Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Amstrad PC1512

Posted by sarant στο 27 Ιανουαρίου, 2020


O υπολογιστής της φωτογραφίας, δηλαδή όχι αυτός ο ίδιος αλλά ένα παρόμοιο μοντέλο, ο Amstrad PC1512, ήταν ο πρώτος μου υπολογιστής. Δεν ξέρω πώς έτυχε να τον θυμηθώ σήμερα, αλλά μου δίνει το έναυσμα για το σημερινό άρθρο.

Τον αγόρασα τέλη του 1986, αν θυμάμαι καλά. Εκείνο το καλοκαίρι είχα απολυθεί απο τον στρατό, είχα πάει διακοπές, και επιστρέφοντας με το καλό είχα αρχίσει να δουλεύω μεταφραστής -κανονικά, με έναρξη επιτηδεύματος, με μπλοκάκι αποδείξεων, με βιβλία, με όλα. Μετάφραζα λογοτεχνικά βιβλία (κυρίως για τη Σύγχρονη Εποχή) και βιβλία πληροφορικής (κυρίως για τον Κλειδαριθμο του Γιάννη Φαλδαμή). Δούλευα πολύ και καλά, κι έβγαζα καλά λεφτά, αφού δεν είχα και πολλά έξοδα -έμενα στο πατρικό μου.

Τον υπολογιστή τον πήρα και σαν εργαλείο για τη δουλειά. Ως τότε, τις μεταφράσεις τις έγραφα με το χέρι -δεν είχα πάρει γραφομηχανή.

Ο Στέλιος Μπεβεράτος, που δούλευε στη Σύγχρονη Εποχή και που μου είχε δώσει αρκετές πολύτιμες συμβουλές στα πρώτα μου βήματα στο μεταφραστικό επάγγελμα, μού είχε δείξει ένα κόλπο, που το είχα υιοθετήσει: έπαιρνα τις κόλες Α4, τις τσάκιζα στο ένα τρίτο του πλάτους της σελίδας, έτσι που να χωριστεί η σελίδα σε δύο στήλες, μία στενή αριστερά και μία φαρδιά δεξιά. Στο δεξί μέρος έγραφα τη μετάφραση και το αριστερό το είχα για διορθώσεις, σημειώσεις, σχόλια. Κάθε δέκα γραμμένες σελίδες τις έπιανα με το συρραπτικό και έφτιαχνα ένα τετραδιάκι. Φυσικα, η μετάφραση ενός βιβλίου χρειαζόταν πολλές δεκάδες τέτοια τετραδιάκια. Έχω κρατήσει τα συρραμμένα χειρόγραφα από το τελευταίο βιβλίο που μετάφρασα με το χέρι, που ήταν το Γεράκι της Μάλτας του Ντάσιελ Χάμετ. Αυτή τη μετάφραση την είχα αρχίσει χειρόγραφη όταν αγόρασα τον υπολογιστή, οπότε τη συνέχισα στο χέρι.

Οι εκδοτικοί οίκοι πλήρωναν τότε με το τυπογραφικό δηλαδή με το 16σέλιδο, αλλά η μέθοδος αυτή δεν ήταν πολύ κατάλληλη για τα βιβλία πληροφορικής, που είχαν συνήθως πολλές σελίδες με σχήματα, εικόνες και με εντολές προγραμμάτων. Η πιάτσα λοιπόν καθιέρωσε την πληρωμή με τη λέξη. Όμως στο χειρόγραφο τις λέξεις έπρεπε να τις μετρήσεις -και αυτό κάναμε. [Κάπου είχα διαβάσει ότι στη δεκαετία του 1920 τα αμερικάνικα περιοδικά, που από τότε πλήρωναν τους συγγραφείς με τη λέξη, έδιναν οδηγίες στις δακτυλογράφες που έκαναν το μέτρημα να έχουν τη σελίδα ανάποδα, ώστε να μη διαβάζουν το χειρόγραφο και χάνουν το μέτρημα].

Ο υπολογιστής το έλυσε το πρόβλημα αυτό, αλλά ακόμα δεν έχω πει τίποτα για τον υπολογιστή. Είχε έρθει τότε σε δύο μοντέλα, ένα με μία μονάδα δισκέτας και ένα με δύο μονάδες, σαν της φωτογραφίας. Προτίμησα αυτό, κι ας ήταν ακριβότερο, διότι ήταν πολύ βολικό να έχεις στο ένα ντράιβ το πρόγραμμα και στο άλλο τα δεδομένα. Πόσο ακριβό ήταν; Δεν καλοθυμάμαι. Θυμάμαι αμυδρά κάτι σαν 120.000 δραχμές, αλλά μπορει να πέφτω αρκετά έξω, διότι τώρα βλέπω πως η τιμή του ήταν στην Αγγλία 500 στερλίνες και πως η στερλίνα εκείνη την εποχή είχε 200 δραχμές, άρα 100.000 δραχμές -οπότε μάλλον η τελική τιμή καταναλωτή στην Ελλάδα θα ήταν μεγαλύτερη από 120.000. Πάντως θυμάμαι πως έκανε λιγότερο απ’ όσο έβγαζα κάθε μήνα από τις μεταφράσεις -έβγαζα κάπου 200 χιλιάδες τότε κάθε μήνα.

Όταν λέμε δισκετες, εννοούμε τις μεγάλου σχήματος εύκαμπτες δισκέτες των 5 1/4 ιντσών (όπως στην εικόνα). Δεν θυμάμαι ποια χωρητικότητα είχαν, πιθανώς 360 kB. Κι όμως, γινόταν δουλειά με αυτές τις ελάχιστες χωρητικότητες, που σήμερα δεν φτάνουν ούτε για ζήτω. Θυμίζω πως το μηχάνημα δεν είχε σκληρό δίσκο.

Για επεξεργαστή κειμένου είχα το Volkswriter, ένα πρόγραμμα που το είχε αγοράσει το ΕΜΠ και από εκεί το είχε αποκτήσει, παράτυπα ας πούμε, όλη η Ελλάδα. Ήταν απλό, λαϊκό πρόγραμμα, χωρίς πολλές προχωρημένες δυνατότητες (π.χ. έλεγχο ορθογραφίας). Ένα χαρακτηριστικό του, αντίθετο από τα νεότερα προγράμματα, ήταν πως είχε προεπιλογή το Overwrite, όχι το Insert, οπότε αν έγραφες στη μέση του κειμένου έσβηνες ό,τι ακολουθούσε.

Επειδή στην αγορά δεν υπήρχε ελληνικό εγχειρίδιο χρήσης, όταν έμαθα το πρόγραμμα καλά έκατσα και έγραψα ένα βιβλίο «Μάθετε το Volkswriter III στον IBM PC και τους συμβατούς». Όταν ζητήσαμε από την εταιρεία την άδεια για να εκδώσουμε το βιβλίο, μας την έδωσαν αλλά εξέφρασαν την απορία αν θα είναι καλή ιδέα να βγει ένα τέτοιο βιβλίο στα ελληνικά αφού είχαν πουλήσει μόνο 3 αντίτυπα του λογισμικού (του προγράμματος, λέγαμε τότε) στην Ελλάδα!

Αργότερα, περί το 1990, έγραψα κι άλλο ένα βιβλίο, για το πρόγραμμα dBASE III Plus, που το δούλευα επίσης πολύ καθως εφτιαχνα βάσεις δεδομένων για διάφορα πράγματα δικά μου, για τα χόμπι και τις συλλογές μου.

Oπότε, μόλις αγόρασα τον Άμστραντ και τον έμαθα, άρχισα να παραδίδω μεταφράσεις σε δισκετες. Το Volkswriter δεν μετρούσε τις λέξεις του κειμένου, είχαμε όμως φτιάξει ενα προγραμματάκι που το τρέχαμε μετά και τις μετρούσε. Θυμάμαι κάποιον τυπογράφο που επίσης πληρωνόταν με τη λέξη και θεωρουσε αδικία να μετράει μόνο για μία λέξη το «επαναχρησιμοποιούμενος».

Όταν λέγαμε «πληρωμη με τη λέξη» εννοούσαμε του τελικού κειμένου, του ελληνικού. Θυμάμαι έναν συνάδελφο που για το λόγο αυτό είχε υιοθετήσει φλύαρο στιλ -όπως έλεγε, το «πιο καλός» έχει ίδιο αριθμό χαρακτήρων με το «καλύτερος» αλλά χρεώνεται το διπλό.

Στον υπολογιστή έγραψα και το δεύτερο βιβλίο μου, Μετά την αποψίλωση. Ή, πιο σωστά, τα περισσότερα διηγήματα τα είχα γράψει στο χέρι και τα ξαναπέρασα στον υπολογιστή κάνοντας και ένα τελευταίο χτένισμα, ενώ επίσης στον υπολογιστή έγραψα τα διάφορα μη μυθοπλαστικά κομμάτια του βιβλίου. Ένα διήγημα ομως που το είχα μόνο σχεδιασμένο το έγραψα κατευθείαν στον υπολογιστή. Λίγο μετά βγήκε σε δεύτερη επαυξημένη έκδοση η πρώτη μου συλλογή, Για μια πορεία, με τρία επιπλέον διηγήματα, που το ένα το έγραψα και πάλι απευθείας στον υπολογιστή με βάση ένα χειρόγραφο σχεδίασμα. Τα βιβλία για το Volkswriter και τη dBASE εννοείται ότι τα έγραψα απευθείας στο μηχάνημα.

Από τότε άρχισα να γράφω όλο και λιγότερο με το χέρι, με αποτέλεσμα σήμερα να μη μπορώ να γράψω πάνω από δέκα αράδες -για περισσότερες κουράζομαι και γράφω φοβερά άσχημα.

Όταν έφυγα για το Λουξεμβούργο, λίγους μήνες αργότερα ζήτησα να μου στείλουν τον Άμστραντ -δεν ήταν καθόλου καλή ιδέα, διότι έτσι δεν είχα υπολογιστή όταν κατέβαινα στην Ελλάδα, ενώ κι ο καημένος ο Αμστραντ είχε πια ξεπεραστεί τεχνολογικά. Λίγο μετά αγόρασα έναν συμβατό, που είχε σκληρό δίσκο χωρητικότητας 44 ΜΒ, που μου φαινόταν -τότε- αχανής. Επίσης έπαιρνε τις μικρότερες δισκέτες, των 3,5 ιντσών.

Οι δισκέτες αυτές λέγονταν επίσης floppy, αλλά εύκαμπτες δεν ήταν. Είχαν χωρητικότητα, αν θυμάμαι καλά, 1,44 ΜΒ. Οι δισκέτες αυτές έμειναν για πολλά χρόνια σε χρήση.

Στον καινούργιο υπολογιστή έπαιζα περισσότερο και παιχνίδια -θυμάμαι ένα Ultima, που το έχω ακόμα στο κουτί του, όπως και τα έξυπνα παιχνίδια «περιπέτειας» της Sierra, όπως τον Leisure Suit Larry, Space Quest και τα λοιπά. Άπειρες ώρες χαμένες (;) στα παιχνίδια -αλλά βέβαια σταμάτησα να βλέπω τηλεόραση.

Σε αυτό το καινούργιο μηχάνημα έγραψα π.χ. το βιβλίο μου για τον Μότσαρτ, που ήταν μεγαλούτσικο.

Ως τότε δούλευα μόνο σε DOS, αλλά κάποια στιγμή πρέπει να έβαλα τα Windows3. Μερικά χρόνια αργότερα αγόρασα μιαν Aptiva, δηλαδή έναν υπολογιστή της IBM, που όμως δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες που είχα, αν και ακόμα θυμάμαι το ηχηρό πληκτρολόγιο της ΙΒΜ που χαιρόσουν να το χτυπάς.

Η Απτίβα είχε και ηχεία χωριστά, αλλά την αποστράτευσα σχετικά σύντομα, όταν γεννήθηκαν τα παιδιά και το γραφείο χρειάστηκε να μετατραπεί σε παιδικό δωμάτιο. Σε κάποιο χαρτόκουτο βρίσκεται στο υπόγειο, και πριν από καμιά δεκαριά χρόνια είχα δει ότι δούλευε.

Για να αντικαταστήσω την ογκώδη Απτίβα, αγόρασα τότε τον πρώτο μου φορητό υπολογιστή, έναν Τοσίμπα -στοίχιζε 135.000 βέλγικα φράγκα, δηλαδή κάπου 1 εκατομμυριο δραχμές με την τότε ισοτιμία. Ακόμα τον έχω, ως μουσειακό έκθεμα. Θυμάμαι ότι είχε εξωτερική μονάδα δισκέτας. Αυτά, το 1996.

Ακολουθησαν άλλοι φορητοί, συνήθως Τοσίμπα ή HP. Ο τελευταίος, που τον έχω δυο-τρια χρόνια, δεν έχει φυσικά μονάδα δισκέτας, αλλά ούτε μονάδα για CD έχει.

Αλλά οι φορητοί είναι άλλη ιστορία. Σε καμιά εικοσπενταριά χρόνια, που πιθανώς θα έχει καθιερωθεί κάτι άλλο, θα βάλω ένα άρθρο για τους λάπτοπ ή για ταμπλέτες και σμαρτόφωνα, αν θα υπάρχουν ως τότε.

 

 

240 Σχόλια to “Amstrad PC1512”

  1. Νostalgia trip σήμερα; Κάπου βρήκα στο σπίτι τον Σπέκτρουμ και κατά καιρούς χαζεύω τα διάφορα εγχειρίδια προγραμματισμού του δικού μου Άμστραντ (CPC128, λιγότερο «επαγγελματικό» μοντέλο, ωραίο για παιχνίδια αλλά και για προγραμματισμό σε BASIC με τον οποίο είχα ξετρελαθεί τότε – είχα ψηθεί με τα διαγράμματα ροής στο βιβλίο μαθηματικών του γυμνασίου). Έχω κάπου και μια μεγάλη (όχι πλήρη, κάθε άλλο) σειρά από το περιοδικό Pixel και δεν ξέρω τι να το κάνω.
    Παραδόξως έκανα χρόνια να ξανααποκτήσω υπολογιστή, δεν ασχολήθηκα καθόλου μέχρι να ξεκινήσω το μεταπτυχιακό.

  2. BLOG_OTI_NANAI said

    Καλημέρα!
    Εμείς που ζήσαμε την εξέλιξη των Η/Υ από τα τέλη του ’80 και μετά, αναπολούμε απίστευτες μνήμες. Είδα Η/Υ σε έναν οικογενειακό γνωστός από το 1988 ή 1989.
    Εμείς στην οικογένεια αποκτήσαμε PC από το 1990 νομίζω (DOS και Windows 3.1 νομίζω), στον στρατό το 1991 μου είχαν αναθέσει να γράφω σε ένα πράμα με πορτοκαλιά οθόνη. Εκεί έμαθα εμπειρικά γρήγορη πληκτρολόγηση.
    Τεράστια εντύπωση μας είχε κάνει η πρώτη φορά που πήραμε έγχρωμη οθόνη, όπως και η πρώτη κάρτα ήχου που ζωντάνεψε τα παιχνίδια. Θυμάμαι παιχνίδια που τα θεωρούσαμε τεράστια και ήταν 5 δισκέτες 1.44 Πρόλαβα εννοείται και τις εύκαμπτες τις τεράστιες, πολύ αναξιόπιστο υλικό.
    Κειμενογράφος τότε το PFS αν θυμάμαι καλά.
    Σήμερα έχω στον Η/Υ μου διάφορα αρχεία με χρονολογία το παλαιότερο το 1994, πριν 26 χρόνια.

  3. Γς said

    Καλημέρα και καλή βδομάδα

    https://caktos.blogspot.com/2015/11/hewlett-packard-9825a.html

  4. Παναγιώτης Κ. said

    Οι υπολογιστές έχουν μουσειακή αξία;
    Με ρώτησαν τι να κάνουν με κάτι παλιά μοντέλα της δεκαετίας του ΄80 που πιάνουν χώρο και δεν ήξερα τι να τους απαντήσω.

  5. Aghapi D said

    Καλημέρα
    βρίσκω τούτο: The 5.25-inch diskettes were available in a capacity of 160 KB single side, 360 KB low density, and 1.2 MB high density sizes

  6. Προγράμματα επεξεργασίας κειμένου: στον Amstrad CPC128 είχα βρει ένα ελληνικό, ονόματι ΓΡΑΦΟΣ 2, το οποίο ήταν πολύ καλό. Δεν μπόρεσα να βρω κανένα ίχνος στο σημερινό ίντερνετ.
    Όταν επανήλθα με πι-σι, δούλευα λίγο σε ένα εξειδικευμένο επεξεργαστή κειμένου που είχε δυνατότητα γραφής σε εβραϊκά, κυριλλικά, αλφάβητα μεταγραφής από αραβικά κλπ., το Nota Bene, μέχρι να μας απορροφήσει όλους το Word. Βλέπω κυκλοφορεί ακόμα! https://en.wikipedia.org/wiki/Nota_Bene_(word_processor)

  7. Γς said

    3:

    Και τόσα χρόνια δεν είχα δει ότι το σχολίαζε το αδελφάκι μου¨

    1 ΣΧΌΛΙΟ:
    Γ.Σούρδης είπε…

    Οσο θυμάμαι τον κατάλογο της ΗΡ και το Journal of HP.
    Νόμιζα ότι άνοιγαν οι ουρανοί και μιλούσα με τους Αγγέλους !

    29 ΝΟΕΜΒΡΊΟΥ 2015 – 3:43 Μ.Μ.

  8. spiridione said

    Αυτό το κόλπο με το δίπλωμα το χαρτιού εγώ το είχα μάθει απ’ τους παλιούς δικηγόρους.
    Κομπιούτερ δεν είχα στα ογδόντα, αλλά θυμάμαι από φίλους όλα τα μοντέλα που κυκλοφορούσαν τότε, και όρικ και άμστραντ και κόμοντορ.

  9. Παναγιώτης Κ. said

    Πάντως ευχαριστιέμαι 🙂 την αναβάθμιση που κάθε φορά κάνω στο λάπτοπ ( ΗΡ του 2007) που χρησιμοποιώ.Το θεωρώ αντίσταση στον καταναλωτισμό. 🙂
    Υπάρχει ένα εργαστήριο στη γειτονιά που μου κάνει τη δουλειά χωρίς να μου παίρνει πολλά χρήματα.
    Τα Windows 7 έπαψαν να υποστηρίζονται από την Microsoft και θα πρέπει να περάσουμε στα W10, μου είπαν οι φίλοι στο εργαστήριο.

  10. Πουλ-πουλ said

    Όχι μόνο ξεμάθαμε να γράφουμε με τον Volkswriter, αλλά και να σχεδιάζουμε με το Autocad.

  11. Αγγελος said

    «Και να μιλώ, και να ´ναι ο Τάκη-Πλούμας
    Τριάντα τρία χρόνια μέσα στη γης…»
    (Όχι, δεν πέθανε κανείς. Αλλά από το 1986 είναι 33 χρόνια…)

  12. Παναγιώτης Κ. said

    Έτσι γίνονταν και οι αιτήσεις. Σε διπλωμένη κόλλα αναφοράς.
    Η έκφραση που χρησιμοποιείτο για να περιγράψει το σπάσιμο της σελίδας ήταν: «Εν ημικλάστω».

  13. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    A walk down memory lane σήμερα (γερνάμε γμτ…)

    Ο δικός μου Amstrad ήταν ακόμα πιο παλιός, ο 464 με την κασέτα. Έβαζα να φορτώνει ένα flight simulator πριν καθήσουμε για φαγητό, ώστε να έχει φορτώσει μέχρι να τελειώσουμε…

    Θυμάμαι το είχα αγοράσει από ένα μαγαζί (;) που πουλούσε υπολογιστές και άλλα ηλεκτρονικά, το λέγανε Computer Club, και η αγορά συμπεριλάμβανε ένα σεμινάριο Basic, κι έτσι έμαθα (λέμε τώρα) προγραμματισμό (πςςςςς!) Κάπου έχω μια φωτογραφία της οθόνης, όπου εκστασιασμένος είχα καταφέρει να φτιάξω τη γραφική παράσταση νομίζω ημ(1/χ). Αργότερα, επειδή κάναμε Αναλυτική Γεωμετρία στην πρώτη δέσμη τότε, έκανα και κάποιες τρισδιάστατες «επιφάνειες».
    Τον είχα αγοράσει θυμάμαι στην πρώτη ή δευτέρα Λυκείου, δηλαδή το 1982 ή 83 με τα λεφτά από την καλοκαιρινή δουλειά, κάπου 60.000 δραχμές, πολλά λεφτά τότε.

    Το πρώτο μου πισί ήταν της ίδιας γενιάς με αυτό του άρθρου, αλλά είχε και σκληρό δίσκο, νομίζω 40Mb, τεράστιο. Πρέπει να ήταν το ’89, και το είχα πάρει από το Πλαίσιο, το δεύτερο μαγαζί, εκείνο που είναι και τώρα στη γωνία της Στουρνάρη, απέναντι από το Πολυτεχνείο (το πρώτο ήταν μια τρύπα στη Στουρνάρη, που είχε από παλά τα είδη σχεδίου). Από τότε έλεγε Turbo-X τα μηχανάκια του, τα παράγγελνες και τα παραλάμβανες μετά από καναδυοτρείς μέρες, μέχρι να στα συναρμολογήσουν.
    Είχε κοστίσει, αν θυμάμα καλά, 210.000 δραχμές, πολύ σεβαστό ποσόν, κοντά δύο μισθοί της εποχής, αλλά το χρειαζόμουνα για τα εργαστήρια της σχολής. Επεξεργασία εικόνας, ασπρόμαυρης 64Χ64,με οχτάμπιτο επεξεργαστή (8088), μνήμη 1ΜΒ, σε Basic, ένα πεντάλεπτο μέσα στο νερό…
    Για το Space quest βέβαια είχα ξενυχτήσει πολύ περισσότερο απ’ ότι για το διάβασμα, τότε, αλλά αυτό είναι άλλου ιερέως.

  14. spiral architect 🇰🇵 said

    Καλημέρα και καλή εβδομάδα.
    Νostalgia trip, καλά είπε ο Δύτης για τα μηχανάκια των ’90s. Τώρα τα μπλιμπλίκια έχουν μικρύνει το δέμας, αλλά έχουν τεράστια υπολογιστική ισχύ. Π.χ., το σμαρτφόνι που σας γράφω τώρα έχει 6 GB ram και εσωτερική μνήμη (ο σκληρός του δίσκος) 128 GB. Για μακρόσυρτα κείμενα (καλη ώρα) έχω πάρει ένα μικρό πληκτρολόγιο που συνδέεται στη USB του μέσω προσαρμογέα – καλωδίου OTG.

  15. Georgios Bartzoudis said

    «…ο Amstrad PC1512, ήταν ο πρώτος μου υπολογιστής»

    # Τί σύμπτωση! Amstrad ήταν ο πρώτος υπολογιστής που είχα αγοράσει για τον μεγαλύτερο γιο μου. Είχε όμως ενσωματωμένη την BASIC οπότε έκανα ένα πρόγραμμα χρήσιμο για τη δουλειά μου. Και, όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου ήθελα να τον πετάξω αλλά η συμβία τον κράτησε ως …αναμνηστικό. Λίγο πριν τα περασμένα Χριστούγεννα τον είδα κουρνιασμένο σε ένα πατάρι!
    Σύμπτωση βεβαίως είναι και ότι ο πρώτος μου φορητός υπολογιστής ήταν «Τοσίμπα»! «Βουνό με βουνό δεν ανταμώνιτι», Νοικοκύρη, όπως λέμε Μακεδονιστί.
    Πάντως, εν αρχή ήν ο UNIVAC του ΑΠΘ, όπου …έφαγα τη μισή ζωή μου να πηγαινοέρχομαι με κείνες τις …καταραμένες διάτρητες κάρτες!

  16. Εγώ, παραδοσιακός, ήμουνα εναντίον του κομπιούτερ αρχικά, μετά κατόπιν ωρίμου σκέψεως αποφάσισα πως τα παιδιά μου δεν είναι σωστό να ζούνε έξω από την εποχή τους κι αγόρασα. Πάντως και τώρα περισσότερο σαν γραφομηχανή, άλμπουμ φωτογραφιών, και τραγουδιών, ενημέρωση και κάποιο σάιτ -που δεν θυμάμαι το όνομά του- το χρησιμοποιώ 🙂
    Για όλα τα άλλα έχω τα παιδιά μου να με εξυπηρετούν

  17. atheofobos said

    Ακριβώς τον ίδιο υπολογιστή είχα αγοράσει και εγώ το 1986 και είχα παρακολουθήσει μάλιστα και ένα εξαήμερο σεμινάριο για το MS-DOS που υποτίθεται πως θα με βοηθούσε στην εργασία μου.
    Τελικά η μόνη χρήση του Amstrad ήταν να παίζω με ένα προσομοιωτή πτήσεων ! Ασχολήθηκα ξανά με κομπιούτερ όταν βγήκαν τα Windows και χάρις στο PowerPoint γλύτωσα πολλά χρήματα από την κατάργηση των διαφανειών που τότε στοίχιζαν 500 δρχ η μία.
    Πρόσφατα έχω γράψει το ΠΟΣΟ ΓΡΗΓΟΡΑ ΞΕΠΕΡΝΙΕΤΑΙ Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ!
    http://atheofobos2.blogspot.com/2019/12/blog-post_18.html

  18. BLOG_OTI_NANAI said

    Το πιο μακρόβιο υλικό υπολογιστή στην Ελλάδα, θα πρέπει να ήταν οι δισκέτες 1.44, πρέπει να επέζησαν αρκετά μετά το έτος 2000. Τα φλασάκια πρέπει να επικρατούν εδώ και 10 χρόνια;

  19. Νέο Kid said

    4. Οι αμστραντ , αν είναι σε καλή σχετικά κατάσταση και λειτουργούν, πιάνουν κανα τριακοσάρι-350 μπακς στο e-bay.
    Τα Κομοντορε κανα κατοστάρικο.

  20. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρα !
    Θα τον βρεις, μεταξύ άλλων, στο Ελληνικό Μουσείο Πληροφορικής, στο Μοσχάτο… Καταπλητκικά πράγματα εκεί μέσα, ακόμα και το πρώτο «ποντίκι», της δεκαετίας 60, που ήταν … ξύλινο !
    Εγώ αν και νεώτερος, είχα χαμηλότερο βαθμό απορρόφησης της τεχνολογίας, και ξεκίνησα από τον πασίγνωστο CPC 6128, τον πράσινο, που είχε όλη η Ελλάδα…
    Ταυτόχρονα, περί το 1988 έρχεται στο σπίτι κατευθείαν από Αμερική μέσω του αδερφού μου, ο IBM 8088, με τη φοβερή ευκολία των…δύο disk drives,για να μη μπαζοβγάζεις μια το λειτουργκό, μια τα προγράμματα…
    Ε ρε χρόνια…

  21. Κλασικός αντιδραστικός, είχα αποφύγει όλη την αμστραντμάνια

  22. nikiplos said

    Καλημέρα… zxspectrum plus με κασέτα για προγραμματισμό. Μετά το comodore 64, μετά κατευθείαν σε «συμβατό» ΧΤ. Στη συνέχεια ανέβαινε η τεχνολογία και ξηλωνόμασταν για να ανεβούμε κι εμείς πάντοτε με «σπασμένα» κλπ. Από το 2009, έχω εγκαταλείψει το άρμα της Microsoft και κινούμαι στο UBUNTU…

  23. νεσσίμ said

    Το 74-75 στο μαθηματικό στα Γιάννενα πρόσφεραν ένα εργαστήριο που μαθαίναμε να δουλεύουμε μεγάλους αλγόριθμους σε αριθμομηχανές σαν αυτή του Γς στο #3.
    Για τις ασκήσεις FORTRAN IV, γινόταν διάτρηση τοπικά, επεξεργασία στη Θεσσαλονίκη
    και επιστροφή στα Γιάννενα.
    Γύρω στο 80 κάτι αγόρασα (μεταχειρισμένο) τον πρώτο Spectrum 48, κασετόφωνο, τηλεόραση κλπ..

  24. Πάνος με πεζά said

    @ 20 : IBM PS2 Model 30, για την ακρίβεια. Το πληκτρολόγιο των IBM είχε ένα χαρακτηριστκό «τσίκι-τσίκι», και εκείνη την εποχή είχαμε ακούσει ότι η σύζυγος ενός συγγραφέα διαμαρτυρήθηκε γιατί δε μπορούσε να κοιμηθεί ακούγοντας τον άντρα της να πλητκρολογεί…

  25. sarant said

    Καλημέρα και σας ευχαριστώ πολύ για τα -κατ’ ανάγκη, αλλά καλό κάνει- νοσταλγικά σας σχόλια.

    21 Ομολογώ πως το περιοδικό αυτό ή το έχω ξεχάσει ή δεν το είχα προσέξει. Αλλά τι μηχάνημα είχες εσύ;

  26. Νέο Kid said

    Κουιζακι/προβληματάκι :
    Πώς μπορεί να χωριστεί ένα χαρτί σε τρίτα; ( το συγκεκριμένο του Α4 του Νικοκύρη είναι πολύ εύκολο και ευρέως γκουγκλίσιμο-γιουτουμπίσιμο. )Δεν ζητείται αυτό.
    Υπάρχει ένας τρόπος χωρίς διπλώματα του χαρτιού, που το χωρίζει επακριβώς σε τριτα ( και δεν είναι ανάγκη να παίζει το ratio του ρίζα 2 ,όπως στο Α4)

  27. leonicos said

    να έχουν τη σελίδα ανάποδα, ώστε να μη διαβάζουν το χειρόγραφο και χάνουν το μέτρημα

    κάτι ανάλογο κάνουν και οι καλοί επιμελητές, αλλά μόνο για διόρθωση ορθογραφικών λαθών

  28. leonicos said

    μεγάλου σχήματος εύκαμπτες δισκέτες των 5 1/4 ιντσών

    στην Αγγλία έκανα κι εγώ τον μεταφραστή σε μια ελληνική εφημερίδα. Ε΄χε δισκέτες των 8 ιντσών, με χωρητικότητα 4-5 χειρόγραφες σελίδες το πολύ.

    Όταν είδαμε των 41/2 γουρλώσαμε τα μάτια μας. Τι πρόοδος! είπαμε.

    Αγορασα κι έναν ΙΒΜ 8085 με σκληρό 10 ολοκληρα ΚΒ. Το είχα παραγγείλει με 5 ΚΒ τί θα τα έκνα τα 10; αλλά μου είπαν ότι μου κάνουν δώρο τη διαφορά. Μετά από δυο μέρες έκανε ο τύπος τρίπλεξ παρουσία μου, και μου εμπιστεύθηκε ότι ‘των 5 ΚΒ είχαν σταματήσει να παράγονται.’ Δηλαδή, δεν βρήκαν. Ήταν τότε που φτιάχνανε τους
    κομπιούτερ επιτοπίως

    Μετά ήρθαν οι σκληρές των 3; που τις βάζαμε στο τσεπάκι του πουκαμίσου με καμάρι. Ήμασταν στη πρωτοπορία της τεχνολογίας.

    Μετά ήρθαν τα επανεγγράψιμα CD που εξαφανίστηκαν την ίδια μερα, γιατί τα φάγανε τα στικάκια, Και με τα στικάκια, άλλο κυνηγητό περιεκτικότητας.

    Τώρα οι νεότεροι τα ξέρετε

  29. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    16 Μία από τα ίδια, συν την τεχνοφοβία μου, με τη διαφορά πως τα παιδιά μου δεν περίμεναν να τα βάλω εγώ στην εποχή τους 🙂

  30. leonicos said

    Πήγα προχτές κάπου, και ο τύπος είχε ένα κομπιούτερ που ήταν ενσωματωμένο στην οθόνη. Λαπ-τοπ+οθόνη, ασύρματο πληκτρολόγιο και ποντίκι. Ομολογώ δεν μ’ εντυπωσίασε. Μάλλον πρόβλημα είναι. Αλλά δεν ξέρω. Έχετε καμιά ιδέα;

    Οι πρώτοι μα ςκομπιούτερ ήταν οι γιαπωνέζικοι MSX κυρίως για παιχνίδια και η Attari. Amiga δεν ετυχε να έχω αλλά λέγανε πως είναι πολύ μπροστά.

    Επίσης λένε και για τους MacIntosh. Πολλοί πιο δυνατοί από τους ΙΒΜ αλλά άλλη μεθοδολογία και δεν εξοικειώθηκα ποτέ

  31. leonicos said

    Μια αλλη πρόοδος ήταν το ποντίκι. Στην αρχή μου φαινόταν περιττή φασαρία. Οταν όμως είδα τις δυνατότητές του, το απόκττησα.

    Σήμερα αναρωτιέμαι: πώς δουλεύαμε χωρίς ποντίκι;

  32. leonicos said

    Από τότε άρχισα να γράφω όλο και λιγότερο με το χέρι, με αποτέλεσμα σήμερα να μη μπορώ να γράψω πάνω από δέκα αράδες -για περισσότερες κουράζομαι και γράφω φοβερά άσχημα.

    So do I

  33. leonicos said

    Είχαν χωρητικότητα, αν θυμάμαι καλά, 1,44 ΜΒ.

    θυμάσαι καλά

  34. ΓιώργοςΜ said

    27 Ήθελα να το γράψω κι εγώ αυτό. Και οι τυπογράφοι έκαναν το ίδιο, μόνο που δε γυρνούσαν τη σελίδα ανάποδα, όπως οι δακτυλογράφοι, απλώς διάβαζαν τις λέξεις με ανάποδη σειρά, ώστε να βλέπουν τη λέξη και όχι το νόημα της φράσης.
    Στις δακτυλογράφους ακόμη και η ανάγνωση της λέξης ήταν ανεπιθύμητη (καθυστερούσε το μέτρημα), γι’ αυτό υποθέτω πως γυρνούσαν ανάποδα το χαρτί.

    28 >Μετά ήρθαν τα επανεγγράψιμα CD που εξαφανίστηκαν την ίδια μερα, γιατί τα φάγανε τα στικάκια,

    Όχι δα, τα cd/dvd κράτησαν για κάμποσα χρόνια, ίσως και λόγω της μουσικής.
    Επιπλέον, τα πρώτα στικάκια είχαν μικρότερη χωρητικότητα από DVD.

    Σπάω το κεφάλι μου να θυμηθώ ποιον (απλό) επεξεργαστή κειμένου χρησιμοποιούσα στο DOS. Δεν ήταν το Volkswrιter, ήταν ένα παρόμοιο, αλλά δε μπορώ να θυμηθώ ποιο.
    Για κάποια φεγγάρια, φοιτητής στο εξωτερικό, το ’91, χρησιμοποίησα το Word for DOS της Microsoft, έκδοση 6 κάτι, αρκετά προχωρημένο. Προς το τέλος της χρονιάς (καλοκαίρι 92), σε μερικούς υπολογιστές εγκαταστάθηκαν τα Windows 3.11 με το Word 2 for Windows, όπου δακτυλογράφησα και την εργασία μου, μαθαίνοντάς το ταυτόχρονα.
    Ήταν απίθανη καινοτομία το WYSIWYG τότε.

  35. μήτσκος said

    ZX Spectrum, το 16αράκι.

    Πήγαμε και το αγοράσαμε με τον πατέρα μου, πιτσιρίκος εγώ. Μου είπε «πάμε να αγοράσουμε κομπιούτερ», και νόμιζα ότι θα γυρίζαμε με κανένα υπερόπλο. Είδα το κουτάκι και απογοητεύτηκα. Πρώτο πρόγραμμα σε κασέτα «Space Commander», το δίνανε τζάμπα με το μηχάνημα.

    Αυτό που θυμάμαι είναι ότι είχαμε αγοράσει ένα βιβλίο με παιχνίδια, κώδικας τυπωμένος. Καθόμασταν με τον αδερφό μου με τις ώρες και πληκτρολογούσαμε το πρόγραμμα του πάκμαν, Basic γραμμή γραμμή.

  36. μήτσκος said

    34: Μήπως ήταν το wordperfect?`

  37. leonicos said

    6 Δύτα

    Όταν επανήλθα με πι-σι, δούλευα λίγο σε ένα εξειδικευμένο επεξεργαστή κειμένου που είχε δυνατότητα γραφής σε εβραϊκά, κυριλλικά, αλφάβητα μεταγραφής από αραβικά κλπ., το Nota Bene,

    Εγώ στον Multiscolar η κάπως έτσι, με κάτι πλατιά γράμματα. Ομολογώ ότι τον προτιμώ από τους σημερινούς, ειδικά για τα φωνηεντισμένα εβραϊκά. Ευτυχώς, αν θέλω κάτι απο το Τανάχ το αντιγράφω από το Mamre και αν θέλω κάτι από Ταλμούδ ή άλλα π.χ. Ζοχάρ, τα κατεβάζω και τα κοπυπαστώνω. Αλλιώς φωνηεντισμένα μόνο κανένα ποίημα. Αλλά είμαι έλληνας ποιητής.

  38. @26 Ναι το Α4 είναι εύκολο αφού το ένα τριτο του πλάτους είναι 7 cm.

    Δεν ξέρω αν είναι εύκολο αλλά το πιο ακριβές είναι το κόλπο με τα όμοια τρίγωνα.
    Από τη μία γωνία (πχ την πάνω αριστερή) φέρνεις με μολύβι ένα ευθύγραμμο τμήμα υπό γωνία με την οριζόντια (την πάνω πλευρά στο παραδειγμα) με μήκος πολλαπλάσιο του 3 (αν δεν θες να μετράς με διαβήτη το χωρίζεις σε τρία και σβήνεις ότι περισσεύει.
    Ενώνεις την άκρη του ευθύγραμμου τμήματος με την άλλη γωνία στην ίδια πλευρά του χαρτιού (στο παράδειγμα η πάνω δεξιά).
    Φέρνεις παράλληλες της τελευταιάς γραμμής δηλαδή αυτής που ενώνει το ακρο του ευθύγραμμου τμήματος με την γωνία. Από τα σημεία του του ευθύγραμμου τμήματος που ορίζουν τα δύο τρίτα και το ένα τρίτο στα σημεία που τέμνουν την πλευρά είναι και τα αντίστοιχα τρίτα της πλευράς του χαρτίου. Από αυτά φέρνεις κάθετες ή επαναλαμβάνεις στην άλλη πλευρά (την κάτω πλευρά στο παράδειγμα ) και διπλώνεις το χαρτί.

  39. sarant said

    36 Πράγματι το WordPerfect είχε αρκετή πέραση τότε. Το δούλευα κι εγώ κάμποσο καιρό.

  40. leonicos said

    34 Γιώργο

    Δεν μίλησα για τα ΑΠΑΞ εγγράψιμα CD που υπάρχουν ακομα και αντικατέστησαν τις ακτινογραφίες, αλλά για τα ΕΠΑΝεγγράψιμα. Αυτά δεν μείνανε πολύ. ίσως δεν ήσαν και αξιόπιστα

  41. leonicos said

    6 Δύτα

    Το πρόβλημα είναι το 32-bit. Θα δουλεύει στα δικά μας μηχανήματα;

  42. Ποδηλάτης said

    34. Μπορεί να ήταν το wordstar, μπορεί και το wordperfect, που είπαν και οι προλαλήσαντες, κι έκανε και ποδήλατο.

  43. Triant said

    Καλημέρα και καλή εβδομάδα.

    Νικοκύρη τα 200 χιλιάρικα το 86 ήταν πολλά λεφτά!

    Ένας φίλος αμερικανοσπουδαγμένος με είδε να γράφω προγράμματα στο HP41C και με πήγε στον Αλγόριθμο όπου με προσλάβανε (1982). Τον πρώτο μου υπολογιστή λοιπόν τον αγόρασα επαγγελματίας ων. Ήταν ένα C10 Cromemco με CDOS (Cromemco DOS) και μιά δισκέτα. Στην βδομάδα επάνω τον επέστρεψα. Αργότερα πήρα ένα συμβατό 8088 με δυό δισκέττες και 256Κ μνήμη. Έκτοτε, 32 χρόνια freelancer μονίμως είχα και έχω καβουρδιστήρια γιατί για assembly και C είναι υπεραρκετά!

  44. leonicos said

    9 Παναγιώτη

    Δεν μας λες πού ειναι αυτοί οι φίλοι σου;

    Όχι για το κόστος αλλά για την εμπιστοσύνη

  45. ΓιώργοςΜ said

    40 Πολλά από μια εποχή και μετά, ήταν επανεγγράψιμα, είχε όμως μια διαδικασία η επανεγγραφή, κι έτσι σπανίως χρησιμοποιούνταν με αυτόν τον τρόπο. Και όντως δεν είναι πολύ αξιόπιστα· κανένα μέσο δεν είναι τόσο αξιόπιστο σε βάθος χρόνου όσο τα αναλογικά. Για τα σιντί έλεγαν 50 χρόνια, αλλά αυτό ήταν πολύ αισιόδοξο.
    Ο μόνος σχετικά ασφαλής τρόπος είναι η διαρκής ανανέωση του αρχείου, με κάποιον fileserver, όπου υπάρχει εγγραφή των δεδομένων σε περισσότερα από ένα σημεία, ώστε να μη χάνονται όταν χαλάσει το μέσο που τα περιέχει. Αυτό που γίνεται στο δίκτυο δηλαδή, με τα… νεφελώδη.

    36 Μπα, αυτό ήταν καλό, εμπορικό πακέτο. Easywriter ίσως; Δε νομίζω να το θυμηθώ, ήταν ένας απλός επεξεργαστής κειμένου αλλά τον είχα βολευτεί πολύ. Ίσως ήταν κλώνος του Volkswriter.

  46. leonicos said

    13

    μια τρύπα στη Στουρνάρη

    το Πλαίσιο, κορνιζάδικο ήτανε

  47. ndmushroom said

    1512… Κι ο δικός μου πρώτος υπολογιστής 1512 ήταν. Τι δικός μου, δηλαδή, του πατέρα μου ήταν και απλά εγώ έπαιζα πού και πού κανένα παιχνιδάκι. Dr. J vs Larry Bird, space invaders, pacman, μια ωραία Formula που την είχα δει σε ένα μαγαζί στη Στουρνάρα και μου άρεσε (έγχρωμη, στο μαγαζί. Πού να καταλάβω τότε ότι επειδή είναι έγχρωμη στη βιτρίνα δεν θα αναβαθμιστεί αυτομάτως και ο Amstrad στο σπίτι να τη δείχνει κι αυτός έγχρωμη; Αλλά πολύ τη φχαριστήθηκα, παρ’ όλα αυτά). Πάλευε κι ο έρμος ο πατέρας μου, κομπιουτεράκιας, να μου μάθει καμιά Basic, αλλά εγώ προτιμούσα τα παιχνίδια. Και τώρα πρέπει να τον βοηθάω με τα απολύτως στοιχειώδη, πώς να δουλεύει τον browser κλπ., αλλά δε μου αρέσει η τροπή που πήραν οι σκέψεις μου οπότε θα σταματήσω εδώ (και θα τον πάρω ένα τηλέφωνο)…

  48. leonicos said

    17 Αθεόφοβε

    σήμερα πλέον το φαξ έχει ηττηθεί πλήρως από το e-mail.

    Αγόρασα ΦΑΞ δώρο στο γραφείο της Φωτεινής, ως συμμετοχή στην προσπάθεια που το άνοιγε. Ρώτησα προ καιρού αν έχουν ΦΑΞ και μου απάντσαν ‘το καταργήσαμε’. Εννοείται δεν η΄ταν το ίδιο που τους είχα αγοράσει.

  49. Κουτρούφι said

    #34, #45. Chi writer μήπως;

  50. leonicos said

    22 Νικιπλος

    UBUNTU

    Τι είναι αυτό; Δεν το έχω ακούσει καν

  51. nikiplos said

    50@ Λειτουργικό δωρεάν και όμοιο με τα Windows, αλλά παρασάγγας καλύτερο…

    49@ Κουτρούφι, μου έλυσες την απορία, καθώς δεν θυμόμουν σε ποιόν κειμοενογράφο είχα γράψει τη διπλωματική μου. στον Chi Writer… Μετά αμέσως ήρθε το Wordperfect αν εν κάνω λάθος και έπρεπε να κάνω την μετατροπή. Την έκανα αλλά έχασα τους τόνους… την ξαναπέρασα τονίζοντας κάθε λέξη από την αρχή… ευτυχώς έγραφα γρήγορα…

  52. ΓιώργοςΜ said

    46 Από τη δεκαετία του ’60, έκανε εισαγωγές και χονδρική/λιανική σε είδη σχεδίου και ζωγραφικής. Δεν ξέρω για άλλες δραστηριότητες.

    49 Α, γειά σου!!

  53. leonicos said

    47 Ndmushroom αλλά δε μου αρέσει η τροπή που πήραν οι σκέψεις μου οπότε θα σταματήσω εδώ (

    και θα τον πάρω ένα τηλέφωνο

    Είσαι υπέροχος κύριε!

  54. leonicos said

    @51

    ευχαριστώ

  55. π2 said

    O χωρισμός του Α4 σε δύο τμήματα ήταν κλασική μέθοδος για όσους έγραφαν χειρόγραφα το πρώτο χέρι μελετών με υποσημειώσεις. Καθηγητής μου στο Πανεπιστήμιο, προτού τον πείσω να αφήσει τη γραφομηχανή για υπολογιστή, έτσι έγραφε πάντοτε όλα του τα επιστημονικά κείμενα.

    Με Amstrad, Spectrum κλπ. δεν είχα επαφή πέραν του «προγραμματισμού» ενός παιχνιδιού στο μηχάνημα ενός ξαδέρφου, όταν ήταν δημοφιλής άσκηση να αντιγράφεις πληκτρολογώντας το προγραμματάκι από τα κομπιουτεροπεριοδικά. Υπολογιστή πήρα το 1993, αφού πρώτα ταμπουρώθηκα στο μηχάνημα μιας ξαδέρφης μου τρεις μέρες για να μάθω τα Windows και το Office κι άλλες τρεις για να μάθω τυφλό σύστημα. Εννοείται ότι έκτοτε ούτε εγώ μπορώ να γράψω εκτενές κείμενο με το χέρι.

    Παρεμπιπτόντως, αυτό είναι κι ένα πρόβλημα της αισιοδοξίας που είχε κυριαρχήσει πριν από κάποια χρόνια ότι τα ψηφιακά εργαλεία θα αλλάξουν ριζικά την εκπαίδευση. Μου έλεγαν γνωστοί που σκαμπάζουν πέντε πράγματα από παιδαγωγική ότι υπάρχουν όλο και περισσότερες μελέτες που δείχνουν ότι επειδή πρέπει να συμμετέχουν όλες οι αισθήσεις στην εκμάθηση, η γραφή, ο υπολογισμός, το διάβασμα με παραδοσιακές μεθόδους και σε παραδοσιακά μέσα διατηρούν τη σημασία τους, και η υπερβολή στις ταμπλέτες για εκπαιδευτική χρήση μάλλον κακό κάνει μαθησιακά παρά καλό.

    Το Wordperfect ήταν δημοφιλέστατο αρχικά. Ακόμη θυμάμαι το χουνέρι που είχε πάθει σεβάσμιος διευθυντής μεγάλου γερμανικού ιδρύματος, ο οποίος με ύφος χιλίων καρδιναλίων επέμενε το 2002 ότι αδιαφορεί παγερά για κειμενογράφους, Unicode, html, xml και δε συμμαζεύεται, επειδή το τυπογραφείο με το οποίο συνεργάζονταν δούλευε με Wordperfect αποκλειστικά και με συγκεκριμένες μη Unicode γραμματοσειρές. Έναν χρόνο αργότερα, το τυπογραφείο καταστράφηκε (νομίζω από πυρκαγιά) και τους ξέμειναν αρχεία που έπρεπε να ξαναγραφτούν σε άλλους κειμενογράφους. Γενικώς, είναι λάθος να νομίζουμε ότι στις τεχνολογικά ανεπτυγμένες χώρες είναι όλοι στην πρωτοπορία των τεχνολογικών εξελίξεων. Η American Phililogical Association ζητούσε αρχεία σε Wordperfect 5.2 εν έτει 2000 και δεν δεχόταν αρχεία σε άλλους κειμενογράφους.

  56. Κουτρούφι said

    Άλλο διάσημο εγχειρίδιο στα μέσα της δεκαετίας του 80: https://catalogue.nlg.gr/Cover/Show?author=%CE%92%CE%BF%CF%85%CF%84%CF%85%CF%81%CE%AC%CF%82+%CE%93%CE%B9%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%82+%CE%9A.&callnumber=&size=large&title=%CE%97+%CE%B3%CE%BB%CF%8E%CF%83%CF%83%CE%B1+%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%8D+Basic+%2F+%CE%92%CE%BF%CF%85%CF%84%CF%85%CF%81%CE%AC%CF%82+%CE%93%CE%B9%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%82%2C+%CE%A1%CE%BF%CF%8D%CE%B2%CE%B1%CF%82+%CE%91%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%AD%CE%B1%CF%82&recordid=b.171510&source=Solr&barcode=00052916

  57. Αὐγουστῖνος said

    Καλημέρα κι ἀπὸ ἕναν παλιὸ κομπιουτερά- ἤ, μᾶλλον, παλαίμαχο ρεπόρτερ τῶν κομπιοῦτερ (Pixel, Computer Γιὰ Ὅλους). Ἡ ἐνασχόλησή μου ἀρχικὰ μὲ τὰ home computers (οὐσιαστικὰ θὰ τὰ ἔλεγε κανεὶς παιχνιδομηχανήματα) τῆς «χρυσῆς ἐποχῆς», ἀπὸ τὸ 1984 ποὺ ἄρχισε ἡ «δημοσιογραφικὴ» καριέρα μου, μὲ ἐξοικείωσε μὲ ὅλα τὰ μηχανήματα τῆς ἀγορᾶς (Spectrum, Amstrad, MSX, Commodore, Atari καὶ ἀργότερα Amiga καὶ ὁ «Macintosh τῶν φτωχῶν», ὅπως ἔγινε γνωστὸς ὁ Atari ST μὲ λειτουργικὸ ποὺ θύμιζε ἔντονα Μάκιντος). Ἀλλὰ ἀπὸ τότε ἤμουν φανατικὸς ὑποστηρικτὴς τῶν Mac καὶ πολέμιος τῶν «συμβατῶν». Ἀργότερα πέρασα στὸν χῶρο τοῦ desktop publishing, ὅπου οἱ Mac ἦταν μονόδρομος – ἀκόμη.
    Σήμερα, ἔχοντας ἀποκηρύξει γιὰ μιὰ ἀκόμα φορὰ τὴ Microsoft καὶ τὰ Windows, κινοῦμαι στὸν χῶρο τοῦ Λίνουξ (ἔχοντας κατασταλάξει στὸ Arch, ἀφοῦ πρῶτα πέρασα ἀπὸ ὅλες τὶς γνωστὲς διανομές, μὲ πρώτη καὶ καλύτερη τὸ Ubuntu – τότε 6.06) καὶ στὸν χῶρο τῆς σελιδοποίησης (κυρίως βιβλίων) στὸ LaTeX καὶ τὴν συμβατὴ μὲ Unicode fonts ἐκδοχή του, τὸ XeLaTeX.
    Ἀλλὰ πάντα θυμᾶμαι μὲ νοσταλγία ἐκείνη τὴν ἐποχὴ τῆς νιότης μου καὶ τοῦ πρώτου μου «κομπιοῦτερ», ἑνὸς ZX Spectrum, ποὺ τὸ ἀγόρασα γιὰ νὰ προγραμματίσω(!) ἕνα σύστημα γιὰ ΠΡΟΠΟ, δικῆς μου ἐπινόησης, ποὺ ἔμεινε σκέτο σχέδιο.

  58. Avonidas said

    Καλημέρα. Ωραίο άρθρο 🙂

    Με κατέστρεψες, πάλι δε θα κάνω δουλειά σήμερα! :-/

    έπαιρνα τις κόλες Α4, τις τσάκιζα στο ένα τρίτο του πλάτους της σελίδας, έτσι που να χωριστεί η σελίδα σε δύο στήλες, μία στενή αριστερά και μία φαρδιά δεξιά. Στο δεξί μέρος έγραφα τη μετάφραση και το αριστερό το είχα για διορθώσεις, σημειώσεις, σχόλια.

    Έγραφες σε FORTRAN, δηλαδή 😉

  59. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    43 Πλήρωναν καλά τότε οι εκδότες και ήμουν γρήγορος και καλός.

    54τέλος Διάβασα ότι στις ΗΠΑ χρησιμοποιούνται ακόμα δισκέτες των 8 ιντσών από δημόσιες επιστημονικές υπηρεσίες -αν και σε ειδικές εφαρμογές.

  60. sarant said

    58 Ξέχασα επίσης να πω για την περίοδο που δουλεύαμε στο Πολυτεχνείο σε διάτρητες κάρτες!

  61. Αγγελος said

    Εγώ είχα κάποια επαφή με υπολογιστές (όχι βέβαια ατομικούς!) στο Πανεπιστήμιο στη δεκαετία του 1970. Θυμάμαι τις διάτρητες καρτέλες και τη θεαματική διευκόλυνση που αποτέλεσαν τα τερματικά και οι οθόνες.
    Όταν προσλήφθηκα στην ΕΕ το 1981, μου έκανε εντύπωση ότι … δεν χρησιμοποιούσαμε καθόλου υπολογιστές, στο μεταφραστικό τουλάχιστον. Γράφαμε με το χέρι και στέλναμε τα χειρόγραφά μας στη δακτυλογράφηση, ακόμα και με φαξ όταν ήταν επείγοντα (γιατί, η δακτυλογράφηση, το πουλ όπως το λέγαμε, βρισκόταν σε άλλο κτίριο). Κι αυτό σε μια υπηρεσία όπου συστηματικά ξαναχρησιμοποιούσαμε κομμάτια παλιότερων κειμένων! Εμείς τα κόβαμε και τα κολλούσαμε στα χειρόγραφά μας, οι δε δακτυλογράφοι, άμα τα επαναλαμβανόμενα κείμενα ήταν αρκετά μεγάλα ώστε να αξίζει τον κόπο, τα έκοβαν προσεχτικά με το ψαλίδι και τα κολλούσαν ακόμη πιο προσεχτικά ώστε να είναι ευθυγραμμισμένα με τη σελίδα, που μετά πήγαινε για φωτοτυπία… Θυμάμαι τα αρχεία να έχουν ειδική σφραγίδα EXEMPLAIRE UNIQUE — NE PAS COUPER, που την έβαζαν όταν μας έδιναν το τελευταίο διαθέσμο αντίτυπο.
    Δειλά-δειλά, κατά το 1990 αρχίσαμε να εκσυγχρονιζόμαστε κι εμείς. Οι δακτυλογράφοι απέκτησαν ένα σύστημα με δισκέτες των 5¼ ιντσών και συστοιχίες μαγνητοταινιών για την αποθήκευση, στο οποίο οι μεταφραστές δεν είχαν πρόσβαση (!), και εμφανίστηκαν και κάποιοι δικτυωμένοι υπολογιστές της ICL, που προορίζονταν για την αναζήτηση σε κάποιες βάσεις δεδομένων ορολογίας. Ενας τέτοιος είχε εξοκείλει σε μια… αποθήκη, και δεν ήτανε καν στην πρίζα. Τον έβαλα κάποτε στην πρίζα για να δω αν δούλευε, άναψε, έβγαλε το πασίγνωστο πια C:\>, πάτησα στα κουτουρού HELP, και … ω του θαύματος, μου απάντησε! Έτσι έμαθα σιγά-σιγά το λειτουργικό του σύστημα, μια παραλλαγή του DOS ονόματι Concurrent DOS, και πέρασα πάμπολλες ώρες παίζοντας και μαθαίνοντας, και εν ώρα εργασίας και μετά τις 5μμ.
    Υπήρχε βέβαια το πρόβλημα της πολυγλωσσίας, και όχι μόνο για τα ελληνικά. Ακόμα και για τα γαλλικά, ο εγκατεστημένος στην Ορολογία υπολογιστής χρησιμοποιούσε μια παραλλαγή του βασικού ASCII, όπου τα é και è έμπαιναν στη θέση των < και >, με αποτέλεσμα να γράφει η οθόνη Press <Send> και εμείς να μην καταλαβαίνουμε ότι έπρεπε να πατήσουμε το πλήκτρο F20, που στα τερματικά μας (δεν ήταν ακόμα τυποποιημένα) αντιστοιχούσε με το πλήκτρο Send των τερματικών VT100 τα οποία προσομοίωναν…
    Ηρωικές εποχές. Η ασυνεννοησία μεταξύ υπηρεσιών εξωφρενική. Υπήρξε εποχή που η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έγραφε σε Word, το Συμβούλιο σε WordPerfect 5.1 για DOS και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο σε WordPerfect 6.0 για Windows — τη στιγμή που όλα σχεδόν τα κείμενα του Συμβουλίου βασίζονταν στις προτάσεις της Επιτροπής και ενσωμάτωναν τροπολογίες του Κοινοβουλίου! Και άλλη κωδικοσελίδα (ποιος τις θυμάται;) χρησιμοποιούσαν οι μεν, άλλη οι δε, άλλες το DOS και άλλες τα Windows… Είχα γίνει ο εξπέρ του ελληνικού μεταφραστικού τμήματος στη μεταγραφή μεταξύ κωδικοσελίδων…
    Με όλα αυτά, δικό μου υπολογιστή στο σπίτι απέκτησα (αν εξαιρέσουμε ένα ZX Sinclair χωρίς δίσκο ούτε οθόνη — χρησιμοποιούσε κασετόφωνο και τηλεόραση! — που μου τον έκλεψαν κιόλα κάποτε) μόλις το 1994. Από τότε βέβαια, έχω γίνει «εξαρτημένο άτομο», όπως μου λέει η εξαρτημένη από το κινητό της γυναίκα μου…

  62. Αγγελος said

    Αμ δεν έγραφε η οθόνη Press <Send> — έγραφε Press éSendè!
    Υπήρξε και φάση (δεν κράτησε πολύ) όπου υπολογιστές είχαν 12 από τους 50 μεταφραστές — οι 6 χωρίς ενσύρματη σύνδεση με το εσωτερικό δίκτυο του Συμβουλίου, οι δε άλλοι 6 χωρίς το πρόγραμμα LAN Manager που χρειαζόταν για να λειτουργήσει η σύνδεση!

  63. William T. Riker said

    Αχ, to Pixel! To διάβαζα μετά μανίας, και το Gamepro αργότερα… Θυμάμαι δε με νοσταλγία τις ηρωικές εποχές που ήμουν φοιτητής και έτρεχα στη νησίδα πληροφορικής του Φυσικού στα Γιάννενα από τις 8 το πρωί που άνοιγε να πιάσω υπολογιστή (5 είχε όλους κι όλους), για να κατεβάσω heavy metal από το Napster (βέβαια, μετά έπρεπε να «κόψω» το mp3 αρχείο σε δέκα κομμάτια με το KFK για να χωρέσουν σε αντίστοιχες δισκέτες και να πάω σπίτι, να τα κατεβάσω και να τα ενώσω πάλι σε ενιαίο αρχείο).

  64. H. Mandragoras said

    54: Σε πρώτο άκουσμα είναι παράδοξο, αλλά πολλές φορές τα επιστημονικά εργαστήρια δυσκολευονται να αναβαθμίσουν τον εξοπλισμό τους (δεν ξέρω βέβαια τί γίνεται στις ειδικές εφαρμογές που αναφέρετε, αλλα υποθέτω ότι ποιοτικά η ίδια φάση είναι).
    Ενίοτε ο εξοπλισμός ενός κρατικού/πανεπιστημιακού εργαστηρίου σε επίπεδο λογισμικού, αλλά σε ένα βαθμό και υλικού, είναι custom made από κάποιον μερακλή διδακτορικό ή ποστντόκο. Ο οποίος βεβαίως εν ευθέτω χρόνω φεύγει μακρυά και ουδείς ξέρει πώς να το ξανακάνει. Διότι η τεκμηρίωση είναι για αυτούς που έχουν χρόνο. Έτσι έχεις κάτι που δουλεύει αλλά δεν γίνεται upgrade. Γιατί πχ το λογισμικό δεν παίζει σε νέο λειτουργικό σύστημα (και δεν γίνεται port γιατί το source code, αν υπάρχει, το καταλαβαίνει μόνο ο δημιουργός του), το παλιό λειτουργικό σύστημα δεν παίζει με καινούριο υπολογιστή, ο παλιός υπολογιστής δεν έχει usb, οπότε δουλευεις δισκέτα. Ή κάπου υπάρχει ένα hardware interface που για να αλλάξει πρέπει να πάρει μπάλα όλο το υλικό και το λογισμικό. Όπως και να έχει, το upgrade είναι ΜΕΓΑΛΗ φασαρία. Οπότε αυτα τα setups τα χρησιμοποιείς και τα συντηρείς με θρησκευτική ευλάβεια γιατί αν χαλάσουν, πρέπει να φτιαχτούν από την αρχή.

    Θυμάμαι πχ γύρω στα 2006 να αγοράζουμε σύγχρονους υπολογιστες για τις προσωπικές μας θέσεις εργασίας, και να τους βάζουμε οδηγό δισκέτας (ήδη εξαφανισμένοι!), επειδή κάπως έπρεπε να μεταφέρουμε τα δεδομένα από το εργαστήριο.

    Η κατάσταση δεν περιορίζεται στα custom made setup. Αυτή τη στιγμή έχω στο εργαστήριο μια μηχανή που την οδηγεί μια proprietary εφαρμογή σε ένα PC με windows 8 που φωνάζει ότι θέλει αναβάθμιση σε 10. Δεν τολμάω να το κάνω. Τελευταία φορά που κάναμε αναβάθμιση επειδή πέθανε ο προηγούμενος υπολογιστής, έφαγα 3-4 μέρες να βγάλω άκρη για το πως θα στήσω κάτι βάσεις δεδομένων (που ποτέ δεν κατάλαβα γιατί χρειάζονται) και μας κόστισε και μερικές χιλιάδες ευρώ για τη «νέα» έκδοση του προγράμματος, η οποία δεν μας έδωσε καμία νέα λειτουργικότητα.

  65. Πισμάνης said

    Είμαι κομπιουτεράς αλλά μού είναι αδύνατον νά κατανοήσω μεταφράσεις βιβλίων γιά θέματα υπολογιστών. Προτιμώ πάντα τό αγγλικό πρωτότυπο. Είναι τόσο πολλοί οι νέοι τεχνικοί όροι που προστίθενται καθημερινά που είναι αδύνατον νά προλάβει κανείς να τούς γυρίσει μέ επάρκεια στά ελληνικά. Όποτε βλέπω «εξυπηρετητής» (server) σέ κείμενο διακόπτω αμέσως τήν ανάγνωση.

    Τά σχολικά βιβλία; Αλοίμονο, ακατάληπτα.

  66. Γιάννης Ιατρού said

    Νίκο, θύμισες μας φέρνεις με το σημερινό…
    Έχω και ‘γω τις εγγραφές μου, τόσο από την πλευρά του κατασκευαστή όσο κι απ΄την πλευρά του καταναλωτή/χρήστη στο χώρο. Άστα, λυκόπουλο γαρ. Προ ενός ή δύο χρόνων είχα φέρει και ένα βιομηχανικό πρωτότυπο (πριν να βγει καν το πρώτο IBM «φορητό») σε κάποια σύναξη που είχαμε κάνει κι είχε γράψει/απαγγείλει και ποίημα ο Τζι 🙂

    Πολλοί, ιδίως οι νεώτεροι, δεν θα ξέρουν ή δεν θα έχουν ίδια αντίληψη για το τι περιγράφουν πολλοί σχολιαστές σήμερα. Η εξέλιξη, τόσο από πλευράς τεχνολογίας/ηλεκτρονικών όσο και από πλευράς (λογισμικού) λειτουργικών συστημάτων ήταν και είναι ραγδαία. Σημειωτέον ότι μόλις προς το τέλος των σπουδών μου, κάπου στο τέλος των 60’s αρχές των 70’s, θεσπίστηκε στα ΑΕΙ της εσπερίας (Γερμανία εν προκειμένω) το (ξεχωριστό πλέον από μαθηματικούς ή/και μηχανικούς) δίπλωμα της πληροφορικής, αφού κι αυτό πέρασε 3-4 φάσεις μέχρι να κατασταλάξουν σε μια ονομασία…

    Βέβαια, η εξέλιξη της τεχνολογίας έχει να κάνει ευθέως με την εξέλιξη των λειτουργικών συστημάτων και του λογισμικού γενικότερα. Που να ‘βαζες τα GB κώδικα ενός σημερινού λειτουργικού όταν είχες δισκέτες των 360 ΚΒ, άντε των 1,2 ή 1,44 ΜΒ και σκληρούς δίσκους των 10 ΜΒ κλπ.

    Το ίδιο έγινε και με τους μεγάλους υπολογιστές, με τους τεράστιους δίσκους των 10 MB (σαν ρόδες αυτοκινήτου), τις μαγνητικές ταινίες σαν πιατέλες μεγάλες, τις μνήμες των 8 ή 16 KB από δακτυλίους φερομαγνητικού υλικού, τις διάτρητες χαρτοταινίες και τις οθόνες με λυχνίες όπως των ραντάρ κλπ. κλπ.

    Την ίδια πορεία/εξέλιξη είχαν και τα περιφερειακά, όπως τα μόντεμ, οι οθόνες, οι εκτυπωτές κλπ. Πάντως η πιό βαρύνουσα εξέλιξη ήταν η ανάπτυξη και εξάπλωση του (δια-)δικτύου. Να μην ξεχνάμε και την κατανάλωση (ηλεκτρ.) ενέργειας, που κι αυτή έχει περιοριστεί πάρα πολύ, όχι σαν απόλυτο μέγεθος, γιατί έχει αυξηθεί τρομερά ο αριθμός των υπολογιστών/περιφερειακών κλπ., αλλά σαν σχετικό μέγεθος, π.χ. συγκρίνοντας την υπολογιστική ισχύ ή την χωρητικότητα ή τις διαστάσεις/μέγεθος με την κατανάλωση ενέργειας.

  67. π2 said

    57: Δεν θα έλεγα ότι είναι μονόδρομος το Mac στο desktop publishing πια, κάθε άλλο.

    Ξέρω ανθρώπους αρκετά διαφορετικών κλάδων που ορκίζονται στο LaTeX και θεωρούν αδιανόητη προεργασία σοβαρής έκδοσης χωρίς αυτό. Να πω τη μαύρη αλήθεια, μου είχε φανεί υπερβολικός μπελάς για το (σχεδόν) τίποτε.

  68. sarant said

    65 Και μόνο τα σχολικά βιβλία είναι αρκετός λόγος για να υπάρχει στα ελληνικά η βασική ορολογία πληροφορικής. Και τον σέρβερ τον λέμε διακομιστή 🙂

  69. Avonidas said

    #66. Πολλοί, ιδίως οι νεώτεροι, δεν θα ξέρουν ή δεν θα έχουν ίδια αντίληψη για το τι περιγράφουν πολλοί σχολιαστές σήμερα. Η εξέλιξη, τόσο από πλευράς τεχνολογίας/ηλεκτρονικών όσο και από πλευράς (λογισμικού) λειτουργικών συστημάτων ήταν και είναι ραγδαία.

    Μην παίρνεις κι όρκο. Είναι πολλοί ανάμεσα στους νεότερους που παθιάζονται με τις περασμένες τεχνολογίες, όπως άλλοι παθιάζονται ακόμη με το βινύλιο. Έχω βρει στο Youtube πάμπολλα βίντεο που παρουσιάζουν αρχαία μοντέλα υπολογιστών και προγραμμάτων, που ένας θεός ξέρει πώς λειτουργούν ακόμα!

  70. Αὐγουστῖνος said

    67: Τότε ἦταν μονόδρομος. Ἀργότερα πέρασαν δειλά-δειλά τὸ Quark Xpress καὶ τὸ PageMaker σὲ πλατφόρμα Windows, ἀλλὰ καὶ πάλι ὑστεροῦσαν σὲ σχέση μὲ τὰ ὁμώνυμά τους σὲ Macintosh. Κύλησε πολὺ νερὸ στὸ ποτάμι μέχρι νὰ ὑπάρξει ἀξιοπρεπὲς λογισμικὸ γιὰ ἐπαγγελματικὲς ἐκδόσεις σὲ ἄλλη πλατφόρμα, πέραν τῶν Mac. Σήμερα οἱ σουίτες γραφείου – καὶ μπορῶ νὰ μιλάω μὲ ἄνεση γιὰ τὸ Libre Office ἢ τὸ Open Office, ἂν καὶ φαντάζομαι ὅτι κάτι παρόμοιο ἰσχύει καὶ γιὰ τὸ MS Office – ἔχουν ἐξελιγμένους τοὺς κειμενογράφους τους σὲ τέτοιο βαθμό, ὥστε νὰ μπορεῖ κανεὶς νὰ κάνει σχετικὰ καλὴ δουλειὰ χωρὶς νὰ καταφεύγει σὲ ἐξειδικευμένα προγράμματα τύπου LaTeX γιὰ βιβλία ἢ Quark Xpress γιὰ περιοδικά/ἐφημερίδες κ.λπ., ἐνὼ πολὺ καλὴ δουλειὰ κάνουν καὶ τὰ ἐξελιγμένα σχεδιαστικὰ πακέτα (Illustrator, Inkscape, CorelDraw καὶ δὲν συμμαζεύεται).

  71. Dimitris said

    65:Σοβαρά?? όχι (και) «Εξυπηρετητή»???

    70: Έγραφες στο Pixel? Αν μου δωσεις τα αρχικα του ονοματός σου πιθανότατα σε ξέρω 🙂

  72. Avonidas said

    Κι όμως, γινόταν δουλειά με αυτές τις ελάχιστες χωρητικότητες, που σήμερα δεν φτάνουν ούτε για ζήτω.

    Μα, το τότε λογισμικό και τα λειτουργικά συστήματα ήταν σχεδιασμένα με το σκεπτικό της εξοικονόμησης χώρου και μνήμης. Οι δίσκοι ήταν αργοί και ακριβοί, οι μνήμες επίσης. Επιπλέον, τα ίδια τα δεδομένα που χρειαζόταν να αποθηκεύσει ο μέσος χρήστης προσωπικού υπολογιστή έπιαναν πραγματικά ελάχιστο χώρο – κυρίως κείμενο και λίγα αριθμητικά δεδομένα. Αν μιλάμε για επεξεργασία κειμένου, κάποια έξτρα χωρητικότητα απαιτείται για τη σήμανση της μορφοποίησής του, αλλά κατά βάση ελάχιστη. Τα λειτουργικά συστήματα, επίσης, ήταν μικρά, καθώς δεν χρησιμοποιούσαν γραφικό περιβάλλον (GUI).

    Οι απαιτήσεις σε αποθηκευτικό χώρο διογκώθηκαν κυρίως με την έλευση των GUI· η Apple έδειξε το δρόμο από αρκετά νωρίς, στη δεκαετία του ’80, αλλά η εμπορική επιτυχία και η καθιέρωση των GUI έγινε με τα Windows. Ακόμα κι έτσι, μέχρι την έκρηξη του διαδικτύου προς τα μέσα με τέλη των 90ς, ήταν τα λειτουργικά συστήματα που καταλάμβαναν ολοένα και αυξανόμενο ποσοστό της χωρητικότητας των δίσκων, με τα αρχεία δεδομένων να παραμένουν περίπου στο μέγεθος που είχαν και στα 80ς.

    Αυτό άλλαξε ριζικά με το διαδίκτυο: εικόνες, βίντεο και ήχος έπρεπε να αποθηκευτούν και να μεταδοθούν σε αδιανόητες μέχρι τότε ποσότητες. Παράλληλα, οι δίσκοι κι οι μνήμες έγιναν πολύ φτηνότερα, κι οι προγραμματιστές συγκριτικά πιο τεμπέληδες 😉 Ποιος ο λόγος να μοχθείς να βελτιστοποιήσεις τον κώδικά σου, όταν πρόκειται να τρέξει σ’ ένα μηχάνημα με «αχανή» μνήμη; Κι έτσι, το παραφουσκωμένο λογισμικό και οι δίσκοι μεγαλύτερης χωρητικότητας προωθούσαν το ένα το άλλο σ’ ένα σπιράλ άκρατου καπιταλισμού, 😛 κι ακόμη το κάνουν.

  73. Avonidas said

    #70. Σήμερα οἱ σουίτες γραφείου – καὶ μπορῶ νὰ μιλάω μὲ ἄνεση γιὰ τὸ Libre Office ἢ τὸ Open Office, ἂν καὶ φαντάζομαι ὅτι κάτι παρόμοιο ἰσχύει καὶ γιὰ τὸ MS Office – ἔχουν ἐξελιγμένους τοὺς κειμενογράφους τους σὲ τέτοιο βαθμό, ὥστε νὰ μπορεῖ κανεὶς νὰ κάνει σχετικὰ καλὴ δουλειὰ χωρὶς νὰ καταφεύγει σὲ ἐξειδικευμένα προγράμματα τύπου LaTeX γιὰ βιβλία

    Εγώ θα γράφω σε LaTeX μέχρι να πεθάνω 🙂

    Και θα το γράφω με κεφαλαία στη μέση, γιατί fuck grammar 😛

  74. Γιάννης Ιατρού said

    69: Α, αυτοί θά ΄χαν καλή μαγιά, απ΄το σπίτι 🙂 (πού .ναι ο Λάμπρος με τα εκπαιδευτικά του τώρα 😇😋)
    Αλλά χωρίς την πλάκα Νικόλα, ναι, βεβαίως υπάρχουν κι αυτοί που γράφεις. Πάντως οι πλειοψηφία δεν νομίζω να ενδιαφέρεται και τόσο γι αυτά τα παλιά, εμείς, όσο ακόμα υπάρχουμε, έχουμε ο καθένας τους δεσμούς μας μ΄αυτά και τις αναμνήσεις μας, χωρίς να παραλείπουμε να ενημερωνόμαστε και να χρησιμοποιούμε την παρούσα τεχνολογία.

  75. Avonidas said

    #64. Η κατάσταση δεν περιορίζεται στα custom made setup. Αυτή τη στιγμή έχω στο εργαστήριο μια μηχανή που την οδηγεί μια proprietary εφαρμογή σε ένα PC με windows 8 που φωνάζει ότι θέλει αναβάθμιση σε 10.

    Ερευνητής που εξαρτάται από ιδιόκτητο (κλειστό) λογισμικό όταν έχει επιλογή (γιατί μπορεί για διάφορους λόγους να μην έχει) θεωρώ ότι πάει γυρεύοντας να το φάει το κεφάλι του :-/

  76. Γιάννης Ιατρού said

    72: 👍
    73 (τέλος) Έτσι, σωστός 🙂

  77. Πάνος με πεζά said

    Θυμάμαι ότι στο ΕΜΠ τη δεκαετία του 90 υπήρχε ο «τεράστιος» Cuber, κεντρικός στο υπόγειο του «Κτιρίου Υπολογιστών», με τερματικά στο ισόγειο. Έστελνες εκτύπωση και την έπαιρνες μετά από μια ώρα ! Μάλιστα μπροστά ως εξώφυλλο, είχε τον κωδικό φοιτητή, φτιαγμένο με μεγάλα νούμερα, όπου κάθε νούμερο όμωως ήταν σύνθεση από διάτακη του αντίστοιχου ψηφίου. (Π.χ. το «1» σε διαστάσεις 10×5εκ., φτιαγμένο από άσσους τυπωμένους έτσι ώστε να δημιουργούν το «μεγάλο 1». Και δίπλα όλα τα υπόλοιπα μεγάλα νούμερα του κωδικού, αντίστοιχα.
    Κάποιος «μάγος», είχε τυπώσει την εικόνα του Ιησού με χαρακτήρες, και την είχε κολλήσει στα τζάμια…
    P.S. Κι ένα κρύο εκεί κάτω, για να δουλέψει αυτός ο Cyber…
    P.S.2 : Ένα που νομίζω ότι έχει παραμείνει -σχεδόν- ίδιο, είναι ότι έκας καλός (οικιακός) υπολογιστής έκανε πάντα 300-350 χιλιάρικα, ή σημερινά 1000 ευρώ. Όχι;

  78. 25β: Ως φοιτητής, ένοικος τα πρώτα χρόνια της φοιτητικής εστίας, με μηνιάτικο 4.000 δρχ (16 δρχ. είχε το φοιτητικό εισιτήριο στο αστικό), σε τριάρι διά τρία τα τελευταία, με μηνιάτικο 14.000 (7.000 στο σπίτι) και κουπόνια φαγητού, τα έξοδα ήταν σινεμά, περιοδικά, τσιγάρα, κανένα μπαράκι, και μπόλικος ΓΡΗΓΟΡΗΣ, φωτοτυπίες ξενόγλωσσων βιβλίων. Έτσι το πρώτο μου μηχάνημα το απέκτησα μετά το στρατό κι εγώ, στην Ινφοσύστεμ στη Σαλονίκη, το 89. 400 χιλιάρικα για 386sx με 40άρη κόνερ δίσκο, μισό ντος, μισό ζίνιξ, οθόνη χέρκουλες -φυσικά…

  79. Yiannis KYRiakides said

    Πότε βγηκαν τα πρωτα Windows;
    Αρκετα χρονια μετα, ο γιος μου γεννημενος το 1983, μ’ εκανε την εξης ερωτηση για την πασιεντζα:
    -«Μπαμπα, το ηξερες οτι το Solitaire παιζεται και με χαρτια;»

  80. BLOG_OTI_NANAI said

    Καμιά φορά να βάλεις άρθρο για το ποιους επαγγελματικούς τομείς άφησε χωρίς δουλειά ή μείωσε πολύ τον κύκλο εργασιών το ίντερνετ, ειδικά στην εποχή του γρήγορου ίντερνετ.

    Π.χ. Εφημερίδες, περιοδικά, βίντεο κλαμπ, δισκογραφικές εταιρείες, δισκάδικα, όλοι όσοι σχετίζονταν με τις εμφανίσεις φωτογραφιών από φιλμ, όλοι όσοι σχετίζονταν με φακέλους, γραμματόσημα, ευχετήριες κάρτες κ.λπ.,

    Τεράστιες αλλαγές σε μικρό χρονικό διάστημα, μεγάλη επαγγελματική καταστροφή.

  81. Konstantinos said

    286 μεταχειρισμένος με dos
    Lotus autocad gwbasic

    Νικοκυρη 200.000;!
    600 γιούργια δηλαδη;
    Σημερινός κανονικός μισθός!
    Μόνο που τότε πέρναγαν 2 οικογένειες με αυτά.

  82. Αὐγουστῖνος said

    73: Ἄβο! Μπράβο – ἀλλά, ὅπως ξέρεις, τὸ (La)TeX δὲν εἶναι μία λέξη. Αὐτὸ τὸ «προνόμιο» τὸ ἔχει τὸ αὐθεντικὸ δημιούργημα τοῦ Knuth, τὸ TeX.

  83. Αὐγουστῖνος said

    71: Α.Τ., ἂν καὶ δὲν νομίζω νὰ ὑπῆρχαν πολλοὶ μὲ τὸ ὀνοματάκι μου στὴ συντακτικὴ ὁμάδα τοῦ Pixel – οὔτε κὰν σὲ ὁλόκληρη τὴν (τότε) Compupress.

  84. Αὐγουστῖνος said

    71 (συνέχεια τοῦ 83): Ἀλληλογραφία, «Καὶ τώρα μπλέξαμε», διηγήματα Ε.Φ., συνεντεύξεις, reviews κ.λπ.

  85. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  86. Είπα στο #1 για τον ΖΧ Σπέκτρουμ αλλά έχω προλάβει και παλιότερα μοντέλα 🙂

  87. Από το Pixel θυμάμαι κυρίως τι παλιοχαρακτήρας ήταν ο ιδρυτής της Άμστραντ, σε αντίθεση με τη συμπαθέστατη μεγαλοφυία Σίνκλαιρ, και τις ατέλειωτες πληκτρολογήσεις peek/poke για να σπάσεις παιχνίδια με assembly.

  88. sarant said

    77 Ενώ οι λάπτοπ έχουν φτηνήνει πολύ

  89. # 66

    Πριν τρία χρόνια ήτανε
    να τα μετράς σωστά
    αρχές Γενάρη ήτανε
    έτος δεκαεπτά !

    και ιδού το επίμαχον τετράστιχο :

    Ο φορητός βαρύτερος των υπολογιστών
    Πρότυπο κατασκεύασμα εκείνων των καιρών
    Έχει μια σημείωση κάτω από μια γωνία
    «Τόφιαξε ο Γιάννης Ιατρού εδώ, στην Γερμανία»

  90. aerosol said

    Το σημερινό με πήγε όμορφα πίσω, όχι μόνο με τα παλιά μηχανάκια αλλά και για την αναφορά στον ευγενή Στέλιο Μπεβεράτο -που είχα τη χαρά να τον γνωρίσω αλλά και να μαθαίνω νέα του μέχρι που μας άφησε πλήρης ημερών.

    Πρωτοεκτέθηκα σε υπολογιστές με έναν Amstrad του ξαδέλφου όπου παίζαμε Elite, κι έναν μικρό Spectrum ενός φίλου, και οι δυο με κασσέτα. Μετά συνάντησα και Amiga, της οποίας τα γραφικά επηρέασαν και την Apple, κι ας αποφεύγει επιμελώς να το αναφέρει. Κι ένα από τα πρώτα laptop-γκουμούτσες που είχε φέρει για λίγο από τη δουλειά του ο πατέρας μου. Πρώτο δικό μου μηχάνημα κάπου στο 1990-91, ένα 484 με σκληρό χωρητικότητας 420 ΜΒ που έκανε κάποιους κομπιουτεράδες να απορούν τι τον ήθελα. Με Windows 3.1 και DOS, το οποίο ομολογώ πως δεν το κατάκτησα ποτέ. Ήδη είχε αρχίσει να πέφτει η μονοκρατορία των Macintosh στο desktop publishing. Αλλά έμεινε κυρίαρχη για πολλά χρόνια στις σουίτες επαγγελματικού μοντάζ, λόγω Avid. Κατά τη δική μου εμπειρία (αλλά και των φίλων μου) οι παλιές δισκέτες ήταν πιο αξιόπιστες από τις 1.44 που ακολούθησαν. Έπαιρνες δεκάδα 1.44 και έκανες το σταυρό σου να είχε μόνο 1-2 σκάρτες!
    [Ειδική μνεία στα υπέροχα adventure games της Sierra: ήταν απολαυστικά έργα τέχνης!]

    Νομίζω κι εγώ πως εδώ και τόσα χρόνια το ποσό για ένα συμπαθές οικιακό πισί παραμένει περίπου το ίδιο, ανάλογο των 1000 ευρώ. Πλέον μειώνεται αν έχεις την περιπετειώδη διάθεση να το στήσεις μόνος σου, κάτι που ήταν πολύ δύσκολο παλιότερα. Προσωπικά θέλω την άπλα μου, τον χώρο, μου και την δυνατότητα να αλλάζω τα καλούδια του πισί όποτε κρίνω, οπότε τίποτα δε με βολεύει όσο ένα κλασικό desktop. Επιπλέον, η αγορά έχει μειώσει καταιγιστικά την ποικιλία «μεσαίων» λαπτοπ, προσφέροντας κυρίως ή αδύναμα μοντέλα ή κάποια δυνατά και πανάκριβα.
    Μέσα στα χρόνια με έχει καταπλήξει η συνέπεια αρκετών εταιριών software στη δημιουργία λογισμικού που κάνει σχεδόν τον ίδιο χρόνο να ανοίξει είτε στο 2000, είτε στο 2020. Τα μηχανήματα έχουν γίνει αστραπιαία αλλά κάποια προγράμματα φροντίζουν να περιμένεις όσο χρειάζεται, για να φτιάχνεις χαρακτήρα!

  91. Elite ήταν αυτό με το εμπόριο στο διάστημα;

  92. Πέπε said

    @18
    > > Τα φλασάκια πρέπει να επικρατούν εδώ και 10 χρόνια;

    Πρώτη φορά που είδα φλασάκι, ήταν όχι αργότερα από το σχ. έτος 2006-2007. Το είχε φέρει ο «χακεράς» της παρέας, και μας είπε, ξέρετε τι είναι αυτό; Φυσικά, δεν ξέραμε. Μας εξήγησε, και δεν καταλάβαμε γρυ.

    @48
    > > σήμερα πλέον το φαξ έχει ηττηθεί πλήρως από το e-mail.

    Το φαξ γεννήθηκε ηττημένο. Δεν έχω γνωρίσει πιο αποτυχημένη εφεύρεση. Και μόνο η ιδέα ότι πρέπει να πάρεις τηλέφωνο, να πεις «στέλνω ξ», μετά να το στείλεις, και μετά να ξανατηλεφωνήσεις «το λάβατε;» (για ν’ ακούσεις συνήθως «όχι, ξαναστείλε») καθιστά περιττό οποιονδήποτε αντίπαλο για την ήττα.

    Τα φαξ υπήρχαν πριν δημιουργηθούν και διαδοθούν παντού τα μέσα να βγάλεις αντίγραφο μιας εικόνας και να το στείλεις, αλλά ήταν δυσλειτουργικά. Υπάρχουν και τώρα, που έχουμε τα άλλα μέσα, μόνο που το φαξ επιπλέον παραμένει και δυσλειτουργικό.

    Και καλά, εξασφαλίζει ότι πρόκειται για γνήσιο αντίγραφο. Σιγά, οι χακεράδες είχαν εφεύρει το μπλάνκο χρόνια πριν!

  93. προς γνώση του Λάμπρου

    ανυπόστατες οι φήμες περί τεράστιας οικονομικής φούσκας που θα επέφερε τον ΓΠΠ, υπάρχει χρήμα για όλους, το είχαν προβλέψει οι γκουρού της οικονομίας και δικαιώνονται !!

    https://www.e-daily.gr/themata/144553/o-asteroidis-pou-mporei-na-mas-kani-olous-ploysious-video

  94. Avonidas said

    #90. Μέσα στα χρόνια με έχει καταπλήξει η συνέπεια αρκετών εταιριών software στη δημιουργία λογισμικού που κάνει σχεδόν τον ίδιο χρόνο να ανοίξει είτε στο 2000, είτε στο 2020. Τα μηχανήματα έχουν γίνει αστραπιαία αλλά κάποια προγράμματα φροντίζουν να περιμένεις όσο χρειάζεται, για να φτιάχνεις χαρακτήρα!

    Ο Νόμος του Wirth: το λογισμικό επιβραδύνεται πιο γρήγορα απ’ ό,τι επιταχύνεται το υλικό 🙂

    Αυτό, βεβαίως, δεν ισχύει πάντα: θυμάμαι κάποια παιχνίδια σε ASCII γραφικά, μερικά γραμμένα σε BASIC, που είχα μεταφέρει από το πρώτο μου καβουρδιστήρι σε DOS και τα έτρεχα σε Windows 3.1/95/98. Σχεδόν κανένα από αυτά δεν χρησιμοποιούσε το εσωτερικό ρολόι του υπολογιστή για να ρυθμίσει την ταχύτητά του· ήταν τόσο ομοιόμορφη η ταχύτητα των PC και συμβατών όταν φτιάχτηκαν που τα περισσότερα χρησιμοποιούσαν βρόχους για χρονοκαθυστέρηση. Το αποτέλεσμα ήταν να τρέχουν σαν τα σκετς του Μπένυ Χιλλ στο fast forward, στα νέα, πιο γρήγορα μηχανήματα 😛 – και βεβαίως ήταν αδύνατο να παίξεις κανονικά.

    Για όσα είχα τον πηγαίο κώδικα, κατάφερα με πολύ κόπο να τα τροποποιήσω ώστε να τρέχουν σε υποφερτή ταχύτητα. Αργότερα βγήκαν κι emulators που σου επέτρεπαν να ρυθμίσεις την επιθυμητή ταχύτητα ρολογιού. Μέχρι, πάντως, να συμβεί αυτό, είχα βρει άλλες χρήσεις για τα παιχνίδια που πια δεν παίζονταν λόγω επιτάχυνσης: π.χ., μια προσομοίωση προσελήνωσης σεληνακάτου σε πραγματικό χρόνο, γραμμένη σε GWBASIC, που την είχα αντιγράψει από το βιβλίο 100 Προγράμματα για τον IBM-PC και τους συμβατούς*, και που απαιτούσε λεπτούς χειρισμούς για να μην τσακιστείς. Δύσκολο σε «κανονική» CPU, αδύνατο σε 386. Καταλήξαμε, λοιπόν, με τον αδερφό μου, να κάνουμε διαγωνισμό ποιος θα ανοίξει τον μεγαλύτερο κρατήρα πέφτοντας 😀

    * πληκτρολόγηση με το χέρι, ετσι; Καμιά 10ρια σελίδες, ούτε ένα λάθος! Που τώρα 3 αράδες email πάω να γράψω και κλείνω με «Beast regards» 😆 Είμαι σε θέση να επιβεβαιώσω από προσωπική πείρα αυτό που λένε για τους μεσαιωνικούς αντιγραφείς χειρογράφων: όσο λιγότερο καταλαβαίνεις το κείμενο που αντιγράφεις, τόσο μεγαλύτερη η πιστότητα της αντιγραφής.

  95. Christos said

    90: Right on, Commander!

    Αυτό που τελικά έμεινε από την πρώτη μου επαφή με τους υπολογιστές (Amstrad 464), ήταν η αφέλειά μου. Νόμιζα ότι η αγορά «κομπιούτερ» ήταν παρόμοια με την αγορά τηλεόρασης, στερεοφωνικού ή ψυγείου: ότι θα κρατούσε δηλαδή για μια ζωή. Η αφέλεια έδωσε σύντομα τη θέση της στην απογοήτευση, όταν κατάλαβα ότι η τελευταία λέξη της τεχνολογίας είχε ήδη γίνει τα Λατινικά της τεχνολογίας. Πού να ήξερα ότι αργότερα αυτό θα ήταν ο κανόνας και με τις τηλεοράσεις, τα στερεοφωνικά και… τα ψυγεία;

  96. Avonidas said

    #92. Το φαξ γεννήθηκε ηττημένο. Δεν έχω γνωρίσει πιο αποτυχημένη εφεύρεση.

    Πέπε, να χαίρεσαι που δεν έχεις γνωρίσει τη μοναδική εμπειρία του να τυπώνεις μια παρουσίαση των 20-50 slides και να τη σκανάρεις με φαξ για να τη στείλεις σ’ έναν ομότιμο που αρνείται να βάλει υπολογιστή στο γραφείο του 😦

  97. aerosol said

    #91
    Ναι, αν και ήταν πολλά παραπάνω. Είχε ένα ανοιχτό σύμπαν όπου τριγυρνούσες όπως ήθελες, είτε εμπορευόμενος, είτε μαχόμενος, είτε -συνήθως- μίξη των δυο.
    Ένα από τα επιδραστικότερα παιχνίδια, επηρέασε σημαντικά όσα ακολούθησαν. Γνωρισε 2-3 συνέχεις, η τελευταία το 2014, χρηματοδοτούμενη μέσω crowdfunding.
    Παρά τον θαυμασμό μου, εγώ πήρα μόλις μια γεύση διότι δεν είχα ακόμα υπολογιστή.
    Η «επανάσταση» που γνώρισα καλά και εξ αρχής ήταν το Doom, το οποίο άλλαξε ριζικά τη μορφή των κομπιουτεροπαίχνιδων.

  98. # 92

    Κι όμως κάποια εποχή -μικρή έστω- το φαξ ήταν ό,τι το ταχύτερον στην αλληλογραφία και το χρησιμοποίησα σε μια αφιέρωση στον Σουρή, πάντα με γοήτευε η τραγικότητα που κρύβεται κάτω από τους κωμικούς στίχους του

    Φίλτατε,

    Αυτό το τηλεγράφημα
    Στα χέρια σου σαν φτάσει
    Κι’ είναι νωρίς τ’ απόγευμα
    Λιγάκι πριν βραδιάσει
    Να θυμηθείς στις γλάστρες σου
    Λίγο νερό να ρίξεις,
    Δυό ρίζες δενδρολίβανο
    Να τις κορφολογήσεις

    Σαν το διαβάζεις, ξάπλωσε
    Με το χαρτί στο χέρι
    Μπορει στο τηλεγράφημα
    Να κρύβεται χουνέρι
    Μπορεί και νά’ναι γιά καλό
    Ποιός τάχατες να ξέρει ;
    Να λέει πως ο φίλος σου
    Ακρας υγιείας χαίρει

    Αλλά – στο φέρνω μαλακά –
    Την σήμερον ημέρα
    Παν’ τα τηλεγραφήματα…
    Τα φαξ τα κάναν πέρα

  99. aerosol said

    Παραδόξως, η Ιαπωνία, μια χώρα συνώνυμη με υψηλή τεχνολογία, έχει και μια περίεργη, συντηρητική τεχνολογικά, πλευρά. Ξέρω πως μέχρι πριν 2-3 χρόνια τα φαξ ήταν συχνότατα εκεί. Κατά πάσα πιθανότητα ακόμα είναι.
    Ελαφρώς παράδοξο είναι κι αυτό που συμβαίνει παγκόσμια με την αγορά δίσκων βινυλίου. Αντί να εξαφανιστεί… ανθεί και μεγαλώνει το τζίρο της κάθε χρόνο! Παλιοί νοσταλγοί, νεότεροι με ρετρό διάθεση, φίλοι του ζεστού αναλογικού ήχου, καλλιτέχνες που τιμούν το φορμά που πρωτογνώρισαν και που λειτουργεί και συλλεκτικά (όπως δεν το κατάφεραν ποτέ τα CD) το διατηρούν σε αξιοσημείωτη ζωντάνια.

  100. Triant said

    94:
    Ένα από εργαλειάκια που έγραφα ήταν ακριβώς αυτό. Καθυστερούσε τον υπολογιστή για να παίζονται παιχνίδια σε ανθρώπινη ταχύτητα. Δεν θυμάμαι πιο interrupt τσίμπαγα, έβαζα ένα loop και όλον τον κώδικα τον έκανα TSR (Terminate and Stay Resident). Κάθε φορά που το έτρεχες, το PC γινόταν και αργότερο. Μάλιστα το κομματάκι αυτό το έγραφα κατ’ ευθείαν στον Debugger (DEBUG.EXE) του DOS σε όποιο μηχανάκι φίλου ήθελε. Δεν θα το πιστέψετε βέβαια αλλά το έσωζα ως delay.com 🙂

  101. H. Mandragoras said

    64: Έχω στο νου μου κυρίως εφαρμογές που ελέγχουν πειραματικές διατάξεις. Πιο παλιά σου δίνανε την ευκαιρία να φτιάξεις το δικό σου πρόγραμμα για τον έλεγχό κάθε συσκευής, αλλά τώρα δεν παίζει πια για διάφορους λόγους με κυριότερο ότι είναι εξαιρετικά πολύπλοκες. Εν γένει αν έχει σωστή και πλήρη τεκμηρίωση (κι εσύ σκαμπάζεις πέντε πράματα) δεν έχεις πρόβλημα. Ούτως ή άλλως, είναι πιο εύκολο να βρεις την εταιρεία για να σου λύσει πρόβλημα και και να σου κάνει upgrade (έστω και με κόστος), παρά τον ποστντόκο.

    Βεβαίως, και φαντάζομαι αυτό έχεις στο νου σου, οι proprietary εφαρμογές είναι τις πιο πολλές φορές «πατάω ένα κουμπί και βγαίνει μια χοντρή». Οπότε καμια φορά δεν είναι ακριβώς εύκολο να κάνεις αυτό που θες, ή στη χειρότερη περίπτωση δεν είσαι σίγουρος τί ακριβώς έχει κάνει, και δεν μπορείς και να το ελέγξεις. Αυτό είναι πιο έντονο στα δικά σου λημέρια φαντάζομαι. Και στα δικά μου συμβαίνει καμιά φορά και συφιλιάζομαι, αλλά είναι μακράν πιο σπάνιο. Αγαπημένα: 1. Peer review: «πώς υπολογίσατε το τάδε;» Απάντηση: «με το λογισμικό Χ». 2. Σε κάποιο πρόγραμμα ανάλυσης δεδομένων υπάρχει το πεδίο «depth». Στη στανταρ θεωρία δεν υπάρχει τέτοια παράμετρος. Στο μάνιουάλ τους όπου κανουν μια εισαγωγή στη μέθοδο δεν υπάρχει τέτοια παράμετρος. Στο «help» «depth: the depth of the calculation».

  102. Μερικά παιχνίδια που θυμάμαι, φύρδην-μίγδην: Bombjack, Prohibition (γκαγκστερικό με ωραία μουσικούλα), Nebulus (αυτό είχε πλάκα), Arkanoid (πιο κλασικό πεθαίνεις), North&South, Sorcery, Barbarian (κλου ο αποκεφαλισμός του αντιπάλου, όταν το κατάφερνες), Winter Games (με Τσαϊκόφσκι στο πατινάζ για τριπλά τόλουπ), Head over Heels (διασκεδαστικό), Rick Dangerous (α λα Ιντιάνα Τζόουνς), Butrageno και Kickoff (ποδοσφαιράκια, το δεύτερο είχε και πρωτάθλημα/κύπελλο), Cybernoid, Fantastic Voyage (πρωτόγονο αλλά είχε πλάκα), Pirates! (αυτό μάλιστα, το ξανάπαιζα).
    Δεν υπάρχουν όλα εδώ: https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_Amstrad_CPC_games

  103. ΓιώργοςΜ said

    92-96: Το φαξ καλά κρατεί ακόμα, αν και πνέει τα λοίσθια.
    Πολλά πράγματα αργούν δραματικά στο Δημόσιο: Ακόμη και μετά το 2000 κυκλοφορούσαν έγγραφα γραμμένα στο χέρι, από Νομαρχίες, υπουργεία… Δεν είχαν ανακαλύψει τη γραφομηχανή ακόμη, η, το πιθανότερο, δεν είχαν αναλώσιμα.

    97 Το doom δεν ήταν το πρώτο, είχε προηγηθεί το Wolfenstein, το τερμάτισα με κόπο παράλληλα με την εργασία μου στο μεταπτυχιακό, το 92 😁

  104. sarant said

    102 Εγώ παίζω λίγα παιχνίδια αλλά δύσκολα τα αλλάζω. Από όσα λες, μόνο το Arkanoid.

  105. Καλά, τα πιο πολλά είναι εφηβικά για να περνάει η ώρα. Είπαμε έχουμε και μια διαφορά ηλικίας 🙂

  106. Avonidas said

    Ο πρώτος μου υπολογιστής ήταν ένας Samsung 8088 των 9 MHz, με 2 floppy drives των 5 1/4 ιντσών και μονόχρωμη σκατουλί οθόνη, που αγόρασε ο πατέρας μου το ’89. Όταν τον ρωτούσα τι μάρκα είναι η Σάμσουνγκ, μου έλεγε πως είναι ποντιακή 😉 Δεν έχω ιδέα πόσο κόστισε, αφού δεν τον πλήρωσα εγώ, αλλά θα μάντευα μια τιμή μεταξύ 100 και 200 χιλιάδες.

    Στην πραγματικότητα, δικός μου έγινε το ’95, όταν πήραμε έναν 386 (αν θυμάμαι καλά) με έγχρωμη οθόνη, που έτρεχε Windows 3. Μέχρι τότε έπρεπε να τον μοιράζομαι με τον πατέρα μου, τον αδερφό μου και κάνα-δυο γείτονες που δεν είχαν Atari κι έρχονταν σε μας να παίξουν πιξελωτά καφετί παιχνίδια πίστας ακούγοντας τα μπλιμπλίκια του εσωτερικού ηχείου 😉

    Ανατράφηκα, λοιπόν, με τη γραμμή εντολών του MS-DOS και τον δρομέα της GW-BASIC. Ειδικά με την BASIC είχα παθιαστεί, αντέγραφα έτοιμα προγράμματα από τα βιβλία του Κλειδάριθμου και σκάρωνα και μερικά δικά μου – αριθμητικές εφαρμογές που μισοκαταλάβαινα (μιγαδικούς, ας πούμε, μετατροπές από δεκαδικό σε δυαδικό και τούμπαλιν, πιθανώς οι πιο αργοί κι αναποτελεσματικοί αλγόριθμοι που γράφτηκαν ποτέ 😉 ) και κυρίως γραφικά! Ω, ήταν το κάτι άλλο τα γραφικά της GW-BASIC, να φανταστείτε είχαν και mode υψηλής ανάλυσης, αλλά μονόχρωμο! (Το «έγρωμο» mode, από την άλλη, είχε μεγάλη ποικιλία: σκατί, τσιρλί, κουραδί, ριγέ κουραδί, πουά κουραδί, και πάει λέγοντας). Με πολύ κόπο, μετρώντας πάνω στην οθόνη για να βρώ το ratio και σχεδιάζοντας σε χαρτί μιλλιμετρέ, είχα σκαρώσει μερικά γουστόζικα γραφικά, ας πούμε ένα εκκρεμές που χτυπούσε τα δευτερόλεπτα και ταυτόχρονα κατέβαιναν τα «βαρίδια» στην οθόνη, το οποίο μάλιστα το είχα τροποποιήσει να παίζει μουσική όταν πήγαινε μεσάνυχτα – για το ρεβεγιόν της Πρωτοχρονιάς.

    Αργότερα, κάπου στο Γυμνάσιο, βάλαμε και σκληρό δίσκο, κοσμοϊστορική εξέλιξη που τη θεώρησα αρκετά σημαντική για να τη μνημονεύσω στην Έκθεση 🙂

    Είχα παίξει επίσης με επεξεργαστές κειμένου και βάσεις δεδομένων. Ο πατέρας μου χρησιμοποιούσε τη dBASE III Plus για μια βάση με τα στοιχεία των μαθητών του Δημοτικού μας (για λογαριασμό του Συλλόγου Γονέων), πράγμα πολύ χρήσιμο σε μένα όποτε έψαχνα το τηλέφωνο κάποιου συμμαθητή σε μια εποχή που δεν υπήρχε διαδίκτυο, κινητά και ΓουΔουΠουΡου να μας τη σπάσει 😉 Για επεξεργαστή κειμένου χρησιμοποιούσα το WordStar, όπου έγραψα τα 2 πρώτα μου διηγήματα σε ηλικία 15 ετών (και τα τύπωσα σε dot matrix εκτυπωτή, σε αρκετές δεκάδες αντίτυπα που εύχομαι να έχουν χαθεί όλα).

  107. «Στον καινούργιο υπολογιστή έπαιζα περισσότερο και παιχνίδια -θυμάμαι ένα Ultima, που το έχω ακόμα στο κουτί του, όπως και τα έξυπνα παιχνίδια «περιπέτειας» της Sierra, όπως τον Leisure Suit Larry, Space Quest και τα λοιπά.»

    Θέλει καποιος να παίξει αυτά τα παιχνίδια;

    Ultima
    https://archive.org/details/msdos_Ultima_Underworld_-_The_Stygian_Abyss_1992

    Leisure Suit Larry
    https://archive.org/details/msdos_Leisure_Suit_Larry_1_-_Land_of_the_Lounge_Lizards_VGA_1991

    Space Quest
    https://archive.org/details/msdos_Space_Quest_I_-_The_Sarien_Encounter_VGA_1991

  108. Avonidas said

    #101. Βεβαίως, και φαντάζομαι αυτό έχεις στο νου σου, οι proprietary εφαρμογές είναι τις πιο πολλές φορές «πατάω ένα κουμπί και βγαίνει μια χοντρή». Οπότε καμια φορά δεν είναι ακριβώς εύκολο να κάνεις αυτό που θες, ή στη χειρότερη περίπτωση δεν είσαι σίγουρος τί ακριβώς έχει κάνει, και δεν μπορείς και να το ελέγξεις.

    Αυτό που κυρίως με ανησυχεί είναι το να βρίσκεσαι στο έλεος μιας ιδιωτικής εταιρείας για τεκμηρίωση και υποστήριξη. Που έτσι και βαρέσει κανόνι, ή αποφασίσει ότι υποστήριξη γιοκ, την π***τσισες.

    Από την άλλη, η εμπειρία που έχω με το «αγνό, χειροποίητο» λογισμικό φτιαγμένο από τα χεράκια του επιβλέποντα δεν είναι και η καλύτερη :-/ Πρώτα-πρώτα, 9 στις 10 φορές είναι γραμμένο σε (άθλια) fortran, χωρίς ΕΝΑ σχόλιο, με όλο τον κώδικα ριγμένο σε 1 πη(υ)γαίο αρχείο και τροποποιημένο μέσα από μια εξελικτική διαδικασία διάρκειας 10-15 χρόνων κατ’ ελάχιστον, όπου κάθε ίχνος της αρχικής αρχιτεκτονικής (της ποιας;!) έχει χαθεί κάτω από τόνους σπαγγέτι…

    Από την πρώτη στιγμή που έπιασα τέτοιο κώδικα στα χέρια μου, υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι δεν πρόκειται ποτέ να φορτώσω τέτοιο τερατούργημα στους επόμενους, κι έτσι κάθε πρόγραμμα που γράφω είναι σχολιασμένο και τακτοποιημένο στο μέγιστο βαθμό που είναι εφικτό (δηλαδή μέχρι ν’ αρχίσει να φωνάζει το αφεντικό «τρέξε, επιτέλους, κάτι! Ό,τι ναναι, αρκεί να τρέχει!»)

  109. aerosol said

    #103
    Σωστά μιλάς, γέροντα! Πάντως το Doom τελειοποίησε και μαζικοποίησε αυτού του είδους τα παίγνια. Έκτοτε το έχω δει να ρμφανίζεται ως φόρος τιμής στα πάντα όλα: από high end μηχανάκια της Silicon Graphics που κόστιζαν όσο ένα σπίτι, έως ρολόγια.

  110. H. Mandragoras said

    108: Ορθώς ομιλείς! Αυτόν τον κώδικα του επιβλέποντα φοβάμαι. Κώδικα με πιο πολλά μπαλώματα κι από την τράτα μας την κουρελού, που έχει φτιαχτεί από μή προγραμματιστή που δεν σχολιάζει και δεν τεκμηριώνει, και που με το που αποφοιτήσει καλή τύχη να τον βρεις κλπ κλπ. Εκεί με το συμπάθιο προτιμώ την εταιρεία. Ούτως ή άλλως αυτές που φτιάχνουν υλικό δύσκολα βαράνε ξαφνικό κανόνι.
    Το πλεονέκτημα του χειροποίητου κώδικα είναι βεβαίως ότι τον έχεις διαθέσιμο και με λιγότερο ή περισσότερο κόπο θα καταλάβεις κάποια στιγμή τί κάνει και θα τον συντηρήσεις.

  111. π2 said

    102 κ.ε: Εγώ πάλι ήμουν πάντοτε παντελώς ανίκανος στα παιχνίδια, και παγερά αδιάφορος γι’ αυτά. Μόνο με το Civilization θυμάμαι να είχα κολλήσει για μικρό χρονικό διάστημα. Ίσως οφείλεται στο γεγονός ότι δεν μου άρεσαν τα ηλεκτρονικά παιχνίδια όταν ήμουν μικρότερος. Στις κοπάνες φλίπερ και μπιλιάρδο έπαιζα, ποτέ arcades.

  112. π2 said

    Έκτακτο δελτίον ειδήσεων: αναμένεται διάγγελμα του Τζι για την απόφαση της Επιτροπής Επαγγελματικού Αθλητισμού.

  113. Civilization και Panzer General είναι τα μόνα παιχνίδια που έπαιξα στην ενήλικη ζωή μου. Το δεύτερο σε ένα φίλο, με το πρώτο ξαγρύπνησα μερικές νύχτες πριν το κόψω. Πού νάξερα ότι θα έτρωγα παρόμοιο χρόνο είκοσι χρόνια αργότερα στα σόσιαλ μύδια…

  114. Avonidas said

    #110. Ένα ακόμη πλεονέκτημα του χειροποίητου κώδικα, ή μάλλον ένα χαρακτηριστικό που τον κάνει μονόδρομο στην πιάτσα μας, είναι ότι καμία εταιρεία και κανείς προγραμματιστής του ιδιωτικού τομέα δεν θα κάτσει να αναπτύξει τον κώδικα που χρειαζόμαστε, γιατί (1) είναι πολύ εξειδικευμένος για να έχει ζήτηση και (2) δεν έχουν την κατάρτιση να τον γράψουν έτσι κι αλλιώς.

    π.χ., ο κώδικας που χρησιμοποιούμε για την καταγραφή και ανάλυση των δεδομένων στο πείραμα που συνεργάζομαι στο CERN είναι εξολοκλήρου γραμμένος από μέλη του πειράματος – κάποια από τα οποία έχουν φύγει γι’ άλλα από καιρό. Τουλάχιστον, σ’ αυτό το πείραμα φροντίζουμε ό,τι γράφεται να έχει μια κάποια ελάχιστη τεκμηρίωση· στο προηγούμενο ο καθένας έγραφε ό,τι κι όπως του κάπνιζε, με αποτέλεσμα αυτή τη στιγμή να μην υπάρχει σχεδόν κανένα προσβάσιμο σύστημα που να μπορεί να τρέξει τη σχετική ανάλυση, κι επομένως να ελέγξει την πρότερη δημοσιευμένη δουλειά μου! «Καλό» για μένα, δηλαδή για την ασφάλεια των ισχυρισμών μου :-P, αλλά ολέθριο για την επιστήμη εν γένει…

  115. Γς said

    58:

    >Έγραφες σε FORTRAN, δηλαδή

    https://caktos.blogspot.com/2013/06/blog-post_13.html

  116. Πουλ-πουλ said

    Αχά, βλέπω γίνεται διαγωνισμός τεχνολογικής αρχαιογνωσίας.
    Ας συμμετάσχω λοιπόν και εγώ.
    Η πρώτη οθόνη αφής που χρησιμοποίησα, ήταν το 1983, σε ένα σύστημα ονόματι Plato, που λάνσαρε τότε η Control Data. Την ίδια περίοδο μέσω της δορυφορικής επικοινωνίας των mainframes είχαμε και e-mail σε εμβρυακή βέβαια μορφή.

  117. Avonidas said

    Δεν είδα να ανέφερε κανείς τα adventure games της Lucas Arts: Monkey Island, Maniac Mansion, Day of the Tentacle, και βέβαια το Loom, με την εξαιρετική πρωτοτυπία να αλληλεπιδράς με το παιχνίδι παίζοντας νότες! Παραδόξως, ανακάλυψα αυτά τα παιχνίδια πολύ μετά την εποχή τους, γύρω στα τέλη της δεκαετίας του ’90, όταν ένα φιλαράκι από το πανεπιστήμιο μου έδειξε το (μεταγενέστερο) Curse of Monkey Island.

    Ο φίλος μας ο Aerosol βέβαια, μάλλον είναι φαν, αν κρίνω από το άβατάρ του 😉

  118. sarant said

    107 Α μπράβο!

    105 Όσο και νάναι, έχουμε

  119. ΣΠ said

    Το 1988 είχαμε πάρει στο Τμήμα στο Πανεπιστήμιο δύο Apple Macintosh για τις γραμματείς. Χωρίς σκληρό δίσκο, με ασπρόμαυρη οθόνη. Τα χρησιμοποιούσα κι εγώ τα απογεύματα, που έλειπαν οι γραμματείς. Αρχές του 1990 πήρα το δικό μου Macinotsh με σκληρό δίσκο 40 MB και έγχρωμη οθόνη. Έκτοτε, μόνο Apple. Μου έχει μείνει πάντως από εκείνα τα χρόνια η προσπάθεια απαξίωσης των Macinotsh από τους χρήστες PC ακόμα και πριν να βγούν τα Windows. Τα πλεονεκτήματά τους τα παρουσσίαζαν για μειονεκτήματα. Θυμάμαι χαρακτηριστικά κάποιον που έλεγε ότι δεν του άρεσε που τα Macinotsh είχαν ποντίκι!

  120. aerosol said

    Πράγματι ήμουν φαν των adventure games, ίσως γιατί ήταν σαν να παίζεις μέσα σε κάποιο βιβλίο που ζωντάνεψε. Η ύστερη παρακμή του είδους με στενοχώρησε αλλά πρόλαβα να ζήσω αρκετές σπουδαίες δουλειές της Sierra, της ΕΑ και της Lucas Arts. Και ναι, το Grim Fandango για μένα ήταν και είναι ένα πραγματικό έργο τέχνης στο χώρο. Πέρα από τις αρετές του ως παιχνίδι, η πρωτότυπη πλοκή του, η ιδιαίτερη αισθητική, η σκηνοθεσία και η μουσική του, το έκαναν να έχει μια προνομιακή θέση στην καρδιά μου.

  121. Γς said

    94:

    >Που τώρα 3 αράδες email πάω να γράψω και κλείνω με «Beast regards»

    Kind Regards

    https://caktos.blogspot.com/2013/09/blog-post_9.html

  122. Dimitris said

    117. Αυτά ακριβώς τα παιχνίδια που αναφέρεις είναι ένας λόγος που τα αγγλικά μου ήταν καλα (σε σχεση με άλλους της ηλικίας μου). ( Πριν απο 2 χρόνια αγορασα πάλι computer game ύστερα απο 20 +- χρονια. είναι το «thimbleweed park». Tου ίδιου που εφτιαξε Μonkey Island κλπ)

  123. Avonidas said

    Σχετικά με τη διάσωση αρχαίων μέσων αποθήκευσης: κατά τη δεκαετία του ’90, στη μετάβαση από τις 5 1/4 στις 3,5 ιντσών δισκέτες, είχα ξεμείνει χωρίς πρόσβαση σε 5 1/4 drive, και οι παλιές μου πλατιές δισκέτες με διάφορα προγραμματάκια, παιχνίδια και προσωπικά αρχεία μάζευαν σκόνη (ευτυχώς μόνο μεταφορικά). Μπαίνοντας στο Φυσικό το ’98, διαπίστωσα ότι στη γραμματεία της αστροφυσικής είχαν ένα κειμήλιο με παλιό ΚΑΙ καινούριο drive.

    Θυμηθείτε ότι μιλάμε για την εποχή προ-usb και ethernet· ακόμα κι αν ένα μηχάνημα κατάφερνε να διαβάσει μια πλατιά δισκέτα, δεν είχες τρόπο να μεταφέρεις ή να στείλεις το περιεχόμενο κάπου αλλού, εκτός αν διέθετε και καινούριο drive δισκέτας. Ζήτησα, λοιπόν, την άδεια από τη ζουρλοπαντιέρα που στελεχώνει ακόμα τη γραμματεία του Τομέα 😛 και βάλθηκα να αντιγράφω το αρχείο μου.

    Ένας απρόσμενα μεγάλος αριθμός δισκετών διαβάστηκαν χωρίς σφάλματα, ανάμεσά τους και το πρώτο παιχνίδι που έπαιξα σε υπολογιστή, το Snipes. Είχα τρελαθεί από τη χαρά μου… βεβαίως, σήμερα μπορείτε να βρείτε όλα αυτά τα παιχνίδια στο διαδίκτυο:

    http://www.abandonia.com/en/games/1058/Snipes.html

    οφείλω να σας προειδοποιήσω: αν και πρωτόγονο, είναι εξαιρετικά εθιστικό! 😀

  124. mitsos said

    Καλησπέρα
    Τα είπατε όλα. Στο πανεπιστήμιο Fortran IV , και ένα πακέτο κάρτες στην διατρητική για να τυπώσεις μια ρουτίνα υπολογισμών σφαλμάτων με μέθοδο ελαχίστων τετραγώνων,
    Αλλά στα εργαστήρια της πυρηνικής ήρθαμε σε επφή με τους πρώτους PC με κασετόφωνο εξωτερικό. Δεν είχαμε ψιλιαστεί τι θα συμβεί με τα pc . Υο 83 γν΄ψρισα έναν πολυτεχνίτη που μας έταξε ότι θα βγάλει όλα τα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών πριν τις 3π.μ. Κάθησα μαζί του εκείνη την μεγάλη νύχτα και έμαθα όσα δεν ήξερα μέχρι τότε. Και όντως τα αποτελέσματα ήταν έτοιμα ως τις 3. Ο τύπος ( δεν θυμάμαι όνομα )έμαθα ότι έφυγε για Ιαπωνία να ασχοληθεί με δίκτυα ,
    Το 89 αγόρασα τον πρώτο μου IBM με 20ΜΒ σκληρό , Windovs 2.1 νομίζω και wordPerfect ( για τα μαθηματικά ) στην αρχή όλα καλά . Μόλις φόρτωσα τα 3.1 και το word της Microsoft ,,, άρχισε να σούρνεται.
    Δεν έχω κρατήσει κανένα μηχάνημα. Νιώθω πως δεν ελέγχουμε πια τίποτα. Σαν τον μαθητευόμενο Μάγο της Φαντασίας. Η τεχνολογία τρέχει με ρυθμούς απάνθρωπους. Ο άνθρωπος δεν αποξενώνεται μόνο από το προϊόν της εργασίας του αλλά από την ίδια την εργασία ( Όπα! Ωραίο βγήκε αυτό . Δεν μπορεί , κάποιος θα το έχει πεί ήδη )

  125. Avonidas said

    #119. Μου έχει μείνει πάντως από εκείνα τα χρόνια η προσπάθεια απαξίωσης των Macinotsh από τους χρήστες PC ακόμα και πριν να βγούν τα Windows.

    Επί τη ευκαιρία, πότε να περιμένουμε την αγιοποίηση του Steve Jobs? 😉

    (Εμένα αυτό που μου τη βαράει είναι η ταύτιση των PC με τα Windows, που ακόμα καλά κρατεί· όσο για την Apple, έχει αναμφίβολα κατορθώσει να πουλάει κυριλίκι και λευκή στιλπνότητα, μαζί μ’ ένα σκασμό διαφορετικά καλώδια που κανείς δε θα ξέρει πού να τα βάλει σε 6 μήνες – ή μάλλον, που θα ξέρει ακριβώς πού να τα βάλει )

  126. ΣΠ said

    Από τότε άρχισα να γράφω όλο και λιγότερο με το χέρι, με αποτέλεσμα σήμερα να μη μπορώ να γράψω πάνω από δέκα αράδες

    Εγώ πια μόνο υπογράφω με το χέρι. Για την Διπλωματική μου πάντως το 1978 είχα χρησιμοποιήσει μια γραφομηχανή (μηχανική, όχι ηλεκτρική), που είχα δανειστεί για αυτόν τον σκοπό από έναν ξάδερφό μου.

  127. Pedis said

    Να κάνουμε μια έρευνα μεταξύ μας από περιέργεια;

    Από όσους έχουν μαραφέτι που του κάνει δουλειά (όχι ανδροειδές για το χαραμοφαιλίκι)

    1. ποιος χρησιμoποιεί windows;
    2. ποιος αππλ;
    3. ποιος ελεύθερο λογισμικό;

  128. ΣΠ said

    125
    Προηγείται η αγιοποίηση του Bill Gates. 😉

    Πάντως καλύτερα να έχεις περισσότερα παρά λιγότερα καλώδια από όσα χρειάζεσαι.

  129. Pedis said

    -> 127 – Εννοώ, βέβαια, να είναι με προσωπική επιλογή, όχι επειδή είναι το επιβεβλημένο λογισμικό από τη δουλειά και το αφεντικό (δηλ. windows).

  130. Γς said

    125:

    >μαζί μ’ ένα σκασμό διαφορετικά καλώδια που κανείς δε θα ξέρει πού να τα βάλει σε 6 μήνες – ή μάλλον, που θα ξέρει ακριβώς πού να τα βάλει

    https://caktos.blogspot.com/2014/08/blog-post_39.html

  131. Pedis said

    # 128 – περισσότερα καλώδια και διαφορετικά από όλον τον άλλον κοσμο με το μοναδικό προνόμιο της διπλάσιας τιμής αγοράς! 🙂

  132. sarant said

    122 Aξίζει;

    126 Εγώ χρησιμοποίησα την ηλεκτρική γραφομηχανή της έδρας όπου έκανα διπλωματική

    127 Το 1

  133. ΣΠ said

    Ε, καλά! Δεν θα υπήρχαν αντι-Apple κι εδώ; Αντε να δούμε τι άλλο θα πουν.

  134. Pedis said

    # 133 – έχω διαπιστωσει ότι ό,τι κάνεις με το μηχάνημα της αππλ μπορείς να το κάνεις με οποιοδήποτε άλλο αν του φορτώσεις το ελεύθερο λογισμικό της αρεσκείας σου. Με τα μισά και λιγότερα λεφτά για το μαραφέτι, με μικρότερο ή πρακτικά καθόλου κίνδυνο από μαλαγουέαρ σε αντίθεση με τα αππλ, τελευταίως. Ίσως με σχετικά χειρότερο έντιτορ για τις παρουσιάσεις, αν, βέβαια, δεν χρησιμοποιείς λάτεχ. Δεν έχω ιδέα για τα παιχνίδια (επειδή δεν με ενδιαφέρουν).

  135. Dimitris said

    #132
    1. 100% αξίζει!. (Αν και δεν είμαι αντικειμενικός!)

    #127
    1 και 3 (δυο HD, ένας Win10, ένας Ubuntu)

    Πάντως σε εμένα εδώ και λίγο καιρό, η microsoft έχει αρχίσει να γίνεται συμπαθής. Και το .net core το έκανε open source, τα windows μπορείς να τα κατεβασεις original με 5£ και τα community editions του VS είναι μια χαρα για επαγελματική χρήση.
    Η νέα Evil Empire είναι η Google!!!!!

  136. ΑΡΗΣ said

    Με αυτές τις διαχρονικές αλλαγές στα ηλεκτρονικά μέσα γραφής, πώς μπορώ να είναι σίγουρος ότι μετά από κάποια χρόνια τα αρχαία με τα γραφτά μου θα μπορούν να διαβαστούν από τους επιγόνους μου; Η μόνη λύση εδώ φαίνεται να είναι η εκτύπωση ως back up.
    Πράγμα που παραπέμπει στην ιστορία με τον αγιασμό στο χωράφι για να φύγουν οι αρουραίοι, η οποία που τελειώνει με το «καλός ο αγιασμός αλλά φέρε και μια γάτα».

  137. Avonidas said

    Έχει ενδιαφέρον πάντως η διείσδυση των υπολογιστών στην ελληνική συλλογική συνείδηση.

    Στη δεκαετία του ’80, οι υπολογιστές ήταν ουσιαστικά ανύπαρκτοι στην ποπ κουλτούρα, στις καθημερινές συζητήσεις, στις ταινίες και στην τηλεόραση – εκτός αν μετρήσει κανείς αυτή την καμενιά. Το να κατέχεις PC σε κατέτασσε είτε στους πλούσιους, είτε στους σπασίκλες, ή και στα δύο. Φυσικά, εξαιρούνται μοντέλα όπως ο ZX Spectrum και κονσόλες όπως η Atari, που θεωρούνταν παιχνιδομηχανές (μολονότι ο Spectrum ήταν γενικής χρήσης υπολογιστής, η ισχύς του τον καθιστούσε ακατάλληλο για το είδος των εφαρμογών γραφείου που θα μπορούσαν να ενδιαφέρουν τους χρήστες).

    Θυμάμαι τις πρώτες τηλεοπτικές αναφορές σε PC* αρχές δεκαετίας του ’90 – ξεκινώντας ίσως από τις Στενές Επαφές Τρύπιου Τοίχου (1991), όπου ο Αρζόγλου παίζει έναν γυναικά που κρατάει αρχείο με τις γκόμενές του στον υπολογιστή του 😛 Αργότερα, στο Χάι Ροκ (1992-93), ο Χαλκιάς, φιλόλογος στη σειρά, αγοράζει μετά από πολλές επιφυλάξεις έναν υπολογιστή. Σ’ αυτά τα πρώτα χρόνια, οι υπολογιστές παρουσιάζονται σαν κάτι το εξωτικό, περίπλοκο και καβαλιστικό (σ’ ένα επεισόδιο έχει σβήσει κατά λάθος μια εργασία για την Αντιγόνη, και περιμένει τον τεχνικό να τη «βγάλει από τη βαθύτερη μνήμη»).

    Προς το τέλος μόνο της δεκαετίας έχουμε μια (ήπια) αντιστροφή του κλίματος, ας πούμε με τον Κατακουζήνα και τις κλακέτες που παίζει στο πληκτρολόγιό του, 😉 όπου πλέον σατιρίζεται όχι η νέα τεχνολογία αλλά η τεχνοφοβία κι ο συντηρητισμός του. Πάντως, και τότε ακόμα ο υπολογιστής εξακολουθεί να είναι κάτι ακριβό, που το χρειάζονται λίγοι, που είναι πρώτα και κύρια για δουλειά. Μόνο με την εξάπλωση του διαδικτύου στο γύρισμα του αιώνα, κι ακόμη περισσότερο με τις ευρυζωνικές συνδέσεις, έγιναν τα PC πρώτα κοινός τόπος και πλέον αναγκαιότητα.

    * εννοώ εδώ όλους τους προσωπικούς υπολογιστές, όχι μόνο την περιορισμένη γκάμα μοντέλων που καταλήξαμε να ονομάζουμε PC

  138. aerosol said

    #128
    Για να πούμε την αλήθεια, οι περισσότεροι αντι-Apple ξέρουν γιατί είναι αντι-Apple. Συχνά (όχι πάντα) οι φίλοι της Apple δεν έχουν ιδέα τι γίνεται στα αντίπαλα στρατόπεδα.
    Ας ειπωθεί, λοιπόν, πως δεν υφίσταται αγιοποίηση του Bill Gates -μάλλον το αντίθετο συμβαίνει. Ποτέ δεν τον είχαν στα ύψη οι φίλοι των πισί. Όπως δεν έχουν και τα Windows. Πάντα πρώτοι στο θάψιμο και την γκρίνια. Είναι μάλλον περήφανοι που δεν είναι ακόλουθοι κάποιου τεχνολογικού γκουρού και πως δεν κάνουν νοητικές κωλοτούμπες για να προστατέψουν καμιά εταιρία.
    Σωστό και το ότι πλέον κακώς ταυτίζονται τα πισιά με τα Παραθύρια. Υπάρχει εδώ και πολλά χρόνια το Unix, που από την παρουσίαση του Ubuntu και μετά έχει μπει σε πολλά απλά σπίτια, προς χρήση από καθημερινούς ανθρώπους που δεν το ήξεραν μέχρι χτες, ούτε και διαθέτουν ειδικές γνώσεις.

    Απ΄την άλλη, ειδικά στην Ελλάδα βρέθηκα ενοχλημένος από την τότε αντιπροσωπεία της Apple από πολύ παλιά, τέλη ’80s. Φίλος ζήτησε τιμή για μηχάνημα Macintosh και -προνοητικός- και για πιθανό έξτρα σκληρό δίσκο, αν τον έπαιρνε αργότερα. Ο πωλητής αρνήθηκε να του δώσει τιμή για δίσκο: ΑΝ έπαιρνε το μηχάνημα, ΤΟΤΕ θα του έλεγε!!! Σίγουρα για τέτοιες ανόητες συμπεριφορές δεν έφταιγε ποσώς η μαμά Apple, αλλά αν το συναντήσεις… σου μένει.
    Το ότι στον χώρο δουλειάς μου ένα χαλασμένο cd recorder για Apple έκανε κοντά 500 ευρώ την εποχή που όλοι οι υπόλοιποι τα αγοράζαμε με 80… ε… δεν βοήθησε πολύ.

  139. Avonidas said

    #127. Δεν έχω χρησιμοποιήσει ποτέ Apple, αν και γύρω στο 2000 φλερτάρισα με την ιδέα να αγοράσω ένα iMac G4 (αυτό που ήταν σαν μανιτάρι μαγικό) – μόνο επειδή μου το πλασάριζε ένας συμφοιτητής που δούλευε στην Apple.

    Την ίδια περίπου εποχή άρχισα να απομακρύνομαι από τα Windows και να εντρυφώ στο Linux, και είναι τώρα τουλάχιστον μια δεκαετία που χρησιμοποιώ αποκλειστικά λίνουξ (Ubuntu, Manjaro και Arch με τις βοηθητικές ρόδες, αν αναρωτιέστε) όταν έχω την επιλογή.

    Μια παρατήρηση: δεν θα περιέγραφα το λινουξ ως (αμιγώς) ελεύθερο λογισμικό. Ο πυρήνας είναι, και βεβαίως μια τεράστια γκάμα εφαρμογών. Αλλά οι κλειστοί drivers, καθώς κι ένα σωρό πατενταρισμένα components, εξακολουθούν δυστυχώς να είναι μια αναγκαιότητα αν θέλεις να εκμεταλλευτείς πλήρως το υλικό σου.

  140. atheofobos said

    132
    Την διδακτορική μου διατριβή την είχα γράψει στην επαναστατική τότε ηλεκτρική γραφομηχανή με μπαλάκι της ΙΒΜ και ήταν η πρώτη που τυπώθηκε με φωτοσύνθεση, διαβάζοντας μαζί με τον τυπογράφο τις οδηγίες χρήσης της γιατί μόλις την είχε εγκαταστήσει!

  141. Avonidas said

    #138. Υπάρχει εδώ και πολλά χρόνια το Unix

    Το Mac OS είναι επίσης Unix(οειδές)

  142. Γιάννης Ιατρού said

    89: Ναι μπράβο, η επίδειξη είχε γίνει τον Νοέμβρη του ’16, στον εορτασμό των γενεθλίων.., στα Εξάρχεια 😳 και η απαγγελία του έπους έγινε τον Γενάρη του 2017, στον ΑΟΑ (ήμασταν στο άνθος της νιότης μας τότε και κάναμεν κι όνειρα… Γιώργο 🍷🤩)

  143. Avonidas said

    #138. Σίγουρα για τέτοιες ανόητες συμπεριφορές δεν έφταιγε ποσώς η μαμά Apple

    Ο φίλος που έλεγα, που δούλευε στην Apple, μου είχε πει μια ιστορία που τη θεώρησα άνω ποταμών. Του ήρθε πελάτης που είχε αγοράσει Macintosh στην Αγγλία και ήθελε να εγκαταστήσει ελληνικό localization στο σύστημά του (δεν θυμάμαι τις λεπτομέρειες, αν ήθελε την ελληνική έκδοση κάποιας εφαρμογής ή γενικά να γυρίσει το Mac OS του μηχανήματός του στα ελληνικά). Ο φίλος μου, τότε, του είπε ότι δυστυχώς αυτό δεν προβλέπεται, κι ότι χρειάζεται να αγοράσει την ελληνική έκδοση *ολόκληρου του λειτουργικού*! – ένα κόστος καθόλου αμελητέο.

    -«Μου μιλάς σοβαρά;!» του λέω. «Μπόρεσες να πεις αυτό το πράγμα καταπρόσωπο σε πελάτη, και αισθάνεσαι τελείως άνετα;»

    -«Και τι να κάνω; Αυτή είναι η πολιτική της εταιρείας», μου λέει.

    Μ’ όλες τις (εκατοντάδες) κατηγορίες που θα μπορούσα να προσάψω στη Microsoft, τέτοιου είδους lock in του λογισμικού μόνον ένας παρανοϊκός νους θα μπορούσε να το ονειρευτεί. Δόξαζα την καλή μου έμπνευση που δεν είχα τσιμπήσει ν’ αγοράσω…

  144. Avonidas said

    #140. Λέγοντας «φωτοσύνθεση» εννοείς μάλλον «φωτοστοιχειοθεσία», έτσι;

  145. ΣΠ said

    138
    Αν κρίνω από τα επιχειρήματα που έχω ακούσει από τους αντί-Apple, κάθε άλλο παρά ξέρουν γιατί είναι αντί. Αλλά δεν πρόκειται να αντιδικήσω με κανέναν. Ο καθένας χρησιμοποιεί αυτό που του ταιριάζει καλύτερα. Στο σπίτι έχω και PC με Windows επειδή το προτιμάει η γυναίκα μου. Το χρησιμοποιώ κι εγώ, αλλά δεν μ’ αρέσει. Στην δουλειά χρησιμοποιώ (τώρα πια οι φοιτητές, εγώ ελάχιστα) Unix και παλιότερα VAX/VMS. Το καθένα κατά περίπτωση. Στο σπίτι μου με το MacBook Pro είμαι στο περιβάλλον που προτιμώ περρισσότερο.

  146. # 112

    Μόνο για σκεπτόμενους :

    Η απόφαση αναμενότανε της τελευταίες μέρες του μήνα αλλά περιέργως βγήκε στις 18.00 την ώρα που ξεκίναγε το ΠΑΟΚ-Βόλος με το οποίο ο ΠΑΟΚ πέρναγε στην πρώτη θέση της βαθμολογίας…

    Κάποιο μέλος της επιτροπής ( Αυγενάκη ) που αποτελείται από υπαλλήλους της ΓΓΑ δεν ειδοποιήθηκε πως θα συνεδριάσουν ! Γνωστό είναι πως ο Αυγενάκης άλλαξε δυο μέλη της επιτροπής με την έναρξη της υπόθεσης κι έτσι προέκυψε το αποτέλεσμα 3-2 της εισήγησης που έχει να περάσει από τρεις κρίσεις μέχρι να οριστικοποιηθεί.

    Αυτό που πέτυχαν είναι η υπόθεση να «σέρνεται» τουλάχιστον μέχρι την λήξητου πρωταθλήματος και να υποβαθμισθεί το ενδιαφέρον για τις δίκες του Μαρινάκη που ξεκινάνε στην βδομάδα

    Ο Κούγιας έχει «προβλέψει» υποβιβασμό της Ξάνθης και αφαίρεση βαθμών απο ΠΑΟΚ

    Ο Αυγενάκης λειτουργεί σαν να είναι το τελευταίο αποκούμπι της εγκληματικής οργάνωσης (διαγράφονται δυο λέξεις) συμμορίας

    ΜΕ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟΥ Ο ΟΣΦΠ ΖΗΤΑΕΙ ΚΙ ΑΥΤΟΣ ΕΝΑ ΧΑΡΤΙΝΟ ΣΑΝ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΗΡΕ ΕΠΙ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗ Η ΑΕΚ

    Εχω ξαναγράψει πως αυτός θα είναι η αιτία να πέσει ο Κούλης

  147. Νέο Kid said

    Τιμή και δόξα στον Μπιλ Γκέιτς! Τον νέο Γουτεμβέργιο.
    Όλοι οι υπόλοιποι simple toothpastes…

  148. ΣΠ said

    146

  149. Jane said

  150. ΣΠ said

    149
    Το έχω δει να γίνεται! Κάποιος έπαιρνε έτσι φωτογραφίες της οθόνης του για να φτιάξει σλάιντς για μια παρουσίαση.

  151. Pedis said

    # 145 – γιατί νομίζεις ότι θα αντιμετωπίσεις αντιδικία. Ο καθένας κατά τα γούστα του.

    Από τη μεριά μου σημείωσα ότι αν πρόκειται για γούστα που έχουν να κάνουν με έντιτιν, με τρέξιμο προγραμμάτων, με ανοικτές δεκάδες εφαρμογές (και δυνατότητα για υποκατάστατα εφαρμογών) και πολλαπλάσια παράθυρα ταυτόχρονα σε λειτουργία χωρις να μπλοκάρει, ε τότε, αν δεν θέλει κάποιος να δώσει τα διπλά λεφτά (και να έχεις κι από πάνω κίνδυνο των κακεντρεχών) επιλέγει λίνουξ.

    -> 127 – Μέχρι τώρα μετράω:

    2W(indows) / 1Mc / 3L(inux)

  152. aerosol said

    #141
    Σωστά Άβο, αντί για Linux έγραψα Unix (τη μάνα κάμποσων λειτουργικών). Το Αϊζενχάουερ θα φταίει…
    To Linux το πρωτοσυνάντησα στην πράξη στο παρακλάδι Irix, λόγω επαγγέλματος. Μου ήταν δύσκολο να μπω στη λογική του σωστού «κατσαβιδιάσματος» του συστήματος, καθώς δεν απόκτησα ποτέ άνεση στη γραμμή εντολών. Ντρέπομαι λίγο, θα μου ήταν και χρήσιμο στη δυλειά μου, αλλά αλλού ήταν η βάση του αντικειμένου μου και δεν το πάλεψα πολύ.

    #145
    Προφανώς έχεις πλήρη εικόνα και ξέρεις τι σου πάει και γιατί. Αναλόγως, εγώ κατά καιρούς χρησιμοποιώ στη δουλειά μηλαράκια αλλά ποτέ δε μου πήγαν. Δεν κακίζω την Apple γι αυτό αλλά τα χούγια μου.

  153. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

  154. Πέδη, βάλε και μένα στα Παράθυρα. Βαριέμαι να αφιερώσω χρόνο για κάτι άλλο, και οι απαιτήσεις μου δεν είναι μεγάλες (αν και με δέκα ανοιχτά παράθυρα στον μπρόουζερ τώρα, μάλλον θα έπρεπε)

  155. # 148

    Χαχαχαχαχ, τι ήθελες να πει η ντροπή της Κρήτης ; πως τον έβαλε ο χοντρός ; εξ άλλου όπως έχει πει ο Κούγιας ο στόχος είναι η αφαίρεση βαθμών

  156. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Αναμνήσεις μετά νοσταλγίας… Μέρες (…έτη) πάθους με τη νέα τότε θαυμαστή τεχνολογία!

    1987 μου έκανε έναν Amstrad PC1512 δώρο η γυναίκα μου. Δεν θυμάμαι πόσο (της) κόστισε…
    Τον μεταπούλησα σε πλήρη λειτουργία γύρω στο 1991-92 αντί 50.000 δρχ., που ήταν καλή τιμή νομίζω. [Ο αγοραστής πρέπει να τον έχει κρατήσει ως αντίκα, πλέον].

    34. Επεξεργαστής κειμένου, μήπως Tasword;
    Αυτόν χρησιμοποιούσα τότε (μέχρι που ήρθε το word), τον είχα συνηθίσει – και ήταν τζάμπα… Ίχνη του βρίσκει κανείς στο Ιντερνέτι.

    Παιχνίδια δεν έπαιζα πολλά. Θυμάμαι είχα εθιστεί με το xonix (https://youtu.be/POhMfAFZ_6c). Κάποτε τάβλι, σκάκι (για να δω αν μπορώ να κερδίζω τον Υπολογιστή!) και, αργότερα, τα προσομοιωμένα φλιπεράκια – μαθητικό απωθημένο. 🙂

    Τώρα, πού να βρεθεί χρόνος για παιχνίδια! (συνταξιούχος γαρ 🙂 )

  157. # 148

    Η απάντηση της ΠΑΕ χωρίς μισόλογα :

    Αναλυτικά η ανακοίνωση της ΠΑΕ ΠΑΟΚ:

    Η εισήγηση της ΕΕΑ είναι ένα μνημείο υποδούλωσης των -υποτίθεται- λειτουργών της στις εντολές του πολιτικού της προϊσταμένου. Ο κ. Αυγενάκης αποδείχθηκε εντολοδόχος του γραφείου τύπου του Ολυμπιακού στήνοντας μια υπόθεση που ως μόνο στόχο είχε την κηλίδωση της ιστορίας του ΠΑΟΚ. Της ομάδας που έβαλε τέλος οριστικά στην ασυδοσία του Ολυμπιακού.

    Από σήμερα σηκώνουμε το γάντι που έριξε ο Λευτέρης Αυγενάκης και απαιτούμε από τον Πρωθυπουργό την άμεση απομάκρυνσή του. Είναι επικίνδυνος για τον αθλητισμό, την συνοχή της χώρας και επίορκος.

    Η φούσκα, που έστησε με τον Βαγγέλη Μαρινάκη, θα σκάσει στο δικό τους πρόσωπο. Να μην ξεχνάνε ότι προσπάθησαν αρκετές φορές να εξοντώσουν τον ΠΑΟΚ και σε κάθε τους απόπειρα βρέθηκαν οι ίδιοι πιο βαθιά χωμένοι στο βούρκο.

    Σύντομα το όνειρό σας να δείτε τον ΠΑΟΚ στο έδαφος θα γίνει εφιάλτης!

  158. Pedis said

    # 154 – Δύτα:

    3W(indows) / 1Mc / 3L(inux)

  159. Για όσους δεν ή κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν έναμικρό στόρρυ για το πως βγήκε η γνωμοδότηση :
    Αρχικά από την Βίκυ :

    «Η Επιτροπή Επαγγελματικού Αθλητισμού συνεστήθη με το άρθρο 77 του νόμου 2725/1999, ως ισχύει.
    Συγκροτείται από τον Πρόεδρο, ο οποίος πρέπει να είναι ανώτατος ή ανώτερος εν συντάξει δικαστικός λειτουργός, και εξι (6) μέλη, με ισάριθμους αναπληρωτές»

    Μόλις ανέλαβε ο Αυγενάκης αντικατέστησε τον πρόεδρο και ένα μέλος καταργώντας τρία μέλη και την έκανε εξαμελή ώστε η αποφάσεις να βγαίνουν με την ψήφο του προέδρου που ο ίδιος είχε διορίσει στις ισοβαθμίες.
    Στην σημερινή γνωμοδότηση για να μη φανεί η ψήφος του προέδρου φρόντισαν να μην ειδοποιηθεί ένα μέλος ώστε να βγει η απόφαση με 3-2 !!!

  160. Μαρία said

    154
    Παρομοίως, για τους ίδιους λόγους.
    Τα πρωτοείδα σε φίλο μεταφραστή, όταν στις αρχές της δεκαετίας του ’90 εκδότης βιβλίων τσέπης είχε υποχρεώσει τους μεταφραστές να του παραδίδουν τη μετάφραση σε ντισκέτα. Οι μεταφραστές αντέδρασαν στην αρχή ομαδικά, γιατί επιβαρύνονταν με το κόστος της αγοράς του υπολογιστή, αλλά τελικά υποχώρησαν.

  161. sarant said

    160 Ε, ούτως ή άλλως γενικεύτηκε μετά.

  162. loukretia50 said

    154. Πραγματικά απόλαυσα τα σημερινά σχόλια σας!
    Κι εγώ στους παραθυράκηδες, πολύ πίσω από τις εξελίξεις τώρα πια, αν και από το 1980 λόγω δουλειάς είχα παρακολουθήσει την εξέλιξη των υπολογιστών από την αρχαία Data base II και το folkswriter μέχρι τα παράθυρα, όπου και κόλλησα μετά τη σύνταξη.

    Νομίζω ότι σ’ αυτό το συμπαθέστατο τυπάκο χρωστάει το ιστολόγιο πολλά θαυμάσια άρθρα και σχόλια :

  163. Αὐγουστῖνος said

    Φαντάζομαι μετὰ τὴν ἀπογευματινὴ φλυαρία μου νὰ μὴ χρειάζεται νὰ δηλώσω Λίνουξ καὶ μόνο Λίνουξ. Ἡ μοίρα τό ΄φερε νὰ διαθέτω αὐτὴ τὴ στιγμὴ ἕνα desktop καὶ δύο λαπιτόπια στὸ σπίτι, χώρια κάτι ξέμπαρκοι δίσκοι ἀπὸ παλιότερα λαπιτόπια, καὶ ἕνα desktop στὴ δουλειά. Ἐννοεῖται πὼς τρέχουν ὅλα Λίνουξ καί, συγκεκριμένα, Arch σὲ περιβάλλον KDE τὸ desktop τοῦ σπιτιοῦ καὶ XFCE ὅλα τὰ ὑπόλοιπα. Παρὰ τὸ παρωχημένο προφίλ τῶν συστημάτων, τὸ Λίνουξ δίνει τὴ δυνατότητα ἀκόμα καὶ στὸ πιὸ παλιὸ λαπιτόπι μου νὰ τρέχει πρόγραμμα video editing (τὸ Openshot συγκεκριμένα), τὴ στιγμὴ ποὺ σὲ περιβάλλον Windows ἀμφιβάλλω ἂν θὰ κατάφερνε νὰ τρέξει ἀκόμα καὶ τὸ ἴδιο τὸ λειτουργικό.

  164. Νέο Kid said

    157. “Τη συνοχή της χώρας…»;;
    Ρε , το χετε κάψει τελείως το τροφοδοτικό ! (Speaking of…)

  165. Κουτρούφι said

    Η ραγδαία πρόοδος στους υπολογιστές επέφερε επίσης και μια απότομη αλλαγή στον τομέα των παρουσιάσεων, τουλάχιστον στις θετικές επιστήμες, περί το 2000. Μέχρι τότε οι ομιλίες σε συνέδρια, σεμινάρια κλπ γινόταν με την χρήση διαφανειών από ζελατίνη ή carousel με την χρήση φωτογραφιών. Και τότε, περί το 2000, εμφανίστηκε το powerpoint (αλλά και άλλα) σε συνδυασμό με το προβολικό μηχάνημα που συνδεόταν με τον υπολογιστή. Αυτό άλλαξε τα πράγματα ανεπιστρεπτί. Ούτε ζελατίνες ούτε carousel, ούτε μικροφιλμς. Ο ομιλητής πια διαχειρίζεται την ομιλία του μόνος του από τον υπολογιστή (είτε το δικό του, είτε του συνεδρίου) και έτσι έπαψαν και τα «next slide, please» στην περίπτωση του carousel. Μέχρι το 2000 ο ομιλητής ετοίμαζε τις διαφάνειες ή τις φωτογραφίες του από πριν. Δεν είχε πολλά περιθώρια να αλλάξει κάτι όταν πήγαινε σε συνέδριο. Τώρα, που κουβαλάει και το λαπτοπ μαζί, ασχολείται με την ομιλία του μέσα στην αίθουσα μέχρι την τελευταία στιγμή. Στη διάρκεια άλλων ομιλιών «δουλεύει» τη δικιά του, περιφρονώντας ξεδιάντροπα τους προηγούμενους ομιλητές. Και φυσικά, τα ίδια κάνουνε και σε αυτόν οι άλλοι.

    ΥΓ. Η λέξη του πρώτου εξαμήνου του 2020: πολυϊδιοκτησία.

  166. Ανεξαρτοποιήθηκε ο Ζαγοράκης από την Νουδούλα !!!!!

    Καλή αρχή !!!!

  167. Avonidas said

    Ανεξαρτητα πάντως απο τις οποιες χρηστικές προτιμήσεις, πάντοτε εβρισκα τις διαφημίσεις της Apple βαθιά προσβλητικές. Αντι να εστιάζουν στο προϊόν τους, προσπαθούσαν να προβαλουν ενα στερεότυπο του χρηστη των Mac που εγω το εβρισκα εντελως απωθητικο: «οι χρηστες μας ειναι δημιουργικοί τύποι, καλλιτεχνες, συγγραφείς, γραφιστες, τα PC ειναι για δουλειά, και η δουλειά ειναι βαρετό πραγμα, για λογιστες και γιαπηδες!» Απουσιαζουν εντελως απο αυτη την απλοϊκή κατηγοριοποίηση οι άνθρωποι εκεινοι που βρίσκουν ευχαρίστηση και νοημα να εξερευνούν τον υπολογιστή από χομπυ κι απο ενδιαφέρον για τη μάθηση.

    Έχοντας γνωρίσει τους υπολογιστές μεσα απ’ τη γραμμή εντολών, ανήκω σ’ αυτή τη χακερική κουλτούρα που, εν μέρει επειδή δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς, έμαθε ν’ αγαπάει το μαστορεμα του υπολογιστή. Ήταν δεδομένο οτι θα προσπαθήσεις να εξοικειωθείς με το μηχάνημά σου, τις ιδιαιτερότητες και τις δυνατότητές του. Ηταν χαρά και περηφάνεια να μαθαίνεις τα κόλπα (κι οχι στίγμα, οπως πηγε να το παρουσιάσει η Apple), και θυμαμαι τον ενθουσιασμό που δοκίμαζα όποτε ανακάλυπτα, ή μου έδειχνε καποιος φιλος, ενα ωραίο χακεμα: «γουάου! μπορείς να το κάνεις αυτό;!»

    Θέλω λοιπόν να μπορώ να ρυθμιζω το σύστημά μου οπως γουστάρω. Θέλω να εχω επιλογές. Θελω ο υπολογιστής που αγορασα να μου ανήκει, κι οχι να μου παραχωρεί τη χρηση του καποια εταιρεια που κινεί τα νηματα κι αποφασιζει τι συμβαίνει κατω απ’ το καπό. Πάνω απ’ ολα, θελω να εχω μια καλη ιδεα τι κάνω, κι οχι απλα να πατάω κουμπιά.

    Οι άνθρωποι που σχεδιασαν τους προσωπικούς υπολογιστές ειχαν αυτη την κουλτούρα: ποιος ο λογος να εχεις εναν υπολογιστή ολο δικο σου αν δεν ενδιαφέρεσαι καν να μαθεις τι μπορει να κάνει; Όταν ο (φίλτατος κατά τα αλλα) Douglas Adams έλεγε οτι ενας Mac «απλα δουλευει», κι οτι αυτο ειναι που χρειάζεται, για να γράφει τα βιβλία του, υποβιβαζε αυτο το θαυμαστό μηχανημα σε μια ακριβή γραφομηχανή. Αν ειναι ετσι, καλυτερα θα ηταν να αναθεσει ολο του το γράψιμο στον ηλεκτρικο του καλογερο 🙄

  168. Καλησπέρα,
    Σιγά που θα προλάβω να διαβάσω όλα τα σχόλια για να γράψω αυτά που θέλω.
    200 χιλιάρικα το 86; Μπραβόόό. Εγώ ήμουνα στα 50 κι ήμουνα (λέει) καλοπληρωμένος και τιτλούχος (operation manager της εταιρίας, καλά αυτό αργότερα, πάντως, όταν μ’ έφυγαν το τέλος 89 είχα φτάσει στο 100άρι)!
    Πάντως πρέπει να έχουμε συναντηθεί τρόπον τινά από παλιά. Κάτι οι επιμέλειες σε Μποστ και Χάσεκ, κάτι ο Volkswriter (ένα πράσινο βιβλιαράκι δεν ήταν;) μπορεί και στην Dbase. Μέχρι πριν κάτι χρόνια τα κράταγα, μετά έφυγαν μαζικά για ένα παλαιοβιβλιοπωλείο, αν έβρισκε κάτι αξιόλογο να το κράταγε.

    Αλλά ας πάμε και σε ιστορίες με κομπιούτες(σικ).
    Στο πανεπιστήμιο Ιωαννίνων μαθαίναμε προγραμματισμό και τα σχετικά με τους υπολογιστές (εγώ μπήκα 77) αλλά υπολογιστή δεν είχαμε. Έτσι κάναμε ασκήσεις επί χάρτου, εκτός από ένα πρόγραμμα (ο καθένας) που το δώσαμε σε Σαλονικό συμφοιτητή μας να πάει να τα τρέξει στον Univac και μας έφερε τις εκτυπώσεις και τις κάρτες να χαρούμε! Αργότερα, το 82 ήρθε κι ο υπολογιστής και πού μ’ έχανες πού μ’ έβρισκες στα τερματικά κρεμόμουν όλη μέρα. Τέλειωσα την κατεύθυνση στο μαθηματικό που αργότερα θα γινόταν αυτόνομη πληροφορική. Κι όταν τέλειωσα δεν ακουμπούσα υπολογιστή γιατί ήξερα πως θα κολλούσα, κάτι που έγινε το 92.
    Μου λέγανε να παρακολουθήσω σεμινάρια αλλά εγώ δεν καταδεχόμουνα (αφού έδινα οδηγίες προς σεμιναριαζόμενους και προκόβανε). Απ’ αυτούς και η Μαρία. Που το Σεπτέμβρη του 91 την παίρνουν αναπληρώτρια να διδάξει πληροφορική. Κι έτρεχε το βράδυ στο εργαστήριο του Γυμνασίου να προετοιμαστεί για την επόμενη μέρα. Κι έτσι αποφασίσαμε πως χρειαζόμασταν έναν υπολογιστή σαν εργαλείο (κι όταν δεν το χρησιμοποιούσαμε για εργαλείο ήταν για αναψυχή). Ο πρώτος λοιπόν που αγοράστηκε ήταν ένας 386SX με Windows 3. 200+ χιλιάρικα από την Κοσμοντάτα. Με σκληρό στα 20GB και δισκέτα 5,25. Που ήταν στα 360KB και 1,2 ΜΒ (τις 180άρες δεν τις πρόλαβα). Γρήγορα μπήκαμε και στις 3,5άρες στα 720KB και 1,44 MB. Το 94 ξέρω πως είχαμε ήδη δυο ενώ το 95 ήρθαν οι παχιές αγελάδες με τον πρώτο φορητό και το πρώτο μόντεμ (πού συνδεόμουνα ούτε ξέρω). Ήταν η εποχή που η μνήμη έπεφτε. Ο φορητός είχε 4ΜΒ και μπορούσε να φτάσει τα 20. Και παραγγέλνω ένα 16άρι που κόστιζε 180 χιλιάρικα, περίπου όσο ο μισός φορητός. Όταν πήγα να το παραλάβω τους λέω αν μπορεί να γίνει καμιά καλύτερη τιμή. Α! ναι μου λένε. Έπεσε η τιμή, 110 έχει μόνο. Αν δεν ρωτούσα θα τάσκαγα χοντρά.

    Στο σπίτι έχω μαζεμένον από κάπου κι έναν «φορητό» ΙΒΜ, από τους πρώτους. Καμιά 20αριά κιλά, με 8″ οθόνη και πληκτρολόγιο και σκληρό δίσκο(!) Τον έψαχνε ένας φίλος αλλά δεν του τον έδωσα. Μετά βρήκε, οπότε όταν αποφάσισα να τον ξεφορτωθώ δεν τον ήθελε κι αυτόν.

    Καλά, πολλά έγραψα, αλλά είναι τραβηχτικό το θέμα.
    Καληνύχτα.

  169. Avonidas said

    Ἐννοεῖται πὼς τρέχουν ὅλα Λίνουξ καί, συγκεκριμένα, Arch σὲ περιβάλλον KDE τὸ desktop τοῦ σπιτιοῦ καὶ XFCE ὅλα τὰ ὑπόλοιπα.

    Έχω εναν Turbo X του 2009, με 2GB μνημη, που πασχιζω εδω και καιρο να του βαλω καποιο desktop να μη σερνεται. Το πρόβλημά του ειναι η μνημη, απο cpu παει μια χαρα. Για την ωρα του χω manjaro XFCE, αλλα ακομα κι αυτο βαραίνει, ειδικα αν ανοιξω αρκετα tabs σε browser (ηθελα να ξερα πώς στο καλο εχουν βαρύνει τοσο οι browser).

    Εχεις υποψη σου τι αλλο θα μπορουσα να δοκιμάσω; Openbox, ισως;

  170. Ακόμα ένα πριν φύγω. Τις δισκέτες τις αντικατέστησαν τα ΖΙΡ ντράιβ, 100ΜΒ. Κι αυτά δεν τράβηξαν πολύ γιατί ήρθαν τα ΣιΝτιά που έπεσαν οι τιμές τους. Όταν ήρθε η επανάσταση των USB μου κάνανε δώρο ένα της Sony 16ΜΒ (πάνω από 10 δισκέτες)! Σήμερα τα 64 και τα 128GB είναι για πλάκα (μούστειλαν κάποια αναβάθμιση για χάρτες σε ένα 32άρι φλασάκι).

  171. Από παιχνίδια στον υπολογιστή, 35 χρόνια, και, μόνο ρεβέρσι (στον Γιούνιβλακ του κτιρίου Β) και σκάκι.

  172. aerosol said

    #169
    Από νωρίς η Apple πήρε μια εμπορική απόφαση. Καλά της βγήκε αλλά ούτε κι εγώ το σέβομαι απόλυτα.
    Καταλαβαίνω αυτόν που θέλει «απλά να δουλεύει» κάτι. Δεν έχουν όλοι τον χρόνο και το ενδιαφέρον να μάθουν λίγο πιο μέσα. Αλλά στους υπολογιστές είναι πρόβλημα αν δεν ξέρεις ούτε κάποια βασικά.
    Το στυλάτο, ακριβό, ικανό, κλειστό μαγικό κουτί που δεν μπορείς να το πειράξεις με τίποτα παρά μόνο να το πας στη «μαγική» αντιπροσωπεία, είναι μεν ο παράδεισος του καταναλωτισμού, αλλά αν υπήρχε από την αρχή θα ήμασταν 20 χρόνια πίσω. Η συμμετοχή και το ενδιαφέρον αυτών που ήθελαν να ξέρουν το παραπάνω, έφτιαξε απαιτητικότερους καταναλωτές, ψυλλιασμένους χρήστες και ενθουσιώδεις καινοτόμους του χώρου. Το να εκτρέφεις το κοινό σου να μείνει σε μια θαυμαστή άγνοια για να ασχοληθεί με τα «σημαντικά» (κολακεία, διότι με παπαριές ασχολούνται οι περισσότεροι, ασχέτως μηχανήματος) απλά το κάνει έρμαιο ενός κλειστού συστήματος.

    Βέβαια η Apple το έφερε εις πέρας προσφέροντας όντως αξιόλογα μηχανήματα, που όντως δούλευαν καλά, σε ιδιαίτερα καλαίσθητο περιτύλιγμα. Συνήθως, όχι πάντα: δικό της είναι και το χειρότερο ποντίκι αλλά και το χειρότερο πληκτρολόγιο που έχω δουλέψει στη ζωή μου. Αλλά κυρίως πέτυχε να κάνει τα προϊόντα της σύμβολα κοινωνικού κύρους, πιο προσιτά από ένα σπορ αμάξι ή μια ακριβή τσάντα. Εντυπωσιακό ως μάρκετινγκ μεν αλλά και κρίμα για μια εταιρία που έχει προσφέρει πολλά και έχει καινοτομήσει και τεχνολογικά.

  173. Avonidas said

    #147. Τιμή και δόξα στον Μπιλ Γκέιτς! Τον νέο Γουτεμβέργιο.
    Όλοι οι υπόλοιποι simple toothpastes…

    Ο Γουτεμβέργιος λανσάρισε την κινητή τυπογραφία, μια απίστευτα καινοτόμα και επαναστατική τεχνολογία, αλλά δεν μπόρεσε να τη διαχειριστεί οικονομικά και πέθανε στην ψάθα.

    Άρα, είναι ακριβώς το αντίθετο του Μπιλ Γκέιτς, που είναι αμφίβολο αν είχε στη ζωή του μια πρωτότυπη ιδέα, αλλά έβγαλε ένα σκασμό δισεκατομμύρια βουτώντας τη δουλειά και τις ιδέες άλλων.

    Ο Μπιλ Γκέιτς και ο Στιβ Τζομπς είναι για τους ανθρώπους που δημιούργησαν τους προσωπικούς υπολογιστές ό,τι ήταν ο Έντισον για τον Τέσλα.

  174. loukretia50 said

    Tεχνοκράτες μου!!
    Θα βαρέσετε αν ρωτήσω μήπως χαλαρώνει κανένας άλλος με λεξογρίφους ή δύσκολα παζλ μετά μουσικής?

    Στη δουλειά δε μπορούσαμε να σερφάρουμε, ήταν δίκτυο και μπαινόβγαιναν πολλοί στα γραφεία.
    Βέβαια η πασιέντζα στο πισί ήταν μαστ στα κενά, για όλους πλην εμού.
    Ο λόγος απλός : δεν έχει γούστο αν δε μπορείς να κλέψεις!

    Ένας συνάδελφος μου είχε περάσει ένα αστείο παιχνιδάκι με κάτι σωλήνες που συναρμολογούσες για να μη χυθεί ένα πράσινο υγρό που έτρεχε.
    Ήθελε πάσγουωρντ για να πας στην επόμενη πίστα και μ΄άρεσε.
    Όμως όταν έχανα έκανε πολύ αστείο θόρυβο και μ’ έπαιρναν χαμπάρι!

    168 -Avonidas
    Φαντάσου να το ανέθετε στο ρομπότ που είχε κατάθλιψη!

  175. Avonidas said

    #175. Flash games? Γουστάρω!

    Κατά καιρούς παίζω διάφορα τέτοια… αλλά προτιμώ τη ζάχαρη απ’ το πράσινο υγρό, μπλιεξ! 😛

  176. πρώην κομπιουτεράς said

    ωραίο άρθρο. Ξεχάσατε τον ιδιοκτήτη της Amstrad, Alan Sugar (b.1947, ζεί ακόμα) που κάθε μήνα έδινε συνέντευξη στο περιοδικό «Pixel» για τους νέους υπολογιστές που σχεδιάζει να βγάλει η εταιρεία του. Κι ο μόνιμος τίτλος του «Pixel» ήταν: «Μόνο καφέ που δεν θα κάνουν»!

    https://en.wikipedia.org/wiki/Alan_Sugar

  177. πρώην κομπιουτεράς said

    Πάτησα το κουμπάκι «δημοσίευση» πρίν τελειώσω το σχόλιο: Ο Sugar έχει γίνει Λόρδος από το 2009 και είναι μέλος της Βουλής των Λόρδων. Η Βασίλισσα τον τίμησε για τις εξαγωγικές επιδόσεις της Amstrad, χάρη στις δαιμόνιες ικανότητες που είχε ο Sugar ως πωλητής (έπεισε ακόμα και τον κ. Σαραντάκο να αγοράσει τον πανάκριβο την εποχή εκείνη 1512!..). Το 2007 ο Sugar πούλησε το μερίδιό του στην εταιρεία για 125 εκατ. λίρες και σήμερα είναι ο 95ος πλουσιότερος Βρετανός με περιουσία 1,15 δισ. λίρες, αν και ξεκίνησε από το μηδέν: Ο πατέρας του ήταν ένας φτωχός ράφτης στο East End και όλο του το σόι ήταν φτωχοί Εβραίοι από Ρωσία και Πολωνία

  178. sarant said

    165τέλος: Τη σημειώνω 🙂

    169 Χάσεκ ναι, αλλά Μποστ δεν είχα κάνει τότε.

    178 Υπάρχει δηλαδή ακόμα η Amstrad;

  179. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    – Για λογιστικά φύλλα, δεν είδα –παραδόξως– να αναφερθεί κάτι. Προ-excel, ποια χρησιμοποιούσατε;
    Εγώ ξεκίνησα με το MultiPlan (για το οποίο είχα γράψει και κάτι ψευτο-σημειώσεις…). Τα δημοφιλή Lotus τα … παρέκαμψα και πήγα πολύ εύκολα στο excel μετά.

    18. B_O_N. “Το πιο μακρόβιο υλικό υπολογιστή στην Ελλάδα, θα πρέπει να ήταν οι δισκέτες 1.44, πρέπει να επέζησαν αρκετά μετά το έτος 2000.”

    Και βάλε!! Στο παλιό μου desktop, με 2 οδηγούς δισκετών (έναν για 5,25’’ και έναν για 3,5’’), τις χρησιμοποιούσα μέχρι και το 2010, σίγουρα! Έχω ακόμη αρχεία κειμένου από τότε σε τέτοιες δισκέτες.
    Παράλληλα όμως, τα USB στικάκια είχαν κάνει, δειλά …και ακριβά, την εμφάνισή τους γύρω στο 2006 (Πέπε, σχ. 92). Αν θυμάμαι καλά, το πρώτο που έπεσε στα χέρια μου είχε την …ασύλληπτη χωρητικότητα των 32 ΜΒ. (ίσως και 16 MB 😉 , που λέει ο κ. Μαλλιαρός στο 171)

    127. Pedis.
    Από την αρχή “έπεσα” στα Windows… με τα όσα θετικά ή αρνητικά τους.

    157. Gpointofview
    Συμφωνώ για το «ντροπή της Κρήτης»! Παρά το ότι απέχω συνειδητά από τα ποδοσφαιρικά (ιδίως τα ντόπια, αφού κτγμ τις τελευταίες δεκαετίες έχουν ΠΑΡΑβρομήσει, από πολλές πλευρές…), τον έχω ικανό για όλα!

  180. Pedis said

    4W / 1Mc / 4L

    Κάποιοι πήγαν στον μακ περνώντας από το παλιό δύστροπο λίνουξ. Έμοιαζε σε κείνο σε αρκετά πράγματα: είχε τις ευκολίες των γουίντοουζ για τον μέσο χρήστη, κατέβαζε κανείς έτοιμες τις εφαρμογές που είχε, βέβαια, προπληρώσει, έτρεχε από κάτω γιούνιξ για να περνιέται ως αλτέρνατιβ, άσχετα αν δεν μπορούσε να βάλει κανείς το χέρι του, φαινόταν ανθεκτικό στους ιούς. Είχε καλύτερα γραφικά κι από τα W κι από το L, δεν μπλοκάρε εύκολα. Είχε κι άλλα οπτικοακουστικά αβαντάζ και συμβατότητες με εξωτερικούς συγχρονισμένους δίσκους και με μηχανήματα της μοδός της ίδιας εταιρείας τα οποία κέρδιζαν την αγορά της επικοινωνίας και της σχόλης.

    Βέβαια, όλα αυτά προσφέρονταν σε εξωφρενικά υψηλές τιμές (σε σχέση με τα ντροπιαστικώς εκμεταλλευτικά μεροκάματα των ανθρωπων-δούλων που τα έφτιαχναν και τις επιχορηγήσεις και τις πατέντες που έρπαξε η αππλ για να παίξει τον ηγέτη της καινοτομίας).

    Για μερικά χρόνια το σέρβις ήταν καλό, αν το μηχάνημα σου έβγαινε προβληματικό (συχνά) ή μάπα σού το άλλαζαν πάραυτα με καινούριο (όλα αυτά συμπερολαμβάνονταν, εξάλλου, στην τιμή αγοράς).

    Χονδρικά, προσφερει, αν δεν κάνω λάθος, δύο γκάμες μηχανημάτων: η μία είναι σε τιμή ενός ακριβού και καλού λαπτοπ, το οποίο όμως ψιλοσέρνεται αν είναι να κάνει καμιά δουλειά της προκοπής, και η αλλη που φτουράει, είναι απλησίαστη για απλό μισθωτό. Αυτή προτιμιέται από κείνους που τους το αγοραζει ο εργοδότης τους.

    Τελευταία, όλο και περισσότερους χρήστες του ακούω να παραπονιούνται για την ποιότητα, αλλά η επιστροφή στο λίνουξ δεν είναι εύκολη.

  181. Pedis said

    Με το #180:

    5W / 1Mc / 4L

  182. Pedis said

    Ο Αεροζόλ κάπου παραπάνω ανέφερε το πληκτρολόγιο των μακ.

    Θα περίμενε κανείς το πληκτρολόγιο να ήταν παρόμοιο ή ίδιο με κείνο των άλλων εταιρειών, ώστε να μην δημιουργού πρόβλημα στους χρήστες που θα ηθελαν να περάσουν στο μακ. Όπως μού εξήγησαν κάποτε, δεν το έψαξα παραπάνω (ελέγξτε), η μανούβρα ήταν να πάρουν χρήστες από τα W και τα L οι οποίοι λόγω ντιζάιν, σχετικών πλεονεκτημάτων σε κάποιους τομείς (βλ. # 181) και, ενδεχόμενα, μουράτης και αλτέρνατιβ επιλογής … θα ήταν διατεθειμένοι να μάθουν έναν άλλον τύπο πληκτρολογίου κι, έπειτα, λόγω ακριβώς της δυσκολίας να το ξεμάθουν να μην αφήνουν εύκολα την εταιρεία στις μελλοντικές αγορές τους.

  183. Pedis said

    A, λησμόνησα ένα άλλο πλεονέκτημα των ακριβών μοντέλων λαπτοπ της μακ όταν μπήκαν γερά στην αγορά: ήταν από τα πιο ελαφριά.

  184. πρώην κομπιουτεράς said

    179: Την εξαγόρασε το 2007 (έναντι 115 εκ. λιρών) η Sky UK. Υπόψιν ότι το όνομα Amstrad είναι σύντμηση των αρχικών του Sugar + η λέξη trading: «A.lan M.ichael S.ugar Trad.ing»

    Και κάτι για τις αποτυχημένες προβλέψεις των γκουρού της Τεχνολογίας, μιάς και αναφέρθηκε στα σχόλια ο Bill Gates, που το 1981 είχε δηλώσει πως ουδείς χρειάζεται μεγαλύτερη μνήμη από 1 ΜΒ: «“No one will need more than 637KB of memory for a personal computer. 640KB ought to be enough for anybody.”»

    Η πιό αποτυχημένη πρόβλεψη όλων των εποχών ανήκει στον Αλβέρτο Αϊνστάιν και την είχε κάνει το 1932, προβλέποντας πως δεν θα γίνει ποτέ η Διάσπαση του Ατόμου: “There is not the slightest indication that nuclear energy will ever be obtainable. It would mean that the atom would have to be shattered at will.”

    Κι όμως η δήλωση αυτή του Αϊνστάιν είναι παντελώς άγνωστη στην Ελλάδα (για να μή πω λογοκριμένη), ενώ στην Ξένη Βιβλιογραφία μνημονεύεται συνεχώς https://tinyurl.com/vjgl3so

  185. Αγγελος said

    O ίδιος όμως έγραψε στον Ρούσβελτ εφτά χρόνια αργότερα περίπου «κε Πρόεδρε, βιαστείτε να πετύχετε την ατομική βόμβα πριν το καταφέρουν οι Γερμανοί», δεν είναι έτσι;

  186. Pedis said

    # 185 – πρέπει να είναι του 1934 και σύμφωνα με ό,τι διαβεβαιώνει δημοσιογράφος σε ρεπορτάζ …

    https://www.semanticscholar.org/paper/Einstein%E2%80%99s-1934-two-blackboard-derivation-of-Topper-Vincent/abcfae273f0b10117dbf56e100c4931407d89708

    Δεν θα με παραξένευε σε καμιά περίπτωση.

    Ο Ραδερφορντ που ήταν μεν πιο ηλικιωμένος αλλά πιο έμπειρος σε αυτά τα θέματα είχε κάνει παρόμοια δήλωση στα μέσα της δεκαετίας.

    Η σχάση δεν φαινόταν ακόμη πιθανή, αν και είχε προβλεφτεί ως πιθανη εξήγηση από μια γερμανίδα ερευνήτρια, της οποίας το όνομα μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή, στη βάση πειραματικών αποτελεσμάτων της ομάδας του Φερμι (για τα οποία, από λάθος, μαζί με άλλα, βέβαια, βραβεύτηκε με το νόμπελ το 1938), αλλά , παρόλο που είχε πέσει μέσα, την είχαν πάρει στο ψιλό, ότι είναι άσχετη κλπ (μάλλον έπαιξε και ολίγος μισογυνισμός).

    Aν προκληθώ για λεπτομέρειες, αύριο, τώρα, έχω σοβαρότερη δουλειά. Πάω για ύπνο.

  187. Pedis said

    # 186 – Βίγνερ, Τέλλερ και Ζίλαρντ τον έπεισαν. Αλλά είχε γίνει ήδη φανερή από σειρά πειραμάτων μέσα σε ελάχιστο διάστημα η παραγωγή νετρονίων. Ο Ζίλαρντ, δε, είχε καταθέσει σχετικά θεωρητική πατεντα από το 32-33 αν δεν με απατά η μνήμη μου. Και τώρα, αμετάκλητα, πάω για ύπνο. 🙂

  188. Avonidas said

    Η σχάση δεν φαινόταν ακόμη πιθανή, αν και είχε προβλεφτεί ως πιθανη εξήγηση από μια γερμανίδα ερευνήτρια, της οποίας το όνομα μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή

    Η Lise Meitner.

  189. spyridos said

    Χάμετ πρωτοδιάβασα σε μετάφραση του Νικοκύρη (το κατάλαβα όταν διάβασα αυτό εδώ https://sarantakos.wordpress.com/2016/04/17/hammett/ )
    και το ξαναθυμήθηκα σήμερα.

    77
    «Μάλιστα μπροστά ως εξώφυλλο, είχε τον κωδικό φοιτητή, φτιαγμένο με μεγάλα νούμερα, όπου κάθε νούμερο όμωως ήταν σύνθεση από διάτακη του αντίστοιχου ψηφίου.»
    Αυτό πρέπει να ήταν κάποιος αυτοματισμός του Μέηνφρέημ. Στην Ουτρέχτη έβγαιναν οι εκτυπώσεις από τον μεγάλο υπολογιστή του πανεπιστημίου με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.
    Ο φοιτητικός αριθμός στην πρώτη σελίδα φιταγμένος με τον ίδιο τρόπο.
    Μόνο που από κάτω είχε και το επώνυμο.
    Οτι τυπωνόταν έμπαινε σε ένα ντουλάπι με το αρχικό γράμμα του ονόματος και εκεί έψαχνες για τον αριθμό σου.
    Είχαν φροντίσει μάλιστα για τη φυσική μας κατάσταση. Τα τερματικά βρισκόντουσαν στο δεύτερο όροφο.
    Για να πάμε στον εκτυπωτή έπρεπε να κατέβουμε δύο ορόφους να περάσουμε μέσα από διάφορους διαδρόμους σε ένα διπλανό κτίριο.
    Να κατέβουμε στο υπόγειο του διπλανού κτιρίου και να ανέβουμε στο ισόγειο στον εκτυπωτή. Πήγαινε-έλα κοντά δεκάλεπτο.
    Ο γρήγορος τρόπος ήταν να βγούμε έξω να ξεκλειδώσουμε το ποδήλατο να πάμε στο διπλανό κτίριο να κλειδώσουμε το ποδήλατο και να πάμε στον εκτυπωτή.
    Με επιστροφή σύνολο 4-5 λεπτά. Οι περισσότεροι πήγαιναν έτσι ακόμα και μέσα στο κρύο.
    Οταν είχα μεγάλες βάσεις δεδομένων να αναλύσω δεν τς σήκωνε ο κανονικός υπολογιστής και πήγαινα στον μεγάλο.
    Εκεί είχαν εγκαταστήσει το SPSS – X το οποίο είχε κάποιες διαφορές με το κανονικό SPSS στον προγραμματισμό.
    Αν είχα κάποιο λάθος το πρόγραμμα δεν έτρεχε αλλά αυτό μπορούσα να το δω μόνο στην εκτύπωση.
    Και φτου κι απ την αρχή. Με 5 λαθάκια την ημέρα είχα κάνει προπόνηση γυμναστηρίου.

    78
    Τι μου θύμισες.
    Αυτό το μηχάνημα πρέπει να ήταν ότι ακριβότερο κυκλοφορούσε τότε σε ΙΒΜ συμβατό.
    Τέλος 89 (φοιτητής) ήθελα να πάρω υπολογιστή και όπως οι περισσότεροι τότε μπορούσα να πληρώσω έναν 286 αναβαθμισμένο μαιμουδιάρικο.
    Δεν υπήρχαν λεφτά για παραπάνω. Η επαρχία της Ουτρέχτης έβγαλε κάποιο υποτροφοβραβείο για τη δωρεά 6 υπολογιστών 386SX με έγχρωμη οθόνη καλή κάρτα γραφικών κτλ.
    Η τιμή πρέπει να ήταν αυτή που λες γύρω στα 400 χιλ δραχμές (6.000 φιορίνια).
    Έστειλα βαθμολογίες, εγγραφές, ότι μου ζητούσαν τους το έστελνα και τελικά πήρα έναν από τους 6. Τον πρώτο μήνα είχα κλειστεί στο σπίτι, ούτε μπαράκι ούτε καφενείο είδα.

    Εκείνη την περίοδο δούλευα μια φορά την εβδομάδα και με τους Μακ εκείνης της εποχής. Εκείνα τα τετράγωνα κουτιά.
    Μου άρεσαν σαν παιχνίδια και τότε τα έμαθα σε ένα μάθημα που παρακολουθούσα.
    Ενας καθηγητής που είχε έρθει χρυσή μεταγραφή από ΜΙΤ και μας έμαθε να φτιάχνουμε δυναμικά μοντέλα με STELLA.
    Αυτό έτρεχε τότε μόνο σε Μακ. Μερικά χρόνια αργότερα μπόρεσε να τρέξει και σε Παράθυρα με το όνομα Ithink.
    Ακόμα και σήμερα το πρόγραμμα τρέχει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που έτρεχε πριν 30 χρόνια στα μικρά Μακ.
    https://en.wikipedia.org/wiki/STELLA_(programming_language)
    Τόσο μπροστά ήταν τότε τεχνολογικά. Δεν με κέρδισαν πάντως σαν υπολογιστές επειδή δεν σου δίνουν καμία ελευθερία.

  190. atheofobos said

    144
    Ναι, έτσι την λένε στην καθομιλουμένη οι τυπογράφοι.

  191. Avonidas said

    Η πιό αποτυχημένη πρόβλεψη όλων των εποχών ανήκει στον Αλβέρτο Αϊνστάιν και την είχε κάνει το 1932, προβλέποντας πως δεν θα γίνει ποτέ η Διάσπαση του Ατόμου: “There is not the slightest indication that nuclear energy will ever be obtainable. It would mean that the atom would have to be shattered at will.”

    Ο Αϊνστάιν ειχε δηλώσει πως δεν υπηρχε καμία *ένδειξη* ότι η (τεχνητή) διάσπαση του ατόμου ειναι εφικτή, και πράγματι οταν εκανε τη δήλωση δεν υπήρχε καμία. Το νετρόνιο ανακαλύφθηκε το 1932, τη χρονιά που έγινε η δήλωση. Χωρίς το νετρόνιο, ειναι πρακτικά αδύνατο να προκαλεσεις εξαναγκασμενη σχαση, καθως θα πρεπει να ξοδέψεις περισσότερη ενέργεια απ’ οση θα σου προσφέρει η σχαση.

    Επίσης, ο Αϊνστάιν δεν έκανε αυτη τη δήλωση στο ξεκάρφωτο, αλλα σε απάντηση σε ερωτηση που του ειχε τεθεί. Η ερώτηση, με δυο λογια, αφορουσε την ισοδυναμία μαζας-ενέργειας (το περιφημο E=mc^2), και το γιατί, αν μεσα στην ύλη περικλείεται τοσο τεράστια ενέργεια, δεν την έχουμε παρατηρήσει να εκλύεται. Μια καλύτερη απάντηση σ’ αυτη την ερώτηση είναι, βέβαια, οτι παρατηρούμε αυτη την ενεργεια να εκλυεται καθε μερα στον ουρανό 🙂

    Η δήλωση του Μπιλ Γκέιτς περι 640ΚΒ μνήμης (ή 64ΚΒ, σε καποιες εκδοχές) είναι μαλλον μύθος:

    https://www.google.com/amp/s/www.computerworld.com/article/2534312/the–640k–quote-won-t-go-away—-but-did-gates-really-say-it-.amp.html

  192. Μαρία said

    https://pbs.twimg.com/media/EPUsERiWAAAfSb9?format=jpg

  193. Καλό είναι να θυμόμαστε πως η εγκληματική οργάνωση έγινε συμμορία στα δικαστήρια αλλά δεν έχασε τις οργανωτικές της δεξιότητες…

    Η Επιτροπή Επαγγελμστικού Αθλητισμού συνεδρίαζε πάντοτε κάθε Πέμπτη και χθες που συνεδρίασε ήταν Δευτέρα που συμπτωματικά έπαιζε ο ΠΑΟΚ στην Τούμπα

    Υπήρξε πίεση να βγει η γνωμοδότηση αυθημερόν

    Η γνωμοδότηση ανακοινώθηκε με την έναρξη του παιχνιδιού , συμπτωματικά…αλλά δεν έγιναν τα προβλεπόμενα επεισόδια

    Την Πέμπτη ξεκινά μία από τις δίκες με κατηγορούμενο τον Μαρινάκη, συμπτωματικά. Σ’ αυτήν την δίκη υπάρχουν ακόμα ζωντανοί μάρτυρες…συμπτωματικά ;;;;;

  194. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>Volkswriter
    To 1992 εισάχθηκα στον κόσμο του ιντερνετ με επεξεργασία κειμένου Volkswriter. Στο σεμινάριο αυτό διέθεταν. Μας δόθηκε σε φωτοκόπιες. Κάπου είναι χωμένο σε βαθιές κούτες, πατάρια ούτε ξέρω, για να είναι για να δω αναφέρεται ο μεταφραστής 🙂 .

    167 Τζη
    «επέρριψε ξεκάθαρα την ευθύνη στην κυβέρνηση και τον υφυπουργό Αθλητισμού Λευτέρη Αυγενάκη, ενώ απείλησε με ανεξαρτητοποίηση από τη Νέα Δημοκρατία. »
    https://www.efsyn.gr/athlitismos/podosfairo/228707_apeilei-me-apohorisi-apo-ti-nd-o-zagorakis

  195. Γ-Κ said

    165.
    ΥΓ. Η λέξη του πρώτου εξαμήνου του 2020: πολυϊδιοκτησία.

    179.
    165τέλος: Τη σημειώνω

    Μια διευκρίνιση: Το πρώτο εξάμηνο του 2020 ξεκινάει την 1/1/2020 ή την 31/12/2019;

  196. Βλέπω εμφανίστηκε καινούρια ενσάρκωση.

  197. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    Ωραίο νήμα, γεμάτο νοσταλγία.

    Αλλά, που βαδίζομεν πλέον κυρίες και κύριοι (εκτός από κάτι συνθήματα «σύνορα στα Τέμπη, ΧΘΕΣ»😎🙄😂 που ακούγονται 🙂 ); Γι αυτό(ά) που έχουμε μπροστά μας, π.χ. το ΙοΤ, και την κοινωνικο-οικονομική επίδραση που θα έχουν δεν άκουσα να γράφει κανείς.

    Επίσης να θίξω το θέμα της ενασχόλησης με την τεχνολογία των σημερινών νέων (είναι ψέμα πως δεν ενδιαφέρονται/ασχολούνται):
    Είναι η «καψούρα» (από χόμπυ, από την ανάγκη να φτιάξουν κάτι που χρειάζονται, από την περιέργεια/θέληση για μάθηση;) με κάτι Σμέουρα (τι π2; στο π4 πλέον τα έφτασαν 😏), Αρντουίνους κλπ. (εμ, τους πιο παλιούς δεν τους βοηθά γμτ$#%^@ και η όραση …. πλέον, είναι κι αυτά τα SMD/σαρανταποδαρούσες BGA, τρέμει και το χέρι στην κόλληση, είναι με θερμό αέρα, είτε συμβατικά..), που διατίθενται σε εξευτελιστικές (σχετικά… με το τι πληρώναμε εμείς παλιά για ηλεκτρονικά ή παρεμφερή) τιμές, όμως ιδιαίτερα ελκυστικά για όσους θέλουν να ασχοληθούν και να αποκτήσουν εμπειρίες με εφαρμογές και συστήματα σε πραγματικό χρόνο (real time) και «πειραγμένα» linux kernel😍.

    Τα real time συστήματα δεν είναι κάτι καινούργιο, από την εποχή μας (196Χ) είχαν μια ιδιαίτερη γοητεία (HP, DEC, CDC κλπ., ιφ γιου νόου γουατ ι μιν) 😲 Θεωρώ τυχερούς όποιους ασχολήθηκαν με αυτά, είτε συνέβαλαν στις εν λόγω εταιρείες να σχεδιαστούν/φτιαχτούν, είτε στα λειτουργικά τους, είτε τα χρησιμοποίησαν σε ερευνητικό ή βιομηχανικό (π.χ. στην παραγωγή) πεδίο.

    ΥΓ: Αυτός ο σχολιαστής του 177/178 (πρώην κομπιουτεράς) κάτι μου θυμίζει, αλλά που καιρός τώρα… να ψάχνω 😎🤐

  198. Γιάννης Ιατρού said

    197: Α μπράβο 🙂

  199. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Πολύ συγκινητική και η αντιπαράθεση mac-win, κομμάτι της νοσταλγικής αναδίφησης.
    Πώς και λείπει αυτό;

    Να πω για την ιστορία κάτι που δεν αναφέρθηκε και τόσο έντονα για τη διαμάχη, πώς η αδιαμφισβήτητη υπεροχή του Mac, ειδικά στις αρχές, ήταν βασισμένος στην επιλογή του επεξεργαστή.
    Ο 68000 και οι διάφοροι ΧΧ86 είχαν διαφορετική προσπέλαση στη μνήμη λόγω αρχιτεκτονικής. Έτσι, σε οποιαδήποτε εφαρμογή απαιτούσε μνήμη, δηλαδή επεξεργασία εικόνας ή βίντεο, η σύγκριση είναι σαν αγώνας ταχύτητας ανάμεσα σε άλογο και σαλιγκάρι.
    Αναφέρθηκε η Amiga που είχε τον ίδιο επεξεργαστή, και μπορούσε με emulator να τρέξει προγράμματα Apple αν δεν θυμάμαι πολύ λάθος. Διέπρεψε σαν παιχνιδομηχανή ακριβώς για την ταχύτητα επεξεργασίας γραφικών που έδινε.
    Η πλάστιγγα έγειρε υπέρ της Χ86 αρχιτεκτονικής α.όταν τους επέλεξε η κραταιή τότε IBM (ας θυμίσουμε για τους τυχόν πολύ νέους πως τα πρώτα πισιά λέγονταν «συμβατοί»), β. Όταν επέλεξε την «φιλολαϊκή» πολιτική των εύκολα αναβαθμίσιμων συστημάτων, του ανοιχτού hardware δηλαδή.
    Για πολλά χρόνια, η διαφορά της προσέγγισης ήταν ορατή: Τα πισιά ήταν μηχανάκια φτιαγμένα για λογιστές, τα mac για εφαρμογές που απαιτούσαν σοβαρή, αλλά όχι απαγορευτική σε κόστος (κάτι δηλ που μπορούσε να αγοράσει μια επιχείρηση ή ένας άνετος οικονομικά ιδιώτης), υπολογιστική ισχύ. Ήδη τότε κυκλοφορούσαν emulator σε 68000 για να μπορεί κανείς να τρέξει προγράμματα Χ86, το αντίστροφο ακουγόταν ανέκδοτο.

    Ας θυμίσω (δεν είδα να τους αναφέρει κανείς) και τους Acorn, άλλη εταιρεία που βασίστηκε στον 68000 και υπήρχε, ειδικά στη βρεττανική αγορά, στις αρχές του ’90. Τους χρησιμοποιούσαμε στο πανεπιστήμιο για την οδήγηση ενός από τους πρώτους μαγνητικούς τομογράφους, τον χρησιμοποίησα στην πτυχιακή μου λίγο, και ήταν εντυπωσιακή η ταχύτητα απόκρισης σε σύγκριση με τα άρτι αφιχθέντα και ασθμαίνοντα W 3.11.
    Ας αναφέρω, τιμής ένεκεν, και τους 8μπιτους BBC, που η βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου χρησιμοποιούσε ακόμη το ’92 για τερματικά στη βιβλιοθήκη.

  200. Αὐγουστῖνος said

    Καὶ νὰ θυμηθοῦμε καὶ τὴν ἐμπορικὰ ἀποτυχημένη ἀλλὰ τεχνολογικὰ εὐφυέστατη κίνηση τοῦ Σὲρ Κλάιβ Σινκλαίρ μὲ τὸ QL (32μπιτος 68000 μὲ 8μπιτο data bus), ποὺ δὲν ἔπιασε λόγῳ τῆς ἐμμονῆς τοῦ δημιουργοῦ στὰ microdrives.
    Ἡ πρώτη περίοδος τῆς Apple, αὐτὴ τοῦ Jobs καὶ τοῦ Wozniak, ἦταν ἀπὸ τεχνολογικὴ ἄποψη ἐξαιρετικὰ πετυχημένη καὶ πολὺ μπροστὰ ἀπὸ τὴν ἐποχή της (ἀπὸ τὴ δημιουργία τῆς Lisa ἀκόμα, πολὺ πρὶν τοὺς πρώτους Mac, ὅταν εἶδε ὁ κόσμος γιὰ πρώτη φορὰ WYSIWYG σὲ ἐμπορικὸ μηχάνημα). Μεγάλο μέρος αὐτῆς τῆς ἐπιτυχίας ὀφειλόταν στὴν ἐπιλογὴ τοῦ ἐπεξεργαστῆ τῆς Μοτορόλα.

  201. Pedis said

    Αβό:

    # 189 – όχι, δεν είναι τόσο εύκολο. Αργότερα θα το ψάξω στο υπόγειό μου …

    # 192 – Αφού, λέμε, η υποτιθέμενη δήλωση έχει γίνει το 1934. Δες το άρθρο στο λινκ του # 187.

  202. Κουτρούφι said

    Χάσμα γενεών

    Ένας ανιψιός μου, όταν αναφέρεται σε κάποιο άτομο που θεωρεί αργόστροφο το παρομοιάζει με «πέντιουμ». Όταν είχαν εμφανιστεί τα πέντιουμ (περί τα μέσα της δεκαετίας του 90) είχαμε εντυπωσιαστεί με τις επιδόσεις τους. Στη συνείδησή μου, έχω συνδέσει τα πέντιουμ με κάτι εξαιρετικό έτσι παραξενεύομαι όταν οι σημερινοί τα θεωρούν παρωχημένα. Στην ανάλογη περίπτωση θα έλεγα 8086 ή 286 κλπ.

    Όσοι έχουμε περάσει από τα DOS μάς έχει μείνει το «directory». Συχνά ρωτάω κάποιο νέο άτομο: «Σε ποιο directory έσωσες το αρχείο;» και δεν με καταλαβαίνει. Τώρα υπάρχει το «folder».

  203. Pedis said

    Άνοιξε τη φάκα, Νικοκύρη. Μερσί!

  204. Tasos Ntasios said

    Να σας ρωτήσω κανένας από εσάς δεν χρησιμοποίησε ποτέ τον Λογογράφο; Που εκφωνούσες το κείμενο και ο υπολογιστής το έγραφε; Και κανένας από εσάς τώρα δεν χρησιμοποιεί για εγγραφή κειμενου το Google; Ο Λογογράφος σαν ελληνικής κατασκευής είχε και την δυνατότητα σημείων στίξης. Το Google τώρα δυστυχώς γράφει πολύ καλά τα ελληνικά αλλά δεν μπορείς να βάλεις τελείες, κόμματα, να αρχίσει με κεφαλαίο μια πρόταση. Παρόλα αυτά δύο μικρές εργασίες των 20 σελίδων τις έγραψα με φωνητική πληκτρολόγηση. Είναι νομίζω το μέλλον για κάποιον που συγγράφει. Η εμπειρία και μόνο να υπαγορεύεις το κείμενο και να το βλέπεις να δημιουργείται στην οθόνη είναι απολαυστική. Για δοκιμάστε το και πείτε μου γνώμες.

  205. Γιαννης Σταματόπουλος said

    εγώ γνώρισα πρωτα τον AMSTRAD 128 ,ερασιτεχνικά , τον έχω στην αποθήκη ,ειχα κατάστημα , αγόρασα 5 υπολογιστές , έδωσα κίνητρο στα παιδιά μου που είχαν μεγαλώσει , να τους εμπορευτούν , αδαφόρησαν , τελικά τους πούλησα εγώ και πιστεύω πως έβαλα την μαγια , στην μικρή μας πόλη,τώρα είμια 76 ετών , ασχολούμαι συνεχώς με τους υπολογιστές , δεν μπορώ να τον αποχωριστώ.

  206. Pedis said

    Πούσαι Αβό:

    Η κυρία ήταν η Ida Noddack

    In 1934 Ida published a paper criticizing Enrico Fermi’s supposed discovery of element 93 as the product of nuclear fusion by the bombardment of uranium with neutrons. She suggested instead that Fermi’s experiments pointed to nuclear fission. Leading German scientists, among them Otto Hahn, considered Ida’s suggestion inadmissible, even ridiculous. This criticism may have contributed to the opposition that still existed to the Noddacks’ recognition as discoverers of masurium, which intensified after 1937, when Carlo Perrier and Emilio Segrè artificially produced element 43 in a nuclear reaction.

    https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC4213432/

  207. sarant said

    Kαλημέρα από εδώ!

    Τα σχόλια 205-6-7 κρατήθηκαν όλη νύχτα, συγνώμη.

    205 Εγω εχω χρησιμοποιήσει τον Λογογράφο και έχει το πλεονέκτημα που λέτε. Ωστόσο, είχα πρόβλημα με το σίγμα, που φαίνεται το προφέρω περίεργα, και τον παραπλανούσε. Επίσης δεν μπορούσε να γράψει το «μία». Αλλά ο λόγος που τον εγκαταλείψαμε ήταν άσχετοςμε τις επιδόσεις του -η συμβατότητα.

  208. spiridione said

    Κάποια πράγματα για τη ρήση του Αινστάιν:
    Η φράση που έχει ο κομπιουτεράς, που κυκλοφορεί πολύ στο ίντερνετ, είναι από βιβλίο του 1921, που περιέχει διαλόγους του Alexander Moszkowski με τον Αινστάιν.
    Vorerst sagte Einstein: „Es existiert vorläufig nicht der leiseste Anhalt dafür, ob und wann jemals diese Energiegewinnung erzielt werden könnte.» Denn sie würde einen „erzwungenen Atomzerfall», eine von Menschen bewirkte „Atomzermalmung» voraussetzen, und für diese Möglichkeit liegt bis heute auch nicht das leiseste Anzeichen vor. Den Atomzerfall können wir nur beobachten, wo die Natur selbst ihn uns darbietet, wie beim Radium, dessen Aktivität auf dem dauernden, explosiven Zerfall seiner Atome beruht. „Allein, wir können diesen Vorgang nur feststellen, nicht hervorrufen, und bei dem heutigen Stand der Wissenschaft erscheint es so gut wie ausgeschlossen, daß wir dazu jemals gelangen könnten.»
    https://archive.org/details/einsteineinblick00moszuoft/page/36/mode/2up

    Μετάφραση από εδώ
    http://web.mit.edu/redingtn/www/netadv/SP20140317.html
    Einstein commenced by saying: «At present there is not the slightest indication of when this energy will be obtainable, or whether it will be obtainable at all. For it would presuppose a disintegration of the atom effected at will — a shattering of the atom. And up to the present there is scarcely a sign that this will be possible. We observe atomic disintegration only where Nature herself presents it, as in the case of radium, the activity of which depends upon the continual explosive decomposition of its atom. Nevertheless, we can only establish the presence of this process, but cannot produce it ; Science in its present state makes it appear almost impossible that we shall ever succeed in so doing.»

    Το 1934 είπε τα εξής σε συνέντευξη στο Πίτσμπουργκ:
    Will science be able to transmute matter into energy for practical purposes?
    -I am not a prophet, but I feel absolutely (or at least nearly) sure that it will not be possible to convert matter into energy for practical purposes. You must employ a lot of energy to get any energy out of the molecule, and the rest is lost. It’s like shooting birds in the dark in a country where there are only a few birds.
    http://www.oldmagazinearticles.com/1930s_Albert_Einstein_information-pdf

  209. Κουτρούφι said

    #209 τέλος. Στο τρίτο ερώτημα (περί causality) φαίνεται ότι οι πεποιθήσεις του δεν επιβεβαιώθηκαν.

  210. Dimitris said

    Μιας και αναφερθηκε το βιβλιο σας με τις επιστολες του Μοτσαρτ, υπαρχει μηπως πιθανοτητα να ξανακυκλοφορησει στην αγορα; To αναζητω εδω και καποια χρονια αλλα ειναι εξαντλημενο απο τον εκδοτη.

  211. sarant said

    211 Το λέω ταχτικά στον εκδότη, ελπίζω του χρόνου, που είναι, ας πούμε, τα 230 χρόνια να συναινέσει να επανεκδώσει.

  212. Νέο Kid said

    Αυτός ο Αϊνστάιν τελικά, όταν μίλαγε εκτός προγραμματικού επιστημονικού πλαισίου, όλο μαλακιες έλεγε! Αμ το άλλο με το θεό και τα ζάρια; Αυτή κι αν ήταν παπαράτζα!

  213. Pedis said

    # 209 – Το βιβλίο αυτό (αν δεν κάνω λάθος) περιέχει συνεντεύξεις. διαλόγους και απόψεις του Αινστάιν που δεν έχουν περάσει από την έγκρισή του.

    Η υπόθεση έχει μια γενναία δόση ιστορίας (επιστημονικο-κοινωνικής κουλτούρας και καλυμένου αντισημιτισμού π.χ. σχετ. η ανταλλαγή επιστολών Μπορν-Αινστάιν).

  214. aerosol said

    #200
    Θα προσθέσω και κάτι για το οποίο δεν έχω προσωπική άποψη, διότι δεν το δούλεψα ποτέ, αλλά το διαβάζω συχνά από αναλυτές της τεχνολογίας της εποχής:
    Τα Mac OS της πρώτης εποχής έχουν κριθεί ιδιαίτερα ευέλικτα, σταθερότερα και ταχύτερα από τα αντίστοιχα Παραθύρια. Έχει επαινεθεί η φιλικότητά τους προς τον χρήστη και η αξιοπιστία τους.

  215. Pedis said

    Αβονίδα, από περιέργεια, το είδες το #207?

  216. Avonidas said

    #216. Το είδα, απλώς δεν έχω προλάβει να σχολιάσω σήμερα.

  217. sarant said

    217 Εμ, πρεπει να πάει και στην υποδοχή του Κούλη!

  218. Pedis said

    # 218 – Κι εγώ σήμερα ανησυχούσα πολύ τι θα γίνει,

    πρώτα-πρώτα με τον πάοκ, τον εθνικό διχασμό, τον Ζαγοράκη,

    κι επειτα αν θα κάνουμε το χρέος μας προς τα μμε ως παγκόσμιοι πολίτες και ευαίσθητοι άνθρωποι που χτυπάει η καρδιά τους δυνατα σε κάθε τραγωδια που συμβαίνει στον πλανήτη, και ναι,

    να πιέσουμε την κυβέρνηση να συμμετέχει στα έξοδα της κηδείας, το κατά δύναμην δημοσία δαπάνη που λέμε, του άτυχου μπασκετμπολίστα …

    δεν είχα βρει το χρόνο και την ηρεμία για να τεστάρω τη μνήμη μου και να επιβεβαιώσω το 214 -> 209.

    # 209, 214 – περί του βιβλιου CONVERSATIONS WITH ALBERT EINSTEIN, 1920 by Alexander Moszkowski

    11 October, 1920

    Dear Born

    Your wife has sent me an urgent letter about Mr X’s [<- Moszkowski ] book. She is objectively right, though not in her harsh verdict of X. I
    have informed him by registered letter that his splendid work must not
    appear in print.

    With kindest regards to you both
    Yours
    Einstein

    I would like to thank your wife most sincerely.


    και λίγο αργότερα (επιστολή χωρίς ημερομηνία):

    Dear Born

    Have categorically forbidden publication of X’s [<- Moszkowski ] book. Ehrenfest and Lorentz advise against legal proceedings, as they would
    only serve to increase the scandal. The whοle affair is a matter
    of indifference to me, as is all the commotion, and the opιnion
    of each and every human being. Therefore nothing can happen
    to me.

    In any case, I have used the strongest means at my
    disposal, apart from legal ones, particularly the threat that
    I would break off our relationship. However, I still prefer X
    to Lenard and Wien. The latter two squabble because of a
    passion for squabbling, while the former does it only to earn
    money (which is, after all, better and more reasonable).

    I will live through all that is in store for me like an unconcerned
    spectator and will not allow myself to get excited again, as in
    Nauheim [+]. It is quite inconceivable to me how I could have lost
    my sense of humour to such an extent through being in bad company.

    Lorentz yesterday mentioned your lattice equilibrium in his lecture; I was also mentioned! He is a man one can admire!

    Kindest regards to you and your wife.

    I am having a very pleasant time here in Leiden. Weiss and
    Langevin are also here.

    [+] Αναφορά σε επεισόδιο σε συνέδριο όπου του έστησαν σκηνή και του επιτέθηκαν οι οπαδοί της Αρίας Φυσικής.

    The Born-Einstein Letters
    https://archive.org/details/TheBornEinsteinLetters/page/n1/mode/2up

  219. ΓιώργοςΜ said

    215 Πρινα από μερικά χρόνια κυκλοφόρησε το παρακάτω ανέκδοτο, που κάποιοι το θεώρησαν πραγματική είδηση (αλλά δεν είναι).

    For all of us who feel only the deepest love and affection for the way computers have enhanced our lives, read on. At a recent computer expo (COMDEX), Bill Gates reportedly compared the computer industry with the auto industry and stated, «If GM had kept up with technology like the computer industry has, we would all be driving $25.00 cars that got 1,000 miles to the gallon.»

    In response to Bill’s comments, General Motors issued a press release stating: If GM had developed technology like Microsoft, we would all be driving cars with the following characteristics:

    1. For no reason whatsoever, your car would crash twice a day.

    2. Every time they repainted the lines in the road, you would have to buy a new car.

    3. Occasionally your car would die on the freeway for no reason. You would have to pull to the side of the road, close all of the windows, shut off the car, restart it, and reopen the windows before you could continue.

    For some reason you would simply accept this.

    4. Occasionally, executing a maneuver such as a left turn would cause your car to shut down and refuse to restart, in which case you would have to reinstall the engine.

    5. Macintosh would make a car that was powered by the sun, was reliable, five times as fast and twice as easy to drive – but would run on only five percent of the roads.

    6. The oil, water temperature, and alternator warning lights would all be replaced by a single «This Car Has Performed An Illegal Operation» warning light.

    7. The airbag system would ask «Are you sure?» before deploying.

    8. Occasionally, for no reason whatsoever, your car would lock you out and refuse to let you in until you simultaneously lifted the door handle, turned the key and grabbed hold of the radio antenna.

    9. Every time a new car was introduced car buyers would have to learn how to drive all over again because none of the controls would operate in the same manner as the old car.

    10. You’d have to press the «Start» button to turn the engine off.»

  220. Chr said

    @200, η Acorn δεν χρησιμοποίησε ποτέ τον 68000. Χρησιμοποίησε τον 6502 στα 8-bit μηχανήματα της όπως τον BBC Micro και κατασκεύασε τον ARM για τον Archimedes. Η ARM αρχιτεκτονική, η οποία είναι τύπου RISC, είναι η πιο πετυχημένη αρχιτεκτονική επεξεργαστών και την έχουμε όλοι στα κινητά μας.
    Σε ότι αφορά την Amiga, ο 68000 δεν μπορεί από μόνος του να παράγει γραφικά. Η Amiga είχε ένα πολύ καλό για την εποχή του υποσύστημα γραφικών που επέτρεπε μεγάλη ταχύτητα στα δισδιάστατα γραφικά. Η άλλη εταιρία που χρησιμοποίησε τον 68000 ήταν η Atari με την σειρά ST. Ο 68000 χρησιμοποιήθηκε πολύ στα Coin op και σε διάφορες κονσόλες.

  221. Γιάννης Ιατρού said

    218: της Μαρέβας ρε συ, είναι φάν (της μόδας 😏)

  222. sarant said

    220 Θα έλεγα ότι είναι τουλάχιστον εικοσαετίας αυτό.

  223. ΓιώργοςΜ said

    223 Το «λίγα» χρόνια είναι σχετικό. Σε γεωλογικό χρόνο (που τείνουμε να μετράμε οι περισότεροι εδώ 🙂 ), δευτερόλεπτα είναι…

  224. ΓιώργοςΜ said

    221 στέκομαι διορθωμένος για τον ARM, τα είχα ζιπάρει στο μυαλό μου, αλλά δεν ήταν lossless ο αλγόριθμος 🙂

    Από αυτά που θυμάμαι, η αρχιτεκτονική του 68000 (ίσως τα 32 bit) έδινε τη δυνατότητα προσπέλασης σε μεγάλα κομμάτια μνήμης, όπως αυτά που αποτελούν τις εικόνες, χωρίς να τα κατακερματίζει. Ίσως αυτό να έκανε τη διαφορά, από αυτά που θυμάμαι πάντα.

  225. Avonidas said

    #222. της Μαρέβας ρε συ, είναι φάν (της μόδας 😏)

    Εμ, βέβαια, της Μαρέβας που ξέρει και το ó 😉

  226. loukretia50 said

    176 Avonidas
    Θα το δοκιμάσω, ενδιαφέρον φαίνεται, αν και δύσκολο το βλέπω να κάνω καφέ!
    Με αφορμή τη συζήτηση το αναζήτησα μετά από…20 περίπου χρόνια!
    Δε βρίσκω την αρχαία βερσιόν του Dream pipe – έτσι νομίζω το έλεγαν- που είχα, κάποιες νέες είναι απελπιστικά αργές και εύκολες. Βαρετές παναπεί!

    Και δε χάρηκα ποτέ στο πισί το pacman, όπως στα φλιπεράκια με καλή παρέα! Άλλες εποχές!

  227. Pedis said

    Για να βάλουμε τα πράγματα στη θεση τους, το χειρότερο σύστημα είναι το ανδροειδές. Μόνο για πεπεισμένους χρήστες στη θεση του μαζόχα χρήστη και χωρίς απαιτήσεις.

  228. Pedis said

    Καλύτερα: του μαζόχα και υπό στενή παρακολούθηση και έλεγχο χρηστη.

  229. Γιάννης Ιατρού said

    228/229: Λινουξοειδές, στην καταγωγή, αν και ευνουχισμένο. Μπορείς να πάρεις δικαιώματα root και να κάνεις τις τροποποήσεις σου (όπως είπες, για μαζόχες 🤔😂😎)

    226: αφού εκ καταγωγής θα τα ξέρει αυτά…😳

  230. Pedis said

    # 230 α) – στην καταγωγή ναι, αλλά εκφυλισμένο.

  231. Avonidas said

    #228, 230. Τι επιλογές έχεις, όμως, σε mobile λειτουργικά; Λίγο ως πολύ, πρέπει να τρέξεις ό,τι έχει εγκαταστήσει ο κατασκευαστής, άρα Android ή iOS. Κι αν δε θέλεις να τα σκάσεις για iPhone (λογικό), οι επιλογές σου είναι Android, Android, και Android 😦

    Υποθετικά μιλώντας, μπορείς να αποκτήσεις πρόσβαση root στο smartphone σου και, θεωρητικά, να του εγκαταστήσεις ό,τι μπορεί να κάτσει, αλλά πόσοι ξέρουν να το κάνουν, και πού μπορεί να βρει οδηγίες ένας μέσος (τεχνικά ψαγμένος) χρήστης;

    Και ας πούμε ότι το κάνεις, μετά γιοκ υποστήριξη από τον κατασκευαστή και τον πάροχό σου… ακόμα κι αν σου πάρει φωτιά στην τσέπη – που λέει ο λόγος φτου! φτου! φτου! – θα σου πουνε χαιρετίσματα κι ας πρόσεχες.

    (Όχι ότι δε στο λένε έτσι κι αλλιώς, λέμε τώρα 🙂 )

  232. Pedis said

    # 232 – ε, αυτό ακριβώς. Δεν υπάρχουν επιλογές.

    Το σχέδιο για ubuntu σε ταμπλέτες (ισπανική ινισιέιτιβ) δεν περπάτησε (δεν ξέρω για ποιους λογους).

    Κι έτσι είμαστε ελεύθεροι να διαλέξουμε το … φορντ σε οποιο χρώμα θέλουμε αρκεί να είναι μαύρο.

  233. Avonidas said

    #233. Εδώ που τα λέμε, το να συνειδητοποιείς ότι (θα έπρεπε να) υπάρχουν επιλογές είναι βήμα προόδου.

    Οι περισσότεροι χρήστες υπολογιστών, κινητών και smartphone δεν γνωρίζουν καν την έννοια του λειτουργικού συστήματος: έχουν αγοράσει αυτό το πράγμα που το λειτουργείς έτσι, που σου ‘χει έρθει έτσι από τη μάνα του, και τέλος. Η ιδέα να του εγκαταστήσουν λειτουργικό τους μοιάζει κάπως σαν να εγκαθιστούν συστήματα ελέγχου στο αυτοκίνητο που αγόρασαν.

  234. Avonidas said

    #233, συνέχεια:

    Η ελευθερία επιλογής λειτουργικού ειναι πολύ πιο περιορισμένη στα smartphone παρά στους υπολογιστές ολων των ειδών, κυρίως γιατί μπαίνει στη μέση ο πάροχος. Και ο πάροχος εχει συμφέρον να προωθήσει την ομοιομορφία στο λειτουργικό, τόσο γιατί θα αμειφθεί από τον κατασκευαστή όσο κι επειδή η υποστήριξη και το σέρβις είναι πολύ ευκολότερα (και φθηνότερα) όταν όλες οι συσκευές τρέχουν το ίδιο λογισμικό. Κάθε πάροχος που θα επέτρεπε στους πελάτες του να εγκαταστήσουν λειτουργικό της αρεσκείας τους θα έπρεπε ή να επενδύσει σε τεχνογνωσία ώστε να υποστηρίξει όλα τα πιθανά λειτουργικά, είτε να μετακυλήσει την υποστήριξη στους σχεδιαστές του λειτουργικού – επιλογή που συνήθως δεν υπάρχει για το ελεύθερο λογισμικό. Σε καθε περίπτωση, και θα ξοδευοταν και θα εχανε εσοδα απο υποστήριξη, άρα οι ανταγωνιστές θα τον έκαναν μια χαψιά.

    Οι κατασκευαστές επίσης λατρεύουν την ομοιομορφία, καθώς τους επιτρέπει να σακατευουν με «αναβαθμισεις» τα παλιότερα μοντελα, αναγκαζοντας τον πελατη να τα σκασει για καινουριο κινητό.

    Η μονη πιθανοτητα που βλεπω να σπασει αυτό το ολιγοπώλιο ειναι η μαζική εξάπλωση δημόσια διαθέσιμου wi-fi. Θα ειναι τοτε εφικτο να χρησιμοποιείς το smartphone σου χωρίς SIM και χωρίς ανάγκη παρόχου. Αλλά αυτή η ευλογημένη μέρα αργεί ακομα.

  235. Γιάννης Ιατρού said

    232 και μετά;
    Για το λειτουργικό να πω πως μέχρι πρότινος είχα κι ένα κινητό με win10. Ούτε καλύτερο, ούτε χειρότερο από το Android. Μιά χαρά έπαιζε.Το πρόβλημα ήταν (κι είναι) η διαθεσιμότητα ορισμένων αναγκαίων εφαρμογών μόνο σε android, άντε και IOS (π.χ. ενδεικτικά μόνο: για είσοδο δε λογ/σμούς σε τράπεζες, σε λογ/σμούς διαφόρων παρόχων, (VOIP) messengers και navi) οπότε …
    Γιά την εγκατάσταση «δικού σου» android (με rooting κλπ.) η κύρια δυσκολία δεν είναι να φτιάξεις ένα kernel, αλλά η έλλειψη οδηγών/πληροφορίας για τα επιμέρους βοηθητικά κυκλώματα, π,χ, wifi, bluetooth, WAN modem κλπ. Και αυτά είναι πολλάκις ενσωματωμένα στα τσιπ/μικροεπεξεργαστές των κινητών, όπου δεν έχεις καμία πληροφόρηση αν δεν είσαι π.χ. κατασκευαστής.
    Ο γιός μου βρήκε προ 3-ετίας αυτές τις πληροφορίες για ένα κινητό που είχε και έφτιαξε το δικό του android και μπορώ να πω πως έχει όλα τα κομφόρ και παίζουν και οι νεώτερες εκδόσεις εφαρμογών μια χαρά. Αλλά δεν τον λες και μέσο χρήστη, βασικά μέρος της δουλειάς του είναι η δημιουργία (wafer + μcode) διαφόρων μP’s και παρεμφερών ημιαγωγών…
    Αυτός πάντως είναι και ο λόγος (οι οδηγοί/πληροφορία για περιφεριακά) που σπάνια θα δείτε αναβαθμίσεις από παλαιότερα android OS (π.χ. 5.5 ή 6) σε νεότερα (π.χ. 9 ή 10) από τους κατασκευαστές, κυρίως για τα φτηνότερα (<250-300€) μοντέλα. Επομένως κι εδώ μονόδρομος, να δεν σου κάνει (πλέον), παίρνεις άλλο… Άλλωστε μετά από 2-3 χρόνια θα θέλεις αλλαγή ενσωματωμένης μπαταρίας κλπ.

  236. Γιάννης Ιατρού said

    235: Αν σου παρέχουν δημόσιο wifi, δηλ. δημόσια πρόσβαση στο διαδίκτυο, τότε έχεις π.χ. και τηλεφωνία μέσω VOIP, οπότε κλέφτες θα γίνουν οι πάροχοι; 🙂

  237. Pedis said

    # 236 – απαιτητικές επεμβάσεις, όντως, για να αποκτήσεις ένα πράμα της προκοπής.

  238. Avonidas said

    #207 και λοιπά

    Ιδού ένα ενδιαφέρον βιντεάκι σχετικά με τον Αϊνστάιν και την ατομική ενέργεια:

  239. Homepage said

    … [Trackback]

    […] Read More here: sarantakos.wordpress.com/2020/01/27/amstrad-pc1512/ […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: