Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Βιβλία για τις γιορτές και φέτος

Posted by sarant στο 11 Δεκεμβρίου, 2019


Ο Δεκέμβρης είναι μήνας με πολλές γιορτές και συνδέεται με πολλές παραδόσεις. Έχει και το ιστολόγιο δημιουργήσει τις παραδόσεις του, που μερικές από αυτές είναι δεκεμβριάτικες -προχτές, ας πούμε, ξεκίνησε η διαδικασία για την ανάδειξη της λέξης της χρονιάς -μπορείτε να προτείνετε υποψήφιες λέξεις αν δεν το έχετε ήδη κάνει.

Με το σημερινό άρθρο τηρούμε μιαν άλλη παράδοση του ιστολογίου ή, για να μη λέω μεγάλα λόγια, μια συνήθεια που έχουμε καθιερώσει τα τελευταία χρόνια: να δημοσιεύουμε  λίγο πριν από τις γιορτές ένα βιβλιοφιλικό άρθρο, ακριβώς για να ανταλλάσσουμε προτάσεις. Το περυσινό αντίστοιχο άρθρο, με προτάσεις για βιβλία-δώρα, θα το βρείτε εδώ, ενω εδώ μπορείτε να βρείτε το άρθρο του 2017. Το άρθρο του 2016 βρίσκεται εδώ, ενώ το  αντίστοιχο άρθρο του 2015 θα το βρείτε εδώ. Υπάρχει βέβαια και το αντίστοιχο άρθρο του 2014. Τέλος, μπορείτε να βρείτε εδώ το αντίστοιχο άρθρο του 2013. (Να σημειώσω ότι βιβλιοπροτάσεις κάνουμε και το καλοκαίρι).

Πρακτικά, μπορείτε να προτείνετε όποιο βιβλίο θέλετε, αλλά θα σας συνιστούσα να αναφέρετε κυρίως βιβλία που εκδόθηκαν τα τελευταία 2-3 χρόνια και ακόμα καλύτερα μέσα στο 2019. Να διευκρινίσω ότι ζητάω η έκδοση να είναι πρόσφατη, όχι η συγγραφή του βιβλίου. Και φυσικά περιλαμβάνονται και επανεκδόσεις βιβλίων που ήταν εξαντλημένα.

Γιατί επιμένω στα καινούργια βιβλία; Επειδή, το λέω και το ξαναλέω και δεν θα κουραστώ να το επαναλαμβάνω, στις πολύ ιδιόμορφες συνθήκες κρίσης που περνάμε σήμερα το μεγάλο πρόβλημα το αντιμετωπίζουν οι νέες εκδόσεις. Παρόλο που τα βιβλία που εκδίδονται τα τελευταία χρόνια έχουν χαμηλότερες τιμές από τα παλαιότερα, ο ανταγωνισμός που αντιμετωπίζουν από παλιότερες, καλές και πάμφθηνες εκδόσεις είναι οξύτατος και εντείνεται ακόμα περισσότερο μέσα στις γιορτές. Βλέπετε, εξαιτίας της κρίσης των εφημερίδων, πολλές κυριακάτικες εφημερίδες προσφέρουν από ένα βιβλίο (και όχι μόνο) μαζί με κάθε φύλλο τους. Έπειτα, πολλοί εκδοτικοί οίκοι, και μάλιστα από τους κορυφαίους, διαθέτουν το παλιό τους στοκ σε εξευτελιστικές τιμές, με εκπτώσεις που φτάνουν το 80%. Τρίτον, έχουν πληθύνει πολύ τα βιβλιοπωλεία που διαθέτουν μεταχειρισμένα και πάμφθηνα βιβλία, ενώ τα τελευταία χρόνια ακόμα και περίπτερα του κέντρου βγάζουν πάγκους με παλιά, καλά βιβλία. Και, τέταρτον, μέσα στις γιορτές πολλοί εκδοτικοί οίκοι και άλλοι φορείς κάνουν και έκτακτα μπαζάρ, όπου πάλι διαθέτουν βιβλία κοψοχρονιάς.

Για τον βιβλιόφιλο η κατάσταση αυτή είναι από ευνοϊκή έως παραδεισένια: ακόμα κι όταν το εισόδημά του έχει περικοπεί εξαιτίας της μνημονιακής λαίλαπας, οι εκπτώσεις στα βιβλία συχνά είναι ακόμα μεγαλύτερες, οπότε η βιβλιαγοραστική του δύναμη συχνά όχι απλώς δεν έχει μειωθεί, αλλά ίσως και να έχει αυξηθεί, αν βέβαια αγοράζει κυρίως ή μόνο προσφορές και μεταχειρισμένα. Όμως για τον εκδότη, που βγάζει νέα βιβλία, η ίδια κατάσταση είναι ασφυκτική αφού τα καινούργια βιβλία, όσο και να ρίξουν τις τιμές τους, πάντα θα είναι ακριβότερα από τις προσφορές ή από τα μεταχειρισμένα.

Γι’ αυτό και επιμένω σε πρόσφατα βιβλία. (Τις προηγούμενες παραγράφους τις επαναλαμβάνω κοπυπαστηδόν τα τελευταία χρόνια -όχι επειδή θέλω να μπαζώσω χώρο στο ιστολόγιο, αλλά επειδή τις πιστεύω. Αν νομίζετε πως έχουν πάψει να ισχύουν, πείτε το).

Για να ξεκινήσω ευλογώντας τα γένια μου, εγώ φέτος έβγαλα δυο βιβλία. Την άνοιξη κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις του ΕΑΠ το βιβλίο μου «Μύθοι και πλάνες για την ελληνική γλώσσα» όπου εξετάζω 25 διαδεδομένους μύθους και πλάνες για την ελληνική γλώσσα, ανιχνεύω την προέλευση και τους λόγους της διάδοσής τους και επιχειρώ να τους ανασκευάσω. Οι τακτικοί αναγνώστες του ιστολογίου θα ξέρουν τι να περιμένουν -παραπέμπω και στην κριτική της φιλης Μαριάννας Κατσογιάννου. Το ευχάριστο είναι πως το βιβλίο πήγε καλά, εξαντλήθηκε και ήδη τυπώθηκε σε δεύτερη έκδοση.

Το δεύτερο φετινό μου βιβλίο κυκλοφόρησε μόλις πριν από λίγες μέρες. Πρόκειται για τα Συμποσιακά, τον τρίτο τόμο χρονογραφημάτων του Κώστα Βάρναλη, από τις εκδόσεις Αρχείο, όπου έχω κάνει τη φιλολογική επιμέλεια. Πολλά από τα χρονογραφήματα του τόμου είναι διαμάντια, σας το συνιστώ.

Παίρνω το θάρρος να βάλω και δυο άλλα «δικά μου» βιβλία που δεν είναι φετινά αλλά φρεσκοπερσινά, δηλαδή βγήκαν πέρσι τέτοιες μέρες. Αφενός, πρόκειται για το βιβλίο μου  Η γλώσσα έχει κέφια, εκδόθηκε από τις εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, που, διατί να το κρύψω, νομίζω πως είναι και αυτό πολύ καλή πρόταση για εορταστικό δώρο: αυτοί που θα το διαβάσουν θα διασκεδάσουν πολύ. Αφετέρου, είναι το βιβλίο «Εφτά ευτυχισμένα καλοκαίρια», το αυτοβιογραφικό αφήγημα του πατέρα μου, από τις εκδόσεις Αρχείο.

Πολλά έγραψα, ζητώ συγγνώμη για την περιαυτολογία. Σημειώνω άλλα βιβλία που διάβασα ή που θέλω να διαβάσω.

Από τις φιλικές Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, κυκλοφόρησαν μέσα στη χρονιά μερικά πολύ ενδιαφέροντα βιβλία. Πολύ πρόσφατο, το νουάρ «Στον ίσκιο της πυρκαγιάς«, του Γάλλου συγγραφέα Ερβέ Λε Κορέ, αστυνομικό μυθιστόρημα που η δράση του εκτυλίσσεται την εποχή της Κομμούνας του Παρισιού.

Ένα πολύ ιδιαίτερο βιβλίο, που σας το συνιστώ -αν και θα άξιζε να το έχω παρουσιάσει εδώ- είναι το Anima, του Μουαουάντ Ουαζντί. από τα βιβλία που χαρακτηρίζονται «πολύ δύσκολα αλλά αξίζουν τον κόπο». Πολύ επίκαιρο είναι το θεμα που πραγματεύεται το συλλογικό έργο «Το δικαίωμα να έχουμε δικαιώματα«. Σημειώνω και το κλασικό «Η ψυχολογική δομή του φασισμού» του Ζορζ Μπατάιγ.

Από τις φιλικές εκδόσεις Αρχείο, όπου έβγαλα και τον Βάρναλη, πρόσεξα (αλλά ακόμα δεν το έχω διαβάσει) μια πρόσφατη έκδοσή τους, την ιστορία ενός σπιτιού του κέντρου της Αθήνας. Πρόκειται για το Πατησίων 41, της Ευρυδίκης Τρισόν-Μιλσανή. Αδημονώ να το διαβάσω, με τραβάει πολύ αυτού του είδους η μικροϊστορία.

Παρουσιάσαμε εδώ στο ιστολόγιο τη νουβέλα Αφηγήτρια ταινιών, του Ερνάν Ριβέρα-Λετελιέ, από τις εκδόσεις Αντίποδες. Από τον ίδιο εκδοτικό οίκο σημειώνω τη συλλογή διηγημάτων Οικογενειακοί δεσμοί της Βραζιλιάνας Κλαρίσε Λισπέκτορ, που μας τη γνώρισαν οι Αντίποδες.

Μέσα στη χρονιά παρουσίασα επίσης στο ιστολόγιο τα ιστορικά αφηγήματα του Ερίκ Βουγιάρ από τις εκδόσεις Πόλις (Ημερήσια διάταξη, Κονγκό, 14η Ιουλίου). Συναρπαστική γραφή και ενδιαφέρουσα συζήτηση για το αν πρόκειται για ιστορία ή για λογοτεχνία. Είχε αναγγελθει η έκδοση κι ενός τέταρτου βιβλίου, αλλά δεν νομίζω να έχει εκδοθεί ακόμα.

Από τον ίδιο εκδοτικό οίκο παρουσίασα μέσα στη χρονιά στο ιστολόγιο το μυθιστόρημα Μέση Αγγλία του Τζόναθαν Κόου, εξαιρετικά επίκαιρο λόγω Μπρέξιτ.

Κυκλοφόρησαν όμως και πολύ αξιόλογα ελληνικά λογοτεχνικά έργα. Θα αναφέρετε κι εσείς τις δικές σας προτιμήσεις, αλλά πρέπει να μνημονεύσω το τελευταίο μυθιστόρημα του Γιάννη Μακριδάκη «Οι βάρδιες των πουλιών» που μου άρεσε πολύ και το παρουσίασα πρόσφατα στο ιστολόγιο, οπότε σας παραπέμπω στην παρουσίαση που είχαμε κάνει.

Θα αναφέρω δυο βιβλία που δεν τα έχω παρουσιάσει εδώ και που έχουν ως κοινό στοιχείο την Ήπειρο. Καταρχάς πρόκειται για την αριστοτεχνική νουβέλα «Μαύρο νερό» του Μιχάλη Μακρόπουλου, από τις εκδόσεις Κίχλη, ένα πολύ σύντομο αλλά καθηλωτικό έργο. Σε ένα ορεινό χωριό μένει ο αφηγητής με τον ανάπηρο γιο του. Το χωριό έχει σχεδόν ερημώσει ύστερα από μια οικολογική καταστροφή, που δεν την αφηγείται ο συγγραφέας καθαρά, αλλά τη μαντεύουμε στη ροή της αφήγησης. Λίγοι μόνο κάτοικοι έχουν μείνει, που αρνήθηκαν να εγκατασταθούν στα καινούργια αλλά άψυχα διαμερίσματα που τους έφτιαξε ως αποζημίωση το κράτος σε έναν οικισμό κοντά στα Γιάννενα. Για να τους εκβιάσει να εγκαταλείψουν τα μολυσμένα χωριά, το κράτος αρχίζει σιγά σιγά να σφίγγει τα λουριά: κόβει τη συγκοινωνία, καθώς και τα επιδόματα. Διαβάστε το, είναι μια συγκλονιστική δυστοπία που περιμένει σκηνοθέτη να την κάνει ταινία.

Το δεύτερο είναι η Οδός Οφθαλμιατρείου του Βαγγέλη Αυδίκου, αφιερωμένο στον Κρυστάλλη, όπου η βιογραφία του ποιητή συμπλέκεται με τις αναζητήσεις ενός ομογενή -μου κίνησε το ενδιαφέρον διότι ο συγγραφέας φέρνει στη σκηνή και τον αγαπημένο μου Γιώργο Κοτζιούλα.

Και αφού ανέφερα τον Γιώργο Κοτζιούλα, δεν μπορώ να παραλείψω ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε πολύ πρόσφατα και που αδημονώ να το πιάσω στα χέρια μου, τη νουβέλα Αντάρτες, σε επιμέλεια της Σωτηρίας Μελετίου.

Κι άλλο ένα βιβλίο που αδημονω να πιάσω στα χέρια μου και να περάσω απολαυστικές ώρες μέσα στις γιορτές. Εννοώ τον τρίτο τόμο της μνημειώδους μελέτης του Παντελή Μπουκάλα για το δημοτικό τραγούδι, με τίτλο Κόκκιν’ αχείλι εφίλησα – Το ταξίδι του φιλιού και ο έρωτας σαν υπερβολή, που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Άγρα.

Αλλά ο Μπουκάλας μάς έδωσε μέσα στη χρονιά και τη σύντομη ποιητική σύνθεση Μηλιά μου αμίλητη, ένα συγκλονιστικό κείμενο που αποτέλεσε τη βάση για ένα χορικό που ανέβηκε πρόσφατα στην Εναλλακτική Σκηνή της Λυρικής.

Και με αυτό μπήκαμε στην ποίηση, που σε άλλες ανάλογες παρουσιάσεις την είχα παραμελήσει. Πρόσφατα κυκλοφόρησαν τουλάχιστον δύο μεταφράσεις από τα Άνθη του κακού του Μποντλέρ. Καταρχάς είχαμε την πολυσυζητημένη μετάφραση του φίλου Γιώργου Κεντρωτή, από τις εκδόσεις Gutenberg, που έχει δεχτεί, πρέπει να το πω, και έντονες επικρίσεις. Δεν συμφωνω με αρκετές από τις επιλογές του μεταφραστή, αλλά δεν δέχομαι με κανένα τρόπο την ισοπεδωτική κριτική που του έγινε, η οποία πολλές φορές έδινε την αίσθηση ότι η ποίηση πρέπει, κατά τους επικριτές, να μεταφράζεται με τη γλώσσα των δελτίων ειδήσεων και κάθε αποκλίνων τύπος είναι προγραμμένος. Βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα την εισαγωγή αλλά δεν μπόρεσα να αφιερώσω αρκετό χρόνο για να κρίνω τη μετάφραση.

Η δεύτερη μετάφραση έγινε παλιά, αλλά τώρα βλέπει το φως. Πρόκειται για τη μετάφραση του μυτιληνιού Αντώνη Πρωτοπάτση, από τις εκδόσεις Σμίλη, με πρωτοβουλία του Βάσου Βόμβα. Ο Πρωτοπάτσης είχε εκδώσει το 1944 μια επιλογή από 50 ποιήματα του Μποντλέρ, είχε μεταφράσει και τα υπόλοιπα αλλά τον βρήκε ο θάνατος το 1947, στα πενήντα του χρόνια, πριν προφτάσει να τα εκδώσει. Το βρίσκω πολύ συγκινητικό που η αγάπη του επιμελητή οδήγησε σε μια ολοκληρωμένη έκδοση τόσα χρόνια μετά.

Και ένα ακόμα αξιόλογο έργο μεταφρασμένης ποίησης διάβασα φέτος, την ανθολογία Σύντομη ιστορία του λυρισμού. Πρόκειται για 61 ποιήματα από τον Δάντη έως τον Φίλιπ Λάρκιν (υπάρχει και ένα του Οράτιου) μεταφρασμένα από τον Διονύση Καψάλη και τον Γιώργο Κοροπούλη. Πολύ μού άρεσε (είχε κυκλοφορήσει και παλιότερα με 45 ποιήματα, αλλά δεν το είχα πάρει είδηση· τώρα βγήκε επαυξημένη έκδοση).

Και για να μην υποτιμήσουμε την ελληνική ποίηση, να θυμίσω ότι φέτος παρουσιάσαμε στο ιστολόγιο το Θέριστρον του Δημήτρη Κοσμόπουλου και τη συλλογή Του ουρανού και της γης του Θάνου Γιαννούδη.

Και επειδή εδώ λεξιλογούμε, θα κλείσω με ένα βιβλίο σχετικό με τη γλώσσα.

Από τις εκδόσεις Πατάκη κυκλοφόρησε ο συλλογικός τόμος Το λόγιο επίπεδο στη σύγχρονη νέα ελληνική (επιμέλεια Ασημάκη Φλιάτουρα και Άννας Συμεωνίδη-Αναστασιάδη) Μου τράβηξε την προσοχή η εκτενής μελέτη του Παναγιώτη Κριμπά για την υπερδιόρθωση αλλά όλος ο τόμος έχει πολύ ψωμί και δεν αποκλείεται κάποια θέματα να τα παρουσιάσω στο ιστολόγιο κάποτε.

Διότι βέβαια εδώ είναι ο κόμπος: ότι αγοράζουμε μεν βιβλία αλλά πρέπει και να τα διαβάσουμε -και τον ελεύθερο χρόνο μας, που έτσι κι αλλιώς διαρκώς συρρικνώνεται, τον διεκδικούν τόσες και τόσες ευχάριστες ή χρήσιμες ασχολίες και τόσοι περισπασμοί. Ακόμα και άρθρα σε ιστολόγια.

Ας μην αφήσουμε όμως αυτή τη λεπτομέρεια να μας χαλάσει τη διάθεση. Περιμένω τις δικές σας προτάσεις για βιβλία για τις γιορτές!

119 Σχόλια προς “Βιβλία για τις γιορτές και φέτος”

  1. Aghapi D said

    Καλημέρα
    ανυπομονώ να διαβάσω δυο τρία καινούρια, αν και λόγω στενότητος (και όχι μόνο) ψάχνω πολύ στις «ευκαρίες – δεύτερο χέρι» όπου και βρίσκω εξαιρετικά βιβλία
    Έχω ήδη διαβάσει την Anima και ενθουσιάστηκα

  2. atheofobos said

    Αγωνιστές του 1821 μετά την Επανάσταση Ελισ. Τσακανίκα Εκδ. Ασίνη
    Η τελευταία μπλόφα Ελ. Βαρβιτσίωτη, Βικτ.Δενδρινού Εκ.Παπαδόπουλος
    Όλη η νύχτα εδώ Ι.Χανδρινός Καστανιώτης
    Τι έμαθα περπατώντας στον κόσμο Λ.Διβάνη Καστανιώτης
    Αυτό θα πονέσει Ανταμ Κέι Κλειδάριθμος
    Ο Φοίνικας Χ.Α.Χωμενίδης

  3. Ευάγγελος said

    Καλημέρα
    Και το καινούργιο του Ισίδωρου Ζουργού ¨Οι ρετσίνες του βασιλιά» από τον Πατάκη , δεν νομίζω πως πρέπει να λείπει από την λίστα .

  4. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια και για τις πρώτες προτάσεις!

    Και με το καλημέρα, βλέπω να προτείνονται βιβλία που τα λιγουρεύομαι (που λέει και κάποιος)

  5. gaspar said

    Μια εξαιρετική πρόταση για της γιορτές -το κρατώ στα χέρια μου τώρα- είναι «Ο ελληνικός 20ος αιώνας» του Αντώνη Λιάκου. Εξετάζει σφαιρικά την ιστορία στις κοινωνικές, δημογραφικές, πολιτικές και πολιτισμικές της διαστάσεις κλέβοντας λίγο. Ξεκινάει από το 1912 και καταλήγει στις αρχές τις κρίσης το 2010 βουτώντας και στον 21ο αιώνα

  6. Λεύκιππος said

    Ενημερωτικά

    Η ουδέτερη αντωνυμία «αυτοί» (they), που χρησιμοποιείται στα αγγλικά για τους non binary ανθρώπους που επιλέγουν να μην ταυτοποιούνται ούτε ως άνδρες ούτε ως γυναίκες, επιλέχθηκε ως «η λέξη της χρονιάς» από το διαδικτυακό αμερικανικό λεξικό Merriam-Webster.

  7. asparagus said

    1. Ο «Άλλος» Ψυχρός Πόλεμος-Η αμερικανική πολιτιστική διπλωματία στην Ελλάδα, 1953-1973 (Zηνοβία Λαλιούτη, εκδ. ΠΕΚ)
    2. Δημοκρατικά Τάγματα-Οι «πραιτωριανοί» της Β Ελληνικής Δημοκρατίας 1923-1926 (Ι.Δασκαρόλης, εκδ. Παπαζήσης)
    3. Ο Τελευταίος Ήρωας Του Θρυλικού Αντιτορπιλικού «Αδρίας» (Κ.Τασσάς, Gutenberg)
    4. Η ιστορία ενός γάμου (G.Gulliksen, εκδ. Ποταμός)
    5. Σάμα (Αντόνιο ντι Μπενεντέτο, εκδ. Καστανιώτη)
    6. Οδηγίες Για Οικιακές Βοηθούς (L.Berlin, εκδ.Στερέωμα)
    7. Κόκκινα κορίτσια, πάντα πιο όμορφα (Φ. Φαζαρντί, εκδ. Angelus Novus|)

  8. sarant said

    6 Αν θες βάλε το και στο άρθρο για τη λέξη της χρονιάς

  9. Γιάννης Κουβάτσος said

    Για όσους αγαπούν την ιστορία, δύο καινούργιες εκδόσεις:
    «Μια σύντομη ιστορία της Ευρώπης» του Simon Jenkins
    «Μια σύντομη ιστορία του πώς τα γ……ε όλα» του Τομ Φίλιπς
    Από λογοτεχνία, η επανέκδοση της «Ανθρώπινης μοίρας» του Αντρέ Μαλρό, σε νέα μετάφραση σε ωραία ελληνικά, και του «Ξέρω γιατί κελαηδάει το πουλί στο κλουβί» της Μάγιας Αγγέλου.
    Το οδοιπορικό «Ταξίδι στην Ελλάδα (μια περιήγηση το 1837) του Johann Paul Ernst Greverus, πρώτη φορά μεταφρασμένο στα ελληνικά.
    Το εξαιρετικό «Ψηλά τις καρδιές. Μια οικογένεια στην Ανατολική Γερμανία» του
    Μαξίμ Λέο. Μια μοναδική αποτύπωση της γερμανικής ψυχής στον 20ό αιώνα. Διαβάστε το και δεν θα χάσετε ούτε τον χρόνο ούτε το χρήμα σας.

  10. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και αυτό. Οπωσδήποτε.
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.politeianet.gr/books/9789602218327-tenta-latifi-katina-alexandreia-makrus-o-dromos-gia-tin-ithaki-303428&ved=2ahUKEwjjouumo63mAhUCSxUIHchyCu8QFjAAegQICRAB&usg=AOvVaw2dvkHKakoTjMovue1LJpuD

  11. Εγώ θα ήθελα να προτείνω αρχικά ένα βιβλίο που δείχνει να κάνει εντός του 2019 το…ξεπέταγμά του, το » Ολτρετορέντε » από τις Εκδόσεις ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΕΣ – σε μετάφραση Βαγ.Ζήκου. (Η σελίδα στο FB : https://www.facebook.com/ekdoseisaprovleptes/ προβάλλει και την…περιήγησή του στην ελληνική ενδοχώρα με τις εκάστοτε παρουσιάσεις του).

    Το Ολτρετορέντε ήταν η γειτονιά στην Πάρμα, που κράτησε μακριά τους μελανοχίτωνες του Μουσολίνι και τον πολυδιαφημισμένο Ίταλο Μπάλμπο, «το φασίστα ιππότη» του μουσολινικού κινήματος, όταν αυτό είχε κερδίσει πλήρως την αποδοχή του ιταλικού κεφαλαίου και βάδιζε προς την εξουσία…

  12. Παναγιώτης Κ. said

    Λογοτεχνία
    Λένα Διβάνη: Ένα πεινασμένο στόμα.
    Μίμη Ανδρουλάκη:Νύχτα με πέντε φεγγάρια
    Απόστολος Δοξιάδης: Ερασιτέχνης επαναστάτης
    (Δεν γράφω άλλα λογοτεχνικά βιβλία διότι είναι κάπως παλιά…)

    Γλώσσα
    Νίκος Σαραντάκος: Η γλώσσα έχει κέφια
    Γεράσιμος Αν. Μαρκαντωνάτος: Για να μιλάμε και να γράφουμε σωστά τη γλώσσα μας
    συμβολή στην ορθή και δόκιμη χρήση της Νεοελληνικής
    Δημοσθένης Κούρτοβικ: Το νέο αντιλεξικό νεοελληνικής χρηστομάθειας.
    Σοφία Ακριδέλη: Μικρό εγχειρίδιο δημιουργικής γραφής

    Ιστορία
    Γ.Β.Δερτιλής: Επτά πόλεμοι, τέσσερις Εμφύλιοι, επτά πτωχεύσεις
    Κώστας Κωστής: Ο πλούτος της Ελλάδας
    David Brewer: Ελλάδα 1940-1949
    Andre Gerolymatos: Εμφύλιος. Ελλάδα 1943-1949
    Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας Πανεπ. Αθηνών: Η μακρά σκιά της δεκαετίας του ΄40.
    τόμος αφιερωμένος στον Χάγκεν Φλάισερ.
    Στάθης Καλύβας-Βάιος Καλογρηάς: Εμφύλιος Πόλεμος
    Δημοσθένης Κούκουνας: Ιστορία της Κατοχής

    Πολιτικά
    Γιάννης Βούλγαρης: Ελλάδα: μια χώρα παραδόξως νεωτερική.
    Κώστας Δουζίνας: Από την έδρα στα έδρανα. (Έργα και ημέρες μιας αριστερής κυβέρνησης).
    Γιώργος Καραμπελιάς: Πέραν της Αριστεράς και της δεξιάς. Η υπέρβαση.
    Γιάνη Βαρουφάκη: Ανίκητοι ηττημένοι
    Βαρβιτσιώτη-Δενδρινού: Η τελευταία μπλόφα
    ΓιώργοςΣιακαντάρης: Το πρωτείο της Δημοκρατίας.
    Η σοσιαλδημοκρατία μετά τη σοσιαλδημοκρατία
    Γιώργος Ν. Πολίτης:Εξουσιαστική Αριστερά και η κρυφή γοητεία της ανοησίας.

    Σημείωση: Δεν είναι όλα δικά μου. Έχω δανειστεί από φίλους και τις δανειστικές βιβλιοθήκες!

  13. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα και για τις προτάσεις σας! (Πού θα βρούμε χρόνο…)

  14. Divolos said

    Φετινό «Το Έπος του Ελ Σιντ», από τις εκδόσεις ρώμη. Μεταφρασμένο για πρώτη φορά απευθείας από το πρωτότυπο μεσαιωνικό κείμενο. Με πάρα πολύ καλες σημειώσεις που βοηθούν στην κατανόηση του κειμένου και της εποχής. Μικρό δείγμα εδώ: http://www.poiein.gr/2019/09/12/το-έπος-του-ελ-σιντ-εισαγωγή-πρωτότ/

  15. Το «Ρ» της Φωκίωνος Νέγρη said

    Στη Σπάρτη, κατά τη διάρκεια της πολυετούς αγωγής τους, οι νεαροί πολεμιστές αποστέλλονταν στην ύπαιθρο για ένα πολύ ιδιαίτερο είδος κυνηγιού, την κρυπτεία, την οποία ο Πλούταρχος περιγράφει ως εξής : «Τη μέρα, ήταν διάσπαρτοι σε απομακρυσμένα μέρη, όπου κρύβονταν και αναπαύονταν. Τη νύχτα, έβγαιναν στους δρόμους και κατέσφαζαν όποιον είλωτα συναντούσαν. Πολλές φορές έφταναν μέχρι τα χωράφια και σκότωναν τους δυνατότερους και τους καλύτερους».
    Αυτή η πρακτική έχει δημιουργήσει πολλές υποθέσεις: Στρατιωτική εκπαίδευση, μέτρο εκφοβισμού ενός δουλοπρεπούς πληθυσμού που υπερτερούσε αριθμητικά, μυστική επιχείρηση της αστυνομίας, που επέτρεπε την απαλλαγή από τους πιο επικίνδυνους είλωτες. Ο ιστορικός Jean Ducat εμμένει κυρίως στον αντιπροσωπευτικό ρόλο που είχε το κυνήγι των ειλώτων. Ήταν ένα τελετουργικό μύησης, η εμβέλεια του οποίου εκτεινόταν σε ολόκληρη την κοινότητα: «Η κρυπτεία ήταν σαν την εκμάθηση – ή την αναπαράσταση – ενός αγρίου κυνηγιού. Το κυνήγι προυποθέτει ένα θήραμα, ο είλωτας, του οποίου η ειδική ενδυμασία τον κάνει να μοιάζει με ζώο, είναι το θήραμα». Ο είλωτας φορούσε ένα κάλυμμα στο κεφάλι από δέρμα σκύλου (την κυνή δορά), ενώ ο κρύπτης ήταν καλυμμένος με δέρμα λύκου: «Σε αυτό το νυχτερινό κυνήγι, μέσω μιας αντίστροφης διαδικασίας, της οποίας παραδείγματα συναντάμε στις διαβατήριες τελετές, το ζώο-θήραμα αιχμαλωτίζει το ζώο-κυνηγό, ο άνθρωπος-άγριο ζώο σκοτώνει τον άνθρωπο-κατοικίδιο ζώο». Οι γιοί των κυρίων γίνονταν αρπακτικά και πλέον αναπαρήγαν εκ νέου την αρχική σκηνή της κατάκτησης. Η αυθαίρετη ανθρωποκτονία φανέρωνε, με μια ματωμένη λάμψη, την αλήθεια της εξουσίας. Υπενθύμιζε ποιος ήταν ο κύριος.

    Ανθρωποκυνηγητό: Ιστορία και φιλοσοφία της κυνηγετικής εξουσίας (Grégoire Chamayou, 2013 από τις εκδόσεις Αλλότροπο).

  16. Μπετατζής said

    1) To Anima το έχω «παρουσιάσει» πολύ πολύ συνοπτικά βέβαια στο τουίτερ :

    και εδώ το ιστολόγιο του μεταφραστή για το βιβλίο που φανερώνει (το ιστολόγιο) μεράκι και πολλές εργατοώρες αφιερωμένες : https://toutneseraitpasperdu.blogspot.com

    Σπαρακτικό είναι η λέξη για το βιβιλίο.

    2) Επειδή έχει περάσει η εποχή της αθωότητας, και χωρίς να είμαι μεταφραστής, ούτε καν γλωσσομαθής, έχω διαπιστώσει ότι οι υπερβολικές κριτικές στον Κεντρωτή έχουν πολιτικό υπόβαθρο και όχι μεταφραστικό, λόγω της δηλωμένης πολιτικής θέσης του. Μην βάζουμε λίκνους, τα έχουμε ξαναδει στο παρελθόν και βαριέμαι.

  17. Νέο Kid said

    Εγω θα προτείνω ένα εντυπωσιακό βιβλίο το οποίο διαβάζω εδώ και τρία χρόνια. Είναι ένα αξιοπερίεργο, πολύ αξιοπερίεργο βιβλίο και υπάρχει στη βιβλιοθήκη του Μπόρχες στην πτέρυγα “Transcendente”.
    Θυμίζω -ο αγαπητός Δύτης ξέρει- ότι στην πτέρυγα Τ κανένα βιβλίο δεν έχει τον ίδιο αριθμό λέξεων με κανένα από τα υπόλοιπα βιβλία, και ο αριθμός των βιβλίων της πτέρυγας είναι μεγαλύτερος από τον αριθμό των λέξεων του βιβλίου που έχει τις περισσότερες λέξεις. Με τα στοιχεία αυτά , μπορείτε να βρείτε το βιβλίο που διαβάζω εδώ και τρία χρόνια…
    Απλά να πω ότι αυτή η ανάγνωση ,μού έχει ανοίξει πνευματικούς ορίζοντες που ποτέ δεν φανταζόμουνα ότι υπάρχουν όταν διάβαζα αλλά βιβλία.
    Αισθάνομαι ελεύθερος κι αυτόνομος, ικανός για δημιουργική σκέψη χωρίς προκαταλήψεις και όρια!
    Το βιβλίο αυτό είναι ένα πραγματικό life changer. Δοκιμάστε την εμπειρία αυτή!

  18. sarant said

    Ενδιαφέρουσες προτάσεις, ευχαριστούμε!

    16β Ισχύει

  19. Γιάννης Ιατρού said

    Πόσο λείπει ο Κρόνη… (#11) !

  20. Γιάννης Ιατρού said

    19: η βεβαίως! γμτ%#@@$

  21. # 16, 18

    Μπορεί και οπαδικό (δηλωμένος γάβρος) 😀

  22. derwanderer said

    Μ’αρέσουν όλες οι επιλογές σου, ειδικά το Anima του Ουαζντί Μουαουάντ. Αλήθεια, γιατί το προτείνεις με το όνομά του αντεστραμμένο, πρώτα επώνυμο και μετά όνομα; Ίσως μπερδέψει κάποιους, ειδικά όσους δεν γνωρίζουν τον καναδολιβανέζο αυτόν θεατρικό συγγραφέα και σκηνοθέτη (κυρίως) αλλά όχι μόνο.
    Με τη σειρά μου, ας προτείνω κι εγώ αυτά τα σχετικά μικρά αλλά πολύ όμορφα και καλοφτιαγμένα βιβλία (μικρά, σχετικά φτηνά και πανέμορφα, ιδανικά για δώρα): Πρόκειται για τις εξαιρετικές (απαστράπτουσες τις αποκαλώ εγώ) έμμετρες μεταφράσεις του Μολιέρου, από τη Χρύσα Προκοπάκη.
    https://www.miet.gr/book-list/?author=Molieros#
    Οι μεταφράσεις δεν είναι καινούργιες, είχαν γίνει μεταξύ 1995 και 2005, για παραστάσεις που είχε σκηνοθετήσει ο Λευτέρης Βογιατζής, αλλά οι μεταφράστρια τις ξανακοίταξε, πριν εκδοθούν. Αμφιτρύων και Μισάνθρωπος εκδόθηκαν το 2018, το Σχολείο φέτος.
    Συνδυάζουν κάτι σχεδόν αδύνατον, την εξαιρετικά πιστή μετάφραση («αναφοράς», που λένε οι αγγλοσάξωνες), την εξαιρετικά επιτυχημένη προσπάθεια διατήρησης των ομοιοκατάληκτων στίχων του Μολιέρου, και την θεατρικότητα, τη δυνατότητα δηλαδή να παιχτούν όντως στο θέατρο και να λειτουργήσουν πραγματικά, δραματικά δηλαδή και χωρίς εκπτώσεις (κάτι που ελάχιστες άλλες έμμετρες μεταφράσεις των Γάλλων κλασικών θεατρικών συγγραφέων επιτυγχάνουν). Η απόδειξη είναι ότι νεότεροι σκηνοθέτες, πολύ διαφορετικοί από τον αρχικό τους παραγγελιοδόχο-αποδέκτη Βογιατζή, τις χρησιμοποιούν: Το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι ο περυσινός Μισάνθρωπος του Χουβαρδά στο Εθνικό Θέατρο.

  23. sarant said

    22 Πολύ καλή πρόταση της Προκοπάκη, θαύμασα τη δουλειά της στον Μισάνθρωπο -και έχω πάρει τις δύο πρώτες.

  24. Γιάννης Κουβάτσος said

    Δηλαδή η σφοδρή κριτική που ασκησε ο Γιάννης Χάρης στη μετάφραση των «Ανθέων του κακού» έχει πολιτικά κίνητρα; Ευτυχώς που ο Χάρης δεν είναι Παναθηναϊκός, αλλιώς θα λέγαμε ότι έχει οπαδικά κίνητρα. ☺
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://yannisharis.blogspot.com/2018/11/blog-post_25.html%3Fm%3D1&ved=2ahUKEwiV0qPa0K3mAhWsQxUIHWcLAdYQFjAAegQIBhAC&usg=AOvVaw3uPFWrTycMLlLmjR6hMK7R&cshid=1576068576517

  25. Dimitris said

    17 το «π», διαβαζεις?
    καταπλητικό…
    εγώ αυτή την περίοδο είμαι στη μέση του «E μικρό». 🙂

  26. Σωτήρς said

    16 Η ελληνική μετάφραση του «Ανθρωποκυνηγητού» έχει θέματα. Σύγκρινα το πρωτότυπο με την ελληνική μετάφραση στο βιβλιοπωλείο και βρήκα δύο χοντράδες στις πρώτες τέσσερις σελίδες. Θύμωσα κάπως και αγόρασα το πρωτότυπο κι ας είχε δεκαπέντε ευρώ παραπάνω.

  27. Γιάννης Κουβάτσος said

    16 β. Βαριέσαι και να μας εξηγήσεις ποιοι είναι αυτοί που έχουν πολιτικά κίνητρα και πόθεν τεκμαίρεται τούτο; Βαριέμαι σημαίνει ότι ωχ, τώρα, για τα αυταπόδεικτα θα μιλάμε; Δεν είναι για όλους αυταπόδεικτα και μην ξεχνάμε και τη γνωστή μανία καταδίωξης από την οποία πάσχει διαχρονικά ο πολιτικός σου χώρος. Κάθε κριτική βαφτίζεται αντικομμουνισμός, ώστε να αποδυναμώνεται και να απαξιώνεται. Ε, δεν πάει έτσι. Κάνα επιχείρημα παίζει;

  28. Divolos said

    #17 Μιλάς με γρίφους αν και όχι γέροντας αλλά kid 🙂
    Φώτισέ μας κι εμάς.

  29. Απίστευτα πράγματα από σάϊτ (μάλλον του Μαρινάκη) που πρόσκειται στον ΟΣΦΠ για το πάρσιμο της Κωνσταντινούπολης, τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο ( ΓΠΠ< γειά σου Λάμπρο !! ) τον μαρμαρωμένο βασιλιά, τον Αντίχριστο και άλλα εντελώς διασκεδαστικά. Πολύ κουτόχορτο, λέμε !!

    https://piraeuspress.gr/hellas/ekklisia/390090/geron-efrem-arizonas-molis-paroume-tin-poli-tha-akolouthisoun-33-chronia/

  30. Το «Ρ» της Φωκίωνος Νέγρη said

    26: Έχεις δίκιο, η γενική επιμέλεια της μετάφρασης έχει θεματάκια.

  31. Χαρούλα said

    Πρώτη εκδοτική απόπειρα. Ποίηση. Από έγκυρο επιστήμονα της Ιατρικής, που ανοίγει τα φτερά του και αλλού.. Κυρίως για την Αγάπη. Μικρό, λυρικό, και κατά την άποψη μου, έτοιμο για μελοποίηση..
    https://www.politeianet.gr/books/9789606400032-papanas-nikos-iolkos-proti-dimotikou-kai-alla-303759

  32. Γς said

    Πριν 5 χρόνια κάποιος πρότεινε το «Καρυότυπος» (Κίχλη 2014) του Ακη Παπαντώνη. Και το σχολίασα:

    .https://caktos.blogspot.com/2014/12/blog-post_23.html

  33. Νέο Kid said

    28. Κοίτα να δεις. Ψιλοντράπηκα να γράψω ότι έχω να διαβάσω καινούργιο βιβλίο ( δηλαδή, και σε κάτι παλιά που εχω, μόνο επιλεκτικό ξεφύλλισμα…) για μάλλον περισσότερα από τρία χρόνια , και σκέφτηκα αυτή τη διασκεδαστική (ελπίζω) μαθηματική δυστοπία .
    Μια βιβλιοθήκη με αυτές τις προδιαγραφές έχει υποχρεωτικά ένα βιβλίο που είναι εξ ορισμού το πιο ενδιαφέρον , αφού έχει 0 λέξεις. Και φυσικά , το βιβλίο «χωρίς όνομα και χωρίς κείμενο» δεν μπορεί να λείπει από τη λαβυρινθώδη βιβλιοθήκη …☺️
    Ως προς το μαθηματικό σκέλος , αν και δεν φαίνεται τόσο προφανές , αν το σκεφτεί κανείς για έναν μικρό αριθμό βιβλίων, είναι! Ας πούμε αν η βιβλιοθήκη έχει 3 βιβλία , το βιβλίο με τις περισσότερες λέξεις έχει 2 λέξεις και υποχρεωτικά τα άλλα δυο βιβλία έχουν 1 και 0 λέξεις αντίστοιχα, αφού κανένα βιβλίο δεν μπορεί να έχει ίδιο αριθμό λέξεων με άλλο.
    Επαγωγικά, όσα και ναναι τα βιβλία και πι λέξεις τους , πάντα πρέπει να υπάρχει ένα και μόνο «κενό»
    Και επειδή τα καλά και συμφέροντα …συμφέρουν! ειλικρινά πιστεύω ότι η μή ανάγνωση για ένα ικανό διάστημα προσφέρει οφέλη .

  34. ΣΠ said

    33
    Είχα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι δεν έχεις διαβάσει επί τρία χρόνια αλλά δεν σκέφτηκα το βιβλίο με 0 λέξεις. Απλώς σκέφτηκα ότι δεν μπορεί να υπάρξει τέτοια βιβλιοθήκη επειδή δεν γίνεται να βάλεις n-m πράγματα (ανά ένα) σε n θήκες και να μη μείνει θήκη κενή.

  35. ΣΠ said

    33
    Νομίζω ότι θάπρεπε να πεις ότι «ο αριθμός των βιβλίων της πτέρυγας είναι κατά ένα μεγαλύτερος από τον αριθμό των λέξεων του βιβλίου που έχει τις περισσότερες λέξεις».

  36. Νέο Kid said

    35. Σταύρο, δεν είναι απαραίτητο το «κατά ένα». Αν είναι περισσότερα τα βιβλία από τις λέξεις του μεγαλύτερου σε λέξεις βιβλίου, πάντα θα υπάρχει υποχρεωτικά το αδειανό.

  37. Σχολιαστής said

    4 Προτάσεις (τρεις πρόσφατες εκδόσεις και μία παλιότερη που έγινε φέτος επίκαιρη):

    1. ΤΟ ΑΡΧΕΓΟΝΟ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ ΚΑΙΡΟΙ – TOKARCZUK OLGA (Ιούνιος 2017)

    Το μοναδικό βιβλίο της πρόσφατης νομπελίστριας – εξαιρετικό. Μέσα από τις μικροϊστορίες ορισμένων κατοίκων ενός χωριού, του Αρχέγονου, παρεμβάλλεται η ιστορία του 20ου αιώνα. Εξαιρετικό, άξιζε το νόμπελ με το παραπάνω.

    2. ΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ ΑΝΤΙΣΚΗΝΟ – ULITSKAYA LUDMILA (Μάρτιος 2019)

    Ένα καταπληκτικό μυθιστόρημα που αναφέρεται στη ζωή τριών φίλων και εξελίσσεται τα 40 τελευταία χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης. Αστείο, συγκινητικό. Το μέγεθός του (770 σελίδες) μην σας αποτρέψει, διαβάζεται ευχάριστα.

    3. ΜΟΡΦΩΜΕΝΗ – WESTOVER TARA (Ιούνιος 2019)

    Μια δυνατή αυτοβιογραφία από τη σύγχρονη Αμερική. Απίστευτο, ειλικρινές, δίκαια έγινε μπεστ σέλερ. (ή ευπώλητο;).

    4. ΑΣΠΟΝΔΟΙ ΑΔΕΛΦΟΙ – ΕΒΡΑΙΟΙ, ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ, ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ – ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ ΣΤΑΥΡΟΣ (Ιούνιος 2019)

    Η αδυναμία να συνυπάρχουμε – ένα διαρκώς επίκαιρο βιβλίο του γνωστού συγγραφέα Σταύρου Ζουμπουλάκη.

    Καλές γιορτές σε όλους

  38. Σχολιαστής said

    …Το μοναδικό βιβλίο της πρόσφατης νομπελίστριας που κυκλοφορεί στα ελληνικά

  39. ΣΠ said

    35
    Όμως δεν είναι δυνατόν να είναι περισσότερα. Πάρε για παράδειγμα 5 βιβλία και αυτό με τις περισσότερες λέξεις έχει 3. Έχουμε λοιπόν βιβλία με 0, 1, 2 και 3 λέξεις. Το πέμπτο;

  40. Σχολιαστής said

    >33..πιστεύω ότι η μή ανάγνωση για ένα ικανό διάστημα προσφέρει οφέλη

    στην Ελλάδα το ποσοστό των ανθρώπων που διάβασαν:
    -τουλάχιστον ένα βιβλίο στη χώρα μας είναι 48,8%!
    -πάνω από 10 βιβλίο τον χρόνο ήταν 7,8%!

    Πηγή: https://www.oanagnostis.gr/%CF%80%CF%8C%CF%83%CE%BF%CE%B9-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%B2%CE%AC%CE%B6%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1-%CF%80%CF%8C%CF%83%CE%BF%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%B7/

  41. Νέο Kid said

    39. Ναι… I stand corrected! ☺️

  42. Νέο Kid said

    40. Ναι. Δηλαδή; Τι ερμηνεία δίνεις σ αυτά τα ποσοστά;

  43. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα σχόλια και για τις προτάσεις!

    40 Δηλαδή οι περισσότεροι δεν διάβασαν κανένα βιβλίο, ε;

    27 Νομιζω ότι εννοεί την επίθεση της Athens Review of Books

  44. Σχολιαστής said

    >42
    Επειδή είπες ότι ψιλοντράπηκες που τα τελευταία τρία χρόνια δεν διάβασες κανένα βιβλίο, νομίζω ότι δεν χρειάζεται να ντρέπεσαι, αφού 1 στους 2 δεν διαβάζει κανένα βιβλίο το χρόνο.
    😉

  45. Pedis said

    Πρώτον είναι έρευνα … κατά δήλωση των ερωτώμενων, οπότε δεν πολυέχει αξια όσον αφορά αυτούς που λένε ότι διάβασαν δέκα βιβλία.

    Δευτερον, για όσους λένε ότι διάβασαν ένα βιβλίο το χρόνο μπορεί κάλλιστα να είναι ο εορταστικός δερματόδετος τομος του μπλεκ ή ο συλλεκτικός τόμος των 4 τροχών αν είναι άντρες (χλωμό κι αυτό, οι άντρες δεν διαβάζουν), και ροζ λογοτεχνία αν είναι γυναίκες, δηλ 100% από όσες λένε ότι διάβασαν ένα βιβλίο το χρόνο.

    Στην έρευνα υπάρχει το ερώτημα αν θυμούνται τον τίτλο;

  46. Νέο Kid said

    44. Α οκ. Η ψιλοντροπή μου πήγαινε για δα μέσα , που οι σχολιασταί είναι κατά κανόνα διαβαστεροί. Σιγά μην ντραπώ παραέξω…😜

  47. Γιάννης Κουβάτσος said

    43: Η ιδιόρρυθμη, συχνά εξεζητημένη, επιλογή λέξεων του κ. Κεντρωτή σε άλλους αρέσει , σε άλλους όχι και προκαλεί τα επικριτικά σχόλιά τους. Για τη μετάφραση του «Βιργιλίου θάνατος» ο Βιστωνίτης του έγραψε ύμνο, ενώ του Βασιλικού δεν του άρεσε . Εμένα του μικρού, άλλοτε με δυσκόλευε και άλλοτε με θάμπωνε (ακόμα θυμάμαι υπέροχες λέξεις όπως οικειόξενος). Θέμα γούστου, οκ, αλλά να βλέπουμε πίσω απ’ όλα πολιτικά κίνητρα; Όλοι οι μεταφραστές έχουν τις πολιτικές πεποιθήσεις τους, τις κομματικές τους προτιμήσεις, έτσι δεν είναι;

  48. Γιάννης Κουβάτσος said

    Όντως ανόητη ερώτηση το πόσα βιβλία διαβάσατε φέτος. Σαν να είναι το βιβλίο καταναλωτικό προϊόν που μετριέται ποσοτικά όπως η φέτα και οι σοκολάτες. Η ανάγνωση 30 μαντοδημουλίδων σε κάνει διαβαστερό, ενώ αν διαβάσεις καμιά δεκαριά φορές π.χ. τον Δον Κιχώτη και τίποτε άλλο θα πρέπει να ντρέπεσαι.

  49. Γιάννης Κουβάτσος said

    47:Διορθώνω: Του Κουμανταρέα δεν άρεσε, όχι του Βασιλικού. Είχε δηλώσει ότι δεν μπόρεσε να πάει πέρα από τη δέκατη σελίδα εξαιτίας της μετάφρασης. Είπαμε, γούστα είναι αυτά, αλλά δεν νομίζω να έπαιξε ρόλο η πολιτική ένταξη του κ.Κεντρωτή. ☺

  50. Σ said

    Μπαίνω στον πειρασμό να κάνω μια αναφορά σε βιβλία που προτάθηκαν ήδη και τυχαίνει να έχω διαβάσει.
    Πρώτα μια πολύ θετική αναφορά στις «Οδηγίες για οικιακές βοηθούς» του σχολίου 7. Πρόκειται για διηγήματα που βασίζονται στα βιώματα μιας Αμερικανίδας της ανώτερης μεσαίας τάξης που εμπλέκεται σε παρέες, καταστάσεις και συμπεριφορές αναντίστοιχες της κοινωνικής της θέσης. Δεν είναι όλες οι ιστορίες στο ίδιο επίπεδο, σε πολλές από αυτές όμως η ζωντάνια της αφήγησης, ο ρυθμός, το χιούμορ, οι ανατροπές δίνουν ένα ολοζώντανο ανάγλυφο, του οποίου έχουμε την ευκαιρία να κοιτάξουμε και τη σκοτεινή πλευρά. Το βιβλίο είχε προταθεί και το καλοκαίρι στα σχόλια του αντίστοιχου άρθρου.
    Η μετάφραση του Μισάνθρωπου από την Προκοπάκη μου είχε κάνει κι εμένα εντύπωση για την αβίαστη ροή της. Προαπαιτούμενη βέβαια για θεατρικό κείμενο.

    Θέλω να κάνω και μια πολύ αρνητική αναφορά σε δυο βιβλία του σχολίου 12, τον «πλούτο της Ελλάδας» και το «Ελλάδα μια χώρα παραδόξως νεωτερική». Δεν είμαι από άποψη γνωστικού πεδίου αρμόδιος για να τα κρίνω, αλλά είναι τόσο εξόφθαλμα απαράδεκτα που νομίζω οποιοσδήποτε επαρκής αναγνώστης μπορεί να το διαπιστώσει. Ειδικά το πρώτο είναι επιπέδου (πολύ) εκτεταμένης σχολικής εργασίας. Ένα κοπυπάστωμα χωρίς εμφανή δομή, άρρυθμο, ακατέργαστο με μόνο οδηγό τη χρονική ακολουθία. Αφήνω τις αντιδραστικές απόψεις που (υποτίθεται ότι) υποστηρίζει.

  51. Χρήστος Δ. Τσατσαρώνης said

    Η νέα συλλογή του εξαιρετικού Κύπριου ποιητή Γιώργου Καλοζώη «Η πλαστικότητα των μορίων», από τις εκδόσεις «Φαρφουλάς».

    Χρήστος Δ. Τσατσαρώνης
    http://www.badsadstories.blogspot.gr
    http://www.badsadstreetphotos.blogspot.gr

  52. MA said

    Καλησπέρα,

    Πολύ ωραίες προτάσεις και του Νικοκύρη και των σχολιαστών

    Εγώ θα προτείνω τα ακόλουθα:

    Άνθρωπος στη σκιά, μια ελληνική ιστορία, του Νικόλα Σεβαστάκη (μυθιστόρημα για την Ελλάδα των τελευταίων σαράντα χρόνων)

    Πύλη εισόδου της Μάρως Δούκα

    Επικίνδυνοι συγγραφείς του Κώστα Αρκουδέα

    Οι πληροφοριοδότες του Χουάν Γκάμπριελ Βάσκες (μυθιστόρημα για την Κολομβία της δεκαετίας του 1940 και το κυνήγι Γερμανών ναζιστών και μη)

    Μου είναι μικρός αυτός ο τάφος, της Biljana Srbljanovic (θεατρικό για τον Γκαβρίλο Πρίντσιπ)

    Το αρχέγονο και άλλες ιστορίες της φετινής νομπελίστριας (ζωές στην Πολωνία του 20ού αιώνα)

    19-20 Κύριε Ιατρού, και εγώ τη σκέφτηκα σήμερα την Κρόνη, πάντα είχε να μας προτείνει ενδιαφέροντα βιβλία

    Ευχαριστώ την Εφη-Έφη για τους Ονειροπόλους του Volker Weidermann

  53. sarant said

    Ευχαριστώ για τις νεότερες προτάσεις!

  54. Γαβριήλ said

    «Ο σύντομος χειμώνας της Ληστοκρατίας» του Δημήτρη Λάμπρου.
    Εκδόσεις «Λεξίτυπον»
    Ιστορικό μυθιστόρημα που αναφέρεται στη Ληστοκρατία της Ελλάδος του 19ου αιώνα.
    Ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο, μια εξαιρετική ιστορική έρευνα με μεστή, δυνατή γραφή και πάντα επίκαιρο!

  55. Μπετατζής said

    Kαι την άθενς ριβιού εννοώ αλλά και τον γιάννη χάρη που έχει από παλιά βεντέτα μαζί του.

    Και αυτό που επικρίνω είναι η εμπάθεια στην κριτική με οξείς χαρακτηρισμούς και ύβρεις. Άλλο είναι να πει κανείς ότι δεν του αρέσει η μετάφραση και ότι διαφωνεί με συγκεκριμένες μεταφραστικές επιλογές και άλλο να βγάζει ο κριτικός τον μεταφραστή άσχετο και αγράμματο και να τον καθυβρίζει. Πίσω από την εμπάθεια και τους χαρακτηρισμούς κρύβονται τα πολιτικά ή και άλλα προσωπικά κίνητρα, όχι πίσω από την απλή κριτική. Φεύγω τώρα, γιατί πρέπει να κρυφτώ από κάτι περίεργους τύπους που με καταδιώκουν από το πρωί.

  56. Πέπε said

    @48
    Ανάμεσα στα βιβλία που απέκτησα φέτος περιλαμβάνονται δύο λεξικά. Αν πω ότι δεν τα διάβασα δε θα είναι αληθές, αφού τα συμβουλεύομαι κάθε τόσο, αλλά φυσικά δεν μπορώ και να ισχυριστώ ότι «τα διάβασα».

    Επίσης, είμαι όλη την ώρα μ’ ένα σχολικό βιβλίο ή βοήθημα μπροστά μου, ανοιχτό, το οποίο διαβάζω. Αλλά το ίδιο κάνω από τότε που βγήκαν, και …δεν τα ‘χω τελειώσει!

    Οπότε, με διάφορα τέτοια παραδείγματα αρχίζω ν’ αναρωτιέμαι πόσα βιβλία να ‘χει διαβάσει φέτος αυτός που άρχισε να ρωτάει τους άλλους. Πράγματι, συγκεκριμένη απάντηση με νούμερο μπορώ να δώσω μόνο για τα μυθιστορήματα και ελάχιστα επιστημονικά τα οποία, όντως, διάβασα από την αρχή μέχρι το τέλος. Που και πάλι σχετιό είναι, γιατί έχω παρατήσει μερικά, αλλά για να παρατήσω ένα βιβλίο τού δίνω πάντα πολλά περιθώρια, οπότε μπορεί να έχω διαβάσει και καμιά κατοστή σελίδες.

    ____________________________

    Υπάρχουν τουλάχιστον δύο βιβλία με 0 λέξεις. Είχαν βγει πριν καμιά εικοσαριά χρόνια άκρες-μέσες, και είχαν σημειώσει κάποια πρόσκαιρη επιτυχία. Λέγονταν «Όλα όσα ξέρουν οι άντρες για τις γυναίκες» και «Όλα όσα ξέρουν οι γυναίκες για τους άντρες». Εξωτερικά δύο κανονικές εκδόσεις, με εξώφυλλο, τίτλο, συγγραφέα και όλα τα κομφόρ, και με πολλές σελίδες, αλλά εσωτερικά ήταν όλες άσπρες σαν το άγραφο χαρτί.

    Στη βιβλιοθήκη του Μπόρχες μπορεί να υπάρχει μόνο το ένα από τα δύο.

  57. venios said

    Σε ένα ιατρικό συνέδριο σεξολογίας ο ομιλητής αναφέρθηκε στη συχνότητα ερωτικών συνευρέσεων ανά επάγγελμα, και κλείνοντας είπε «Ας θεωρήσουμε και το δικό μας επάγγελμα. Όσοι από σας έχετε επαφή πάνω από μια φορά τη βδομάδα, να σηκώσουν χέρια». Σηκώνονται κάποια χέρια. Από μια φορά τη βδομάδα μέχρι μια φορά το μήνα σηκώνονται περισσότερα, ακόμη πιο πολλά για μέχρι μια φορά τρίμηνο, λιγοστεύουν στο εξάμηνο, πολύ λίγοι για μια φορά το χρόνο, και για πάνω απ΄ένα χρόνο σηκώνεται όρθιος ένας σύνεδρος φωνάζοντας «Εγώ! εγώ! εγώ!». «Καλά, καθίστε κύριε συνάδελφε, σας ακούσαμε» «Μα ήταν χτες! ήταν χτες! ήταν χτες!»
    Έτσι λοιπόν κι εγώ, που εκδίδομαι απανιότερα απ’οσο ο κύριος συνευρίσκεται, βγάζω ένα βιβλίο στις εκδόσεις Άπαρσις, με τίτλο «Αλφαβητάρι για μεγάλους», που δεν πρόκειται να αλλάξει τη ροή του κόσμου, αλλά τουλάχιστον αυτό το ξέρει ο συγγραφέας.
    Βιβλιοπαρουσίαση την Παρασκευή 20 Δεκεμβρίου, στις 19.30 στο Art Εδέμ, Αριστοφάνους 13, Ψυρρή

  58. Γιάννης Κουβάτσος said

    Βιβλίο με λευκές σελίδες είναι και το «Όσα γνωρίζουν οι νεοέλληνες για τους αρχαίους Έλληνες» του Ρένου Αποστολίδη.

  59. Jane said

    Τελευταία διάβασα και προτείνω τα εξής:

    1. «Απόμεινε από τον χρόνο μια ώρα» του Ναγκίμπ Μαχφούζ , εκδ. Ψυχογιός .

    Ωραίο και ευκολοδιάβαστο, 200 σελίδες είναι όλο, κλασικός Μαχφούζ με ωραίες περιγραφές και πολύ συναίσθημα. Ο συγγραφέας μέσα από τις σχέσεις μιας οικογένειας αφηγείται τις πολιτικές αλλαγές και το ιδεολογικό πλαίσιο από τον μεσοπόλεμο ως τη δεκαετία του ’60 με τον Νάσερ.

    Απόσπασμα
    Η επανάσταση είναι πάνω από ότι πρέπει μετριοπαθής μαμά, είπε μια μέρα στη μητέρα του. Η Μουνίρα ξαφνιάστηκε και τον ρώτησε: Και τι ήθελες να γίνει, κομμουνιστική;
    Και τι είναι κομμουνισμός , μαμά ; τη ρώτησε.
    Η Μουνίρα δίστασε λίγο κι ύστερα του είπε: Κομμουνισμός ίσον αθεϊσμός.
    Το πρόσωπο του νέου σκυθρώπιασε. Ομολόγησε στον εαυτό του πως του ήταν πιο εύκολο να χάσει τη Σεχάμ παρά να χάσει εξαιτίας της τη θρησκεία του.

    2. «Πέρα από τη Ρωσία» του Μπράιαν Γκρόουβερ, εκδ. Ψυχογιός

    Βασίζεται σε αληθινή ιστορία. Καλογραμμένο, με την αναγκαία δόση αντικομμουνισμού, 350 σελίδες. Αναφέρεται σ’ έναν Άγγλο που πήγε στη Σοβιετική Ένωση τη δεκαετία του ’30 για να δουλέψει σαν μηχανικός για έναν τύπο που συνεργαζόταν με μια ρωσική επιχείρηση. Εκεί ερωτεύτηκε μια Ρωσίδα και έζησε μια περιπέτεια.

    Απόσπασμα
    «Να θυμόσαστε ότι η Μόσχα είναι η πόλη του παντός», μας είπε ο Τάλμποτ καθώς το τρένο διέτρεχε τις τελευταίες ώρες του ταξιδιού μας. «Τα πάντα είναι νόμιμα και δυνατά. Όλα είναι θέμα μπλατ».
    «Μπλατ» είναι η ρωσική λέξη που απέδιδε το ανεπίσημο δίκτυο γνωριμιών και συμφωνιών που επέτρεπαν στο σύστημα να λειτουργεί σχετικά αποτελεσματικά. Αν ανήκες σ’ αυτό, μπορούσες να κάνεις τα πάντα. Έμοιαζε λίγο με τις συντεχνίες αποφοίτων στην Αγγλία , μόνο που ήταν πιο ανοιχτό στους έξω, οι οποίοι ήταν πρόθυμοι να τηρήσουν τους κανόνες και να φροντίσουν να πάρουν οι κατάλληλοι άνθρωποι αυτό που ήθελαν.

    Επίσης έχω μισοδιαβασμένο το «Η αστυνόμος» του Ανδρέα Μήτσου, που είναι εκπληκτικό ως σύλληψη και ως γραφή μέχρι στιγμής. Από τις εκδ. Καστανιώτη, 255 σελίδες.
    Για τα Χριστούγεννα ζήτησα από τον…Αη Βασίλη να μου φέρει το «No society , το τέλος της μεσαίας τάξης της Δύσης», του Κριστόφ Γκιλουί , που κυκλοφόρησε πρόσφατα και μου φάνηκε ενδιαφέρον.

  60. mitsos said

    Καλησπέρα σας

    Έχω διαβάσει μόνο τις προτάσεις του Νικοκύρη και τις προτάσεις μέχρι το σχόλιο 25 …

    Μόλις γύρισα όμως από μια παρουσίαση βιβλίου
    ( εδώ στην Επαρχία είναι σπάνιες αυτές οι εκδηλώσεις και τις τιμούμε οι πιστοί -οι ίδιοι πάντα δηλαδή )
    Το βιβλίο «1983» του Χριστόφορου Κάσδαγλη https://www.culturenow.gr/1983-xristoforos-kasdaglis/
    δεν το έχω διαβάσει ( μόλις το πήρα από τα χέρια του συγγραφέα με την αφιέρωσή του ) και άρα δεν μπορώ ακόμα να σας το προτείνω αλλά η εκδήλωση δεν ήταν μόνο πολύ όμορφη και ζωντανή αλλά μάλλον ξεπέρασε κάθε προσδοκία συμμετοχής σε επαρχιακή Κωμόπολη. Αφού σκέφτομαι μήπως οι περισσοτεροι μπήκαν για να γλιτώσουν τα μπουρίνια της Διούς (!) .

  61. Πέπε said

    #56β (δικό μου):

    Η ελληνική έκδοση δε φαίνεται να έχει αφήσει στο ίντερνετ σημαντικά ίχνη του περάσματός της. Βρήκα για τν αγγλική, αλλά μόνο για το Όσα ξέρουν οι άντρες…, όχι το αντίστροφο. Μπας και το φαντάστηκα;

    https://books.google.gr/books/about/Everything_Men_Know_About_Women.html?id=rUIzUuTUUZYC&redir_esc=y

  62. mitsos said

    Η Διδώ της Διδούς

  63. Περιονουσκιας said

    14. Κρίμα που ο μεταφραστής του «Σιντ» δεν ακολουθεί και την προφορά των ισπανικών κατά την εποχή του έπους και μας γεμίζει με «θου» και «θου».

  64. Πέπε said

    58
    Δεν το γνώριζα. Το γκούγκλαρα τώρα και διάβασα μερικές περιλήψεις.

    Ο Ιανός το έχει στην κατηγορία «κόμιξ». Ενδιαφέρουσα άποψη: αν οι σελίδες δεν ήταν λευκές, το βιβλίο θα κατηγοριοποιούνταν ανάλογα με το τι περιέχει. Εφόσον είναι λευκές, κατηγοριοποιείται ανάλογα με το τι δεν περιέχει. Και πράγματι, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι δεν περιέχει κόμιξ.

    (-Ένα σουβλάκι χωρίς τζατζίκι.
    -Μου ‘χει τελειώσει το τζατζίκι, να το κάνουμε χωρίς κρεμμύδι;)

  65. Jane said

  66. Σ said

    57. Η παρουσίαση με έπεισε. Θα το διαβάσω.

  67. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα και τις προτάσεις!

    56 Εγώ από πέρυσι μετράω πόσα βιβλία διαβάζω κι έτσι φέτος έχω στο τεφτέρι μου 71 ως σήμερα. Κλέβω βέβαια, διότι μετράω και μερικά που τα άφησα στη μέση (αν και όχι όλα όσα αφήνω στη μέση) ενώ επίσης μέτρησα και τα βιβλία που έγραψα/επιμελήθηκα.

    57 Βένιο, καλοτάξιδο. Ίσως περάσω, δεν υπόσχομαι όμως.

  68. odinmac said

    Ας προτείνω κι εγώ 2-3 βιβλία που μ’ άρεσαν:

    «O Στόουνερ» του John Williams

    https://www.ebooks.gr/gr/catalog/ο-στοουνερ-394109.html

    Καταπληκτικό βιβλίο, το συνιστώ σε όλους αλλά κυρίως στον Γιάννη Κουβάτσο (θ’ αρέσει πολύ και στην Λου) 😀

    «Οι λύκοι επιστρέφουν»

    Μπέρτολτ Μπρεχτ, ‘Αννα Ζέγκερς, Χάινριχ Μπελ, Ίνγκεμποργκ Μπάχμαν, Μαξ Φρις, Χάινερ Μίλερ κ.ά. Πώς βίωσαν σπουδαίοι γερμανόφωνοι συγγραφείς -κάποιοι ήταν εβραίοι- την ήττα και τα συντρίμμια του ναζιστικού καθεστώτος;

    Είκοσι εννέα συγκλονιστικά διηγήματα της λογοτεχνίας των ερειπίων, καθημερινές προσωπικές ιστορίες στη Γερμανία κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου αλλά και αμέσως μετά.
    Τα κείμενά τους αποτελούν ομολογία συλλογικής ευθύνης και ψυχικού άλγους, ένω συγχρόνως προβάλλουν τον καθημερινό αγώνα επιβίωσης του λαού μέσα σ’ ένα σκηνικό απόλυτης ερήμωσης: ερείπια των πόλεων αλλά και ερείπια της ψυχής και της κοσμοαντίληψης των ανθρώπων. Τα περισσότερα είναι σύντομα, χαμηλόφωνα, μ’ έναν λόγο κοφτό που κόβει την ανάσα.

    https://www.ebooks.gr/gr/catalog/ο-στοουνερ-394109.html

    «Λόγια της τρέλας» Συλλογικό

    Σε αυτή τη μικρή συλλογή ποιημάτων και πεζών περιλαμβάνονται κείμενα που εκφράζουν οριακές καταστάσεις της ανθρώπινης συνείδησης και της ψυχικής αντοχής

    https://www.ebooks.gr/gr/catalog/λογια-της-τρελας-403690.html

    Και ένα που μόλις έλαβα, αδιάβαστο:
    «Οι περιπέτειες του Ρόντερικ Ράντομ»

    https://www.ebooks.gr/gr/catalog/οι-περιπετειες-του-ροντερικ-ραντομ-416800.html

  69. odinmac said

    Μπήκε δύο φορές ο Στόουνερ, το «οι λύκοι επιστρέφουν» εδώ:https://www.ebooks.gr/gr/catalog/οι-λυκοι-επιστρεφουν-405542.html

  70. ματαιότης ματαιοτήτων said

    Ένα είναι το βιβλίο της χρονιάς για φέτος: «Οι Έλληνες και ο Ελληνικός Έρως» (εκδόσεις «Αλεξάνδρεια», Μάίος 2019) του κορυφαίου ελληνιστή και ειδήμονος του Ελληνικού Έρωτος, James Davidson (1η κυκλοφορία στα αγγλικά το 2008 υπό τον τίτλο «The Greeks and Greek Love»), που ανατρέπει οριστικά τις ανιστόρητες παπαριές του Sir Kenneth Dover (1920 – 2010) όπως εκφράστηκαν στο διαβόητο «Greek Homosexuality»
    (1978), που τόσο λάτρεψαν οι ομοφυλόφιλοι όλου του κόσμου, διότι τους συνέφερε να θεωρούν τον εαυτό τους «ομοϊδεάτη» στα ερωτικά γούστα με τους Αρχαίους Έλληνες…

    Μεταξύ άλλων, στο 766 σελίδων (στην ελληνική έκδοση) αριστούργημά του, ο James Davidson αποδεικνύει οριστικώς και αμετακλήτως ότι:

    1. Δεν υπήρχε Σοδομισμός (όπως ισχυρίζεται ο Sir Kenneth Dover) στην σχέση Εραστού και Ερωμένου, αλλά το πολύ – πολύ Διαμηρισμός (= τριβή του πέους στους μηρούς και εκσπερμάτισις στα μπούτια). Γι’ αυτό και οι αρχαίοι Έλληνες έφηβοι που είχαν χρηματίσει Ερωμένοι στα νιάτα τους (Αλκιβιάδης κλπ.), δεν γινόσαντε παθητικοί ομοφυλόφιλοι όταν μεγάλωναν, όπως οι σημερινοί έφηβοι που έχουν μιά πρωκτική εμπειρία και τους αρέσει

    2. Και μόνο το γεγονός ότι οι αρχαίοι Έλληνες απεχθάνοντο τα μεγάλα πέη (όλα τα ελληνικά αγάλματα και οι ζωγραφικές παραστάσεις των αγγείων παρουσιάζουν τους άνδρες με μικρότερα του φυσικού μεγέθους πέη), τα θεωρούσαν ως κάτι το ζωώδες και τα απέδιδαν στους Σατύρους, αποδεικνύει ότι μόνο ροπή προς την παθητική ομοφυλοφιλία δεν είχαν, όπως ισχυρίζεται ο αστείος Dover. Ο οποίος, κατά τον μαθητή του (στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης) James Davidson, είχε μπερδέψει τις βούρτσες με τις π@τσες, δίνοντας άλλο νόημα σε δεκάδες ελληνικές λέξεις…

    3. Ο ρήτορας Αισχίνης είχε απόλυτο δίκιο («Λόγος κατά Τιμάρχου»): Οι παθητικοί ομοφυλόφιλοι περιφρονούντο στην Αρχαία Ελλάδα και όσοι Αθηναίοι πολίτες επεδίδοντο σε αυτό το σπόρ για να βγάζουν χρήματα, είτε ετιμωρούντο από τον Νόμο, είτε έχαναν μιά σειρά από τα δικαιώματά τους ως πολίτες.

    Όλα αυτά και πολλά άλλα που δικαιώνουν τον Άδωνι Γεωργιάδη (τα είχε πεί ο φουκαράς από το 2002 στο μνημειώδες σύγγραμμά του «Ομοφυλοφιλία στην Αρχαία Ελλάδα – Ο Μύθος καταρρέει» και όλοι τον λοιδορούσαν…) τα επιβεβαίωσε ο ίδιος ο 55χρονος James Davidson το βράδυ της περασμένης Δευτέρας κατά την παρουσίαση της ελληνικής μετάφρασης του βιβλίου του απο τις εκδόσεις «Αλεξάνδρεια» στο Μουσείο Ηριδανών στο Θησείο. Ένα βιβλίο «must» για όσους θέλουν να μάθουν τί ήταν ο Ελληνικός Έρως και πόσο μάς εξαπάτησε επί 30 χρόνια ο πανάσχετος και αφελέστατος Dover

  71. Αιμ said

    Ρε τι τραβάει ο κόσμος

    Πέπε ο φίλος σου …

  72. Μαρία said

    #ήρθε

  73. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    72 κι ασβούνιασε

  74. Γιάννης Ιατρού said

    Πάλι το μαγάρισε το νήμα…
    Δεν είναι να στρίψεις το μάτι σου, τσουυυυπ ο τύπος!

  75. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα και ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ για τους Σπύρους και Σπυριδούλες που γιορτάζουν δεν είπα!
    Ειδικά στον Spyridione 🙂

  76. Γιάννης Ιατρού said

    Γιορτάζει κι ο Άδωνις, ούτε καλημέρα!

  77. Πέπε said

    @71:

    > > Πέπε ο φίλος σου

    Αυτό είναι εξόχως ευχάριστο. Πανηγυρίσωμεν!

  78. Pedis said

    Με αφρορμή την απόδοση του Νικοκύρη στο διάβασμα:

    ένας διαβαστερός κανονικός άνθρωπος, αντε να διαβάζει ένα βιβλίο την εβδομάδα και να έχει μπροστά του, πες, εβδομήντα χρόνια ζωής διαβάσματος, επομένως θα διαβάσει, όχι απαραίτητα ότι θα καταλάβει, λίγο περισσότερα από 3500 βιβλία. Βάλε και τα μισά και τα μικρά και τα άρθρα από δω κι από κει, κάντα 5000.

    Με αυτά κάνει κουμάντο … γνώσεις, απόψεις, γούστα …

    Παράλληλα, στην Ελλάδα θα εκδίδονται μερικές δεκάδες χιλιάδες νέοι τίτλοι ετησίως, από τους οποίους έστω χίλιοι δεν θα είναι μπάι ντεφό σκουπίδια του κερατά και εκατομμύρια νέοι τίτλοι στις βασικές ξένες γλωσσες που ο μέσος μορφωμένος έλληνας θα μπορούσε να διαβάσει.

  79. Παναγιώτης Κ. said

    Κλειδώνω αμπαρώνω… 🙂
    Έχει και ο… άοπλος κλεφτοπόλεμος την πλάκα του…

  80. Παναγιώτης Κ. said

    Για το 2020 σκέφτομαι να το ρίξω στην…βιβλιοανάπαυση.
    Όχι όμως στην…αναγνωσανάπαυση. 🙂

  81. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μπορούμε να αφιερώσουμε ένα άρθρο και τα σχετικά σχόλια στο ποια δέκα βιβλία θεωρούμε απαραίτητα για εμάς, ποια θα θέλαμε μαζί μας στο κελί της φυλακής ή σε ένα ερημονήσι, όπως είθισται να τίθεται το δίλημμα. Όχι ποια θεωρούμε σπουδαιότερα ή καλύτερα ή κλασικά, αλλά ποια θεωρούμε απαραίτητα για δικούς μας υποκειμενικούς λόγους.

  82. nikiplos said

    Καλημέρα και χρόνια πολλά στους Σπύρους και τις Σπυριδούλες…

  83. Σωτήρς said

    Θέλω να διαβάσω κάτι από τον Behrouz Boochani φέτος. Ιρανός κούρδος που προσπάθησε να μεταναστεύσει στην Αυστραλία και τον κράτησαν αιχμάλωτο 6 χρόνια σε αυτά τα νησιά-φυλακές που νοικιάζει η Αυστραλία στον ωκεανό. Το «No Friends But the Mountains: Writing from Manus Prison» κυκλοφόρησε πέρυσι, γράφτηκε στη φυλακή και στάλθηκε στον μεταφραστή παράγραφο-παράγραφο μέσω μηνυμάτων στο κινητό. Πέρα από το εντυπωσιακό του πράγματος, έχει βραβευτεί και επαινεθεί η γραφή του.

    Κακώς τον σκαθαροζούμη με το μοναδικό του ενδιαφέρον.

  84. nikiplos said

    70@, οι αποδείξεις που κομίζονται στο παρόν σχόλιο δεν γίνονται πιστευτές ούτε από παιδάκια του Δημοτικού… Βρίθουν τα αγάλματα, τα οποία οι Χριστιανοί φρόντισαν να θραύσουν στα επίμαχα σημεία. Όσο για τους αμφορείς, κανένας δεν μπορεί να μην του βγούν τα ματάκια του έξω με αυτά που απεικονίζουν.

    Αν ενδιαφέρεσαι πραγματικά για τον έρωτα στην Αρχαία Ελλάδα, καλύτερα να διαβάσεις το βιβλίο του Λεντάκη.

    ΥΓ> Το να προσπαθεί κανείς να αλλάξει τα (ευτυχώς διασωσμένα) ήθη και έθιμα των προγόνων του, προσαρμόζοντάς τα ώστε να είναι χρηστά στη σημερινή ηθική, είναι εκτός από μάταιο και κάτι άλλο που δεν μοι επιτρέπει η μόρφωσίς μου να εκφραστώ…

  85. sarant said

    70 Μπαν, όχι ότι δεν θα ξαναμπεί

    83 Δεν το ήξερα!

  86. Παναγιώτης Κ. said

    @50. Προσωπικά, διαβάζω ένα βιβλίο για να συγκροτήσω τις δικές μου απόψεις για το θέμα με το οποίο ασχολείται και σπάνια…παρασύρομαι (αυτό νομίζω) από τις απόψεις του συγγραφέα.
    Υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος τρόπος γραφής, τον ονομάζω γραμμικό, που έχει ως βάση ένα (αμφιλεγόμενο) αίτιο οπότε η μετέπειτα πορεία καθορίζεται από το αίτιο.
    Πολλές φορές, όμως αυτό που μας αρέσει είναι μια απλούστευση η οποία, μικρή σχέση έχει με την πραγματικότητα ή αλλιώς, αυτό που είχαμε νομίσει ως «πραγματικότητα» το διαψεύδει η…πραγματικότητα.
    Απλούστευση για μένα είναι τα δίπολα του τύπου «καλός-κακός».

    Κατά έναν…περίεργο τρόπο μου ήρθε αυτή τη στιγμή μια φράση στο μυαλό (μπορεί όμως να είναι επήρεια από το βιβλίο του Κωστή), ειπωμένη από την οικονομολόγο Τζόαν Ρόμπινσον: «Χειρότερο από το να σε εκμεταλλεύονται είναι να μη θέλει κανείς να σε εκμεταλλευτεί».

    Στο #80 έγραψα για…βιβλιανάπαυση.
    Σχετίζεται με την ποιότητα των εκδιδόμενων βιβλίων αλλά και με την πραγματικότητα του διαδικτύου.

  87. Παναγιώτης Κ. said

    @81. Γιάννη, με…χίλια μαζί σου!
    Και δεν το βλέπω ως…παιχνίδι αλλά ως κοινωνική προσφορά!
    Έγραψα κάποτε στο παρόν ιστολόγιο ότι δεν άκουσα ως μαθητής ή ως φοιτητής κάποιον καθηγητή να μας πει: «Αυτά τα βιβλία αξίζει να διαβάσετε».
    Να μην είμαι όμως εντελώς άδικος: Θυμήθηκα το δάσκαλό μας στο δημοτικό όπου για το καλοκαίρι μας σύστησε «Τα ψηλά βουνά » του Ζαχαρία Παπαντωνίου και οι καημένοι οι γονείς μου, χωρίς χρονοτριβή, έσπευσαν να μου το πάρουν. Το διάβασα και ως ώριμος εμβάθυνα στις όποιες ιδέες που κατά τη γνώμη μου, περιείχε.
    Αν επίσης θυμάμαι καλά, ο Άγγελος είχε να θυμάται αντίθετη συμπεριφορά από τους καθηγητές του στο σχολείο.

  88. Παναγιώτης Κ. said

    Βιβλία! Μονίμως αγαπημένο θέμα.
    Βιβλιοπωλεία! Ιδεώδες περιβάλλον.

    Πρόσεξα, αρκετές φορές, μια γιαγιά στη γειτονιά μου (πάνω από 80) για τις αξιοπρόσεκτες κουβέντες * που έλεγε χρησιμοποιώντας απλά αλλά καλά Ελληνικά.
    Για κάποιο λόγο βρέθηκα στο σπίτι της και είδα την εξής εικόνα: Τραπέζι παραδοσιακό (αυτά με τον όνυχα στα πόδια του), πορτατίφ, ένα δίτομο λεξικό του Δημητράκου και από βιβλία; Σχολικά εγχειρίδια!
    Έφυγα προβληματισμένος και αναρωτήθηκα: Βρε μήπως πρέπει, με την ματιά του ώριμου πλέον, να ξαναδιαβάσουμε κάποια από τα σχολικά βιβλία;

    * Να ένα παράδειγμα: «Βοηθάει οικονομικά ο γονιός το παντρεμένο παιδί του; Χαίρεται και ο γονιός, χαίρεται και το παιδί. Βοηθάει οικονομικά το παιδί το γονιό, στενοχωριέται το παιδί στενοχωριέται και ο γονιός».

  89. leonicos said

    43

    27 Νομιζω ότι εννοεί την επίθεση της Athens Review of Books

    Ναι, αλλά επιτίθεται και ο ίδιος. Τι χρειάζεται τόσο παθος; Στο ιστολόγιο είμαστε. Δεν λύνουμε τις διαφορές μας. Τις αφήνουμε και τις χαιρόμαστε.

    Και στο κάτω κάτω… υπάρχει πρόταση, όχι μόνο κριτική, χωρίς ιδεολογικά κίνητρα; πολιτικά ή όχι; συνειδητα η μη;
    Ας μην ξχνάμε την πραγματικότητα. Ζούμε μέσα από τι αντιλήψεις μας. Το φαϊ και το νερό απλώ ας κρατάνε στη ζωή.

  90. leonicos said

    86 Παναγιώτη

    σπάνια…παρασύρομαι (αυτό νομίζω) από τις απόψεις του συγγραφέα

    Σωστά το ‘νομίζεις’. Συμφωνείς, ή διαφωνείς, επομένως παίρνεις θέση. Και η θεση σου δεν είναι ποτέ αυτή που θα ήταν αν δεν είχες διαβάσει τις θέσεις που απέρριψες. Ακομα και αν δεν συμφωνείς, το ότι διάβασες μια αντίθετη άποψη, σε σκληραίνει απέναντί της, και αυτό μπορεί να οδηγήσει σε ανώτερου επιπέδου διαόρφωση μιας γνω΄μης.

    Αλλ΄δεν ειναι κακό και να παρασύρεσαι, ότν δεν σε οδηγεί κάποιος τον όλεθρο…..

  91. leonicos said

    88

    Έφυγα προβληματισμένος και αναρωτήθηκα: Βρε μήπως πρέπει, με την ματιά του ώριμου πλέον, να ξαναδιαβάσουμε κάποια από τα σχολικά βιβλία;

    Μην αναρωτιέσαι. Κάν’ το! Το σχολικό πρόγραμμα είχε πολύ περισσότερα από αυτά που σε έμαθαν. Υπάρχουν εξαιρετικά σχολικά εγχειρίδια π.χ. για τη γλώσσα τη λογοτεχνία κοκ γραμμένα με πολλή επιμέλεια και γνώση.

  92. # 87

    Κάνοντας μάθημα αποκλειστικά σε παιδιά λυκείου και μεγαλύτερα στο νυχτερινό πολλές φορές μου ζητήσανε την γνώμη μου για βιβλία που έπρεπε» να έχουν διαβάσει, Σε γενικές γραμμές οι προτάσεις με τις αιτιολογίες μου ήταν αυτές :

    Το «Χρήστος Μηλιώνης» του Παπαδιαμάντη για να γνωρίσουν την γλώσσα του και να κατανοήσουν πως ο καπετάν Μιχάλης του Καζαντζάκη είναι ένα ριμέϊκ της ίδιας ιστορίας, συμβαίνει και στα «μεγάλα» ονόματα της λογοτεχνίας

    Τα άπαντα του Σεφέρη για να γνωρίσουν την ελληνική γλώσσα και ποίηση, με την σωστή έννοια και πως με οκτώ λέξεις μπορείς να πεις τα πάντα ( είτε βραδυάζει είτε φέγγει, μένει λευκό το γιασεμί )

    Το Πόντιος Πιλάτος του Δελαπόρτα για να κατανοήσουν την ελληνική κοινωνία και πως καλά δεν γράφουν μόνο οι κατ’ εξοχήν λογοτέχνες άλλα και όσοι μπορούν να εκφράσουν τις ευαισθησίες τους

    Τα 100 χρόνια μοναξιάς του Μαρκές, ένα βιβλίο που άνοιξε δρόμους στην λογοτεχνία

    Τον Δον Κιχώτη του Θερβάντες, σαν το πιο αξιόλογο – κατά την γνώμη μου- από τα κλασσικά

  93. nikiplos said

    92@ εγκρίνω
    Για τον Σεφέρη: «τ’ αγάλματα είναι στο μουσείο» (4 λέξεις)

    Να προσθέσω από τα κλασσικά το «Ο Καβάφης και η εποχή του» του Στρατή Τσίρκα, για το γεγονός και μόνο, να κατανοήσουν πως λειτουργεί ο σύγχρονος κόσμος, γιατί γίνονται οι Πόλεμοι κλπ… Γυρίζω το διαβάζω και το ξαναδιαβάζω συνχά…

  94. Γιάννης Κουβάτσος said

    92, 93: Ωραίες προτάσεις, συμφωνώ. Στα άπαντα του Σεφέρη προφανώς περιλαμβάνονται και οι Δοκιμές, υπόδειγμα πεζού νεοελληνικού λόγου.

  95. Γιάννης Κουβάτσος said

    Τα βιβλία που μας σύστηνε, σε φοιτητές και δασκάλους, ο καθηγητής Λιαντίνης:
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://olympia.gr/2018/06/01/%25CE%25BF-%25CE%25BA%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25AC%25CE%25BB%25CE%25BF%25CE%25B3%25CE%25BF%25CF%2582-%25CF%2584%25CF%2589%25CE%25BD-%25CE%25B2%25CE%25B9%25CE%25B2%25CE%25BB%25CE%25AF%25CF%2589%25CE%25BD-%25CF%2580%25CE%25BF%25CF%2585-%25CE%25AD%25CE%25B4%25CE%25B9%25CE%25BD%25CE%25B5-%25CE%25BF-%25CE%25BB%25CE%25B9-3/amp/&ved=2ahUKEwjn49yYmrDmAhVioXEKHbzRCcMQFjABegQIBRAB&usg=AOvVaw1m17zwI9nbx0yL1HgrSyDe&ampcf=1&cshid=1576156992140

  96. ΣΠ said

    56, 58
    Bέβαια, αυτά δεν είναι βιβλία με 0 λέξεις, αφού ο τίτλος ανήκει στο κείμενο του βιβλίου. Πάντως το αστείο είναι παλιό. Υπάρχει και αυτό το paper: https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC1311997/pdf/jaba00061-0143a.pdf

  97. sarant said

    94 Φέτος διάβασα το σύντομο και εξαιρετικά ενδιαφέρον Χειρόγραφο Σεπτεμβρίου 1941 του Σεφέρη.

  98. Πέπε said

    @96 κλπ.:

    Η σχετική φιλολογία θυμίζει αυτήν που έχει αναπτυχθεί περί το γνωστό κομμάτι («τόσα minutes», δε θυμάμαι ακριβώς τον τίτλο) του Κέιτζ: απόλυτη παύση σε διασκευή για ορχήστρα δωματίου, συμφωνική, χορωδία, μπάντα θρας κλπ.

  99. Theo said

    Διαβάζω τώρα το βιβλίο του Τσέχοφ «Ο θάνατος ενός δημόσιου υπάλληλου και άλλα 18 διηγήματα» που εκδόθηκε πέρυσι από το «Μεταίχμιο». Τα περισσότερα γράφτηκαν τη δεκαετία του 1880, από τα πρώτα δηλαδή του συγγραφέα, αλλά δε θυμίζουν 19ο αιώνα, με τις λεκτικές περικοκλάδες του, που λέγαμε πρόσφατα με αφορμή ένα απόσπασμα του Ουγκό. Λιτά, με λεπτό χιούμορ, αλλά και καίρια.

    Πριν από αυτό διάβασα την «Πύλη Εισόδου» της Μάρως Δούκα (το πρότειναν κι άλλοι εδώ), από τους λίγους σύγχρονους συγγραφείς που μου αρέσουν. Στην αρχή μού φάνηκε βαρετό, αλλά, κάνοντας υπομονή να φτάσω στο τέλος, με συνεπήρε. Αποσπασματικά και από διαφορετικές οπτικές, η συγγραφέας έχτισε μια εικόνα πολύ ζωντανή: της αστής γυναίκας που γερνάει με τις εμμονές και τις μνήμες της.

  100. Μαρία said

    99
    Τεό, το διάβασες αυτό; http://www.biblionet.gr/book/223446/%CE%97_%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CF%82_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CE%BE%CE%AF%CE%B1%CF%82_%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD_%CF%8D%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B7_%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B1%CE%B9%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1
    Σου το είχα ξανασυστήσει αλλά δεν ξέρω αν το είχες προσέξει.

  101. sarant said

    Κι άλλες προτάσεις…..

  102. Μαρία said

    Και το περσινό του Ηρακλείδη πολύ κατατοπιστικό κι επίκαιρο τώρα που ακούγεται η συνεκμετάλλευση.
    http://www.biblionet.gr/book/228828/%CE%97%CF%81%CE%B1%CE%BA%CE%BB%CE%B5%CE%AF%CE%B4%CE%B7%CF%82,_%CE%91%CE%BB%CE%AD%CE%BE%CE%B7%CF%82/%CE%95%CE%B8%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AC_%CE%B8%CE%AD%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1_%CE%BA%CE%B1%CE%B9_%CE%B5%CE%B8%CE%BD%CE%BF%CE%BA%CE%B5%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82

  103. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Σημείωσα μερικές προτάσεις…Για βιβλία, ποτέ δεν είν’ αργά!

    Από τις νέες εκδόσεις με εντυπωσίασε η πρώτη σχολιασμένη έκδοση των ‘Ερωτικών Επιστολών’ του Αρισταίνετου, του Βασ. Βερτουδάκη (Εκδ. GUTENBERG). Εκτός από το απολαυστικό περιεχόμενο των επιστολών (σε αρχαίο κείμενο και μετάφραση) έχουν τεράστιο ενδιαφέρον τα εξαντλητικά σχόλια, συσχετίσεις, παραπομπές, βιβλιογραφία.

    Από παλιότερες εκδόσεις:
    – ‘Για τον εθνικισμό και άλλα δοκίμια’, του Τζώρτζ ‘Οργουελ (εκδ. ΠΑΤΑΚΗ)
    – ‘Συν τοις άλλοις-37 συνεντεύξεις’ του Οδ. Ελύτη, σε επιμέλεια Ιουλίτας Ηλιοπούλου-Ηλία Καφάογλου (εκδ. ύψιλον)
    – ‘Το δικαίωμα στην τεμπελιά’, του Πωλ Λαφάργκ-γαμπρού του Μαρξ (εκδ. Νησίδες).
    Παλιό βιβλιαράκι (γράφτηκε το 1880), αλλά με συζητήσιμες απόψεις, αν τις προσαρμόσει κανείς στην εποχή μας.

  104. Theo said

    @100:
    Ευχαριστώ, Μαρία, αλλά δεν θα πάρω. (Είχα διαβάσει ένα άλλο της ίδιας και μου φάνηκε μονόπλευρο.)

  105. Μαρία said

    104
    Μήπως τον Ιουλιανό;
    Μην είσαι προκατειλημμένος. Νομίζω οτι αυτό θα σ’ αρέσει, ειδικά το τελευταίο κεφ. που αναφέρεται στο Μάξιμο τον ομολογητή. 🙂

    Να πάρεις τουλάχιστον τα ποιήματα ενός φίλου του θείου σου http://www.biblionet.gr/book/230875/%CE%A0%CE%B1%CF%80%CE%AC%CF%82,_%CE%92%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%BB%CE%B7%CF%82_%CE%A7.,_1954-/Chiaroscuro

  106. Theo said

    @105:
    α) Όχι. Το «Στο σύνορο του Ευφράτη».

    Β) Είχα πει στον μακαρίτη τον θείο μου πως δεν με συγκινούν τα ποιήματα του Βασίλη (με τον αδελφό του έκανα παρέα, παιδί). Πολύ στεγνός κι εγκεφαλικός μού φαίνεται.

  107. Μαρία said

    106
    Με τον Κωστάκη;

  108. Theo said

    @107:
    Ναι. Στις πρώτες τάξεις του γυμνασίου. Κώστα τον φωνάζαμε.

  109. Χαρούλα said

    Κατα λάθος το ανεβασα στοχθεσινό.
    Στο σωστό λοιπόν
    Ο Μ.Ανδρουλάκης μιλάει για την «Αγάπη της Μέδουσας» στο ΣΚΑΙ. Ακούγεται τόσο ενδιαφέρον, όσο και κουτσομπολίστικο. Και με ιδιαίτερη αντιμετώπιςη των χουντικών(Ιωαννιδη). Έχει κάποιος άποψη;

  110. Πέπε said

    > > Κι άλλο ένα βιβλίο που αδημονω να πιάσω στα χέρια μου και να περάσω απολαυστικές ώρες μέσα στις γιορτές. Εννοώ τον τρίτο τόμο της μνημειώδους μελέτης του Παντελή Μπουκάλα για το δημοτικό τραγούδι, με τίτλο Κόκκιν’ αχείλι εφίλησα – Το ταξίδι του φιλιού και ο έρωτας σαν υπερβολή, που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Άγρα.

    Το πήρα προ ημερών, μόλις είδα ότι είχε βγει.

    Η σειρά είναι όντως μνημειώδης (όσης κακομεταχείρισης κι αν έχει τύχει αυτή η λέξη, ειδικά εδωμέσα), αλλά δε διαβάζεται εύκολα. Τον πρώτο τόμο τον πήγα για μερικές εκατοντάδες σελίδες, παρόλο που είχε προ πολλού φανεί ότι δεν προορίζεται για ανάγνωση τύπου μυθιστορήματος (από την αρχή μέχρι το τέλος γραμμικά). Από προσωπική διαστροφή ξεκίνησα την ίδια προσπάθεια και με τον δεύτερο, αλλά την εγκατέλειψα αρκετά νωρίτερα. Είναι πλέον θέμα πληρότητας να τους αποκτήσω όλους όταν βγουν, αλλά μάλλον ως έργα αναφοράς παρά για διάβασμα.

    Όπως και να ‘χει, προς το παρόν δεν έχω το παραμικρό να πω για τον τρίτο τόμο. Άμα τον ανοίξω θα έχω άποψη.

  111. sarant said

    110 Συμφωνώ ότι δεν διαβάζεται εύκολα γραμμικά, αλλά μπορείς να απομονώσεις μικρές ενότητες σε κάθε βιβλίο.

  112. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και άλλο ένα καλό βιβλίο που μόλις κυκλοφόρησε:
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.politeianet.gr/books/9789604356980-liakos-antonis-polis-o-ellinikos-20os-aionas-305519&ved=2ahUKEwi01OCjmsDmAhWSy6QKHRSZDuMQFjABegQIBhAH&usg=AOvVaw3SdOtrLzVBGuH1743qHSqO

  113. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και αυτό είναι καλό και πρωτότυπο:
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.politeianet.gr/books/9786185427078-matyszak-philip-oxu-24-ores-stin-archaia-athina-305157&ved=2ahUKEwiMpJucnsnmAhWN26QKHWWmCd0QFjAAegQIAxAB&usg=AOvVaw3M_xuCLNJHAQsqRn2kg91x

  114. Το «Ρ» της Φωκίωνος Νέγρη said

    Αυτό το διαμαντάκι (για τα ιδιαιτέρως ενδιαφέροντα γραφόμενα του οποίου έχω πετύχει πάμπολλες αναφορές και παραπομπές σε γραπτά του Μανουέλ ΝτεΛάντα ή ακόμη και του Τζιοβάνι Αρίγκι) παρότι δεν είχα ελπίδες ότι θα το δω στα ελληνικά, τελικά κυκλοφόρησε πρόσφατα. Όπως έχει πει και ο μετά Χριστόν Προφήτης: «Σταματήστε ό,τι κάνετε, σηκωθείτε από καναπέδες, κρεβάτια, καρέκλες, κατεβείτε από ντιβάνια, βγείτε από ντουλάπες και τρέξτε να προλάβετε…»

  115. sarant said

    Ωραίες προτάσεις οι τελευταίες!

  116. ΚΩΣΤΑΣ said

    Τέλειωσα την ανάγνωση του βιβλίου του Ισίδωρου Ζουργού «οι ρετσίνες του βασιλιά». Εντελώς διαφορετική θεματολογία από τα προηγούμενα. Σύγχρονη Ελλάδα με προβολές και αντικατοπτρισμούς στον βασιλιά Ληρ και στον Γαργαντούα (Σαίξπηρ – Ραμπελαί).

    Απλή, φυσική και ενδιαφέρουσα η ροή του λόγου, εναλλαγές και κοντράστ συναισθημάτων.

    Η νέα θεματολογία του, ψυχοκοινωνιολογικό θα το χαρακτήριζα, δεν είναι του γούστου μου. Ο χώρος που διαδραματίζεται η ιστορία μού είναι γνώριμος και οικείος, (Άνω-Κάτω Σταυρός Θεσσαλονίκης). Εν πολλοίς μυθοπλασία, ωστόσο υπάρχουν και σαφή πραγματικά στοιχεία.

    Λόγω θεματολογίας, ως ρέπων στο ιστορικό μυθιστόρημα, δεν είμαι σε θέση να σας δώσω αντικειμενική άποψη αν είναι καλύτερο ή υποδεέστερο από προηγούμενα μυθιστορήματά του.

    * μέσα στις σελίδες συνάντησα και νύξεις για θέματα που απασχολούν κι εμάς εδώ πχ να νιώσει το χωριό ότι ήταν Πάσχα και να μην αφεθεί αίολο στις παγανιστικές δοξασίες. (αίολο – έωλο)

  117. Y. G. said

    Καλημερα σας και καλη χρονια!

    Η μεταφραση “The Ingenious Language: Nine Epic Reasons to Love Greek” του “La Lingua Geniale – 9 ragioni per amare il greco” ειναι του 2019. Πρεπει να ενδιαφερει πολλες απο σας. Εδω ενα ρηβιου – https://www.newyorker.com/culture/comma-queen/an-instant-classic-about-learning-ancient-greek?verso=true

  118. sarant said

    Καλημέρα, καλή χρονιά!

    Υπάρχει και στα ελληνικά
    http://www.biblionet.gr/book/222686/Marcolongo,_Andrea/%CE%97_%CF%85%CF%80%CE%AD%CF%81%CE%BF%CF%87%CE%B7_%CE%B3%CE%BB%CF%8E%CF%83%CF%83%CE%B1:_9_%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%BF%CE%B9_%CE%B3%CE%B9%CE%B1_%CE%BD%CE%B1_%CE%B1%CE%B3%CE%B1%CF%80%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82_%CF%84%CE%B1_%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B1%CE%AF%CE%B1_%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AC

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: