Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Μνήμη Δημήτρη Σαραντάκου (1929-17.12.2011): Πέντε τραγούδια

Posted by sarant στο 17 Δεκεμβρίου, 2019


Συμπληρώνονται σήμερα οχτώ χρόνια από τον αδόκητο θάνατο του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου. Παρόλο που, όλα αυτά τα χρόνια, εξακολουθώ να τον μνημονεύω στο ιστολόγιο δημοσιεύοντας κάθε δεύτερη Τρίτη αποσπάσματα από τα βιβλία του (το ίδιο θα γίνει και μεθαύριο), σήμερα που είναι η θλιβερή επέτειος έκρινα πως του ταιριάζει ένα πιο προσωπικό μνημόσυνο.

Την αφορμή την πήρα απο ένα γράμμα που έλαβα τις προάλλες, στο οποίο ο μουσικολόγος Στέφανος Φευγαλάς μού ζήτησε κάποιες από τις ηχογραφήσεις του πατέρα μου, για ένα άρθρο που ετοίμαζε, διότι οι σύνδεσμοι που είχα σε κάποια παλιά δημοσίευση του ιστολογίου είχαν απενεργοποιηθεί.

Αυτό το πρόβλημα είναι μόνιμο στο Διαδίκτυο: οι ιστότοποι δωρεάν φιλοξενίας για αρχεία (μουσική, εικόνες, βίντεο, οτιδήποτε) ειναι βραχύβιες υπάρξεις -κάθε τόσο κλείνουν και οι σύνδεσμοι απενεργοποιούνται. Κι αλλες φορές μου είχαν ζητήσει αυτά τα αρχεία, οπότε σκέφτηκα να τα ανεβάσω στο Γιουτούμπ, που ίσως είναι πιο μακρόβιο.

Ποια αρχεία, θα ρωτήσετε. Το 2007 είχα την έμπνευση να ζητήσω απο τον πατέρα μου να ηχογραφήσουμε μερικά από τα σατιρικά αντάρτικα τραγούδια που λέγανε στη Μυτιλήνη την περίοδο 1940-45. Η ηχογράφηση έγινε εντελώς ερασιτεχνικά, μονο φωνή και στο μικροφωνάκι του υπολογιστή, αλλά αυτά ήταν τα μέσα που είχαμε. Το υλικό αυτό αρχικά το παραχώρησα στον επίσης αξέχαστο Αλλού φαν Μαρξ, που έβαλε δύο άρθρα στο ιστολόγιό του (εδώ το πρώτο) και, όταν άνοιξε το δικό μας ιστολόγιο, το παρουσίασα επίσης εδώ σε διάφορα άρθρα -όμως, με μια εξαίρεση, οι σχετικοί σύνδεσμοι δεν λειτουργούν, οπότε συγκεντρώνω σήμερα εδώ και τα πέντε τραγούδια για να υπάρχουν μαζεμένα.

Όπως είπα, τα ανέβασα στο YouTube. Για να ανεβάσεις στο Γιουτούμπ πρέπει να φτιάξεις βίντεο, κι εγώ δεν ξέρω. Οπότε πήγα σε έναν ιστότοπο κι έφτιαξα εντελώς υποτυπώδη βιντεάκια, δηλ. μονο μια εικόνα και το ηχητικό αρχείο. Τόσο μπορώ. Όποιος θελει να τα βελτιώσει, ευχαρίστως ας τα αναπαράξει. 

Σημειώνω ότι ο κ. Φευγαλάς μου έστειλε το άρθρο του, με τίτλο Τέσσερα τραγούδια για το Go Back, προς δημοσίευση σε δύο συνέχειες στην εφημερίδα Νέο Εμπρός (η πρώτη συνέχεια στο φύλλο που κυκλοφορεί, βρίσκεται εδώ, ενώ η δεύτερη συνέχεια εδώ). Έχω αντλήσει κάποια στοιχεία από το άρθρο αυτό.

Πολλά έγραψα, παρουσιάζω τώρα τα τραγούδια μαζί με τους στίχους τους -σε δύο περιπτώσεις οι στίχοι είναι του παππού μου, του Νίκου Σαραντάκου (Άχθου Αρούρη) ενώ η μουσική είναι πάντοτε πάνω σε γνωστούς σκοπούς της εποχής.

1. Με λεν Μπενί

Τα λόγια τα έγραψε ο παππούς μου την εποχή του πολέμου στην Αλβανία πάνω στη μουσική του πασίγνωστου επιθεωρησιακού «Με λεν μπεκρή«. Φυσικά, κοροϊδεύει τον Μπενί(το Μουσολίνι).

Όπως θα προσέξετε, πολλοί στίχοι είναι κομμένοι, στο μάγκικο στιλ -που το αναβίωσε στα νεότερα χρόνια ο Άκης Πάνου. Ο Αλλού Φαν Μαρξ, για να τον μνημονέψουμε κι αυτόν σήμερα, είχε γράψει άρθρο για τα «μισόλογα τραγούδια«, όπως τα έλεγε, του Άκη Πάνου.

Στη φωτογραφία, ο πατέρας μου έφηβος.

Τα λόγια:

Με λεν Μπενί-
κι έχω φωνή
που όλη δονεί τη σφαίρα
και της Ευρώ-
μα το σταυρό
της πήρα τον αέρα.
Μεγάλες νι-
στην Αλβανί-
κι αν έπαθε ο στρατός μου,
δεν του κακιώ-
είναι μαγγιό-
κι ο πιο καλός του κόσμου.

Τους διχτάτορες κι αν πιάσουνε,
σένα δε θα σε κρεμάσουνε
Ντόρο κι αν κάνεις κι αν μας παρασταί-
τον λιονταρή και τον παλληκαρά,
είσ’ ο Μπενίτο
κι ούτε για ζήτω
δεν κάνεις τώρα φουκαρά.

2. Χιόνια

Κι αυτό σε στίχους του παππού μου, γραμμένο μάλλον το 1943-44, με θέμα τη συντριβή του ναζισμού στο ρωσικό μέτωπο.

Οι στίχοι είναι πάνω στη μουσική μιας ρωσικής μπαλάντας, «Σόνια», που είχε κυκλοφορήσει και σε ελληνική διασκευή. Φαίνεται πως ήταν τοπική επιτυχία στη Μυτιλήνη αλλά όχι στην υπόλοιπη Ελλάδα διότι δεν το έχω βρει πουθενά, αλλά ο κ. Φευγαλάς με πληροφορεί ότι η ελληνική βερσιόν ακούγεται εδώ, στην παλιά σειρά της ΕΡΤ «Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια». (Τελικά η πρωτότυπη ρωσική μπαλάντα βρέθηκε -εδώ σε γερμανική εκτέλεση).

Τα λόγια:

Ήτανε του Ιούνη μια ημέρα,
που κίνησα γεμάτος σιγουριά
των Ρώσων για να πάρω τον αγέρα
το Λέμπενς Ράουμ ν’ απλώσω στον βορριά.

Σφιχτά και σταθερά τους πολεμούσα
έπαιρνα πόλεις καθημερινά
αιώνια πως θα τους νικώ θαρρούσα
και πως θα προχωρώ παντοτινά.

Σώνει σώνει, μου’ λεγαν οι φίλοι
μην παρατραβάμε το σκοινί
να φοβάσαι αυτόν τον Τσουγκασβίλι
μη μας στήνει καμιά μηχανή.

Σώνει, σώνει, μου φώναζε κλαίων
κι ο πιστός Μπενίτο από καρσί
κοίταξε τι έπαθε ο Μέγας Ναπολέων
μην τα πάθεις έτσι δα και συ

Πέρασε γοργά το καλοκαίρι
και του χινοπώρου η παγωνιά
μας βρήκε στα αφιλόξενα τα μέρη
να κλαίμε τα όνειρά μας τα παλιά

Κουράστηκε πια να νικά ο στρατός μου,
μαλώναν σα σκυλιά οι στρατηγοί
και τέλος μπήκα ο ίδιος, μοναχός μου,
να κάνω το κουμάντο στη φυγή

Χιόνια, χιόνια σκέπασαν τους λάκκους,
πλάκωσαν τις πόλεις τα χωριά
κι ο στρατός μου κυνηγιέται απ’ τους Κοζάκους
γέμισε νεκρούς κάθε μεριά

Επειδη το τραγούδι «Σόνια» είναι άγνωστο, παραθέτω και τους στίχους της ελληνικής διασκευής:

Ήταν μια της άνοιξης ημέρα,
λουλούδιζαν οι κάμποι οι ρεματιές,
λαλιές πουλιών γεμίζαν τον αγέρα
κι αρώματα σκορπίζαν οι βραγιές.

Σφιχτά στην αγκαλιά μου σε κρατούσα
και σου ψιθύριζα λόγια γλυκά,
αιώνια πως θα μ΄αγαπάς θαρρούσα
και πως θα σ΄ αγαπώ παντοτινά.

Σόνια, Σόνια, άνθρωποι είμαστε όλοι,
ζούμε μιαν εφήμερη ζωή,
ό,τι σήμερα το αισθάνεται η ψυχή μας,
αύριο δε θα μας συγκινεί.

Πέρασε γοργά το καλοκαίρι
και του χινοπώρου η σιγαλιά
μας βρήκε στης αγάπης μας τα μέρη
να κλαίμε τα όνειρά μας τα παλιά

Κουράστηκε πια ν΄ αγαπά η ψυχή μας
κι αλλάζαμε συχνά λόγια πικρά,
τα χάδια που ομορφαίναν τη ζωή μας
φαινόταν και στους δυο μας βαρετά.

Σόνια Σόνια, κάθε αγάπη σβήνει
μόλις ζήσει λίγονε καιρό,
στην καρδιά μας δε μπορεί να μείνει
τίποτα παντοτινό.

3. Κάτ’ αγριγιαθρώπ’ μας φέραν

Τραγούδι των ημερών του Go Back, όταν τα Χριστούγεννα του 1944 ο λαός της Λέσβου απώθησε την προσπάθεια αγγλικών δυναμεων να αποβιβαστούν στο νησί (περισσότερα εδώ)

Οι στίχοι είναι του Στρατή Ανεζίνου, λαϊκού ποιητή της Αγιάσου, ή του Αργύρη Αραβανόπουλου (οι πηγές δεν ομοφωνούν). Η μουσική είναι το γνωστό τραγούδι «Βάρκα γιαλό» του Βασίλη Τσιτσάνη (το οποίο πάντα μου φαινόταν παραδοσιακό).

Τα λόγια (που υπάρχουν σε αρκετές παραλλαγές):

Κατ΄ αγριγιαθρώπ΄ μας φέραν
– βάρκα γιαλό
κατ΄ αγριγιαθρώπ΄ μας φέραν
– βάρκα γιαλό
κατ΄ αγριγιαθρώπ΄ μας φέραν
θέλαν να τσ’ γυμνάσιν λέγαν
– ζουμ τριαλαριλα λο
– βάρκα γιαλό.

Θέλαν να μας ξιγιλάσιν
– βάρκα γιαλό
Θέλαν να μας ξιγιλάσιν
– βάρκα γιαλό
Θέλαν να μας ξιγιλάσιν
Τσι στουν ύπνου να μας πιάσιν
– ζουμ τριαλαριλα λο
– βάρκα γιαλό.

Σαν ισκώσαμι τς μαχαίρις
– βάρκα γιαλό
Σαν ισκώσαμι τς μαχαίρις
– βάρκα γιαλό
Σαν ισκώσαμι τς μαχαίρις,
Κάναν να σνιφέριν μέρις
– ζουμ τριαλαριλα λο
– βάρκα γιαλό.

Τς απ΄ντ΄ τριμούλα τς απ΄ του φόβου
– βάρκα γιαλό
Τς απ΄ντ΄ τριμούλα τς απ΄ του φόβου
– βάρκα γιαλό
Τς απ΄ντ΄ τριμούλα τς απ΄ του φόβου
Ρίξαν του «Αητό» στου μώλου
– ζουμ τριαλαριλα λο
– βάρκα γιαλό.

Τσι γι Αντίδρας΄ στου χουργιό μας
– βάρκα γιαλό
τσι γι Αντίδρας΄ στου χουργιό μας
– βάρκα γιαλό
τσι γι Αντίδρας΄ στου χουργιό μας
θε να σκάσ’ απ του γυρσμό μας
– ζουμ τριαλαριλα λο
– βάρκα γιαλό.

4. Του Ιάμ, ου Ιλάς κι η Ιπόν [Το ΕΑΜ, ο ΕΛΑΣ κι η ΕΠΟΝ]

Κι αυτό τραγούδι των ημερών του Go Back. Oι στίχοι είναι γραμμένοι από τον Αργύρη Αραβανόπουλο. Η μουσική είναι το πασίγνωστο από τον κινηματογράφο τραγούδι Bel ami (σύνθεση του Theo Mackeben) -που θα άξιζε ίσως χωριστό άρθρο.

Να σημειώσω ότι πολλοί τραγουδούν «το ΕΑΜ το ΕΑΜ κι η ΕΠΟΝ». Τα τραγούδια αυτά έχουν, εύλογα, πολλές παραλλαγές.

Και τα λόγια:

Τότε πρωτακούστηκε μια παράφραση του αγαπητού στην Κατοχή τραγουδιού «Μπελ Αμί», σε νέους στίχους του Αργύρη Αραβανόπουλου (1923-1995). Οι στίχοι είναι στα μυτιληνιά, γι’ αυτό και πλάι έχω βάλει το κείμενο στην κοινή νεοελληνική.

Του ΙΑΜ, ου ΙΛΑΣ τς η γι ΙΠΟΝ
μας ανοίξαν τα μάτια λοιπόν
τς ότ’ να κάνιτι ρε γκμπαρ,
δε μας βάζιτι σαμάρ,
σ΄τς ικλουγές θα μας βρίτι «απών»

Μα ξ΄πάσαν τα μλάρια
Πιτάξαν απ’ τς κατίνις τα σαμάρια  [Πετάξαν απ’ τις πλάτες τα σαμάρια]

Τς η βασ’λές, του κλουτσάρκου του μλαρ
έ ντου πήρι ακόμα χαμπάρ
τς έστλι τουν Παπαντριγιά
τσι του Σκόμπυ, τ΄κουπριγιά
να μας βάλιν τσινούργιου σαμάρ

Βρε Γιώργη, βασλέ μας
Για ρίξι πρους την γην κουμμάτ’ του βλέμμα ς

Του ΙΑΜ, ου ΙΛΑΣ τς η γι ΙΠΟΝ
δείχνειν στράτις τσινούργιουν σκουπών
Μ΄ ένα νου τσι μια γκαρδιά
ας φουνάξουμι πιδιά:
Ζήτουσαν του ΙΑΜ τς η γι ΙΠΟΝ.

5. Κουρόνις, άσπρις γούνις [Κορόνες, άσπρες γούνες]

Επίσης της εποχής του Go Back.

Τους στίχους του τραγουδιού έχει γράψει ο Αργύρης Αραβανόπουλος, ενώ το τραγούδι αποτελεί παράφραση του «Antonio Vargas Heredia» (μουσική των Juan Mostazo και Francisco Merenciano) από την ταινία Carmen la de Triana του 1938 και της ελληνικής του απόδοσης. Και αυτό το τραγούδι έχει αρκετά περιπετειώδη ιστορία -ίσως κάποτε αναδημοσιεύσω εδώ το άρθρο που έχει γράψει ο Αλλουφάνης.

Και τα λόγια:

Κουρώνις, άσπρις γούνις
τσι μπιριδάκια
ήρταν να μας σκλαβώσιν,
τ’ βασλέ τσιράκια.
Μας φέραν τς Αραπάδις
κατσοί μπιλάδις,
για να μας ξιγιλάσιν
τσι να μας πιάσιν

Μα απ΄τ΄ Μυτιλήνι μας, έ ντου μασάτι.
Μα απ΄τ΄ Μυτιλήνι μας, έ ντου μασάτι.
Απού κει που σας φέραν, πίσου θα πάτι
Απού κει που σας φέραν, πίσου θα πάτι

Άκ΄σι του μια τσι καλά
χουρίς τιρτίπια πουλά
τσι κανίβαλι να φέριτι έδγιου
δεν ουφιλά.

Θα δείτι τσι θα σας έρτ νταμπλάς
Αρσιν΄τσοί τσι θηλ΄τσοί,
ούλη η Χώρα
θα κατιβούμι
ούλοι μας ΙΛΑΣ!

Πάντα συγκινούμαι σαν ακούω τις ηχογραφήσεις του πατέρα μου, ακόμα περισσότερο τώρα που έφτιαχνα αυτό το άρθρο. Θα τον θυμόμαστε για πάντα…!

79 Σχόλια προς “Μνήμη Δημήτρη Σαραντάκου (1929-17.12.2011): Πέντε τραγούδια”

  1. Γς said

    Καλότυχε κυρ Δημήτρη
    που σε κρατάει ζωντανό τόσα χρόνια ο γιος σου.

    Ζεις και βασιλεύεις στις ιστορίες σου, στο ιστολόγιο, ανάμεςσά μας

    Στις καρδιές μας

  2. Καλημέρα

    Κάθε δημιουργός έχει πολλές εκφάνσεις, εδώ ηχητικά γνωρίζουμε μια ακόμα πλευρά

  3. ΓιώργοςΜ said

    Είμαστε ζωντανοί όσο υπάρχουμε στη μνήμη κάποιου.
    Κάποιοι άνθρωποι πετυχαίνουν την αθανασία μέσα από το έργο τους, κάποιοι άλλοι μέσα από τους απογόνους τους.
    Το Σαραντακέικο το καταφέρνει και με τους δύο τρόπους.

    Δεν ξέρω αν είναι ο τόπος κατάλληλος, αλλά ας βάλω με την ευκαιρία κι ένα δικό μου τρόπον τινά μνημόσυνο εδώ. Όποιος έχει χρόνο να δει το Σάββατο στην ΕΡΤ1 την εκπομπή «Τα στέκια», με θέμα την τυπογραφία και την ιστορία της. Δεν έχω περισσότερες πληροφορίες απ’ ότι περιγράφει το πρόγραμμα, αλλά η ατμόσφαιρα που δίνει είναι οικεία, ελπίζω και το αποτέλεσμα να είναι καλό.

  4. atheofobos said

    Μακάρι όλοι μας να είχαμε, σαν και σένα, την πρόνοια να κρατήσουμε ηχογραφήσεις των δικών μας, όταν μας έλεγαν τόσες ενδιαφέρουσες ιστορίες από την ζωή τους.
    Με μεγάλη ευχαρίστηση ξανάκουσα αυτές τις ηχογραφήσεις, οπότε σήμερα βρίσκω την ευκαιρία να κάνω και μερικά σχόλια γι΄αυτές.

    -Ευτυχώς που η πρόβλεψη του πατέρα σου στο Με λεν Μπενί
    Τους διχτάτορες κι αν πιάσουνε,
    σένα δε θα σε κρεμάσουνε
    δεν επαληθεύτηκε!

    -Στα Χιόνια ο στίχος – ο στρατός μου κυνηγιέται απ’ τους Κοζάκους δυστυχώς δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα γιατί ένας σημαντικός αριθμός Κοζάκων πολέμησε με το πλευρό των Ναζί.

    -Τέλος στο-Κουρώνις, άσπρις γούνις- σήμερα οι υπέρμαχοι της πολιτικής ορθότητας θα τον είχαν κατακεραυνώσει για τις λέξεις Αραπάδις τσι κανίβαλι !

  5. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια και για τα καλά σας λόγια.

    4τέλος Ναι, αλλάζουν οι εποχές, αλλάζει και το μείζον διακύβευμα.

  6. Πάνος με πεζά said

    Μπράβο Νίκο. Για εκείνους που λείπουν, αιώνια ζωή τους η μνήμη μας…

  7. Νέο Kid said

    Αν δεν κάνω λαθος, οι «αραπάδες» της Μυτιλήνης δεν ήταν καθόλου αραπάδες, αλλά κυρίως Ινδοπακιστάνια , Νεπαλέζοι, ίσως και αμπορίτζιναλς Νεοζηλανδοί…

  8. Divolos said

    Συγκινητικό το σημερινό!
    Για το Τρανταφλέλ’ που τραγουδάει το Σόνια στην δασκάλα με τα χρυσά μάτια μου έλεγαν φίλοι από την Λήμνο. Μέχρι κι εκεί ήταν πασίγνωστος.
    Βρήκα στο youtube αυτή την εκτέλεση του «Sonja» που είναι (μάλλον) στα Ρώσικα και είναι μάλλον αρκετά νεότερη: https://www.youtube.com/watch?v=yMxHWAHa-zU
    Κι αυτήν στα Ισπανικά από το 1925! https://www.youtube.com/watch?v=0W5pjg_6plU

  9. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Συγκίνηση, δικός μας άνθρωπος έγινε ο Δημήτρης Σαραντάκος. Ξέρουμε τόσα πια για τη ζωή του, τις ιδέες του, την ιστορία των χρόνων του.
    Στη μέρα μνήμης του, ένα μεγάλο ευχαριστώ για τα όμορφα γραπτά του.
    Στην Πρωτοπορεία όταν έψαχνα κάποιο από τα βιβλία του και ήρθε ο άνθρωπος του βιβλιοπωλείου να μου το εντοπίσει, σχολίασε: τον θυμάμαι τον κύριο Δημήτρη όταν περνούσε από δω αυτός ο ωραίος ευγενικός άνθρωπος!
    Να ομολογήσω ότι η ημερομηνία θανάτου του, η 17 Δεκέμβρη,έμεινε στη μνήμη μου, παρότι ανακάλυψα το ιστολόγιο λίγο καιρό μετά, αλλά διάβασα αναδρομικά τα γεγονότα αυτών των ημερών με την αιφνίδια αδόκητη αναχώρησή του. Τόσο που τη σύμπτυξε η μνήμη, στο πεδίο των οικείων που δε γνώρισα από κοντά, με τη μέρα του Βάρναλη!

  10. Costas X said

    Αιωνία η μνήμη, ο μακαρίτης είχε πολλές γνώσεις και πολύ χιούμορ !

  11. nikiplos said

    Κατ’ αρχάς είναι πολύ καθαρές οι ηχογραφήσεις… πρέπει να έγιναν με μπομπινόφωνο γιατί η φωνή δεν είναι πολύ παλιακή. Είχε ωραία φωνή θα έπρεπε να τραγουδούσε ωραία…
    και καλή άρθρωση του λόγου…

  12. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    7 Πράγματι

    9 Αχ…

    11 Ναι, τραγουδούσε ωραία και έπαιζε φυσαρμόνικα.

  13. ΚΩΣΤΑΣ said

    Καταπληκτικό το σημερινό, Νικοκύρη.

    Αιωνία η μνήμη του πατέρα σας, να είστε πάντα γεροί να τον θυμάστε και να τον τιμάτε, που ήδη το κάνετε με το παραπάνω!

    Να επαναλάβω κι εγώ ότι οι άνθρωποι πεθαίνουν οριστικά και αμετάκλητα όταν σβήσουν από τη μνήμη των ανθρώπων. Με αυτή την έννοια ο πατέρας σας ζει και κυκλοφορεί ανάμεσά σας και ανάμεσά μας.

    Θεωρώ ότι η εντολή «Τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου…» είναι χαρακτηριστικό κυρίως των αστών… γι’ αυτό αρχίζω να έχω αμφιβολίες για το πόσο αριστερός είσαι!!! 🙂

    * Θα επανέλθω με άλλα σχόλια για επί μέρους θέματα.

  14. Γιάννης Ιατρού said

    Χαιρετώ κι απ΄εδώ,

    Νίκο, τα είπαν όλα οι προλαλήσαντες, η δε Έφη και με πολύ συναίσθημα (όπως μας έχει συνηθίσει 👍).
    Επαναλαμβάνω κυρίως το: «τυχεροί αυτοί που μένουν στη θύμησή», των παιδιών τους και στη δική μας. Είναι σαν να μην μας άφησαν ποτέ!
    Νά ΄σαι καλά να τον θυμάσαι Νίκο, ωραίο μνημόσυνο το σημερινό.

  15. ΣΠ said

    8
    Η εκτέλεση του Živan Saramandić δεν είναι στα ρώσικα αλλά στα σερβοκροάτικα.

  16. sarant said

    8-15 Και κατά σύμπτωση στο βιντεάκι έχουν βάλει χιόνια 🙂

  17. Georgios Bartzoudis said

    Το να θυμάσαι τον πατέρα σου-τους γονείς σου- και γενικότερα τους προγόνους αλλά και φίλους και άλλους προσφιλείς, είναι και χρέος και δικαίωμα και αρετή. Ας είναι αιωνία η μνεία του πατέρα σου Νοικοκύρη!

    Να σχολιάσω όμως και ένα-δυο τραγουδάκια. Και πρώτα, το «βάρκα γιαλό»,του Τσιτσάνη:

    «Έχω βάρκα για σιργιάνι/ μα για ψάρεμα δεν κάνει», λεει ο Τσιτσάνης
    «Έχω βάρκα για σιργιάνι/ μα για μπουραντά δεν κάνει», έλεγαν …τα συντρόφια
    «Έχω βάρκα για σιργιάνι/ μα για κουκουέ δεν κάνει», έλεγε …η αντίδραση

    Μια ανάμνηση …μονοσάνδαλη μου έμεινε και από το τραγούδι,
    «Το ΕΑΜ το ΕΛΑΣ κι Η ΕΠΟΝ»:

    «Του Ιάμ του Ιλάς είνι μόνου να γιλάς
    μι τα χάλια πούχ(ει) ου κάθι φουκαράς!
    Του τσιαρβούλ(ι) στου πουδάρ(ι) κι μια σιάπκα στου κιφάλ(ι)
    Κι ένα τρύπιου πανταλόν(ι) δεν έχ(ει) να βάλ(ει)»

    Υ/Γ: Οι τελευταίοι στίχοι είναι στα Μακεδονικά αλλά δυστυχώς δεν μπορώ να τους μεταφράσω. Δεν έχω κατάλληλο λεξικό. Ακούστηκε ότι ένα τέτοιο λεξικό πουλήθηκε στους ΒουλγαροΣκοπιανούς, μαζί με τη Μακεδονική γλώσσα, από κάποιον μαυραγορίτη. Το …επιτελείο μου ψάχνει για το λεξικό!

  18. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>Ο Αλλού Φαν Μαρξ, για να τον μνημονέψουμε κι αυτόν σήμερα,

    Ναι! Ο Αλλουφάνης που τον αποκαλούσατε οικεία εδώ. Μάθαμε κι εκείνου το εις επέκεινα φευγιό, κάποιους μήνες αφότου είχε συμβεί, λίγο μετά την Πρωτοχρονιά (5 Γενάρη νομίζω).
    Θυμάμαι, όπως κάπου μας το είπες Νικοκύρη, ήταν εκείνος που σε πρότρεψε να το κάνεις ανοιχτό το ιστολόγιο, αλλιώς να μην το κάνεις καθόλου. Και είχε δίκιο. Κι έτσι βρεθήκαμε όλοι σ΄αυτό το σπουδαίο ιστολόγιο-διδασκαλείο. Μακαρία του η μνήμη κι εκεινού.
    Σαν μια μικροκοινωνία που χτίστηκε με το χρόνο εδώ, έχουμε τους κτήτορες,τους μπροστάρηδες, τους εργάτες, τους συνήθεις ύποπτους κλπ, έχουμε και τους κεκοιμημένους μας…

  19. ΣΠ said

    17 ΥΓ
    Δεν χρειάζονται μετάφραση. Ελληνικά είναι.

  20. ΚΩΣΤΑΣ said

    Επειδή εδώ και… λεξιλογούμε, να πω ότι βρίσκω στη ντοπιολαλιά των Μυτιληνιών αρκετά κοινά στοιχεία με την μητρική μου θεσσαλική, πχ: σ΄τς ικλουγές θα μας βρίτι «απών» απολύτως πανομοιότυπο αν το έλεγε κάποιος από το χωριό μου.

    Εκείνο που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση είναι το «Ζήτουσαν» του ΙΑΜ τς η γι ΙΠΟΝ. Ζήτουσαν, απόλυτα λόγιος τύπος σε ιδιωματική προφορά. Ρε, αυτοί οι γλωσσαμύντορες πόσο ύπουλα διέβρωσαν τον απλό λαό! 🤪

  21. sarant said

    20 Πάρε όμως υπόψη σου ότι οι στίχοι είναι από μορφωμένο. Κατά τα άλλα, πράγματι βόρειο ιδίωμα έχουν και η Θεσσαλία και η Μυτιλήνη.

  22. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Πολύ μου άρεσε το σημερινό. Νίκο, να ΄στε καλά να τον θυμάστε.
    Τα Χιόνια μου θύμισαν αυτό:

    20 τέλος
    Το άβατο φταίει. Εκεί στην Πλατιά Εξαρχείων έχουν τα γραφεία τους πολλά κόμματα της Αριστερής. Αλλά τώρα ήρθε ο Πλεύρης και θα τους δείξει αυτός.

  23. spiridione said

    Να τον θυμόσαστε πάντα Νικοκύρη τον πατέρα σου.

    Για τη ιστορία της Σόνιας: Δεν είναι ρωσική μπαλάντα, είναι σύνθεση του Ούγγρου συνθέτη Jenő (Eugen) Pártos.
    To 1920 κυκλοφόρησε στη Βιέννη η παρτιτούρα του τραγουδιού: «Sonja. Russische Ballade. Musik von Eugen Partos. Text von Beda.Op. 98.»
    https://www.zvab.com/buch-suchen/titel/sonja-russische-ballade/autor/beda/
    Τους στίχους τους έγραψε ο Beda, δηλαδή ο Fritz Löhner
    https://en.wikipedia.org/wiki/Fritz_L%C3%B6hner-Beda

    Το τραγούδι μιλά για έναν άντρα που σκότωσε τη γυναίκα του και εξορίστηκε στη Σιβηρία. Γνώρισε πολλές εκτελέσεις σε πολλές γλώσσες, και αυτή του Carlos Gardel που υπάρχει παραπάνω. Ρωσική εκτέλεση δεν φαίνεται να υπάρχει.
    Πρέπει να έχει ηχογραφηθεί στην Ελλάδα το 1927 από την Μίνα Χατζηαποστόλου, αλλά δεν υπάρχει ονλάιν η εκτέλεση
    https://www.discogs.com/%CE%9C%CE%AF%CE%BD%CE%B1-%CE%9A%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CF%8D-%CE%A3%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CE%9E%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CF%8D%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%B5/release/12970633

    Για το τραγούδι έχει λήμμα η ουγγρική βίκι (αν και με κάποια λάθη)
    https://hu.wikipedia.org/wiki/Szerkeszt%C5%91:Jzana/Szonja,_Szonja

  24. ΣΠ said

    Στο τραγούδι «Χιόνια», στην 5η στροφή, ο τελευταίος στίχος είναι γραμμένος «να κλαίμε τα όνειρά μας τα παλιά», ενώ στο βίντεο ακούγεται «να κλαίμε τα όνειρά μας τα νεκρά».

  25. Divolos said

    15 Είναι αυτό που λένε «it’s all Russian to me» 🙂 . Δεν γνωρίζω καμία από τις δύο γλώσσες, οπότε λίγο το άκουσμα, λίγο τα κυριλλικά, λίγο η ιστορία ότι το πρωτότυπο είναι στα ρωσικά, λέω αυτό θα είναι. Ευτυχώς που έβαλα και το μάλλον… Πάντως στα Κροατικά μάλλον πρέπει να είχε επιτυχία, γιατί βγάζει και μια άλλη εκτέλεση κάποιου Predrag Cune Gojkovic.

  26. Γιάννης Κουβάτσος said

    Στη μνήμη του Δημήτρη Σαραντάκου

    Γιάννης Βαρβέρης, Ο πατέρας δεν πίνει στους ουρανούς

    Χθες είδα πάλι στον ύπνο μου τον πατέρα.
    Καθόμασταν οι δυο μας σ’ ένα τραπέζι με καρό τραπεζομάντιλο.
    Κάποιος μας έφερε δυο ποτηράκια και κρασί.
    – Είσαι καλά; Του λέω.
    – Καλά, καλά, και μου ‘πιασε το χέρι.
    – Άντε, στην υγειά σου, είπε.
    Σήκωσε το ποτήρι, τσούγκρισε και το άφησε πάνω στο τραπέζι.
    – Δεν πίνεις; Ρώτησα.
    – Εσύ να πιεις, απάντησε. Εγώ δε θέλω να ξεχάσω…

  27. spiridione said

    Κατά σύμπτωση το πρωτότυπο τραγούδι (υπάρχουν οι στίχοι στην ουγγρική βίκι), μιλά για Κοζάκους
    Wo du bist und was aus dir geworden,
    Davon dringt keine Kunde zu mir her.
    Nur wilde Wölfe und Kosakenhorden
    Durchqueren dieses starre, weiße Meer.

  28. # 26

    Είναι γνωστό πως κρασί πίνεις για να θυμάσαι,, μπίρα και σκληρά για να ξεχνάς

  29. ΣΠ said

    25
    Στο τελευταίο λινκ του 23 έχει τους στίχους στα ουγγρικά, γερμανικά, τσέχικα, ισπανικά και σέρβικα. Στα σέρβικα έχει ερμηνευτή τον Predrag Cune Gojković. Πρέπει να ήταν η πρώτη εκτέλεση.

  30. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    Παπούς ,πατέρας και γιός ωραίοι και οι τρεις!
    Ωραία και η αναδρομή στα τραγούδια εκείνης της δύσκολης εποχής.
    Στο τέταρτο τραγούδι που το άκουσα(τα άλλα το βράδυ) ακούγεται καθαρά το κ ενώ στο κείμενο χρησιμοποιείται το τσ («Μ΄ ένα νου τσι μια γκαρδιά»). Τραγουδιόταν με άλλη προφορά τότε;

  31. Καλησπέρα,
    Αιωνία η μνήμη του. Και προς το παρόν καλά πάει. Να συνεχίσει…
    Άλλο κάτι γι’ αυτό δεν έχω να πω. Τα λόγια είναι φτωχά για τέτοιες περιστάσεις.

    0 «Οπότε πήγα σε έναν ιστότοπο κι έφτιαξα εντελώς υποτυπώδη βιντεάκια, δηλ. μονο μια εικόνα και το ηχητικό αρχείο» Εγώ σε αντίστοιχη περίπτωση αντί για μια στατική εικόνα έβαλα τους στίχους. Θέλει λίγη δουλίτσα παραπάνω, αλλά ήταν κι αυτό σε απλή μορφή. Ένα αρχείο εικόνας που είχε ένα μονόχρωμο φόντο κι εκεί οι στίχοι ανά τετράστιχο. Το πιο δύσκολο να τα συντονίσεις να πέφτουν μαζί οι αλλαγές στην εικόνα και στη στροφή.

    15 Κι είδα από κάτω εκείνο το «χβάλα» που είχε γράψει κάποιος και σκέφτηκα τα σέρβικα. Είναι απ’ τις απειροελάχιστες σερβοκροάτικες λέξεις που ξέρω, αλλά είναι βασική – πάει να πει ευχαριστώ, άρα όταν σταματώ εκεί, όλο και θα χρειαστεί 🙂

    19 Μην του λες τέτοια και τον ταράζεις. Όλοι τη διάλεκτό τους (ή τη γλώσσα τους) προσπαθούν να την δείξουν ελληνική, εκείνος προσπαθεί να τα ξεχωρίσει. Αγάπα το φίλο σου με τα ελαττώματά του. Τι να κάνουμε 🙂

    20 Α, τώρα το πήρες χαμπάρι εσύ. Τόχω μάθει από χρόνια, από τότε που άρχισα να κάνω παρέα με Θεσσαλούς…

  32. 30 Διορθώσεις γίνονται με διάφορους τρόπους. Ας πούμε σήμερα, στην πόλη της Μυτιλήνης δύσκολα θ’ ακούσεις «τσ». Παλιότερα ήταν πολύ πιο συνηθισμένο. Αλλά και στα χωριά αρχίζουν οι αλλαγές σιγά – σιγά. Εγώ ως απόδημος (έστω και εσωτερικού) πολλές φορές εγκαλούμε γιατί επιμένω να χρησιμοποιώ τους παλιούς τύπους (και λέξεις).

  33. Αλήθεια, Νίκο, έβαλες εξήγηση για τ’ς κακίνις (σε μας – στην υπόλοιπη Λέσβο κατίνις) αλλά όχι για το «ξπάσαν». Θεωρείς πως το «ξπω» (ή στον αόριστο ενικό «ξίπασι’ είναι γνωστό; Εγώ πάλι το νομίζω πιο δύσκολα κατανοητό (εκτός απ’ το ότι με τις κατίνες μπορεί να γίνει παρεξήγηση με το αντίστοιχο όνομα).

  34. Χαρούλα said

  35. atheofobos said

    Το τραγούδι Σόνια υπάρχει και σε μια instrumental εκτέλεση από μια νέα μπάντα της Αμερικής τους Klezmorim, που αναβιώνουν τραγούδια της 10ετίας του 20 με klezmer ένα όργανο των Εβραίων της Ανατολικής Ευρώπης.

    Θα ήταν ενδιαφέρον κάποιος σχετικός να συνδύαζε την φωνή του πατέρα σου με την μουσική αυτή!

  36. sarant said

    23κε Μωρέ μπράβο, βρήκες τα πάντα για τη Σόνια!

    33 Χμ, μάλλον θα έπρεπε να το εξηγήσω κι αυτό

  37. sarant said

    35 Όργανο είναι το κλέζμερ ή/και είδος μουσικής;

  38. skom said

    Klezmer is a musical tradition συμφωνα με https://en.wikipedia.org/wiki/Klezmer

  39. ΚΑΒ said

    Και στα τραγούδια του λέμε ΝΑΙ. Να είστε καλά να τον θυμάστε.

  40. Λεύκιππος said

    Οταν πριν χρόνια έλεγα πως όταν πάρω σύνταξη θα πάω να ζήσω σ’ ένα νησί που αρχίζει από Σ, η μυτιληνιά φίλη μου Μύρτα μούλεγε να συμπεριλάβεις και τη Σμυτιλήν(ι).
    Να τον θυμωσαστε.

  41. sarant said

    38 Κάτι τέτοιο ξέρω κι εγώ. Μου αρέσουν πολύ.

  42. leonicos said

    Νομίζψ ότι το 1 τα λέει όλα. Λυπάμαι που είχα θυμώσει μαζί του τόσο καιρό.

    κύριε Δημήτρη, σαν να είναι ζωντανός

  43. atheofobos said

    37,38
    Σωστά είναι είδος παραδοσιακής μουσικής και εδώ οι The Klezmorim – παίζουν ένα κομμάτι που απ΄ ότι φαίνεται αντέγραψαν τον τίτλο από τον δίσκο που βρήκαν!
    Trello Hasaposerviko (Crazy Dance)

  44. Δανιήλ said

    Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό, που είχα την ευκαιρία να γνωρίσω τον Δημήτρη Σαραντάκο, να κάνουμε αρκετές συζητήσεις, ψάχνοντας «θησαυρούς» στα αρχεία της Λέσβου. Λεβεντάνθρωπος, με όλη τη σημασία της λέξης. Πηγή γνώσεων και χιούμορ ο Δημήτρης, η ψυχή του «Φιστικιού» για όσους θυμούνται. Το άρθρο του κ. Φευγαλά δημοσιεύτηκε σε δύο μέρη στην εφημερίδα της Λέσβου «Νέο Εμπρός» https://neo-empros.net/
    Το α μέρος δημοσιεύτηκε την Τετάρτη 11.12.2019 στο φύλο με αριθμό 1282 και μπορείτε να βρείτε στο σύνδεσμο: https://drive.google.com/file/d/1a_OpGFOwu34B6G7GqbsA4yU9iydIjM7C/view?usp=sharing
    Το β μέρος δημοσιεύεται στο αυριανό φύλλο της εφημερίδας με αριθμό 1283 και μπορείτε να το βρείτε στο σύνδεσμο: https://drive.google.com/file/d/1Y0I6aVDHehjSPhS5fc-cvHrjRBiaXnp0/view?usp=sharing
    Να είστε γεροί να τον τιμάτε αγαπητέ Νικοκύρη…

  45. Alexis said

    Νίκο θέλω να σου ευχηθώ να είσαι πάντα γερός και δυνατός και να συνεχίσεις αυτό που κάνεις τόσα χρόνια τώρα με κέφι και με μεράκι.
    Είσαι τυχερός που είχες έναν πατέρα για τον οποίο δικαίως νοιώθεις περήφανος και που τη μνήμη του φροντίζεις πάντα να κρατάς ολοζώντανη μέσα από αυτό το ιστολόγιο.
    Αν το πρώτο και πολυτιμότερο αγαθό στον άνθρωπο είναι η υγεία, τα δύο επόμενα σε σπουδαιότητα είναι κατά σειρά η ευτυχισμένη οικογενειακή ζωή και οι καλοί φίλοι.
    Κι εσύ φαίνεται να είσαι πολύ πλούσιος και στα δύο…
    Είμαι σε κάποιο χώρο που η επικοινωνία είναι δύσκολη, ίσως να μην ξανασχολιάσω για λίγες μέρες…

  46. loukretia50 said

    Silencio – Hugo Díaz

  47. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα και για τα καλά σας λόγια!

    44 Να είστε καλά, πολύ με συγκίνησε το σχόλιό σας! Ευχαριστούμε και για τα λινκ

  48. Πέπε said

    Καλησπέρα. Νίκο, να ζείτε να τον θυμάστε!

    Ωραίο μνημόσυνο.

    > > το γνωστό τραγούδι «Βάρκα γιαλό» του Βασίλη Τσιτσάνη (το οποίο πάντα μου φαινόταν παραδοσιακό).

    Εδώ αναφέρεται ότι η μελωδία προέρχεται από τα 7νησα, αλλά χωρίς κανενός είδους τεκμηρίωση ή την παραμικρή λεπτομέρεια: https://pervasionhistory.espivblogs.net/2014/12/22/%CE%B2%CE%AC%CF%81%CE%BA%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CE%BB%CF%8C/

    Την ίδια πληροφορία, εξίσου ξεκρέμαστη, βρίσκω και σ’ αυτό τον σοβαρό γενικά (αλλά με κενά) ιστότοπο: http://rebetiko.sealabs.net/display.php?d=0&recid=8048

    Μου φαίνεται περίπου βέβαιο ότι ο ένας από τους δύο το αντέγραψε από τον άλλον. Όσο δε βρίσκεται, τουλάχιστον, το επτανησιακό τραγούδι, θεωρώ την πληροφορία άνευ αξίας.

    Βέβαιον είναι ότι η Βάρκα του Τσιτσάνη είναι:

    α) ουσιαστικά ο ίδιος σκοπός με την Ψαροπούλα του Μπαγιαντέρα. Η Ψαροπούλα ηχογραφήθηκε ένα χρόνο μετά, και αναφέρεται ότι παίζει μπουζούκι ο Τσιτσάνης, αλλά η πληροφορία αμφισβητείται: http://rebetiko.sealabs.net/display.php?d=0&recid=433
    β) απολύτως ο ίδιος σκοπός με το τραγούδι της Ελ Ντάμπα, για το οποίο νομίζω ότι έχουμε συζητήσει κι εδώ. Δεν ξέρω αν το είχατε συζητήσει με τον μακαρίτη: θα μου φαινόταν αρκετά λογικό να έχει αυτό ως πρότυπο μάλλον παρά το κανονικό τραγούδι του Τσιτσάνη.

    Κάποτε σ’ ένα μπλογκ, που δεν μπορώ να το ξαναβρώ, είχαμε ανοίξει ενδιαφέροντα διάλογο με κάποια κυρία σχετικά με την ιστορία της μελωδίας, και μάλλον είχα γράψει και πράγματα που δε θυμάμαι πια.

  49. Κουτρούφι said

    Να έχετε υγεία να τον θυμάστε πάντα.

    Ο Στέφανος Φευγαλάς με τον Λαμπρόγιαννη Πεφάνη έχουν μεγάλη δραστηριότητα στην καταγραφή παραδοσιακών σκοπών και στη μεταγραφή τους σε νότες. Εδώ ένα σχετικό blog: http://mousikeskatagrafes.blogspot.com/

  50. Κουτρούφι said

    #49. Μάλλον, Λαμπρογιάννης.

  51. sarant said

    48 Δεν θυμάμαι να έχουμε συζητήσει εδώ την Ελ Ντάμπα, αλλά μπορεί βέβαια να ξεχνάω. Ούτε είχα συζητήσει με τον πατέρα μου αυτό το τραγούδι.

    49 Είναι πολύ καλό ότι κάνουν καταγραφή και μεταγραφή, δουλειά υποδομής.

  52. ΚΩΣΤΑΣ said

    Και μια κουβέντα ως μνημόσυνο στον αείμνηστο Αλλουφάνη. Είναι το πρώτο ιστολόγιο που παρακολουθούσα ανελλιπώς και μένει στη μνήμη μου ως το καλύτερο από αυτά που παρακολούθησα. Λυπήθηκα πολύ για τον πρόωρο και απρόσμενο χαμό του. Αν θυμάμαι καλά, το μότο του ήταν «ανερυθρίαστα κόκκινος».

    Κι ένα ποίημα του Αλλουφάνη που το απέδιδε ως στιχούργημα του Άδωνι.

    «Εν Θερμώ Πύλες»

    Οι 300 παρετάχθησαν εκατέρωθεν του Λεωνίδα.
    Μόνο που από το αριστερό άκρο
    απουσίαζε ο Εφιάλτης.
    Πάντα στο αριστερό άκρο βρίσκονται οι Εφιάλτες,
    τότε όπως και τώρα…
    όπως και πάντα 😜

  53. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    51 Ελ Ντάμπα ποίημα
    https://sarantakos.wordpress.com/2016/12/15/syrma/#comment-401968

  54. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Οι προαναρτήσαντες τα είπαν όλα και όμορφα! Καλότυχος ο πατέρας (σχ.1) αλλά και ο Νικοκύρης που πρόλαβε να κρατήσει τόσα από τον πατέρα του… Και εμείς που τα μοιραζόμαστε…
    Στα σημερινά «συναπαντήματα» του πατρός Σαραντάκου ένιωσα να ταιριάζουν στίχοι από τον Ελύτη: ‘…η μνήμη καίει άκαυτη βάτος!’ και ‘…θάλλουν οι νεκροί άνθη της αύριον’ κ.ά.

    13. ΚΩΣΤΑΣ said:
    ’’Θεωρώ ότι η εντολή «Τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου…» είναι χαρακτηριστικό κυρίως των αστών… γι’ αυτό αρχίζω να έχω αμφιβολίες για το πόσο αριστερός είσαι!!!’’
    Παρά το ότι έβαλες τη φατσούλα στο τέλος, απορώ πώς σου ήρθε τέτοια συσχέτιση… (Φάουλ ! – άνευ παρεξηγήσεως…)

  55. sarant said

    52 Ο Αλλουφάνης είχε βγάλει ολόκληρη συλλογή μουφοποιημάτων του Άδωνη με τον ωραίο τίτλο Κλειούς παραφερνάλια

    https://afmarx.wordpress.com/2014/01/01/kleious-parafernalia-poems/

  56. ΚΩΣΤΑΣ said

    –> Μας φέραν τς Αραπάδις…

    Κατά κανόνα ήταν Ινδοί, υπήρχαν βέβαια και άλλων εθνοτήτων και Αφρικανοί. Χιλιάδες απ’ αυτούς αφήσαν τα κοκαλάκια τους στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια των Α’ και Β’ παγκοσμίων πολέμων.

    Στη γειτονιά μου – σε όλα μέσα είμαστε εμείς 😂 – υπάρχει νεκροταφείο Ινδών στρατιωτών από τον Α΄ ΠΠ. Περισσότερα μπορείτε να δείτε στο: http://www.ampelokipi-menemeni.gr/Portals/2/files/images/Press/indiko%20banner.pdf

    Να προσθέσω ακόμη και κάτι που συζητιέται έντονα μεταξύ μας, χωρίς όμως να έχω επίσημα στοιχεία. Είναι από τις λίγες περιπτώσεις που σώζονται οστά Ινδών που αποτελούν πολύτιμο υλικό για ανθρωπολογικές έρευνες. Οι νεκροί στην Ινδία αποτεφρώνονται.

  57. mitsos said

    Ο Δημήτρης Σαραντάκος
    καταπληκτικός αφηγητής
    και υπέροχος Άνθρωπος.
    Ας είναι καλά όσοι τιμούν την μνήμη του
    ξαναζωτανεύοντας τον κόσμο του.

    Δεν πρέπει να είμαι ο μόνος σχολιαστής στον ιστότοπο αυτό που κάποιες στιγμές νιώθει πως συνάντησε και γνώρισε τον Δημήτρη Σαραντάκο.
    Νίκο μπορείς να είσαι υπερήφανος τουλάχιστον γι’ αυτό

  58. sarant said

    56 Θέλω κάποτε να πάω στα στρατιωτικά νεκροταφεία του πρώτου πολέμου στη Θεσσαλονίκη, να δούμε αν θα αξιωθώ.

  59. ΚΩΣΤΑΣ said

    54β … (Φάουλ ! – άνευ παρεξηγήσεως…)

    ΜΙΚ_ΙΕ, εκ χαρακτήρος είμαι λίγο πειραχτήρι, προφανώς πλάκα έκανα και το δήλωσα με την φατσούλα.

    Επειδή όμως εκτιμώ και το ήθος σου και την ειλικρίνειά σου, αν έκανα λάθος εκτίμηση και αυτό ενόχλησε, ζητώ συγνώμη, πρωτίστως από τον Νικοκύρη, αν το ίδιο εισέπραξε κι εκείνος.

    Με αγάπη και εκτίμηση απέναντί σας, χωρίς κανένα θυμό ή παρεξήγηση. Τα λάθη πρέπει να αναγνωρίζονται.

  60. sarant said

    57 Νάσαι καλά Μητσο!

  61. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Δεν έχω ζηλέψει ποτέ κάτι στην ζωή μου, κατά περίεργο λόγο, αν και μου έλειπαν σχεδόν όλα τα υλικά αγαθά στα παιδικά μου χρόνια (κάποιες φορές ακόμη και το φαΐ) δεν ζήλευα τα παιδιά που τα είχαν, όπως δεν ξέρω να μισώ έτσι δεν ξέρω και να ζηλεύω.
    Σ’ αυτά τα χρόνια που είμαι στο όμορφο και δημοκρατικό ιστολόγιό σου, διαβάζω ανελλιπώς κάθε δεύτερη Τρίτη τις δημοσιεύσεις των βιβλίων του Δημήτρη Σαραντάκου, μέσα από αυτές μου αποκαλύφθηκε ένας υπέροχος Άνθρωπος.
    Δεν ξέρω ποιό είναι το αίσθημα της ζήλιας, πώς είναι να ζηλεύεις, να είναι άραγε αυτό, – δεν σε ζηλεύω που είχες τόσο υπέροχο πατέρα αλλά πολύ θα ήθελα να ήταν και δικός μου.
    Δημήτρης Σαραντάκος, ένας υπέροχος πατέρας.

    Υ.Γ – Εν αντιθέση με την συντριπτική πλειονότητα των ενηλίκων, θεωρώ πως τα παιδιά, είναι οι μόνοι δίκαιοι κριτές των γονιών τους.

  62. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    54 ΜΙΚ-ΙΟΣ
    «Συναπαντήματα» , μου ήρθε να το πω κι εγώ αλλά λέω θα το καταλαβαίναμε οι δυο μας 🙂 .
    Το ετήσιο μνημόσυνο, μετά τον πρώτο χρόνο, στην Κρήτη το λέμε «συναπαντήματα».

    59 ΚΩΣΤΑΣ, ναι, φαουλάρα. Ανοστιά το λέμε κάτω. Δεν κολλάει τέτοιο καλαμπούρι γιατί, πέρα του άστοχου τάιμινγκ, αυτή η Εντολή ειδικά είναι ισχυρότατη και στα λαϊκά στρώματα.
    (Υπογραφή με φατσούλα κουκουβάγιας με γυαλιά και σηκωμένο δάχτυλο-δασκαλέ, αν είχε 🙂 ).

  63. Γιάννης Κουβάτσος said

    Συμφωνώ με τον Λάμπρο. Ζηλεύω κι εγώ το πνευματικό περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσες, Νικοκύρη.

  64. ΚΩΣΤΑΣ said

    58 Αν το αποφασίσεις, Νικοκύρη, ενδεχομένως θα σου έχω και ξεναγό. Μακάρι να είναι σύντομα για να προλάβεις εν ζωή και τον Σέρβο φύλακα Γιώργο Μιχαήλοβιτς, υπέροχος άνθρωπος, αλλά δυστυχώς το γήρας…

    https://parallaximag.gr/thessaloniki/prosopa/i-zoes-ton-allon-o-filakas-sto-zeitenl

  65. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

  66. ΚΩΣΤΑΣ said

    62 Δεκτή και η δική σου επισήμανση Έφη, ειλικρινά συγνώμη από όλους σας. Γηράσκουμε αεί διδασκόμενοι από ειλικρινείς και άδολες υποδείξεις για τα λάθη μας.

  67. Γς said

    45:

    >Είσαι τυχερός που είχες έναν πατέρα για τον οποίο δικαίως νοιώθεις περήφανος

    Πιο τυχερός όμως ο πατέρας σου, που είχε έναν γιο σαν εσένα

    Ποιος ήταν μωρέ ο Αθηναίος που είπε κάτι τέτοιο στον Πέρση Μέγα Βασιλέα [Δαρείο, Ξέρξη. ; ]

  68. Για τα πέντε τραγούδια:

    Χαίρε Μυτιλήν’ Βουργάρα*
    δεν αλλάζ’ πουτέ το γδιτς
    στο κλουβί σι φυλακίζ’νε
    τσι σαν καναρίν’ τραγδείς

    (εαμικός, ειρωνικός αυτοσαρκασμός, κατά τις ύβρεις των αποκεί)

    Από μνήμης, από κάποιο τρεχαγύρευε βιβλίο του Τάκη Κόντου. Ίσως του ιδίου, ίσως του Αναστασέλλη.

  69. Πέπε said

    53
    Όχι αυτό. Το τραγούδι της Ελ Ντάμπα είναι αυτό, https://barikat.gr/content/mas-piran-tin-athina-tragoydontas-sta-halasmata, και αναφέρεται σε γεγονότα προγενέστερα της δισκογραφικής εμφάνισης του Βάρκα Γιαλό. Αυτό βέβαια δεν αποδεικνύει τίποτα, γιατί το μεν τραγούδι της Ελ Ντάμπα λογικά θα βγήκε μέσα στα γεγονότα (όσο κι αν δεν μπορούμε να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο να βγήκε και αργότερα – αλλά σαφώς κάτι τέτοιο φαντάζει λιγότερο πιθανό), ο Τσιτσάνης όμως μπορεί κάλλιστα να είχε βγάλει το δικό του στα πάλκα χρόνια πριν το ηχογραφήσει.

    Εν πάση περιπτώσει, αν δε θυμάται κι ο Νίκος τη συζήτηση, μπορεί να μην είχε γίνει.

    Το τραγούδι της Ελ Ντάμπα δεν είναι αντάρτικο, αλλά ούτε και τελείως άσχετο. Από την άλλη, το τσάκισμα «βάρκα γιαλό» (που υπάρχει και στα δύο) υποδεικνύει ότι μάλλον το αρχικό τραγούδι θα είχε να κάνει με βάρκες και γιαλούς, όπως ακριβώς συμβαίνει με το τραγούδι του Τσιτσάνη.

  70. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    64. Τί φιγούρα!
    Μου θύμισε ο ρόλος του μια βουλγάρικη ταινιάρα «Επιστάτης νεκρών»

  71. Κουτρούφι said

    Δεν το πίνουμε το γάλα -βάρκα γιαλό. https://www.youtube.com/watch?v=K8OcyIdQnwM Με τον Κατσαρό (ηχογράφηση Αμερικής,1947)

  72. Μαρία said

    33
    Το ξιπάζομαι = ξαφνιάζομαι δεν είναι πανελλήνιο;
    Στον ιδιωμ. αόριστο ξιπάσκα με παχύ ξ και σ.

  73. Γς said

    42 @ Λεώ

    >Νομίζω ότι το 1 τα λέει όλα. Λυπάμαι που είχα θυμώσει μαζί του τόσο καιρό

    κι ήρθε σπίτι του σήμερα ο Γς-τζούνιορ απ το νηπιαγωγείο στο Τίμπινγκεν και είπε στον γιό μου:

    -Μπαμπά, η Λίλη μου είπε Ich liebe dich

    [και την είχε βάλει στο μάτι. Μου είχε πει κι εμένα για την Fräulein Lilly]

    Λεώ

    Ιχ λίμπε ντιχ 😉

  74. # 73

    Κάπως αλλιώς τόχω ακούσει (ιχ χάμπε ντιχ λιμπ ) αλλά ο Βογιατζής- σ’ όλες της γης τις γλώσσες- έτσι τόλεγε στο άσμα ! (τι να περιμένεις από κάποιον που έμπλεξε με τον ΠΑΟ ; )

  75. Jane said

    Συγκινήθηκα πολύ από το αφιέρωμα.
    Ο Δημήτρης Σαραντάκος ήταν σαν δικός μου άνθρωπος, έτσι τον νιώθω.
    Σαν τον παππού μου, που ακόμα τον θυμάμαι να διηγείται ιστορίες και να τραγουδά..
    Ο Δημήτρης Σαραντάκος ήταν αληθινά προικισμένος με λαϊκή σοφία, μορφωμένος από τα διαβάσματά του
    αλλά κι από την ζώσα ιστορία του λαού μας.
    Η φωνή του ταιριάζει τόσο με τα γραπτά του. Έχει γνησιότητα και ζεστασιά.
    Να είστε καλά και να τον θυμάστε , κύριε Σαραντάκο.

  76. sarant said

    Kαλημέρα από εδώ!

    64 Πϊθανώς τον Μάιο, στο περιθώριο της ΔΕΒΘ

    68 Δεν το ήξερα!
    Του γδις δηλαδή το γουδί σου δηλαδή το κεφάλι σου, το ξερό σου

    75 Νάστε καλά!

  77. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    76 Φτου γμτ, γδιτς έγραψα?

  78. dryhammer said

    76,68. Γδι το λέμε και στη Χίο [«να σου δώκω μια στο γδί»] ειδικά για το κεφάλι (πια – γιατί το γουδί τώρα μόνο γουδί το λένε) και υπάρχει και η έκφραση: «Και το γδί Νικολή» που λέγεται όταν κάποιος επίμονα επαναλαμβάνει κάτι [συνώνυμο των «Το τυρί κουμπάρε – Εκεί του κερατά (χιακώτερον)»]

  79. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    17
    >> «Του Ιάμ του Ιλάς είνι μόνου να γιλάς
    μι τα χάλια πούχ(ει) ου κάθι φουκαράς!
    Του τσιαρβούλ(ι) στου πουδάρ(ι) κι μια σιάπκα στου κιφάλ(ι)
    Κι ένα τρύπιου πανταλόν(ι) δεν έχ(ει) να βάλ(ει)»

    Καταπληκτικό το ευωδιαστό ήθος που αναδίδει το άσμα. Θησαυρός λέμε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: