Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Οι βάρδιες των πουλιών του Γιάννη Μακριδάκη

Posted by sarant στο 14 Νοεμβρίου, 2019


Ο Γιάννης Μακριδάκης είναι από τους αγαπημένους μου συγγραφείς, το έχω γράψει πάνω από μια φορά. Κάθε που κυκλοφορεί βιβλίο του σπεύδω να το προμηθευτώ και να το διαβάσω -και τρία από αυτά τα έχω παρουσιάσει εκτενώς στο ιστολόγιο, το «Όλα για καλό» πρόπερσι, το «Αντί Στεφάνου» το 2015 και το «Του Θεού το μάτι» το 2013. Πριν από ένα μήνα βγήκε, πάντοτε από την Εστία, το καινούργιο του μυθιστόρημα με τίτλο «Οι βάρδιες των πουλιών» που θα το παρουσιάσω σήμερα εδώ.

Γεννημένος στη Χίο το 1971, ο Μακριδάκης ζει στο χτήμα του στη Βολισσό, όπου ασχολείται με τη φυσική καλλιέργεια, ενώ ταυτόχρονα διοργανώνει λογοτεχνικά εργαστήρια και αγροτουρισμό. Στις παλιότερες νουβέλες του υπήρχαν αναφορές σε μεγάλα γεγονότα της εκάστοτε πολιτικής επικαιρότητας: στη «Δεξιά τσέπη του ράσου» είναι ο θάνατος του αρχιεπίσκοπου Χριστόδουλου, στο «Λαγού μαλλί» το διάγγελμα του Καστελλόριζου, στο «Ζουμί του πετεινού» οι επισκέψεις της τρόικας και στο «Στου Θεού το μάτι» οι εκλογές του 2012. Στη συνέχεια ο Μακριδάκης έδωσε δυο βιβλία χωρίς τέτοιες αναφορές («Αντί στεφάνου» και «Η πρώτη φλέβα») ενώ το «Όλα για καλό» εκτυλισσόταν μέσα στην προσφυγική κρίση του 2015.

Το καινούργιο βιβλίο, «Οι βάρδιες των πουλιών» δεν έχει τέτοιες αναφορές στην πολιτική επικαιρότητα, παρόλο που ο χρόνος της δράσης δηλώνεται σαφώς, το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 2018 -ωστόσο, ο αφηγητής στις αναδρομές του σκιαγραφεί την ιστορία μιας οικογένειας από τα τέλη του 19ου αιώνα ως τα σήμερα. Κατά πάσα πιθανότητα, λοιπόν, έχουμε το πιο πολυπρόσωπο έργο του Μακριδάκη, αφού στις 180 σελίδες του σκιαγραφούνται σχεδόν τριάντα πρόσωπα, από τους προπαππούδες του αφηγητή, του Ανέστη Δεληγιώργη, που είναι περίπου συνομήλικός μου, γεννημένος στα 1960, ίσαμε τον εγγονό του -που δεν έχει ακόμα γεννηθεί αλλά επηρεάζει τα γεγονότα. Για να διευκολύνει μάλιστα τον αναγνώστη, ο Μακριδάκης έχει βάλει γενεαλογικό δέντρο στο τέλος του βιβλίου, που είναι πολύ χρήσιμο επειδή, καθώς είναι συγγενείς, οι διάφοροι ήρωες έχουν σε μεγάλο βαθμό ίδια επώνυμα.

Είχα την ευκαιρία, και τη χαρά, το Σάββατο που μας πέρασε, και αφού είχα μόλις διαβάσει το βιβλίο, να παρακολουθήσω μια εκδήλωση στην Εργατική Λέσχη Νέας Σμύρνης, στην οποία πήρε μέρος και ο Μακριδάκης, ο οποίος μίλησε βέβαια για όλα του τα βιβλία αλλά περισσότερο στάθηκε σε αυτό. Έτσι θα σας δώσω μερικές πληροφορίες που μας εκμυστηρεύτηκε, κατευθείαν από την «κουζίνα του συγγραφέα» -κι έτσι θα έχετε ινσάιντ ινφορμέσιο.

Λοιπόν, ο αφηγητής, ο Ανέστης Δεληγιώργης, γεννημένος το 1960 στον προσφυγικό συνοικισμό της Χίου, αναθυμιέται τον βίο και την πολιτεία των προγόνων του, που ζούσαν στην απέναντι μικρασιατική ακτή, στην Αγία Παρασκευή ή Κιόστε. Η προγιαγιά του η Μαριγώ είχε παντρευτεί τον Μικέ Γλαράκη, που ήταν γιγαντόσωμος σα βόδι και γι’ αυτό είχε το παρατσούκλι Σαβούς.

Ο Σαβούς ναυάγησε και πνίγηκε και εννιά μήνες μετά γεννήθηκε ο δεύτερος γιος του που κανείς δεν ξέρει αν ήταν παιδί του πνιγμένου ή του δεύτερου άντρα της, του Θανάση Δεληγιώργη, ο οποίος ανέτρεφε περιστέρια με αποτέλεσμα να του κολλήσει το παρατσούκλι «η Περιστερού» και εκτελούσε χρέη ταχυδρόμου και πήγε να αναγγείλει τα χαμπέρια για το ναυάγιο στη Μαριγώ αλλά έμεινε μέσα πάρα πολλή ώρα -και ένα χρόνο αργότερα παντρεύτηκαν.

Έτσι, η οικογένεια απόκτησε δυο κλάδους, τους μεγαλόσωμους που κατάγονταν από τον πρώτο γιο του Σαβού και τους ντελικάτους που βγήκαν από τον δεύτερο γιο, που κληρονόμησαν μαζί και το συνήθειο να ανατρέφουν να γυμνάζουν περιστέρια, που μεταδόθηκε μέχρι και τον αφηγητή. Μετά τον διωγμό του 1914 εγκαταστάθηκαν προσωρινά στη Χίο -και οριστικά μετά το 1922 και την Καταστροφή. Η οικογένεια όμως είχε και μια κατάρα, ας πούμε, που τη βάραινε: ένας αρσενικός κάθε γενιάς να χάνεται στη θάλασσα, καθώς οι περισσότεροι ή ήταν ναυτικοί επαγγελματίες ή είχαν στεριανό επάγγελμα αλλά και μια βάρκα ερασιτεχνικά.

Το καλοκαίρι του 2018 ο αφηγητής πηγαίνει μαζί με τον ξάδερφό του μια μικρή θαλάσσια εκδρομή με τη βάρκα του τελευταίου. Η βάρκα παίρνει νερά και βουλιάζει παρά τη μπουνάτσα. Ο αφηγητής μένει ώρες πολλές μέσα στο νερό μέχρι που τον μαζεύουν, αλλά ο ξάδερφος όπως και ο γιος του πνίγονται. Το ναυάγιο είναι ο καταλύτης που βάζει τον αφηγητή να αναστοχαστεί την ιστορία την οικογενειακή του:

Πάντοτε με έτρωγε περιέργεια μεγάλη για το μυστήριο αυτό της προγιαγιάς μας και μια αμφιβολία για τη φύτρα μου την είχα σε όλη μου τη ζωή· τελευταία όμως, μετά και από το μοιραίο ναυάγιο, τον περασμένο Αύγουστο, τότε που τα ‘φερε έτσι η ώρα η κακιά και μπατάραμε με κάλμα μπουνάτσα και έγινε ό, τι έγινε, μου μπήκανε ιδέες διάφορες μες στο κεφάλι μου και σιγά-σιγά, σαν άρχισα να συνέρχομαι κάπως από το σοκ, έπιασα, κρυφά από την Ελένη βεβαίως, για να μην καταλάβει ότι κάπως συνήλθα και πιάσει πάλι την γκρίνια της τη γνωστή για τα περιστέρια, να καταγράφω και να μελετώ τα μοιραία συμβάντα αλλά και την όλη πορεία μας την οικογενειακή μαζί με τα πουλιά, από τρεις γενιές πίσω ίσαμε σήμερα, μπας και βγάλω συμπέρασμα πιο ασφαλές από πού βαστά άραγε ακριβώς η δικιά μου η φύτρα.

Το απόσπασμα αυτό το βάζω για να πάρετε μια μικρή γεύση απο το αφηγηματικό ύφος που χρησιμοποιεί εδώ ο Μακριδάκης, το κουβεντιαστό ύφος ενός λαϊκού αλλά εγγράμματου μεσήλικα (είναι λογιστής ο Ανέστης), με πολύ μακριές προτάσεις, που εύκολα πετάγεται από το ένα θέμα στο άλλο, καθώς κάνει λόγο για κάποιον συγγενή ή συγχωριανό και αμέσως παίρνει αφορμή να μας πει την ιστορία της ζωής του, κι έπειτα ξαναπιάνει το νήμα της αφήγησης εκεί που το είχε αφήσει ή συνεχίζει με νέα παρέκβαση. Εμένα το στιλ αυτό με γοητεύει πολύ, το έχω χρησιμοποιήσει και σε δικά μου γραφτά άλλωστε. Ο Μακριδάκης είχε μεταχειριστεί κάπως παρόμοιο στιλ στο «Στου Θεού το μάτι».

Κι έτσι, ενώ από το πρώτο κεφάλαιο μαθαίνουμε τα βασικά, ότι δηλαδή ο αφηγητής έχει τους δυο προπαππούδες που είπαμε, ότι έχει πάθος με τα ταχυδρομικά περιστέρια και ότι ναυάγησε και πέρασε ώρες πολλές στη θάλασσα, στη συνέχεια κάθε κεφάλαιο προσθέτει μερικές ψηφίδες στην όλη εικόνα ενώ ταυτόχρονα επαναλαμβάνει και κάποια που έχουν ήδη ειπωθεί, σαν να είναι κάθε κεφάλαιο ένας ομόκεντρος κύκλος που όλο και στενεύει μέχρι στο τέλος να συμπληρωθούν όλα τα κενά, να σκιαγραφηθούν όλοι οι πρόγονοι του Ανέστη και να μάθουμε τη μεγάλη απόφαση που πήρε ύστερα από βασανιστική σκέψη -δεν θα σποϊλάρω.

Στην εκδήλωση της Νέας Σμύρνης ο Μακριδάκης μάς αποκάλυψε πως το περιστατικό του ναυαγίου είναι πραγματικό, συνέβη δηλαδή πέρυσι περίπου υπό τις ίδιες συνθήκες που περιγράφονται στο βιβλίο, και πήρε συνέντευξη από τον ναυαγό, που επίσης έμεινε ώρες πολλές στη θάλασσα και του περιέγραψε τι σκεφτόταν και τι έκανε για να μείνει ακμαίος ώσπου να έρθουν να τον περισυλλέξουν, πώς είχε αγωνία να μην του βγάλουν κανα μάτι οι γλάροι που πετούσαν όλη την ώρα από πάνω του, ώσπου έδωσε ο θεός και νύχτωσε, αλλά τότε άρχισε η αγωνία μήπως τον πνίξουν τα απόνερα από το καράβι της γραμμής, ενώ όλη την ώρα έπρεπε επίσης να προσέχει να μην περάσει τη μεσαριά των νερών και βγει στο τούρκικο, αλλά τα σημάδια αυτά που ορίζουν περίπου τη μεθοριακή γραμμή στη θάλασσα τα ξέρουν καλά οι περισσότεροι Χιώτες.

Σε πραγματικό γεγονός είναι βασισμένη και μια από τις ωραιότερες σκηνές του βιβλίου: ένας παλαίμαχος ψαράς ρίχνει το παραγάδι σε έναν ψαρότοπο που βρίσκεται στα τούρκικα νερά αλλά πολύ κοντά στα σύνορα. Την άλλη μέρα πάει να το μαζέψει και δεν το βρισκει. Του το έχουν κατασχέσει οι Τούρκοι λιμενικοί, αλλά αυτός δεν το ξέρει αυτό και νομίζει ότι απλώς γέρασε και δεν θυμάται πού έχει ρίξει τα δίχτυα. Η αμφιβολία τον βασανίζει, μέχρι που μαθαίνει από έναν φίλο του Τούρκο ψαρά ότι τα σύνεργά του τα κατασχεμένα πρόκειται να βγουν σε πλειστηριασμό την άλλη Κυριακή στον Τσεσμέ -και ότι οι ψαράδες της απέναντι ακτής συνεννοήθηκαν να τα αγοράσει κάποιος στην τιμή εκκίνησης, χωρίς να χτυπήσει κανείς άλλος την τιμή, και να του τα δώσουν πίσω. Αυτό το περιστατικό είναι πραγματικό και έγινε πριν από μερικά χρόνια, αλλά ο Μακριδάκης το εμπλουτίζει αφενός με την πινελιά για τον παλαίμαχο ψαρά που νόμιζε πως έχει πια ξεκουτιάνει και αφετέρου με τη σκηνή της πανηγυρικής συνάντησης Ρωμιών και Τούρκων στα μισά της θάλασσας για να παραδώσουν τα δίχτυα στον δικαιωματικό τους κάτοχο.

Ο Μακριδάκης παλιότερα είχε αποδελτιώσει τις χιώτικες εφημερίδες της περιόδου 1912-1940 και κάποια από τα γεγονότα τα πέρασε και σε τούτο το μυθιστόρημα μεταπλασμένα -ας πούμε, παίρνει το πραγματικό γεγονός της ημερήσιας εκδρομής που έκαναν το 1932 οι κάτοικοι του προσφυγικού συνοικισμού της Χίου στο παλιό τους χωριό -και προσθέτει την έξοχη λεπτομέρεια πως η προγιαγιά του με την ευκαιρία αυτή έκοψε με το σουγιαδάκι ένα μάτι από την καλή λεμονιά τη δίφορη που είχε στον παλιό της κήπο, και το έβαλε κάτω από τη γλώσσα της για να έχει υγρασία και το μετάφερε στο καινούργιο της σπίτι και μπόλιασε το δέντρο της. Και κάποιες ιστορίες από την Κατοχή έχουν πραγματική βάση αλλά συνυφαίνονται με τη μυθοπλασία.

Αντίθετα, εντελώς μυθοπλασία είναι όλα όσα έχουν σχέση με τα περιστέρια, αν και πολύ πειστικά περιγράφει το πάθος των περιστεράδων ο Μακριδάκης, το πώς χαϊδεύαν τους πρωταθλητές τους όταν επέστρεφαν από κάποιο μακρινό μέρος, την αγωνια μήπως τα κυνηγήσει κανένα αρπακτικό κτλ. Δικό του εύρημα είναι και το ότι οι ψαράδες συνήθιζαν να παίρνουν ένα ζευγάρι περιστέρια όταν έφευγαν για μακρινό ψάρεμα ώστε, σε περίπτωση που κάτι συμβεί να μπορούν να ειδοποιήσουν.

Ο αφηγητής τού Μακριδάκη χρησιμοποιεί, όπως είναι αναμενόμενο από άνθρωπο της επαρχίας, πολλές παροιμιακές εκφράσεις ενώ παρεμβάλλει και κάμποσα ιδιωματικά στοιχεία λόγου. Επειδή εδώ λεξιλογούμε, παραθέτω μερικές από τις λέξεις/εκφράσεις του βιβλίου που δεν υπάρχουν στα λεξικά. Σε κάποιες περιπτώσεις ρώτησα τον συγγραφέα.

* τραβάκα (σελ. 26) «….σπιτάκια παρόμοια· μεσοτοιχία, με στέγη κοινή και με μια τραβάκα μεγάλη μπροστά το καθένα τους για να βαζουνε από κάτω τα εργαλεία των καϊκιών τους». Τραβάκα στη Χίο είναι η πυραμιδοειδής στέγη με τα κεραμίδια, ειδικότερα όμως εδώ είναι το γείσο της στέγης, η αστρέχα που λένε σε άλλα μέρη. (Ο Κοραής στα Άτακτα αναφερει τη λέξη, όπως έχουμε αναφέρει σε σχόλιο).

* κατσίρδισε (σελ. 41) «δεν θέλανε και πολύ οι ειδικοί στο συνοικισμό να διαγνώσουνε πως του κατσίρδισε ολωσδιόλου και να τον στείλουνε σε κανένα ίδρυμα».

Εδώ σημαίνει «του έστριψε». Το ρήμα «κατσιρντίζω», τουρκικής αρχής (από τον αόριστο κατσιρντίμ του ρήματος κατσιρμάκ) σημαίνει, στο λεξικό του Κουκκίδη, «φυγαδεύω, αφήνω κάτι να φύγει». Από την ίδια ρίζα και άλλα δάνεια πχ. κατσάκης ο φυγάς.

* κουμάσι (σελ. 42) Η λέξη επανέρχεται πολύ συχνά στο κείμενο διότι «κουμάσι» είναι ο περιστερώνας. Έχουμε γράψει άρθρο για αυτές τις δύο ομόηχες λέξεις -όλοι ξέρουν το κουμάσι που είναι ο φαύλος άνθρωπος (καλό κουμάσι και του λόγου του!) αλλά όχι πολλοί το κουμάσι τον ορνιθώνα (ή περιστερώνα ή και σπιτάκι για σκύλο).

* περχαριάζω (σελ. 49) «το περχάριαζε … το ανιψάκι του». Περχαριάζω σημαίνει κανακεύω, ταχταρίζω παιδί. Η λέξη δεν γκουγκλίζεται αλλά η σημασία της είναι φανερή από τα συμφραζόμενα -ρώτησα προς επιβεβαίωση και τον συγγραφέα.

* μοιασίδι (σελ. 54) «το δικό μου το μοιασίδι, ιδίως στα χούγια τα κρυφά, με … τον προπάππου μου». Μοιασίδι είναι εδώ η ομοιότητα. Σημαίνει όμως και το χαρακτηριστικό του προσώπου, που λέγεται και μοισίδι, και έτσι το έχουμε συναντήσει στον Μυριβήλη.

* πακιαρίζομαι (σελ. 55) «τότε … που δεν τα πακιαριζότανε τα περιστέρια μέσα στο καΐκι ο Σταμάτης» Δεν τα χρησιμοποιούσε, δεν τα συνήθιζε. Πακιάρομαι σημαίνει ασχολούμαι με κάτι, επιδίδομαι σε κάτι. To είχαμε συζητησει και παλιότερα. Φαίνεται να προέρχεται από τα ιταλικά, αλλά το ιταλ. pacchiare σημαίνει ντερλικώνω -δείτε το σχόλιο το παλιό.

* αναμικιόρης (σελ. 58) «ήτανε και αναμικιόρης μέγιστος και δεν ήθελε να αλλάζει τα πληρώματα μέσα στη μέση της χρονιάς». Ναμικιόρης ή αναμικιόρης είναι λέξη με πολλές σημασίες, που την έχουμε συζητήσει πολλές φορές. Αρχική σημασία «αχάριστος» όπως στο τουρκικό nankör απ’ όπου προέρχεται (το οποίο ανάγεται στα περσικά nan και kör, κατά λέξη ‘τυφλός στο ψωμί’ -έχουν… πρωτογένεια τα περσικά!)

Όμως η λέξη έχει επίσης πάρει τις σημασίες α) δύστροπος, παράξενος β) πλεονέκτης, άπληστος. Ο Μακριδάκης έδωσε την εξήγηση «στραβόξυλο, πολύ παράξενος, ιδιότροπος».

* κατσελάρω (σελ. 60) «το καΐκι θα κατσελάρει λίγες μέρες την επιστροφή του». Καθυστερώ. Από τα ιταλικά φαίνεται να προέρχεται μάλλον παρά από τα αγγλικά, αλλά το cancel και το cancellare δεν ξέρω αν έχουν αυτή την έννοια.

* μπαζάρω (σελ. 67) «μέχρι και τη Βολισσό την ίδια είχανε μπαζάρει μια φορά το ’36» Φτάνω σε μέρος μακρινό.

* λιλάδι (σελ. 71) «με ξαπλώσανε μετά στης παραλιας τα λιλάδια με τη μούρη». Τα βότσαλα· λιτρίδια στη Μυτιλήνη, λαλάρια στη Σκιάθο.

* στον καιρό τα λάχανα (σελ. 73) Παροιμιώδης φράση που σημαίνει «κάθε πράμα στον καιρό του»

* αχλαδόχερος (σελ. 89) Ο ατζαμής. Προσδιορίζει ο Μακριδάκης: «με την έννοια ότι τα χέρια του μέσα έχουνε αγκάθια σαν την αγριαπιδιά και δε μπορεί να πιάσει τίποτα»

Έχει κι άλλες λέξεις στη συνέχεια, αλλά σταμάτησα να σημειώνω επειδή μ’ απορρόφησε το διάβασμα. Να το διαβάσετε κι εσείς το βιβλίο, αξίζει τον κόπο!

 

109 Σχόλια to “Οι βάρδιες των πουλιών του Γιάννη Μακριδάκη”

  1. Γς said

    Καλημέρα

    Τυχερός ο συγγραφέας.

    Που έπεσε στα χέρια του Νικοκύρη.

    Πολύ όμορφη η «παρουσίαση»

    Θα υπάρξει και συνέχεια [άρθρο] είμαι σίγουρος

    Αλλά ας δούμε τι θα δούμε και θα πούμε σήμερα γι αυτό [κι αυτόν]

  2. Χαρούλα said

    Καλημέρα! Καλοτάξιδο κι αυτό κι όλα τα καλά βιβλία!

    Κάποιες λέξεις τις χρησιμοποιούσαμε και μεις. Ισως φταίει το ένα τέταρτο της χιώτικης καταγωγής, μου, αλλά νομίζω πως η χρήση ήταν ευρύτερη. Μάλλον η τουρκική γειτνίαση.
    Κατσιρ-ντ-αω και κατσίρντισε για το μυαλό, αλλά και για ότι μας έπεφτε από τα χέρια.
    Κουμάσι και για το κοτέτσι των πουλερικών.
    Αναμικιόρης εκτός από τα παραπάνω και αυτός που παρεξηγείται πολύ εύκολα.
    Αχλαδοχέρη δεν λέγαμε μεν, αλλά ρωτούσαμε: καλά αχλάδια κρατάς;

    Τα περισσότερα πιά δεν χρησιμοποιούνται σήμερ. Εκπολιτισμός!😂 Στο σπίτι τα λέμε με αγάπη, γιατί μας θυμίζουν παλιά όμορφα χρόνια.

  3. α. Πολύ μου άρεσε και το μυθιστόρημα «Ανάμισης ντενεκές» του Μακριδάκη.
    β. Αναμικιόρης-αναμικιόρα: Η μικρασιάτισσα γιαγιά μου το έλεγε αναμκιόρης με την έννοια του αχάριστου και εκδικητικού.
    γ. «λαλάρια στη Σκιάθο» και λαλούδι (βράχος) της Μονεμβασιάς, λατομείο κλπ.

  4. Soumela said

    Διάβασα μόνο τις λέξεις/φράσεις του βιβλίου που δεν υπάρχουν στα λεξικά διότι είμαι στη μέση του βιβλίου και δεν θέλω να ξέρω την συνέχεια.
    Είναι κι εμένα ένας από τους αγαπημένους μου συγγραφείς

  5. takis#13 said

    Καλημέρα ! ναι , κάποιες λέξεις τις έχουμε ξανασυζητήσει . Εδώ το κατσίρδισε έχει την έννοια » την γλύτωσε » (κατσιρδισέντηνε) . Το μοιασίδι το λένε ακόμα οι πιο μεγάλοι και την άκουσα και πρόσφατα όταν μια γιαγιά με είδε με την κόρη μου και μου είπε «Αναγιά μου μοιασίδι».

  6. Σχετικός με τα ψαρικά δεν καταλαβαίνω πως το παραγάδι έπεσε στο νερό κι έγινε…δίχτυα !!

    Αντιγράφω :

    Σε πραγματικό γεγονός είναι βασισμένη και μια από τις ωραιότερες σκηνές του βιβλίου: ένας παλαίμαχος ψαράς ρίχνει το παραγάδι σε έναν ψαρότοπο που βρίσκεται στα τούρκικα νερά αλλά πολύ κοντά στα σύνορα. Την άλλη μέρα πάει να το μαζέψει και δεν το βρισκει. Του το έχουν κατασχέσει οι Τούρκοι λιμενικοί, αλλά αυτός δεν το ξέρει αυτό και νομίζει ότι απλώς γέρασε και δεν θυμάται πού έχει ρίξει τα δίχτυα.

  7. Georgios Bartzoudis said

    (α) «τα σημάδια αυτά που ορίζουν περίπου τη μεθοριακή γραμμή στη θάλασσα τα ξέρουν καλά οι περισσότεροι Χιώτες…. ένας παλαίμαχος ψαράς ρίχνει το παραγάδι σε έναν ψαρότοπο που βρίσκεται στα τούρκικα νερά αλλά πολύ κοντά στα σύνορα».
    # Προτείνω να παίρνει ο κάθε πρωθυπουργός έναν Χιώτη ψαρά ως σύμβουλο!

    (β) «Τραβάκα στη Χίο είναι η πυραμιδοειδής στέγη με τα κεραμίδια, ειδικότερα όμως εδώ είναι το γείσο της στέγης, η αστρέχα»
    # Η αστρεχιά_αστριχιά που λέμε Μακεδονιστί

    (γ) «κατσίρδισε … Εδώ σημαίνει «του έστριψε». Το ρήμα κατσιρντίζω»
    # κατσίρ’τ΄σι ή ξεκατσίρ’τ’σι=ξέφυγε (Μακεδονιστί), ως εις την δικολαβικήν αγόρευσιν: Κατσιρμάς ήτο [η αγροζημία] κύριε Πρόεδρε. Καθ’ ότι, εξαγριωθέντων των χοίρων και σπασάντων των δεσμών, ξικατσίρτσαν τα παλιόγρουνα κι τάκαναν τσιάτσιαλα-μάτσιαλα!

    (δ) «κουμάσι … είναι ο περιστερώνας… είναι [και] ο φαύλος άνθρωπος… πολλοί το κουμάσι τον ορνιθώνα»
    # Εν Μακεδονία, κουμάσ(ι) (το)=εναλλακτική ονομασία για τον ορνιθώνα, όστις καθίστρα (η) καλείται συνήθως. Αλλά και καλό κουμάσι είναι=…λερωμένος (ηθικά) σαν τον ορνιθώνα με τις κουτσιλιές (όπως καλούνται τα απορρίμματα των πτηνών)

    (ε) «στον καιρό τα λάχανα… Παροιμιώδης φράση που σημαίνει «κάθε πράμα στον καιρό του»».
    # Όμοιους στουν όμοιου κι’η κουπριά στα λάχανα, λεει μια Μακεδονική παροιμία

    (ς) Καλή φαίνεται η αφήγηση του Μακριδάκη αλλά ατυχώς δεν έχω διαθέσιμο χρόνο!

  8. ΚΩΣΤΑΣ said

    Ωραίος ο Μακριδάκης, αλλά και το σερβίρισμα του Νικοκύρη απολαυστικό και δεόντως γαργαλιστικό για βουρ… στο βιβλιοπωλείο.

    Ο Σαβούς… και οι ντελικάτοι. Μάλιστα, και μ’ έπιασαν τα γέλια με κάτι δικούς μου συνειρμούς.

    Σαβούς (σα βους): Στην τάξη, η ωραιότατη, γλυκύτατη και ευγενέστατη καθηγήτρια των γαλλικών, στον καθήμενο στο μπροστινό θρανίο συμμαθητή μου. Κλίνε παιδί το ρήμα être. Υποβολέας εγώ που κάθομαι στο πίσω θρανίο. Je suis, tu es… vous êtes. Η καθηγήτρια προχωράει προς τις θέσεις μας. Βους λέει ο Γιώργος καθώς φτάνει μπροστά του αλλά κοιτάει επίμονα εμένα. Βους ξαναλέει… μμμ. Γέλια όλη η τάξη, και από τότε ο συμμαθητής μου απόκτησε το προσωνύμιο Γιώργος ο βους.

    Οι ντελικάτοι: χμμμμ.. Ρήγας… ο περιστερώνας των ντελικάτων εραστών.

    Κουμάσι. Εμείς λέμε έτσι και το γουρουνόσπιτο, αλλιώς πως και γουρνολόζιο.

  9. spyridos said

    Ναμικιόρης -α

    και στον Καζαντζάκη και στον Τσιφόρο
    και προφορικά στα Κρητικά.
    Από τα τούρκικα υποθέτω.

  10. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    6 Μάλλον εγώ τα μπέρδεψα, δίχτυα έριξε.

  11. Γς said

    8:

    > ο περιστερώνας των ντελικάτων εραστών.

    Περισερώνας, δώμα, γκαρσονιέρα

    http://filonikies.blogspot.com/2015/11/blog-post_10.html

  12. argyris446 said

    Reblogged στις worldtraveller70.

  13. loukretia50 said

    Kαλοδεχούμενη η πρόταση του Νικοκύρη!
    Ο Μακριδάκης είναι καλός αφηγητής και μου αρέσει πολύ ο τρόπος που περιγράφει τη ζωή των ανθρώπων που γνώρισε ή φαντάζεται.
    Σε μένα φαίνεται τρυφερός, σαν να τους αγκαλιάζει, τόσο όταν εστιάζει σε απλές , καθημερινές στιγμές, με ξεχωριστή όμως σημασία, όπως το μάτι από το δέντρο που κράτησε η προγιαγιά του, όσο και στην περιγραφή τραγικών γεγονότων.
    Νομίζω ότι είναι συγγραφέας που πραγματικά έχει την αίσθηση του μέτρου, και έχω την εντύπωση ότι σ΄αυτό δε μας έχουν συνηθίσει οι σύγχρονοι Έλληνες.

    Και με την ευκαιρία, μήπως θάπρεπε και μεις , όπως τα περιστέρια, να βρούμε κάτι να απορροφήσει την τοξικότητα των ημερών?
    Clay pigeons https://youtu.be/KB_2CUj3y6Y?t=13 Blaze Foley
    “… Count the days and the nights that it takes
    To get back in the saddle again
    Feed the pigeons some clay, turn the night into day
    Start talkin’ again, when I know what to say “

    Στο κέντρο της Αθήνας τα δηλητηριάζουν.

  14. sarant said

    13 Ωραία παρατήρηση για την αίσθηση του μέτρου

  15. Alexis said

    κουμάσι (σελ. 42) Η λέξη επανέρχεται πολύ συχνά στο κείμενο διότι «κουμάσι» είναι ο περιστερώνας.
    Γουρουνοκούμασο στο Ξηρόμερο το πρόχειρο κατάλυμμα για γουρούνια.

    στον καιρό τα λάχανα (σελ. 73) Παροιμιώδης φράση που σημαίνει «κάθε πράμα στον καιρό του»
    Γνωστή και η παροιμιακή φράση «καιρός φέρνει τα λάχανα καιρός τα παραπούλια»

  16. Μπετατζής said

    Συμπαθής και παραπάνω είναι ο Μακριδάκης.

    Για αυτούς που εκτρέφουν περιστέρια, είναι πολύ εμπεριστατωμένο το λήμμα του σλανγκ τζι αρ. https://www.slang.gr/lemma/12516-peristeras με επιπλέον λέξεις από τον κλάδο των περιστεράδων, (κουμάσι, μακάζι κλπ). Γενικά, ο κλάδος, όπως γράφεται, φέρει το στίγμα της αλητείας.

    Περιστέρια εξέτρεφε ο Μάρλον Μπράντο στο Λιμάνι της Αγωνίας. Φανατικός περιστεράς ήταν και ο διάσημος μποξέρ Μάικ Τάισον, ο οποίος λέγεται ότι έγινε μποξέρ για να εκδικηθεί αυτόν που του αποκεφάλισε το αγαπημένο του περιστέρι.

    Θέλω να πω, κουβαλάει μια μυθολογία η εκτροφή περιστεριών.

  17. 16 Και ο Ghost Dog στην ταινία του Τζάρμους.

  18. Aghapi D said

    το κουμάσι το ήξερα για κοτέτσι

  19. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    16 Άστα αυτά οικοδόμε και πες μας πώς γίνεται να έχει ανακηρυχθεί σύμβολο της Ειρήνης ένας εκ του ασφαλούς ύπουλος και σιχαμένος βομβαρδιστής αθώων περιπατητών.
    Η σωστή απάντηση κερδίζει πιτόγυρο.

  20. Aghapi D said

    Και στη Γκάνα
    https://en.wikipedia.org/wiki/Kumasi

  21. Aghapi D said

    13 «Στο κέντρο της Αθήνας τα δηλητηριάζουν»
    Δέν τα δηλητηριάζω αν και θα ήθελα: μπαίνουν στην κουζίνα μου, λερώνουν, ψάχνουν για φαΐ, αφήνουν βρωμερές υπογραφές στο ελάχιστο μπαλκόνι μου, φέρονται στο σπίτι μου σαν να είναι δικό τους.
    Μήπως έχεις καμιά καλή συνταγή για pigeon pie ; 🙂

  22. Γς said

    17:

    Κι ο Γς,

    που σας παρουσιάζει:

    «Το λάθος της φύσης»

  23. Μπετατζής said

    19. Και η λάθος κερδίζει σουβλάκια, οπότε θα πάρω τηλέφωνο να συνεννοηθούμε. 🙂

  24. Γς said

    19:

    >ένας εκ του ασφαλούς ύπουλος και σιχαμένος βομβαρδιστής αθώων περιπατητών.

  25. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας.

    Πολὺ καλὴ ἡ παρουσίαση τοῦ βιβλίου ἀπὸ τὸν Νικοκύρη. Μᾶς ἄνοιξε τὴν ὄρεξη.

    Συμφωνῶ ἀπόλυτα μὲ τὴ Λουκρητία (#13) πὼς «θάπρεπε και μεις , όπως τα περιστέρια, να βρούμε κάτι να απορροφήσει την τοξικότητα των ημερών».

    @19. Συμφωνῶ μὲ τὴν δγιαλοχτηνώδη διαπίστωση.

    Ἔχω φάει κατακέφαλα κουτσουλιὰ περιστεριοῦ μέσα στὸ σταθμὸ τοῦ Ἠλεκτρικοῦ στὸν Πειραιᾶ καὶ ξέρω τὴ γλύκα.

  26. sarant said

    21 Μπαίνουν και στην κουζίνα τα θρασύτατα;

  27. Aghapi D said

    26 δυστυχώς δέν έχω πια τρόπο να τραβήξω φωτογραφία
    Θα μπορούσε να γίνει σπαρταριστό διήγημα όμως

  28. Γς said

    24:

    >Βρε ποιον να [μπιπ] σήμερα …

    -Τον Δημήτρη Μαρτῖνο!

  29. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    23 Μονά ζυγά δικά σου δλδ αλλά για το ΝΑΤΟ της ορνιθοπανίδας ούτε λέξη. Τελοσπάντων άμα θες μάσα περιμένω τηλ να σου δώσω την απάντηση με τα φτωχά περσικά μου.

  30. ΓΤ said

    @21 Aghapi D

    βέλτιστη συνταγή: ύπαρξη γάτας

  31. loukretia50 said

    Αγάπη, μόνο μια γάτα σε σώζει!
    Κι αν σας ενοχλούν τα περιστέρια, υπάρχουν και χειρότερα!
    Οι γλάροι! Όταν μπαίνουν σε σπίτι θυμάσαι τα πουλιά του Χίτσκοκ.
    Η κόρη μου πρόσφατα στοχοποιήθηκε δίπλα σε κανάλι και όταν συνειδητοποίησε ότι η εικόνα της εκφράζει απόλυτα αυτό που λέμε «πατώκορφα» κλονίστηκαν σοβαρά οι αρχές της για το σεβασμό σε όλα τα πλάσματα.

  32. Aghapi D said

    31 Οι γάτες στο σπίτι μου απαγορεύονται: όταν είχα, περνούσε στο διπλανό μπαλκόνι, ούρλιαζε ο χολερικός, υποχόνδριος γείτονας… μέχρι που η γάτα εξαφανίστηκε χωρίς ίχνη… Δέν ξέρω αν ο γείτονας είχε σχέση…

    Γι’ αυτό λέω, ίσως αυτό να είναι μια λύση
    https://www.pandespani.com/syntages/pastiya/

    Γλάροι στο σπίτι;;;; Ίσως να τους ανεχόμουν, έχω μεγάλη αδυναμία στη θάλασσα και σχεδόν σε όλα της τα πλάσματα… Δυστυχώς μένω μακριά της.

    Όσο για το «ατύχημα», κάτι τέτοιο εννοείς;

    https://www.fm2.gr/2019/05/12/%CF%84%CF%8C%CF%83%CE%B5%CF%82-%CE%BA%CE%BF%CF%85%CF%84%CF%83%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B9%CE%AD%CF%82-%CF%83%CE%B5-%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%BF%CE%BA%CE%AF%CE%BD%CE%B7%CF%84%CE%BF-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%AD/

    Τόσο ωραίο βιβλίο μάς παρουσίασε σήμερα ο οικοδεσπότης μας και μεις ασχολούμαστε με κουτσουλιές και εισβολές πουλιών…

  33. Μπετατζής said

    Και ο Καββαδίας πάντως σιχαινότανε τους κατά την κοινή γνώμη ρομαντικούς γλάρους (σαλτάρει ο γλάρος το δελφίνι να στραβώσει).

  34. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    25 Άσε Δον μου, ομοιοπαθής 🙂
    Ελπίζω να μην καταχρώμαι τη νικοκύρεια φιλοξενία με το παρακάτω απόσπασμα ημερολογίου.

    ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΜΑΙΝΟΜΕΝΟΥ ΟΡΝΙΘΟΛΟΓΟΥ

    17-5-2011. Αν, όπως λένε, η ζωή δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα μπουκέτο συμπτώσεων, μια τυχαία διασταύρωση τροχιών, ένα σακούλι με πιθανότητες, τότε έχουν δίκιο αυτοί που ισχυρίζονται ότι η ζωή είναι σκατά. Η σημερινή μου σύμπτωση με το ανεπρόκοπο πετούμενο στάθηκε ιδιαζόντως δύσοσμη, εξευτελιστική, πατόκορφη, απρόσμενη, ουρανοκατέβατη και κυρίως απρόκλητη. Ας το έχουν υπ’ όψιν τους τόσο τα πιτσιρίκια που ανυποψίαστα ταΐζουν τα περιστέρια χαζεύοντας τους τσολιάδες στο Σύνταγμα, όσο και αυτοί που θεωρούν αυτό το άθλιο πτηνό σύμβολο της Ειρήνης.
    Μα πώς είναι δυνατόν να συμβολίζει το υπέρτατο αγαθό της Ανθρωπότητας ένας εκ του ασφαλούς θρασύδειλος και ύπουλος χέστης που στην τελική στ’ αρχίδια του κι εμείς και οι αβάσιμες εμμονές μας ? Κόπρανα πτερόεντα οι διακηρύξεις του ΟΗΕ.

  35. Γιάννης Κουβάτσος said

    Περιστεράς ήταν και ο θείος (;) του Σουρούνη στο «Μονοπάτι στη θάλασσα». Θυμάμαι τη γιαγιά του να λέει ότι όλοι οι περιστεράδες είναι αληταράδες.
    Όντως αντιπαθέστατα πλάσματα τα περιστέρια, με κριτήριο, βέβαια, τη βολή του τυράννου του πλανήτη, του ανθρώπου. ☺
    Τρία βιβλία του Μακριδάκη έχω διαβάσει και εκτιμώ το ύφος του αλλά και το γεγονός ότι αποφεύγει τα πολυσέλιδα μυθιστορήματα, κοινώς «τούβλα».

  36. sarant said

    35 Και ο Τσίρκας έχει ένα διήγημα με περιστεράδες στο Κάιρο, αν θυμάμαι καλά.

  37. spyridos said

    «Ἔχω φάει κατακέφαλα κουτσουλιὰ περιστεριοῦ μέσα στὸ σταθμὸ τοῦ Ἠλεκτρικοῦ στὸν Πειραιᾶ καὶ ξέρω τὴ γλύκα.»
    Αν δεν έχεις φάει κουτσουλιά (αν μπορούμε να μιλάμε για κουτσουλιά πλέον) γλάρου δεν ξέρεις τίποτα.
    Την πρώτη σε ρομαντικό ραντεβού, 20άρης, αγκαλίτσα να τρώμε παγωτό αγναντεύοντας τα βαρκάκια.
    Χλατς. Σύσκατος. Το γέλιο μας έκανε καλό και συνεχίσαμε.
    Την δεύτερη στην πρώτη μου συνέντευξη για δουλειά. Κουστουμαρισμένος και με δανεική γραβάτα.
    Χλαπάτς. Κεφάλι γραβάτα πέτο καφετιά. Ακόμα πιστεύω ότι ήταν γέλιο το κράξιμό του μετά. Ετσι πήγα. Με πήραν στη δουλειά.
    Δεν τρίτωσε ακόμη.

    Στην Ουτρέχτη τα περιστέρια τα λένε ιπτάμενους αρουραίους. Κάποια στιγμή ήταν περισσότερα από τους ανθρώπους.
    Βρωμερά και τρισάθλια.
    Θυμάμαι ότι στο φοιτητικό μπαλκονάκι μου λυπήθηκα τα πιτσουνάκια και τα άφησα να τα μεγαλώσουν.
    «Μην τα λυπάσαι, πέτα τα» μου έλεγε ο Αλέκος, αλλά αυτός ήταν παιδί από χωριό και ήξερε.
    Είχα ξεχάσει ότι όταν πάνε να πετάξουν τα πιτσούνια έχουν ήδη βγει από τα αυγά τα καινούργια.
    Πολλαπλασιάζονται γρηγορότερα από τα τρωκτικά.
    Επρεπε να το ξέρω. Είχα θείο περιστερά και είχα φάει πιλάφι με πιτσούνια στο σπίτι του, συχνά.
    Ολοι οι περιστεράδες τα τρώνε δεν μπορούν να τα κρατήσουν όλα.
    Και στο Βέλγιο που ξέρουν έχει στο πτηνοχασάπικο πάντα πιτσουνάκια.
    Εχουν κακό όνομα οι περιστεράδες? Ισως.
    Στην μικρή πόλη που ζούσα είχε αμέτρητους και ακόμα έχει πολλούς.
    Οι περισσότεροι Στερεοελλαδίτες και Κυκλαδίτες.
    Πολλές οι μάχες στον ουρανό και πολλά τα κλεψίματα πουλιών.
    Στην Ευρώπη πάλι (Αγγλία, Γαλλία, Βέλγιο, Ολλανδία) οι περιστεράδες έχουν όνομα καλό και το έχουνε για σπορ.
    Τα βάζουνε να πετάνε και 1000 χιλιόμετρα και παραπάνω.
    Απωθημένο από τις φεουδαρχικές εποχές όπου μόνο ο αφέντης είχε δικαίωμα να εκτρέφει περιστέρια.
    Ο περιστερώνας ήταν ένας πύργος δίπλα από το πύργο του αφέντη.
    Όχι τόσο περίτεχνος όσο αυτοί της Τήνου αλλά επιβλητικότερος.
    Σαν κι αυτόν εδώ το Γαλλικό, που δεν ξέρω πως βρέθηκε στην Τρίπολη.

    Τα περιστέρια έχουν τόσα νοήματα που έχουν γίνει ρόδα (Το όνομα του ρόδου).
    Δεν έχουν καμία σημασία ή μάλλον έχουν τη σημασία – νόημα που θα δώσει ο αναγνώστης.
    Ίσως γιαυτό να τα διαλέγει ο Μακριδάκης. Στην Ελλάδα δεν εκτρέφουν κοκόρια όπως στην Κολομβία του Μάρκες.
    Γενεαλογικά δέντρα βέβαια καλό είναι να βρίσκονται στην τελευταία σελίδα του βιβλίου όσα κι αν είναι τα χρόνια της μοναξιάς του αφηγητή.
    Και εδώ κάπου εκατό μου βγαίνουν.

    Το ερώτημα είναι γιατί τον αγαπάει τόσο ο Νικοκύρης τον Μακριδάκη ?(όπως τον αγαπάμε και πολλοί άλλοι)

    Γιατί είναι τόσο Παπαδιαμάντης?
    Χωρίς το χριστιανισμό βέβαια αλλά κι ο ουμανισμός του δεν έχει τις ρίζες του στο χριστιανισμό?
    Για την ειλικρίνειά του?
    Γιατί τολμά όπου δεν τολμάμε οι περισσότεροι?
    Γιατί η μόνη σταθερή πολιτική του θέση είναι ότι φύση και ανθρωπισμός είναι το υπέρτατο αγαθό και όλα τα υπόλοιπα πρέπει να ακολουθούν αυτή την αξία? Το μέτρο που λέει παραπάνω η Λουκρητία.
    Δεν το ξέρω.

    Εγώ τον «ζηλεύω» τον Μακριδάκη και τον αγαπώ επειδή εκτός από δύναμη δείχνει και αδυναμία.
    Ηταν το τελευταίο του έλεγε πριν 4 χρόνια. Άλλαξε γνώμη, ευτυχώς και συνέχισε να γράφει.
    Δεν παρακολουθώ συστηματικά την Ελληνική λογοτεχνία. Στη σύγχρονη γενιά δεν μπορώ να σκεφτώ ούτε έναν άλλο που να δίνει ένα έργο και μια υπόσχεση.
    Ισως μπορείτε να μου πείτε μερικά ονόματα.

    Αν του μίλαγα θα του έλεγα «γράψε γράψε γράψε . Δεν έχουμε κανέναν άλλο»

    Συγνώμη για το σεντόνι. Ετσι πετάγομαι από το ένα θέμα στο άλλο, χωρίς λόγο.

  38. ΚΩΣΤΑΣ said

    Άντε, το παρακάνατε με τις κουτσουλιές, άλλο είναι το θέμα! Ας το σοβαρέψουμε λίγο.

    0 –> … και πήγε να αναγγείλει τα χαμπέρια… αλλά έμεινε μέσα πάρα πολλή ώρα…

    Μήπως υπονοεί ότι της έκανε περιποίηση χαμπερίου; Καθ’ ότι παρ’ ημίν χαμπέρι λέγεται μεταφορικά και το απαυτό… της γυναίκας. 😛

  39. ΓιώργοςΜ said

    Καλησπέρα, δεν ξέρω πώς ξεστράτισε τόσο η κουβέντα στα περιστέρια. Όντως, για πολλούς που ασχολούνται με την δημόσια υγεία, είναι ποντίκια με πούπουλα, μεταδίδουν ένα σωρό ασθένειες, είναι βρώμικα και ατσούμπαλα. Κι όπως έχει πει κι ο Τσιφόρος, είναι απορίας άξιο πώς ένα τόσο ερωτύλο πλάσμα έγινε σύμβολο αγνότητας.
    Για δε τους γλάρους δεν είχα να παρατηρήσω παρά το πολύ ωραίο πέταγμά τους, καθώς ανεμοπορούν με ελάχιστες κινήσεις των φτερών τους, μέχρι που τους έζησα από κοντά, φοιτητής, στη Σκωτία. Εκεί, οι γλάροι ήταν κάτι ανάμεσα σε πάπια και χήνα σε μέγεθος, επιθετικοί και ενοχλητικοί. Είδα κάποιον να σέρνει μια μεγάλη σακούλα με σκουπίδια από την είσοδο της φοιτητικής εστίας, δυο φορές το μπόι του. Με στραβοκοίταξε καθώς πέρασα κοντά, και καθώς είχα λάβει ενημέρωση, απομακρύνθηκα με ελαφρά…

  40. Divolos said

    Επίσης, αν θυμάμαι καλά, στο μυθιστόρημα της Ευγενίας Φακίνου «γάτα με πέταλα» που διαδραματίζετε πάλι σε νησί, ο παππούς της ηρωίδας της ιστορίας είχε σαν χόμπι την εκτροφή ταχυδρομικών περιστεριών. Ωραίο φαίνεται το βιβλίο, δεν τον ήξερα τον Μακριδάκη. «Παράπλευρο όφελος» από αυτόν τον ιστότοπο, εκτός όλων των άλλων, μαθαίνουμε και για νέα βιβλία 🙂

  41. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πήγε η κουβέντα στα περιστέρια, πρώτον, επειδή μας σπάνε ολωνών τα νεύρα, και, δεύτερον, επειδή δεν έχουμε διαβάσει ακόμα το βιβλίο του Μακριδάκη, οπότε δεν μπορούμε να εκφέρουμε άποψη.

  42. Γς said

    >… και πήγε να αναγγείλει τα χαμπέρια… αλλά έμεινε μέσα πάρα πολλή ώρα…

    Και μου’ λεγαν στη γειτονιά οι παλιοί ότι ο εφημέριος μπήκε λάθρα μια νύχτα στο σπίτι της χήρας και … δεν βγήκε. Τον έβγαλαν.

    Πεσών εν υπηρεσία. Ευχέλαιο είπαν [μεταμεσονύκτιο]

  43. ΣΠ said

    Εσείς όλοι που αγανακτείτε με τις κουτσουλιές των περιστεριών και των γλάρων να λέτε «πάλι καλά». Σκεφτείτε να πετούσαν οι αγελάδες. 🙂

  44. Γιάννης Ιατρού said

    Σχεδόν όλα τα κουσούρια για τα περιστέρια τα αναφέρατε. Σχεδόν 🙂

  45. Γς said

    29:

    >για το ΝΑΤΟ της ορνιθοπανίδας

    Ποιο ΝΑΤΟ;

    Το Κόκκινο Βιβλίο της ορνιθοπανίδας το ξέρετε;

  46. loukretia50 said

    Αγάπη, τα νήματα ξεστρατίζουν εύκολα.
    Και τα περιστέρια είναι ωραίο θέμα, προσφέρεται για πολλά σχόλια.
    Άλλωστε καθένας μπορεί να προτείνει κάτι άλλο για να συζητηθεί.
    Σ΄ό,τι με αφορά, επειδή συνέβαλα στην παρεκτροπή, έχω να πω μόνο ότι δυστυχώς το μέτρο δε χαρακτηρίζει κανένα συναίσθημα, πράξη ή στιχούργημά μου.
    Τα σχόλια δε θα μπορούσαν να είναι εξαίρεση.
    Συνήθως ανησυχώ ότι παρακουλτούρεψα το νήμα και κάποτε ολισθαίνω στο άλλο άκρο.
    Επειδή είναι αργά για να συμμορφωθώ, ξέρω ότι όλοι μπορείτε πάντα να με επαναφέρετε στην ασφάλεια των γενικώς αποδεκτών.

    Το περιστέρι διαχρονικό σύμβολο ειρήνης και αθωότητας στην τέχνη των λαών. Στην Κίνα συμβολίζει την οικογενειακή ευτυχία για τα νέα ζευγάρια.

    Για τη Leila Rashidi : “Woman, symbol of Kindness”

    Συνηθέστατη η εμφάνιση περιστεριών σε πίνακες θρησκευτικού περιεχομένου.
    Στο συγκεκριμένο πίνακα – αληθινά εντυπωσιακός ο τρόπος απεικόνισης – συμβολίζει την αθωότητα της ψυχής που εγκαταλείπει το σώμα μετά το μαρτύριο.
    John William Waterhouse -Saint Eulalia https://www.tate.org.uk/art/artworks/waterhouse-saint-eulalia-n01542

    Και με συχνή παρουσία στα παραμύθια:
    …κι η κόρη έγινεν έξαφνα χιονάτη περιστέρα,
    κι επέταξε στου βασιλιά το παραθύρι αγνάντια,
    κι επέφταν τριαντάφυλλα με το κελάδημά της,
    κι απ’ το κορμί της έπεφταν αντί φτερά διαμάντια…
    Θα το ακούσω ήσυχος με μάτια στυλωμένα,
    γιατ’ είν’ ωραίο να γενώ πάλι παιδί από σένα!…»
    Κ.Παλαμάς – Της Ηλιογέννητης

    Για το βιβλίο που δε διάβασα δεν έχω κάτι να προσθέσω.

  47. loukretia50 said

    Σμαρτφονάκηδες παρντόν! ξέχασα να το κόψω!

  48. EΦΗ - ΕΦΗ said

    Μα τί τίτλος πάλι! Οι βάρδιες των πουλιών!
    Προχθές στο νήμα με τον Κανόνη που περιτριγύριζα στη Χίο, στα μέρη της Κυδιάντας, θυμήθηκα τον Μακριδάκη καθώς βρήκα κάποια μονοπάτια εκεί ως τη Βολισό και γκούγκλαρα , βιαστικά όμως, και ίσα που είδα τον τίτλο του βιβλίου αλλά τ΄αφησα ν΄ασχοληθώ πιο ήσυχα άλλη ώρα. Και να σήμερα ήρθε και με βρήκε!
    Είμαι κι εγώ φαν του και μόνο δυο και το καινούργιο του δεν έχω διαβάσει. Οι τίτλοι του πάντα είναι τόσο ευρηματικοί! Για ειδικό βραβείο θα έλεγα.
    Με όλα τα όμορφα που ειπώθηκαν συμφωνώ και επαυξάνω!

  49. Γς said

    43:

    Περισσότεροι γλάροι στον αέρα από αγελάδες

    Οπως περισσότερα αεροπλάνα μέσα στο νερό από αεροπλανοφόρα στον αέρα

  50. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και στη «Μόνη κληρονομιά» του Ιωάννου υπάρχει ένα αφήγημα με τίτλο «Τα περιστέρια», όπου ο καμπούρης και πνευματικά ασταθής νεαρός πρωταγωνιστής απελευθερώνει τα περιστέρια που φροντίζει, πριν επιχειρήσει να μαχαιρώσει την αυταρχική μάνα του.

  51. Aghapi D said

    46 γλυκύτατη απάντηση

    Για να το… σπρώξουμε λίγο …. τα λάχανα

    Υπάρχει και η άγνωστη παροιμία: Η προσταγή σου λάχανα κι ο ορισμός σου αγγούρια… (ασήμαντος)

  52. Γς said

    Τα ιριδίζοντα σκιάχτρα που κρεμάμε για τα περιστέρια στα λουλούδια μας τα ξέρετε;

    Για τα CD λέω

    https://caktos.blogspot.com/2015/04/blog-post_25.html

  53. aerosol said

    Όσοι αγαπούν τα σταυρόλεξα μάλλον θα θυμούνται το περιοδικό Τεστ. Παλιά είχε μόνιμα τα αγγλικά σκίτσα με ήρωα τον πότη, μπερμπάντη, τεμπέλη και στοιχηματατζή Άντυ Καπ, με τίτλο Άντυ και Φλόρα (η ταλαιπωρημένη γυναίκα του). Ο Άντυ ήταν και περιστεράς. Ως παιδί συναντούσα την εκτροφή περιστεριών μόνο εκεί και σε ταινίες.
    Αργότερα την πέτυχα σαν το εύρημα που έριχνε κλώτσο να κυλίσει ο μύθος στον θαυμάσιο Υφαντόκοσμο του Κλάιβ Μπάρκερ.
    Στον Δήμο Αθηναίων δεν είχε τύχει να πάρω είδηση κανέναν περιστερά, οπότε δεν γνώριζα πως η ασχολία αυτή υπήρχε και στο Λεκανοπέδιο. Σαραντάρισα μέχρι να βρεθώ σε κάποιο ρετιρέ της Νίκαιας και να παρατηρήσω σε μακρινές ταράτσες 3 περιστεράδες με τα σμήνη τους. Όμορφο θέαμα!
    Τα χάδια και οι τρυφερές πόζες των περιστερίσιων ζευγαριών μάλλον εξηγούν το πώς έχουν προκύψει ως σύμβολο αγάπης. Επιπλέον, είναι μονογαμικά όντα. Όπως και σε μας, αυτό ενίοτε δεν κρατά για πάντα, τα ζευγάρια μπορεί και να χωρίσουν. Συμβαίνουν και απιστίες, συνήθως από την πλευρά του αρσενικού.

  54. leonicos said

    ότι οι ψαράδες της απέναντι ακτής συνεννοήθηκαν να τα αγοράσει κάποιος στην τιμή εκκίνησης, χωρίς να χτυπήσει κανείς άλλος την τιμή, και να του τα δώσουν πίσω. Αυτό το περιστατικό είναι πραγματικό

    Γνωρίζω ως συγγραφέα τον Μακριδακη.

    Το κυριότερο, είναι δοτικος άνθρωπος και ευαίσθητος.

    Το πιο πάνω κοπυπάστωμα με συγκίνησε πολύ, επειδή ζω την καθημερινη Τουρκία πολύ συχνά. Είναι τόσο ωραόι άνθρωποι γενικά, και με τέτοια χαρακτηριστικα στην καθημερινότητά΄τους, που μακάρι να τους μοιάσουμε και να ξε-ευρωπαϊστούμε, για να βρούμε τον εαυτό μας. Και είναι καθαρά φιλέλληνες

  55. leonicos said

    46

    Επειδή είναι αργά για να συμμορφωθώ, ξέρω ότι όλοι μπορείτε πάντα να με επαναφέρετε στην ασφάλεια των γενικώς αποδεκτών.

    Επειδή διαβάζω από κάτω προς τα πάνω, και δεν είδα τι σου έγραψαν,

    ρωτάω »τι είναι αυτά που λές; Εμείς σε αγαπάμε, ό,τι και όπως και να το λες.

    Εδώ δεν ε΄χουε καν΄νες εκτός ενός: Αγάπη

  56. ΚΩΣΤΑΣ said

    Σιγά μη με πείραξαν τα σχόλια για περιστέρια και κουτσουλιές. Έψαχνα αφορμή για να γράψω κάτι χειρότερο … (σχόλιο 38) και είπα δήθεν να σοβαρευτούμε! 😉

  57. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    «το βιβλίο μελετάει ταυτόχρονα γενιές ανθρώπων και γενιές πουλιών» λέει ο συγγραφέας Γιάννης Μακριδάκης φυσικός καλλιεργητής και ασκούμενος συγγραφέας όπως αυτοπροσδιορίζεται.
    Τώρα,μετά την παρουσίαση του βιβλίου του στην Αθήνα, κατέβηκε στην Κρήτη και δη στα μέρη μου κι έκανε και καλό ποδαρικό καθώς έφερε την πολυπόθητη για το νότο βροχή χθες 🙂 .
    «Ξεκινάμε Σάββατο λοιπόν το λογοτεχνικό εργαστήρι μας στο πατάρι του Χοχλιού, κ στο περιθώριο του εργαστηρίου αυτού θα έχουμε έναν μήνα επικοινωνίας κ συναντήσεων σε λέσχες ανάγνωσης, σε σχολεία, σε βιβλιοπωλεία, ελπίζω κ σε σινεμά με την ταινία…»

    Πέπε τ΄ακούς ; 🙂

  58. loukretia50 said

    Περιστερώνας στο Ισπαχάν- ή Ιφσαχάν – μη με μαλώσει ο Δύτης!
    https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcS5OU9MPvhpJsxpr9GO1mPZZ4GpZcD5MGfyvr3I5WvaGfLA9XjN&s

    Περιστερώνες στην Τήνο http://www.tinosvoice.gr/2015/09/blog-post_182.html
    και την Τρίπολη http://www.arcadia938.gr/index.php/stiles/dromoi-tis-tripolis/16930-peristeriwnes-ta-kuria-arxitektonika-stoixeia-ths-polhs

    Λεώνικε, αν σ΄ενδιαφέρει
    Πληροφορίες για περιστερώνες από Γαλλία μεριά
    HISTOIRE DU PIGEON DOMESTIQUE DEPUIS L’ANTIQUITE
    https://nalo28.pagesperso-orange.fr/NALO/histoire-des-pigeonniers.pdf

    HISTOIRE DU PIGEON VOYAGEUR
    https://nalo28.pagesperso-orange.fr/NALO/histoire-pigeon-voyageur.pdf

    Κι ένας Πακιστανός που ζωγράφιζε πολύ συχνά περιστέρια
    Jamil Naqsh

    Aγάπη, αυτή θεωρώ γλυκειά απάντηση!
    Για σένα!
    Feed The Birds – https://youtu.be/XHrRxQVUFN4?t=58 Mary Poppins

  59. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    57, ΕΦΗ-ΕΦΗ (+Πέπε και κάθε ενδιαφερόμενο…)
    https://www.candiadoc.gr/2018/11/16/o-syggrafeas-giannis-makridakis-sto-irakleio/

    Δεν έχω διαβάσει Μακριδάκη. Οπότε, ευκαιρία γνωριμίας.

  60. ΣΠ said

    Και η αρχή του περιστερώνα:
    https://en.wikipedia.org/wiki/Pigeonhole_principle

  61. leonicos said

    3 Άρη

    «λαλάρια στη Σκιάθο» και λαλούδι (βράχος) της Μονεμβασιάς, λατομείο κλπ.

    λες να έχουν σχέση με το λας=πέτρα > λατομείο

    δεν πορτοκαλολογώ, σοβαρά μιλώ

  62. ΣΠ said

    53

  63. 58 Δεν θα σε μαλώσω αλλά σίγουρα όχι Ιφσαχάν 🙂 Ισπαχάν το έχουμε μάθει, Εσφαχάν το λένε οι Ιρανοί.

  64. loukretia50 said

    63. Ήτο στραβόν το κλήμα… και βιαστική η σφήνα!

    Ούτε καν τα περιστέρια δε φαίνονται https://st.depositphotos.com/1733706/1333/i/950/depositphotos_13330217-stock-photo-dovecote.jpg εδώ καλύτερα μάλλον!

    Ίσως επανέλθω το βράδυ αργά!
    Κοιμούνται τα περιστέρια τέτοια ώρα ελπίζω!

  65. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    16 Μπετατζής >>Γενικά, ο κλάδος, όπως γράφεται, φέρει το στίγμα της αλητείας.
    Οι δυο εκτροφείς περιστεριών (ο ένας κινηματογραφικός) που συνάντησα, ήσαν όχι ακριβώς αλήτες αλλά πάντως ναι, ιδιόρυθμοι! 🙂
    Στην τούρκικη ταινία «Το περιστέρι», ο ήρωας ζει και μοιράζεται σε κάποια συνοικιακή ταράτσα της Κωνσταντινούπολης με τα πουλιά του τη φτώχεια του και την εφηβική μοναξιά του.
    Από τον ερασιτέχνη εκτροφέα, φίλο φίλων μας έξω από τη Θεσ/νίκη, έμαθα για τους αγώνες περιστεριών που γίνονται ανά την Ελλάδα, τα χορευτά πετάγματα, την υπακοή τους στον κύριό τους και τις ράτσες τους. Μερικά είναι πανέμορφα να το παραδεχτώ. Ντουνέκια είναι ένα είδος.
    Τα αντιπαθώ ως συγκατοίκους στην πόλη, αλλά στην εξοχή, τα αγαπώ κι αυτά.
    Έχετε κρατήσει στα χέρια περίστερο; Θυμάστε τί φονικό μάτι έχει; 🙂

  66. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Πάω Λόουτς. Υστερότερον 🙂

  67. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @63,58. Ἐδῶ, πιὸ παλιά, τὸ λέγανε σπαχάνι.

  68. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    37 Ωραίο σχόλιο! Θα χαρεί ο Μακριδακης αν/όταν το διαβάσει.

    43 Ο παππούς μου το έλεγε αυτό 🙂

  69. ΚΑΒ said

    Ο Αριστοτέλης μέσω του Αίλιου Αιμιλιανού (Ποικίλη ιστορία 1.15.3) αναφέρει (τα γράφω για τις 2 παράξενες παρατηρήσεις του):

    ἐπῳάζει δ’ ἐκ διαδοχῆς πᾶν τὸ περιστεροειδὲς γένος, καὶ γενομένων τῶν νεοττῶν ὁ ἄρρην ἐμπτύει αὐτοῖς ὡς μὴ βασκανθῶσι. τίκτει δὲ ᾠὰ δύο, ὧν τὸ μὲν πρῶτον ἄρρεν ποιεῖ, τὸ δὲ δεύτερον θῆλυ. τίκτουσι δὲ πᾶσαν ὥραν τοῦ ἔτους· διὸ δὴ καὶ δεκάκις τοῦ ἐνιαυτοῦ τιθέασιν, ἐν Αἰγύπτῳ δὲ δωδεκάκις· τεκοῦσα γὰρ τῇ ἐχομένῃ ἡμέρᾳ συλλαμβάνει.”

    Ο Μακριδάκης μ’ αρέσει υπερβολικά. Έχω όλες τις νουβέλες του. Το καινούριο του βιβλίο θα το αγοράσω σύντομα.

  70. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    37, Spyridos, said:
    >>Όλοι οι περιστεράδες τα τρώνε δεν μπορούν να τα κρατήσουν όλα.
    Και στο Βέλγιο που ξέρουν έχει στο πτηνοχασάπικο πάντα πιτσουνάκια.
    – Λίγο έξω από το Ηράκλειο, προς την Κνωσό, έως και δεκαετία 80ς, υπήρχε ειδική ταβέρνα (καφενοειδούς τύπου… 🙂 ), με εδέσματα αποκλειστικά από πιτσουνάκια. Κυρίως κοκκινιστά με πιλάφι, αλλά και στη σχάρα. Οι ρέκτες δεν ήταν λίγοι!

    52, Γς
    Τα DVD και CD είναι αναποτελεσματικά! Μετά από 2-3 μέρες συνηθίζουν τις λάμψεις τους και τα αγνοούν επιδεικτικά…
    Το ίδιο αναποτελεσματικές είναι και οι διάφορες συσκευές υπερήχων, υποήχων κλπ. που πλασάρουν κάποιοι (και είναι και ακριβές…)

    Συμπαθητικά και χαριτωμένα τα περιστέρια, αλλά μακριά…!
    Έχουμε δει όλοι τις καταστροφές που προκαλούν στα μνημεία με τις κουτσουλιές τους… Και τις ακίδες-καρφάκια που αναγκάζονται να βάζουν οι υπεύθυνοι από πάνω τους. Είναι το μόνο αποτελεσματικό μέτρο προστασίας (τοπικά έστω).

  71. Λεύκιππος said

    – Βρε, ακόμη και τα περιστέρια πήραν είδηση ότι είμαι καθίκι.

    Το είπε, φημολογείται ο Τσιφόρος, όταν του ήρθε μια κουστουλιά από περιστερι στη φαλάκρα.

  72. π2 said

    Στη γειτονιά μου οι γλάροι έχουν ξεπαστρέψει τα περιστέρια.

  73. π2 said

    Μακριδάκη (Αντί στεφάνου) διάβασα για πρώτη φορά αυτό το καλοκαίρι, όταν αποφάσισα να διαβάσω κάμποσα βιβλία σχετικά πρόσφατης νεοελληνικής λογοτεχνίας, που δεν διαβάζω συχνά. Μ’ άρεσε, αλλά πρέπει να πω ότι το βιβλίο που πραγματικά μ’ εντυπωσίασε ήταν Το δέντρο του Ιούδα του Μιχάλη Μακρόπουλου.

  74. Jane said

    Ωραίος τύπος ο Μακριδάκης. Ονειροπόλος και πραγματιστής ταυτόχρονα.
    Πιο πολύ ονειροπόλος ίσως. Γράφει ωραία.
    Έχει μια καθαρότητα, μια αγνότητα ο τρόπος του. Ίσως η γραφή του επηρεάζεται από την προσωπική του πολιτική φιλοσοφία.
    Φυσική καλλιέργεια , φυσική διατροφή, πολιτικές ανησυχίες , ευαισθησίες για το περιβάλλον, κριτική του καταναλωτισμού και της αποξένωσης απ΄ τη φύση.

  75. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @37. spyridos said:

    » …Αν δεν έχεις φάει κουτσουλιά (αν μπορούμε να μιλάμε για κουτσουλιά πλέον) γλάρου δεν ξέρεις τίποτα.

    Οἱ γλάροι εἶναι μεγάλοι ὀπορτοῦνες*. Γι᾿ αὐτὸ σὲ βάλανε στὸ μάτι. 🙂

    *Χωρὶς πλάκα τώρα.

    Εἶναι πραγματικοὶ καιροσκόποι καὶ προσαρμόζονται στὶς ἀντίξοες συνθῆκες ποὺ δημιουργεῖ ἡ καταστροφικὴ ἐπίδρασή μας στὸ περιβάλλον. Ἔτσι παρὰ τὴν μείωση τῶν ψαριῶν ἀπὸ τὴν ὑπεραλίευση καὶ τὴ θαλάσσια ρύπανση, αὐτοὶ εὐημεροῦν τρώγοντας σκουπίδια στὶς χωματερές.

  76. # 75

    Δημήτρη δεν έχω δει ποτέ ασημόγλάρο να βουτά στη θάλασσα να πιάσει ψάρι όπως οι τσαλαβούτες, δεν ξέρω ίσως πάντοτε να έτρωγαν σκασμένα ψάρια στον αφρό και σκουπίδια. Εχω δεί γλάρο νάχει βουτήξει στα βράχια, έξω απ’ το νερό ένα χταποδάκι ίσαμε την χούφτα μου και να προσπαθεί να το φάει, μάλλον ανεπιτυχώς -όσο το παρακολουθούσα. Ο δικός μου ο Ιωνάθαν όταν βαρύνει από τους σπάρους που του δίνω κάνει μια βόλτα να ξαλαφρώσει και επιστρέφει καμαρωτός στην πλώρη της βάρκας μου. Οι ασημόγλαροι είναι από τα ωραιότερα πουλιά αλλά -σαν κάποιες γυναίκες (και άντρες)- με κλειστό στόμα ! Ανυπόφορη η κραυγή του !

  77. sarant said

    73 Το «Αντί Στεφάνου» είναι καλό, αλλά σου συνιστώ τον Ήλιο με δόντια ή τον Ανάμιση ντενεκέ ή την Άλωση της Κωσταντίας.

    Αλλά μια και είπες για τον Μακρόπουλο, που δεν τον είχα διαβάσει, πήρα το τελευταίο του, το Μαύρο νερό και το συνιστώ ανεπιφύλακτα, είναι συγκλονιστικό αν και δυστοπία και είναι και μικρό, κάτω από 100 σελ. Έτοιμο για ταινία εντωμεταξύ.

  78. Γς said

    70:

    Τελικά έλαβα τ;α μέτρα μου, αφού δοκίμασα τα πάντα.

    Οχυρώθηκα πίσω από πλέγμα που κάλυψε τα πάντα όλα.

    Αρκετά αραιό με ανοίγματα 5 cm x 5 cm.
    Περνούν άνετα οι πεταλούδες, τα σαλιγκάρια, τα σπουργίτια, αλλά όχι τα περιστέρια

  79. Γιάννης Κουβάτσος said

    77: Να προσθέσουμε και τη «Δεξιά τσέπη του ράσου» που μου θυμίζει Παπαδιαμάντη;

  80. Γς said

    Τον είχα δει πριν 30 τόσα χρόνια στην Ακαδημίας.
    Τον σταμάτησα και πιάσαμε κουβέντα. Σαν παλιοί φίλοι μου έλεγε τις ιστορίες του. Πολύ ωραίος. Ζει και βασιλεύει θαρρώ.

  81. Γς said

    80

    Την μακαρίτισσα δεν την είχα δει ποτέ

  82. sarant said

    79 Nα το προσθέσουμε. Είναι και μικρούλι.

  83. B. said

    Δεν ξέρω αν αναφέρθηκε (διάβασα διαγωνίως τα σχόλια) αλλά ο Γιάννης ζει εδώ και αρκετούς μήνες στην Ικαρία – βέβαια όσο βαραίνει ο χειμώνας «πετάει» για αλλού (τα σαββατοκύριακα του Νοέμβρη στο Ηράκλειο για σεμινάρια γραφής). Στην Ικαρία μάλλον αισθάνεται πιο κοντά με την ατμόσφαιρα του νησιού.

    Όπως έλεγε και ο ίδιος σε μια βιβλιοπαρουσίαση το καλοκαίρι, «είντα Χιώτης, είντα Καριώτης» πράγμα που βέβαια δεν ισχύει, αλλά γλωσσικά έχει βάση (οι μισές και κάτι λέξεις παραπάνω μου είναι γνωστές).

    Στην Κρήτη νομίζω το κουμάσι λέγεται «κούμος».

    Άσχετο με τα παραπάνω – θυμάμαι μια θεαματική κουτσουλιά που είχα φάει από περιστέρι στο Κέντρο Εκπαίδευσης στο στρατό, καρφί πάνω στο εθνόσημο του τζόκεϊ την ώρα που βγαίναμε κακήν-κακώς από τους θαλάμους για να πάμε πορεία φορτωμένοι. Ο καραβανάς υπηρεσίας με έστειλε να πλύνω το τιμημένο εθνόσημο και όταν ξαναβγήκα η πορεία είχε ήδη απομακρυνθεί αρκετά προς άγνωστη κατεύθυνση, οπότε με διέταξαν να κάτσω μέσα προκειμένου να μη με ψάχνουνε μετά στα κορφοβούνια. Το πιο ευχάριστο εν τέλει χέσιμο που έχω φάει στη ζωή μου.

  84. Pedis said

    Μου άρεσε το σημερινό του Μακριδάκη.

    Θα μας παρουσάσεις κάποια στιγμή τον Μακρόπουλο;

  85. Pedis said

    Με την ευκαιρία, ο Δαρβίνος έμαθε πολλά από τα περιστέρια στους πολυπληθείς περιστερώνες που διατηρούσε …

    https://learn.genetics.utah.edu/content/pigeons/whypigeons/

  86. Πέπε said

    > > του Θανάση Δεληγιώργη, ο οποίος ανέτρεφε περιστέρια …

    Τα ανατρέφουν τα περιστέρια; Νομίζω ότι στη «ζωική παραγωγή» λέμε πάντα εκτρέφω. Εντάξει, παίζει ένα ταμπού με το «εξέτρεφε», πάει πολύ να βάζει κανείς όχι μόνο εσωτερική αύξηση αλλά να τρέπει και το εκ σε εξ. Πάντως η συνήθης λέξη στον κοινό τρέχοντα προφορικό λόγο νομίζω πως είναι, πολύ απλά, «είχε περιστέρια».

    Αλλιώς, άμα είναι να ακτιβίζουμε, εμένα μ’ αρέσει πολύ και το «καλλιεργούσε περιστέρια».

    _________________

    Δεν έχω διαβάσει ακόμα όλη τη σελίδα. Αναζήτησα «περιστέρια» μήπως το ανωτέρω σχόλιό μου έχει ήδη γίνει από άλλον, και είδα ότι έχουν την τιμητική τους σήμερα.

    Η προσωπική μου θέση είναι:

    Τα μισώ, τα σιχαίνομαι, τα αποστρέφομαι. Αλλά δεν τα κατηγορώ.

    Προτείνω όμως αυστηρή καταστολή σε όσους, ελαφρά τη καρδία, τα ταΐζουν.

    Τα ζώα σε μια περιοχή είναι τόσα, όσα μπορούν να τραφούν. Όπου έχει φαί για ένα περιστέρι, όσα περιστέρια και να ‘ρθουν, ένα θα μείνει. Αν έχει τροφή για δέκα, θα μείνουν δέκα. Αν έχει τροφή για εκατό, θα μείνουν εκατό. Αν η τροφή δε σώνεται ποτέ, θα γίνει αυτό που ήδη γίνεται, άπειρα αρρωστιάρικα και ηλίθια περιστέρια με μειωμένες δεξιότητες επιβίωσης. (Όταν ο πληθυσμός των περιστεριών της Αθήνας ήταν φυσιολογικός, ποτέ δεν τα έβλεπες πατημένα από αυτοκίνητο, και ήταν σχεδόν αδύνατο να τα ακουμπήσεις. Τώρα έχουν μπουνταλέψει τελείως.)

  87. Γιάννης Κουβάτσος said

    86: «Τώρα έχουν μπουνταλέψει τελείως»
    Σωστό. Τις προάλλες στην Κάνιγγος, ένα πέρασε και με άγγιξε με το φτερό στο πλάι του κεφαλιού. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση, γιατί πίστευα πως είναι εξπέρ στον προσανατολισμό και στην εκτίμηση των αποστάσεων.

  88. ΚΩΣΤΑΣ said

    Έχουμε και την Περιστέρα, για πείτε,… 😏

  89. Peter Stroggylos said

    Είμαι κι εγώ φάν του Μακριδάκη. Έχω διαβάσει όλα του τα βιβλία και έχω αγοράσει το καινούργιο του για τις βάρδιες των περιστεριών που παρουσιάζει σήμερα ο κ. Σαραντάκος, αλλά δεν πρόλαβα να το διαβάσω ακόμη. Από ό,τι πρόλαβα να δώ ξεφυλλίζοντάς το, είναι δύσκολο βιβλίο, έχει υψηλά νοήματα και θέλει αργό διάβασμα για να το καταλάβεις, διότι έχει πολλά πρόσωπα, όπως επισημαίνει και ο κύριος Νίκος στο κείμενό του. Εκείνο που με ξένισε, είναι ο πίνακας με τους περιστεράδες προγόνους του που έχει στο τέλος του βιβλίου ο Μακριδάκης. Δεν έχω καταλάβει άν είναι απαραίτητος σε ένα βιβλίο λογοτεχνίας (νουβέλα την λέει ο Μ.). . Μπορεί να πέφτω έξω και μόλις διαβάσω το βιβλίο να παραδεχτώ ότι ο πίνακας ήταν απαραίτητος. Τον αναρτώ για να τον δούν όλοι οι αναγνώστες.

    Η γοητεία του Μακριδάκη πηγάζει από το γεγονός ότι δεν είναι φαφλατάς όπως οι συνηθισμένοι γραφιάδες, καθότι έχει σπουδάσει Μαθηματικά, πράγμα που – περιέργως – αποκρύπτει ο κ. Σαραντάκος. Επίσης, ο κ. Σαραντάκος αποκρύπτει ότι ο Μακριδάκης είναι ιδρυτής του Κέντρου Χιακών Μελετών «Πελινναίος» προς τιμήν του ψηλότερου βουνού της Χίου (1.315 μέτρα υψόμετρο), όπου η Άρτεμις εξόντωσε τον Ωρίωνα, στέλνοντάς του έναν δηλητηριώδη σκορπιό, επειδή τον ζήλεψε που ήταν άριστος κυνηγός και πήγε να την ξεπαρθενιάσει. Να μή τα πολυλογώ, η πληροφορία αυτή για την σχέση του με το όρος Πελλιναίο είναι βασική για να καταλάβεις τα γραπτά του Μακριδάκη, δεδομένου ότι αποκαλύπτει πως είναι πιστός οπαδός της Αρχαίας Ελληνικής Θρησκείας (πράγμα που φαίνεται κι από τη «Δεξιά τσέπη του ράσου» όπου κράζει αγρίως τον Χουντόδουλο). Ίσως γι’ αυτό την απέκρυψε ο κ. Σαραντάκος την σχέση του Μακριδάκη με το Πελινναίο Κέντρο Χιακών Μελετών, διότι όλοι οι αναγνώστες θα μάθαιναν ότι ο Μ. είναι αρχαιοελληνιστής: Δεν καταλαβαίνω γιατί έχει μία απέχθεια στους δωδεκάθεους ο κ. Σαραντάκος. Ίσως επειδή προέρχεται από χριστιανικότατη οικογένεια; Ίσως γιατί θεωρεί τους παγανιστές… ακροδεξιούς, επειδής ήταν παγανιστής και ο Χίτλερ; Δεν ξέρω, ας βγεί ο ίδιος να μάς εξηγήσει πόθεν αυτή η απέχθειά του.

  90. 87 > ένα πέρασε και με άγγιξε με το φτερό στο πλάι του κεφαλιού

    Χμ. Τον ώμο σου τον τσέκαρες μετά?

  91. Γιάννης Κουβάτσος said

    90: Δεν ήταν βομβαρδιστικό. Μάλλον ατζαμίδικο αναγνωριστικό. ☺

  92. Γς said

    87, 90:

    > ένα πέρασε και με άγγιξε με το φτερό στο πλάι του κεφαλιού

    Θα ήταν εξωγήινο περιστέρι. Απ τον Αρη!

    ——

    Κρατιόταν από το χερούλι όρθιος στο λεωφορείο, όταν ένας τύπος τον άγγιξε στο πλάι του κεφαλιού

    -Τι τρέχει;
    -Είμαι απ τον Αρη!
    -Στα @@ μου.

    Και απομακρύνεται απ τον μουρλό. Ο οποίος όμως τον ξαναπλησιάζει

    -Τι είναι @@;
    -Δεν έχετε @@ στον Αρη;
    -Όχι.
    -Και πως μαμάτε;
    -Ετσι.

    Και τον άγγιξε πάλι στο πλάι του κεφαλιού

  93. sarant said

    84 Nα το έχω στον νου μου. Η Αθηνά η Βογιατζόγλου έγραψε κριτική 9000 λέξεων για τη νουβέλα του Μακρόπουλου, που είναι 14000 λέξεις!

  94. Πέπε said

    @89

    Ίσως ο κ. Σαραντάκος δεν ήθελε να στενοχωρήσει τον φιλαράκο του Παντελεήμονα Μπουκάλα και γι’ αυτό απέκρυψε τα σχετικά με το ιδιαίτερο πάθος του Μακριδάκη διά τας καύλας του Ωρίωνος, τον σκορπιό, και γενικώς τη θερμή του πίστη στην πατρώα θρησκεία – πράγματα που προκύπτουν ξεκάθαρα από την ονομασία του κέντρου μελετών που ίδρυσε. Τυγχάνει γνωστό εις τους ειδήμονας ότι ο κ. Μπουκάλας μεγάλως στενοχωρείται με τοιαύτας αποκαλύψεις. Ανίσως και τολμήσουν οι γνωστοί επαγγελματίαι αντιρρησίαι του ιστολογίου (ο Λεώνικος, εγώ κ.ά.) να με αμφισβητήσουν, το Επιτελείο μας δε θα διστάσει να αναρτήσει δοκουμέντα που θα τους κατεξευτελίσουν εις το πανελλήνιο, το πελινναίο και το περίνεο επί γενεάς δεκατέσσαρας και βάλε.

  95. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    59 Μικ.
    Θα είναι από τις ευτυχείς συναντήσεις σου! Ο Ανάμισης ντενεκές ήταν το πρώτο που είχα διαβάσει και καταγοητεύτηκα. Αυτό θα σου σύστηνα για εισαγωγή στο Μακριδάκειο σύμπαν.

  96. Πέπε said

    @59:
    Σκάλωσα λίγο κοιτώντας την ημερομηνία: πότε πέφτει άραγε η Κυριακή 18 Νοεμβρίου;

    Τελικά έπεσε πέρσι! (Και ασφαλώς δεν το είχα πάρει χαμπάρι, ειδεμή θα πήγαινα.) Ευχαριστώ όπως και να ‘χει ΜΙΚ-ΙΕ.

  97. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    83 Β.
    Στο φβ του ,μετά την επίσκεψη στο φίλο του που κάνει κομποστοποίηση με γεωσκώληκες στο Λασίθι (Καβούσι-χωριό της Ιεράπετρας για την ακρίβεια), γράφει:
    «Μου άνοιξε την όρεξη κ πάλι ο Μανώλης, να πάω στο χωράφι μου κ να αφιερωθώ στη φυσική καλλιέργεια, μετά από τόση έκθεση στον κόσμο αυτά τα χρόνια.»

  98. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    94 🙂

  99. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    96, Πέπε + 95, ΕΦΗ-ΕΦΗ

    Ωχ, Ωχ!! Αυτά παθαίνει κανείς όταν δεν καρα-τσεκάρει ημερομηνίες! (Παρασύρθηκα από την τρέχουσα ημερομηνία της ιστοσελίδας). 😵
    Και αφού η ΕΦΗ έκανε λόγο για κάθοδο του Γ.Μ. στην Κρήτη, υπέθεσα ότι θα εμφανιστεί αμέσως μετά τα μέρη της και στο Ηράκλειο…
    Να ελπίσουμε ότι θα τον έχουμε και εδώ σύντομα (μετά βροχής ή όχι… 🙂 )

    Ευχαριστώ πάντως, γιατί ήμουν έτοιμος να αναβάλω μια συνάντηση προγραμματισμένη για Σάββατο βράδυ 🙂 .

  100. Γς said

    Memory Transferred between Snails

    https://www.scientificamerican.com/article/memory-transferred-between-snails-challenging-standard-theory-of-how-the-brain-remembers/

  101. Νέο Kid said

    93. Πφφ…αυτό δεν είναι τίποτα! Όλα τα άρθρα και οι πολλές κριτικές για το Δεινόσαυρο (El dinosaurio ) του Μοντερόσσο είναι πολλές φορές μεγαλύτερα σε αριθμό λέξεων…😊
    ( το πιο ωραίο όμως έγινε σε μια παρουσίαση άλλου έργου του , που μια κυρία είπε ότι έχει διαβάσει το el dinosaurio αλλά δεν το έχει τελειώσει ακόμα…🤪 )

  102. 101 Αυτό είναι που λέει, ξύπνησε αλλά ο δεινόσαυρος ήταν ακόμα εκεί;

  103. Νέο Kid said

    192. Ναι! 😊
    Cuando despertó, el dinosaurio todavía estaba allí.
    Όλο βαθύ νόημα , δικέ μου να ούμε! 😜

  104. π2 said

    77: Ναι, και Το δέντρο του Ιούδα είναι πολύ κινηματογραφικό, νουάρ στα χιόνια της Ηπείρου.

  105. sarant said

    Καλημέρα! Δηλώνω πλήρη άγνοια για τον δεινόσαυρο.

  106. EΦΗ - ΕΦΗ said

    105 Όταν ξύπνησες είχε φύγει, γι΄αυτό! 🙂

  107. EΦΗ - ΕΦΗ said

  108. sarant said

    106 🙂

    107 Α, τι ωραίο!

  109. Γς said

    Δεινόσαυρος ή … Κυνόσαργος

    https://caktos.blogspot.com/2013/07/blog-post_31.html

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: