Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Το 93 του Ουγκό

Posted by sarant στο 10 Νοεμβρίου, 2019


Μ’ αρέσει κάθε τόσο, ανάμεσα στα σύγχρονα βιβλία που διαβάζω, άλλα επειδή με ενδιαφέρουν κι άλλα επειδή πέσανε στα χέρια μου ή επειδή «πρέπει» να τα διαβάσω, να παρεμβάλλω κι ένα κλασικό έργο πεζογραφίας του 19ου αιώνα -και να περνάω από την τύρβη στην αιωνιότητα.

Δεν θυμάμαι με ποιαν αφορμή, αναζήτησα το 93 του Ουγκό, το τελευταίο μυθιστόρημα του Γάλλου γίγαντα. Το βρήκα μόνο σε μία έκδοση, της Σύγχρονης Εποχής -είχε και μιαν άλλη στη Βιβλιονέτ, αλλά δεν την βρήκα στο βιβλιοπωλείο. Η μετάφραση είναι του Παναγή Αθανασάτου, δική του και η σύντομη μα καλογραμμένη εισαγωγή. Μου άρεσε ο στιβαρός τρόπος με τον οποίο μεταφράζει τον Ουγκό, σε σημείο που, μετά, έψαξα και βρήκα την άλλη μετάφραση που έχει κάνει, σε ένα του Μπαλζάκ, για να το διαβάσω κι αυτό κάποτε.

Το 93 είναι βέβαια το 1793, η πέμπτη χρονιά της γαλλικής επανάστασης, στην περίοδο που ονομάστηκε Τρομοκρατία (και που είχε, μέσα σ’ ένα χρόνο, τα ίδια περίπου ανθρώπινα θύματα, ή και λιγότερα, απ’ όσα η ματωμένη βδομάδα της Κομμούνας του 1871).

Στο μυθιστόρημα του Ουγκό υπάρχουν κεφάλαια που εκτυλίσσονται στο Παρίσι, διάλογοι ανάμεσα στον Ροβεσπιέρο, τον Μαρά και τον Νταντόν, καθώς και ένα κεφάλαιο που περιγράφει μια συνεδρίαση της Συντακτικής Συνέλευσης, αλλά ο φακός δεν εστιάζει εκεί παρά μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα δυτικότερα, στην παραθαλάσσια περιοχή που λέγεται Βανδέα αλλά και πιο πάνω, στη Βρετάνη, στα μέρη που, υποκινούμενα από τους Άγγλους και τους βασιλόφρονες, (αντ)επαναστάτησαν κόντρα στη γαλλική επανάσταση του 1789, σε έναν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο που στοίχισε δεκάδες χιλιάδες θύματα, την ίδια στιγμή που τα παλαιά βασίλεια της Ευρώπης από βορρά, από νότο και από ανατολάς προσπαθούσαν να πνίξουν στο αίμα την επανάσταση που τόλμησε να στείλει στην γκιλοτίνα τον Λουδοβίκο.

Από τότε έμεινε να αποκαλείται «Βανδέα» κάθε αντεπαναστατική κίνηση -τον όρο τον χρησιμοποιεί αρκετά ο Μαρξ.

Δεν θα αναλύσω διά μακρών το μυθιστόρημα του Ουγκό. Κυριακή είναι σήμερα και αξίζει να διαβάσουμε κάτι. Διάλεξα ένα απόσπασμα που έχει μια σχετικήν αυτοτέλεια, και που περιγράφει, με την απλοχωριά που είναι χαρακτηριστική για τον 19ο αιώνα, ένα επεισόδιο στη θάλασσα. Μια αγγλική κορβέτα, επανδρωμένη με βασιλόφρονες Γάλλους, έχει ξεκινήσει από τα νησιά της Μάγχης για να περάσει απέναντι, στη Βρετάνη, και να αποβιβάσει εκεί τον μαρκήσιο Λαντενάκ (που ταξιδεύει ινκόγνιτο) προκειμένου να ηγηθεί στον στρατό της αντεπανάστασης. Ξαφνικά, συμβαίνει ένα απρόοπτο, που θα διαβάσουμε τι ήταν και πώς αντιμετωπίστηκε.

Παραθέτω τρία κεφάλαια (4 έως 6) από το πρώτο βιβλίο του πρώτου μέρους (σελ. 52-65). Στο τέλος αφηγούμαι σύντομα την υπόθεση στη συνέχεια -σπόιλερ, που λέμε.

ΔΙΝΗ ΠΟΛΕΜΟΥ

Ένα από τα πυροβόλα της συστοιχίας, ένα κομμάτι των είκοσι τεσσάρων είχε αποσυνδεθεί.

Αυτό είναι, ίσως, ένα από τα πιο επικίνδυνα πράγματα που μπορούν να τύχουν στη θάλασσα. Τίποτε το περισσότερο τρομακτικό δεν μπορεί να συμβεί σ’ ένα πολεμικό πλοίο στ’ ανοιχτά και εν πλήρει πορεία.

Ένα κανόνι, του οποίου σπάζει το δέσιμο, γίνεται ξαφνικά ένα, κανείς δεν ξέρει ακριβώς, ασυμμάζευτο, υπερφυσικό κτήνος. Είναι μια μηχανή που μεταμορφώνεται σ’ ένα τέρας. Η μάζα αυτή τρέχει πάνω στους τροχούς της, με κινήσεις σαν της μπίλιας του μπιλιάρδου, γέρνει με το σκαμπανέβασμα, βυθίζεται με το μπότζι, πάει, έρχεται, σταματά, φαίνεται να το σκέφτεται, ξαναρχίζει τις διαδρομές της, διασχίζει σαν βέλος το πλοίο από το ένα άκρο στο άλλο, στριφογυρίζει, ξεδιπλώνεται, χάνεται, σηκώνεται στις δυο ρόδες, σκοντάφτει, τσακίζει, σκοτώνει, εξοντώνει. Είναι ένας πολιορκητικός κριός που προσκρούει κατά βούλησιν επάνω σ’ ένα τείχος. Προσθέστε κι αυτό: ο κριός είναι σιδερένιος, ενώ το τείχος είναι ξύλινο. Είναι η απελευθέρωση της ύλης. Θα έλεγε κανείς ότι ο αιώνιος σκλάβος εκδικείται. Φαίνεται σαν η κακία που βρίσκεται μέσα σ’ αυτό που αποκαλούμε άψυχα αντικείμενα, να αποδεσμεύεται και να ξεσπά αιφνιδιαστικά. Μοιάζει να χάνει την υπομονή της και να παίρνει μια παράξενη, σκοτεινή εκδίκηση. Τίποτε το πιο αμείλικτο, από το θυμό ενός αψύχου. Αυτό το φρενιασμένο, ογκώδες σύμπλεγμα, έχει το άλμα του πάνθηρα, το βάρος του ελέφαντα, την ευκινησία του ποντικού, τη διεισδυτικότητα του εμβόλου, το απρόβλεπτο της φουσκοθαλασσιάς, τον κρότο της βροντής, τη σιωπή του τάφου. Παρά το βάρος του, αναπηδά σαν μπάλα μικρού παιδιού. Κάνει περιστροφές διακοπτόμενες απότομα από κινήσεις σε ορθή γωνία. Και τι να κάνεις; Πώς να το φέρεις σε λογαριασμό; Μια καταιγίδα παύει, ένας κυκλώνας περνάει, ένας άνεμος πέφτει, ένα σπασμένο κατάρτι αντικαθίσταται, μια τρύπα που μπάζει νερό βουλώνεται, μια πυρκαγιά σβήνεται. Μα τι να κάνεις μ’ αυτό το τεράστιο τέρας από μπρούντζο; Με ποιον τρόπο να το αντιμετωπίσεις; Μπορείτε να λογικέψετε ένα σκύλο, να αιφνιδιάσετε έναν ταύρο, να γοητέψετε ένα βόα, να τρομάξετε μια τίγρη, να μαλακώσετε ένα λιοντάρι. Καμία λύση μ’ ένα τέτοιο θηρίο, ένα κανόνι λυμένο. Δεν μπορείτε να το σκοτώσετε, είναι νεκρό. Και την ίδια στιγμή είναι ζωντανό. Ζει μια ζωή απαίσια που έρχεται από το άπειρο. Έχει από κάτω του το πάτωμα που το μετακινεί. Κινείται από το καράβι, που κινείται από τη θάλασσα, που κι αυτή κινείται από τον άνεμο. Ο εξολοθρευτής αυτός είναι ένα παιχνίδι. Το πλοίο, τα κύματα, το φύσημα του ανέμου, όλα αυτά το συντηρούν. Ιδού η πηγή της φοβερής ζωής του. Τι να κάνεις μ’ αυτή τη συρροή δυσκολιών; Πώς να εκτρέψεις αυτόν τον τερατώδη μηχανισμό από το ναυάγιο; Πώς να προβλέψεις τα πήγαιν’ έλα του, τις επιστροφές του, τα σταματήματά του, τις συγκρούσεις του; Κάθε ένα από τα χτυπήματά του στα τοιχώματα του πλοίου μπορεί να επιφέρει την καταβύθιση. Πώς να μαντέψεις τους τρομερούς του μαιάνδρους; Έχεις να κάνεις με μια βολή που λοξοδρομεί, που φαίνεται να έχει κάποιο σχέδιο και που σε κάθε στιγμή αλλάζει τροχιά. Πώς να σταματήσεις αυτό που πρέπει να αποφύγεις; Το φοβερό κανόνι μαίνεται, προχωρεί, υποχωρεί, χτυπά δεξιά, χτυπά αριστερά, φεύγει, περνά, διαψεύδει τις προσδοκίες, συντρίβει τα εμπόδια, τσακίζει τους ανθρώπους σαν τις μύγες. Όλη η φρίκη αυτής της ιστορίας έγκειται στην κινητικότητα του δαπέδου. Πώς να πολεμήσεις σε πάτωμα κεκλιμένο που κάνει και καπρίτσια; Το καράβι έχει, ούτως ειπείν, μέσα στην κοιλιά του, φυλακισμένο, τον κεραυνό που προσπαθεί να ξεφύγει. Κάτι σαν κυλιόμενο αστροπελέκι, επάνω σε γη που σείεται.

Σε μια στιγμή, όλο το πλήρωμα βρέθηκε στο πόδι. Το σφάλμα ήταν του επί κεφαλής του πυροβόλου, ο οποίος είχε αμελήσει να σφίξει το γάντζο της αλυσίδας στερεώσεως και είχε πλημμελώς φρακάρει τους τέσσερις τροχούς του κανονιού. Πράγμα που έδινε τζόγο ανάμεσα στην έδραση και στον κιλίβαντα, καταλήγοντας να ξεκλειδώσει τη στερέωση του στομίου του σωλήνα του κανονιού. Το φράγμα του έσπασε και έτσι το κανόνι δεν ήταν πια σταθερό. Με ένα δυνατό κύμα που έσκασε στα πλαϊνά του σκάφους, το όπλο κύλησε, έσπασε την αλυσίδα του και άρχισε να περιπλανάται θεαματικά στο μεσοκατάστρωμα.

Για να πάρουμε μια ιδέα πώς ήταν αυτή η τρελή πορεία, ας φανταστούμε μια σταγόνα νερό, επάνω σε ένα τζάμι.

Τη στιγμή που έσπασε το δέσιμο, οι πυροβολητές βρίσκονταν μέσα στη συστοιχία. Άλλοι σε ομάδες, άλλοι σκόρπιοι, ασχολούμενοι με τις δουλειές της θάλασσας που εκτελούν οι ναυτικοί εν όψει μιας ναυμαχίας. Το πυροβόλο, εκτιναγμένο από το σκαμπανέβασμα του πλοίου, πέρασε μέσα από μια ομάδα ανδρών και τσάκισε τέσσερις απ’ αυτούς με το πρώτο χτύπημα, έπειτα, ωθούμενο από το εγκάρσιο ανεβοκατέβασμα του καραβιού πήγε κι έκοψε στα δυο έναν πέμπτο δυστυχισμένο και τρακάρησε στο αριστερό πλαϊνό του σκάφους του οποίου και έσπασε ένα κομμάτι. Από κει η κραυγή της απόγνωσης που μόλις είχαν ακούσει. Όλοι οι άνδρες στριμώχτηκαν στη σκάλα και το μεσοκατάστρωμα άδειασε εν ριπή οφθαλμού.

Το τεράστιο κομμάτι έμεινε μόνο του. Είχε απελευθερωθεί μόνο του. Ήταν κύριος του εαυτού του και κύριος του καραβιού. Μπορούσε να το κάνει ό,τι ήθελε. Όλο το πλήρωμα, με άνδρες συνηθισμένους να γελούν στη μάχη, έτρεμε. Το να περιγράψεις τη φρίκη, είναι κάτι αδύνατο.

Ο πλοίαρχος Μπουαμπερτελό και ο ύπαρχος Λα Βιεβίλ, δυο άνδρες ατρόμητοι κατά τα άλλα, είχαν σταθεί στην άκρη της σκάλας και αμίλητοι, ωχροί, διστακτικοί, παρατηρούσαν το μεσοκατάστρωμα. Κάποιος τους έσπρωξε με τον αγκώνα και κατέβηκε.

Ήταν ο επιβάτης τους, ο χωρικός, ο άνθρωπος με τον οποίο μιλούσαν λίγο πριν.

Φτάνοντας στη βάση της σκάλας, σταμάτησε.

ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Το κανόνι πήγαινε κι ερχόταν μέσα στο μεσοκατάστρωμα. Θα έλεγε κανείς ότι ήταν το ζωντανό άρμα της Αποκαλύψεως. Ο φανός πλεύσεως, όπως ταλαντευόταν στην πλώρη, προσέθετε σ’ αυτό το όραμα μιαν εναλλαγή φωτός και σκότους που έφερνε ίλιγγο. Η εικόνα του πυροβόλου χανόταν μέσα στη βιαιότητα αυτής της διαδρομής του και ξαναφαινόταν, άλλοτε μαύρη μέσα στο φως, άλλοτε σκορπίζοντας φωτεινές αστραπές μέσα στο σκοτάδι.

Συνέχιζε την εξόντωση του καραβιού. Είχε ήδη καταστρέψει άλλα τέσσερα κομμάτια και είχε δημιουργήσει στα τοιχώματα δύο ρήγματα, ευτυχώς επάνω από τα ίσαλα, απ’ όπου όμως θα μπορούσε να μπαίνει νερό σε περίπτωση τρικυμίας. Χτυπούσε φρενιασμένο πάνω στα στοιχεία του σκαριού. Οι κολώνες, πολύ γερές, αντιστέκονταν, αφού εξ άλλου τα καμπύλα ξύλα έχουν ιδιαίτερη αντοχή. Αλλά ακούγονταν οι τριγμοί τους, από τα χτυπήματα αυτού του πελώριου σφυριού, χτυπήματα πολλαπλά απ’ όλες τις μεριές. Ένα σφαιρίδιο μολυβιού, μέσα σε μια μπουκάλα που αναταράσσεται, δεν κινείται πιο απρόβλεπτα και πιο γρήγορα. Οι τέσσερις τροχοί περνούσαν και ξαναπερνούσαν πάνω από τους σκοτωμένους, τους έκοβαν, τους διαμέλιζαν και τα πέντε πτώματα είχαν καταλήξει σε είκοσι κομμάτια, που κατρακυλούσαν κατά μήκος της συστοιχίας. Τα νεκρά κεφάλια έμοιαζαν να φωνάζουν.

Ρυάκια από αίμα κυλούσαν επάνω στο πάτωμα, ανάλογα με τις κλίσεις του πλοίου. Η ξυλεπένδυση, χτυπημένη σε πολλά σημεία, είχε αρχίσει ν’ ανοίγει. Ολόκληρο το καράβι έβγαζε ένα θόρυβο ανατριχιαστικό.

Ο πλοίαρχος ξαναβρήκε γρήγορα την ψυχραιμία του και, κάτω από τις διαταγές του, πέταξαν από ψηλά ο,τιδήποτε που 0α μπορούσε να επιβραδύνει ή και να μπλοκάρει την τρελή πορεία του πυροβόλου, σκεπάσματα, αιώρες, εφεδρικά πανιά, τροχαλίες των σχοινιών, σάκκους του πληρώματος, παραπλανητικά σημαιάκια, απ’ αυτά που το πλοίο είχε ένα σωρό, μια εγγλέζικη ατιμία που τη θεωρούν έντιμο πόλεμο.

Αλλά τι μπορούσαν να κάνουν αυτά τα σκουτιά, όταν κανένας δεν τολμούσε να κατέβει για να τα τοποθετήσει εκεί που έπρεπε; Σε μερικά λεπτά έγιναν κουρέλια.

Υπήρχε όση ακριβώς θάλασσα χρειαζόταν, ώστε το δυστύχημα να γίνη εφικτό, όσο και ολοκληρωτικό. Μια θύελλα θα ήταν καλύτερη, γιατί θα μπορούσε να αναποδογυρίσει το κανόνι, οπότε με τους τροχούς του στον αέρα θα ήταν δυνατό να το ελέγξουν.

Εν τω μεταξύ η ζημιά χειροτέρευε. Υπήρχαν ρωγμές ακόμη και σπασίματα στα κατάρτια τα οποία, εγκιβωτισμένα στον ξύλινο σκελετό, διαπερνούν τους ορόφους του σκάφους, λειτουργώντας σαν χοντρά στρογγυλά στηρίγματα. Με τα αλλεπάλληλα χτυπήματα του κανονιού, το μεσιανό κατάρτι κατέρρευσε, το μεγάλο κατάρτι κόπηκε κι αυτό. Η συστοιχία διαλυόταν. Δέκα πυροβόλα από τα τριάντα ήταν εκτός μάχης. Τα ρήγματα στα πλαϊνά πολλαπλασιάζονταν και η κορβέτα άρχισε να μπάζει νερά.

Ο ηλικιωμένος ταξιδιώτης, που κατέβηκε στο μεσοκατάστρωμα, φαινόταν πετρωμένος στη βάση της σκάλας. Παρατηρούσε τη διάλυση με βλέμμα αυστηρό. Ήταν τελείως ακίνητος. Φαινόταν αδύνατο να κάνει κανείς έστω και ένα βήμα μέσα στο χώρο.

Κάθε κίνηση του απελευθερωμένου πυροβόλου χειροτέρευε την καταστροφή του πλοίου. Λίγο ακόμη και το ναυάγιο θα ήταν αναπόφευκτο.

Έπρεπε να χαθούν ή να διακόψουν την συμφορά; Χρειαζόταν μια απόφαση. Αλλά ποια;

Μα τι αντίπαλος κι αυτό το κανόνι.

Έπρεπε να σταματήσουν τον τρελλό.

Έπρεπε να αιχμαλωτίσουν την αστραπή.

Έπρεπε να προσγειώσουν τον κεραυνό.

Ο Μπουαμπερτελό είπε στον Λα Βιεβίλ:

-Πιστεύετε στο Θεό, ιππότη;

-Ναι, όχι. Μερικές φορές

-Στην καταιγίδα;

-Και σε στιγμές σαν κι αυτήν εδώ.

Πραγματικά, μόνο ο Θεός μπορεί να μας γλυτώσει τώρα, είπε ο Μπουαμπερτελό.

Όλοι σώπαιναν, αφήνοντας το κανόνι να επιτελεί την απαίσια καταστροφή του.

Απ’ έξω, το κύμα που έπεφτε πάνω στο καράβι απαντούσε στις κρούσεις του κανονιού με χτυπήματα της θάλασσας. Θά έλεγε κανείς ότι χτυπούσαν δυο σφυριά, μια το ένα μια το άλλο.

Ξαφνικά, μέσα σ’ αυτόν τον απλησίαστο κύκλο, όπου χανόταν το απελευθερωμένο κανόνι, είδαν να εμφανίζεται κάποιος άνθρωπος, κρατώντας στα χέρια μια σιδερένια μπάρα. Ήταν ο δημιουργός της καταστροφής, ο επί κεφαλής του πυροβόλου, ένοχος αμελείας και πρόξενος του ατυχήματος, ο κύριος του κανονιού. Έχοντας διαπράξει το κακό, ήθελε να το επανορθώσει. Κρατούσε στο ένα χέρι την μπάρα και στο άλλο ένα παλαμάρι με θηλειά στην άκρη, έχοντας πηδήσει από το καρέ στο μεσοκατάστρωμα.

Και τότε άρχισε μια άγρια ιστορία. Θέαμα τιτάνειο. Η πάλη του πυροβόλου εναντίον του πυροβολητή, η μάχη της ύλης και του πνεύματος, η μονομαχία του πράγματος εναντίον του ανθρώπου.

Ο άνθρωπος είχε πάρει θέση σε μια γωνία, με τη μπάρα και το σχοινί στα δυο του χέρια, με την πλάτη του σε μια κολώνα, με σταθερά τα πόδια του, που έμοιαζαν με σιδερένιους στύλους, ωχρός, ήρεμος, τραγικός, σαν ριζωμένος στο πάτωμα. Περίμενε.

Περίμενε το κανόνι να περάσει από κοντά του.

Ο κανονιέρης γνώριζε το όπλο του και πίστευε ότι κι εκείνο έπρεπε να τον γνωρίζει. Ζούσε πολύν καιρό μαζί του. Πόσες φορές ειχε βάλει το χέρι μέσα στο στόμα του! Ήταν το δικό του τέρας. Άρχισε να του μιλάει σαν να’ταν ο σκύλος του. «Έλα» του έλεγε. Ίσως και να το αγαπούσε.

Φαινόταν να εύχεται, το κανόνι να έρθει σε κείνον.

Αλλά το να έρθει σε κείνον σήμαινε να έρθει καταπάνω του. Και τότε ήταν χαμένος. Πώς ν’ αποφύγει τη σύγκρουση; Αυτό ήταν το ερώτημα. Όλοι κύτταζαν τρομοκρατημένοι. Ούτε ένα στήθος δεν ανάσαινε ελεύθερα, εξαιρουμένου ίσως του ηλικιωμένου, που βρισκόταν μόνος στο μεσοκατάστρωμα, μαζί με τους δυο μονομάχους, μάρτυς απαίσιος.

Κι αυτός ο ίδιος θα μπορούσε να συντριβεί από το κανόνι. Στεκόταν ακίνητος.

Κάτω απ’ αυτούς το κύμα, τυφλό, διεύθυνε την αναμέτρηση.

Τη στιγμή που, αποδεχόμενος αυτό το τρομακτικό σώμα με σώμα, ο πυροβολητής προκαλούσε το πυροβόλο, σαν από τύχη, το κανόνι έμεινε μια στιγμή ακίνητο και σαν κατάπληκτο.

-Έλα λοιπόν! του έλεγε ο άντρας. Εκείνο φαινόταν να τον ακούει.

Ξαφνικά όρμησε επάνω του. Ο άντρας απέφυγε τη σύγκρουση.

Άρχισε η πάλη. Πάλη πρωτάκουστη. Το εύθραυστο συμπλεκόμενο με το άτρωτο. Ο σάρκινος μονομάχος με το σιδερένιο θηρίο. Από τη μια μεριά η δύναμη, από την άλλη η ψυχή.

Όλα αυτά ξετυλίγονταν μέσα στο μισοσκόταδο. Νόμιζες ότι έβλεπες τη δυσδιάκριτη οπτασία ενός θαύματος.

Μια ψυχή. Ήταν περίεργο, αλλά θα ’λεγε κανείς ότι και το κανόνι είχε ψυχή. Αλλά μια ψυχή μίσους και λύσσας. Αυτή η τυφλή υπόσταση νόμιζες ότι είχε μάτια. Το τέρας έμοιαζε να παρακολουθεί τον άνθρωπο. Υπήρχε τουλάχιστον πονηριά, μέσα σ’ αυτήν τη μάζα. Κι εκείνη διάλεγε τη στιγμή της. Ήταν σαν ένα γιγάντιο έντομο, προικισμένο με μια δαιμονική βούληση. Στιγμές-στιγμές, αυτή η τεράστια ακρίδα αναπηδούσε στο πάτωμα, μετά ξανάπεφτε στους τέσσερις τροχούς της, όπως η τίγρις στα τέσσερα πόδια της και ξανάτρεχε καταπάνω στον άνθρωπο. Εκείνος γαλήνιος, δραστήριος, επιδέξιος, ελισσόταν σαν φίδι, αποφεύγοντας τα κεραυνοβόλα χτυπήματα. Απέφευγε τις συναντήσεις, αλλά τα χτυπήματα, από τα οποία γλύτωνε, κατέληγαν στο σκάφος, συνεχίζοντας τη διάλυσή του.

Ένα άκρο της σπασμένης αλυσίδας είχε μείνει γαντζωμένο ακόμη επάνω στο κανόνι, έχοντας τυλιχτεί, άγνωστο πώς, γύρω από τον πείρο του άξονα περιστροφής του πυροβόλου, ενώ η άλλη άκρη περιφερόταν ελεύθερη γύρω από το κανόνι, επιδεινώνοντας τις συνέπειες των εφορμήσεών του. Ο πείρος, σαν μια χούφτα, κρατούσε σταθερά την αλυσίδα κι εκείνη, σαν σιδερένιο μαστίγιο σε σιδερένιο χέρι, δημιουργούσε γύρω από το κανόνι έναν τρομερό κυκλώνα. Αυτή η αλυσίδα έκανε τον αγώνα ακόμη πιο περίπλοκο.

Εν τούτοις, ο άντρας πάλευε. Μάλιστα, σε κάποιες στιγμές, ο άνθρωπος ήταν αυτός που επετίθετο στο κανόνι. Έτρεχε κατά μήκος της κουπαστής, με τη μπάρα του και το σχοινί του στο χέρι. Το κανόνι φαινόταν σαν να καταλάβαινε και, μαντεύοντας την παγίδα, τον απέφευγε. Ο άνθρωπος, πραγματικά αξιοθαύμαστος, το κατεδίωκε.

Τέτοιες καταστάσεις δεν μπορούν να διαρκέσουν επί μακρόν. Το κανόνι φάνηκε ξαφνικά να μονολογεί: Εμπρός, να τελειώνουμε! Και σταμάτησε. Όλοι αισθάνθηκαν ότι έφθανε η ώρα της τελικής λύσης. Το κανόνι, σαν συσπειρωμένο, φαινόταν να έχει ή και είχε πραγματικά, γιατί για όλους ήταν κάτι ζωντανό, μιαν άγρια προδιάθεση. Απότομα όρμησε επάνω στον κανονιέρη. Εκείνος παραμέρισε, το άφησε να περάσει και του φώναξε γελώντας: Ξαναέλα! Το κανόνι, σαν μανιασμένο, έπεσε σε κάποιο άλλο, δεμένο, και το διέλυσε. Έπειτα, σαν να το ξανάπιασε η τρέλα που το ζωντάνευε, τινάχτηκε καταπάνω στον πυροβολητή, που όμως διέφυγε. Αλλα τρία πυροβόλα καταστράφηκαν από την ώθησή του. Τότε, σαν τυφλό και μην ξέροντας τι κάνει, γύρισε την πλάτη του στον άνθρωπο, κύλησε λίγο, μπρος-πίσω, και έπεσε στο τοίχωμα της πλώρης, ανοίγοντας ένα ρήγμα. Ο κανονιέρης είχε καταφύγει στη βάση της σκάλας δυο βήματα από τον ηλικιωμένο μάρτυρα. Κρατούσε έτοιμη τη μπάρα του. Το κανόνι φάνηκε να το αντιλαμβάνεται και, χωρίς να λάβη τον κόπο να προφυλαχθεί, κύλησε επάνω στον άνθρωπο με την ταχύτητα μιας τσεκουριάς. Ο κανονιέρης, στριμωγμένος πια, ήταν χαμένος. Ολόκληρο το πλήρωμα έβγαλε μια φωνή.

Αλλά ο ηλικιωμένος επιβάτης, ακίνητος μέχρι εκείνη τη στιγμή, τινάχτηκε με μια γρηγοράδα μεγαλύτερη κι από του κανονιού. Αρπαξε ένα χοντρό πανί και κατάφερε να το πε- τάξει ανάμεσα στις ρόδες του πυροβόλου, με κίνδυνο να τον τσακίσει. Αυτή η αποφασιστική και ριψοκίνδυνη κίνηση δεν θα μπορούσε να είχε εκτελεσθεί με μεγαλύτερη ακρίβεια από έναν άνθρωπο, ακόμη κι αν ήταν εκπαιδευμένος σε όλες τις ασκήσεις που περιγράφονται στο βιβλίο του Ντυροσέλ Χειρισμός πυροβόλου εν πλω.

Το πανί έκανε τη δουλειά ενός φράχτη. Ένα χαλίκι σπάει ένα βάζο, ένα κλαδί μπορεί να εκτρέψει την πορεία μιας χιονοστιβάδας. Το πυροβόλο σαν να τρέκλισε. Ο κανονιέρης, με τη σειρά του, αρπάζοντας την ευκαιρία, πέρασε τη μπάρα ανάμεσα από τις ακτίνες του ενός πισινού τροχού. Το κανόνι σταμάτησε. Έγερνε.

Ο κανονιέρης χρησιμοποιώντας τη μπάρα σαν μοχλό το αναποδογύρισε. Η βαρειά μάζα έπεσε στο δάπεδο, με τον κρότο που κάνει μια καμπάνα που κατρακυλάει. Εκείνος, κάθιδρος, πέρασε τη θηλειά του σχοινιού του στον μπρούτζινο κορμό του πεσμένου τέρατος.

Ήταν το τέλος. Ο άνθρωπος είχε νικήσει. Το μυρμήγκι είχε καταβάλει το μαστόδοντο. Ο πυγμαίος είχε αιχμαλωτίσει τον κεραυνό.

Οι στρατιώτες και οι ναύτες χειροκρότησαν.

Ολόκληρο το πλήρωμα έτρεξε με σχοινιά και αλυσίδες και, σε μια στιγμή, το κανόνι ξαναβρέθηκε δεμένο κανονικά.

Ο πυροβολητής χαιρέτησε τον επιβάτη.

Κύριε, του είπε, μου σώσατε τη ζωή.

Ο γέρος είχε ξαναπάρει την απαθή του στάση και δεν απάντησε τίποτε.

ΟΙ ΔΥΟ ΔΙΣΚΟΙ ΤΗΣ ΖΥΓΑΡΙΑΣ

Ο άνθρωπος είχε νικήσει, αλλά, θα μπορούσε να πει κανείς ότι εξ ίσου και το κανόνι είχε νικήσει. Το άμεσο ναυάγιο είχε αποφευχθεί, αλλά η κορβέτα δεν είχε καθόλου σωθεί. Η διάλυση του καραβιού έμοιαζε ανεπανόρθωτη. Η περίμετρός του είχε πέντε ρήγματα, από τα οποία ένα, στην πλώρη, πολύ μεγάλο. Είκοσι, από τα τριάντα πυροβόλα, κείτονταν κατεστραμμένα, μέσα στις θήκες τους. Το επίμαχο κανόνι, που το είχαν μαζέψει και ξανατοποθετήσει στη θέση του, βρισκόταν κι αυτό εκτός μάχης. Ο άξονας περιστροφής είχε στραβώσει και κατά συνέπεια η σκόπευση θα ήταν αδύνατη. Η συστοιχία είχε καταλήξει να αριθμεί μόλις εννιά πυροβόλα. Το αμπάρι έμπαζε νερά. Έπρεπε να θέσουν αμέσως σε λειτουργία τις αντλίες.

Το μεσαίο κατάστρωμα, τώρα που μπορούσαν να το δουν, βρισκόταν σε απελπιστική κατάσταση. Το εσωτερικό του κελιού ενός εξαγριωμένου ελέφαντα δεν θα ήταν περισσότερο αποσυντεθειμένο. Όσο κι αν ήταν αναγκαίο για την κορβέτα να μη γίνει αντιληπτή, υπήρχε μια αναγκαιότητα περισσότερο επιτακτική· η άμεση σωτηρία. Έτσι, λοιπόν, χρειάστηκε να φωτίσουν το κατάστρωμα με μερικά φανάρια, στερεωμένα εδώ κι εκεί στην περίμετρο.

Εν τούτοις, όση ώρα διαρκούσε αυτή η τραγική περιπέτεια, με ολόκληρο το πλήρωμα απορροφημένο στο ζήτημα ζωής και θανάτου, κανείς δεν πρόσεξε αυτό που συνέβαινε έξω από την κορβέτα. Η ομίχλη είχε πυκνώσει. Ο καιρός είχε αλλάξει. Ο άνεμος είχε μετακινήσει το καράβι ανεξέλεγκτα. Είχε βγει πια εκτός πορείας, ανοικτά του Τζέρσεϋ και του Γκέρνεσυ, περισσότερο νότια απ’ ό,τι θα έπρεπε. Βρίσκονταν αντιμέτωποι με μια θάλασσα που είχε γίνει τρικυμιώδης. Μεγάλα κύματα αγκάλιαζαν την κορβέτα επικίνδυνα. Η ταραχή της θάλασσας γινόταν απειλητική. Το αεράκι δυνάμωνε πολύ. Μια καταιγίδα, μια θύελλα ίσως, διαγραφόταν στον ορίζοντα. Δεν έβλεπαν στα δέκα μέτρα μπροστά τους.

Ενώ οι άνδρες του πληρώματος επισκεύαζαν, βιαστικά και πρόχειρα, τις ζημιές στο μεσοκατάστρωμα, έφραζαν τις τρύπες που έμπαζαν και ξανατοποθετούσαν στις θέσεις τους τα πυροβόλα που είχαν γλυτώσει την καταστροφή, ο ηλικιωμένος επιβάτης ξανανέβηκε στη γέφυρα.

Ακούμπησε την πλάτη του στο μεγάλο κατάρτι.

Δεν είχε καθόλου αντιληφθή την κίνηση που γινόταν μέσα στο πλοίο. Ο ιππότης ντε Λα Βιεβίλ είχε παρατάξει από τις δυο πλευρές του μεγάλου καταρτιού τους πεζοναύτες του σε θέσεις μάχης, ενώ, με ένα σφύριγμα του ναυκλήρου, οι ναύτες του πανιού στάθηκαν όρθιοι επάνω στα οριζόντια μπράτσα του καταρτιού.

Ο κόμης ντυ Μπουαμπερτελό κατευθύνθηκε προς τον επιβάτη.

Πίσω από τον πλοίαρχο βάδιζε ένας άνθρωπος αγριωπός, λαχανιασμένος, με ακατάστατα τα ρούχα του, με όψη εν τούτοις ικανοποιημένη.

Ήταν ο πυροβολητής που μόλις ειχε πολεμήσει με το θηρίο και το είχε καταβάλει.

Ο κόμης χαιρέτησε στρατιωτικά τον ηλικιωμένο με τα χωριάτικα ρούχα και του είπε:

– Στρατηγέ μου, ιδού ο άνθρωπος.

Ο πυροβολητής στεκόταν όρθιος, με τα μάτια χαμηλωμένα, σε στάση υποταγής.

Ο κόμης ντυ Μπουαμπερτελό συνέχισε:

-Στρατηγέ μου, εν όψει εκείνου που έκαμε αυτός ο άνθρωπος, δεν νομίζετε ότι οι αρχηγοί του πρέπει να προβούν σε κάτι;

-Έτσι νομίζω, απάντησε ο γέρος.

-Ευαρεστηθείτε να διατάξετε, ξανάπε ο Μπουαμπερτελό.

-Εσείς πρέπει να διατάξετε. Εσείς είστε ο πλοίαρχος.

-Μα εσείς είστε ο στρατηγός.

Ο ηλικιωμένος στράφηκε προς τον κανονιέρη.

-Πλησίασε, του είπε.

Ο κανονιέρης προχώρησε ένα βήμα.

Ο στρατηγός γύρισε προς τον κόμη ντυ Μπουαμπερτελό, του ξεκρέμασε το σταυρό του Αγίου Λουδοβίκου και τον καρφίτσωσε στο πουκάμισο του πυροβολητή.

-Ουρρά! Ζητωκραύγασαν οι ναύτες.

Οι πεζοναύτες παρουσίασαν όπλα.

Τότε, ο ηλικιωμένος ταξιδιώτης, δείχνοντας με το δάχτυλο τον κατάπληκτο πυροβολητή, πρόσθεσε:

-Και τώρα, να τουφεκισθεί αυτός ο άνθρωπος.

Η κατάπληξη διαδέχθηκε την επιδοκιμασία.

Τότε, εν μέσω νεκρικής σιωπής, ο γέρος ύψωσε τη φωνή:

-Μια ολιγωρία κατέστρεψε το καράβι. Αυτή τη στιγμή είναι ίσως χαμένο. Να βρίσκεσαι στη θάλασσα, είναι το ίδιο σαν να βρίσκεσαι ενώπιον του εχθρού. Ένα πλοίο που ταξιδεύει είναι ένας στρατός που διεξάγει μια μάχη. Η καταιγίδα κρύβεται, αλλά δεν χάνεται. Όλη η θάλασσα είναι μία ενέδρα. Θάνατος για κάθε λάθος που διαπράττεται ενώπιον του εχθρού. Δεν υπάρχει λάθος επανορθώσιμο. Το θάρρος πρέπει να ανταμείβεται, η αμέλεια πρέπει να τιμωρείται.

Τα λόγια αυτά έπεφταν το ένα μετά το άλλο, αργά, βαριά, με ένα είδος μέτρου χωρίς οίκτο, σαν τα χτυπήματα του σφυριού πάνω σε μιαν αλυσίδα.

Και ο γέρος, κοιτάζοντας τους στρατιώτες, πρόσθεσε:

-Εκτελέσατε.

Ο άνθρωπος, στου οποίου το πουκάμισο άστραφτε ο σταυρός του Αγίου Λουδοβίκου, έσκυψε το κεφάλι.

Με ένα σήμα του κόμη ντυ Μπουαμπερτελό, δύο ναύτες κατέβηκαν στο μεσοκατάστρωμα και γύρισαν φέρνοντας ένα σάβανο. Ο ιερέας του πλοίου, ο οποίος από την αναχώρηση προσευχόταν στο καρέ των αξιωματικών, συνόδευε τους δύο ναύτες. Ένας λοχίας απέσπασε από την παράταξη δώδεκα στρατιώτες και τους τοποθέτησε σε δύο σειρές, έξη και έξη. Ο κανονιέρης, χωρίς να πη λέξη, πήρε θέση ανάμεσα στις δυο γραμμές. Ο ιερέας, με τον εσταυρωμένο στο χέρι, προχώρησε και στάθηκε κοντά του.

-Μαρς, διέταξε ο λοχίας.

Το απόσπασμα προχώρησε με αργά βήματα. Οι δυο ναύτες που κρατούσαν το σάβανο, ακολουθούσαν.

Μια πένθιμη σιωπή απλώθηκε στην κορβέτα. Ακούστηκε το φύσημα μιας μακρινής καταιγίδας.

Λίγες στιγμές αργότερα, ένας κρότος ξέσπασε μέσα στα σκοτάδια, μια ασπρίλα πέρασε, έπειτα όλα σώπασαν και ακούστηκε ο παφλασμός που κάνει ένα σώμα που πέφτει μέσα στη θάλασσα.

Ο ηλικιωμένος επιβάτης, πάντα με την πλάτη στο μεγάλο κατάρτι, είχε σταυρώσει τα χέρια και συλλογιζόταν.

Ο Μπουαμπερτελό, με το δείκτη του αριστερού του χεριού τεντωμένο προς τον Λα Βιεβίλ, του είπε χαμηλόφωνα:

-Η Βαντέ έχει αρχηγό.

Αν έχετε απορία τι συνέβη μετά, θα… σποϊλάρω, όπως λένε, δηλαδή θα σας πω πολύ επιγραμματικά τι γίνεται στη συνέχεια: η πληγωμένη κορβέτα αποβιβάζει τον μαρκήσιο Λαντενάκ στις γαλλικές ακτές. Εκεί αυτός παίρνει την ηγεσία των (αντ)επαναστατημένων βασιλοφρόνων. Μετά τις πρώτες τους επιτυχίες, τα κυβερνητικά στρατεύματα αρχίζουν την αντεπίθεση. Διακρίνεται ιδιαίτερα ο στρατηγός Γκοβέν, που είναι μικρανεψιός του Λαντενάκ αλλά έχει περάσει με τους δημοκρατικούς. Πλάι του έχει τον Σιμουρντέν, πρώην ιερέα και νυν αδιάλλακτο επαναστάτη, ασκητική και αμείλικτη μορφή. Ο Σιμουρντέν παλιότερα ήταν παιδαγωγός του Γκοβέν και τον υπεραγαπά. Σε μια μάχη τού έσωσε τη ζωή. Ωστόσο διαφωνούν διότι ο Γκοβέν είναι επιεικής και θέλει να πείθει ενώ ο Σιμουρντέν προτιμά την καρμανιόλα. Τελικά, τα υπολείμματα των δυνάμεων των βασιλοφρόνων έχουν κλειστεί στη Λα Τουργκ, τον πατρογονικό πύργο των Λαντενάκ. Οι δημοκρατικοί καταφέρνουν να μπουν στον πύργο και πιάνουν τον μαρκήσιο. Ο Γκοβέν τον αφήνει να φύγει, οπότε το επαναστατικό στρατοδικείο, με την κρίσιμη ψήφο του Σιμουρντέν, τον καταδικάζει σε θάνατο και τον εκτελεί. Και την αμέσως επόμενη στιγμή, ο Σιμουρντέν αυτοκτονεί.

(Τα είπα πολύ περιληπτικά. Στο βιβλίο παρουσιάζονται πειστικά τα κίνητρα και των τριών πρωταγωνιστών).

152 Σχόλια to “Το 93 του Ουγκό”

  1. Γιάννης Κουβάτσος said

    Καλημέρα.
    Το ‘χα διαβάσει ένα καλοκαίρι της δεκαετίας του ’90, στην έκδοση του Ζαχαρόπουλου, σε μετάφραση Κώστα Θεοφάνους. Μου ‘χε φανεί, όπως όλα τα βιβλία του Ουγκώ, κουραστικό και φλύαρο σε κάποια σημεία, συναρπαστικό σε κάποια άλλα. Λέω, με τη σημερινή ευκαιρία, να προσπαθήσω να το ξαναδιαβάσω, ίσως μου φανεί διαφορετικό ύστερα από εικοσιτόσα χρόνια.

  2. Theo said

    Καλημέρα κι ευχαριστώ, Νικοκύρη.

    Συναρπαστικό μεν, όπως επισημαίνει ο Γιάννης παραπάνω, αλλά και φλύαρο, με την απλοχωριά του 19ου αιώνα, που λες και συ.

    Αυτό το κλωθογύρισμα του Ουγκό, μέχρι να φτάσει στο «δια ταύτα», μου θυμίζει λίγο τον Ντίκενς. Ουγκό δεν μπορώ να διαβάσω. Μου φαίνεται κάπως πομπώδης, κι οι χαρακτήρες του κινούνται στα άκρα. Τον Ντίκενς τον έχω διαβάσει όλο, αν και δυσανασχετώ κάποιες φορές για τη φλυαρία του. Μου φαίνεται όμως πιο ανθρώπινος.

  3. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    1-2 Είναι ασφαλώς φλύαροι για τα δικά μας τα μάτια οι συγγραφείς του 19ου, μεταξύ άλλων επειδή τότε δεν υπήρχε κινηματογράφος και τηλεόραση -έπρεπε να περιγράψουν περισσότερο.

  4. Νέο Kid said

    Ομολογώ με κάποια φρίκη-όχι λόγω ψευδοσεμνότητας, αλλά γιατί η οκνηρία μου αυτή είναι μάλλον σημάδι γηρατειών …- ότι εδώ και καιρό δεν είχα καταφέρει να διαβάσω ολόκληρο κυριακάτικο …
    Σήμερα, το ατίθασο κανόνι τα κατάφερε μαζί μου!
    Ήξερε να γράφει αυτός ο Μουγκός…

    (Αυτή η ιστορία έχει δραματοποιηθεί σε τηλεοπτική σειρά αυτοτελών επεισοδίων . Δεν θυμάμαι το όνομα, πρωταγωνιστής ένας Εγγλέζος δόκιμος αξιωματικός του ναυτικού. )

  5. Από τα αγαπημένα μου βιβλία, γεμάτο ατάκες, το είχα διαβάσει δεκάδες φορές στο τέλος της εφηβείας. Αγαπημένη σκηνή ο διάλογος Ροβεσπιέρου, Μαρά, Δαντών. Και οι απαριθμήσεις των βουλευτών της Εθνοσυνέλευσης (ο Τάδε, που είπε αυτό· ο Δείνα, που έκανε εκείνο…).
    Έχω αντιγράψει κι εγώ ένα κομμάτι, αυτό με την καντινιέρισσα: https://dytistonniptiron.wordpress.com/2013/10/06/cantiniere/

  6. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μόνο ο Φλωμπέρ αποφεύγει τις φλυαρίες, είναι ο πιο σύγχρονος από τους κλασικούς του 19ου αιώνα.

  7. Νέο Kid said

    4. Το βρήκα! Χορνμπλάουερ the frogs and the lobsters
    Ο μαρκήσιος με την γκιλοτίνα. … το φαγε το κεφαλάκι του στο τέλος.

  8. Alexis said

    Καλημέρα.
    Πολύ βαρύ για κυριακάτικο πρωινό! 🙂
    Θα το αφήσω για αργότερα, να το καταβροχθίσω με την ησυχία μου!

  9. Γς said

    Εμένα πάλι η ανεξέλεγκτη κίνηση του κανονιού στο κατάστρωμα μου θύμισε μια ηλεκτρική ξυριστική μηχανή στο πάτωμα του μπάνιου που ξαφνικά άρχισε να κινείται όταν ξαφνικά επανήλθε το ρεύμα σ εκείνο το μεγάλο μπλακ άουτ στις ΗΠΑ πριν 40-50 χρόνια.

    Το βλέπει ο φουκαράς που με σπερματσέτα και ξυραφάκια έβαζε τραυμαπλάστ, τρομάζει, αρπάζει μια μπουκάλα και την σκότωσε!

    Την ηλεκτρική ξυριστική μηχανή στο πάτωμα που προχώραγε κάνοντας και ζζζζζζζζζ

  10. 6 Δοκίμασε και τον Σταντάλ, ιδίως το Κόκκινο και το Μαύρο.

    9 Χαχαχά, φοβερή ιστορία αυτή! 😀

  11. Καλ’ο για κυριακάτικο ανάγνωσμα

    Εχω δυο μεταφραστικές απορίες :

    Νομίζω πως το Μπουαμπερτελό αποδίδεται πιστότερα από το Μπουαμπερτλό

    και κρίνοντας από αντίστοιχα ΄βενετσιάνικα κείμενα, μήπως το κόμης αντιστοιχει περισσότερο σε βαθμό του πολεμικού ναυτικού (κυβερνήτης πολεμικού σκάφους ; ) παρά σε τίτλο ευγενείας όπως τον αντιλαμβανόμαστε στα ελληνικά ;

  12. Alexis said

    Άσχετο: Είμαι στην Αθήνα κι έχω σιχτιρίσει δεκάδες φορές μέσα μου τον μαραθώνιο, τους μαραθωνοδρόμους, το αρχαίο πνεύμα αθάνατο και όλα τα σχετικά.
    Μα είναι δυνατόν μια μεγαλούπολη να παραλύει επί δύο μέρες για να γίνει …τι ακριβώς; (ακόμα προσπαθώ να καταλάβω) 😠

  13. Γς said

    12:

    Κι όσο σκέφτομαι ότι περνούν δίπλα μου κι εγώ είμαι στο κρεβάτι…

    Κι είχα έτοιμο το βρακάκι μου για να τρέξω γαμώτο

  14. Costas Papathanasiou said

    “Fear of revolution and betrayal is a pestilence that spreads to all whose posteriors come too close to the throne”( «Ο φόβος για επανάσταση και προδοσία είναι μια μάστιγα που μολύνει όλους εκείνους που τα οπίσθιά τους βρίσκονται πολύ κοντά σε κάποιον θρόνο»- Niklas Natt och Dag “The Wolf and the Watchman” p.32, του ιδίου και το νεότερο «1793»).
    Κάθε πόλεμος είναι τελικώς μία μάχη ενάντια στον (άλογο) Φόβο, κάθε ρανίδα αίματος σ’αυτόν τροφή ενός μεταμφιεσμένου («αγνωστοφανούς») Τρομοκράτη που λυσσάει για ενθρονισμό.
    Στο χαρακτηριστικότατο αυτό απόσπασμα του κατά Ουγκό «1793»(ωραιότατη όντως η μετάφραση), το συμπέρασμα αυτό ενισχύεται για άλλη μία φορά…

  15. Pedis said

    # 11 – για να μάθει να μην είναι αυθάδης να του προτείνεις, αντίθετα, το μοναστήρι της Πάρμας … χαχά.

  16. Pedis said

    Το # 15 στο # 10, προφανώς.

  17. Γιάννης Κουβάτσος said

    10: Τον έχω διαβάσει κι αυτόν, Δύτη, στις εκδόσεις του Εξάντα. Όντως το «Κόκκινο και το μαύρο» πιο κοντά στα τρέχοντα αναγνωστικά γούστα από το «Μοναστήρι της Πάρμας».

  18. Το Κόκκινο-Μαύρο έχει γίνει και ταινία, από τον πολύ ακαδημαϊκό Κλοντ Ωτάν-Λαρά (κόκκινο πανί για τους σκηνοθέτες της Νουβέλ Βαγκ). Παίζει όμως ο Ζεράρ Φιλίπ και πραγματικά αξίζει να το δει κανείς.

  19. Γιάννης Κουβάτσος said

    12: Έλα, μην είσαι ασεβής, διότι θα τιμωρηθείς να φέρεις αντιγεγραμμένους διακοσίους στίχους από το Ζ της Ιλιάδος. Της Ιλιάδος, βεβαίως-βεβαίως. 😜

  20. 18 Ω, δεν ήξερα και την πολιτική του πορεία (του Ωτάν-Λαρά) που κατέληξε μέχρι και στο Εθνικό Μέτωπο! https://fr.wikipedia.org/wiki/Claude_Autant-Lara

  21. Το Μοναστήρι της Πάρμας, νομίζω, δεν ξενίζει λόγω γραφής, η γραφή είναι πάντα λιτή και σπιρτόζικη. Είναι η υπόθεση που φαντάζει κάπως παλαιική.

  22. sarant said

    20 Kαι είχε προκαλέσει σκάνδαλο το 1989 όταν, ως πρεσβύτερος βουλευτής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, εκλεγμένος με τη λίστα του Λεπέν, έβγαλε τον εναρκτήριο λόγο ασκώντας χρέη προέδρου μέχρι να εκλεγεί ο κανονικός.
    Μετά το άλλαξαν και δεν βγάζει πια λόγο ο πρεσβύτερος βουλευτής 🙂

  23. Alexis said

    #12: Να τους αποστηθίσω κιόλας; 😆

  24. Alexis said

    Το 23 για το 19 βέβαια…

  25. Γιάννης Κουβάτσος said

    21: Μου ‘χει μείνει η μάχη του Βατερλώ από αυτό το έργο. Η αλήθεια είναι ότι η ανάγνωση, κάποια στιγμή σε νεαρή συνήθως ηλικία, αυτών των μεγάλων και πολυσύνθετων κλασικών έργων προσφέρει επιφανειακή γνώση και απόλαυση στον μέσο αναγνώστη. Ο Βρετανός λόγιος Σίριλ Κόνολι επιµένει ότι κάθε σπουδαίο λογοτεχνικό κείµενο γράφεται για να διαβαστεί τουλάχιστον δύο φορές. Ούτε δύο φτάνουν. Χρειάζονται περισσότερες φορές και σε αρκετή χρονική απόσταση η μία από την άλλη.

  26. Theo said

    Το «Κόκκινο και το Μαύρο» το διάβασα πριν από λίγα χρόνια και δεν θυμάμαι τίποτα.
    Η γενική αίσθηση που μου άφησε, όμως, ταιριάζει με αυτό που εννοούσε ο Ντοστογιέφσκι όταν αναφερόταν απαξιωτικά στα «γαλλικά μυθιστορήματα»: ελαφρό, επιπόλαιο.

  27. Γιάννης Κουβάτσος said

    23: Θες να πεις ότι δεν τους έχεις αποστηθίσει; Επιβαρύνεις τη θέση σου. 😜

  28. Γιάννης Κουβάτσος said

    26: Αντιθέτως, ο Γκόρκι απαξίωνε τους Ρώσους κλασικούς συγγραφείς και λάτρευε τους Γάλλους, κυρίως τον Μπαλζάκ. Κάτι τέτοιο θυμάμαι από τις συζητήσεις του με τον Καζαντζάκη.

  29. Δε νομίζω να είχε τον Ουγκό ή τον Σταντάλ υπόψη του ο Ντοστογέφσκι. Δεν αποκλείεται, βέβαια, αλλά απ’ την άλλη αντικειμενικό όσον αφορά τας Ευρώπας δεν θα τον έλεγα.
    (Εγώ, ξέρετε, προτιμώ τον Τολστόι!)

  30. Pedis said

    # 21 – τέλος πάντων, ευτυχώς που ο εκδότης τού έκοψε τις υπόλοιπες τρακόσες τόσες σελίδες που είχε ετοιμάσει για το φινάλε και λυπήθηκε τον αναγνωστη.

    Από το μοναστήρι όσο αξίζει η ραδιούργα φιγούρα του κόντε (- Μέτερνιχ λάικ).

    # 26 – Υποψιάζομαι πολύ σοβαρά το λόγο που δεν σου άρεσε «το κόκκινο και το μαύρο» …

  31. Theo said

    @30:
    Να υποψιάζεσαι. «Παλιά μου τέχνη, κόσκινο.»

  32. Georgios Bartzoudis said

    Περιγραφικότατος ο Ουγκώ. Μα, αν δεν ήταν τόσο περιγραφικός και λεπτομερής δεν θα ήταν δυνατόν να αποδοθεί η «εικόνα», την οποία περιγράφει χωρίς …εικόνα. Κατά τα λοιπά, αν δεν έχεις διαβάσει ποτέ όλο το έργο (όπως εγώ) δεν μπορείς να έχεις αυτό που θέλει να πει ο συγγραφέας (την «κεντρική ιδέα», που λέγαμε κάποτε). Είναι σαν να μπαίνεις στο σινεμά, να βλέπεις κάποιες σκηνές και να φεύγεις. Τί κατάλαβες; Τίποτα! Ακόμα και αν οι σκηνές που είδες είναι αριστουργηματικές!

  33. Pedis said

    # 31 – οκ, βεβαιώθηκα.

  34. Theo said

    @33:
    Ρε, Πέδη, είσαι τρομερά προβλέψιμος. Το 30 (τέλος) το περίμενα 🙂

  35. Costas X said

    Μου άρεσε πολύ η «φλυαρία», είναι ποιητική, δημιουργεί εικόνες. Το αφηνιασμένο κανόνι γίνεται εφιαλτικό και μάλλον αλληγορικό. Τεχνικά πάντως μου φαίνεται δύσκολο κάποιος μόνος του, έστω με μοχλό, να ανατρέψει μπρούτζινο κανόνι 24 λιμπρών μαζί με τον κιλίβαντα. Εφιαλτική λεπτομέρεια : έβαφαν το κατάστρωμα των κανονιών με κόκκινο χρώμα ανακατεμένο με άμμο, γιά να μήν βλέπουν το αίμα και να μην γλυστρούν οι χειριστές.

  36. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

  37. ΚΩΣΤΑΣ said

    Το σημερινό δεν το διάβασα, δεν έχω όρεξη, βαριέμαι. Μόνο τους «άθλιους» έχω διαβάσει, προ αμνημονεύτων χρόνων. Τον ήξερα ως Ουγκώ, τώρα τον βλέπω Ουγκό, προτείνω να τον εξελληνίσουμε πλήρως, να τον κάνουμε ο Ουγκός! 😜

  38. Αγγελος said

    Συναρπαστικό — σαν να το βλέπεις μπροστά σου. Γίγας ο Ουγκό και εξαιρετικός ο μεταφραστής.
    Συχνά σκέφτομαι και για τον Σέξπιρ ότι αν ζούσε στον 20ό αιώνα, θα έκανε κινηματογραφικές υπερπαραγωγές — αριστουργηματικές βέβαια, διότι θα αναλάμβανε και το σενάριο και τη σκηνοθεσία, αλλά υπερπαραγωγές αλά Σέσιλ ντε Μιλ, και μόνον επειδή δεν μπορούσε δεν ανέβαζε π.χ. ολόκληρο στρατό ή το δάσος του Μπέρναμ επί σκηνής (αντίθετα π.χ. με τον Ρακίνα, που του πάει η θεατρική λιτότητα).

  39. Mπετατζής said

    Σχόλιο για την κλασσική λογοτεχνία γενικά : Είναι μεγάλη ανακούφιση να ξέρεις ότι ποτέ μα ποτέ δεν θα βαρεθείς,αφού υπάρχουν τόσα σουπερ βιβλία για διάβασμα. Η κλασσική λογοτεχνία είναι από τους λόγους που δεν θα καταλάβω ποτέ όσους λένε ότι δεν θένε να βγουν στη σύνταξη, επειδή δεν θα έχουν τι να κάνουν 🙂

  40. Triant said

    Καλημέρα.

    Η άχρηστη πληροφορία της ημέρας:

    Η Βανδέα (Vendee) είναι διάσημη και για έναν άλλο λόγο. Από εκεί κάθε 4 χρόνια ξεκινάει (αλλά και τερματίζει) ο ιστιοπλοϊκός γύρος του κόσμου για μοναχικούς ιστιοπλόους (Vendee Globe). Προφανώς σκληρός αγώνας στον οποίο έχουν χάσει τη ζωή τους 3 ιστιοπλόοι από το 1989 που ξεκίνησε. Πολλές ιστορίες, αλλά για μένα μία είναι αξέχαστη:

    Το 2004 ανάμεσα στους αγωνιζόμενους ήταν οι Γάλλοι Vincent Riou και Jean Le Cam. Ο τερματισμός βρήκε πρώτο τον Riou με 87 ημέρες 10 ώρες και κάτι ψιλά και δεύτερο τον Le Cam με 87 ημέρες 17 ώρες και κάτι ψιλά. Εφτά ώρες διαφορά στον γύρο του κόσμου!
    Το 2008 πήραν πάλι μέρος. Καθώς όμως περνούσαν τον Νότιο Παγωμένο Ωκεανό, ο Le Cam έχασε τον βολβό της καρίνας του με αποτέλεσμα το σκάφος να αναποδογυρίσει και αυτός να βρεθεί πάνω στην γάστρα αγκαλιά με το πηδάλιο. Το νέο μαθεύτηκε (το 2008 οι τηλεπικοινωνίες ήταν πιά αποτελεσματικές) και ο Riou έφυγε από την πορεία του και πήγε να βρεί τον Le Cam. Αφού τον βρήκε άρχισε να κάνει γύρους προσπαθώντας να του πετάξει ένα σχοινί. Μετά από 3 αποτυχημένες προσπάθειες πλησίασε πιο κοντά και κατάφερε να τον σώσει, χάνοντας όμως το κατάρτι του που είχε σαν συνέπεια να αναγκαστεί να εγκαταλείψει. (Αργότερα οι διοργανωτές λαμβάνοντας υπ’ όψιν το συμβάν του έδωσαν την τρίτη θέση – που είχε όταν έφυγε από την πορεία του για να σώσει τον Le Cam).

    Ωραία και συγκινητική ιστορία πρότυπο υγιούς αθλητικού πνεύματος και ευγενούς άμιλλας αλλά το τρομερό για μένα είναι άλλο: Ο τύπος που έμεινε για ώρες στον Νότιο Παγωμένο Ωκεανό πάνω στην γάστρα του αναποδογυρισμένου του σκάφους, αγκαλιά με το τιμόνι και που δεν ήξερε αν θα τον έβρισκαν ή άν θα ήταν άλλος ένας «lost at sea», ξανάτρεξε και το 2012 (5ος) και το 2016 (6ος)! Ο Riou έτρεξε και αυτός αλλά εγκατέλειψε λόγω ζημιάς και στα δύο (και μετά σου λένε οτι υπάρχει θεός).

  41. sarant said

    38-39 Πολύ εύστοχα!

    40 Οι Γαλλοι δίνουν μεγάλη σημασία στο Βαντέ-Γκλομπ και η εξέλιξή του είναι πρώτη είδηση στα δελτία.

  42. Γιάννης Κουβάτσος said

    Όχι μόνο τη σύνταξη αλλά ούτε τον θάνατο πρέπει να φοβόμαστε, αφού ο Παράδεισος, όπου σίγουρα θα πάμε οι σχολιαστές αυτού του ιστολογίου, είναι ένα είδος βιβλιοθήκης, σύμφωνα με τη φαντασία του Μπόρχες. ☺

  43. Γιώργος said

    Ένα από τα καλλίτερα μυθιστορήματα του Ουγκώ.Το είχε δώσει και μία εφημερίδα μάλλον ήταν ανατύπωση των εκδόσεων Γκοβόστη.
    Ε χει πρόσθετο ενδιαφέρον γιατί πολλοί υποστηρίζουν (και όχι άδικα) ότι η πραγματική Γαλλική επανάσταση δεν έγινε το 1789
    άλλα το 1793.Νοικοκύρη αν έχεις καιρό θα ήθελα τη γνώμη σου γι αυτό.

  44. Γιάννης Ιατρού said

    Εδώ σας θέλω… 😲😲😲
    Thread λατινο-γλωσσολογικόν για το γκουγκλάρισμα !

  45. Αξιοποιείς τα συγκοινωνούντα δοχεία βλέπω 😉

  46. ΣΠ said

    44
    https://en.wiktionary.org/wiki/q.g.

  47. Μπούφος said

    4 NEO KID 🙂
    ητανε μουγκό, καλέ ο Ουγκώ; Χριστός κι Απόστολος! γι αυτό έγραφε ατελείωτα… σεντόνια; Δεν το ημπόρεσα…τόση αντρίλα..χωρίς μια γυναίκα μέσα, ένα ρομάντσο..μόνο σκέτη πολεμικούρα, ξεκοιλιάσματα…Ομως με ξετρέλανε το όνομα Μπουα-μπερτελό…Όποια λέξη αρχίζει από Μπου- μου φαίνεται γοητευτική. Π.Χ. Μπούφος, μπουφές, μπουγάτσα κλπ κλπ.Πολύ κομψό. Αν πάρω ένα γκρι γατί που έχω βάλει στο μάτι, θα το ονομάσω Μπουα-μπερτελό να χασκογελάνε οι φιλενάδες μου, χιχιιιι!

  48. Μπούφος said

    Υστερόγραφο

    άραγε η ελληνική λέξη «πελελό» , σχετίζεται με το Μπουαμπερτελό;

    Κύριε Γς,
    ήσαν στην CIA πριν 4 δεκαετίες και στεκόσασταν στ’ ατσάλι για να πυροβολήσετε ως ύποπτη έστω και μια… ξυριστική μηχανή; Το απόλυτο σουρεάλ! Επιτέλους ΑΥΤΗ τη σκηνή έπρεπε να μας δείξει ο Λάνθιμος όχι εκείνους τους χαζούς που βγάζανε μόνοι, με πιρούνι τα ματια τους στην καφετέρια!

    Φίλε κ. Κώστα
    και γω ό,τι διάβασα από Ουγκώ το διάβασα σε κλασικά εικονογραφημένα που έπαιρνε η Μάντις..ντρέπομαι που το ομολογώ αλλά η αλήθεια πάντα να λέγεται…

    28 Γιάννης Κουβάτσος και σε μας αρέσει ο Μπαλζάκ…

  49. ΓΤ said

    (Πάντα επίκαιρος ο Ουγκό. Σε μια βιτριολική επανάληψη της Ιστορίας, έχει δοθεί Όρκος σε Σφαιριστήριο από Καραπαπάδες ώστε στο Πρωτάθλημα να γίνει της Βανδέας. Ζεντεπώμου, αρμ!)

  50. Γιάννης Ιατρού said

    45: 🙂

  51. sarant said

    49 Παρόλο που ο Ουγκό έλεγε πως τα λογοπαίγνια είναι η κουτσουλιά του πνεύματος που πετά, το Ζεντεπώμου θα του άρεσε!

    43 Δεν ξέρω τόσο καλά το θέμα για ν’ αποφανθώ.

  52. ΓΤ said

    #51α Φαντάσου πώς θα ένιωθε ο Ρόνι Ο’Σάλιβαν των Σφαιριστηρίων αν μάθαινε ότι οι Καραπαπάδες του Αβρακωτισμού έχουν στο προσκέφαλο τον Ζορζ Λεφέβρ…

  53. dryhammer said

    47. Κι όμως, στο απόσπασμα υπάρχει το αιώνιο (πλατωνικό) ρομάντζο του πλέοντος, με το απόλυτο και εν ανεπαρκεία θηλυκό, που η απουσία του τα έκανε όλα … Τη ΜΠΟΥνάτσα.

    51α. Κατά τον Ουγκό (πρέπει να) έχω κάνει τον κόσμο σύχριστο…

  54. Αιμ.Παν. said

    Αφού τόσο μας αρέσει ο Victor, να και το πρωτότυπο της γέννησής του, με δικά του λόγια…

    Ce siècle avait deux ans ! Rome remplaçait Sparte,
    Déjà Napoléon perçait sous Bonaparte,
    Et du premier consul, déjà, par maint endroit,
    Le front de l’empereur brisait le masque étroit.
    Alors dans Besançon, vieille ville espagnole,
    Jeté comme la graine au gré de l’air qui vole,
    Naquit d’un sang breton et lorrain à la fois
    Un enfant sans couleur, sans regard et sans voix ;
    Si débile qu’il fut, ainsi qu’une chimère,
    Abandonné de tous, excepté de sa mère,
    Et que son cou ployé comme un frêle roseau
    Fit faire en même temps sa bière et son berceau.
    Cet enfant que la vie effaçait de son livre,
    Et qui n’avait pas même un lendemain à vivre,
    C’est moi.

    Το προτιμώ αμετάφραστο…xn

  55. Prince said

    Οι Άθλιοι Του Ούγκο – Αχ Μαρία

  56. Μαρία said

  57. 3. Μου έλυσες μια μεγάλη μου απορία σχετικά με την φλυαρία του Ουγκώ, στους Αθλίους, που υπεραγαπώ. Νόμιζα ότι έφταιγε το γεγονός ότι δημοσιευόταν πρώτα σε συνέχειες σε εφημερίδες της εποχής, αν δεν κάνω λάθος.

  58. Jorge said

    #42 Βιβλιοθήκη που φαντάστηκε ένας τυφλός, ήταν ήδη θεόστραβος όταν διορίστηκε διευθυντής της. Κοσμικό καζίκι.

  59. Γιάννης Κουβάτσος said

    56: Κρίμα στο κορίτσι. Τι ήθελε αυτή η κούκλα με τον μπάρμπα;
    https://thefinancialexpress.com.bd/world/asia/russian-professor-kills-lover-during-argument-1573385300

  60. Άμα δείτε γνωστό οθωμανολόγο του ίντερνετ να κυκλοφορεί στους δρόμους επαρχιακής πόλης ντυμένος Αλή Πασάς, να αρχίσετε να ανησυχείτε.

  61. Πουλ-πουλ said

    Ο Μπουαμπερτελό είπε στον Λα Βιεβίλ:

    -Πιστεύετε στο Θεό, ιππότη;

    -Ναι, όχι. Μερικές φορές

    -Στην καταιγίδα;

    -Και σε στιγμές σαν κι αυτήν εδώ.

    Η στιχομυθία θυμίζει τη φράση του πρωταγωνιστή στο τελευταίο έργο του Αλμοδόβαρ, ο οποίος πάσχει από φρικτούς πόνους στην πλάτη, φοβερές ημικρανίες, εμβοές κτλ.

    «Όταν με κτυπούν όλοι οι πόνοι προσεύχομαι στον Θεό, αλλά όταν έχω ένα μόνο πόνο, τότε είμαι άθεος».

  62. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Λεπτομέρειες και φλυαρίες ο Ουγκό, αλλά τόσο γοητευτικές και συναρπαστικές! Με λεξιλόγιο και εικόνες τέτοιες που είναι σαν να είσαι μέσα στην κορβέτα και παλεύεις με το αφηνιασμένο κανόνι… Ωραίο!

    9. Γς: 🙂 😀 😀

    …παραπλανητικά σημαιάκια, απ’ αυτά που το πλοίο είχε ένα σωρό, μια εγγλέζικη ατιμία που τη θεωρούν έντιμο πόλεμο.
    Πραγματικά, πάντα είχα την απορία πώς καταλάβαιναν (αν καταλάβαιναν…) οι παλιοί ναυτικοί τη γνησιότητα της σημαίας ενός πλοίου που πλησίαζε μεσοπέλαγα το δικό τους. Υπήρχε κάποιου είδους «ναυτική ντομπροσύνη», την οποία οι Εγγλέζοι συχνά παραβίαζαν (παλιά τέχνη… 🙂 ) ;

    Το φράγμα του έσπασε και έτσι το κανόνι δεν ήταν πια σταθερό.
    Εδώ, το «φράγμα» πρέπει να είναι ένα σύστημα από δύο σταθερά στερεωμένα σχοινιά (ή ζώνες-ιμάντες), που περιόριζε την ανάκρουση του πυροβόλου.

    Ωραία η εικόνα του Costas X (#35)
    Και μια κορβέτα (υποθέτω μικρότερη από την αναφερόμενη):

  63. Νέο Kid said

    60. 😊😀😀😜😅 Κλαίω!
    (Και μόλις μουρθε η απορία του ηλιθίου , Δυτα μου. Σελτζουκολόγοι υπάρχουν; 😊)

  64. 63 Υπάρχουν, αλλά για το πώς λέγονται θα σε γελάσω. Θαρρώ στα αγγλικά (πέρα από το Ottomanists) χρησιμοποιούνται όροι όπως Ottoman/Seljuk/Mamluk scholars/historians με αυτή τη σημασία (δηλαδή οθωμανο-/σελτζουκο-/μαμελουκολόγοι, όχι Οθωμανοί ιστορικοί κλπ)

  65. Alexis said

    Πραγματικά πολύ δυνατή περιγραφή, είναι σα να βλέπεις ταινία!
    Εκτός από τους «Άθλιους» δεν έχω διαβάσει άλλο του Ουγκό. Νομίζω ότι πρέπει ν’ αρχίσω να το ξανασκέφτομαι..

  66. mitsos said

    Καλησπέρα
    Το απόσπασμα ήταν απολαυστικό.
    Διάβασα τα σχολια σας και απορώ. Πού βλέπετε την φλυαρία;
    Σίγουρα σε άλλα κομμάτια είναι φλύαρος . Αλλά εδώ όχι
    Δεν είναι θέμα των απαιτήσεων εικόνας δράσης.
    Μάλλον απαιτήσεων αναστοχασμού και φιλοσοφίας μπροστά σε ένα κανόνιι που ζωντανεύει ξαφνικά σαν σκλάβος μισθοφόρος που ξυπνά και ζητά εκδίκηση κι από την φυλακή του κι απ΄τους δεσμώτες του .
    Ένας τρελλαμένος λεγεωνάριος του Καμύ που θέλει να πάρει μαζί του ως τον σιωπηλό βυθό όλον τον κόσμο γύρω του ;
    ( Ίσως ο Άνγκ Λι να μπορούσε να ζωντανέψει σε οθόνη και κανόνι με απαιτήσεις φιλοσοφικές)

    Για να μην αναφερθώ στην λιτότητα της ισχυρής περιγραφής της παρασημοφόρησης και της εκτέλεσης.

    Δεν έχω διαβάσει αυτό το έργο … Πέρα από τους Άθλιους -που μου άρεσε και διάβασα δις …είχα προσπαθήσει να διαβάσει και ένα «ποιητικό όραμα» του Ουγκώ με τίτλο » ο Θεός» αλλά ήταν παραληρηματικό τόσο που με πολύ επιμονή και υπομονή έφτασα ως την μέση και εγκατέλειψα την προσπάθεια να καταλάβω το Άπειρο του Ουγκώ
    Νικοκύρη πολύ καλή επιλογή.
    Να σαι καλά
    και συγνώμη για το ω του Ουγκώ. Έτσι μου βγήκεκαι είπα να μην το διορθώσω.

  67. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @62. Πολὺ ὡραῖος ὁ πίνακας μὲ τὴν κορβέττα.

    Ἀπ᾿ ὅ,τι εἶδα στὰ στοιχεῖα τῆς εἰκόνας, εἶναι περίπου τῆς ἴδιας ἐποχῆς μὲ τὰ γεγονότα τοῦ μυθιστορήματος (ὁ πίνακας εἶναι τοῦ 1806). Τὸ εἰκονιζόμενο σκάφος εἶναι λίγο μικρότερο. Ἔχει 13 κανόνια στὴν κάθε πλευρά· σύνολο 26, ἐνῶ ἡ κορβέττα τοῦ μυθιστορήματος ἔχει 30.

    Ἀπὸ τὸ φούσκωμα τῶν πανιῶν φαίνεται πὼς τὸ σκάφος ἀνακωχεύει ἢ ἔχει τὰ πανιά του ἀλὰ κάπα.

    Μὲ αὐτὸν τὸν χειρισμὸ τῶν πανιῶν σταματᾶ ἕνα ἱστιοφόρο.

    https://sarantakos.wordpress.com/2010/07/24/rados/#comment-39577

  68. Alexis said

    Στο μεταξύ, σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες του Επιτελείου μας το ρατσιστικό μπάρμπεκιου στα Διαβατά απέτυχε παταγωδώς.

  69. Πολύ γέλιο στο ΟΑΚΑ, ο Χατζηγιοβάννης πανηγυρίζει γκολ ενώ ο Μπάρκας έχει αποκρούσει σε κόρνερ και ο Διούδης εξάντλησε την τύχη του στην Τούμπα και έχει φάει μόνο δυο γκολ για την ώρα…Κουβάτσε, χαιρετίσματα και από την Πάτρα, ακού να σου φάει το σηκώτι ο Προμηθέας σε αναστροφή ρόλων!! Ξέρω-ξέρω, δεν ασχολείσαι, περίμενε πάλι μήπως ξανακόψεις βαθμό από τον ΠΑΟΚ για να ασχοληθείς σαν καλό παράρτημα.

  70. Γιάννης Ιατρού said

    60: 👍👍👍😂😂😂
    Άσε που μπορεί μετά να έδινε και συνέντευξη σε κανένα κανάλι …

  71. Άραγε, πόσα άλλα μυθιστορήματα έχουν στον τίτλο του αριθμό; π.χ. 1984, Η φανέλα με το εννέα, Το μυθιστόρημα των τεσσάρων. Άλλο;

  72. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    72 Ωραία ερώτηση. Μπορούμε να το κάνουμε κάποτε θέμα. Πχ «Το 10».

  73. Κιγκέρι said

    Το νούμερο 31328

  74. loukretia50 said

    Αχ! Δεν προκάνω! Μια μικρή βουτιά σ΄ωραίο νήμα , χύμα στο κύμα – τι να δω?

    60. !!
    Αλής returns? Άνευ Φροσύνης?
    Σερβίρεται και παστουρμάς?
    Βάι βάι βάι!
    Μετά αιδούς και σωφροσύνης
    θα γίνει ατραξιόν για μας!
    Τζάμπα παράσταση αν δίνεις.
    μπέσα δεν έχει ο ντουνιάς

  75. Πάνος με πεζά said

    @ 72 : «Νίκος Κακακουνάκης, 2650 μερόνυχτα συνωμοσίας». Δεν είναι μυθιστόρημα βεβαίως, αλλά ιστορικό.

  76. Το κόλπο έπιασε αλλά ο Κουβάτσος δεν τσίμπησε (ελπίζω να μην αυτοκτόνησε στο ημίχρονο, αλλά και νεκραναστάσεις κάνει ο ΠΑΟ !!! ) Αύριο τα υποδέλοιπα.

  77. Νέο Kid said

    Catch 22, 20000 λεύγες υπό τη θάλασσα , ο γέρο-Τζης και η θάλασσα με τα 3 πράσινα μπαλάκια.

  78. Νέο Kid said

    Οι μικροί νεγροι της αγκαθας Κρίστης ( δεν θυμάμαι πόσοι ήταν…δέκα;)

  79. Κιγκέρι said

    🕷🕸🕷🕸🕷🕸🕷

    Μα ποια κακιά λέξη είπα;

  80. Νέο Kid said

    1492 . ιστορικό Ισπανού ιστορικού ( για την ιστορία …)

  81. ΣΠ said

    Ο γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες, Το μηδέν και το άπειρο.

  82. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Αν βάλουμε και θεατρικά, κινηματογραφικά σενάρια, λιμπρέτα κλπ θα μαζευτούν… άπειρα!
    Έτσι πρόχειρα:
    Ο γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες, 9 ½ εβδομάδες, Οι 12 ένορκοι, Οι 12 πίθηκοι, 39 σκαλοπάτια, Οι 50 αποχρώσεις του γκρι, 2001 Οδύσσεια του διαστήματος, Η 7η ημέρα της δημιουργίας, 55 ημέρες στο Πεκίνο, 1900.

  83. sarant said

    Ο Ιούλιος Βερν έχει γράψει: Ο λαχνός αριθ. 9672

  84. ΚΩΣΤΑΣ said

    Χμμμμμ!… Βιβλία με τίτλους αριθμούς. Αν ανατρέξω στα όμορφά μου παιδικά χρόνια, «ο 41ος» είναι το βιβλίο που διάβασα και με καταγοήτευσε. Δεν θυμάμαι συγγραφέα, αλλά την υπόθεση, μια ανταρτοπούλα σκότωσε 40 και βρέθηκε σε μεγάλο δίλημμα με τον 41ο, τον οποίο και είχε ερωτευτεί. Το διάβασα σε συνεχόμενες επισκέψεις στη Δημοτική βιβλιοθήκη Λάρισας.

    Από μια αναζήτηση στο γκουγκλ τώρα, πρέπει να ήταν του Μπόρις Λαβρένιεφ, σε μετάφραση. Αν κανείς ξέρει ότι υπάρχει ακόμη σε κυκλοφορία, ας μου το πει, θέλω να το αγοράσω.

    Ένα ακόμη που θυμάμαι είναι «το κελί 2455» για τον Κάριλ Τσέσμαν. Καλά, Μένη Κουμανταρέα, «Η φανέλα με το 9» και άλλα πολλά… που δεν μου έμειναν έντονα στη μνήμη μου.

  85. Γιάννης Κουβάτσος said

    70: Γελάει καλά όποιος γελάει τελευταίος, Τζι. Γιατί μού βιάζεσαι και εκτίθεσαι; Είδες όταν η διαιτησία είναι σωστή και τα ματς τελειώνουν στην ώρα τους; Ενώ όταν η τράπουλα είναι σημαδεμένη όπως στην Τούμπα…Όσο για τον Προμηθέα, μαγκιά του, είναι μακράν η καλύτερη ελληνική ομάδα μετά τον Παναθηναϊκό, δικαιούται το κύπελλο. Το πρωτάθλημα μάς φτάνει. Αλλά ξεχάστηκα και μιλάω για μπάσκετ με Μπαοκτσή. 😜

  86. loukretia50 said

    42ος παράλληλος -Ντος Πάσος

  87. ΣΠ said

    Με τον αριθμό ένα πρέπει να υπάρχουν άπειροι τίτλοι.

  88. sarant said

    85 Πολλά σοβιετικά διαβάζεις 🙂

  89. Γιάννης Κουβάτσος said

    «Οδός αβύσσου, αριθμός μηδέν» του Λουντέμη, «Το μηδέν και το άπειρο» του Κέσλερ (με το συμπάθιο κιόλας 😉), «Πέντε μικρά γουρουνάκια» της Αγκάθα Κρίστι, «Το είναι και το μηδέν» του Σαρτρ.

  90. loukretia50 said

    ΚΩΣΤΑ, υπάρχει και σε ταινία – Αν βρεις υπότιτλους
    http://cinedogs.gr/reviews/22088/#sthash.cf4IkQBs.dpbs

    Τα 88 ντολμαδάκια του Τριβιζά πιάνονται?

  91. Γιάννης Κουβάτσος said

    «4321» το αυτοβιογραφικό βιβλίο του Πολ Όστερ.

  92. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ας πούμε και τη «Δωδεκάτη νύχτα» του Σαίξπηρ.

  93. Κιγκέρι said

    «413 μέρες» της Γιολάντας Τερέντσιο

    https://www.politeianet.gr/sygrafeas/terentsio-giolanta-44364

  94. William T. Riker said

    Και το «Child 44» (βιβλίο και ταινία)

  95. ΣΠ said

    Φαρενάιτ 451.

  96. mitsos said

    Μάλλον «οι Χίλιες και μια νύχτες»
    δεν «συγκλόνισαν τον κόσμο όσο οι δέκα μέρες » του Ρίντ.
    ούτε άφησαν ιστορία όσο τα «100 χρόνια μοναξιάς»

  97. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και οι «120 μέρες στα Σόδομα» του ντε Σαντ.

  98. mitsos said

    Α και
    το 31328 του Βενέζη

  99. William T. Riker said

    Επίσης «Οι τρεις σωματοφύλακες» και το «Μετά είκοσι έτη» του Δουμά πατρός,
    «Πέντε εβδομάδες σε αερόστατο» και «Τα 500 εκατομμύρια της Μπεγκούμ» του Βερν,
    «Οι δύο πύργοι» του Τόλκιν

  100. Πάνος με πεζά said

    «21 εκατομμύρια σε ένα χρόνο λειτουργίας». Όχι, μπερδεύτηκα, αυτά είναι τα χρέη του Σαββιδοκάναλου της «χρηστής» διοίκησης… Προφανώς, για τις γόβες της Βραχάλης (θα έβαζα και σίγμα τελικό…)

  101. Γιάννης Ιατρού said

    Για τις 50 αποχρώσεις του γκρι είπαμε;

  102. loukretia50 said

    98. «salot!…» σου λείπει μου φαίνεται ! – ξέρεις ποιος!

    και «Δώδεκα και μισή, καλοκαίρι βράδυ» Μ.Ντυράς
    (δε μ΄άρεσε, απλά για τον τίτλο)

  103. 72, 73
    Τελικά, είναι πολύ περισσότερα από όσα μπορούσα να φαντασθώ, πριν καλοσκεφθώ το θέμα!

  104. Γιάννης Ιατρού said

    Παρελθόν (??) ο Evo Morales στην Βολιβία αναφέρουν πολλά ειδησεογραφικά sites, εδώ και μισή ώρα/ Επίσης αναφέρουν ότι απογειώθηκε με το αεροπλάνο του αφού δήλωσε την παραίτησή του. Λίγο γρήγορα οι εξελίξεις,,,, ύποφτον 😎🙄

  105. «2666» του Μπολάνιο.
    Και «17 στιγμές της άνοιξης», μιας και πιάσαμε τα σοβιετικά.

  106. ΚΩΣΤΑΣ said

    89 –> Πολλά σοβιετικά διαβάζεις 🙂

    Άσε Νικοκύρη, σκέτη αμαρτία είμαι κι εγώ, γι’ αυτό κατάντησα… δεξιός! 🤪
    Όταν έφυγα από το χωριό μου και πήγα Γυμνάσιο στη Λάρισα, ήμουν άριστος – σημειώστε το αυτό «άριστος». 😛 Την πρώτη χρονιά πήρα και έπαινο. Έλα μου όμως που με ανακήρυξαν αρχηγό τους τα υπόλοιπα χωριατόπουλα, λόγω της ταπεινής μου καταγωγής. Όλοι θέλαν να κάθονται δίπλα μου ή γύρω μου στο θρανίο, να αντιγράφουν ή να έχουν οποιαδήποτε βοήθεια στα μαθήματα. Σε μένα κατέφευγαν και τα απογεύματα για επίλυση ασκήσεων … κλπ. Κρατήστε και αυτό, λαϊκή δεξιά. 😝 Έλα μου όμως, αντί να τους τραβήξω εγώ προς τα πάνω, με τράβηξαν αυτοί προς τα κάτω. Αρχίσαμε, αραιά και που, τα σκασιαρχεία, βόλτες στο Αλκαζάρ και το υδραγωγείο για τσιγαράκι, τσάρκες στις παρόχθιες περιοχές του Πηνειού όπου υπήρχαν τα τσαντίρια της χαράς, για τον ένστολο πληθυσμό της Λάρισας (φανταράκια). Σιγά-σιγά προχωρήσαμε σε αναβάθμιση, με επισκέψεις στα κανονικά σπίτια της χαράς! Τελικά κατέληξα να τελειώσω το 6τάξιο Γυμνάσιο ως μέτριος μαθητής, γύρω στο 15 μ.ο.

    Η δημοτική Βιβλιοθήκη Λάρισας μάλλον είχε πολλά «κομμουνιστικά» βιβλία, λόγω παράδοσης σε κομμουνιστές Δημάρχους. Εμένα τα βιβλία μού τα σύστηνε ο υπεύθυνος βιβλιοθήκης, με είδε μελετηρό και ήθελε μάλλον έμμεσα να με προσηλυτίσει. Κρατήστε κι αυτό. 😜

    Από όλο αυτό το σούμα, άριστος, λαϊκός δεξιός, κομμουνιστική λογοτεχνική επίδραση, βγήκε ο μέσος όρος, κοινωνικός φιλελευθερισμός. 🤣

    Συγνώμη για την περιαυτολογία, τώρα τα σχόλια δεν είναι και πάρα πολλά, ας γράφουμε και καμιά μα…κροϊστορία παραπάνω, να περνάει κι ευχάριστα η ώρα! 😌

    ………………………………………………………………

    91 Λου, ευχαριστώ, το θέλω όμως σε βιβλίο, περίεργοι συναισθηματικοί λόγοι.

  107. voulagx said

    «Οι έντεκα χιλιάδες βέργες» του Απολλιναίρ

  108. voulagx said

    «Η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη» του Καρλ Μαρξ.

  109. voulagx said

    «428 μ.Χ. ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΙΑΣ ΧΡΟΝΙΑΣ» του Τζιούστο Τράινα.

  110. Spiridione said

    Loose cannon έκφραση στα αγγλικά
    Η βίκι λέει
    The widespread publication of Hugo’s book, both in the original French and in translation to various other languages, helped make the concept of a loose cannon more well-known. It has eventually developed a metaphorical meaning relating to a person who is acting in a wild and unpredictable manner and who constitutes as much danger to his or her own side as to the enemy.
    https://en.wikipedia.org/wiki/Loose_cannon_(naval)

    https://wordhistories.net/2016/10/20/loose-cannon/

  111. Arthur Koestler : Το μηδέν και το άπειρο, Brett Easton Ellis : Λιγότερο από το μηδέν, David Morrell : Το πέμπτο επάγγελμα, Federico Garcia Lorca : 11 σονέτα του σκοτεινού έρωτα, Frederick Forsyth : Το τέταρτο πρωτόκολλο, Graham Greene : Ο δέκατος άνθρωπος, Mario Puzo : Το τέταρτο Κ, και προφανώς, προφανέστατα, 1984 του Τζώρτζ Όργουελ και 2666 του Ρομπέρτο Μπολάνιο.

  112. Γς said

    Το

    πιάνεται;

  113. Γς said

    113:

    Ενα το χελιδόνι κι η άνοιξη ακριβή;

  114. Γς said

    το ενα καράβι παλιό σαπιοκαραβο;

    Άντε να λύσουμε, να ξεκινήσουμε …

  115. Λοζετσινός said

    Les Quatre Cents Coups
    Ο αγγλικός τίτλος της ταινίας είναι κυριολεκτική μετάφραση του γαλλικού αλλά δεν αποδίδει το σωστό νόημα, αφού ο γαλλικός τίτλος αναφέρεται στον ιδιωματισμό «faire les quatre cents coups» , που σημαίνει «αναθρεμμένος στη κόλαση

  116. Γς said

    αυτή η κότα;

  117. Μαρία said

  118. Triant said

    «Ο Τρίτος Άνθρωπος» του Γκράχαμ Γρην (βιβλίο και ταινία).

  119. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    83 >>σενάρια
    Οκτώμισι
    1922
    2046
    400 χτυπήματα
    7 σαμουράι
    Ύψωμα 731
    101 καναρίνια και
    101 σκυλιά της Δαλματίας

    Δεν προλαβαίνω σήμερα, διάβασα το μισό. Καταγοητεύτηκα. Θυμάμαι στην Παναγία των Παρισίων πήδαγα σελίδες στις περιγραφές, άλλη ηλικία, άλλο μυαλό. Τώρα μαγεύτηκα ακριβώς από την εκπληκτική περιγραφή. Νομίζω πως είμαι στο κατάστρωμα με το τρελό κανόνι. Ίσαμε εφιάλτης μπορεί να μου ΄ρθει στον ύπνο σε λίγο. Εξαιρετικό. Στα υπόψη. Αυτή η σιγουριά με τους κλασικούς ειδικά στο δεύτερο γύρο 🙂

    61. Στον Αλμοδόβαρ κι εμένα μου έμεινε η φράση: Όταν έχω ένα μόνο πόνο είμαι άθεος.
    Ολη η ταινία «πατρίδα μου είναι τα παιδικά μου χρόνια»

  120. Αγγελος said

    Σκελετός 509, του Έριχ Μαρία Ρεμάρκ.

  121. # 77, 86

    Δεν μου λες ρε φίλε, τον Βαρβιτσιώτη συγγενή τον έχεις ; φυσικά να καρφώσω την ΑΕΚ ήθελα και το κόλπο έπιασε αλλά άμα ήταν να νοιώθεις, βάζελος θα ήσουνα ; Και μάθε κάτι, χρόνια περνάγανε πριονοκορδέλλα τον ΠΑΟΚ και φώναζε, δεν φώναξε όμως ποτέ χωρίς να έχει δίκιο. Στο έδειξα προχθές με τον χρόνο καθυστέρησης που σου δώσανε – όπως σε ΟΛΟΥΣ- όταν έφαγες γκολ θυμήθηκες να διαμαρτυρηθείς.
    Πριν 15 μέρες τα έβαζες με το VAR γιατί σε δυο οριακές φάσεις βγήκαν αποφάσεις σε βάρος του ΠΑΟ -για μια μύτη παπουτσιού, έγραψαν. Σήμερα που για ένα τεντωμένο ακροπόδιο μέτρησε το γκολ του Περέα, το VAR είναι καλό, έτσι ; Δες και την εικόνα !
    Δεν είσαι ο μόνος που μπροστά στο πάθος του για την ομάδα του παραμορφώνεις συνεχώς τα αληθινά γεγονότα σαν τον Θεοδωρίδη, κι άλλοι το κάνουνε. Απλά να σκεφθείς πως είσαι δάσκαλος, δηλαδή δημόσιο πρόσωπο για τους μαθητές σου και εκτίθεσαι χειρότερα από τον Θεοδωρίδη για την έχθρα σου προς τον ΠΑΟΚ.

  122. Θάλαμος 6 του Τσέχωφ, τίποτε άλλο.

  123. Γς said

    119:

    >Ο Τρίτος Άνθρωπος» του Γκράχαμ Γρην (βιβλίο και ταινία).

    Και το Τρίτο στεφάνι του ΚώσταΤαχτσή

    [του Γς προσεχώς!]

  124. Γς said

    Κι ένας δικός μου Ουγκώ που τον έμπλεξα με … τον Λούβρον

    Διαβάστε να καταλάβετε

    https://caktos.blogspot.com/2014/04/blog-post_5133.html

  125. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Κουιζάκι.

    Ποιὸς ἔγραψε τὴν Τέταρτη Πίπα;

  126. Μαρία said

    https://elpais.com/
    Στο 15,1% το VOX. Με τις υγείες μας.

  127. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @126. Βοήθεια: Περιλαμβάνεται σὲ συλλογὴ διηγημάτων.

  128. Γς said

    126:

    Ο Τάσος Μπουγάς;

  129. Γιάννης Κουβάτσος said

    126: Ο Ηλία Έρενμπουργκ. Το έχω διαβάσει στην τάξη από την «Παγκόσμια ανθολογία διηγήματος» του Σακελλαρίου. ☺ Να πούμε και τους «Δύο στρατιώτες» του Φόκνερ από την ίδια συλλογή.

  130. Κιγκέρι said

    Το σημάδι των τεσσάρων, του Άρθουρ Κόναν Ντόυλ
    Το 5ο κύμα, του Rick Yancey
    και φυσικά
    Εφτά ευτυχισμένα καλοκαίρια!

  131. Alexis said

    #107: Κοπάνα από το σχολείο, τσιγαράκι στο Αλκαζάρ, «σπίτια της χαράς» και κομμουνιστική λογοτεχνία!
    Εσύ ρε φίλε είσαι σκέτο ταραχοποιό στοιχείο!
    Ευτυχώς που δεν περνούσες έξω από την ΑΣΟΕΕ αυτές τις μέρες! 😂

  132. sarant said

    Καλημέρα από εδώ!

    107 Ετσι εξηγείται! 🙂

    111 Mωρέ μπράβο το απόσπασμα που διάλεξα!

    116 Η γαλλική έκφρ. faire les quatre cents coups σημαίνει «τα κάνω όλα πουτάνα» (κοσμίως: άνω κάτω). Προφανώς εκεί που το βρήκες μεταφράσανε το αγγλ. «to raise hell»

    130 Αν δεν είναι μεγάλο αυτό, δεν το βγάζετε καμιά φωτογραφία να το δημοσιεύσουμε καμιά Κυριακή;

  133. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    17 σφαίρες για έναν άγγελο
    Η κάθοδος των 9

  134. Γιάννης Κουβάτσος said

    133: Ναι, αμέ.

  135. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Καλημέρα! Τοπική αργία εδώ σήμερα (μεγάλη η χάρη του Αγ. Μηνά… 🙂 ).
    Οπότε, περιμένοντας και το νεότερο του Νικοκύρη, ας εμπλουτίσουμε τον κατάλογο…

    Οι τρεις ταφές του Μελκιάδες Εστράδα
    Δυο φεγγάρια τον Αύγουστο
    Δυο φεγγάρια δρόμο (Νίκου Ψιλάκη, καλό)
    Η 12η νύχτα
    6 πρόσωπα ζητούν συγγραφέα
    Οι τρεις αδελφές
    3 μέρες διορία
    Το 5ο στοιχείο
    300
    3 ευχές
    Έξι νύχτες στην Ακρόπολη
    Δώδεκα πόντους και μισό (Λ. Παπαδόπουλου)
    Έξι και μια τύψεις για τον ουρανό (αν πιάσουμε και ποίηση…)

  136. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @130. Μπράβο, Γιάννη.

    Εἶναι ἀπὸ τὴν συλλογὴ διηγημάτων Δεκατρεῖς Πίπες τοῦ Ἔρενμπουργκ.

    Κι ἐγὼ τὸ εἶχα διαβάσει σὲ κάποια παγκόσμια ἀνθολογία διηγήματος πρὶν ἀπὸ μισόν αἰώνα (καὶ βάλε). Μπορεῖ νὰ εἶναι ἡ ἴδια.

    Ἀπ᾿ ὅσο θυμᾶμαι περιεῖχε τὴν Κρυφὴ Ζωὴ τοῦ Οὐῶλτερ Μίττυ, τοῦ Τζαίημς Θῶρμπερ, Ἡ Κα Μακ Οὐίλλιαμς καὶ οἱ Κεραυνοί, τοῦ Μάρκ Τουαίην, τὸ Ἅλογο, τοῦ Ζαχαρία Παπαντωνίου, κι ἄλλα ποὺ δὲν θυμᾶμαι.

  137. Costas Papathanasiou said

    133
    Είναι φυσικά και αυτό, κυρίως όμως(και ειδικά στην ταινία) το “faire les quatre cents coups” σημαίνει «χαλιέμαι στο έπακρο, ζω κακές εμπειρίες, κάνω καταχρήσεις» (καθότι ο ιδιωματισμός προέκυψε από το όριο των 400 βολών, παρεχόμενο εκ κατασκευής ως εγγύηση αντοχής και ασφαλούς χρήσης των γαλλικών κανονιών).
    Η απόδοση «τα κάνω μπάχαλο, κωλοβαράω, ρετάρω κλπ» πάει πιο πολύ στο συνώνυμο “déconner”

  138. sarant said

    135 Ωραία!

  139. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Μιᾶς κι ἀναφερθήκαμε στὸν Ἔρενμπουργκ, νὰ ποῦμε καὶ γιὰ τὸ Ἔνατο Κῦμα.

  140. Γιάννης Κουβάτσος said

    137: Σε προγενέστερη έκδοση αυτής της ανθολογίας το έχω:
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.politeianet.gr/books/9789602341766-anthologia-agkura-pagkosmia-anthologia-paidikou-kai-neanikou-diigimatos-3594&ved=2ahUKEwiJgNK43OHlAhWE-qQKHXYJCIcQFjABegQIBBAI&usg=AOvVaw19m6suagkvhtZuJmh1EOqe&cshid=1573460423272

  141. Παναγιώτης Κ. said

    Μια χαρά περνάμε σε αυτό το ιστολόγιο! 🙂
    Οι εμπειρίες είναι λίγο-πολύ κοινές οπότε συνεννοούμαστε εύκολα.
    Άντε τώρα να εισέλθει νέο αίμα.
    Αναρωτιέμαι:Ένας υποθετικός σχολιαστής κάτω από τριάντα τι μπορεί να καταλάβει από όλες αυτές τις πλούσιες λογοτεχνικές αναφορές;
    Προσοχή! Δεν ψέγω αυτό που μου αρέσει. Απλά κάνω την επισήμανση για να δείξω τη διαφορά ανάμεσα στον νέο και στον παλιό.Την άγνοια που υπάρχει σε αυτό το είδος της γνώσης στις νεότερες γενιές δηλαδή τις γενιές του…σμαρτόφωνου και του διαδικτύου.

  142. Πάνος με πεζά said

  143. ΣΠ said

    Τελικά είναι πάρα πολλά που έχουν αριθμό στον τίτλο. Θα έλεγα να προσπαθήσουμε να βρούμε τίτλους που έχουν μόνο αριθμούς, όπως το 93 του Ουγκό και 1984 του Όργουελ.

  144. nikiplos said

    Πολύ δυνατό απόσπασμα… Καθόλου φλύαρο δεν μου φάνηκε. Όπως οι κάτοικοι της πόλης συχνά βλέπουν ένα κάπως ορμητικό ποταμάκι βάθους 50 εκατοστών και νομίζουν πως μπορούν να το διαβούν άνετοι, έτσι και οι στεριανοί δεν μπορούν να διαννοηθούν πόσο δυνητικά θανατηφόρο είναι ένα βαρύ αντικείμενο ακυβέρνητο στα σπλάχνα ενός πλοίου. Και πάλι η περιγραφή δεν φθάνει να αναδείξει την πραγματική δύναμη της φύσης.

    Αλλού πάλι είναι αρκετά λιτός ο Ουγκώ, όπως στην περίπτωση της ετυμηγορίας του Στρατηγού, όσο και στην εκτέλεση αυτής.

    Ούτε ένας να τολμήσει να φέρει αντίρρηση στη ζυγαριά της αδέκαστης κρίσης Του, πως ναι έκανε μεν λάθος ο πυροβολητής, όμως στη συνέχεια έσωσε το πλοίο και τα τομάρια όλων, της ιδίας αυτού εξοχότητος συμπεριλαμβανόμενης. Ένα μπαμ, ένα άσπρο (καπνός σάβανο) κι ένα μπλουμ στη θάλασσα… τίποτε άλλο… δεν χρειάζεται να ξέρει κανείς τίποτε άλλο…

    Η Βαντέ έχει στρατηγό αγαπητοί μου…

  145. leonicos said

    Μ’ έπιασε πονοκέφαλος διαβαζοντας το κειμενο

    και με ξανάπιασε διαβάζοντας την κατάληξη

  146. Γιάννης Κουβάτσος said

    Νικοκύρη, δώσε μέιλ να σου στείλω το διήγημα του Έρενμπουργκ.

  147. Γιάννης Κουβάτσος said

    137: Τη βρήκα την ανθολογία που αναφέρεις, Δημήτρη. Είναι των εκδοτικού οίκου «Αυλός» και των εκδόσεων «Διανόηση και τέχνη», έκδοση του 1960, σε επιμέλεια ύλης του Αλέξανδρου Κοτζιά και γενική εποπτεία του Βάρναλη. Την είχα βρει σε παλαιοβιβλιοπωλείο πριν από 20 χρόνια.

  148. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @148. Σ᾿ εὐχαριστῶ γιὰ τὴν πληροφορία, Γιάννη.

    Τελικὰ τὰ καλά βιβλία, ἀκόμα κι ἂν τὰ χάσουμε, τὰ κουβαλᾶμε μέσα μας.

  149. sarant said

    147 Γιάννη, sarantπαπάκιpt.lu

    Μερσί!

  150. Γιάννης Κουβάτσος said

    150: Θα σου το στείλω από την έκδοση της ανθολογίας που αναφέρει ο Δημήτρης και το 148, γιατί από στην άλλη ανθολογία υπάρχουν κάποιες περικοπές.

  151. sarant said

    151 Ωραία!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: