι αυτός . Τυχαίο? …

  11. Costas Papathanasiou said

    “Πρέπει να ξέρεις μηχανή να κόψεις μαύρα μάτια”λέει ο Μάρκος και ο Gpointofview πρέπει να είναι πολύ καλός “μηχανικός”, αν κρίνουμε από το ωραίο, ανθρωπινότατο,. διήγημα που “έκοψε”, ασχέτως αν η “εξωπραγματική” Μούσα του έκοψε κι αυτόν σε κομμάτια.
    «Είναι δυνατόν να δεις καλό στην Θήβα ;», αναρωτιέται, και από πλευράς μου τουλάχιστον(εν πλήρη γνώσει της ιδιότροπης υποκειμενικότητάς μου) η απάντηση είναι «Σίγουρα. Ναι»:
    Αν διαβάζεις το σχετικό διήγημα, προφέροντας συνεχώς «Θήβα-Θήβα-Θήβα…» θα βρείς εν τέλει κάτι πιο Βαθύ…

  12. Νέο Kid said

    ..Kι ο Περικλής ,βέβαια! Λαϊκότατος και παλαιότατος κι αυτός!

  13. dryhammer said

    Καλημέρα.
    Αυτή η σχέση έλξης – άπωσης, στα όρια της αγάπης – μίσους που αποπνέεται, τόσο για την πόλη (αρχικά) όσο και για τη γυναίκα (κυρίως), όπου τελικά υπερισχύει η άπωση κι η ανακούφιση του αποχωρισμού είναι όλη η ουσία. Την αρχική μοιρολατρική αποδοχή, αυτή η μούσα – μάγισσα μού ‘λαχε, μ΄αυτήν θα πορευτώ, τη διαδέχεται η γινατινή επιλογή του: Πέτα με το σκουπόξυλό σου ανάμεσα στ’ αστέρια, μα φύγε από την (απτή) ζωή μου, να δω τι θα κάνω…

    Εκ των ουκ άνευ, βεβαίως βεβαίως, τα αλιευτικά και τα ποδοσφαιρικά (μην ξεχνιόμαστε…) αλλά στην θέση τους και σε σωστή αναλογία κι όλα μαζί σε συσκευασία Bob Dylan.

    Η επίγευση που μου άφησε (κι αυτό είναι το ζήτημα, το τί σου απομένει) μ’ άρεσε.

    Κατά τα άλλα…
    α) https://www.slang.gr/definition/8586-to-mouni-kai-to-xtapodi-oso-to-xtypas-aplonei

    β) Τί βίλια και Βεντιμίλια όταν έχεις

    https://www.urbandictionary.com/define.php?term=Sensimilla

    γ) «Στην ώρα σου βλαστήμησε, και ψυχικό μήν κάνεις» παροιμία

  14. # 4

    Νίκιπλε έχω υπ’ όψιν μου ένα σκίτσο σχετικό με γυναίκα και χταπόδι, εδώ είναι παραλληλισμός μεθοδολογίας, όχι συνεύρεση. κάπου έχω ακούσει διαβάσει πως το κέντρο της Θήβας και όχι μόνο είναι κτισμένο σε αρχαία ερείπια, κόντρα στην αρχαιολογική υπηρεσία.Φυσικά και δεν ξέρω τίποτε για μέρος που δεν έχω πάει,το μόνο που θυμόμουνα ήταν η ομάδα Κάδμος πουείχε φτάσει μέχρι Β’ εθνική κάπου στα 60-70 αλλά μετά την έφαγε το σκοτάδι.

  15. Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων ούτε στα Βίλια έχω πάει !

    # 6

    Χαρούλα, σ’ ευχαριστώ γιαν το σχίλιό σου και χαίρομαι που σε άγγιξε.

  16. nikiplos said

    10@ και 12@ Κίντο, το πιο λαϊκό αρχαίο όνομα είναι το Βρασίδας. Άσχετα αν ο Σπαρτιάτης στρατηγός ήταν και συνετότατος και αήττητος και κυρίως ατρόμητος… Εδώ κοτζάμ Δάκης το έκοψε γιατί του παραφαινόταν λαϊκό το όνομά του…

    14@ Gee το ξερω… Ούτε ήταν κάποια νύξη ως προς αυτό. Το διήγημα μου άρεσε. Κυρίως γιατί έθιγε ένα ζωτικό θέμα: Όταν ψάχνεις τη μούσα σου, αλλά δεν τη βρίσκεις. Και ύστερα βρίσκεις μια κακιά μάγισσα, ένα ξενοδοχείο της αγάπης. Και ενώ λες να την κάνεις μούσα σου, να αράξεις, περάσεις γεράσεις μαζί της, την ύστατη στιγμή κάτι σε χαλάει, το μετανιώνεις.

  17. Ευχαριστώ για τα νεότερα σχόλια

    # 11

    πολύ καλό το εύρημα Θήβα-βαθύ

    Θα λείψω για λίγο

  18. leonicos said

    Καλημέρα. Επέστρεψα! Πήγα κι ήρθ αλλά δεν σούνεψα (έχω περιτομή από την 8η ημέρα της γέννησής μου)

    Χαίρομαι που σας ξαναβρίσκω, και μάλιστα σε μια από τις καλύτερες στιγμές του ιστολογίου. Εκτιμώ τον Τζι για πολλά και διάφορα, έχει ικανότητες που δεν έχω, αλλά το διήγημα αυτό ξεπερνάει κάθε τι που θα μπορούσα να περιμένω.

    Δεν ηξερα ότι μπορεί να γραφτεί κάτι τόσο ωραίο.

    Ανατρεπτική αλλά υπέροχη γραφή, που ξαφνιάζει και προκαλεί απόλαυση ταυτόχρονα.

    Μπράβο Τζι! Θέλουμε κι άλλο.

  19. leonicos said

    Ξαναγύρισα και βρήκα τον Κοϊντο εκεί που τον είχα αφήσει! Αυτό είναι το πρόβλημα!

  20. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ντροπή σου που εξυμνείς έναν άρρωστο γαύρο, όπως ο Χατζιδάκις. Αν σε πετύχει πουθενά ο Πάμπλο Γκαρσία, θα σε τραβήξει σβέλτα από το πουκάμισο και θα σου ρίξει μια γρήγορη γροθιά στο στομάχι, χωρίς να καταλάβει κάνας περαστικός Κάκος τι έγινε.

  21. Γς said

    Αντε κι άλλη μία Θήβα δικιά μου,

    [υπόψιν και αυτό:
    https://sarantakos.wordpress.com/2013/04/16/7kalokairia-32/#comment-167952%5D

    https://caktos.blogspot.com/2013/04/blog-post_24.html

  22. Γς said

    21:

    Και αυτό:

    https://sarantakos.wordpress.com/2013/04/16/7kalokairia-32/#comment-167952

  23. atheofobos said

    Νομίζω πως το κλασσικό έργο του Hokusai – The Dream of the Fisherman’s Wife 1814 αποτελεί ιδανική εικονογράφηση για το διήγημα!

  24. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Τζη, το εξέλαβα πρωτίστως ως μάθημα για το πόσο βοηθάει η (οκταποδ)αλιευτική στον χειρισμό άμουσων μουσών. Κατά δεύτερον, διαπίστωσα ότι γράφεις ωραία, ακόμη και όταν δεν πρόκειται για ποδόσφαιρο. Τρίτον, αδικείς λιγάκι τους τόπους αφού και μόνο που βλέπεις στους δρόμους της Θήβας τις πεντάμορφες αρβανίτισσες και βλάχες αγάλλεσαι, και η φαντασία σου βελτιώνει την εικόνα του κελεπουριού που σου έλαχε. Μπράβο, Τζή, και ο Θεός να σου το ανταποδώσει με ένα καλό αποτέλεσμα σήμερα! 🙂 [Και μην ξεχνάμε: Τα Βίλια μας έδωσαν μία Λαμπέτη..]

  25. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @23. Εξαιρετικό! (..και ως έμπνευση, και ως εικαστικό ντύσιμο του σημερινού διηγήματος!)

  26. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    Στη Τούμπα αδερφές μου στη Τούμπα!
    Ωραίος ο G.

  27. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα, είχα πάει μια μικρή πεζοπορία

    23 Ωραίο!

  28. Alexis said

    Μου άρεσε το διήγημα, ποιητικό και ολίγον ανατρεπτικό.
    Πολύ ωραίο και το τραγουδάκι των Waterboys.
    Δεν μπορώ να πω το ίδιο και για το As I Went Out One Morning, αλλά ο Ντύλαν έτσι κι αλλιώς δεν είναι του γούστου μου.

    #10, 12, 16: Και Θρασύβουλας! 🙂

  29. Alexis said

    Ντύλαν, ψάρεμα, ποδόσφαιρο…

    Λείπει ο Βέρντι… 🙂

  30. Αιμ said

    27. Εγώ πάω τώρα

  31. sarant said

    Να πούμε εδώ ότι στη Θήβα εκτυλίσσεται το ανάλαφρο και καλογραμμένο αστυνομικό μυθιστόρημα (νουβέλα πιο σωστά) Ριφιφί στο Μουσείο του Γεράσιμου Μπόγρη.

    Το Μουσείο της Θήβας αξίζει επίσκεψη και χωρίς ριφιφί.

  32. Ευχαριστώ για τα νεότερα σχόλια

    # 4, 14, 23, 27

    Ακριβώς αυτή την εικόνα είχα στο νού μου όταν έγραφα στον Νίκιπλο αλλά δεν την έβαλα για λόγους σεμνοτυφίας !

  33. # 29

    και η κηπουρική πλέον, με κουράζει το σκύψιμο. Ο Ντύλαν κι ο Βέρντι είναι πνευματικές τροφές, το ψάρεμα κι η κηπουρική πραγματικές.

  34. # 18

    Λεόνικε, καλώς επανήλθες

  35. Γιάννης Ιατρού said

    11: 👍👌😅

    Περίεργο (ετυμολογικά) όνομα αυτό της Θήβας. Το αναφέρει κι Όμηρος, Ιλ. ΙΙ, 505, Ὑποθῆβαι.
    Μάλλον από τους Ετρούσκους (teba –> λόφος) προέρχεται (αυτό των Θηβών της Βοιωτίας, γιατί έχουμε και στην Αίγυπτο… 😉).
    Εδώ εκτενής ετυμολογική εξέταση από τον Frisk με τις σχετικές παραπομπές (Kretschmer, Heubeck, Szemerenyi, Norbert Jokl, Bertroldi, Grasberger, Steph. Byz. κλπ.).

  36. atheofobos said

    31
    Το Μουσείο της Θήβας αξίζει επίσκεψη και χωρίς ριφιφί.

    Είναι εξαιρετικό!
    ΜΙΑ ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΕΚΔΡΟΜΗ ΜΕ ΕΚΠΛΗΞΕΙΣ- ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΘΗΒΩΝ, ΤΟΝ ΚΑΤΑΡΡΑΚΤΗ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΡΥΑ ΤΗΣ ΛΕΙΒΑΔΕΙΑΣ
    http://atheofobos2.blogspot.com/2017/04/blog-post_11.html

  37. sarant said

    36 Nομίζω πως το δικό σου άρθρο με είχε παρακινήσει

  38. # 20

    Μια που ανέφερες τον Πάμπλο Γκαρσία, σου στέλνει χαιρετίσματα μέσω των παιδιών του …

  39. mitsos said

    Καλησπέρα
    Τελικά
    δεν είναι ένα …δεν είναι δυο ,
    Άρα δεν είναι τυχαίο.
    Δεν του το είχα του μΠΑΟΚτζή…
    αλλά το έχει.
    Το σημερινό λίγο εκκεντρικό ,
    αλλά μ΄άρεσε
    ( μη σου πω περισσότερο κι από τον Δία )

    Ευχαριστούμε Γιώργο

  40. sarant said

    38 Σαν μεγάλοι είναι αυτοί για Κ19 🙂

  41. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Φαίνεται πως δεν είναι μόνο ο Τσίπρας που δεν τα πηγαίνει και τόσο καλά με την Γεωγραφία. Για πολλούς σημερινούς υπουργούς (που έχουν κάποια σχέση με το προσφυγικό και κάνουν δηλώσεις), πολιτικούς παράγοντες και δημοσιογράφους (ιδίως της τηλεόρασης), δεν υπάρχει νησί με το όνομα Λέσβος. Στην θέση του ο Θεός έβαλε την νήσο Μυτιλήνη..

  42. Γιάννης Κουβάτσος said

    40: Όντως. Ελπίζω να ζήτησε έλεγχο ταυτοτήτων ο Παναθηναϊκός. ☺

  43. ΚΩΣΤΑΣ said

    Τζι, καθότι τυγχάνω μειωμένης καλαισθητικής αντίληψης, από σουρεαλισμό είμαι ντιπ για ντιπ σκράπας. Το μόνο σουρεαλιστικό που σε όλη μου τη ζωή μπόρεσα να απολαύσω, είναι το στιχούργημα του μέγιστου ποιητή Φανφάρα: άσπρα κοράκια, πράσινα κοράκια, κόκκινα κοράκια…
    Αλλά αφού όλοι λένε ότι είναι ωραίο, σε συγχαίρω κι εγώ.

    Έλα σε πειράζω. Διαβάζοντάς το, το ευχαριστήθηκα, γέλασα. Μόνο που έκανα και μια πονηρή σκέψη. Όσοι φίλοι μας τύχαινε να έχουν τέτοιες εκπάγλου ωραιότητας και κάλλους μούσες, όπως ο ήρωας του διηγήματό σου, τους αποκαλούσαμε σαβουρο…αγάπηδες. 😜

  44. 41 Λέσβος ή Μυτιλήνη χρησιμοποιούνται εξίσου για το νησί. Στο βεβαιώνω. Εγώ π.χ. όταν θέλω από πού είμαι απαντώ εξίσου και αδιακρίτως «Πλαγιά Λέσβου» ή Πλαγιά Πλωμαρίου Μυτιλήνης».

  45. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Το γνωρίζω! 🙂 Όταν, όμως, είσαι δημόσιο πρόσωπο, χρησιμοποιείς την επίσημη ονομασία..

  46. Πέπε said

    @41:
    Ιστορικά το νεοελληνικό όνομα του νησιού είναι Μυτιλήνη. Η σχολική κατασκευή «Λέσβος το νησί, Μυτιλήνη η πόλη», που στηρίζεται στη νεκρανάσταση του αρχαίου ονόματος του νησιού, έχει επηρεάσει τις γλωσσικές συνήθειες όσων το έμαθαν διαμεσολαβημένα, δηλαδή κυρίως στο σχολείο, όχι όμως (τουλάχιστον, όχι και τόσο) των ίδιων των Μυτιληνιών που το ξέρουν από πρώτο χέρι.

    Δεν είναι τυχαίο το πόσο λίγο εύχρηστα είναι τα παράγωγα του επίσημου ονόματος «Λέσβος»: γράφει καμιά συσκευασία ή διαφήμιση «λεσβιακό λάδι» ή «λεσβιακό τυρί»; Δηλώνει κανείς Λέσβιος, πόσο μάλλον Λεσβία ή Λέσβια; Μόνο σπανίως σε κείμενα λόγιου ύφους. Θα μου πεις, ελλοχεύει η παρανόηση με τις λεσβίες-ομοφυλόφιλες, και το ενδεχόμενο των εξ αυτής απορρεόντων χαχανητών. Μα αν οι λέξεις Λέσβιος, Λέσβια, λεσβιακό (για το νησί πάντα) ήταν ριζωμένες, ούτε παρανόηση θα γινόταν εφόσον το συμφραζόμενο το αποκλείει, ούτε θα υπήρχε κατ’ ανάγκην τάση να προκαλούν θυμηδία και χάχανα (όπως λ.χ. δεν προκαλούν, ενώ θα μπορούσαν δυνητικά, το τοπωνύμιο Μαλακάσα ή το επώνυμο Μαλακάσης).

    Η αλήθεια είναι ότι το ίδιο το τοπωνύμιο Λέσβος έχει όντως ριζώσει -μόνο αυτό, όχι τα παράγωγά του- οπότε δεν θα μπορούσα να αμφισβητήσω την ορθότητα-νομιμότητά του. Αλλά μη φτάνουμε και στο άλλο άκρο, να αμφισβητούμε το όνομα Μυτιλήνη για το νησί.

  47. Μανούσος said

    Να πάτε στην Θήβα όσοι δεν έχετε πάει.
    Έχει ένα ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ μουσείο (και ως έκθεση και ως εκθέματα) και παρά το ότι δεν σώζει τίποτε σχεδόν από το αρχαίο μεγαλείο και μόνο οι ασήμαντοι λίθοι που σώζονται δεξιά και αριστερά σε ταυτισμένα σημεία (πχ τάφος της Νιόβης, Ηλέκτρες Πύλες κλπ) συγκινούν τον επισκέπτη με το βάρος της ιστορίας τους. Μη ξεχνάμε ότι η μισή Ελληνική μυθολογία στην Θήβα διαδραματίζεται ή με αυτήν σχετίζεται.

  48. Γιάννης Κουβάτσος said

    Τι var και ξένοι διαιτητές και κουραφέξαλα…Οι νεόπλουτοι την έχουν στήσει καλά την παράγκα τους…Ξεφτιλίκια μπαοκτσίδικα, πολύ χειρότερα από των προκατόχων τους.

  49. # 48

    Εχεις το ίδιο μυαλό(;) με τον Κουρμπέλη που έσπρωξε με την λογική πως δεν δίνεται πέναλτυ στις καθυστερήσεις, τελικά είσαι χειρότερος κι από τους γάβρους και τον αλήτη που έχει για προπονητή ο ΠΑΟ. Την στιγμή που πήγε ο διαιτητής στο VAR και είδε την φάση στο αργό δεν υπήρχε περίπτωση να μην το δώσει. Αμφιβάλλω αν είδες το ματς, μάλλον κανένα βαζελοραδιόφωνο θα άκουγες.

  50. Γιάννης Κουβάτσος said

    Θα ‘πρεπε να ντρέπεστε, αλλά ποιος έχασε την ντροπή…Το ματς δεν θα έληγε με τον Μπαοκ ηττημένο. Μακάρι να το πάρει ο Ολυμπιακός. Σταματάω εδώ, δεν χρωστάνε τίποτα οι υπόλοιποι σχολιαστές.

  51. sarant said

    46 Θα συμφωνήσω σε γενικές γραμμές με τον Πέπε. Με μια εξαίρεση, ότι υπάρχει η Λεσβιακή άνοιξη, το πνευματικό κίνημα του μεσοπολέμου. Ομως επειδή ακριβώς ήταν κάτι το λόγιο, ονομάστηκε έτσι. (Και δεν υπήρχε τότε η άλλη σημασία του λεσβιακός, η διεθνής. Και η γιαγιά μου, θυμάμαι έλεγε «εγώ και άλλες Λεσβίες ποιήτριες» και δεν παρεξηγιόταν).

  52. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>σ’ ένα από τα κορυφαία δημιουργήματά του, τον κυρ Αντώνη

  53. # 50

    Μόνο που σκέφτομαι πως είσαι εκπαιδευτικός, ανατριχιάζω ! Σκέφτομαι τι παράδειγμα αντικειμενικότητας είσαι !
    Ο διαιτητής έδειξε 5 λεπτά καθυστέρηση στα οποία είχαμε το θέατρο για τραυματισμό του Ινσούα και δυο φορές τα καραγκιοζιλίκια του Διούδη που είδε τελικά κίτρινη. Ηταν αναμενόμενο πως θα βάσταγε ένα τουλάχιστον λεπτό παραπάνω ο διαιτητής και το πέναλτυ έγινε στο 5.30 περίπου. Έπειδή κοιμάσαι τον ύπνο του δικαίου ο Αηδώνης έχασε το πριμ που τούχανε τάξει και τάβαλε με τον τέταρτο ο οποίος δεν είχε απολύτως καμιά σχέση όπως δεν έχεις και συ σχέση με πολλά πράγματα, που ποτέ σου δεν κατάλαβες πως πήρε ένα πρωτάθλημα ο ΠΑΟ και βρέθηκε 90 εκατομμύρια χρεωμένος, όπως ποτέ σου δεν ενοχλήθηκες από τον Καραπαπάρα και τον Μουρλοσάββα, ούτε που πέθανε ο 9ος και βασικός μάρτυρας για το ναρκόπλοιο ή που έχουν μεταναστεύσει τρεις ως τώρα ανακρίτριες γιατί φοβούνται να αναλάβουν την διαδικασία, ούτε που δεν γίνεται η δίκη του Τζήλου που πρακτικά θα οδηγήσει σε υποβιβασμό τον ΟΣΦΠ αφού εμπλέκεται αντιπρόεδρός του, ούτε που μπήκε ο Τσουκαλάς με σημαία του γάβρου μέσα στο γήπεδο της Ξάνθης για να προκαλέσει επεισόδια και τιμωρία της έδρας, μόνο είδες την ατυχία του ΠΑΟ (μέσα στην κωλοφαρδία που είχε σ’ όλο το ματς) σαν…αδικία και διεθνή παράγκα του ΠΑΟΚ μ ‘ενα διαιτητή που θα μπορούσε σε δυο-τρεις φάσεις να δείξει δεύτερη κίτρινη στα μπακ του ΠΑΟ αν ήταν πιασμένος.

  54. Γ-Κ said

    Εγώ έχω μια άλλη ποδοσφαιρική απορία. Το αυριανό παιχνίδι Λαμία – Βόλος είναι alla me caro;

  55. Λευκιππος said

    Παρά λίγο το ‘Ενα απόγευμα στη Θηβα’ να γίνει ‘Ενα απόγευμα στη Τουμπα’. Και κάπως έτσι γίνεσαι προληπτικός, όχι ο G, ο καθένας μας.

  56. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Τζη μου άρεσε πολύ! Καλά πας! 🙂
    Από την εισαγωγή ακόμη με τον κυρ Αντώνη μπήκα στο πνεύμα και σε συναισθηματική ευθραυστότητα, ας πούμε. Το εισέπραξα πολύ ωραία, άκουσα και τους Waterboys, είδα κι ότι ήρθαν και ξανάρθαν κι έλεγα θα το συνδύασες με τίποτε αναμνήσεις και το έγραψες, μα είδα στα σχόλια ότι το ΄χεις από παλιά .
    Τα έχει όλα,σουρεαλισμό,αλληγορία,ρομαντισμό.

    >>Είναι δυνατόν να δεις καλό στην Θήβα ;
    «Εκ Ναζαρέτ δύναται καλόν είναι;»

  57. # 52

    Ναι Εφη,στον τρόπο που καταλαβαίνω εγώ την ποίηση, το τοποθετώ πολύ ψηλά. Είναι κάποια στιχάκια που μόνα τους φέρνουν την μελωδία που τ’ απογειώνει. Γιατί όπως και να το κάνουμε μόνο με το τραγούδι γίνεται η ποίηση κτήμα του λαού. Και Αντώνη λέγανε τον από Βεντιμίλια ελληνοϊταλό «θείο» μου, την καλύτερη παρέα που είχα ποτέ,κι Αντώνη τον γκουρού μου στο ψάρεμα του λυθρινιού. Είχανε γεννηθεί την ίδια μέρα και χρόνο και οι δύο και πέθαναν την ίδια χρονιά.

  58. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

  59. Λεύκιππε, το τραγούδι του Ντύλαν αναφέρεται στον Τόμας Πέϊν και τις προτάσεις του για τα αγροτικά ζητήματα, βασική αιτία να επιλέξω την Θήβα που βρίσκεται στην Κωπαϊδα ( ο θεσσαλικός κάμπος μου πέφτει μακριά) και που την διασχίζω αρκετές φορές τον χρόνο με την εθνική . και η Λειβαδιά είναι στο τέλος της διαδρομής μου. Ποδοσφαιρικά μ’ ενδιαφέρει μόνο το αήττητο, ο τίλος θα κριθεί στα πλέηοφφ, αν φτάσουμε μέχρι εκεί με την προπαγάνδα του ΟΣΦΠ (ένα από τα θύματά της, γνωστός σχολιαστής)

  60. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @51. Αυτό έλειπε! Να έχει μιά ποιήτρια πρόβλημα με το «Λεσβία»..

    Επειδή η ταπεινότης μου έμαθε από το Δημοτικό να διαφοροποιεί το νησί Λέσβος από την πρωτεύουσά του Μυτιλήνη, σπεύδω να αναγνωρίσω την επικράτηση της άποψής σας, επικράτηση που καθίσταται απόλυτη αφού υιοθετείται αδιακρίτως (..με τις γνωστές διασχιστικές παρενέργειες..) από κάθε ένοικο του Μαξίμου 🙂

    https://www.protothema.gr/politics/article/636854/meta-ton-tsipra-kai-to-maximou-theorei-oti-lesvos-kai-mutilini-einai-duo-diaforetika-nisia/

  61. Εδώ το βίδδεο από το ματς όπου μπορεί ο καθένας να δει ποιός ήταν αντικειμενικός και ποιός «τυφλωμένος» στα σχόλια. Επίσης τον τρόπο που παρουσιάζει το ματς το πάοκτιβι.

  62. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Η ανάμειξη φαντασίας-πραγματικότητας στη λογοτεχνία (αλλά και στο δικό μου μυαλό 🙂 ) μου είναι πολύ αγαπημένη.

    «Το φεγγάρι του ουρανού έγινε το φεγγάρι της μικρής αυλής, προσαρμόστηκε στον καινούργιο του ρόλο, τ’ αστέρια συμπυκνώθηκαν κι’ έλαμψαν ακόμη περισσότερο στον μικρούλη ουρανό της αυλής.»
    Πολύ όμορφο!

    «Ισως να υπήρχε κι’ ένας γάϊδαρος, δεν φαινότανε καλά – ήταν πολύ χοντροί οι μάγοι.»
    Μα τί ωραίο, γέλασα 🙂

    Καίτοι γυναίκα, κατάλαβα καλά τις αντιδράσεις του ήρωα 🙂

    υ.γ. Για τη Θήβα, κι εγώ θα τη διάλεγα λογοτεχνικά ως πόλη φλατ και θεωρώ ότι είναι στα συν (σημειολογικά) του αφηγήματος. Αλλά δεν είμαστε μόνο εμείς.
    Στο λινκ του σχ.56 αναφέρει για το σπουδαίο-πράγματι μουσείο «θα αναβαθμίσει και την μέχρι τώρα άχαρη αυτή πόλη» 🙂

  63. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @50. Γιάννη, ο σημερινός ΠΑΟΚ δεν ήταν για να τον καμαρώνει κανείς αλλά το πέναλτυ ήταν αναμφισβήτητο (Ξαναδές την την φάση και τα ξαναλέμε αύριο). Και ήταν τόσο πολύ πέναλτυ, που ο παίκτης του Παναθηναϊκού σου έδινε την εντύπωση ότι ήταν βαλτός (και καλοπληρωμένος!) να μην αφήσει καμία αμφιβολία στον αλλοδαπό διαιτητή 🙂 Στις δηλώσεις του ο Δώνης δεν έκανε τον παραμικρό υπαινιγμό για τον καταλογισμό..

  64. Πέπε said

    @51
    > > Και η γιαγιά μου, θυμάμαι έλεγε «εγώ και άλλες Λεσβίες ποιήτριες» και δεν παρεξηγιόταν

    Λεσβίες; Όχι Λέσβιες;

    Το «λεσβία» με τον τόνο σταθερά στο -ι- (πλην γεν. πλ. «λεσβιών»), δηλαδή με κλίση ουσιαστικού της τέως Α’ κλίσης, είναι το ουσιαστικοποιημένο «λεσβία = ομοφυλόφιλη γυναίκα», που είναι λογικό να κλίνεται έτσι αφού έχει μόνο θηλυκό. Το πατριδωνυμικό Λεσβία/Λέσβια όμως είναι το θηλυκό του Λέσβιος, που είναι επίθετο. Στ’ αρχαία και στην καθαρεύουσα κατεβάζει τον τόνο στο -ι- σε όσους τύπους έχουν μακρά λήγουσα, δηλαδή όλο τον ενικό και τις πλάγιες πτώσεις του πληθυντικού, αλλά στην ονομαστική και κλητική ενικού, Λέσβιαι, ο τόνος επανέρχεται στην κανονική του θέση. Στη δημοτική κανονικά τονίζεται παντού στο -ε-. Ακόμη κι αν δεχτούμε ότι σε μια παλιότερη δημοτική κάποιοι κρατούσαν τον κατεβασμένο τόνο σε όσους τύπους τον είχαν κατεβασμένο στην καθαρεύουσα (όπως καμιά φορά και σήμερα λέμε «είμαι βεβαία» ή «αρίστη επιλογή» κ.τ.ό.), στην ονομαστική πληθυντικού κατεβασμένος τόνος στέκει μόνο αν έχει προηγηθεί ουσιαστικοποίηση, όπως λ.χ. στο «αγίες», η οποία όμως γιατί να συμβεί;

    (Η αλήθεια είναι ότι και τα πατριδωνυμικά ουσιαστικοποιημένα είναι κι αυτά (ή και καθαρά ουσιαστικά: Αθηναίος, Αθηναία). Δεν έχουν τρία γένη, δεν υπάρχει «λέσβιο», αυτό μόνο σε αρχαία ή σε πολύ βαριά καθαρεύουσα θα έστεκε. Λεσβιακό λέμε. Αλλά τα θηλυκά τους κλίνονται σαν να προηγήθηκε η προσαρμογή τους στη δημοτική και να ακολούθησε η ουσιαστικοποίηση.)

    Για να το πω πιο απλά:

    Μια γυναίκα από την Κόρινθο θα μπορούσε -έστω σπάνια- να πει «είμαι Κορινθία», από επίδραση της καθαρεύουσας αντί «είμαι Κορίνθια», που είναι το κανονικό στη δημοτική, αλλά σε καμία περίπτωση δε θα πει «εμείς οι Κορινθίες» παρά «εμείς οι Κορίνθιες». Στο «Κορίνθιες» συμπίπτουν όλες οι τάσεις: και της ακραιφνούς δημοτικιστρίας ( 🙂 ), και της απροθύμου δημοτικιστρίας, και της μορφωμένης, και της λαϊκής ομιλητρίας…

  65. Πέπε said

    Μια φίλη μου ανέφερε κάποτε ότι είναι από τη Λέσβο, παρουσία μιας άλλης φίλης. Ρώτησα τη δεύτερη φίλη, αστειευόμενος:
    -Μα κι εσύ Λεσβία δεν είσαι; (διότι σα να θυμόμουν ότι κι αυτή είναι από το ίδιο νησί)
    -Ναι, Λεσβία κι εγώ.
    Χαμογελάσαμε λίγο με το αστειάκι μας και μετά συνεχίσαμε την κουβέντα.

    Χρόνια μετά μαθαίνω ότι η δεύτερη αυτή φίλη είναι και λεσβία (ομοφυλόφιλη), πράγμα το οποίο τότε που έγινε ο διάλογος όχι απλώς αγνοούσα, αλλά αμφιβάλλω αν το είχε συνειδητοποιήσει κι η ίδια!

  66. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Και Θήβα και Χατζιδάκις και κοπέλλες !

  67. Μαρία said

    46, 51 κλπ
    Αυτό το θυμάστε;
    Το όνομα της Λέσβου στο δικαστήριο https://www.tovima.gr/2008/11/25/society/to-onoma-tis-lesboy-sto-dikastirio/

  68. ΓΤ said

    Με πολυήμερη καθυστέρηση τελευτολαλώ, πικροβοτανισμένος, αμετάπλυτη εικόνα που μου έλαχε στα πάτρια να ζήσω: Μισθαδιαζόμενη πολυπλόκαμη περσόνα, η οποία συναντάται αραιά με γνωστό λεπτοτσίγαρο σινιερουχάκια εκδότη, που ζει φωλιασμένος στο χαμηλοτάβανο παταράκι του, λίγα ξυλοσκαλούδια απόσταση προστατευμένος από το ισόγειο στενορύμι του, λυσσοδιψά για στήριξη από κολαουζαριάτο, το οποίο, θαρρείς και παρανυφοκρατεί ουρά γαμοτελέτουργης ντραγκ-κουίνας, χειροποδοκροτεί άψεκτο πειθήνια προκάτ γαμωλοχίες.

  69. Γς said

    Και δεν είναι μόνο ο Στρατηγός Μακρυγιάννης. Ολοι οι Θηβαίοι Φήβα την έλεγαν. Και την λέγουν.

    Γιατί;

  70. Νέο Kid said

    Εγώ ως Παναθηναϊκός να καταθέσω απλά την αντίθεσή μου με το Γιάννη Κουβάτσο.
    Χίλιες φορές να το ξαναπάρει ο Ζμπάουγκ το πρωτάθλημα, παρά η Ε.Ο (Εγκληματική οργάνωση) !

    υγ. Ούτε είδα ,ούτε έχω ιδέα τι έγινε στο χθεσινό ματς.

  71. Γιάννης Κουβάτσος said

    70: Μας κλέψανε τη νίκη σε νεκρό χρόνο, αυτό έγινε. Θυμάσαι επί ερυθρόλευκης παράγκας που το ματς παιζόταν μέχρι να βάλει το γκολ που χρειαζόταν ο Ολυμπιακός; Ε, το ίδιο έγινε χτες στην Τούμπα. Προτιμώ λοιπόν να το πάρει ο «δάσκαλος», που δεν το παίζει εξυγιαντής, παρά το «μαθητούδι», που το παίζει ηθική και προσφυγιά και άλλα ηθικά παρόμοια.

  72. Βρε συ Κίντο, δικαίωμα του καθενός είναι να έχει τις προτιμήσεις του αλλά το να φέρεται σαν δοσίλογος σε δίκη αντιστασιακών ξεπερνά το επίπεδο εδώ μέσα ! Οπως οι φανατικοί δεξιοί θεωρούν «κανονικότητα» αυτό που βιώνουμε σήμερα, έτσι και μερικοί θεωρούν κανονικότητα το δίπολο ΠΑΟ-ΟΣΦΠ και μια που τον ΠΑΟ το κατεστημένο τον έχει γράψει κανονικά λόγω δυσκολιών με τον Ιβάν, υποστηρίζουν πλαγίως τον ΟΣΦΠ. Μου θυμίζουν τους βασιλόφρονες που θεωρούν τον εαυτό τους κάτι το ανώτερο εκ γενετής, αλλά έχουν το νιονιό πως δεν είναι βασιλιάδες και θέλουν να υπάρχει ο κανονικός για να ταυτίζονται μαζί του, Σου θυμίζω πως στο δημοψήφισμα πήρε πάνω από 30% με συνθήκες σαφώς μεροληπτικές σε βάρος του (και καλά κάνανε), δυστυχώς τέτοιο επίπεδο έχουμε κυρίως λόγω εκπαίδευσης.
    Η τακτική του ΟΣΦΠ είναι σε όποιο ματς ευνοείται να βγαίνει ο μουρλοσάββας και να λέει πως αδικήθηκε. Στα χνάρια του αρκετοί, σιγοντάρουν κι αυτοί .Στο ματς ο διαιτητής θα μπορούσε να δώσει τουλάχιστον μια κόκκινη κάρτα και φυσικά θα έπρεπε να κοιτάξει στο VAR το δεύτερο γκολ του ΠΑΟ. Είναι φάση στην κόντρα από αριστερά, οι αμυντικοί του ΠΑΟΚ παίζουν το τεχνικό οφφσάιντ, γίνεται μπαλιά στο ΄δεξιά κενό γήπεδο όπου τρέχουν δυο παίκτες του ΠΑΟ και ο Γιαννούλης ο οποίος ξάφνικά πέφτει χωρίς να φαίνεται από το πλάνο αν σκόνταψε ή τον έρριξε κάποιος κάτω. Πάντως οι παίκτες το ΠΑΟΚ δεν διαμαρτυρήθηκαν, η οδηγία όμως είναι να εξετάζεται εξονυχιστικά τα γκολ που κρίνουν το αποτέλεσμα όπως του ΠΑΟ στο 87 και όπως έγινε στο πρώτο γκολ του ΠΑΟΚ.
    Δες το βίδδεο που ανέβασα στο # 61

  73. # 71

    Μάθε τις οδηγίες, άσχετε, όταν ο τερματοφύλακας δέχεται κίτρινη κάρτα στον έξτρα χρόνο για καθυστέρηση αυτομάτως προστίθεται ένα λεπτό στον χρόνο των καθυστερήσεων. Αυτή η τακτική γίνεται για να «κρυώσει» το παιχνίδι κι όχι για να κερδηθεί χρόνος. Κι αυτός που «κρύωσε» ήταν ο Κουρμπέλης που έκανε την γκέλα νομίζοντας πως ο διαιτητής ήταν έλληνας και θα φοβότανε να το δώσει μην του κάψουνε τον φούρνο, το αυτοκίνητο ή τον κτυπήσουνε όπως τον Τζήλο που δεν πήρε την ευθύνη να δώσει πέναλτυ (όπως π.χ, ο Σιδηρόπουλος στο ΑΕΚ-ΠΑΟ, δεύτερο γκολ της ΑΕΚ ) αλλά τον φώναξε να βγάλει το φίδι από την τρύπα.
    Χεσμένοι παίζουν οι έλληνες διαιτητές με τους Μελισσανίδηδες, Καραπαπάδες, στα χνάρια τους κι ο Δώνης, γι αυτό λυσσάει το ΠΟΚ να φύγει το VAR και οι ξένοι διαιτητές.

  74. sarant said

    Ως Παναθηναϊκός συμφωνώ με τον Κιντ και όχι με τον Γιάννη Κ.

  75. # 54

    Δεν καταλαβαίνω τι εννοείς, η Λαμία (μαζί με τον Αστέρα ) είναι στην ομπρέλλα της ΑΕΚ, ο Βόλος (και η Ξάνθη) στην ασπρόμαυρη, οι υπόλοιπες (πλην Παναιτωλικού και Λάρισσας ) στην ερυθρόλευκη, άλλες χαλαρά κι άλλες (Αρης, Πανιώνιος) μέχρι τα μπούνια, αυτό είναι το ποδόσφαιρό μας αφού δεν μπορεί να συντηρήσει αυτοδύναμες περισσότερες από 8- 10 ομάδες. Αυτοδύναμες ομάδες είναι αυτές που έχουν γήπεδο και όχι στρούγκες. ΟΦΗ και Βόλος έχουν τα κρατικά, αν κάνουν καλές ομάδες με ΑΛΛΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ μπορεί να τα γεμίζουνε, το ίδιο και μια πελοποννησιακή με έδρα την Πάτρα (ο Αστέρας το σκέφτεται). Η Ξάνθη τι να κάνει, πρώτα είχε τακιμιάσει με τον ΠΑΟ, μετά με τον ΟΣΦΠ, τώρα με τον ΠΑΟΚ κι έτσι επιβιώνει. Τα μονόπλευρα δημιουργήματα όπως ο Εργοτέλης, η Καλλονή, ο Λεβαδειακός κ.λ.π. έχουν ημερομηνία λήξεως

  76. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @73. Νομίζω, Τζή, ότι η εξήγησή σου απαντάει στους λόγους που κάνανε τον Γιάννη να οργισθεί.
    Κινδυνεύοντας να το κάνουμε εκπομπή Τσουκαλά, τολμώ να θέσω κι εγώ ένα ερώτημα. Είδα προχθές αυτόν τον Καραπαπά (Ιησούς Χριστός νικά!..) να εκστομίζει έναν οχετό ύβρεων και συκοφαντιών (..ας πούμε ότι δεν ήταν αυτός αλλά ένας οποιοσδήποτε άλλος παράγων, λχ του ΠΑΟΚ, του ΠΑΟ..) οι οποίες δηλητηριάζουν την ατμόσφαιρα και πυροδοτούν εντάσεις και τραμπουκισμούς. Τί εμποδίζει την Δικαιοσύνη να αναλάβει και να του φορτώσει τον μισό Ποινικό Κώδικα; Τί εμποδίζει τους θιγόμενους να τον καθίσουν στο σκαμνί; Πώς τα επιτρέπει η αθλητική Δικαιοσύνη;

  77. nikiplos said

    Καλημέρα… Κατ’ αρχήν να ηρεμήσουν τα πάθη.

    Σε κάθε ντέρμπι γίνονται μερικά πράγματα τα οποία στη συνέχεια παίζουν στα κανάλια τα οποία αντί να καταλαγιάζουν, οξύνουν, όπως και στο ματσ ΠΑΟΚ-ΑΕΚ που είχε κρίνει το πρωτάθλημα.

    Κατ’αρχήν κανείς, ούτε ο ΠΑΟ, ούτε η ΑΕΚ θέλουν να φύγει το VAR. Τουλάχιστον επίσημα δεν έχουν δηλώσει κάτι τέτοιο.

    Όσο μαφιόζοι είναι (και συμφωνώ) ο Χοντρός και ο Μέλισσοκόμος, τόσο είναι και ο Ιβάν, ας μην ξεγελιόμαστε. Εδώ και καιρό το ποδόσφαιρο έχει περάσει στα χέρια του επίσημου υπόκοσμου. Κι αν τα ονόματα αυτά είναι «μεγάλα» και τα φοβόμαστε, ας δούμε τον Μπέο και τον Τσακογιάννη (ναι αυτόν τον ίδιο που εκτέλεσε την οικογένεια Γρηγοράκου).

    Επί της συζήτησης, αγαπητέ Gee το πάθος σου, σε έκανε να παραφέρεσαι όσον αφορά τον Γιάννη Κ. Εξ όσων σχολιάζει εδώ φαίνεται πως είναι άριστος και Δάσκαλος και Άνθρωπος.

    Όσον αφορά την ανάγνωση ενός αγώνα, όταν παίζει η ομάδα μας ΔΕΝ μπορούμε να είμαστε αντικειμενικοί, όπως και να το κάνουμε. Οπότε συνιστώ ψυχραιμία.

  78. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Το πέναλτυ είναι κανονικό, μόνο τυφλός ή τυφλωμένος δεν το βλέπει και σωστά κρατήθηκε η επιπλέον καθυστέρηση. Αυτό που δεν είναι κανονικό, είναι η οπαδική οπτική ενός ποδοσφαιρικού ή άλλου παιχνιδιού αλλά αυτό, είναι ο γενικός κοινωνικός κανόνας. Όπως στην κοινωνία, οι πολίτες στην συντριπτική τους πλειονότητα, είναι «οπλίτες» και κρίνουν οπαδικά εξυπηρετώντας τα συμφέροντα της οικονομικής ελίτ, το ίδιο συμβαίνει και στο ποδόσφαιρο κλπ, που είναι αντικαθρέφτισμα της κοινωνίας, άλλωστε οι ίδιοι οικονομικοί παράγοντες το ελέγχουν.
    Γενικά, η αντικειμενική κρίση, είναι μη προστατευόμενο είδος προς εξαφάνιση, τι να εξυπηρετεί αυτό άραγε!

    Καλημέρα

  79. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    76 τέλος – Η μεταδοτική καί άκρως θανατηφόρος ασθένεια, Νοοr 1. ☺

  80. Γ-Κ said

    @75

    !!!!!!!!!!!!!!
    Από το ανέκδοτο «Λαμία – Βόλο, αλλά με κάρο» έβγαλες όλη αυτή την παράγραφο;
    Από το «αντί άμμο, τσιμέντο» τι μπορείς να βγάλεις, άραγε;

  81. # 77

    Αυτό που χρόνια τώρα δεν καταλαβαίνετε στα σχόλιά μου είναι που επιμένετε στο να τους σακκουλιάζετε όλους μαζί. Βρε Νίκιπλε, πες μου τι έχει κάνει στην ΕΛΛΑΔΑ ο Σαββίδης που τον βάζεις μαζί με τον υπόδικο και τον δεδικασμένο ; Δεν σου λέω πως είναι άγιος αλλά φώτισέ με αν ξέρεις κάτι από Ρωσία γιατί εδώ μόνο χρήμα επενδύει (και βγάζει καλά κέρδη όπως με την ΣΕΚΑΠ ) και δεν είναι καταζητούμενος όπως ο τίγρης στην Αμερική για απιστία περί τα χρηματιστηριακά (τι να σου κάνω που είναι ΑΕΚατζής ο επί των θεμάτων Λάμπρος και τα κάνει γαργάρα)
    Ο ΠΑΟΚ επίσης φωνάζει χρόνια για το καλό του ποδοσφαίρου και έχει στην ουσία φέρει τους ξένους διαιτητές και το VAR αντί να δέρνει διαιτητές και να καίει φούρνους και αυτοκίνητα, να μην έχουμε κοντή μνήμη για τον τίγρη (Ζωγράφος). Ακόμα και στην τηλεοπτική κάλυψη με το ΠΑΟΚτιβι έχει ανοίξει τον δρόμο για αντικειμενικό σπηκάρισμα που ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ πλέον θα αναγκασθούν να ακολουθήσουν Νόβα, ΟΤΕ και Ερασπορ και να λείψουν τα φαινόμενα άλλα να βλέπουν και άλλα να λένε οι σπήκερ σύμφωνα με την γραμμή του καναλιού.
    Αυτός είναι ο λόγος που έγινα Παοκτσής από το 70 όταν πήγαινα επαρχία με τον ΠΑΟ κι έφριττα μ’ αυτά που γράφανε οι εφημερίδες για «ενημέρωση». Η ίδια νοοτροπία με άλλα μέσα υπάρχει ακόμα και πρέπει να πολεμηθεί, οι τίτλοι άλλους ενδιαφέρουν οπαδικά.

  82. Costas Papathanasiou said

    69 Γς
    Ιστορικά, οι δασείς φθόγγοι(ή φωνήματα) Θ, Φ, Χ φαίνεται ότι είναι απόρροια της ανακάλυψης του τροχού, αφού το Θήτα προήλθε από το φοινικικό Τεθ(=τροχός) που συμβολιζόταν αρχικά από κύκλο περιβάλλοντα ένα Χι (ή σταυρό).
    Όταν το Θ απέκτησε ιδιαίτερη φωνητική αξία (:εμφατικό γλωσσοδοντικό), “γεννήθηκαν”(επινοήθηκαν) εκ του φοινικικού Τεθ και τα ειδικά γράμματα Φει [:δασύ χειλεοδοντικό, όπως λέμε Φειδίας, συνεργούσης και της αχρησίας του F(δίγαμμα ή βαυ, προφερόμενου και ως «ουαου») ] και Χει/Χι (δασύ ουρανικό).
    Το να πει βεβαίως κανείς ως εκ τούτου ότι οι Αρχαίοι ημών αγαπούσαν τα «παχιά λόγια» είναι μάλλον παρακινδυνευμένο αν όχι συκοφαντικό.
    Σημασία έχει ότι η ιδιωματική τροπή Θήβα-Φήβα(:από ρίζα που σημαίνει πέτρα-λόφος, βλ. μύθο Αδελφών Ζήθου και Αμφίονα και σχ.35) είναι καταρχήν αποτέλεσμα “εξέλιξης” των φοινικίων γραμμάτων που τα έφερε ο waterboy Κάδμος(βλ. μύθος δράκοντα και Σπαρτοί) ψάχνοντας την απαχθείσα αδελφή Ευρώπη (όπως την ψάχνουν σήμερα οι μακρινοί απόγονοί της Σύριοι, βλ. και εμφύλιος Ετεοκλή-Πολυνείκη και ΠΑΟΚ-ΠΑΟ ) και ότι στη σύγχρονη λογοθεραπεία η συνήθης σύγχυση των γραμμάτων Θ και Φ, αποδίδεται τόσο στην οπτική όσο και στη φωνητική τους ομοιότητα (άηχα, διαρκή άνευ δονήσεως φωνητικών χορδών) και αντιμετωπίζεται ως δυσλεξία

  83. nikiplos said

    82@ και από μη δυσλεκτικούς που δεν έχουν λαγόδοντα… 😉

  84. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @82. Δεν κατέχω και δεν μπορώ να εκφράσω γνώμη αλλά μου φαίνεται απίθανο ένας ολόκληρος κόσμος (Σλάβοι) να πάσχουν από δυσλεξία και να εκφέρουν το Θ ως Φ (Φιοντόρ, Αφανάσιεφ, Παρφένι κλπ). Μάλλον κάποια άλλη εξήγηση θα υπάρχει..

  85. Costas Papathanasiou said

    83,84
    Νομίζω ότι, χωρίς αστεία, ότι πρέπει να αρχίσουμε να προωθούμε σιγά-σιγά και την ιδέα του ορθοδοντικού/λογοπεδικού τουρισμού:
    Ως Έλληνες έχουμε υποχρέωση να μάθουμε σε όλους τους ετερόφωνουςνα μιλάνε σωστά, θέλουν δε θέλουν!

  86. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καθυστερημένο σχόλιο.

    Πραγματικὰ παράξενο τὸ διήγημα. Καὶ πολὺ προσωπικό. Δὲν μπορῶ νὰ πῶ πὼς τὸ ἀπόλαυσα, ὅπως κάποια ἀπὸ τὰ προηγούμενα τοῦ Τζῆ.

    Ἴσως ἐπειδὴ δὲν μὲ συγκινοῦν τὰ τραγούδια ποὺ ἀναφέρονται.

    Μπορεῖ καὶ οἱ καταστάσεις.

  87. Γιάννης Ιατρού said

    81a: για απιστία περί τα χρηματιστηριακά…. ο επί των θεμάτων Λάμπρος τα κάνει γαργάρα… 😂

  88. # 82

    και κάποια «σημαδιακά» για το φι και το θήτα. Αντιγράφω :

    -Εχεις σκεφθεί τη διαφορά έχουν το φι και το θήτα ; ηρώτησεν ο Αντώνιος .
    – Οχι.
    – Πρόσεξε. Δες το όμικρον σαν όρθιο αυγό. Το αυγό συμβολίζει τη ζωή. Στο θήτα ένα βέλος το σπρώχνει σε μιά οριζόντια κίνηση. Η οριζόντια κίνηση φαίνεται να μη σταματά ποτέ.
    – Θεός, θάλασσα, θάρρος, είπεν χαμηλοφόνως ο ιατρός.
    – Πολύ σωστά. Στο φι τώρα το αυγό δεν είναι όρθιο κι’ ένα βέλος το πάει προς τα κάτω. Είναι σαν το τέλος μιάς κίνησης, σαν φόνος. Σκέψου τώρα όσες λέξεις αρχίζουν από φθ. Σαν να ακολουθουν τη συνισταμένη, κινούνται λίγο και πέφτουν.
    – Φθόγγος, είπεν ο ιατρός, την απόσβεσιν των ταλαντώσεων, των παραγουσών τον φθόγγον, φέρων εις μνήμην.
    – Φθίσις, φθορά, αντέτεινεν ο Αντώνιος.
    – Φθάνω, είπεν ο ιατρός, την σημασίαν του ρήματος σκεπτόμενος και μη ηδυνάμενος να εύρει ετέραν λέξιν εκ {φθ}.
    – Φθόνος, συνεπλήρωσεν ο Αντώνιος, συναίσθημα που κάπου τελειώνει, είτε έτσι, είτε αλλιώς.
    Ο ιατρός παρετήρησεν ότι τα δύο τούτα γράμματα δεν έχουν αντιστοιχίαν εις την λατινικήν, αποδιδόμενα διά των συμπλεγμάτων {ph} και {th} αντιστοίχως. Ενεθυμήθη ότι οι Ρωμαίοι τους Ελληνας ελοιδώρουν ως μη δυναμένους να προφέρουν το {f}. Το ελληνικόν {φ} άλλην προφοράν είχεν, αποδιδόμενον ενίοτε, κατά τόπους, εκ του {β}.
    Ο Βουκέφαλος έφερεν επί της κεφαλής του κεχαραγμένον εν {Β} (εξ ου και το όνομά του) εκ καυτηριάσεως προερχόμενον, ως ανήκων εις τον βασιλέα Βίλιππον-Φίλιππον. Η συζήτησις ήτο ενδιαφέρουσα αλλά και η νυξ ήτο προκεχωρημένη. Ο Αντώνιος και ο ιατρός δι’ ασπασμών εχωρίσθησαν.

  89. # 86

    Δημήτρη σ’ ευχαριστώ που σχολίασες. Εκτιμώ και σέβομαι την ειλικρίνειά σου, όντως χωρις να αρέσει το τραγούδι το διήγημα δεν λέει και ο καθένας έχει τα γούστα του. Σαν Ντυλανικός πιστεύω πως σύντομα δεν θα υπάρχει γραπτή ποίηση, μόνο τραγουδιστή και πιθανόν το ίδιο και στην λογοτεχνία, το ραπ είναι ένα βήμα προς τα κει. Οπως η όπερα έχει εμπλουτισθεί με το μπαλέττο σε βαθμό που τα χοροδράματα να εκτοπίζουν τις νέες όπερες, έτσι και η ποίηση και η λογοτεχνία πιστεύω πως θα αναγκασθούν να εμπλουτίσουν τις παραγωγές τους με νέα στοιχεία. Φυσικά και θα υπάρχουν πάντα οι λάτρεις του κλασσικού.

    Πριν λίιγα χρόνια, τόγραψε ο Σεφέρης και το μελοποίησε ο Μούτσης, ελπίζω αυτό να σου αρέσει (για τον Μητσιά, δεν το συζητώ :):(…κάποια φατσούλα θα βγει, ελπίζω

  90. ΣΠ said

    84
    Όχι όλοι οι Σλάβοι. Οι Σερβοκροάτες το Θ το κάνουν Τ (terapija, talasemija, teatar). Η πεθερά μου με ρωτούσε για να καταλάβει στα αγγλικά την διαφορά του taught από το thought. Τα άκουγε και τα δύο τοτ.

  91. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @89. Ἀπὸ τ᾿ ἀγαπημένα μου.

    Ὅλα συνταιριασμένα.

    Στίχοι, μουσική, ἑρμηνεία.

  92. f kar said

    Depart from me this moment, βέβαια.

    https://www.bobdylan.com/songs/i-went-out-one-morning/

  93. # 77

    Κοίταξε Νίκιπλε , κάποιες φορές παίρνεις κάποιες θέσεις που δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα, τελευταίο αυτό με την τουρκική γλώσσα και τους Ισλανδούς κ.λ.π.. Λάθη όλοι κάνουμε αλλά τα παραδεχόμαστε και τελειώνει το θέμα.
    Οταν κάποιος πετάει μια πατάτα και αρνείται την συνέχεια του διαλόγου (γιατί θα αποκαλυφθεί η πατάτα του) δεν κάνει για εκπαιδευτικός κατά την γνώμη μου. Σαν άνθρωπος, από άλλους θα είναι αποδεκτός και από άλλους όχι, η γη είναι μεγάλη και χωράει όλων των ειδών τους ανθρώπους.
    Οταν λέω εκπαιδευτικός, εννοώ σε επαφή με παιδιά, μπορεί να είναι άριστος σε διοικητικές θέσεις, συνήθως τέτοιοι προωθούνται φτάνει να είναι συμβατοί με την «αλήθεια» του υπουργείου, ταγμένοι που έλεγε κι ο μουρλοσάββας.

    Τα γράφω τώρα που είμαι σχετικά ήρεμος και σταματώ εδώ για να μην το χοντρύνω.

  94. # 92

    Σωστός ! (και δεν διορθώνεται από μένα εδώ … )

  95. Πέπε said

    @84 και συναφή (φ, θ / Φήβα, Θήβα)

    Πολύ πιο απλά είναι τα πράγματα. Οι Σλαύοι δεν προφέρουν το [θ] γιατί δεν υπάρχει στις γλώσσες τους. Όλοι οι λαοί, όταν δανείζονται ξένες λέξεις με φθόγγους που δεν υπάρχουν στη δική τους, τους αντικαθιστούν με ό,τι πλησιέστερο διαθέτουν. Για το ελληνικό [θ] η συνηθέστερη επιλογή στις άλλες γλώσσες είναι το [t]. Γιατί οι Σλαύοι (νομίζω βασικά οι Ρώσοι, και στη συνέχεια όσοι άλλοι δανείστηκαν δεύτερο χέρι τις ελληνογενείς λέξεις) θεωρούν ως πλησιέστερο το [f]?

    Γιατί, απλούστατα, ακούγεται πάρα πολύ παρόμοιο. Μπορεί ο τρόπος που αρθρώνονται οι δύο φθόγγοι να είναι τελείως διαφορετικός, αλλά το ακουστικό αποτέλεσμα μοιάζει πολύ. Δοκιμάστε, σαν πείραμα, να εγκατασπείρετε μερικές αντικαταστάσεις [θ]>[f] καθώς μιλάτε σε κάποιον, και προσέξτε πόσο θα αργήσει να το παρατηρήσει. Το ίδιο ισχύει και για τα αντίστοιχα ηχηρά, [v] με [δ]. (Πιάνει καλύτερα μεταξύ φωνηέντων, όχι τόσο σε συμπλέγματα όπως σθ, σφ, θρ κλπ.)

    Εννοείται ότι αυτό δεν έχει καμία απολύτως σχέση ούτε με το πώς προφέρονταν στ’ αρχαία οι τότε δασείς φθόγγοι, ούτε με οποιοδήποτε σύστημα γραφής.

    Εντός της ελληνικής γλώσσας δεν έχουμε συχνά τέτοιες αντικαταστάσεις (η μόνη άλλη που μπορώ να θυμηθώ είναι το «βιολί > διολί» ορισμένων ιδιωμάτων). Αλλά ειδικά σ’ ένα φωνολογικό περιβάλλον όπως αυτό της λέξης [θiva], δε μου φαίνεται περίεργο να συνέβη μια προληπτική αφομοίωση.

    _______________________________

    (Πάντως παλιά κυριλλικά αλφάβητα όπως το σλαβωνικό και το προεπαναστατικό ρώσικο διέθεταν ειδικό γράμμα, το Θ, για το [f] που προερχόταν από ελληνικό «θ». Έγραφαν για παράδειγμα το όνομα Φεοφάν (ελλ. Θεοφάνης) ΘΕΟΦΑΗ, και αντίστοιχα τα Φιόντορ κλπ.. Ίσως κάποτε να επεχείρησαν να εισαγάγουν και τον φθόγγο [θ] στη γλώσσα τους, ειδικά για τα ελληνογενή δάνεια, όπως είχαν κάνει οι Ρωμαίοι με τα Υ και Ζ, αλλά τελικά να αφομοιώθηκε σε [f] – δεν ξέρω…)

    @90: Κι οι Ρώσοι λένε τεάτρ, αλλά μάλλον το ‘χουν πάρει από τα γαλλικά.

  96. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @95. Απλή και καλή εξήγηση, η οποία πιθανώς να ισχύει και για την πληροφορία του ΣΠ (90).

  97. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @89, 91. Πριν από κανέναν μήνα ταξίδευα με λεωφορείο του ΚΤΕΛ και σε κάποια στάση μπήκε μιά ομάδα γυμνασιόπαιδων ενός μουσικού σχολείου. Κάποιο κοριτσόπουλο κρατούσε ένα γιουκαλίλι και μου εξέφρασε την χαρά της για την επιλογή οργάνου που έκανε. Την ρώτησα: «Για πες μου, ποιό τραγούδι πρέπει να είναι το πρώτο του ρεπερτορίου σου, σε σένα που διάλεξες και σ’ αρέσει το γιουκαλίλι;». «Τί εννοείτε;» μου απάντησε. «Εννοώ πως υπάρχει ένα πανέμορφο τραγούδι που δεν δικαιούται να μην το ξέρει κάποιος που παίζει γιουκαλίλι!» της λέω χαμογελώντας. «Δεν ξέρω..» [Άνυδρες εποχές! Ούτε η καθηγήτρια μουσικής, ούτε η φιλόλογός της, ήξεραν/ καταδέχτηκαν/ αξιώθηκαν να ενημερώσουνε το παιδί σχετικά.. Είναι αυτά τα παιδιά που τα πιάνει στον δρόμο κάποιος τηλεοπτικός ρεπόρτερ, τα ρωτάει «ποιός είναι ο Σεφέρης;» κι αυτά σιωπούν αμήχανα..]

  98. Μπορεί απλώς να μην της άρεσε ο Μητσιάς. Δεν είναι το καλύτερο ποίημα του Σεφέρη 🙂

  99. ΚΩΣΤΑΣ said

    93 Τζι, συγνώμη που παρεμβαίνω, είναι άλλο πράγμα να διαφωνείς με κάποιον και άλλο να προβαίνεις σε αξιολογικές κρίσεις για το πρόσωπό του. Αυτό οφείλεις να το αντιληφθείς.

  100. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @99. Σωστά! Αυτό πρέπει να έγινε..

  101. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @100. Παρέλειψα την γελαστή φατσούλα! Έχεις ένα μελοποιημένο ποίημα του Σεφέρη που αναφέρει το γιουκαλίλι, έχεις ένα κοριτσάκι που παίζει γιουκαλίλι και στον Μητσιά θα κολλήσει η καθηγήτρια;

  102. Πέπε said

    @97:
    Να πούμε βέβαια ότι το τραγούδι ούτε έχει γιουκαλίλι στην ηχογράφηση, ούτε και μπορώ να φανταστώ ότι θα ταίριαζε να έχει. Και καλύτερα έτσι,ίσως να ήταν λίγο κιτς να συνοδεύουν τους στίχους για το γιουκαλίλι με γιουκαλίλι (όπως είναι κιτς να λέει ο στίχος «κλαίω» και ο τραγουδιστής να κλαίει: ξέρουμε ελληνικά, δε χρειάζεται να μας το ζωγραφίσεις για να καταλάβουμε!).

  103. # 99

    Είναι παλιά ιστορία επαναλαμβανόμενης συμπεριφοράς, άρα χαρακτηρίζει την προσωπικότητά του- σύμφωνα με αυτά που γράφει. Δεν είναι θέμα διαφωνίας αλλά συνειδητής διαστρέβλωσης γεγονότων προκειμένου να επιβάλει την γνώμη του που θα μπορούσε εύκολα να χαρακτηρισθεί ποδοσφαιρικός ρατσισμός.
    Ούτε είναι τυχαίο πως σε μια παρουσίαση διηγήματος έκανε μόνο ποδοσφαιρικά σχόλια ( δες σχόλια # 20 και # 48 ), μεγάλα παιδιά είμαστε, και του έκανα το χατήρι να γίνει μπάχαλο και αποπροσανατολισμός στα σχόλια για να πάρει τις απαντήσεις του.

  104. Γς said

    97:

    >Πριν από κανέναν μήνα ταξίδευα με λεωφορείο του ΚΤΕΛ και σε κάποια στάση μπήκε μιά ομάδα γυμνασιόπαιδων ενός μουσικού σχολείου

    Εγώ εκεί:

  105. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    «….Το μόνο που δεν καταλάβαινε ήταν αυτό το μικρό σπιτάκι στην άκρη του κονταριού της σκούπας. Ηταν ένα μικρό σπιτάκι με μιά μικροσκοπική αυλίτσα και εκεί δυό ακόμα πιό μικροσκοπικά ανθρωπάκια να παλεύουνε και να βγάζουνε τα μάτια τους. Κοιτώντας πιό καλά τους αναγνώρισε, ήταν ο ρίτσος κι’ ο καβάφης που παλεύανε ποιος θ’ ανεβεί πρώτος στο κυπαρίσσι της αυλής…..»

    Και θυμήθηκα για τις κακίες μερικών μεγάλων μας ποιητών όσο ζούσαν.

    ΥΓ KRS
    ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 1, 2014 AT 11:36 ΠΜ
    του Μανόλη Πρατικάκη:

    «Θα περιγράψω ένα περιστατικό σχετικά με δημοσίευση ποιημάτων του Λειβαδίτη σε περιοδικό, γιατί νομίζω ότι έχει ένα γενικότερο ενδιαφέρον, καθώς εμπλέκονται σʼ αυτό και άλλοι σημαντικοί ποιητές. Το 1988ήταν τα δεκάχρονα του περιοδικού «Το Δέντρο» και στο πανηγυρικό τεύχος ο Μαυρουδής και ο Γουδέλης θέλησαν να τιμήσουν τον Λειβαδίτη, με πρωτοσέλιδα ανέκδοτα ποιήματά του.

    Ο Μαυρουδής γνώριζε την φιλία μου με τον Λειβαδίτη και με παρακάλεσε να μεσολαβήσω για τη συγκατάθεσή του και να έρθουν τα πρωτότυπα κείμενα στα χέρια τους. Πράγματι τηλεφώνησα στον Λειβαδίτη, του εξήγησα την πρόθεση του περιοδικού και εκείνος συμφώνησε. Συναντηθήκαμε στο σπίτι του και μου έδωσε τα ποιήματα, τα οποία και έδωσα στο «Δέντρο». Το περιοδικό όμως είχε ζητήσει συνεργασία, για το ίδιο, πανηγυρικό τεύχος και από τους Ρίτσο, Καρούζο, Βρεττάκο, κ.λ.π. Προσωπικά αγνοούσα τα ονόματα των άλλων συνεργατών πλην του Λειβαδίτη. Δέκα μέρες, περίπου, αργότερα με παίρνει τηλέφωνο ο Λειβαδίτης. Άρχισε διστακτικά να μου λέει ότι δεν ήταν απαραίτητο να μπουν «πρώτα» τα ποιήματά του, και κάτι τέτοια.
    […]
    Στο μεταξύ ο Νίκος Καρούζος, αυτός ο σπουδαίος ποιητής, φίλος επίσης, και με πιο συχνές συναντήσεις, είχε μάθει τη μεσολάβησή μου για τα ποιήματα του Λειβαδίτη στο «Δέντρο». Με παίρνει, λοιπόν, έξαλλος, σʼ ένα μεταμεσονύχτιο τηλεφώνημα, βρίζοντας τους υπεύθυνους του περιοδικού και αφήνοντας αρκετές αιχμές για τη δική μου μεσολάβηση. «Τον Φίλο σου τον Λειβαδίτη», όπως έλεγε συχνά με κάποια ζηλόφθονη σκοπιμότητα. […] ας μην τολμήσουν…σαράντα χρόνια τώρα μου χρωστάει η Ελλάδα…κανένας ζωντανός», επαναλάμβανε για πολλοστή φορά ως συνήθιζε, «μόνο οι νεκροί μπορούν να προηγηθούν, μόνο οι νεκροί», κ.ο.κ.

    […]
    Όταν έκλεισε ήρθε μπροστά μου η ήρεμη, καλοσυνάτη μορφή του Λειβαδίτη, ο διακριτικός, γεμάτος δισταγμούς λόγος του, που «απαιτούσε» ακριβώς το αντίθετο από εκείνο που απαιτούσε ο μαινόμενος Καρούζος. Τι διαφορά! Έβλεπα μπροστά μου δυο ειδών παραλογισμούς, που μόνο από καλλιτέχνες μπορούσαν να εκφραστούν. Όταν αργότερα βρέθηκα στο σπίτι του Λειβαδίτη, σε μια στιγμή που εκείνος έλειπε, η γυναίκα του η Μαρία, πολύ εμπιστευτικά μου αποκάλυψε ότι ο Τάσος δεν θέλει να είναι πρωτοσέλιδο «γιατί θα στεναχωρηθεί και θα θυμώσει ο Γιαννάκης», δηλ. ο Ρίτσος, μου είπε χαμηλόφωνα. Και πρόσθεσε, σχεδόν φοβισμένη: «Έχει κάνει και τρεις μήνες να του πει καλημέρα, σε κάποιες ανάλογες περιπτώσεις. Πρέπει όλα να περνούν από την έγκρισή του. Ο Τάσος τον σέβεται, τον θεωρεί δάσκαλό του, αν κι εκείνος δεν παύει ποτέ να μας το υπενθυμίζει, αλλά και τον φοβάται. Συχνά για τέτοια, τον κρατά σε καραντίνα, πράγμα που ο γλυκός μου ο Τάσος, δεν μπορεί να αντέξει. Εσύ ξέρεις πόσο καλός και πόσο εύθραυστος είναι. Ο Ρίτσος έμαθε για το πρωτοσέλιδο του «Δέντρου» και ήδη μας έκανε αρκετούς υπαινιγμούς, ξέρει εκείνος τον τρόπο», πρόσθεσε. Ήταν η Τρίτη κατά σειρά έκπληξή μου.

    Όταν την επομένη μου τηλεφώνησε ο Λειβαδίτης, για το γνωστό θέμα, του είπα, σχεδόν, οργισμένος. «Ε, ως εδώ, Τάσο. Τα ποιήματά σου θα μπουν πρωτοσέλιδο. Οι τιμές και τα πρωτοσέλιδα του Ρίτσου δεν μετριούνται. Δεν έχεις δικαίωμα να αποποιηθείς μια τιμή που σου κάνει ένα περιοδικό. Μη με ξαναπάρεις γιʼ αυτό το θέμα, τέρμα και τελεία. Ο Ρίτσος έχει μπουχτίσει, αλλά παραμένει άπληστος. Ως εδώ». Φαίνεται ότι η οργή μου τον ανακούφισε. Καταλάβαινε επίσης πως είχα αντιληφθεί την πηγή της αγωνίας του. Και ότι με είχε εξοργίσει η αιτία αυτής της αγωνίας, αυτή η καταπιεστική μηχανή, η ρετουσαρισμένη με τόσο τέλεια και ατελείωτη απρέπεια, στο όνομα της φιλίας και της ιδεολογικής ανιδιοτελούς συντροφικότητας – τι κούφιες λέξεις!

    Σʼ αυτό το περιστατικό η μοίρα θέλησε να παίξει ένα μακάβριο παιχνίδι. Πριν κυκλοφορήσει το τεύχος του «Δέντρου» με τη συνεργασία αυτών των κορυφαίων ποιητών, ο Λειβαδίτης εισάγεται στο Γενικό Κρατικό Αθηνών, και μετά από δύο εξάωρα χειρουργεία για ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής, στα οποία, με παράκληση του ποιητή, ήμουν παρών, πεθαίνει. Ένας τεράστιος, απρόβλεπτος θρόμβος (μοναδικός στα χρονικά της Αγγειοχειρουργικής κλινικής), έφραξε το μόσχευμα και παρά τις απέλπιδες προσπάθειες, κατέληξε. Φαντάζομαι ότι ο Καρούζος θα έμεινε άναυδος. Τώρα πια θα μπορούσαν άνετα να τεθούν σε εφαρμογή οι αφορισμοί του. «Οι νεκροί προηγούνται». Τον είχε προλάβει η πραγματικότητα. Και φυσικά, ούτε ο Ρίτσος θα τολμούσε να απαιτήσει υπακοή από τον νεκρό «μαθητή» και σύντροφο στους αγώνες και την τέχνη. Όταν αργότερα συνάντησα τον Καρούζο στο γνωστό στέκι της πλατείας Μαβίλη, μου επανέλαβε μʼ εκείνη τη βραχνή μεταλλική φωνή του «οι νεκροί όντως προηγούνται…είδες φίλε μου τι παιχνίδι μας έπαιξε η τύχη;». Μόνο που τώρα η φωνή του είχε ένα ράγισμα, ένα θάμπωμα. Εκείνη την στιγμή κατάλαβα ότι αισθάνθηκε τον παραλογισμό του και ότι είχε ίσως την υποψία ότι με την άγρια εμμονή του οδήγησε (σε επίπεδο μεταφυσικής) τα πράγματα, έτσι, που να προηγηθεί ο Λειβαδίτης, αλλά όχι βέβαια ζωντανός.

    Στο σπίτι του νεκρού πια Λειβαδίτη είχαμε μαζευτεί πολλοί. Ήταν εκεί και ο Ρίτσος. Έκλαιγε σπαρακτικά, με λυγμούς, απογυμνωμένος. Γέρος όσο ποτέ. Χωρίς κανένα φτιασίδι. Δίχως να σκέφτεται πως θα τον δει χωρίς τις προσωπίδες του ο κόσμος. Αφάνταστα γέρος, εύθραυστος και πελιδνός, αυτός με τις παλιές συντεταγμένες σοσιαλιστικές του βεβαιότητες με το αγέρωχο επιτηδευμένο ύφος που μας δήλωνε πόσο μακριά στεκόταν από ευτέλειες και ματαιοδοξίες. Ήταν καθισμένος εκεί, ένα θλιβερό ανθρώπινο κουρέλι με πραγματικούς λυγμούς και αληθινά δάκρυα. Πρώτη φορά τον έβλεπα αυθεντικό και γνήσιο. Ήταν η κατάρρευση ενός μύθου. Εκμηδενισμένος, ξένος προς το ποιητικό του σώμα. Έκλαιγε για όλους και για όλα που είχαν καταρρεύσει και προ πάντων για τον ίδιο. (Βρισκόμαστε στο 1989 που μόλις είχε καταρρεύσει η Σοβιετική ΄Ενωση, ο Τσαουσέσκου, κ.λ.π.). Έκλαιγε μπροστά στο θάνατο ενός αληθινά Αγγελικού ποιητή.

    Που δεν ήξερε τι θα πει μικρότητα.»

    http://www.poiein.gr/2014/10/30/aeeaethiaoa-acieionathi-aniiaeuocoao-iia-eae-ienudhie-oio-dhiayiaoio-nea-dhanyiaaotho-oioo-adhieaouooaoc-oco-aetheaeao-aiaoineeu-ia-oc-iaouonaoc-oio-ynaio-oio-dhiecoth-ouoio-eaeaaassoc-ooc-aaeessa/#comment-516993

  106. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @105. Συγκλονιστικό!

    Βέβαια, τὸ ὅτι κάποιος εἶναι μεγάλος συγγραφέας, καλλιτέχνης, ἐπιστήμονας κλπ. δὲν σημαίνει πὼς δὲν ἔχει ἀνθρώπινες ἀδυναμίες.

    Ἀπὸ τὴν ἄλλη ὑπάρχει καὶ τὸ στάρ σύστεμ τοῦ κάθε χώρου.

    Αὐτὸ ποὺ ἀνεβάζει τοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς σὲ ψηλά βάθρα, τρέφοντας τὴν ματαιοδοξία τους, κάτι ποὺ ὅλοι λίγο-πολὺ ἔχουμε.

    Τελικά, τοὺς κάνει θύματα τῆς ἐπιτυχίας τους.

  107. sarant said

    105-6 Έχουν και οι ποιητές τις ματαιοδοξίες και τους εγωισμούς τους…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: