Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τρία στιγμιότυπα από το Λουξεμβούργο

Posted by sarant στο 1 Δεκεμβρίου, 2019


Σημερα έχουμε Κυριακή, μέρα αφιερωμένη στη λογοτεχνία, έχουμε όμως και πρώτη του μηνός -μέρα του μηνολογίου. Άλλοτε υποχωρεί το ένα, άλλοτε το άλλο θέμα μας. Διάλεξα να κρατήσω τη λογοτεχνική ύλη και να μεταθέσω το μηνολόγιο για αύριο, 2 του μηνός, δεν χάλασε ο κόσμος για μια μέρα.

Θα σας παρουσιάσω λοιπόν σήμερα τρία σύντομα πεζογραφήματα από ένα βιβλίο που μόλις κυκλοφόρησε και που πρόκειται να παρουσιαστεί την Παρασκευή -ωστόσο, κατ’ εξαίρεση, ο προβολέας μας βρίσκεται όχι στην Ελλάδα αλλά στο Λουξεμβούργο. Το βιβλίο στο Λουξεμβούργο κυκλοφόρησε και εδώ θα παρουσιαστεί, οπότε μόνο όσοι της παροικίας με διαβάζουν θα μπορέσουν να έρθουν στην παρουσίαση.

Πρόκειται για το βιβλίο Luxembourg, Vol. II (Λουξεμβούργο, τόμος 2) με φωτογραφίες του φίλου Νίκου Ζόμπολα. Το βιβλίο το συνοδεύουν ορισμένα σύντομα κείμενα στα γαλλικά και στα αγγλικά, από τα οποία θα παραθέσω σήμερα τρία, του συγγραφέα Ian de Toffoli, σε μετάφραση της φίλης Βασιλικής Κνήτου, μαζί με τις φωτογραφίες στις οποίες αντιστοιχούν.

Αν θέλετε να δείτε ένα μεγαλύτερο δείγμα από τη φωτογραφική δουλειά του Νίκου Ζόμπολα, μπορείτε να επισκεφτείτε τον ιστότοπό του.

Όσο για τους παρεπιδημούντες στο Λουξεμβούργο, η παρουσίαση του βιβλίου θα γίνει την Παρασκευή 6 Δεκεμβρίου, ώρα 18.30, στο auditorium της Εθνικής Βιβλιοθήκης (νέο κτίριο, Κίρσμπεργκ). Εδώ η πρόσκληση.

Παρουσιάζω λοιπόν τρεις φωτογραφίες του Νίκου Ζόμπολα και τρία μικρά κείμενα του Ian de Toffoli που περιγράφουν τρία στιγμιότυπα από το Λουξεμβούργο.

1. Πράγματα που δεν πρέπει να χάσεις

Remich

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΗΡΕΜΑ για την ώρα: οι ομπρέλες κλειστές, οι πάγκοι άδειοι, ο καιρός μουντός· σύντομα, όμως, σ’ αυτήν τη μικρή πράσινη λωρίδα γης που λέγεται Gréin (όνομα που θα μπορούσε ν’ αποδοθεί ως «Πρασινάδα») ανάμεσα στον Μοζέλα και τον δρόμο κατά μήκος της όχθης του, στα περίχωρα της πόλης του Ρέμις, εκεί που οι συνηθισμένοι σκούροι-πορτοκαλιοί ή κόκκινοι πάγκοι και τα τραπέζια είναι βαλμένα στη σειρά, είναι οι ίδιοι πάγκοι και τα ίδια τραπέζια που συναντάει κανείς σε κάθε εκδήλωση, με τις ίδιες χαρακιές και τις σχισμές (προσοχή στις σκλήθρες!), και τους λεκέδες από μπίρα, μουστάρδα και λίπος, εκεί σε λίγες ώρες θα ξεκινήσει η παραδοσιακή γιορτή του τοπικού τένις κλαμπ: πίσω από έναν πάγκο μια μικρόσωμη ηλικιωμένη γυναίκα  θα πουλάει πίτσες που ζύμωσε μόνη της στις τέσσερις τα ξημερώματα· λίγο πιο πέρα, πίσω από μια ψησταριά, δυο γεροδεμένοι άντρες θα γυρίζουν στη σκάρα λουκάνικα και χοιρινά παϊδάκια, ξανά και ξανά, ασταμάτητα, και δε θα μπορείς να ξεχωρίσεις τον ένα απ’ τον άλλο, καθώς και οι δυο τους έχουν την ίδια κοψιά, ελαφρώς αδέξιων παικτών του ράγκμπι, την ίδια επιβλητική μύτη, τα ίδια μεγάλα χέρια, την ίδια κίνηση στον καρπό καθώς γυρίζουν απ’ την άλλη πλευρά το κρέας που τσιτσιρίζει σαν σμήνος από ακρίδες κρυμμένες σ’ έναν θάμνο. Πίσω από ένα αυτοσχέδιο μπαρ, γυναίκες που θα φοράνε μπλουζάκια με το λογότυπο του κλαμπ θα σερβίρουν crémant, λευκό κρασί, και κόκα-κόλα για τα παιδιά, αλλά η βασική ατραξιόν θα είναι ένας DJ γνωστός απλώς ως Jocky Band, παρόλο που θα βρίσκεται μόνος του στη σκηνή, καθώς οι δυο βοηθοί του, οι γιοι του, δε θα ασχοληθούν παρά μόνο με το στήσιμο του συνθεσάιζερ και του λάπτοπ, κι έπειτα με το ξεστήσιμο και το μάζεμά τους, περνώντας όλη την ώρα της παράστασης του πατέρα τους καθισμένοι στο πλάι της σκηνής και χαζεύοντας βίντεο στα κινητά τους, καθώς ο κόσμος θα χορεύει στους ήχους που διάλεξε ο Jocky Band, συχνά μοντέρνες επιτυχίες ή παραδοσιακά γερμανικά τραγούδια, ζευγάρια συνταξιούχων θα λικνίζονται στον ρυθμό της μουσικής με βήματα διστακτικά, ενώ νεότεροι χορευτές θα στροβιλίζουν τους παρτενέρ τους όλο κέφι δεξιά κι αριστερά, σαρώνοντας την πίστα σαν μικροί ανεμοστρόβιλοι, και ο Jocky  -ένας άντρας απροσδιόριστης ηλικίας, που τα μακριά ανακατεμένα μαλλιά του και τo προτεταμένο σαγόνι του, άνετα θα επέτρεπαν σε όσους θα είχαν την κακοπροαίρετη διάθεση να τον κοροϊδέψουν, να τον αντιπαραβάλλουν με αυτόν που εμείς (ή τα σχολικά βιβλία του δημοτικού) αποκαλούμε Άνθρωπο του Κρο-Μανιόν, και ο Jocky  λοιπόν, θα παρακολουθεί εκστατικός, χτυπώντας παλαμάκια, τραγουδώντας πότε πότε κάποιο ρεφρέν με βραχνή φωνή σε μία μάλλον ακατάληπτη γλώσσα. Κι αυτό θα είναι όλο.

 

2. Πράγματα που δεν πρέπει να ξεχάσεις

Ansembourg

ΘΥΜΑΜΑΙ κάτι γκρίζα πρωινά που περίμενα το λεωφορείο μες στην παγερή, άγρια ομίχλη, την θυμάμαι να σέρνεται στον δρόμο σαν αρπακτικό που παραμονεύει για τη λεία του, προσπαθώντας να τρυπώσει απ’ τα παραμικρά ανοίγματα μες στα ρούχα μου, ανάμεσα απ’ τα παπούτσια και το ρεβέρ του παντελονιού μου, ανάμεσα απ’ τα μανίκια του παλτού και τα γάντια μου, που ήταν εντελώς άχρηστα πια, ανάμεσα απ’ τα δάχτυλα και τα νύχια μου· την ένιωθα να γλιστράει στον λαιμό μου, κατά μήκος των ώμων μου, να πιέζει το στήθος μου, κι όταν ανάσαινα γέμιζε τα ρουθούνια και το στόμα και τα πνευμόνια μου, κι ήμουν αναγκασμένος να την καταπιώ, προσπαθώντας να μην πνιγώ, μια ομίχλη που σκέπαζε κάθε ήχο, ακόμα κι αυτόν από τα βήματα ή την ανάσα μου και κάποιες φορές ψέλλιζα λόγια, σαν ξόρκια δηλαδή, προσπαθώντας να προστατευτώ, αλλά εκείνη τα έπνιγε στη σιωπή, αρπάζοντάς τα και παίρνοντάς τα μακριά μόλις έβγαιναν απ’ τα χείλη μου, και καταλάβαινα, εκείνα τα πρωινά, πως σ’ ό,τι την αφορούσε –την ομίχλη εννοώ- δεν ήμουν παρά ένα ξένο σώμα, εκτός τόπου και χρόνου, που προσπαθούσε να το απωθήσει, κι έτσι δεν ήταν παράξενο όταν για κάμποση ώρα δεν περνούσε κανένα αμάξι από το δρόμο, στην απέναντι μεριά ανάμεσα απ’ τα λιγοστά δέντρα, στις παρυφές του δάσους, εμφανιζόταν κάποιο ονειροπόλο ελάφι ή κανένας αγουροξυπνημένος λαγός που δε μ’ έπαιρναν είδηση ή που τουλάχιστον δεν τρόμαζαν από την παρουσία μου, λες και η ομίχλη με κρατούσε σε απόσταση, σαν ένας ψηλός φράχτη που εγώ, ένας απλός άνθρωπος, δε θα μπορούσα ποτέ να δρασκελίσω, κι αυτό το θέαμα κρατούσε ώρα μέχρι που έφτανε το λεωφορείο, και ο πνιχτός ήχος της μηχανής του ανάγγελλε πρώτος τον ερχομό του, ύστερα τα φώτα του ξετρυπούσαν το πέπλο της ομίχλης, μέχρι που το όχημα σταματούσε, με τα φρένα του να στριγκλίζουν, λίγα εκατοστά μακριά απ’ τη μύτη μου διώχνοντας συγχρόνως μακριά την άγρια φύση.

 

3. Πράγματα που δεν παύουν να σε εκπλήσσουν

Burmerange

ΕΝΑ ΑΠΟΓΕΥΜΑ η Μπερθ δεν γύρισε όταν το αφεντικό της φάρμας, ο Τζος –ή ίσως κάποιος από τους Πολωνούς εργάτες του- χτύπησε το καμπανάκι για να μαζευτούν τα ζώα του πίσω στο στάβλο. Η Μπερθ ήταν φύση ανήσυχη και μοναχική, και συχνά εξερευνούσε τα όρια των αγρών μακριά απ’ τα άλλα μέλη του κοπαδιού της που βοσκούσαν ήσυχα όλα μαζί, κάποιες φορές μάλιστα έφτανε μέχρι τους ηλεκτροφόρους φράχτες λες κι ήθελε να σιγουρευτεί πως το ρεύμα εξακολουθούσε να κυλάει μέσα τους, και ο μεγάλος, μαύρος όγκος του κορμιού της –μ’ ένα βαθύ μαύρο χρώμα, χωρίς τα συνηθισμένα λευκά μπαλώματα- συγκλονιζόταν από το ηλεκτροσόκ, παρόλο που η ίδια η Μπερθ δεν άφηνε να της ξεφύγει το παραμικρό μουγκρητό πόνου. Εκείνο το απόγευμα, την ώρα που ο ήλιος κόντευε να δύσει, ο Τζος βρήκε την Μπερθ μακριά στην άκρη σχεδόν του απέραντου χωραφιού, πάνω σ’ έναν λοφίσκο, που έμοιαζε περισσότερο με εξόγκωμα στο έδαφος, να κοιτάζει ίσια μπροστά κουνώντας απαλά την ουρά της –κίνηση που θύμιζε τις μικρές χειρονομίες που κάνουν οι άνθρωποι όταν σκέφτονται, όπως το να ξύνουν το πηγούνι τους ή να στρίβουν με τα δάχτυλά τους μια τούφα απ’ τα μαλλιά τους- κι όταν πήγε κοντά της, εκείνη γύρισε το κεφάλι της προς το μέρος του δίνοντας του να καταλάβει ότι τον είχε αντιληφθεί, αλλά αμέσως μετά έστρεψε και πάλι το βλέμμα της προς κάποιο μακρινό σημείο ίσια μπροστά της. Ακολουθώντας το βλέμμα της ο Τζος συνειδητοποίησε πως αυτό που παρατηρούσε η Μπερθ από τη στρατηγική της θέση, δεν μπορούσε παρά να είναι ο πυρηνικός σταθμός του Κατενόμ, που οι τρεις από τις τέσσερις καμινάδες του ξερνούσαν ατμούς στο φως του δειλινού που έσβηνε γρήγορα. Τη φώναξε με το όνομά της, Μπερθ, είπε και ύστερα πάλι, Μπερθ! Είναι ώρα πια να γυρίσεις στο σπίτι, αλλά το ζώο δεν κουνήθηκε, έμεινε συγκεντρωμένο στις πυκνές στήλες ατμού που ανέβαιναν όλο και πιο ψηλά, έως ότου συναντήσαν τα σύννεφα και γινόντουσαν ένα μ’ αυτά, έμεινε να κοιτάει ακίνητο τις τεράστιες αμφίκυρτες κατασκευές ανάμεσα στους πράσινους δασωμένους λόφους, σα να επρόκειτο για κάποιο λάθος στο τοπίο.

Σημείωση Ν.Σ.: Τα φουγάρα στο βάθος είναι το πυρηνικό εργοστάσιο του Κατενόμ (Cattenom), στη Γαλλία, πολύ κοντά στα σύνορα με το Λουξεμβούργο.

120 Σχόλια to “Τρία στιγμιότυπα από το Λουξεμβούργο”

  1. Γς said

    Καλημέρα

    >Ακολουθώντας το βλέμμα της ο Τζος συνειδητοποίησε πως αυτό που παρατηρούσε η Μπερθ από τη στρατηγική της θέση, δεν μπορούσε παρά να είναι ο πυρηνικός σταθμός του Κατενόμ

    Ακολουθώντας το βλέμμα του γατούλη μας συνειδητοποίησα πως αυτό που παρατηρούσε από τη στρφατηγηκή του θέση, τις γλάστρες που είχε ανέβει ήταν οι ελεύθερες γάτες απέναντι.

    Μεγάλωσε και πρέπει να τον στειρώσοθμε σκέφτηκα, όπως μας είχαν πει

    Δεν πρόλαβα. Την κοπάνησε.

    Μετά από μήνες τον είδα στο δρόμο.

    -Γατούλη! Του φώναξα. Στάθηκε με κοίταξε για λίγο και ξαναγύρισε στον κόσμο του. Της ελευθερίας Λιμπερτέ, σεξουαλιτέ και τέτοια

  2. Καλημέρα και καλό μήνα

    Για μνα μην ξεκινήσω με γκρίνια, να πω πως μου άρεσε το τρίτο κομμάτι που θυμίζει βιβλίο γιατί τα δυο πρώτα – με την ελληνική κουλτούρα μου – μόνο σε περιοδικό ποικίλης ύλης μπορώ να τα φαντασθώ.

  3. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    ωραίες περιγραφές! Οι περιοχές αυτές είναι στα καλύτερά τους το καλοκαίρι, αυτήν την εποχή όλο μουντάδα, ομίχλη κλπ. είναι (και τον χειμώνα συνήθως χιονισμένες). Αλλά κι έτσι, έχουν την ομορφιά τους, πολύ διαφορετική βέβαια από αυτή των μεσογειακών τόπων.

    Αυτό που χαρακτηρίζεται «φουγάρα» του πυρηνικού εργοστασίου, δεν είναι φουγάρα, πύργοι ψύξεως είναι. Γι αυτό και βγάζουν ατμούς νερού.

    ΥΓ: Ακριβώς τέτοια πολύ πρακτικά (αναδιπλούμενους) τραπεζάκια/πάγκους διαθέτει και το ερημητήριο, για μπυροκαταστάσεις και ψησίματα με φίλους κλπ. (μας τα ‘χουν κόψει όλα αυτά, άντε τέλος πάντων περιορίσει, τελευταία οι γιατροί, αλλά δεν κωλώνουμε 🙂 ).

  4. Γς said

    >παγερή, άγρια ομίχλη

    νεμπουλε, ομίχλη να την κόψεις με μαχαίρι, πάνω στα Απέννινα στο δρόμο από Μπάρι για Ρώμη

    https://caktos.blogspot.com/2013/03/blog-post_29.html

  5. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ωραίες περιγραφές, αλλά δεν βλέπω πουθενά προσφυγικούς καταυλισμούς. Πού φιλοξενούν τους πρόσφυγες οι ανθρωπιστές Ευρωπαίοι Λουξεμβούργιοι; ☺

  6. Γιάννης Ιατρού said

    5: Τους παίρνουν στα σπίτια τους ρε συ! Όπως συνέστησαν και πολλοί πολιτικοί της ΝΔ κλπ. εδώ..

  7. Γς said

    3:

    >Αυτό που χαρακτηρίζεται «φουγάρα» του πυρηνικού εργοστασίου, δεν είναι φουγάρα, πύργοι ψύξεως είναι. Γι αυτό και βγάζουν ατμούς νερού.

    Σαν του δικού μας του Πυρηνοστασίου [Δημόκριτος] της Αγίας Παρασκευής.

    [Παρασκευή, Παρασκευούλα Βιούλα. Κι έτσι θέλει να βγάλει η κόρη μου την κόρη της, που περιμένει για τη μάνα της. Κι εγώ προσπαθώ να της βάλω την ιδέα Ειρήνη-Παρασκευή. Και δεν υπάρχει και άσμα

    Voula goodnight, Voula goodnight
    Goodnight Ivoula, Goodnight Ivoula
    I’ll see you in my dreams]

    Και μια ιστορία, όταν είχαμε πάλι προβλήματα με τους Τούρκους, όπως πάντα

    https://caktos.blogspot.com/2013/05/blog-post_7450.html

  8. sarant said

    Καλημέρα και καλό μήνα!

    Ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια.

    3 Πρέπει να κάνουμε έναν έλεγχο αν διπλώνουν καλά, πάντως.

    5 Kι όμως, συνεχώς παίρνουν πρόσφυγες. Δες εδώ διάφορα άρθρα, στα γαλλικά βεβαίως
    https://www.wort.lu/fr/luxembourg/les-refugies-au-luxembourg-57641de1ac730ff4e7f621b9

    Και ο Αντέλ Σινανί, που παίζει με τη Ντουντελάνζ (έβαλε γκολ στο ΑΠΟΕΛ) είναι κοσοβάρος γκοράνι, παιδί προσφυγων που ζουν εδώ.

  9. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Α! Τί ωραία καλημέρα απ΄την καρδιά της Γηραιάς!
    Οι πάνινες ομπρέλες, συνεσταλμένες ψηλόλιγνες κυρίες από μακρινή νότια χώρα και θρήσκευμα.
    Η ομίχλη,φαινόμενο και τοπίο, σήμα κατατεθέν του Βορά, υμνήθηκε στα καθ΄ημάς από το Θόδωρο Αγγελόπουλο αλλά και πιο πριν από τον Τάκη Κανελλόπουλο (Μακεδονικός Γάμος κλπ).
    Η μαυρούλα αγελαδίτσα Μπερθ, σε ακίνητη «περισυλλογή» ως σκηνή μού είναι πολύ οικεία κι ας μην είχαμε ούτε εμείς ούτε στα πέριξ τέτοια ζώα στα παιδικάτα μου. Τα μεγάλα μάτια τους, νυσταλέα, βραδυκίνητα κι απονήρευτα, λες στοχαστικά, εξουδετερώνουν την επιβλητικότητα του σωματικού τους όγκου. Το διαρκές μα πολύ αργό κούνημα της μακριάς τους ουράς, ειρηνικό εκκρεμές κι αυτό. Προσφυής η σύνδεση της «σκεφτικής» στάσης του ζώου στο αγνάντεμα του ακοίμητου νέφους των τεράστιων καμινάδων,τσιμεντένια ανορθογραφία σ΄ένα γαλήνιο τοπίο.

  10. νεσσίμ said

    «..τεράστιες αμφίκυρτες κατασκευές …»
    αμφίκοιλοι είναι οι πύργοι ψύξης

  11. Γς said

    8:

    >είναι κοσοβάρος γκοράνι, παιδί προσφυγων που ζουν εδώ.

    Α, αυτός δεν πιάνεται.

    Ο Ντοcteur εννοεί πρόσφυγες που πέρασαν το Αιγαίο, το Λιβυκό κλπ.

    Αυτός είναι παιδί Ευρωπαίων

  12. Αιμ said

    10. Από μέσα είναι αμφίκυρτες 🙂

    Καλό μήνα έβρι μπάντι, που λεν και στο χωριό

  13. sarant said

    10 Δίκιο έχεις

    11 Μουσουλμάνος πάντως

  14. Γς said

    9:

    >Οι πάνινες ομπρέλες, συνεσταλμένες ψηλόλιγνες κυρίες από μακρινή νότια χώρα και θρήσκευμα.

    Δεν θέλω να σου χαλάσω την εικόνα, αλλά αν εννοείς την Ελλάδα, εδώ όχι μόνο οι ψηλόλιγνες κυρίες αλλά κι οι ομπρέλες ακόμα είναι χαμηλοκώλες

    https://caktos.blogspot.com/2013/04/blog-post_9656.html

  15. Λεύκιππος said

    ….. (προσοχή στις σκλήθρες!)….. Για να προσέξω τις σκλήθρες πρέπει να ξέρω τι είναι οι σκλήθρες. Τι είναι οι σκλήθρες;

  16. Καλημέρα και καλό μήνα.
    Το Λουξ είναι μικρό και όμορφο, αν και δεν έχω περιπλανηθεί πιο έξω από την πόλη και τις προσβάσεις της. Με μια μουσική μπάντα στην πλατεία κάθε μέρα 🙂

    3 Απουσιολόγε, φρόντισε την επόμενη φορά η μάζωξη να είν’ εκεί. Εσύ τους πάγκους, εμείς τους μεζέδες, θα τα καταφέρουμε (η μεταφορά αστείο πράγμα) 🙂

  17. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    – Καλημέρα! Καλό μήνα!

    Μακροπερίοδος λόγος και στα τρία. (Θύμισε κάπως Γιάννη Μακριδάκη…). Ο οποίος μπορεί να είναι γοητευτικός αλλά και επικίνδυνος, ειδικά στη λογοτεχνία, γιατί απαιτεί άριστη γνώση και επιδέξιο χειρισμό της γλώσσας, ώστε να παραμένει ζωντανός και να μην κουράζει τον αναγνώστη.
    Νομίζω ότι αυτά ισχύουν για τα σημερινά τρία στιγμιότυπα. Μπράβο!

    15. Σκλήθρα!https://fanpage.gr/pictures/2016/09/218.jpeg 🙂

  18. sarant said

    16 Για 2-3 χρόνια ακόμα, όποιος έρθει, θα βρει ξεναγό.

  19. Αιμ said

    «Τι είναι οι σκλήθρες;». Οι αγκίδες !

  20. Λεύκιππος said

    Ααααα οι ακίδες !! Ευχαριστώ

  21. Costas X said

    Καλό μήνα και καλό χειμώνα !

    Συμφωνώ απόλυτα με τον Gpointofview (2.) για τα κείμενα, μόνο το τρίτο μου φάνηκε λογο-τεχνικό. Θα προσθέσω ότι, ίσως συμπτωματικά, και η τρίτη φωτογραφία είναι πολύ καλύτερη από τις προηγούμενες.

    Περί κοίλου και κυρτού : «Αρπαχτήκαμε» κάποια στιγμή με κάποιους φίλους γιατί κάποιοι έλεγαν τις νέες τηλεοράσεις «κυρτές». Μια καμπύλη επιφάνεια, π.χ. μισό βαρέλι (κομμένο κατακόρυφα) δεν είναι κοίλο από μέσα και κυρτό απ’ έξω ;

  22. Αιμ said

    21. Ναι αλλά οι πύργοι ψύξης είναι ανάποδοι από τα βαρέλια

  23. Γιάννης Ιατρού said

    8α, 16β: Ελήφθη, γιατί όχι; Να βγάλουμε σώοι τον χειμώνα μόνο… και θα το οργανώσω, μέχρι κι από Ξυλόκαστρο κι Αιγιάλεια θα έχουμε αντιπροσωπίες 🙂

  24. Costas X said

    22. Δεν γνωρίζω τίποτα για τους πύργους ψύξης, και ίσως γι’ αυτό δεν καταλαβαίνω. Αλλά το βαρέλι όπως και να το βάλεις, όρθιο ή ανάποδα, από μέσα πάντα κοίλο παραμένει, κι απ’ έξω κυρτό.

  25. mitsos said

    πάνω σ’ έναν λοφίσκο, που έμοιαζε περισσότερο με εξόγκωμα στο έδαφος

    Και να ήθελε μια αγελάδα, δεν γίνεται να κατέβει σκαλιά ή κλίσεις μεγαλύτερες από 10% … Δεν είναι σπάνιο να εγκλωβίζονται πάνω σε εξογκώματα του εδάφους αφού μπορούν να τα ανέβουν αλλά όχι να τα κατεβούν

    Καλημέρα
    όμορφες εικόνες
    όλες σε χρώματα γήινα, παστέλ , παλ
    νοτερά μέσ΄την αχλύ και την θαμπάδα της ομίχλης.

    Ευχαριστούμε Νίκο
    Καλό μήνα

  26. Γς said

    25:

    >Και να ήθελε μια αγελάδα, δεν γίνεται να κατέβει σκαλιά ή κλίσεις μεγαλύτερες από 10% … Δεν είναι σπάνιο να εγκλωβίζονται πάνω σε εξογκώματα του εδάφους αφού μπορούν να τα ανέβουν αλλά όχι να τα κατεβούν

    https://caktos.blogspot.com/2014/09/4×4.html

  27. ΣΠ said

    24
    Πάρε για παράδειγμα τα διάφορα είδη φακών.

    Αμφίκυρτος
    Επιπεδόκυρτος
    Κοιλόκυρτος ή συγκλίνων μηνίσκος
    Κυρτόκοιλος ή αποκλίνων μηνίσκος
    Επιπεδόκοιλος
    Αμφίκοιλος
    Το προφίλ του ψυκτικού πύργου είναι σαν του αμφίκοιλου φακού, ενώ του βαρελιού σαν του αμφίκυρτου.

  28. Aghapi D said

    Βλέπω πως σχεδόν όλοι όσοι έγραψαν ως τώρα απαντούν με μια δόση λυρισμού
    Η ομίχλη να φταίει στις φωτογραφίες; Τα κείμενα;
    Πάντως κι’ εγώ το τρίτο προτίμησα 🙂

    «Εμείς δεν ξέρουμε τι είναι η ομίχλη.
    Εμείς που λες όλα τα φτιάχνουμε στο φως.»
    (Γ. Ρίτσος)

  29. sarant said

    27 Ετσι είναι.

  30. sarant said

    28 Και δεν είναι και πολύ δύσκολο να βγάλεις ομιχλώδεις φωτογραφίες εδώ.
    Χτες έβγαλα αυτήν, που είχε και καλό καιρό.

  31. ΚΩΣΤΑΣ said

    Καλό μήνα!

    Καλοτάξιδο το νέο βιβλίο.

    Ωραίες οι περιγραφές, με δυσκολεύει λίγο ο μακροπερίοδος λόγος. Για τη δική μου λογοτεχνική κουλτούρα (σικ) όχι και τόσο ενδιαφέρον. Σκύλος, γάτα, άλογο… πιστεύω ότι έχουν διαίσθηση… από αγελάδα δεν το περίμενα! Το βλέμμα της αγελάδας μονίμως απλανές και ενίοτε δακρυσμένο. Χρόνια κατάθλιψη λένε οι κακεντρεχείς, καθότι ο ανήρ της τυγχάνει βόδι και το τέκνον της μοσχάρι! 😉

  32. Costas X said

    27.
    Ευχαριστώ, τώρα κατάλαβα το σκεπτικό, μιλάμε για το προφίλ και όχι για την κάτοψη.
    Το εσωτερικό όμως παραμένει …αμφίκυρτο ! 🙂

  33. Aghapi D said

    30 Πολύ όμορφη

    31 Πού να δεις το βλέμμα τής στρουθοκάμηλου 🙂 Είναι σαν να σού λέει «Εσένα κάπου σε ξέρω, αλλά δέν θυμάμαι πού»

  34. voulagx said

    «τις τεράστιες αμφίκυρτες κατασκευές » ή αμφίκοιλες;
    Πες υπερβολικές κατασκευές για να καταλαβαινόμαστε. 🙂

  35. ΚΩΣΤΑΣ said

    33 β
    Είμαι τέκνο γεωργοκτηνοτρόφων και έχω εμπειρικά βιώματα από εκτροφή ζώων.
    Με τη στρουθοκάμηλο δεν είμαι σίγουρος ότι το κατανόησα πλήρως. Λίγο πιο σαφές, αν γίνεται; 🙂

  36. Χαρούλα said

    ΚΩΣΤΑΣ ποιό είσαι συ; Από πούθε σε ξέρω μπρέ; Για να θυμθώ….😀

    Καλό μήνα!
    Τώρα γιατί εγώ είμαι τοοοόσο περίεργη; Γιατί μ’άρεσε η ομίχλη; Μού θύμισε το Καββαδιακό πούσι, κά φυσικά μπήκε από παντού στο σπίτι τραγουδώντας….

  37. loukretia50 said

    Καλό μήνα!
    Όμορφες εικόνες αλλά όχι αρκετά δυνατές , εντυπωσιακές ή λυρικές. Ενώ είναι τόσο καλή η αρχική περιγραφή τοπίου στην ομίχλη, νομίζω το αποδυναμώνει πολύ στη συνέχεια.
    Ο μακροπερίοδος λόγος με λαχάνιασε, αν και κρατάω μια επιφύλαξη επειδή είναι μετάφραση, να είναι πολύ πιο στρωτός στο πρωτότυπο.
    Πολύ μου άρεσαν οι μικροί ανεμοστρόβιλοι – τα νεαρά ζευγάρια στην πίστα.
    Σχεδόν έχουμε ξεχάσει εδώ το χορό σαν αυθόρμητη έκφραση χαράς και ζωντάνιας, οι περισσότεροι νέοι δε χορεύουν ή περιορίζονται σε στημένες κινήσεις.
    Και όντως χαζεύουν στις φορητές οθόνες όταν υποτίθεται διασκεδάζουν.
    Σε γειτονικές του Λουξ χώρες γίνονται συχνά υπαίθριες κοινωνικές εκδηλώσεις και συναντάμε ηλικιωμένα ζευγάρια που χορεύουν, τραγουδάνε αγκαλιασμένα και συμμετέχουν με πολύ κέφι .
    Μια πολύ όμορφη εικόνα που με συγκινεί είναι όταν κρατιούνται απ΄το χέρι καθισμένοι σε παγκάκια ή όταν απολαμβάνουν έναν περίπατο.
    Εδώ μόνο αν ο ένας κρατάει μαγκούρα βλέπουμε κάτι παρόμοιο

    Ευτυχώς έκανα ριφρές και δε θα επαναλάβω τη Χαρούλα! Μας αρέσει η ομίχλη και θυμηθήκαμε φυσικά το ίδιο τραγούδι! (στρουθοκάμηλο δεν έτυχε να γνωρίσω!)

  38. Aghapi D said

    35 Η Χαρούλα το εξήγησε παραστατικότατα

  39. ΚΩΣΤΑΣ said

    36 Ευχαριστώ, Χαρούλα. Α! τώρα κατάλαβα, δες βλέμμα η στρουθακάμηλος!!! 😀
    Δυστυχώς, στα εκτρεφόμενα δεν συμπεριλαμβάνονταν στρουθοκάμηλοι, δεν είχα άμεση γνώση. Από πουλερικά κότες και γαλοπούλες ή γαλιά ή και μισίρια αποκαλούμενες.

  40. loukretia50 said

    Έχει σίγουρα κάτι μαγικό η ομίχλη. Αρκεί να μην οδηγείς!
    Τοπίο στην ομίχλη https://youtu.be/yCWqXFddvpI?t=11 Αγγελόπουλος

  41. Γς said

    36:

    > Μού θύμισε το Καββαδιακό πούσι

    είναι και το βρωμοπούσι του Κάκτου

    https://caktos.blogspot.com/2015/09/blog-post_5.html

  42. Νέο Kid said

    Η βασική διαφορά ανάμεσα στο βαρέλι και στον Πύργο ψύξης ( ή ψύξης Πύργο 😜 κατά το cooling tower) είναι ότι πάνω στο βαρέλι ( ελειψοειδές εκ περιστροφής , όπως η Γη ) καταλαβαίνεις και περιγράφεις τη σφαιρική γεωμετρία ή γεωμετρία του Ρήμαν, ενώ πάνω στον ψυκτόπυργο ( ψευδόσφαιρα) καταλαβαίνεις και περιγράφεις ωραία την υπερβολική γεωμετρία ή γεωμετρία των Λομπατσέφσκυ/Μπολυάι.
    Δυό μυρμήγκια που κινούνται πάνω στο βαρέλι «παράλληλα» κατά την Ευκλείδεια έννοια της παραλληλίας μικραίνουν την απόσταση τους ( και κάποια στιγμή θα συγκλίνουν , όπως δυο άνθρωποι που ξεκινούν προς τα βόρεια από δυο γειτονικούς παράλληλους της Γης και τελικά θα συναντηθούν στο βόρειο πόλο ) , ενώ δυο μυρμήγκια που κρίνουν να κινούνται παράλληλα πάνω στον ψυκτόπυργο ολοένα και αποκλίνουν (μεγαλώνουν τη μεταξύ τους απόσταση)
    Βέβαια ,η πιο εποπτική επιφάνεια ψευδοσφαιρας είναι απλά το … σαμάρι!

  43. Γιάννης Κουβάτσος said

    40: Και είναι και το ιδανικό περιβάλλον για ταινίες θρίλερ που σέβονται τον εαυτό τους. Άντε τώρα να γυρίσεις θρίλερ στην Κοπακαμπάνα ή στις παραλίες της Καλιφόρνιας. ☺

  44. Jiannis Xristopulos said


    Γιάννης Ιατρού said
    «δεν είναι φουγάρα, πύργοι ψύξεως είναι»

    … είπα κι εγώ …

  45. sarant said

    34 Άσε τις υπερβολές!

  46. Πέπε said

    Καλησπέρα.

    Καθώς οτιδήποτε είναι έστω και λίγο λογοτεχνία δυσκολεύομαι να το διαβάσω στην οθόνη (και πιστεύω ότι φταίει το μήκος των αράδων, πολύ διαφορετικό απ’ ό,τι στα βιβλία), προς το παρόν μένω στο πρώτο απόσπασμα.

    Τι ωραίο!

    Καταπληκτική επιλογή αυτός ο ασυνήθιστος συνδυασμός περιεχομένου και ύφους. Το πρώτο εντελώς σύγχρονο, το δεύτερο νοσταλγικά παλιομοδίτικο. Το αποτέλεσμα, σχεδόν ποιητικό.

    Η μεταφράστρια πρέπει να έβγαλε τα μάτια της μ’ αυτή τη δύσκολη μακροπερίοδη σύνταξη. Αλλά σε κάποιο σημείο σκόνταψε:

    > > …τα μακριά ανακατεμένα μαλλιά του και τo προτεταμένο σαγόνι του, άνετα θα επέτρεπαν σε όσους θα είχαν την κακοπροαίρετη διάθεση να τον κοροϊδέψουν, να τον αντιπαραβάλλουν με…

    Το πρώτο κόμμα είναι εντελώς λάθος. Το δεύτερο είναι από αυτές τις πονηρές περιπτώσεις όπου πάλι λάθος είνα,ι αλλά αισθάνεται κανείς ότι θα γίνει σαφέστερος αν το προσθέσει.

    Καθώς διαβάζω αυτές τις μέρες ένα βιβλίο όπου ο ακραία μακροπερίοδος λόγος λες κι είναι εμμονή του συγγραφέα, σε καλή μετάφραση, διαπιστώνω ότι αυτά τα «κόμματα της αμηχανίας» είναι όντως περιττά. Ο μεταφραστής εκεί τολμά να μένει πάντοτε πιστός στους κανόνες. Είναι μεν γεγονός πως μερικές φορές προκύπτουν έτσι δυσνόητες προτάσεις που πρέπει να τις ξαναπιάσω από την αρχή για να τις καταλάβω, όμως το ίδιο συμβαίνει και σε άλλες περιπτώσεις όπου δεν τίθεται θέμα αντικανονικού κόμματος: απλώς, στον μακροπερίοδο λόγο ή είσαι σε διαρκή εγρήγορση ή αλλιώς γυρίζεις πίσω και το ξαναδιαβάζεις – αυτή είναι η σύμβαση, δε γίνεται να κάνουμε τα δύσκολα εύκολα. Αν δω ότι με παραζορίζει, ότι πιο πολύ προσπαθώ παρά απολαμβάνω, πολύ απλά θα το παρατήσω λέγοντας «δεν ταιριάξαμε».

    (Να τον αντιπαραβάλλουν: τα δύο λάμδα σίγουρα θα έχουν ήδη σχολιαστεί…)

  47. Πέπε said

    @46:
    Σε σχόλιο για λάθη στα κόμματα, δε θα μπορούσα να μη βάλω ένα εντελώς λάθος κόμμα:

    > > πάλι λάθος είνα,ι

    (Υποθέτω ότι ο οξυδερκής αναγνώστης θα το μεταφέρει νοερά στη σωστή του θέση μόνος του.)

  48. spyridos said

    Πολύ του γούστου μου οι φωτογραφίες.
    Απλές ισορροπημένες, μιλούν χωρίς να φωνάζουν.
    Τα κείμενα με δυσκόλεψαν γιατί δεν μπορούσα να τα συνδυάσω με τις εικόνες.
    Δεν μου αρέσει γενικά οι φωτογραφίες που έχουν αυτονομία να έχουν λεζάντες.

    Ο Κώστας Μπαλάφας ο καλύτερος στα μάτια μου Έλληνας φωτογράφος του 20ου αιώνα έπιανε μηχανή μόνο αν είχε ομίχλη.

    Πρέπει να ήταν 97/98. Πήγαινα σχεδόν κάθε βδομάδα τότε Θεσσαλονίκη.
    Ο Αγγελόπουλος είχε νοικιάσει ένα σπίτι παραλιακά για τα γυρίσματα της «Αιωνιότητας».
    Το συνεργείο έτοιμο με την πρώτη ομίχλη να κάνει τα εξωτερικά. Πολύ περίεργη χρονιά έφτασε Φλεβάρης μέχρι να πέσει ομίχλη.
    Παραλίγο να μην προλάβουν τις Κάννες.

    Μερικές δικές μου με ομίχλη

    .

    37
    Λουκρητία
    Αμβέρσα, Δεκέμβρης 2013

  49. Γιάννης Ιατρού said

    44: Εμ για ποιόν άλλον τ’ έγραψα εγώ; ε;

    34: Σωστός 🙂

  50. Γιάννης Κουβάτσος said

    Γιώργος Ιωάννου – Ομίχλη (απόσπασμα)

    Δεν ξέρω πια τι γίνεται με την ομίχλη κι αν εξακολουθεί να πέφτει τόσο πηχτή ή μήπως χάθηκε ολότελα κι αυτή, όπως η πάχνη πάνω απ’ τα πρωινά κεραμίδια. Bλέποντας την παρθενική πάχνη να γυαλίζει παντού, λέγαμε: «Eίχε κρύο τη νύχτα» ή «τα λάχανα θα γίνουν με την πάχνη πιο γλυκά· πρέπει να κάνουμε ντολμάδες».
    Όταν ερχόταν ο καιρός της ομίχλης, είχα πάντα το νου μου σ’ αυτήν. Mέρα τη μέρα περίμενα να με σκεπάσει κι εγώ να χώνομαι αθέατος μέσα της. Θλιβόμουν όμως πολύ, όταν έπεφτε τις καθημερινές, την ώρα που βασανιζόμουν με τα χαρτιά στο γραφείο. Παρακαλούσα να κρατήσει ώς το βράδυ, συνήθως όμως γύρω στο μεσημέρι διαλυόταν από έναν ήλιο ιδιαίτερα δυσάρεστο.
    Mα, καμιά φορά, όταν ξυπνώντας τ’ απόγευμα, την ώρα που έλεγα αν θα πάω στο σινεμά ή στο καφενείο, έβλεπα αναπάντεχα απ’ το παράθυρο το απέραντο θέαμα της ομίχλης, άλλαζα αμέσως σχέδια και πορείες. Σήκωνα το γιακά της καμπαρντίνας, κατέβαινα με σιγουριά τα σκαλιά κι έφευγα για την παραλία, χωρίς ταλαντεύσεις. H ομίχλη είναι για να βαδίζεις μέσα σ’ αυτήν. Διασχίζεις κάτι που είναι πυκνότερο από αέρας και σε στηρίζει. Aλλά και κάτι ακόμα· ομίχλη χωρίς λιμάνι είναι πράγμα αταίριαστο.
    H ομίχλη ήταν ακόμα πιο γλυκιά, όταν την ψιλοκεντούσε εκείνη η βροχή, η πολύ ψιλή βροχή του ουρανού μας. Aυτή που δε σε βρέχει, μα σε ποτίζει μονάχα και φυτρώνουν πιο λαμπερά τα μαλλιά σου την άλλη βδομάδα. Kαι τότε έπαιρναν νόημα τα φώτα και τα τραμ και τα κορναρίσματα. Aκόμα κι οι πολυκατοικίες γίνονταν ελκυστικές μες στην αχνάδα.
    Kι ύστερα έφτανα στο καφενείο του λιμανιού, αυτό που από χρόνια είναι γκρεμισμένο, να ξαναβρώ την παρέα μου. Kι όταν δεν ήταν εκεί -και δεν ήταν ποτέ εκεί- καθόμουν ώρες και καρτερούσα. Πίσω απ’ τα τζάμια διαβαίναν αράδα οι σκιές αυτών, που τώρα έχουν πεθάνει. Kολλούσαν το μούτρο τους για μια στιγμή στο θαμπό τζάμι κι άλλοι έμπαιναν μέσα, ενώ άλλοι τραβούσαν ανατολικά για τον Πύργο του Aίματος. Kι αν δε μου έγνεφε κανείς, έβγαινα κι ακολουθούσα μια σκιά, που ποτέ δεν μπορούσα να προφτάσω.
    Δε θυμάμαι από πού ερχόταν εκείνη η ομίχλη· μάλλον κατέβαινε από ψηλά. Tώρα, πάντως, ξεκινάει βαθιά απ’ τα όνειρα. Aυτά που χρόνια μένανε σκεπασμένα μ’ ένα βαρύ καπάκι, που όμως πήρε απ’ την πίεση για καλά να παραμερίζει.
    Πέφτει πολλή ομίχλη, γίνομαι ένα μ’ αυτήν, και ξεκινάω. Aκολουθώ άλλες σκιές ονοματίζοντάς τες. Περπατώ κοιτάζοντας το λιθόστρωτο. Aυτό σε πολλούς δρόμους και δρομάκια ακόμα διατηρείται. Δεν υπάρχει, βέβαια, ανάμεσα στις πέτρες το χορταράκι, που φύτρωνε τότε. Όλα έχουν γκρεμίσει ή ξεραθεί. Kανένας θάνατος δεν είναι καλός. Ω, και νά ‘ταν αλήθεια, αυτό που λένε, πως θα τους ξαναβρούμε όλους…
    Aκολουθώντας τις σκιές μπαίνω πάντα στον ίδιο δρόμο. Tα δέντρα και τα φυτά θεριεύουν μες στη μοναξιά και τη θολούρα. Γίνονται σαν κάστρα τεράστια. Φτάνω στο αγέρωχο σπίτι το τυλιγμένο με κισσούς και φυλλώματα. Παρόλο που οι σκιές κοντοστέκονται και σα να μου γνέφουν, εγώ δεν πλησιάζω καν στην Πορτάρα. Θαρρώ πως μόνο αγαπημένο πρόσωπο θα με πείσει κάποτε να την περάσω.
    Φεύγω και ξαναχάνομαι μέσα στα τραμ, τα φώτα και την κίνηση. O νους μου είναι κολλημένος στην ομίχλη και σ’ όλα όσα είδα μέσα σ’ αυτήν. Προσπαθώντας να ξεχαστώ περπατώ πολύ τις ομιχλιασμένες νύχτες. Aισθάνομαι κάποια ανακούφιση με το βάδισμα. Tα μεγάλα βάσανα κατασταλάζουνε σιγά σιγά στο κορμί και διοχετεύονται απ’ τα πόδια στο υγρό χώμα.
    (Η μόνη κληρονομιά)

  51. Capten Vilios said

    Tα «κόμματα της αμηχανίας» είναι όντως περιττά.Γρήγορες ανάσες είναι.Ενίοτε τρέχει ο λόγος!

  52. loukretia50 said

    51. Τα κόμματα γίνονται οι ανάσες που δίνουν διέξοδο στην αμηχανία μας.
    Στη ροή του προφορικού λόγου ξεχνιούνται, οι γρήγορες ανάσες βρίσκουν τρόπο να δένουν αρμονικά το νόημα των λέξεων.
    Όταν γράφουμε ακούμε μια εσωτερική φωνή να μας υπαγορεύει και ακολουθούμε το ρυθμό της.
    Συνήθως δε γυρίζουμε πίσω να δούμε τα κόμματα στο κείμενο. Αν το κάνουμε, ο ρυθμός υπαγόρευσης έχει χαθεί και όλα μοιάζουν λάθος.
    Τα κόμματα στην πολιτική ζωή απλώς μας πνίγουν με την αμηχανία τους.

  53. Γιάννης Κουβάτσος said

    «Τα κόμματα στην πολιτική ζωή απλώς μας πνίγουν με την αμηχανία τους.»
    Ποια αμηχανία τους; Εκφέρουν με μεγάλη σιγουριά τον ξύλινο λόγο τους, δικαιολογούν θρασύτατα τις κωλοτούμπες τους και διεκπεραιώνουν ανενδοίαστα τις ανειλημμένες …υποχρεώσεις τους.😉 Όλη η αμηχανία δική μας, όταν έρχεται η ώρα της κάλπης. 😐

  54. loukretia50 said

    53. Σωστό κι αυτό, αλλά η ομίχλη με στέλνει σε μια διάσταση ονειρική, δε γίνεται να φαντάζομαι κωλοτούμπες!
    Αντίθετα, η λέξη καταχνιά μου θυμίζει μόνο δυσάρεστα πράγματα, κάτι σκοτεινό και μελαγχολικό, όπως η ταινία «Νύχτα και καταχνιά» για παράδειγμα.
    Είναι μόνο δική μου εντύπωση?

  55. ΓΤ said

    #0 «Το βιβλίο στο Λουξεμβούργο κυκλοφόρησε και εδώ θα παρουσιαστεί, οπότε ΜΟΝΟ όσοι της παροικίας με διαβάζουν θα μπορέσουν να έρθουν στην παρουσίαση». Άκρως περιττό το «μόνο». Όσοι δεν ανήκουν στην παροικία αλλά σε διαβάζουν, από την Αττική φέρ’ ειπείν, κάλλιστα δεν μπορούν να έρθουν; Είναι διάχυτη η χρηματική ανετίλα για μερικούς. Δεν είναι μόνο ένας αυτός που το Αθήνα-Λουξ δύναται να το κάνει Κολιάτσου-Παγκράτι. Αεροπλανάκι, βιβλιοθηκούλα, και «εις τούμπαλιν άπιμεν». Τόσο απλά…

    #8 «Και ο Αντέλ Σινανί, που παίζει με τη Ντουντελάνζ (έβαλε γκολ στο ΑΠΟΕΛ) είναι κοσοβάρος γκοράνι, παιδί προσφυγων που ζουν εδώ». Αφήνοντας κατά μέρος ότι, εφόσον πρόκειται για τον Αθλητικό Ποδοσφαιρικό Όμιλο Ελλήνων Λευκωσίας, θα πρέπει να πούμε ότι «έβαλε γκολ στοΝ ΑΠΟΕΛ» (βάζει κανείς γκολ ΣΤΟ Άγιαξ;), το όνομα του Σινανί δεν είναι «Αντέλ», αλλά «Ντανέλ». Υποτίθεται ότι εδώ είναι φιλέρευνο μπλόγκι που αγαπά την ακρίβεια…

  56. Jorge said

    Η κάτοψη πάντως των πύργων ψύξης είναι στρογγυλή κυμαινόμενη κατ´υψος

  57. Γιάννης Κουβάτσος said

    54: Ε, τότε να σε ξαναβάλω στο κλίμα με ένα κλασικό ποίημα ονειρικής και μουσικής ποίησης…☺

    Κωνσταντίνος Χατζόπουλος, «Ο θρύλος της ομίχλης»

    «Γεννιούμαι απ’ τον πόνο·
    κι απλώνω κι απλώνω
    κι απλώνομαι πέρα
    κι απλώνομαι γύρω
    σε οχτιές και σε βύθη
    συντρίμμια να σπείρω.
    Κι απλώνομαι πέρα
    κι απλώνομαι γύρου
    και με είπανε η άχνα
    πως είμαι του ονείρου!
    Κι απλώνομαι γύρου
    κι απλώνω κι απλώνω
    και το όνειρο λιώνω.
    Γεννιούμαι απ’ τον πόνο·
    κι απλώνω κι απλώνω
    κι απλώνομαι γύρου
    σαν άχνα του ονείρου.
    Σα νύφη με χαίρουνται
    οχτιές και γιαλοί –
    ρωτάτε τα ρόδα
    και τ’ άρμενα αλί!
    Γεννιούμ’ απ’ τον πόνο
    κι απλώνω κι απλώνω
    και στάζω τον πόνο.
    Κι απλώνω κι απλώνω·
    κι απλώνομαι πέρα
    κι απλώνομαι γύρου –
    η άχνα ποιός με είπε
    πως είμαι του ονείρου;
    Σα νύφη με χαίρονται
    οχτιές και γιαλοί
    κι απλώνω κι απλώνω
    στους κλώνους κρεμιούμαι,
    στους θόλους ριζώνω·
    ποιός λέει ένας ήλιος
    πως τάχα με σβει;
    Ρωτάτε τα ρόδα
    κι οϊμέ την ψυχή.»

  58. leonicos said

    Έχει και πιο ενδιαφέροντα σημεία το Λουξεμβούργο

    Πάντως μοιάζει ενδιαφέρουσα δουλειά, που δεν θα έχει όμως μεγάλη απήχηση

  59. loukretia50 said

    57. Σειρά μου τότε να σας ξενερώσω λίγο με ομιχλώδη στιχοπλεκτική!

    Ποιο παιδί δεν ονειρεύεται ν΄αγγίξει τα σύννεφα?
    Ακόμα κι εκείνο που φυλακίστηκε σ΄ένα κορμί που γερνάει.
    Μήπως κι εσύ αφήνεσαι να ξεγελαστείς όταν σ΄αγκαλιάζει η ομίχλη?
    Νομίζεις ότι ήρθε ένα σύννεφο να σ’ οδηγήσει σε μαγικό κόσμο?
    Δεν είσαι ο μόνος, απλά είσαι μόνος.
    Και σ΄υπνωτίζει μια απόκοσμη δύναμη
    Θέλεις να χαθείς στη μυστηριακή ομορφιά του τοπίου
    Δεν ωφελεί η γνώση ότι είναι μόνο ένα παγωμένο χάδι
    Κρατάς τα χέρια απλωμένα μέχρι ν’ αγγίξει την καρδιά
    και να νοιώσεις φόβο για το άγνωστο
    Ξέρεις ότι δεν αλλάζουν οι εικόνες, απλά το βλέμμα σου θολώνει.
    Πώς να κρατήσεις καθαρή ματιά
    όταν η ομίχλη τυλίγει με αμφιβολία κάθε σου βεβαιότητα?
    Μέχρι πότε θα κρατάς τον κόσμο σου να μη διαλυθεί?
    ΛΟΥ΄
    Κι αν η φωνή γίνει ψίθυρος,
    σου θυμίζει ότι πάλι θα ξημερώσει
    (λέγε με Σκάρλετ!)

  60. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ωραίο, Λου. Μου θύμισε το παρακάτω του Λεοντάρη. Ίσως επειδή υπάρχει μια νότα αισιοδοξία στο τέλος…

    Βύρων Λεοντάρης, «Η ομίχλη του μεσημεριού»
    III
    (απόσπασμα)

    «Δε βγαίνει πουθενά από δω.
    Άλλο να μείνω δεν μπορώ, όχι δεν μπορώ να γίνω τοίχος
    -στήνουν κορμιά μπροστά στους τοίχους.
    Στο μεσημέρι της ζωής απλώθηκε ομίχλη
    μ’ ακόμα, ακόμα είναι καιρός,
    θα φύγω απ’ τα φύκια των ματιών σου,
    θα βγω ξανά στο δρόμο που ίχνη λαβωμένα με καλούν, θα
    βγω ξανά στο δρόμο,
    με το θρυμματισμένο τούτο καλοκαίρι μπηγμένο στο αίμα
    μου,
    με τη δροσιά της χαραυγής στα μάτια.»

  61. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

  62. ΚΩΣΤΑΣ said

    Η ομίχλη, για κάποιες στιγμές, γοητευτικό φαινόμενο, ειδικά αν είσαι αργόσχολος περιπατητής. Ως συνεχές ή πολυσύχναστο φαινόμενο, αρχίζει να γίνεται ενοχλητική. Κι αν είσαι εποχούμενος και βιάζεσαι να φτάσεις στην ώρα σου στον προορισμό σου ή ταξιδεύεις με αεροπλάνο και θες να προσγειωθείς, βράστα κι άστα!

    Ομίχλη, αντάρα, καταχνιά. Περίπου συνώνυμες, αλλά πιο φορτισμένες αρνητικά η αντάρα και η καταχνιά.

  63. loukretia50 said

    48. Spyridos
    Χαίρομαι αυτούς που μπορούν να χαίρονται μαζί, έστω κι αν είναι «too old to rock ‘n roll” , αρκεί να νοιώθουν «too young to die»!
    Δυστυχώς δεν υπογράφουμε συμβόλαιο για κοινό χρόνο, η ζωή συχνά αποφασίζει διαφορετικά.
    Αυτό το βιντεάκι έχει όμορφες εικόνες από μια άλλη σκοτεινή εποχή στη χώρα που ξέρει καλά την ομίχλη
    «…So come all you lovers of the good life
    Look around you, can you see?
    Staring ghostly in the mirror
    It’s the Dutchman you will be
    Floating slowly out to sea
    In a misty misery.»
    – Flying Dutchman https://youtu.be/udOLEzADVog?t=35 Jethro Tull –

    ————————————————
    Αλήθεια, θυμάστε πριν από χρόνια πόση φρίκη και θλίψη προκαλούσε η σημερινή μέρα – κατά του AIDS?

  64. π said

    Να ‘μου μια ώρα στο χωριό να δω τον κατσιφόρα,
    ν’ ακούσω και τσ’ αφροκοπιάς ότινα αρχέψει η μπόρα.
    [=όταν αρχίσει]

    Κατσιφόρα στη Νάξο, κατσιφάρα (θηλυκό) στην Κρήτη, λένε εκείνο το ορεινό φαινόμενο που όταν είσαι μέσα είναι ομίχλη κι όταν το βλέπεις από μια απόσταση είναι ένα σύννεφο καθισμένο πάνω στο βουνό. Δεν είμαι σίγουρος αν είναι το ίδιο με τη στάνταρ ομίχλη. Στην Κάρπαθο το λένε μπονεντούρα, και ο μπονέντης (=πουνέντες) που το προκαλεί θεωρείται σύμβολο ορισμένων χωριών όπου το φαινόμενο είναι συχνό, και όλου του νησιού γενικά.

  65. Πέπε said

    > > …κι όταν ανάσαινα [η ομίχλη] γέμιζε τα ρουθούνια και το στόμα και τα πνευμόνια μου…

    Ο συγγραφέας δε μοιάζει να ανήκει σ’ εκείνους που γοητεύονται ιδιαίτερα από την ομίχλη. Μάλλον του τη σπάει (θα ανήκει στη δεύτερη από τις κατηγορίες του Κώστα #62), όσο κι αν η περιγραφή του είναι γοητευτική η ίδια.

    Περί ορέξεως κολοκυθόπιττα, όμως για τη φράση που παρέθεσα έχω ένσταση: είναι καταπληκτική η αίσθηση να εισπνέεις την ομίχλη και να νώθεις την υγρή δροσιά της στα πλεμόνια σου.

    [Επ’ ευκαιρία, να υπογράψω καθυστερημένα το #64, στο οποίο πάλι έβαλα λάθος υπογραφή.]

  66. Dinos said

    @18

    Quote

    Για 2-3 χρόνια ακόμα, όποιος έρθει, θα βρει ξεναγό.

    Unquote

    Με όλον τον σεβασμό 3 με 3.5 τα βρίσκω εγώ τα χρόνια του ξεναγού, κύριε Νίκο

    Μετά στη Βουλή, με σχόλια για το υποκείμενο και όχι τα υποκείμενα, με θέσεις αντί για αντιθέσεις

    Με αδελφική αγάπη και απεριόριστη εκτίμηση

  67. ΚΩΣΤΑΣ said

    Λίγο άσχετο, αλλά μιας και η Κυριακή είναι λογοτεχνική, ας το βάλω εδώ. https://parallaximag.gr/thessaloniki/4-syngrafeis-1-diigima-gia-ti-thessaloniki-pire-ta-filia-tis

    Και μια πρόταση. Να δίνει ο Νικοκύρης κάποιες, ας τις πω, συντεταγμένες και όσοι επιθυμούν από τις/τους σχολιάστριες/στές να γράφουν ένα διήγημα, πχ λέξεις κλειδιά: θρησκεία, αριστοκρατία, μητρότητα, μυστήριο (καλά καταλάβατε, ε; 😜 ), λέξεις κειμένου έως 300. Να αναρτώνται έως 3 ταυτόχρονα, αν υπάρχουν περισσότερες, κατά την απόλυτη κρίση του Νικοκύρη.

    Νικοκύρη, συγνώμη για την πρωτοβουλία μου χωρίς την άδειά σου, θεώρησέ το ως μη λεχθέν, αν διαφωνείς.

  68. Πλατεία Καραμανλάκη, αναμνήσεις και παρόν

    Ισως η πιο άγνωστη πλατεία 100 μέτρα από την Πατησσίων, μετά φυσικά από την γειτονική της πλατεία ΠΕΑΝ. Καθώς την πλησίαζα είδα μια γριούλα που κρατούσε το λουρί από το σκυλάκι της να γυρίζει συνέχεια πίσω και να φωνάζει «έλα Τόμμυ». Ο Τόμμυ ακολουθούσε 2-3 μέτρα πίσω, παιχνιδιάρης και ατρόμητος, κίτρινος και…γατούλης. Ολοι οι περαστικοί απολάμβαναν το θέαμα ενω εγώ αναζητούσα το περίπτερο που αγόραζα λαθραία τσιγάρα πριν 55 χρόνια και προσπαθούσα να θυμηθώ ποιό ακριβώς ήταν το σπίτι της θειάς του Παύλου Σιδηρόπουλου, στα πρώτα χρόνια της χούντας που πηγαίναμε και παίζαμε χαρτιά. Αφού καρατσεκάρησα ένα άλλο σπίτι της πλατείας όπου με δέλεαρ την (απίστευτη) αρμένικη κουζίνα προσπαθούσε η μάνα του τραυματισμένου παιδιού που προετοίμαζα για τις πανελλήνιες να με προξενέψει στην κόρη της, κινήθηκα προς το «Αρωμα» που επικρατούσε πλέον στην πλατεία που κάποτε μονοπωλούσε ο Σαραφίδης. Το ραντεβού ήταν με ομόθρησκους στην μοναδική -ίσως- αθηναϊκή καφετέρια που μπορείς να πανηγυρίσεις το γκολ του ΠΑΟΚ χωρίς να σε δείρουν, οι θαμώνες ήταν περίπου μισοί-μισοί. Η Νόβα – εκτός από τον χοντρό- έκοψε και το Mezzo, το μόνο κανάλι που με ικανοποιεί μουσικά και την άλλαξα κι εγώ με τον ΟΤΕ που το δείχνει. Το ματσάκι αρκετά καλό , δίκαιο 1-1 με γκολ του ΠΑΟΚ προσφορά του Σα και πέναλτυ απειρίας του Γιαννούλη, προσφορα στον Ποντένσε. Ο ΟΣΦΠ είχε ανούσια υπεροχή, στην πράξη οι δυο ομάδες είχαν από δυο καλές ευκαιρίες για γκολ, την πιο καλή ο Πέλκας που δεν είχε καμία πίεση από αμυνόμενο αλλά είχε βάψει το μαλλί του ανοιχτό σάπιο μήλο που ως γνωστόν εμποδίζει να σουτάρεις με δύναμη. Εννοείται πως με έλληνα διαιτητή ο ΟΣΦΠ θα είχε κερδίσει σίγουρα από την πίεση που ασκούσαν οι γάβροι, ο Ισπανός διαιτητής δεν τσίμπαγε με τίποτε

  69. Λευκιππος said

    68 Απίθανη εισαγωγή στην ….ουσία.

  70. mitsos said

    68
    Φαντάζομαι εννοείς την πλατεία Καλλιγά (μεταξύ των οδών Καραμανλάκη και Ευπαλίνου )

  71. Μήτσε, στην εποχή μου λεγότανε πλατεία Καραμανλάκη, έτσι την ξέρανε και την ξέρουν όλοι στην γειτονιά. Και η Πατησσίων στις πινακίδες γράφεται … 28ης Οκτωβρίου !! Οπως έγραψα είχα μα πάω από κει μισον αιώνα !

  72. Γιάννης Κουβάτσος said

    Τι λες, ρε φίλε, στην Καραμανλάκη πανηγυρίζουν τα γκολ του Μπάοκ; Στα χρόνια που ήταν στέκι μου (Σαραφίδης, Λουγκάνο και Ρουά Ματ στη Λευκωσίας), ο μόνος Παοκτζής ήταν ο Κώστας ο μουσάτος, τύπος και προστατευόμενο είδος, δεν τον πείραζε κανένας. Τη γλιτώσατε φτηνά σήμερα, Μπαόκια, άντε να δούμε πόσο θα συνεχιστεί το φάρδος σας.

  73. sarant said

    66 Λες; Πάντως τα 2 χρόνια είναι σίγουρα (πρώτα ο Θεός)

    67 Θα το σκεφτώ, αν και δεν με κέρδισε αμέσως η ιδέα

  74. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και μια που είναι Κυριακή, ημέρα λογοτεχνίας, να βάλουμε τους επικήδειους στίχους του Πολέμη για τον Αλέξανδρο Καραμανλάκη, τον πρωτοπόρο αεροπόρο μας που πνίγηκε στον Κορινθιακό, όταν έπεσε το αεροπλάνο του, πρώτο θύμα αεροπορικού δυστυχήμστος στην Ελλάδα, το 1912:

    «Σ’ έπερνε πάνω ο ουρανός, μα η γη που σ’ αγαπούσε
    και κάθε τόσο σ’ έχανε μα πάντα σε ποθούσε,
    απ’ τη σκληρή τη θάλασσα εζήτησε βοήθεια, κι έτσι της είπε:
    – Πάρε τον μεσ’ τα πλατειά σου στήθια,
    κόψε του τα γοργά φτερά που με λαχτάρα ανοίγει,
    και δοσ’ μου τον αφτέρουγο, να μη μου ξαναφύγει».

  75. mitsos said

    @71 Γιώργο
    Σύχναζα 1977-1979 στο γωνιακό καφέ και στο ταβερνάκι. Περνούσα όμως καθημερινά και από το 2002-2008 … δεν ξέρω αν και τι γράφουν οι πινακίδες αλλά εμείς έτσι την λέγαμε , νομίζω απεξανέκαθεν :).
    Όσο για τις πινακίδες ποιος τις διαβάζει ;
    Σιγά μην η Πειραιώς λέγεται Τσαλδάρη και η Πανεπιστημίου λέγεται Βενιζέλου …. Η πλ. Κυψέλης σιγά με λέγεται Μιαούλη και η πλ. Θυμαρακίων Αθ. Διάκου …

  76. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    Ομίχλη στον Αμβρακικό!

  77. Alexis said

    #68: Δίκαιο δεν το λες το αποτέλεσμα, το μαρκάρισμα στο 49′ ήταν πέναλτι, στη λήψη από πίσω φάνηκε καθαρά η γονατιά του Ελ Καντουρί στον μηρό του Ποντένσε.
    Και στο τελευταίο εικοσάλεπτο οι γαύροι πίεσαν πολύ και έχασαν αρκετές κλασικές ευκαιρίες.

    Εννοείται ότι ως συνεπής βάζελος είμαι ευχαριστημένος που δεν κέρδισαν οι γαύροι…

  78. # 72

    Βαζελόφρονα, είσαι παρωχημένων εποχών, τώρα υπάρχει, το άρωμα. Την εποχή μου οΣαραφίδης είχε κάτι παρέες μπουμπούκια που μάλλον δεν θα πήρες χαμπάρι αν ποτέ σύχναζες εκεί. Ο τραυματίας μαθητής που ΄εγραψα είχε δανείσειτο μηχανάκι του σ’ ένα φίλο του και του το κλέψανε. Οταν ήρθε ο φίλος του να του το πει , μαζί πήγαμε- αυτός με τις πατερίτσες- στου Σαραφίδη, είπε κάποιες κουβέντες σε κάποια παιδιά και το άλλο πρωί το μηχανάκι ήρθε πίσω.
    Δεν αμφισβητώ πως έχεις πάει σε πολλά μέρη, όπως μπορεί να έχεις δει και πολλά ματς. Το τι συνέβαινε όμως είναι σίγουρο πως ήταν άπιαστο από τις κεραίες σου. Στο άλλο εκτός έδρας του ΠΑΟΚ έλα στο «Αρωμα» να συντονονισθείς, άλλα μαθαίνεις ‘οταν κάνεις μάθημα σε παιδάκια (πιο δύσκολο και βγάζω καπέλλο) κι άλλα όταν κάνεις σε χουλιγκάνους

  79. Πάνος με πεζά said

    Τσαλδάρη είναι η Χαμοστέρνας, η οποία μετέπειτα τέμνει την…Πειραιώς !

  80. # 75

    Η πλατεία Κυψέλης λέγεται Κανάρη, όχι Μιαούλη !

  81. Γιάννης Κουβάτσος said

    78: Εγώ πήγαινα για καφέ, ποδοσφαιρική και πολιτική κουβέντα και κάνα τάβλι, τα «άλλα κόλπα» δεν με ενδιέφεραν. Όσο περί χουλιγκάνων, ε, μια ιδέα την έχω. ☺

  82. # 77

    Ναι βρε Αλέξη και τον βρήκε τόσο δυνατά που θυμήθηκε να πέσει μετά δυο δευτερόλεπτα. Η φάση ελέγθηκε από το VAR συμφωνήσανε στην άπψη και δεν χρειάσθηκε να πάει ο διαιτητής να την δει. Απλά γλύτωσε την κάρτα ο Ποτένσε. Καθαρές ευκαρίες΄είχαν από δύο κι οι δυο ομάδες στο δεύτερο ημίχρονο, οι άλλες ήτανε για νάχουμε να λέμε. Καθαρή ευκαρία είναι να είναι ο παίκτης αμαρκάριστος την ώρα της προσπάθειας, μαρκαρισμένοι μόνο ο Ρονάλντο κι ο Μέσι τα βάζουν

  83. voulagx said

    Φλυαρούδημα

    Σουρδείπνωνε, σουρδείπνωνε. Τα μυξερά γαβράνια
    γύρβυναν στ’ αποστάχορτα μέσα, κι ανοιχτηρίζαν.
    Κι ήταν λιγνάθλια πολύ τα γαβροασχημάνια,
    τ’ απόλα γουρουνόμουρα δίπλα σφυροφτελίζαν.
    -Το Μπαουγκούδι τρέμε το, τρέμε το, παληκάρι!
    Τα νύχια που άρπάζουνε, τα σαγώνια που δαγκώνουν!
    Το Μπάογκουγκ τρέμε το πουλί, φρουτάθλημα μην πάρει.

  84. # 82 συνέχεια

    Καθαρές ευκαιρίες του ΟΣΦΠήταν η κεφαλιά του (;) και το σουτ του Καμαρά που πήγανε άουτ με τον Ζίφκοβιτς να μην μπορεί να τα πιάσει. Η άλλη κεφαλιά από μισό μέτρο ΔΕΝ είναι ευκαρία γιατί δεν είχε την ευχέρεια να σημαδέψει και η μπάλλα πήγε πάνω στον τερματοφύλακα που την έβγαλε. Οταν τέτοιες φάσεις γίνονται γκολ είναι θέμα τύχης, μπορει να είναι πολλές, έχουμε δει και 30 σ’ ένα παιχνίδι χωρίς γκολ.Αντίστοιχα ο ΠΑΟΚ είχε δύο, το σουτ του εντελώς μόνου Αουγκούστο, αρκετά άουτ και του Πέλκα που ήταν άψυχο από καλή θέση

  85. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    64, Π(έπε)

    Κατσηφάρα ή κατσηφούρα ή κατσαφούρα ή αφούρα, σε διάφορες περιοχές της Κρήτης. Λέξη γενικά -έχω την εντύπωση- για την ομίχλη, καταχνιά.
    Το η, σύμφωνα με τον Αντ. Ξανθινάκη, γιατί κατά την άποψή του: «Μεγεθ. του κατσηφιά < επιθ. κατσηφός < αρχ. κατηφής.» Λογική ετυμολογία, δεδομένου ότι πρόκειται πράγματι για …κατσούφικη κατάσταση και ο κατσούφης < κατηφής (Μπαμπινιώτης, 2012, σ. 660)

    – Μια άλλη ποιητική / γοητευτική «Ομίχλη» είναι αυτή του Θαν. Παπακωνσταντίνου, με ερμηνεία του Ορφέα Περίδη. https://youtu.be/OntaV6Bw51E?t=68

  86. mitsos said

    @79 ριξε μια ματιά να δεις τι γράφει η πινακίδα έξω από την πολυκλινική.Σωκρατους και…;

    @80 Σωστά Κανάρη. έχεις δικιο

  87. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    64, 85 αντάρα, κατσιφάρα, κατσιφαντάρα, αφούρα

    Ήθελα να ‘μουνε πουλί
    γ ή πρίνος στη μαδάρα
    να μ΄ αγκαλιάζει δροσερά
    τς αυγής η κατσιφάρα
    ……………………

    Φύγε αφούρα φύγε αντάρα
    φύγε γρα κατσιφαντάρα
    κι Αη Γιάννης σε ζυγώνει
    με σπαθί και με τιμόνι

    να σε φορτώσει αλάτσι

    χίλιες οκάδες ΄πο τη μια
    και χίλιες ΄πο την άλλη
    και χίλιες μεσοσώμαρα
    κι εκείνος καβαλάρης
    http://limnakaros.blogspot.com/2015/12/blog-post_8.html

  88. Γς said

    80:

    >Η πλατεία Κυψέλης λέγεται Κανάρη, όχι Μιαούλη !

    https://caktos.blogspot.com/2015/03/7.html

  89. Γς said

    80:

    >Η πλατεία Κυψέλης λέγεται Κανάρη, όχι Μιαούλη !

    Η πλατεία Μιαούλη είναι στην Ερμούπολη της Σύρου

    Ο Δήμος Ερμουπόλεως το 1847 ανέθεσε στο Βαυαρό αρχιτέκτονα Βίλχελμ φον Βάιλερ (Wilhelm von Weiler) να φτιάξει την «Πλατεία Όθωνος» προς τιμήν του πρώτου βασιλιά της χώρας.

    Το 1862 με την έξωση του Όθωνα και μετά την τοποθέτηση του ανδριάντα του Ανδρέα Μιαούλη το 1882 η πλατεία μετονομάστηκε σε «Πλατεία Μιαούλη».

  90. Γς said

    Κι ένας άλλος Μιαούλης:

    https://caktos.blogspot.com/2015/10/blog-post_8.html

  91. Γς said

    86:

    >@79 ριξε μια ματιά να δεις τι γράφει η πινακίδα έξω από την πολυκλινική.Σωκρατους και…;

    … Παναγή Τσαλδάρη [Η Πειραιώς]

    https://www.google.com/maps/@37.9834474,23.7266317,3a,15y,139.68h,99.15t/data=!3m6!1e1!3m4!1s-UcLOiTHNrDlbor_DAU3Tw!2e0!7i13312!8i6656

  92. Το ελληνικό φαινόμενο «γάβρος» που ενσαρκώνουν οι Θεοδωρίδης-Καραπαπάς-Τσουκαλάς με μαέστρο τον Μαρινάκη, είναι αποτέλεσμα της σήψης και διαφθοράς που υπάρχει στην ελληνική κοινωνία. Εκφράζεται δημόσια (και με την ανάλογη ξενομανία) στο WE RULE THIS LAND που δεσπόζει γραμμένο στο Καραϊσκάκης (πριν από 200 χρόνια θα ήταν γραμμένο στα τούρκικα) ή στις ξεδιάντροπες δηλώσεις Αλεξανδρή » θα έκλεβα και το παιδί μου στο τάβλι για να κερδίσω»
    Δυστυχώς κάποιοι πράσινοι και κίτρινοι οπαδοί δεν αντιδρούν όπως πρέπει σ’ αυτό γιατί είχαν τις δικές τους – πιο μικρής διάρκειας εποχές- που «κυβερνούσαν» κι ελπίζουν μήπως τις ξαναζήσουν. Μπορεί να μην το λένε ανοιχτά αλλά αυτό δείχνει η αδράνειά τους όταν συμβαίνει. Χθες η Νόβα δεν κάλυψε τηλεοπτικά για πρώτη φορά την έλευση της αποστολής της φιλοξενούμενης ομάδας. Εντελώς συμπτωματικά το πούλμαν του ΠΑΟΚ υποχρεώθηκε να σταματήσει 70 μέτρα μακριά από την πόρτα των αποδυτηρίων που «χάλασε». Επίσης εντελώς συμπτωματικά στην διαδρομή βρέθηκαν κάμποσοι -φουσκωτοί και μη- να βρίζουν και να προσπαθούν να προπηλακίσουν παίκτες και διοίκηση. Επενέβησαν οι αστυνομικοί και τραυματίσθηκε ένας αστυφύλακας. Ευτυχώς υπάρχουν πλέον τα κινητά που τραβάνε βίδδεο και φανερώνουν όσα κρύβονται από τα ελεγχόμενα από τον Μαρινάκη μέσα. Αντ’ αυτού η Νόβα έδειξε πάλι τον γεροπαραλυμένο με την ιδιότητα του «φανατικού οπαδού» στο παραλήρημά του με εκφράσεις του στιλ «παοκάκι» από την λύσσα του που για μια ακόμα φορά από τότε που ήρθανε ξένοι διαιτητές δεν μπόρεσε να κερδίσει τον ΠΑΟΚ.
    Η εν ψυχρώ κλοπή ενος τίτλου από τον Βασιλειάδη δίνει δικαώματα να ελπίζουν σε κάτι ανάλογο με τον απαράδεκτο και απροκάλυπτο Αυγενάκη γιατί στο γήπεδο, δεν… Τελευταία ελπίδα τους είναι να κόψουν τους ξένους διαιτητές στα πλέηοφφς, στο πίσω μέρος των ελλήνων διαιτητών θα υπάρχει πάντα η απόπειρα ανθρωποκτονίας του Τζήλου, ο φούρνος του Κωνσταντινέα, το καμένο αυτοκίνητο του Βούρου, η σφαίρα στο πόδι του πατέρα Σπάθα και ο ξυλοδαρμός του Ζωγράφου από άλλη «γειτονιά» χωρίς ποτέ να την πληρώσουν οι υπαίτιοι.

  93. Γιάννης Κουβάτσος said

    92: Όταν συνέβησαν τα μεγαλύτερα αίσχη στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου, η διαβόητη «Ριζούπολη», δεν θυμάμαι, αντέδρασαν οι μαυρόασπροι φίλαθλοι; Ας μην κλέβατε βαθμούς στα χαρτιά και σε νεκρό χρόνο και ας μην κάνατε αίσχη στον ημιτελικό του κυπέλλου του 2017, αν θέλατε συμπάθεια και υποστήριξη.

  94. sarant said

    Καλημέρα από εδώ!

    85 Και στη Θεσσαλονίκη (εχει και) λένε για κατσιφάρα

    77-82 Πάντως από τότε που έχουμε ξένους διαιτητές στα ντέρμπι, ο Ολυμπιακός δυσκολεύεται.

  95. Νέο Kid said

    Μετά από πολυυύ καιρό είδα ολόκληρο ματς , το ψεσινό ε.ο-ΠΑΟΚ
    Το μπενάλτ που δίνει ο Ισπανός κόραξ είναι μούφα . Μπορούν όλοι να καταλάβουν ότι αν δεν έπεφτε (έκανε δυο κανονικότατα και ανετοτατα βήματα,πριν αποφασίσει να πέσει ο πορδένσε…) ΔΕΝ θα το έδινε. Όπως σωστά δεν έδωσε στο πρώτο ημιχρόνιο σύγγαμα στα μπούτια του ίδιου θεατρίνου. Στο δεύτερο ημιχρόνιο γενικά ο Ισπανός έπαιξε χεσμένος , πράγμα ανθρωπίνως κατανοητό μετά τα κλασικά επιστημονικά «πεσίματα» στα αποδυτήρια…
    Εκείνος ο ταλαίπωρος Εγγλέζος του ΠΑΟΚ , απομ-ακπομ πώς τον λένε, σε ΚΑΘΕ φάση τού κάνανε φάουλ ! Αλλά ο Ισπανός τσορίζο έτρωγε…
    Τεσπά, τέλος καλό όλα καλά! Κάθε μη νίκη της Ε.Ο είναι νίκη-γιορτή του αθλητισμού και του πολιτισμού!
    Μου φαίνεται ότι δικαίως φώναζε για ντόπινγκ ο ΠΑΟΚ. Οι ψόφιοι γαύροι στο δεύτερο ξανάνιωσαν απότομα…
    Αυτόν τον Γιαννούλη του ΠΑΟΚ , αν έχει μυαλό και καλό μάνατζερ , θα τον πάρουν σε κανα πρωτάθλημα της προκοπής να κονομησει και να αναδειχτεί .Παιχταράς. Με ξερακιανό στυλ παλιού Ιταλού μεσοαμυντικού!

  96. Πέπε said

    @85:

    Ο Κασσωτάκης (Το γλωσσικό ιδίωμα των κατοίκων του Οροπεδίου Λασιθίου, Γρηγόρης 2018) δίνει δύο πιθανές ορθογραφίες, με -ι- και με -η-, με βάση δύο πιθανές ετυμολογίες. Η ορθογρ. με -η- όπως τη λες, ΜΙΚ_ΙΕ, και η άλλη ως σύνθετο από τη ρίζα του ρ. καθίζω (πρβλ. κατσίγαρος = κατακάθι λαδιού) + αφούρα. (Πηγαίνοντας δε στο λήμμα αφούρα βρίσκουμε μια αβέβαιη ετυμολογία, πιθ. από το από+ορώ = κάτι που εμποδίζει να βλέπεις καλά.)

    Αν η λ. κατσ*φάρα είναι τόσο διαδεδομένη, όχι μόνο Κρήτη – νησιά αλλά και μέχρι τη Θεσσαλονίκη (#94, ενώ υπάρχει και το γνωστό επώνυμο Κατσιφάρας, που σύμφωνα με το «από πού κρατάει η σκούφια σου» προέρχεται -τέλος πάντων απαντά στη μεγαλύτερη συχνότητα- στην Αχαΐα), θα πρέπει η ετυμολογία της να αναζητηθεί εκτός του στενού χώρου των κρητικών ιδιωματισμών. Άρα, να βγάλουμε την αφούρα από τη μέση, εκτός αν είναι κι αυτή όχι κρητικός ιδιωματισμός αλλά μια από κείνες τις κρυφοπανελλήνιες λέξεις που συναντάμε κάθε τόσο. Άρα, κατά πάσα πιθανότητα οδηγούμαστε στο «κατσηφάρα < κατηφής».

    Από την άλλη βέβαια, πόσο πιθανόν είναι να υπάρχουν οι λέξεις αφούρα και κατσαφούρα, να σημαίνουν το ίδιο, να υπάρχει μια ευλογοφανής πρόταση για το «κατσ-», και παρ' όλα αυτά οι δύο λέξεις να μη συνδέονται; Μόνο αν, ειδικά στην Κρήτη και όχι αλλού, έπαιξε μια παρετυμολογική επίδραση, αφούρα + κατσιφάρα = κατσαφούρα.

    Γενικώς καταλήγω στο 50-50, και λόγω αμφιβολιών προκρίνω τη γραφή με -ι- ως απλούστερη.

  97. ΚΩΣΤΑΣ said

    Σίγουρα δεν είμαι κλασσικό δείγμα θεσσλονικιού κατοίκου – μέτοικος είμαι – αλλά ως τώρα δεν έτυχε να ακούσω τη λέξη κατσιφάρα ως ομίχλη. Ίσως την χρησιμοποιούν κάποιοι λίγοι.

  98. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Καλημέρα!
    87. ΕΦΗ-ΕΦΗ: 👍 Πού διάολο τα κατέχεις (και τα θυμάσαι…) τόσανά!! 🙂 🙂
    Πάντως, εμένα η ‘αντάρα’ μού φέρνει στο μυαλό κάτι πιο βίαιο (ανταριασμένο 🙂 ) από την ‘αφούρα’. Να συνοδεύεται η ‘μαυρική’ με βροχή ή/και άνεμο…

  99. nikiplos1 said

    καλημέρα… Εγώ Αντάρα ξέρω το χαμηλό σύννεφο ψηλά στα βουνά που κατεβαίνει επικίνδυνα προς τα κάτω… επικίνδυνο γιατί η ορεινή διάβαση χωρίς ορατότητα στα κακοτράχαλα μονοπάτια ανάμεσα σε εγκρεμνούς, είναι συνήθως θανατηφόρα, ακόμη και μόνο με ένα μοναδικό ολίσθημα…

    Το κατσιφάρα, το ήξερα ως καταχνιά, μαυρίλα γύρω, αλλά χωρίς βροχή…

  100. nikiplos said

    Το ματσ και το αποτέλεσμα στον αγώνα ΟΠ-ΠΑΟΚ ήταν δίκαιο. Είναι προφανές πως αν γινόταν έλεγχος για ντόπα ο Γάβρος θα ήταν φουλ στην ντόπα. Ο λόγος δεν είναι κάποια υψηλή απόδοση στο β’ ημίχρονο – δεν υπάρχει ντόπα τόσο ταχείας δράσης. Ο λόγος είναι ότι μεσοβδόμαδα είχαν τον αγώνα με την Τότεναμ και έπαιξαν λυσασμένα, δηλαδή τα έδωσαν όλα. Είναι φύσει αδύνατον να ανακάμψουν σε 3 μέρες και να παίξουν τον ΠΑΟΚ έτσι όπως τον έπαιξαν. Γι’ αυτό και τα Σαββιδόπαιδα ζήτησαν έλεγχο για ντόπα… Γιατί ήξεραν πως κάτι τέτοιο δεν στέκει…

    «Πέσιμο» στα αποδυτήρια σε ξένο διαιτητή? Με τους νέους κανονισμούς της Φίφα? Μπαίνει στο γήπεδο διακόπτει το παιχνίδι γράφει σχετικά στο φύλλο αγώνα και φεύγει με ελικόπτερο από εκεί… ή και στρατό… κι ύστερα οι μαχαλόμαγκες όποιας αποχρώσεως θα ξαναδούν ευρωπαϊκά γήπεδα μετά τη σύνταξη και χωρίς δόντια…

    Ο Ισπανός έπαιξε με το τέμπο που έπρεπε, δίνοντας την πρέπουσα αβάντα στην έδρα. Οι Άγγλοι σφυρίζουν τα κλαδέματα και ποτέ τα τζατζαρίσματα. Οι Ισπανοί ακριβώς τα αντίθετα… γι’ αυτό και ο Άγγλος ήταν peace of cake…

  101. # 92

    Βρε ασχετίλα το 2003 υπήρχε αυτό το σάιτ για να διαπιστώσεις αυτά που γράφεις ; Χώρια που βασική υπεύθυνη για όσα έγινε ήταν η τότε διοίκηση που δεν σηκώθηκε να φύγει όπως θα έπρεπε και μετά για να διώξει την ρετσινιά από πάνωτης διέλυσε την ομάδα διώχνοντας παικταράδες. Μνβήμη χρυσόψαρου έχουν οι βάζελοι του είδους σου, ανοχή στην κάθε διοίκηση σαν κότες, γράσσο στα μάτια και μυαλό ανανά νιόι που φώναζε ο Πουλικάκος στον Μπάλλο.
    Ξεκόλλα ! Αν δεν φιάξει γήπεδο ο ΠΑΟ, εκεί θα μείνει της προσκολήσεως σ’ έναν μεγάλο υποχρεωτικά, παραρτηματάκι με κανένα κυπελλάκι για παρηγοριά σαν αυτό που πήρες το 14 και τον Αηδώνη να πουλάει ψευτομαγκιέςτους βδυο μήνες τον χρόνο που «φορμάρει» την ομάδα, τόσα χρόνια δεν το κατάλαβες ακόμα ;

    Σε λίγες μέρες μπαίνουμε στο 2020, αν το πρόσεξες…

  102. # 85

    Πιθανόν το κατσιφάρας να σημαίνει αυτός που κυνηγάει στην ομίχλη, κάτι αντίστοιχο μ’αυτόν που ψαρεύει σε θολά νερά.

    Από το caccia = κυνήγι στα ιταλικά

  103. Γιάννης Κουβάτσος said

    101: Δηλαδή, το 2003, βρε σχετικέ, οι ομάδες δεν έβγαζαν ανακοινώσεις; Υπάρχει κάποια σχετική να μας παραπέμψεις; Με τον γάβρο βγάλτε τα πέρα μόνοι σας, από την ίδια πάστα είστε φτιαγμένοι, τι μπρόκολα τι λάχανα. Εγώ, όπως ξαναείπα, προτιμώ να το πάρει ο Ολυμπιακός, δικά μας παιδιά, κοντοχωριανοί.

  104. Νέο Kid said

    103. Ε τώρα , καλά στα χώνει ο Τζης στο προκείμενο , Γιάννη!
    Εδώ , οπως λέει ,δεν αντέδρασε η δίκη σου διοίκηση -που υποτίθεται ήταν και στιβαρή τότε …- θα αντιδρούσε η τότε διοίκηση του ΠΑΟΚ ;
    Μη λέμε ο,τι ναναι.

  105. Γιάννης Κουβάτσος said

    104: Το λέω, Κιντ, επειδή ζητάει σθμπαράσταση. Η διοίκηση του Παναθηναϊκού δεν πήρε την ομάδα και να φύγει από τη Ριζούπολη, ως όφειλε, αλλά ανακοινώσεις διαμαρτυρίας έβγαλε. Δεν θυμάμαι κάποια συμπαράσταση από τα καρντάσια. Αντιθέτως, θυμάμαι να δυνσμιτίζουν το μέτωπο κατά του Μαρινάκη, όταν φέρθηκαν όπως φέρθηκαν στα δύο παιχνίδια του 2017.

  106. # 104

    Συγκεκριμένα τότε ΔΕΝ υπήρχε διοίκηση του ΠΑΟΚ με τον Ανανα-στασιάδη να κάνει κουμάντο και οι παίκτες του ΠΑΟ -αν θυμάστε- τάχανε βάλει με την δική τους διοίκηση που δεν τους προστάτευσε και τους κατηγόρησε πως δεν παίξανε καλά !!

    Δικαίωμά σου οι επιλογές σου Γιάννη Κουβάτσε αλλά τότε να μην μιλάς για γάβρους του Βορά αλλά να κοιτάζεσαι στον καθρέπτη.

  107. Αγγελος said

    G, Κι εγώ Καλλιγά την πρωτοέμαθα πολύ μικρός, όταν με πήγαιναν εκεί για να παίξω. Καραμανλάκη την έμαθα αργότερα (1961), όταν μείναμε προσωρινά Κνωσού 21. Δεν ξέρω ποιο από τα δυο είναι το επίσημό της όνομα.
    Κάποτε αποπειράθηκαν να ονομάσουν Αυστραλίας την Κολιάτσου (κατά μίμηση της Αγάμων/Αμερικής άραγε; ή στα πλαίσια της ευγνωμοσύνης προς τους Συμμάχους, που ειδε να ξεφυτρώνουν οδοί Ίαν Σματς και Μακένζι Κιγκ στην καρδιά της Αθήνας, κοντά στις Τσώρτσιλ και Ρούσβελτ;), αλλά γρήγορα ξεχάστηκε.
    Τέλος, Παναγία Τσαλδάρη είναι η αρχή της Πειραιώς. Ηλίθια μετονομασία, για ένα δρόμο που έχει όνομα φύσει και όχι θέσει, όπως θα έλεγε ο Πλάτων 🙂 και που επιλέον δεν καταφέρνει να τιμήσει τον τιμώμενο, αφού κανείς βέβαια δεν τη λέει έτσι.

  108. nikiplos said

    107@ Και Καναδά την Ακαδημίας, μια εποχή… Πάντως και εγώ ως Καλλιγά την ήξερα την πλατεία… Η Ρούσβελτ «έζησε» αρκετά χρόνια…

  109. Γιάννης Κουβάτσος said

    Με παραξενεύει που είναι διαδεδομένο το Καλλιγά. Οι ντόπιοι Καραμανλάκη τη λέγαμε ανέκαθεν. Το Καλλιγά μού ακούγεται σαν το Κυριακού για τη Βικτώρια.

  110. ΙΝ said

    Η άχρηστη πληροφορία της ημέρας, αλλά μια και το ιστολόγιο είναι γλωσσικό… (για τα Ελληνικά, βέβαια, θα πείτε, αλλά τέλος πάντων).

    Γράφει ο Ian de Toffoli (και μεταφράζει η Βασιλική Κνήτου): «…σ’ αυτήν τη μικρή πράσινη λωρίδα γης που λέγεται Gréin (όνομα που θα μπορούσε ν’ αποδοθεί ως «Πρασινάδα»)»

    Με προβλημάτισε αυτό το «Gréin». Όσοι ξέρουν Αγγλικά ή Γερμανικά θ’ αναγνωρίσουν τη συγκένεια του με το Green/Grün και δεν μπορεί να σημαίνει τίποτε άλλο από «Πράσινο» (ή, εν προκειμένω, «Πρασινάδα»). Και όντως έτσι λέγεται αυτή η μικρή πράσινη λωρίδα γης στο Réimech (ή Remich, όπως το γράφει στα Γαλλικά ο Νίκος), όπως επιβεβαίωσα γκουγκλίζοντας.

    Όμως, στα επίσημα Λουξεμβουργέζικα το πράσινο λέγεται «Gréng» κι αυτό το ξέρουν και οι παρεπιδημούντες στο Μεγάλο Δουκάτο που δεν ξέρουν Λουξεμβουργέζικα, γιατί έτσι λέγεται το τοπικό κόμμα των Πρασίνων (είναι και στην κυβέρνηση από το 2013). Κάθε φορά που έχουμε κάποιου είδους εκλογές βγάζει τις αφίσες του που γράφουν «déi gréng», δηλαδή «Οι Πράσινοι».

    Τη λύση την έδωσε πάλι το γκουγκλ. Όταν γκούγκλισα το Gréin το προτελευταίο αποτέλεσμα (το τελευταίο ήταν αυτή η ανάρτηση) ήταν μία εγγραφή στο Luxemburger Wörterbuch, που υπάρχει online, σύμφωνα με την οποία το «Gréin» είναι τοπική παραλλαγή του Gréng στο «Ανατολικό άκρο (Ostrand)» του Λουξεμβούργου, εκεί όπου βρίσκεται το Réimech.

    200.000 ομιλητές μετά βίας η γλώσσα, έχει και διαλέκτους, παρακαλώ…

  111. ΙΝ said

    110 *»συγγένεια», βέβαια, συγγνώμη για το ορθογραφικό…

  112. ΣΠ said

    100
    Έλεγχος από το ΕΣΚΑΝ έγινε αιφνιδιαστικός.
    https://www.sport24.gr/football/omades/Olympiakos/aifnidiastikoi-elegxoi-toy-eskan-se-olympiako-kai-paok.5648234.html

  113. Πέπε said

    112:

    Έλεγχος από το ΕΣΚΑΝ έγινε αιφνιδιαστικός;

    Μήπως είδατε τον σκύλο μου μικρό;

  114. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    96. Πέπε

    >>’’θα πρέπει η ετυμολογία της (κατσ*φάρας) να αναζητηθεί εκτός του στενού χώρου των κρητικών ιδιωματισμών’’.
    Πράγματι, αφού, εκτός των κρητικών ασμάτων/κειμένων (π.χ. στον Κρητικό Πόλεμο του Μπουνιαλή κ.ά.) όπου συναντάται:
    – κατσηφάρα έχει και ο Ν.Ανδριώτης στο ‘Ετυμολογικό Λεξικό της ΚΝΓ’, ετυμολογώντας από κατσηφιά κλπ. (παραπέμπει σε Δ. Γεωργακ. στο Λεξ. Δελτ. 2, 126). Από ‘κει την έχει εντάξει και ο Κριαράς στο Λεξικό της Μεσαιωνικής Ελληνικής Δημώδους Γραμματείας, τ. Η΄.
    – κατσιφάρα και ο Θαν. Κωστάκης στο ‘Λεξικό της Τσακώνικης Διαλέκτου’, τ.2. Το έχει με -ι-, παρά το ότι θεωρεί ως αρχή της λ. τον «κατηφή».
    – Σε δημοτικό άσμα από τον Πύργο Ηλείας, όπου ο ανώνυμος καταγραφέας ετυμολογεί την «κατσιφάρα» κι αυτός από κατσούφη, κατηφή κλπ.
    – Και σε άλλα, που πιστοποιούν την πανελλήνια χρήση.
    Πάντως, φαίνεται να επικρατεί η γραφή με -ι-.

    – Αντίθετα η «αφούρα» είναι μάλλον κρητικής προέλευσης λέξη, δυσετυμολόγητη. Οι υπάρχουσες ετυμολογήσεις είναι από ανεπαρκείς έως αστείες…
    Ωστόσο, νομίζω κι εγώ ότι «αφούρα» και «κατσιφάρα/κατσαφούρα» ταυτίζονται σημασιολογικά και, πιθανότατα, συνδέονται ετυμολογικά.

  115. ΣΠ said

    113
    Όπως και στο ποίημα του Σεφέρη, δεν μπήκε η άνω τελεία:
    Έλεγχος από το ΕΣΚΑΝ έγινε· αιφνιδιαστικός.

  116. sarant said

    110 Κάθε χωριό και διάλεκτος! Μερσί για το σχόλιο.

  117. 112 Το διορθώσανε μάλλον.
    Ίσως ήθελε να πει: έλεγχος έγινε, αιφνιδιαστικώς. 🙂

  118. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Λουξεμβούργο
    Μιχ. Καλογεράκης/ Απ. Κίτσος/Ν. Σαραντάκος

  119. spyridos said

    110 και 116

    Τα Ραιτορωμανικά της Ελβετίας με 36.000 ομιλητές κατάφεραν μετά από χρόνια να τα κατηγοριοποιήσουν σε 5 κύριες διαλέκτους, γιατί στην πραγματικότητα είναι περισσότερες.
    Εκεί έχει βουνά και ας πούμε ότι τα φυσικά εμπόδια δημιουργούν τις διαλέκτους. Στην Μπενελούξ κάθε χωριουδάκι και γειτονιά έχει την διαλεκτό του ενώ είναι τόσο επίπεδη.
    Εντάξει έχει ποτάμια αλλά δεν εξηγούν πλήρως το φαινόμενο.

    113

    Αυτά παθαίνεις όταν αποστηθίζεις Αστερίξ

  120. sarant said

    119 Εξηγείται διότι, επειδή είναι διάλεκτος, δεν χρησιμοποιείται στον στρατό, στην τηλεόραση ή στο σχολείο κι έτσι δεν τυποποιείται. Στο κάθε χωριό λοιπόν μιλάνε την «επάνω γλώσσα» (τα γαλλικά ή τα ολλανδικά) και την κάτω γλώσσα (τη διάλεκτο του χωριού).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: