Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Κολεγιά με τα κολέγια

Posted by sarant στο 3 Φεβρουαρίου, 2020


Το σημερινό άρθρο δημοσιεύτηκε χτες, πρώτη Κυριακή του μήνα, στην Αυγή, στη μηνιαία στήλη μου «Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία». Όχι στο ένθετο, όπως γινόταν ως τώρα, διότι για ένα διάστημα το ένθετο Ενθέματα δεν δημοσιεύεται ενόψει αναδιοργάνωσης, αλλά στο κυρίως σώμα της εφημερίδας. Εδώ προσθέτω σε αγκύλες δυο ερωτήματα προς τους αναγνώστες καθώς και μια ορθογραφική παρένθεση.

Οι ισχυρομνήμονες παλιοί θαμώνες ίσως θυμηθούν ότι κάποια τμήματα του σημερινού άρθρου είναι παρμένα από παλαιότερο άρθρο του 2010.

Η κολεγιά με τα κολέγια

Πολύ συζητήθηκε τον τελευταίο καιρό το νομοσχέδιο του Υπουργείου Παιδείας, που ανάμεσα στις άλλες αλλαγές επιτρέπει σε πτυχιούχους ιδιωτικών κολεγίων, που λειτουργούν στην Ελλάδα ως παραρτήματα ξένων ΑΕΙ, να διεκδικήσουν μία θέση στη δημόσια εκπαίδευση.

Η επίμαχη διάταξη δέχτηκε δριμεία κριτική από σύσσωμη την αντιπολίτευση (γι’ αυτό και ψηφίστηκε μόνο από 153 βουλευτές, χωρίς ίχνος ευρύτερης συναίνεσης) αλλά και από τους πανεπιστημιακούς. Μάλιστα, ο Νίκος Φίλης κατηγόρησε την κ. Κεραμέως ότι παραπλάνησε τη Βουλή, αφού απέκρυψε έγγραφο του ΔΟΑΤΑΠ βάσει του οποίου “φορείς όπως τα Κολέγια του ν. 3696/2008, όπως ισχύει, συνιστούν στο πλαίσιο της ελληνικής νομοθεσίας φορείς μη τυπικής εκπαίδευσης”.

Αλλά αυτά θα τα διαβάσατε σε άλλες στήλες της Αυγής. Εμείς εδώ, ως γνωστόν, λεξιλογούμε κι έτσι σήμερα θα δούμε τα λεξιλογικά του κολεγίου.

Λέμε κολέγιο, που είναι δάνειο από το αγγλικό college και δηλώνει ένα είδος εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, αλλά η λέξη είχε μπει και παλιότερα στη γλώσσα, οπότε καλύτερα να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Στην αρχή βρίσκουμε το λατινικό collegium, «εταιρεία, σύλλογος, συντεχνία” και κυριολεκτικά “όμιλος προσώπων που έχουν το ίδιο αξίωμα, των collegae”, από το con που θα πει ‘συν’ και από το θέμα του ρήματος lego, εκλέγω.

Η λέξη αυτή πέρασε… τρεις φορές στα ελληνικά. Στα χρόνια της μεταγενέστερης και ύστερης αρχαιότητας, το collegium έδωσε τη λέξη κολλήγιον “οργανωμένος σύλλογος” (τα μέλη του οποίου π.χ. ασκούν το ίδιο επάγγελμα ή έχουν κοινή καταγωγή κτλ.), λέξη που αργότερα πήρε και τη σημασία της συμμορίας (“ενώπιον κολληγίου ληστών”, σε πατερικό απόφθεγμα).

Στα μεσαιωνικά χρόνια το collegium είχε την έννοια του σώματος αξιωματούχων (ιερωμένων, δικαστικών κτλ.) και με αυτή τη σημασία περνάει, έστω και άπαξ, στα ελληνικά, στον Κρητικό Πόλεμο του Μαρίνου Τζάνε Μπουνιαλή, με τη σημασία του ανώτατου συμβουλίου:

κι εμαζωχτήκανε γιαμιά πρίντσιπες και κολέγιο,
προκουρατόροι κι άρχοντες, κι εκάμανε κονσέγιο

Η λατινική λέξη πέρασε στις νεότερες ευρωπαϊκές γλώσσες με τη σημασία “σύλλογος, σώμα ανθρώπων” αλλά από τον 14ο αιώνα παίρνει και τη σημασία του “σώματος καθηγητών και φοιτητών μέσα σε ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα”. Με τον καιρό αυτή η δεύτερη σημασία, του εκπαιδευτικού ιδρύματος πλέον, έγινε η πιο διαδεδομένη στις δυτικές γλώσσες. Και αυτός είναι ο τρίτος δανεισμός στα ελληνικά, όπου το κολέγιο (ή κολλέγιο αν θέλετε την παλιότερη ορθογραφία) σήμαινε στα νεότερα χρόνια το (μη δημόσιο) εκπαιδευτικό ίδρυμα μέσης ή ανώτερης βαθμίδας.

Το κολέγιο ως εκπαιδευτικό ίδρυμα ήταν απρόσιτο για τον πολύ κόσμο γι’ αυτό και η λέξη “κολεγιόπαιδο” προσέλαβε την ειρωνική σημασία του νεαρού με καλή αλλά επιτηδευμένη εμφάνιση και συμπεριφορά. [Αναρωτιέμαι αν ισχύει ακόμα] Αλλά και η ίδια η λ. “κολέγιο” έχει προσλάβει ειρωνικά τη σημασία του χώρου στον οποίο επικρατούν συνθήκες άνεσης και έχει χαλαρώσει η πειθαρχία -”κολέγιο θα το κάνουμε εδώ;” είναι η στερεότυπη ατάκα πολλών αξιωματικών όταν απορρίπτουν παράπονα στρατευμένων. [Κι αυτό αναρωτιέμαι αν ισχύει στα πολύ νεότερα χρόνια]

Είπαμε ότι το college στα αγγλικά (και τα αντίστοιχα σε άλλες δυτικές γλώσσες) εκτός από την επικρατούσα σημασία του εκπαιδευτικού ιδρύματος έχει διατηρήσει και την παλιότερη σημασία του, του συλλόγου-ομίλου-σώματος. Η σημασία αυτή φανερώνεται μερικές φορές, όπως στο Electoral College, το Σώμα των Εκλεκτόρων που εκλέγει κάθε τέσσερα χρόνια (και φέτος τον Νοέμβριο) τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, αλλά και στο College of Commissioners, το σώμα των (27 πλέον) Επιτρόπων που απαρτίζουν την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Κομισιόν. Και τα δύο έχουν, κακώς, μεταφραστεί κατά καιρούς “Εκλεκτορικό Κολέγιο” και “Κολέγιο των Επιτρόπων”.

Όσο για τον collega, κι αυτός πέρασε στις νεότερες γλώσσες, όπου colleague στα αγγλικά είναι ο συνάδελφος, αλλά στα ελληνικά ο κολίγας προσέλαβε κάπως διαφορετική σημασία, αφού σημαίνει τον εργάτη γης που καλλιεργεί ξένα χωράφια και αμείβεται σε είδος, σημασία που φαίνεται να αναπτύχθηκε στην ελληνική γλώσσα. Να θυμηθούμε βέβαια και τον “Κολίγα γιο” του Γιάννη Νεγρεπόντη, τον γιο του κολίγα, που πρόκοψε στα Μικροαστικά του Κηλαηδόνη κι έφτασε να γίνει αστός, καθεστώς.

(Μια ορθογραφική παρένθεση: Στον δίσκο που κυκλοφόρησε το 1973 γραφόταν «Κολλήγα γιος», διότι η ορθογραφική μεταρρύθμιση βάσει της οποίας τα δάνεια απλογράφονται δεν είχε γίνει ακόμα. Για τον ίδιο λόγο τότε γράφαμε και κολλέγιο. Από το 1976 η σχολική ορθογραφία είναι: κολέγιο, κολίγας. Βέβαια, πολλά ιδιωτικά κολέγια προτιμούν και σήμερα τη γραφή «Κολλέγιο» θεωρώντας ότι το δεύτερο λ προσδίδει επισημότητα (το χρεώνουν και στον λογαριασμό). Ο Μπαμπινιώτης στα λεξικά του προτιμά επίσης τη γραφή κολλήγας, κολλέγιο επειδή το κολλήγιον είναι της ελληνιστικής εποχής οπότε, λέει, ακόμα υπήρχε διάκριση των φωνηέντων. Δεν είναι αυτή η άποψη της σχολικής ορθογραφίας που βάζει τη διαχωριστική γραμμή στα χρόνια των Ευαγγελίων).

Ομόρριζη είναι και η λέξη κολεγιά, ο συνεταιρισμός δηλαδή. Σήμερα η λέξη χρησιμοποιείται κάποτε και κυριολεκτικά αλλά συνήθως έχει χροιά αρνητική –κάτι ύποπτο σκαρώνουν όσοι έχουν κολεγιά.

Οπότε δεν είναι άστοχο το λογοπαίγνιο που έβαλα στον σημερινό τίτλο (και που το είχε πρωτοσέλιδο η Εφημερίδα των Συντακτών και αρκετά όμοιο η Αυγή). Διότι, όταν αναγνωρίζεις τα πτυχία των κολεγίων ενώ ταυτόχρονα βάζεις βάση 10 στα δημόσια πανεπιστήμια, ουσιαστικά στέλνεις πελάτες στα κολέγια, κυρία Κεραμέως μου, οπότε δικαίως σου προσάπτουν κολεγιά με τα κολέγια.

228 Σχόλια προς “Κολεγιά με τα κολέγια”

  1. Καλημέρα

    Την εποχή μου το κολλέγιο ήταν ένα καλό σχολείο για πλουσιόπαιδα αλλά όχι καλύτερο από τα δημόσια Βαρβάκειο, Πειραματικό κ.λ.π. Παρεμβάσεις ισότητας προς τα κάτω, από το 64 και μετά αποδυνάμωσαν τα δημόσια σχολεία και οι ανταγωνιστές του κολλεγίου είναι πλέον ιδιωτικά με πλήρη εμπορευματοποίηση της παιδείας. Το κολλέγιο έφιαξε και δημοτικό-δεν ξέρω σαν έφιαξε και νηπιαγωγείο !
    Οσο για την Κεραμέως περιμένω στωικ΄΄α ποτε θα γίνει ατάκτως ερριμένη

    Παρεπιφτού χθες υπήρξε συγκέντρωση του τμήματος από την τάξη μου και με την έννοια της καταμέτρησης. Οι απώλειες στο 20 %

  2. LandS said

    Καλημέρα,
    Θα βγει κανείς να υπερασπιστεί τη Κεραμέως ή θα την αφήσετε απροστάτευτη;

  3. Παναγιώτης Κ. said

    Συνήθως με αποδοκιμαστική και συγχρόνως…μάγκικη διάθεση λέμε: Ο Α έκανε κολεγιά με τον Β για να…(βάλτε ο,τι κατά περίπτωση ταιριάζει).

  4. BLOG_OTI_NANAI said

    Η καταστροφή στην Εκπαίδευση θα έρθει με την αξιολόγηση σχολικών μονάδων και την κατάργηση της χωροταξικής κατανομής. Εκεί πλέον θα έχουμε επαναφορά ταξικής παιδείας ακόμα και στα Δημόσια σχολεία. Θα μπαίνει ο γονιός στον χάρτη της πόλης, όπως μπαίνει σε ιστοσελίδες αξιολόγησης ξενοδοχείων ή εμπορικών καταστημάτων, θα βλέπει ποια σχολεία έχουν 5 αστεράκια, εκεί θα στέλνει το παιδί του, ο σύλλογος γονέων ενός τέτοιου σχολείου θα στο δυναμικό του εύπορους γονείς, θα φροντίζει διαρκώς για τον εξοπλισμό του, για τις εκδρομές του, για «εντυπωσιακές» συνεργασίες με φορείς και επιχειρήσεις, τα ενοίκια σπιτιών και καταστημάτων στις γύρω περιοχές των υψηλά βαθμολογημένων σχολείων θα είναι απλησίαστα και θα υπάρχουν από την άλλη οι φαβέλες και τα σχολεία για εμάς τους φτωχούς.

  5. Παναγιώτης Κ. said

    Κολέγιο στη Θεσσαλονίκη λέγεται το Ανατόλια.
    Υπάρχει και κάποιο άλλο ιδιωτικό σχολείο που φέρνει τον τίτλο «Ελληνικό Κολέγιο».
    Το πρώτο έχει μεγάλη σχετικώς παράδοση και υποτίθεται ότι είναι ποιοτικό σχολείο.
    Οι μαθητές του πάντως είναι εξίσου πελάτες των φροντιστηρίων και κυρίως των ιδιαιτεράδων. Οπότε ξανατίθεται το ερώτημα: Τι σημαίνει «καλό σχολείο»;

  6. Παναγιώτης Κ. said

    Όσο για το κολέγιο Αθηνών πρόκειται για το σχολείο από το οποίο έχουν αποφοιτήσει αρκετοί υπουργοί των διαφόρων κυβερνήσεων.

  7. LandS said

    1,4,5
    Θαρρώ ότι δεν είναι αυτά τα κολέγια του άρθρου.

  8. atheofobos said

    Είχες ξαναγράψει πρόσφατα στο twitter:
    Με το νομοσχέδιο της κ Κεραμέως, ο υποψήφιος που γράφει για 9 δεν θα περνάει σε ΑΕΙ, ακόμα και αν υπάρχουν θέσεις. Όμως αν έχει λεφτά, θα μπορεί να γράφεται σε κολέγιο τύπου Καραμπουμπούνας και υιός και στην συνέχεια να διορίζεται στο δημόσιο.

    Και το σχόλιο που σου είχα γράψει και βέβαια έμεινε αναπάντητο:
    Ενώ αν γραφόταν με 9 θα «σπούδαζε» τζάμπα για να διοριστεί μετά στο δημόσιο!

  9. nikiplos said

    καλημέρα.

    Λυπηρό πράγματι και το νομοσχέδιο αλλά και τα συμπαρομαρτούντα, που σήμερα δεν φαίνονται αλλά κάποτε θα έρθουν και θα αναδείξουν την μπόχα τους… Λυπηρό από πολλές απόψεις.

    1ον. Σαν εγχείρημα θα μπορούσε ένα άλλο νομοσχέδιο να επιτρέψει την ίδρυση ενός ιδιωτικού ΑΕΙ, το οποίο θα μπορούσε στο μέλλον να «πουλάει» εκπαίδευση σε ξένους φοιτητές. Αυτό φυσικά υπό πολλές προϋποθέσεις και εννοείται πως δεν θα απαιτούταν από τους ξένους ως επί το πλείστον φοιτητές κάποιο δικαίωμα διορισμού σε ελληνικό δημόσιο. Σε αυτή τη χώρα ούτε αυτοκίνητα φτιάχνουμε, ούτε αερόπλανα, ούτε τζιπ, ούτε τρακτέρ… Θα μπορούσαμε να παρέχουμε και να πουλάμε φθηνή και προσιτή εκπαίδευση:

    – Μουσική παιδεία και Τέχνες, πλαστικές, εικαστικές, οπτικοακουστικές, πολυμεσικές κλπ
    – Τουριστικές Σχολές
    – Πτητικές Σχολές, που θα άνοιγαν την παλιά και πονεμένη ιστορία του πτητικού τουρισμού στη χώρα μας.
    – Ορχηστρικές Σχολές, χορός, σπουδές μπαλέτου
    – Art Management

    Όλα αυτά σε ένα επίπεδο διεθνών συνεργασιών, ώστε τα εκπαιδευτικά αυτά ιδρύματα μεικτής χρήσης (δημόσια και ιδιωτικά, γιατί δεν έχουμε τόσο ισχυρό ιδιωτικό τομέα) να μην ανταγωνίζονται τα παραδοσιακά δημόσια.

    Αντ’ αυτού έρχεται ως κεραμίδα ένα τελείως κουτοπόνηρο νομοσχέδιο, το οποίο υπόσχεται διορισμό από το παράθυρο σε τέκνα που δεν κατάφεραν να γράψουν 5 με άριστα το 20, ώστε να περάσουν σε καποιο ελληνικό ΑΕΙ (δεν υφίστανται ΤΕΙ αν δεν το ξέρατε). Δηλαδή καθόλου για το αντικείμενο της παιδείας δεν ενδιαφέρεται η κυρία Υπουργός. Αντίθετα ενδιαφέρεται να στείλει πελάτες στις σχολές Κοντοράβδη.

    2ον. Τι είναι ένα κολέγιο? Μην είναι οι κάμποι? Μην είναι τα βουνά? Στην πραγματικότητα ανήκει στην εκπαιδευτική βαθμίδα των … ΙΕΚ. Στην ΕΕ έχουμε ψηφίσει την Μπολώνια το 2002 και έχουμε εισαγάγει το σύστημα LMD (Licence, Master, Doctoral). Τα κολέγια είναι μεταξύ του Associate (ΙΕΚ ελληνικό) και του Bachelor. Τα περισσότερα κολέγια που δίνουν Bachelor στο δικό τους μαγαζί και όχι συνεργατικά με άλλα λέγονται … universities. Στη χώρα μας λέγονταν universities ψευδώς. Τώρα όμως μετά την Μπολώνια και την εισαγωγή των επάρατων credits στην εκπαίδευση, ένας μαθητής μπορεί να περαιώνει ένα ελληνικό κολέγιο και ύστερα να παίρνει ένα πτυχίο Bachelor με συνεργασία με κάποιο university του εξωτερικού. Αυτός απαιτεί φυσικά να διορίζεται κανονικά. Τυπικά δεν είχαμε νομοθετική προστασία, πέρα από το «κάτσε καλά Γεράσιμε», που όμως δεν ίσχυσε για όλους δυστυχώς, πχ για τους αποφοίτους από ΣΕΛΕΤΕ και λοιπά…

    Γιατί κάθισαν και έγραψαν το έπος της Μπολώνια? Γιατί φυσικά μεριμνούντες σοφά, οι πραίτορες της παγκόσμιας εκπαίδευσης, σκέφτηκαν: Γιατί να περιμένω μόνο τους πλούσιους χαχώλους σαν τον Κυριάκο και το Γιωργάκη και να μην πουλάω το σούπερ ντούπερ προϊόν μου και στις Μπατρίδες τους? Εντάξει βρίζουμε την Κεραμέως, αλλά από το 2007 και ένθεν, όλοι οι ΥΠΕΠΘ, προς αυτήν την κατεύθυνση κινούνται και μόνο κουτοπόνηρα προσπαθούν να τρεϊνάρουν.

    3ον. Brain drain, singing in the rainόλα αυτά είναι τελείως … ακαδημαϊκά αφού το πρόβλημα είναι και μένει στα … επαγγελματικά πτυχία. Τι συμβαίνει παγκόσμια με τα επαγγελματικά πτυχία? Αυτό ελάχιστοι το γνωρίζουν γιατί ακριβώς ελάχιστοι το έχουν αντιμετωπίσει. Είναι οι λεγόμενες άδειες εξάσκησης επαγγέλματος. Μας τα έχουν ζαλίσει με το μπρέϊν ντρέϊν, αλλά κανείς δεν μας περιγράφει τις συνθήκες που επαγγελματικά εργάζονται στο εξωτερικό οι πτυχιούχοι μας ΕΞΩ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΩΣ. γιατί εντός όλα είναι ωραία. Έχουν οι μυριάδες γιατροί και μηχανικοί που φεύγουν στο εξωτερικό (αν έφευγαν οι δικηγόροι θα ήταν καλύτερος ο τόπος μας) άδειες άσκησης επαγγέλματος? Αμ δε! ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ.

    Στην Αγγλία πχ, μπορείς να περαιώσεις τις σπουδές σου με άριστα στα καλύτερα πανεπιστήμιά τους, αλλά ΝΑ ΜΗΝ ΓΙΝΕΙΣ δεκτός και ΝΑ ΜΗΝ ΛΑΒΕΙΣ επαγγελματική άδεια, για … παραδοσιακούς λόγους. Έχουν τρία ή τέσσερα επιμελητήρια μηχανικών, σε ένα από αυτά μάλιστα εγγράφεσαι και χωρίς πτυχίο, ως φίλος ας πούμε. Στο καλό όμως που δίνει τις επαγγελματικές άδειες άσκησης εντός Μπριτέν, ΔΕΝ είναι καθόλου εύκολο να γίνεις δεκτός. Αν είσαι καλός, σε στέλνουν να λάβεις άδεια από κάποια εξωχώρια για αυτούς μπανανία και να συνεργάζονται μαζί σου γιατί αγαπούν τα συνερτζέτικς… 🙂

  10. Georgios Bartzoudis said

    (α) «Απέκρυψε έγγραφο του ΔΟΑΤΑΠ βάσει του οποίου “φορείς όπως τα Κολέγια του ν. 3696/2008, όπως ισχύει, συνιστούν στο πλαίσιο της ελληνικής νομοθεσίας φορείς μη τυπικής εκπαίδευσης”».
    # Δεν ξέρουμε (εγώ τουλάχιστον δεν ξέρω) τί λεει γι’ αυτήν την «ελληνική νομοθεσία» η «Τρόικα», την οποία ατυχώς δεν μπορέσαμε να …καταργήσουμε παρά τους χιλιάδες νόμους, με μύρια όσα άρθρα, που θεσπίσαμε!

    (β) «η ορθογραφική μεταρρύθμιση βάσει της οποίας τα δάνεια απλογράφονται δεν είχε γίνει ακόμα. Για τον ίδιο λόγο τότε γράφαμε και κολλέγιο. Από το 1976 η σχολική ορθογραφία είναι: κολέγιο, κολίγας».
    # Κάνε και συ μια γλωσσική μεταρρύθμιση μια και ήρθες στο ντοβλέτι! Θα τους …βγάλαμε τα μάτια τους κουτόφραγκους (αριστείς και κουμπόυρες), που εξακολουθούν να γράφουν το κολλέγιο με δύο λάμδα! Τί μας χρειάζεται εμάς να ψάχνουμε να βρούμε γιατί μια λέξη έχει πάρει αυτή ή την άλλη έννοια. Κάποιος …Σαραντάκος θα τα ξέρει αυτά και θα τον ακούμε χάσκοντας, όταν τα λεει. Εμείς έχουμε έναν και μόνο στόχο. Να …ισοπεδώσουμε τα πάντα και να κάνουμε αρίστους όλους τους αποφοίτους του Λυκείου. Έτσι καταργούμε και την …μισητή αριστεία: Όλοι άριστοι άρα ουδείς άριστος. Έτσι πετυχαίνουμε την …αριστερή ισότητα: Με την ισοπέδωση!

  11. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    8 Η διαφορά είναι ότι για να πάρεις πτυχίο από το δημόσιο ΑΕΙ πρέπει να κοπιάσεις. Από το Κολέγιο το παίρνεις με τον παρά σου.

    5 Φροντιστήρια/ιδιαίτερα κάνουν μαθητές όλων των ιδιωτικών λυκείων, ακόμη και όσων παρανόμως δεν διδάσκουν στην τελευταία τάξη παρά μόνο τα μαθήματα κορμού -δηλ. την ώρα της Ιστορίας, των Θρησκευτικών κτλ. κάνουν φυσική και μαθηματικά. και μετά δίνουν εικονικές εξετάσεις στο μάθημα αυτό με εικοσάρια.

    Και σε αυτά τα λύκεια, αν βρεθεί ένα παιδί που να ξεκινήσει ιδιαίτερα, σε 10 μέρες θα έχουν ακολουθήσει σχεδόν όλοι στην τάξη.

  12. Παναγιώτης Κ. said

    Πολλά από τα «ανωτατοποιημένα» ΤΕΙ δεν έχουν δα και καμιά μεγάλη διαφορά από τα διάφορα κολέγια που ήδη λειτουργούν ή πρόκειται να λειτουργήσουν.
    Αν στόχος κάποιου είναι ο διορισμός του στο Δημόσιο και αυτός γίνει μέσω του διαγωνισμού ΑΣΕΠ μάταιος κόπος για τους διαφόρους… ελλειμματικούς πτυχιούχους.
    Μιλώ με βάση τους διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ για διορισμό στην Δημόσια Εκπαίδευση. Ο τελευταίος έγινε πριν περίπου 8 χρόνια.
    Οι εκπαιδευτικοί μέσω ΑΣΕΠ είναι, κατά κανόνα, άλλης ποιότητας!

  13. H. Mandragoras said

    5: Κάποτε, ιδιαιτεράς, νέος και αφελής, έκανα ιδιαίτερα σε μαθητή μεγάλου ιδιωτικού σχολείου της Αττικής, με τσουχτερά δίδακτρα (δεν αυτοπροσδιορίζεται ως κολλέγιο, αλλά είναι ίδια φάση). Στο δημοτικό. Γύρναγε ο φτωχός σπίτι μετά από δραστηριότητες, και μετά άρχιζε η παρέλαση των ιδιαιτεράδων. Τουλάχιστον δυο τη μέρα. Μοιραία το παιδί πετούσε χαρταετό. Το είπα ευθέως στους γονείς «δεν έχει νόημα αυτό που κάνουμε. Πρέπει να σταματήσουμε. Κι εγώ και οι υπόλοιποι.». «Μα πώς! Το σχολείο μας λέει να κάνουμε ιδιαίτερα να τον ενισχύσουμε». Απάντησα αυθόρμητα «Και το στέλνετε ακόμα σε αυτό το σχολείο; Και πληρώνετε;». Συνεχίσαμε τα μαθήματα μέχρι το τέλος της χρονιάς. Εγώ όμως ήξερα ότι δεν κάνω για αυτή τη δουλειά.

    Και άλλο ένα ωραίο της Πολωνικής που ίσως έχει και κοινωνιολογικές προεκτάσεις: kolega-koleżanka είναι ο συνάδελφος – η συναδέλφισσα αλλά και ο φίλος – η φίλη. Ο φίλος όμως που θα πας μαζί του στο σινεμά και για βότκες. Ο γκαρδιακός φίλος, ο «κολλητός» που θα λέγαμε εμείς έχει τελείως διαφορετική λέξη (przyjaciel). Και καμιά φορά πας στο μαγαζί και σου λέει ένας υπάλληλος «my friend will help you» και χαίρεσαι που είναι τόσο δεμένοι οι συνάδελφοι, ή κάποιος συνάδελφος σου λέει ότι το ΣΚ συναντήθηκε «with a colleague» και αναρωτιέσαι γιατί δεν σου λέει με ποιόν.

  14. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    Βλέπω ότι και μέσα στο ιστολόγιο κάποιοι αγαπάνε την αριστεία τόσο που δεν τους πειράζει να είναι αγορασμένη.
    Ή μάλλον μόνο αν είναι αγορσμένη είναι πραγματική αριστεία.

  15. Αιμ.Παν. said

    Εδώ :

    https://www.etymonline.com/search?q=colleague

    αναφέρει ετυμολογική σχέση και με το ελληνικό : -λέγειν.

    Κάποιο σχόλιο ;

    *leg- (1)
    Proto-Indo-European root meaning «to collect, gather,» with derivatives meaning «to speak» on the notion of «to gather words, to pick out words.»

    It forms all or part of: alexia; analects; analogous; analogue; analogy; anthology; apologetic; apologue; apology; catalogue; coil; colleague; collect; college; collegial; Decalogue; delegate; dialect; dialogue; diligence; doxology; dyslexia; eclectic; eclogue; elect; election; epilogue; hapax legomenon; homologous; horology; ideologue; idiolect; intelligence; lectern; lectio difficilior; lection; lector; lecture; leech (n.2) «physician;» legacy; legal; legate; legend; legible; legion; legislator; legitimate; lesson; lexicon; ligneous; ligni-; logarithm; logic; logistic; logo-; logogriph; logopoeia; Logos; -logue; -logy; loyal; monologue; neglect; neologism; philology; privilege; prolegomenon; prologue; relegate; sacrilege; select; syllogism; tautology; trilogy.

    It is the hypothetical source of/evidence for its existence is provided by: Greek legein «to say, tell, speak, declare; to count,» originally, in Homer, «to pick out, select, collect, enumerate;» lexis «speech, diction;» logos «word, speech, thought, account;» Latin legere «to gather, choose, pluck; read,» lignum «wood, firewood,» literally «that which is gathered,» legare «to depute, commission, charge,» lex «law» (perhaps «collection of rules»); Albanian mb-ledh «to collect, harvest;» Gothic lisan «to collect, harvest,» Lithuanian lesti «to pick, eat picking;» Hittite less-zi «to pick, gather.»

  16. Νομίζω ότι το κολεγιόπαιδο και οι άλλες μεταφορικές χρήσεις προέρχονται από το Κολλέγιο Αθηνών ειδικά, τα υπόλοιπα ήρθαν μετά.

  17. ΓΤ said

    (03.02.2020: 112 χρόνια από την ίδρυση του Παναθηναϊκού 🙂 )

  18. atheofobos said

    11
    Στην Ελλάδα το πρόβλημα είναι να μπεις σε κάποιο ΑΕΙ και όχι να το τελειώσεις με το λεγόμενο δημοκρατικό 5!

  19. nikiplos said

    12@ μα οι διορισμοί είναι το δόλωμα για να τσιμπήσει ο πολίτης και να πουλήσει σπίτι-χτήμα για να σπουδάσει το παιδί του στο κόλετζ. Σιγά μην τους διορίσουν κιόλας…

  20. nikiplos said

    18@ αυτό βέβαια δεν ακυρώνει, τη φαντασίωση κι εκείνου που γράφει έκθεση με το «πέσε τίποτα ρε μαλάκα» (απευθυνόμενος στον δήθεν καλύτερο διπλανό του). Άλλωστε και το βίτσιο των ΤΕΙτζήδων να γίνουν ΑΕΙ ήταν κι όχι καλύτερου επιπέδου σπουδές, σύνδεση με την πιάτσα κλπ…

    Κι αυτό με το 5ρι έλαιος κάπου… Ας το κάνουν 6 να μην μας τα ζαλίζουν. Ας το κάνουν 7 αν κρίνουν ότι το 5 και το 6 δεν είναι επαρκές… Ο Βαθμός είναι κάτι σχετικό και αναφορικό σε κάτι πολύ συγκεκριμένο και εντοπισμένο χρονικά και χωρικά (συγκεκριμένη εξεταστική με συγκεκριμένο ποσοστό κλπ) και όχι κάτι απόλυτο και διαρκές… Αυτό το ξέρουν όλοι εκεί έξω, για αυτό και στην ΕΕ τουλάχιστον οποτεδήποτε πέρασα συνέντευξη, δεν με ρώτησαν για το βαθμό που είχα πάρει, αλλά κυρίως για το αντικείμενο ώστε να καταλάβουν αν το γνώριζα ή όχι.

  21. LandS said

    10 Δεν ξέρουμε (εγώ τουλάχιστον δεν ξέρω) τί λεει γι’ αυτήν την «ελληνική νομοθεσία» η «Τρόικα», την οποία ατυχώς δεν μπορέσαμε να …καταργήσουμε παρά τους χιλιάδες νόμους, με μύρια όσα άρθρα, που θεσπίσαμε!

    Τι να είναι αυτό που μπορεί να λέει η Τρόικα;
    Το πιο συναφές με την ιδιωτική εκπαίδευση θέμα που ασχολήθηκε ήταν όταν ζήτησε να μπει ΦΠΑ στα δίδακτρα.

    Κοίτα τι συμβαίνει στην Βρετανία για παράδειγμα.

    Education is still a business activity even if the charge is not enough to meet the full cost of providing it and it’s subsidised from some other source, such as a grant from central government or a bursary or scholarship.
    Where education is wholly funded by grants, in general, direct funding by local or central government is not consideration for a supply of education, or a business activity, and is outside the scope of VAT.
    Where education is partly funded by grants, if the education provided to an individual is funded by a combination of government grants and by making a charge, it’s a supply for VAT purposes. The government funding is a contribution to the business activity and is outside the scope of VAT

    https://www.gov.uk/guidance/vat-on-education-and-vocational-training-notice-70130#section2

  22. Παναγιώτης Κ. said

    Παλαιότερα δεν έδινα σημασία στην άποψη ότι η αύξηση του αριθμού των εισακτέων στα Πανεπιστήμια αποσκοπεί στην εκτόνωση μιας ενδεχόμενης λαϊκής έκρηξης επειδή οι νέοι δεν βρίσκουν επαγγελματικές διεξόδους.
    Σήμερα δικαιώνω εκείνους που διατύπωναν αυτή τη θέση.

    Φίλοι πανεπιστημιακοί διεκτραγωδούν την κατάσταση που επικρατεί στα ελληνικά πανεπιστήμια λόγω αθρόων μετεγγραφών από περιφερειακά σε κεντρικά πανεπιστήμια.
    Εκφράζουν και πολλά άλλα παράπονα.
    Το υπουργείο έγραφε και συνεχίζει να γράφει στα παλιά του τα παπούτσια τους πανεπιστημιακούς αγνοώντας την έκκληση τους για αδυναμία να εκπαιδεύσουν αυτού του μεγέθους φοιτητικούς πληθυσμούς.
    Νομίζω ότι επικρατεί μια κατάσταση η οποία τραβάει προς τα κάτω τόσο τους εκπαιδευόμενους όσο και τους εκπαιδευτές.
    (Τελευταίο περιστατικό: Δεν κατάλαβα τίποτα λέει ο πρωτοετής στην καθηγήτρια που διδάσκει Μαθηματικά στους Πολιτικούς Μηχανικούς. Και εκείνη πολύ απλά του λέει: Δεν πειράζει!)

    Η μόδα των μεταπτυχιακών καλά κρατεί. Κατά βάση, ο μεταπτυχιακός π.χ στη Θεωρία τον αριθμών θα μάθει κάπως καλά αυτά που θα έπρεπε να μάθει στο προπτυχιακό στάδιο όταν διδασκόταν την Θεωρία των αριθμών.

    Ως συμπέρασμα: Ποιότητα και μεγάλοι φοιτητικοί πληθυσμοί πέρα από τις δυνατότητες των πανεπιστημίων, δεν συμβαδίζουν.

  23. Triant said

    Καλημέρα.

    Νομίζω ότι εδώ είναι το καλύτερο μέρος για να μου λυθεί ή απορία: Αυτά τα κολέγια που όλο βλέπουμε στις Αμερικάνικες ταινίες τι ακριβώς είναι; Και ποιό είναι το επίπεδο σπουδών τους; Γιατί έχω ακούσει ακόμα και πως είναι σε επίπεδο αντίστοιχο του εδώ Λυκείου!
    Δεν θα είναι βέβαια όλα ίδια, αλλά θα κινούνται μέσα σε ένα εύρος. Ποιό είναι αυτό;

  24. Παναγιώτης Κ. said

    @22. Θεωρία των αριθμών…

  25. Divolos said

    «Ομόρριζη είναι και η λέξη κολεγιά, ο συνεταιρισμός δηλαδή. Σήμερα η λέξη χρησιμοποιείται κάποτε και κυριολεκτικά αλλά συνήθως έχει χροιά αρνητική…»

    Κολεγιά λέγαμε και την εξής πρακτική, που συνηθιζόταν παλαιότερα και που νομίζω είναι λίγο διαφορετικό από τον συνεταιρισμό: Μαζευόταν δύο τρεις οικογένειες και πήγαιναν όλοι μαζί, πχ για ένα Σαββατοκύριακο, στον έναν για να τον βοηθήσουν να μαζέψει πχ τις ελιές του, χωρίς πληρωμή. Το άλλο ΣΚ, πηγαίναν στις ελιές του δεύτερου και το τρίτο στις ελιές του τρίτου. Ουσιαστικά γινόταν μια ανταλλαγή μεροκάματων, χωρίς πληρωμή, αλλά και χωρίς συμμετοχή στη σοδειά του καθενός. Νομίζω τις τελευταίες δεκαετίες, ίσως και λόγω της υπερπροσφοράς φτήνων εργατικών χεριών, που παλαιότερα δεν υπήρχε, η πρακτική αυτή ατόνισε.

  26. leonicos said

    1

    Τζι, καλά βαστάς! Φτού σου μη σε ματιάσω! (που λένε γιατί εμείς δεν το λέμε)

  27. Αγγελος said

    Τα κρατικά μονοπώλια έχουν νόημα για ορισμένες υπηρεσίες, π.χ. τη μεταφορά και διανομή του ηλεκτρισμού, όπου θα ήταν εκ φύσεως δύσκολο ή σπάταλο να υπάρχουν πολλοί πάροχοι. Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί να υπάρχουν, και μάλιστα με συνταγματική διάταξη, ειδικά στην Ανώτατη Παιδεία.
    Δεν καταλαβαίνω τα σχόλια του Νικιπλού. Πώς δεν έχουν άδεια άσκησης του επαγγέλματος οι γιατροί ή οι μηχανικοί που δουλεύουν σε άλλες χώρες; Χωρίς άδεια δουλεύουν; Παρανόμως; Ή δεν είναι απαραίτητη η άδεια για να δουλέψεις — οπότε τι είδους «άδεια» είναι;
    Και γενικώς, ίσως επειδή δεν έχω σπουδάσει στην Ελλάδα ούτε εργαστεί στο Δημόσιο, πολλά από τα σχόλια δεν τα καταλαβαίνω. Ούτε καν του Blog το (4) καταλαβαίνω. Τι θα πει «κατάργηση της χωροταξικής κατανομής»; Θα φανταζόμουν ότι θα πει να μπορεί κανείς να στέλνει το παιδί του σ΄όποιο δημόσιο σχολείο θέλει, και όχι αναγκαστικά στο κοντινότερο (ή όποιο άλλο του επιβάλλει με κάποια κριτήρια το κράτος). Στην περίπτωση αυτή, φυσικό είναι να επιζητούν όσοι γονείς τους μέλει να πάρει καλή παιδεία το παιδί τους να το στείλουν σε σχολείο με καλύτερη φήμη. [Συνέβαινε και στην εποχή μου (1958) αυτό. Το 24ο Δημοτικό, στα Πατήσια, είχε δικαίως η αδίκως τη φήμη ότι ήταν καλύτερο από το μέσο δημόσιο, με αποτέλεσμα να προσελκύει παιδιά ακόμα κι από την Κυψέλη ή τη Νέα Ιωνία!] Είναι κακό αυτό; Γιατί θα συνιστά περισσότερο «ταξική παιδεία» από ό,τι η «χωροταξική κατανομή», που μόνο στα παιδιά π.χ. της Φιλοθέης επιτρέπει να επωφελούνται από το ό,τι τυχόν καλύτερο φροντίζει ο εκεί σύλλογος γονέων να έχει το εκεί Γυμνάσιο;

  28. Ο βασικός λόγος που δούλευα στα νυχτερινά ήταν να έχω ελεύθερη την μέρα μου για ιδιαίτερα. Στην προ χρηματιστηρίου εποχή έκανα μαθήματα σε οικοτρόφους του κολλεγίου εκμεταλλευόμενος μια γνωριμία με υπάλληλο- όχι εκπαιδευτικό. Καλό υλικό, δεν είχα προβλήματα αλλά ούτε και αναγνώριση γιατί κανένα από τα παιδιά δεν έδωσε πανελλήνιες, όλα έφυγαν έξω οπότε το γύρισα σε Μωραΐτη όπου την τότε μάλλον καλύτερη ιππεύτρια (σικ) στις κορασίδες, την προετοίμαζα για τέταρτη δέσμη κι έκοβα το κεφάλι μου για πανω από 17/20. Στο τελευταίο μάθημα μου ανακοίνωσε πως δεν θα δώσει εξετάσεις και όλα τα έκανε για να μην της κόψει τα άλογα ο πατέρας της.
    Εκεί που βρήκα τον μπελά μου ήταν στην Ελληνική Παιδεία όπου προετοίμαζα δυο μαθητές και όλοι οι άλλοι δτο τμήμα τους πήγαιναν σε ένα συγκεκριμένο φροντιστήριο, το οποίο θα έπρεπε να ονομάζεται «Η Πυθία» μια που μάντευε πάντοτε τα πολύ δύσκολα θέματα που έπεφταν στα πρόχειρα διαγωνίσματα και τα δίδασκε την παραμονή. Μετά το δεύτερο πρόχειρο και οι δικοί μου μαθητές πήγαν στο…μαντείο !!
    Από το 93 τα σταμάτησα κι άρχισα να ζω τις μέρες μου μέχρι τις 7 που ξεκίναγε το σχολείο, με όλα τα καλά και τα κακά που συνεπάγονται από αυτό.

  29. Triant said

    27:
    Το 24ο Δημοτικό, στα Πατήσια, είχε δικαίως η αδίκως τη φήμη ότι ήταν καλύτερο από το μέσο δημόσιο, με αποτέλεσμα να προσελκύει παιδιά ακόμα κι από την Κυψέλη ή τη Νέα Ιωνία!
    Δικαίως, δικαίως 🙂 Εγώ πάντως πήγα γιατί έμενα ακριβώς απέναντι 🙂

  30. leonicos said

    14

    Έχεις δίκιο. Η Φωτεινή έχει πτυχίο πτ΄σης αεροστάτου από την Καππαδοκία.

    Με ανεβάζει αυτό το κορίτσι

  31. ΣΠ said

    23
    Στις ΗΠΑ College και University χρησιμοποιούνται σαν συνώνυμα. Π.χ., όταν λένε college basketball, εννοούν το μπάσκετ μεταξύ πανεπιστημίων. Τυπικά, η διαφορά ήταν ότι τα Universities έχουν μεταπτυχιακά και έρευνα, ενώ τα Colleges είναι εκπαιδευτικά ιδρύματα που οδηγούν μόνο σε Bachelor’s degree. Αυτή η διάκριση δεν υπάρχει πια.

  32. leonicos said

    22

    Πρέπει να υπάρχει μια αναλογία σπουδαστων εκπαιδευτών, που δεν τηρείται.

    Το άλλο πρόβλημα είναι η μετεκπαίδευση, όπως των χειρουργών. Θα πας σε κάποιον που πήρε ειδικότητα με 4 χολοκυστεκτομές και μια κολεκτομή;

  33. Αγγελος said

    Triant (23), o Νικοκύρης παρέλειψε (διότι δεν ήταν το θέμα του) να πει τι σημαίνει «κολέγιο» σε άλλες γλώσσες και χώρες. Στη Γαλλία και στο Βέλγιο π.χ., collège είναι σχολείο μέσης παιδείας (στο Βέλγιο λέγονται collèges κυρίως τα Ρωμαιοκαθολικά, που είναι πάρα πολλά). Στις ΗΠΑ college θα πει τριτοβάθμιο εκπαιδευτικό ίδρυμα, κανονικά με τετραετείς σπουδές, που δεν δίνει επαγγελματικό τίτλο (τα νομικά, η ιατρική, ακόμη και η θεολογία είναι μεταπτυχιακές σπουδές). University χαρακτηρίζεται κανονικά ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα που περιλαμβάνει και college και μεταπτυχιακές σχολές. Το περίφημο Χάρβαρντ, φερ΄ειπείν, περιλαμβάνει το τετραετές Harvard College (το οποίο, μαζί με τα καθαρά επιστημονικά μεταπτυχιακά του προγράμματα, αποτελεί τη λεγόμενη Faculty of Arts and Sciences), αλλά και τη Νομική Σχολή, την Ιατρική Σχολή, τη Θεολογική Σχολή (που λέγεται Divinity School!), τη Σχολή Διοίκησης Επιχειρήσεων (το περιβόητο Business School), το School of Design, to Kennedy School of Government και άλλα. Yπάρχουν και τα λεγόμενα junior colleges, που είναι μεταλυκειακές σχολές διετούς φοίτησης, για όσους θέλουν να μάθουν λίγα περισσότερα γράμματα (το επίπεδο των αμερικανικών λυκείων είναι αισθητά χαμηλότερο από ό,τι των παραδοσιακών «γυμνασίων» της Ευρώπης) αλλά δεν αισθάνονται έτοιμοι να πάνε σε κανονικό college. Tα πιο φημισμένα στο εξωτερικό colleges (Χάρβαρντ, Γέιλ, Πρίνστον, Μ.Ι.Τ…) είναι ιδρύματα ιδιωτικού δικαίου, υπάρχουν όμως σε κάθε πολιτεία και τα State colleges, που είναι δημόσια και δέχονται πιο εύκολα και με χαμηλότερα δίδακτρα τους κατοίκους της πολιτείας.

  34. ΣΠ said

    18, 20
    Το πρόβλημα δεν είναι το «δημοκρατικό» 5, το οποίο μάλλον μύθος είναι. Το πρόβλημα είναι οι απεριόριστες εξετάσεις, η έλλειψη προαπαιτούμενων μαθημάτων, η μη παρακολούθηση, γενικά η πολύ μεγάλη χαλαρότητα των σπουδών. Ένας φοιτητής μπορεί να πάρει πτυχίο χωρίς να παρακολουθήσει κανένα μάθημα, εκτός από τα εργαστήρια, να εξεταστεί όποτε θέλει, σε όποιο μάθημα θέλει, όσες φορές θέλει και για όσο καιρό θέλει. Με τον νόμο των πιθανοτήτων είναι σίγουρο ότι κάποια στιγμή θα πάρει πτυχίο.

  35. Triant said

    27,29:
    Πλάκα – πλάκα θυμάμαι ότι για το μάθημα της Φυσικής Ιστορίας είχαμε νυστεράκια και ανοίγαμε τους φασίολους και γενικά κάναμε διάφορα πειράματα. Πράγματα που, 50 χρόνια αργότερα, στο Δημοτικό της Νέας Σμύρνης που πάει ο γιος μου φαντάζουν εξωπραγματικά.
    Θυμάμαι ακόμα τους Δασκάλους μου. Την Μαρία Σκορδά – Δημοπούλου 1η-3η και τον Γιώργο Μπότουλα 4η-6η. Εσύ Άγγελε είχες κανέναν από αυτούς; (Θυμάμαι ακόμα ένα άδικο χαστούκι που μου είχε δώσει στην αυλή ο διευθυντής, κάποιος Αγγελόπουλος. Δεν το έχω ξεχάσει, σχεδόν 55 χρόνια).

  36. Αγγελος said

    Triant (29), πότε πήγες στο 24ο; Συστεγαζόταν ακόμα με το 39ο; Μήπως συμπέσαμε; Εγώ ήμουν εκεί το 1958-1961, και είχα δασκάλες την κα Παπαδοπούλου (αδελφή, νομίζω, του Γληνού), και την κα Κωστούλα.

  37. leonicos said

    Πάω Ευαγγελισμό. Επιστρέφω

  38. atheofobos said

    27
    Σύμφωνα με το πατρικό σπίτι μου, το Γυμνάσιο που θα έπρεπε να πάω ήταν ένα άθλιο στην οδό Μέτωνος, λίγο πιο πάνω από την πλατεία Κουμουνδούρου που λόγω έλλειψης αυλής, αυλή του ήταν η ίδια η Μέτωνος!
    Γι΄αυτό και με πήγαν στο Α΄Πρότυπο Γυμνάσιο στην Πλάκα για το οποίο έχω γράψει και το ποστ
    Α΄ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΘΗΝΩΝ-ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΕΝΟΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ
    http://atheofobos2.blogspot.com/2016/09/blog-post_13.html

    Επειδή διαβάζω εδώ για ιδιαίτερα μαθήματα στα παιδιά για προετοιμασία για το Πανεπιστήμιο η πείρα μου ως γονιού είναι ότι ο καλύτερος καθηγητής στο σπίτι δεν μπορεί να δώσει στο παιδί αυτό που του δίνει ένα καλό φροντιστήριο. Και αυτό είναι ότι μπορεί να είναι πολύ καλό σε ένα μάθημα και ο φροντιστής του να είναι ευχαριστημένος μαζί του, αλλά για να μπει στο Πανεπιστήμιο πρέπει να είναι καλύτερο από αρκετούς άλλους. Αυτή την σύγκριση μπορεί να την έχει μόνο στο φροντιστήριο συγκρινόμενο με τα αλλά παιδιά.

  39. # 26

    Λεώνικε, ευχαριστώ για το κοπλιμέντο, πάντως αυτόν που πηγαίναμε μαζί σχολείο από Κυψέλη στην Κωλέττη τρόμαξα να τον γνωρίσω…

    Τελευταία σκέπτομαι πως ο Βέρντι έχει περιγράψει την διαδρομή της ζωής με τον ήχο ενός βιολιού σ’ ένα πρελούντιο από τους Λομβαρδούς. Είναι ένα από τα τέσσερα καλύτερα κομμάτια συμφωνικής ορχήστρας που έχω ακούσει, αν δεν το ξέρεις, άκουσέ το προσεκτικά και κάντο δώρο στην Φωτεινή

  40. Triant said

    31, 33 Ευχαριστώ πολύ.

  41. # 26

    Ξέχασα το βιδδεο ;

    γεράματα…

  42. Triant said

    36: Άγγελε, δυστυχώς δεν συμπέσαμε. Εγώ πήγα το 1963 (γεννημένος το 1957). Ναι, ακόμα συστεγαζόταν με το 39ο και είχαμε μάθημα 3 μέρες πρωί και 3 απόγευμα όπου η σειρά άλλαζε κάθε εβδομάδα. Την μία εβδομάδα είχαμε Σάββατο πρωί – Δευτέρα απόγευμα (μεγαλεία) αλλά κατα συνέπεια Τετάρτη απόγευμα – Πέμπτη πρωί και την άλλη αντίστροφα.

  43. LandS said

    Ειλικρινά χαίρομαι που υπάρχει old boy spirit και εδώ

  44. ΓΤ said

    #35 Ομοίως και στο 1ο Αμαρουσίου (1974-1980). Πάντα θυμάμαι με συγκίνηση το Φυτολόγιο 🙂

  45. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας.

    Δὲν θὰ προτείνω λύσεις στὰ προβλήματα τῆς παιδείας.

    Ἂς μιλήσουν οἱ ἐκπαιδευτικοί· αὐτοὶ τὰ ξέρουν καλύτερα.

    Στὸ ἱστολόγιο ἔχουμε ἀρκετοὺς καὶ ἀξιόλογους· ὅλων τῶν βαθμίδων, ἀπὸ τὸ δημοτικὸ μέχρι τὸ πανεπιστήμιο.

    ΥΓ. Ἀλήθεια, τί ἔγινε ὁ Γιάννης ὁ Κουβάτσος;
    Ἀκόμα πανηγυρίζει; 🙂

  46. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    15 Ναι, ινδοευρωπαϊκή προέλευση, κάτι πολύ κοινό.

    23 Τέτοιο πράγμα ξέρω ότι είναι, περίπου λύκειο

    38τ Ισχύει, αλλά οι μαθητές των ακριβών ιδιωτικών προτιμούν τα ιδιαίτερα. Ή οι γονείς.

  47. ΣΠ said

    22
    Το θέμα του αριθμού των εισακτέων είναι άλλο ένα μεγάλο πρόβλημα των πανεπιστημίων, το οποίο εντείνεται για τα κεντρικά πανεπιστήμια λόγω των μετεγγραφών από τα περιφερειακά. Ίδίως για τμήματα με έντονο εργαστηριακό χαρακτήρα το πρόβλημα της εκπαίδευσης τόσων φοιτητών είναι οξύ. Στην αύξηση των μετεγγραφών συνέβαλε επιπλέον και η μετατροπή των ΤΕΙ σε πανεπιστήμια. Από φέτος λειτουργεί στην Κοζάνη Τμήμα Χημικών Μηχανικών, μετεξέλιξη κάποιου τμήματος ΤΕΙ. Αποτέλεσμα; Αθρόες μετεγγραφές στα αντίστοιχα τμήματα ΕΜΠ, ΑΠΘ και Πάτρας. Τουλάχιστον η νέα κυβέρνηση κατάργησε 37 πανεπιστημικά τμήματα (μεταξύ αυτών και Τμήμα Χημικών Μηχανικών στα Χανιά), τα οποία η προηγούμενη κυβέρνηση είχε ιδρύσει στα χαρτιά, χωρίς σχέδιο και χωρίς υποδομές.

  48. ΣΠ said

    Η νέα ρύθμιση και τι ίσχυε για τα πτυχία των Κολλεγίων

  49. Αιμ.Παν. said

    @ 46 (15)
    Ευχαριστώ…
    Αρα το κο(λ)λέγιο/college κλπ είναι, τρόπον τινά, παράλληλες έννοιες των σύλλογος/συλλογή/συλλέγω/κλπ ;

  50. # 38

    Αθέοφοβε, τι είναι καλύτερο να ξέρεις σε τι επίπεδο βρίσκεσαι κρίνοντας από το τυχαίο δείγμα των 10-20 συμμαθητών σου ή να λύνεις τις απορίες σου ; Αυτές που έχεις και ντρέπεσαι τους άλλους για να ρωτήσεις ή που πολλές φορές δεν ξέρεις πως τις έχεις και στις βγάζει ο ιδιατεράς.

    Με το συμπάθειο αλλά είναι επιεικώς αστεία η προσέγγισή σου, υπάρχει ο χρυσός κανόνας :

    στην παράδοση του σχολείου μαθαίνεις (αν γίνεται)
    στα ιδιαίτερα λύνεις απορίες και συμπληρώνεις γνώσεις
    στο φροντιστήριο εμπεδώνεις αυτά που ξέρεις 9γι αυτό υπάρχουν και φροντιστήρια στην Ιστορία όπου ούτε η παράδοση υπάρχει ουσιαστικά, ούτε απορίες.

  51. nikiplos said

    27@, Άγαπητέ Άγγελε, οι εμπειρίες μου είναι από Γαλλία που ήμουν και Καναδά που είναι αρκετοί συνάδελφοι. Εργάζεται κανείς σε εταιρίες, συνήθως μεγάλες πολυεθνικές, χωρίς όμως να μπαίνει σε ζητήματα απόκτησης αδειών, συμμετοχής σε διαγωνισμούς ως ισότιμος εταίρος (πχ Ηλεκτρολόγος Μηχανικός Γ’ Τάξης) κλπ. Επομένως αμοίβεται ως υπάλληλος, χωρίς να απαιτείται εγγραφή του στο εκεί ΤΕΕ. Το ίδιο ισχύει και για πολλούς γιατρούς, που εργάζονται σε κλινικές και νοσοκομεία, αλλά δεν μπορούν να ανοίξουν ιδιωτικό ιατρείο έξω στις χώρες εκείνες, στις οποίες διακονούν το λειτούργημά τους.

    Στην ΕΕ, το καθεστώς είναι διαφορετικό για τι ομότιμες χώρες, αλλά και πάλι δεν παίζει ας πούμε να ασκήσω όσα επιτρέπει το ΤΕΕ της Ελλάδας που είμαι μέλος στη Γαλλία. Υπάρχουν περιορισμοί και για να γραφεί εκεί κανείς μέλος, εξόν από μικρές πιθανότητες, είναι και παντελώς ασύμφορο οικονομικά.

    Αυτά λίγο έως πολύ εννοούσα και ίσως να μην τα διατύπωσα σωστά, ενδεχομένως από την αγωνιώδη προσπάθειά μου να μην βγει σεντόνι… (που βγήκε)

  52. nikiplos said

    Όταν στα 90ς έκανα ιδιαίτερα, θυμάμαι στον Χολαργό κυρίως, υπήρχε ένα ιδιαίτερο που με είχαν κυρίως για να λύνω τις απορίες του φροντιστηρίου!

    Γνώμη μου:
    α. Στο Δημόσιο Σχολείο μαθαίνεις όσα απαιτούνται για μια μέτρια προς κακή επίδοση στις Πανελλαδικές. Υπάρχουν εξαιρέσεις και προς τα άνω, αλλά δυστυχώς η καμπάνα της κατανομής κάνει κοιλιά προς τα κάτω… Υπάρχουν σχολεία που ούτε αυτό δεν επιτυγχάνουν.
    β. Στο ιδιωτικό μαθαίνεις απλά όσα απαιτούνται για μια μέτρια προς κακή επίδοση στις Πανελλαδικές και διάφορα άλλα πράγματα που αρέσουν στους γονείς φαντεζί αλλά παντελώς άχρηστα (ρομποτική, αγωνίσματα, θέατρο, μουσική) για τις Πανελλαδικές.
    γ. Στο φροντιστήριο, με καλό υλικό, γίνεσαι καλύτερος αν υπάρχουν καλύτεροι από σένα, ή πιο προχωρημένοι. Αν όχι, τότε ενδεχομένως ένα ιδιαίτερο να σου προσφέρει περισσότερα.

    Πάντως αν δεν διαβάσει ο ίδιος ο μαθητής και δεν έχει ορμέμφυτη έφεση προς τα γράμματα, αλλά και ενθάρρυνση και ώθηση από το σπίτι του, δεν μπορεί να καταφέρει πολλά, γιατί το πρότζεκτ των Πανελλαδικών απαιτεί:
    1. Γνώσεις, ικανότητες, αυτενέργεια
    2. Ταχύτητα, άρα αρκετά ως τυφλοσούρτη
    3. Τύχη, ώστε να μην πέσει κάτι που δεν το έχει διδαχθεί ο μαθητής
    4. Κονέ με τα μεγάλα Αθηναϊκά φροντιστήρια, γιατί ακόμη κι αν δεν ξέρει να λύσει ένα θέμα, μπορεί να καθοδηγηθεί σε μια παρόμοια στο σχολικό βιβλίο λύση (τελείως ξεκούδουνης άσκησης), που εκ των υστέρων το ΥΠΕΠΘ θα υποχρεώσει τους (πρόθυμους) διορθωτές να δεχθούν ως σωστή ή να δώσουν το 90%. (Παραδείγματα άπειρα, ενδεικτικά 1987, 1994 κλπ, όπου οι μαθητές που αυτενέργησαν αλλά δεν τα κατάφεραν έχαναν την άσκηση, ενώ οι καθοδηγημένοι μαθητές που ακολουθούσαν την μεθοδολογία, «το οποίον σκουλήκι» είχαν πάρει το άριστα).

  53. ΓΤ said

    #47 Φρίκαρα, πήγα στο λινκ των Χημικών Μηχανικών, σε CV μέλους ΔΕΠ, και διάβασα ότι το γνωστικό του αντικείμενο είναι «Δυναμικές και Διαμορφωμένης Βιοργανικών ενώσεων στις τεχνολογίες αντιρρυπανσης» (δηλαδή;), συμμετοχή στο ερευνητικό PITHAGORAS. Επίσης «Έχει να παρουσιάσει πάνω από 70 δημοσιευμένες εργασίες σε διεθνή έγκριτα περιοδικά και συνέδρια». Δεν τις έχει παρουσιάσει;

    Έτερος Καππαδόκης δηλώνει στο βιο_γραφικό του ότι τα ελληνικά είναι η μητρική του, και περνά στην αξιολόγηση αυτών, προσθέτοντας ότι γνωρίζει άριστα τη γλώσσα σε επίπεδο Ανάγνωσης, Γραφής και Ομιλίας. Αυτό το μέλος ΔΕΠ το περιμένουμε με ανοιχτές αγκάλες εδώ μέσα (μη χέσω μες στον φίκο, όπως λέει φίλος μου Σαλονικιός)

    Άλλος προβάλλει ως «διάκριση» στο βιογραφικό του ότι ήταν «αξιολογητής ερευνητικών προτάσεων»…

    Σταύρο, μ’ έφτιαξες μεσημεριάτικα, να ζήσει το σνούκερ, δες Ρόνι και χτύπα ένα μπιρόνι!

  54. Λευκιππος said

    Πως μπορει να προφερεται το przyjaciel που σημαινει κολλητος φιλος στα πολωνικα. Ανατωτιεμαι.

  55. #45 τέλος

    Μπορεί και να κλαίει αν τώρα κατάλαβε πως αν πετύχει ο Μαρινάκης να διώξει τον Σαββίδη η παράγκα θα είναι η πολιτεία του Πλάτωνος μπροστά σ’ ότι θα επακολουθήσει ένα μικρό δείγμα από την δίκη Μαρινάκη για τα στημένα και το κλίμα που επικρατεί αρκεί για να καταλάβει ό,τι όσο καλή ομάδα και να φιάξει πρωτιά δεν θα δει. Δυστυχώς η αναφορά και μόνο του Σαββίδη πως εδώ θα μείνει δείχνει πως άρχισε να το σκέφτεται, άντεξε τις αλητείες του Βασιλειάδη αλλά ο Αυγενάκης ξεπέρασε κάθε όριο με γνωμοδοτήσεις επιτροπής όπως πολυϊδιοκτησία με…μακρινή συγγένεια και σκεπτικό που δεν ανακοινώνεται μια βδομάδα μετά ενώ η απόφαση βγήκε επί της ουσίας στιγμιαία !!

    Δικηγόρος: Υπήρχαν ενέργειες συγκεκριμένες πριν από το 2012 από τον κ. Παπακωνσταντίνου

    Σάββας(μάρτυρας κατηγορίας) : Δεν μπορώ να πω ονόματα. Και κάποιος άλλος μου είπε και ξέρω γεγονότα που έγιναν.

    Δικηγόρος: Ποια είναι τα γεγονότα;

    Σάββας: Σας είπα, δεν μπορώ να σας πω ονόματα.

    Πρόεδρος: Αν δεν μας πείτε ονόματα και γεγονότα, δεν θα ληφθεί υπόψιν

    Σάββας: Πολλά γεγονότα, Κυρία πρόεδρε δεν μπορώ να πω ονόματα. Είναι άνθρωποι που μου είπαν ότι ο Παπακωνσταντίνου πριν εκλεγεί στην ΕΠΟ ήταν μέλος της ομάδας. Δεν μπορώ να πω ονόματα.

    Δικηγόρος: Γιατί πιστέψατε αυτόν που σας τα είπε

    Σάββας: 2-3 ήταν αλλά έναν τον πίστεψα. Αρκετά πριν από τις εκλογές του 2012.

    Δικηγόρος: Εσείς συγκεκριμένο περιστατικό γνωρίζετε με ιδία γνώση.

    Σάββας: Όχι, ιδία γνώση όχι. Τα περιστατικά επιβεβαιώθηκαν επί της ουσίας. Ήταν πολλά τα γεγονότα αλλά δεν μπορώ να τα αποδείξω γιατί θα πρέπει να αναφέρω ονόματα.

  56. ΓΤ said

    #54 https://forvo.com/search/przyjaciel/

  57. aerosol said

    #38
    Ένας καλός και έμπειρος «ιδιαιτεράς» (έχω γνωρίσει καλά καναδυό του είδους) ξέρει άψογα να ενημερώσει τους μαθητές για το πραγματικό επίπεδό τους, συχνά καλύτερα από όσο το καταλαβαίνουν στο φροντιστήριο. Επίσης, μπορεί να σταθεί στις δικές τους ανάγκες μάθησης, πράγμα που ένα φροντιστήριο δεν κάνει. Αν δεν ξέρεις ακριβώς πώς να διαβάσεις σωστά, αυτό δεν στο μαθαίνει το φροντιστήριο -όπου μπορείς να λουφάρεις σχεδόν όπως στο σχολείο. Σε ένα τετ-α-τετ μάθημα δεν μπορείς.

    Άσχετα απ’ αυτά, εφόσον τα πανεπιστήμια μπορούν να απορροφήσουν συγκεκριμένο αριθμό φοιτητών, κι εφόσον η ελπίδα «να περάσει κάπου το παιδί» απασχολεί τις ελληνικές οικογένειες σε υπέρμετρο βαθμό, είναι δεδομένο πως κάθε προσπάθεια που θεωρείται υπέρτερη από του διπλανού θα κοπιαριστεί και θα γίνει κοινός τόπος. Και δεν θα παίζει πια ρόλο, το ίδιο ποσοστό θα μένει εκτός σχολών, όσο κι αν ανεβαίνει ο πήχης των φροντιστηρίων και ιδιαιτέρων. Τα παιδιά πλέον τα τρέχουν σαν άλογα με αναβολικά, για να μπουν σε μια σχολή αμφίβολης ποιότητας και, συνήθως, να προστεθούν στο πλήθος ανέργων και να καταλάβουν πως τόσα χρόνια προσπάθειας και τόσα χρήματα δεν έκαναν διαφορά για τους περισσότερους.

    Κάποτε με απολυτήριο Λυκείου έβρισκες δουλειά, ακόμα και στο Δημόσιο. Μετά με Πτυχίο. Μετά με μεταπτυχιακό. Τώρα δεν υπάρχει κάποια σιγουριά επαγγελματικής αποκατάστασης, ούτε καν στοιχειώδους εργασίας. Αλλά η ελληνική κοινωνία λειτουργεί με αντανακλαστικά 20 ετών πίσω και ωθούνται προς υπερκορεσμένα επαγγέλματα πολλά παιδιά που δεν τα παίρνουν τόσο τα γράμματα ή δεν τα ενδιαφέρει αυτή η μάθηση. Ένας πραγματικός Επαγγελματικός Προσανατολισμός θα έκανε πολύ περισσότερους νέους ευτυχισμένους (και… εργαζόμενους).

  58. Capten Vilios said

    1 Οσο για την Κεραμέως περιμένω στωικ΄΄α ποτε θα γίνει ατάκτως ερριμένη.Έρρωσθε!

  59. dryhammer said

    Μια και επί των εκπαιδευτικών δεν έχω άποψη καθότι άσχετος, η συνεισφορά μου στον διάλογο (από τα βάθη του χτες, οι συνομήλικοι θα το θυμούνται) και με την ορθογραφία της μεταρρύθμισης (είναι μετά το ’76)

  60. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    0 > Στην αρχή βρίσκουμε το λατινικό collegium, «εταιρεία, σύλλογος, συντεχνία”

    Και το λατ. tres faciunt collegium, για τον ελάχιστο απαιτούμενο αριθμό μελών σε μια εταιρεία, σύλλογο κλπ.
    https://glosbe.com/la/en/tres%20faciunt%20collegium

  61. Κιγκέρι said

    Μια φορά ο λύκος κάμανε κολλιγιά με την αλεπού για να σπείρουνε μαζί.
    Αρχίσανε καμιά φορά και σπείρανε. Ήρθε και ο καιρός να θερίσουνε• αλλά που έκαμνε ζέστη, κάψα πολλή και η αλεπού δεν της ερχότανε καλά να θερίζει μες στη λαύρα!
    Τι του λέει λοιπόν του λύκου:
    – Νικολό, θέρισε συ, που πιο πολύ επιτηδεύεσαι κι εγώ να πάω να κρατήσω κείνον το βράχο να μην πέσει και μας πλακώσει.
    – Όπως ξέρεις κάμε, της είπε ο Νικολός, και έτσι καθότανε η αλεπού στον ίσκιο και κράταε το βράχο να μην πέσει, και ο κουτός ο λύκος εθέριζε.
    Μα άκου να δεις τι του καμε στο μοίρασμα.
    Όταν αλωνίσανε καμιά φορά, βάλανε χώρια το στάρι και χώρια τ’ άχερα. Του είπε τότες η αλεπού:
    – Θέλεις να πάρεις, Νικολό, εσύ το πολύ το άχερο κι εγώ το λίγο στάρι ή εγώ το πολύ το άχερο; και ο λύκος θυμότανε την ύστερη κουβέντα και είπε:
    – Ας πάρω εγώ το πολύ το άχερο!
    Και έτσι πήρε η αλεπού το στάρι η πονηρή, κι ο λύκος ο κουτός το άχερο. Και στα τελευταία του έλεγε:
    – Βλέπεις, Νικολό; εγώ σένα έβαλα διαλεχτή, να μην έχεις παράπονο• σε διάλεξες το πολύ το άχερο. Ε, καλό φάγωμα το άχερο, Νικολό, και του χρόνου.
    – Παρομοίως σου, μαργιόλα μου, να είσαι καλά.

    Ελληνικά Παραμύθια, συλλογή Γ. Α. Μέγα, Βιβλιοπωλείον της Εστίας

    Και κοίτα να δεις από πού το πήρα!
    https://sarantakos.wordpress.com/2016/02/23/theia-4/#comment-337938

  62. leonicos said

    25 Δίβολος

    Αυτή ακριβώς είναι η κολεγιά.
    Υπαρχει και παροιμία
    Ψόφησε το βόδι μας, πάει η κολεγιά μας

    δηλαδή αφού έληξε ή δεν είναι δυνατό, το αμοιβαίο συμφέρον, παύει και η σχέση μας

  63. Παναγιώτης Κ. said

    Μέρος της λειτουργίας των φροντιστηρίων είναι και τα διαγωνίσματα που γράφουν κατά τη διάρκεια της χρονιάς. Αν ο εκπαιδευόμενος στο χ μάθημα παίρνει κατά μέσον όρο π.χ 13 ας μη προσδοκά…θαύματα όταν πάει στις Πανελλαδικές.
    Μιλώ μετά λόγου γνώσεως και είναι αυτό που λέω στους γονείς για το πρόκειται να συμβεί ως προς το τελικό αποτέλεσμα.
    Επομένως, πέρα από τις κουβέντες που λένε οι καθηγητές και είναι λειασμένες (για να μην υπάρξει απογοήτευση) να κοιτάζει ο γονιός ακριβώς τις επιδόσεις στα διαγωνίσματα.

  64. Παναγιώτης Κ. said

    Κολεγιά αλλά και σεμπριά.

  65. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @57. aerosol said:

    » …η ελληνική κοινωνία λειτουργεί με αντανακλαστικά 20 ετών πίσω και ωθούνται προς υπερκορεσμένα επαγγέλματα πολλά παιδιά που δεν τα παίρνουν τόσο τα γράμματα ή δεν τα ενδιαφέρει αυτή η μάθηση. Ένας πραγματικός Επαγγελματικός Προσανατολισμός θα έκανε πολύ περισσότερους νέους ευτυχισμένους (και… εργαζόμενους). »

    Πολὺ σωστά. Δυστυχῶς ἔχουμε πάμπολλα παραδείγματα τέτοιων ἐπιλογῶν.

    Ξέρω οἰκογένειες ποὺ στερήθηκαν τὰ πάντα «γιὰ νὰ πάρει ἕνα χαρτὶ τὸ παιδί».

    Συνήθως μὲ δυὸ-τρία χρόνια καθυστέρηση καί, στὸ τέλος, νὰ καταλήξει ἄνεργος, ντελιβεράς, γκαρσόνι κττ.

    Εἶναι μιὰ βαθειὰ ριζωμένη νοοτροπία ποὺ δὲν ἄλλαξε οὔτε μὲ τὴν κρίση. Πολλές φορές ὀφείλεται καὶ σὲ ἀπωθημένα τῶν γονιῶν ποὺ δὲν κατάφεραν νὰ σπουδάσουν οἱ ἴδιοι.

  66. gbaloglou said

    12 Ο τελευταίος διαγωνισμός ΑΣΕΠ εκπαιδευτικών έγινε τον Ιανουάριο ή Φεβρουάριο του 2009.

  67. sarant said

    56 Και πώς το ακούς εσύ αυτό; Πώς το μεταγράφεις;

  68. Μαρία said

    67
    ψίατσελ Με ψι όπως στα καθιαυτού μακιδουνικά
    Εδώ πιο καθαρά https://en.wiktionary.org/wiki/przyjaciel

  69. spiridione said

    Φέτος δεν θα ισχύσει η βάση του 10. Για του χρόνου βλέπουμε. Ούτε θα ισχύσουν τα τμήματα ελεύθερης πρόσβασης και οι περιφερειακές εξετάσεις για το απολυτήριο.
    https://www.efsyn.gr/ellada/ekpaideysi/225569_ti-allazei-stis-panelladikes

  70. Αγγελος said

    (56) Διαβάζεται όπως γράφεται 🙂 — αν ξέρει κανείς ότι στα πολωνικά rz είναι το παχύ ζ των γαλλικών (αλλά μετά από p αποηχηροποιείται και γίνεται σαν το παχύ σ των γαλλικών), y είναι το ρωσικό ы ή το τούρκικο ι χωρίς τελεία (αυτό που εμείς προφέρουμε χωρίς καμία δυσκολία όταν … δεν θέλουμε να εκφέρουμε φωνήεν αλλά θέλουμε να φτιάξουμε συλλαβή, όταν λέμε π.χ. ο «Ο Φρ. Σκοτ Φιτζέραλντ» ή «ο Τζ. Έντγκαρ Χούβερ») και ci ένα πολύ τσιτακισμένο κ, είδος τσ αλλά διαφορετικό και από το κανονικό τσ και από το παχύ τσ του match (το έχουν ως ξεχωριστό φθόγγο και οι Σέρβοι).
    Η πολωνική προφορά είναι εύκολη 🙂 αν κάνει κανείς τον κόπο να μάθει μερικούς κανόνες. Δεν αστειεύομαι — κάτι τέρατα πoυ βλέπουμε γραμμένα, όπως Szczecin, δεν είναι… αυτο που φαίνονται!

  71. Πέπε said

    @15 (& 49):

    > > Εδώ […] αναφέρει ετυμολογική σχέση και με το ελληνικό : -λέγειν. Κάποιο σχόλιο ;

    Ναι, έχει σχέση.

    Στα αρχαία υπάρχουν δύο ρήματα λέγω. Το ένα, με αόριστο είπα/είπον, απαντά απλό ή σύνθετο και έχει να κάνει με τον λόγο, την ομιλία (και περαιτέρω με τον λόγο/λογική κλπ.). Δε μας ενδιαφέρει.

    Το άλλο, με αόριστο -έλεξα, απαντά μόνο σύνθετο, και έχει να κάνει με το μάζεμα, το διάλεγμα. Αυτό είναι που μας ενδιαφέρει. Σημερινά παράγωγα των σύνθετων αυτού του ρήματος: διαλέγω, επιλέγω, εκλέγω, συλλέγω, (συγ)καταλέγω, τα αντίστοιχα ουσιαστικά (σύλλογος, διαλογή, εκογές, κατάλογος κλπ.), ανθο-/φυτο-/κλπ./-λόγιο, κλπ..

    Από το ομόρριζο και συνώνυμο λατινικό ρήμα βγαίνουν γνωστές σημερινές αγγλικές λέξεις όπως election (eligible), select κ.ά.

    Προφανώς η σχέση του ελληνικού λέγω με το κολέγιο δεν είναι ότι από το λέγω προέρχεται το κολέγιο, αλλά ότι είναι ομόρριζα.

  72. Νίκος Κ. said

    Εκτός από την ισοπέδωση κάθε έννοιας Παιδείας (και τη μετατροπή της σε αγοραπωλησία), υπάρχει και το τεράστιο πρόβλημα των φοιτητικών δανείων. Απορώ πώς είναι δυνατόν σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, χρεωμένη μέχρι το λαιμό, να ανοίγουν θέματα ιδιωτικών «πανεπιστημίων». Όταν για τη φούσκα των φοιτητικών δανείων στην Αμερική (1,5 τρισεκατομμύρια δολάρια παρακαλώ) έχει φτάσει να τρέμει η ψυχή τους:

    The $1.5 Trillion Student Debt Bubble Is About To Pop
    https://www.nasdaq.com/articles/15-trillion-student-debt-bubble-about-pop-2018-06-12

  73. Για το θέμα της ισοτιμίας στην πράξη των δημόσιων πανεπιστημίων με τα ιδιωτικά κολέγια γράφει στο tvxs ο Γιάννης Μυλόπουλος.
    https://tvxs.gr/news/ellada/i-krisi-i-paideia-kai-i-agora

  74. Pedis said

    Από περιέργεια, έχει κανείς υπόψην του σε τι ύψη κινείται το κονδύλι για τις οικογένειες των τελειόφοιτων και υποψήφιων για τα κολλιτζ, να προετοιμαστούν για τη συνέντευξη και να συντάξουν την αίτηση στο κόλλιτζ της αρεσκείας τους;

  75. Georgios Bartzoudis said

    21, LandS said: «…Τι να είναι αυτό που μπορεί να λέει η Τρόικα»;……

    # Άιντε ντε; Αυτό ρωτώ και γω!

  76. sarant said

    68-70 A, ευχαριστώ

    71 Έτσι

  77. Μαρία said

    71
    Στα αρχ. ελληνικά υπάρχουν 3 ρήματα λέγω. λέγω = πλαγιάζω απ’ όπου η νεοελλ. λεχώ(να), λέγω = συλλέγω και λέγω = λέγω, μιλάω.
    Και τα τρία έχουν αόριστο έλεξα, ενώ το τρίτο έχει δανεικό και τον αόριστο είπον/είπα.

  78. H. Mandragoras said

    54-56-67-68-70 Όπως ακριβώς το λέει ο Άγγελος στο 70.

    θα διαφωνήσω -ελαφρά μόνο- στο ότι είναι εύκολη η προφορά. Πράγματι διαβάζονται όπως γράφονται, δεν έχεις να μαντέψεις. Eπίσης το ανάποδο είναι θεωρητικά εύκολο: είναι ελάχιστοι οι φθόγγοι που μπορούν να γραφτούν με δύο τρόπους. Παίζουν βέβαια κάτι αποηχοποιήσεις, αλλά κι αυτές είναι εύκολες. Δεν χρειάζεται καν να τις μάθεις: αν δεν τις κάνεις, πονάει η γλώσσα σου. Και πράγματι μπορεί να βλέπεις 5-6 σύμφωνα στη σειρά αλλά σπάνια είναι πάνω από 2-3 ήχοι.
    Η δυσκολία κατά τη γνώμη μου είναι αλλού. Βήμα πρώτο: δυο-τρία «σ», άλλα τόσα «τσ», κανα δυο «τζ», και βάλε και 3 «ζ» από τα καλά (θα το κάψουμε απόψε κυρ Στέφανε). Έλεγα παλιά ότι η γλώσσα ακούγεται σαν θόρυβος στα ερτζιανά. Βήμα δευτερο: Αλληλουχίες των προηγουμένων. Εκεί έχει πανηγύρι. Άντε κι έμαθες τους φθόγγους. Πες τους και τον έναν πίσω από τον άλλον! Προσωπικά με ζορίζει πολύ.

    Καμιά φορά κάνω crash courses ελληνικών σε μαθητές λυκείου. Μια από τις ασκήσεις είναι «γράψτε το όνομά σας και το χωριό σας στο ελληνικό αλφάβητο». Τους έχω πεί ότι το σ προφέρεται «s».
    – Το ś πώς είναι στα ελληνικά;
    – σ
    – Και το sz;
    – σ
    – …

  79. Konstantinos said

    Κι ο κολεγκας (συναδελφος, σύντροφος) των βορειων

    Κι ο κολεας (φίλος) των πατρινων. (Κυρ Μπιλ Ελληνοφρενεια)

  80. Γιάννης Ιατρού said

    78: Τ’ άλλα σχόλια δεν έχω προλάβει να τα διαβάσω, αλλά αυτό του Μανδραγόρα με πέθανε! Ούτε ανέκδοτο νά ΄ταν, ωραίο! 🙂 🙂 🙂

  81. Λεύκιππος said

    70 Ευχαριστώ πολύ

  82. Πουλ-πουλ said

    ‘Aγγελος, Triant

    Aγγελος: Και εγώ ως μέτοικος από την πλ. Αμερικής είχα κάνει την 6η δημοτικού στο 24ο.
    Triant. Οι αδικίες από δασκάλους αφήνουν ανεξίτηλες πικρίες. Έχω και εγώ παρόμοιες εμπειρίες. Ωστόσο, ο Αγγελλόπουλος που τον είχα δάσκαλο στην 6η, ήταν μεν ένας αυστηρός και βαρύς τύπος, έκανε όμως εξαιρετική δουλειά. Ακόμη θυμάμαι τις λεγόμενες αναγνωστικές εργασίες που μας ανέθετε, δηλ. εκθέσεις με ελεύθερο θέμα που διάλεγε κάθε μαθητής κατά βούληση. Και τα σχήματα του λόγου τότε τα έμαθα, και τα κρατάω ακόμη.

  83. Pedis said

    -> 74 – Από περιέργεια, έχει κανείς υπόψην του σε τι ύψη κινείται το κονδύλι για τις οικογένειες των τελειόφοιτων και υποψήφιων για τα κολλιτζ, να προετοιμαστούν για τη συνέντευξη και να συντάξουν την αίτηση στο κόλλιτζ της αρεσκείας τους;

    An entire industry of coaches and tutors thrives on the model’s
    feedback loop and the anxiety it engenders. Many of them cost serious
    money. A four-day “application boot camp,” run by a company called
    Top Tier Admissions, costs $16,000 (plus room and board).

    During the sessions, the high school juniors develop their essays, learn how to “ace” their interviews, and create an “activity sheet” to sum up all the awards, sports, club activities, and community work that admissions officers are eager to see.

    Weapons of Math Destruction
    Cathy O’ Neil

  84. Pedis said

    Συνεπώς, πτωχοί μου ψωροκώστενοι, ούτε και στην εισαγωγή στα πανεπιστήμια έχουμε την πατέντα. Τιποτα. Άχρηστοι.

    Τα δίνεις όλα σε τέσσερις μέρες, αντί να τα στάζεις μήνα με το μήνα για ένα-δύο-τρία χρόνια, το παιδί ξεκούραστο, χαρούμενο και υγιές και πάει χωρίς άγχος στο πανεπιστήμιο που αντέχει η τσέπη του μπαμπά!

  85. Pedis said

    Υπάρχουν κι άλλοι τύποι ντήλ:

    The most effective coaches understand the admissions models at
    each college so that they can figure out how a potential student might
    fit into their portfolios. A California-based entrepreneur, Steven Ma,
    takes this market-based approach to an extreme. Ma, founder of
    ThinkTank Learning, places the prospective students into his own
    model and calculates the likelihood that they’ll get into their target
    colleges.

    He told Bloomberg BusinessWeek, for example, that an
    American-born senior with a 3.8 GPA, an SAT score of 2000, and eight
    hundred hours of extracurricular activities had a 20.4 percent shot of
    getting into New York University, and a 28.1 percent chance at the
    University of Southern California. ThinkTank then offers guaranteed
    consulting packages. If that hypothetical student follows the
    consultancy’s coaching and gets into NYU, it will cost $25,931, or
    $18,826 for USC. If he’s rejected, it costs nothing.

  86. sarant said

    83-85 Μωρέ μπράβο!

  87. Κουτρούφι said

    Στη Σίφνο, «κόλληας» είναι αυτός ο οποίος φροντίζει και καλλιεργεί τα κτήματα κάποιου άλλου. Έτσι, κατά κάποιον τρόπο συνεργάζονται. Aπό μοναχός μου το γράφω έτσι γιατί το -λ- προφέρεται διπλό και αν έγραφα -ια-, το -λια- θα λαμβανόταν ως μια συλλαβή. Ίσως, να υπήρχε και το -γ- το οποίο φαγώθηκε όπως πολλές φορές συμβαίνει στα Σιφνέκα όταν το -γ- βρίσκεται μεταξύ δυο φωνηέντων.

  88. mitsos said

    Καλησπέρα
    Προς στιγμή σκέφτηκα να επικολλήσω ένα κομμάτι για την Εκπαιδευτική πολιτική από την κριτική του Μαρξ στο πρόγραμμα της Γκότα (*). Άλλαξα γνώμη
    Θα αναρτήσω δικό μου μεγαλύτερο αλλά πιο επίκαιρο σεντόνι κι ας μην το διαβάσει κανείς

    Η υπεράσπιση της Δημόσιας Εκπαίδευσης δεν γίνεται πρωτίστως με νόμους ή τουλάχιστον όχι μόνο με νόμους. Εκτός αν το σύνθημα περιορίζεται στην υπεράσπιση του κρατικού ενάντια στο Ιδιωτικό ….

    Η υπεράσπιση του Δημόσιου χαρακτήρα της Εκπαίδευσης δεν γένεται κυρίως με πορείες είτε λιτανείες είτε με χτύπημα ταμ-ταμ και χτύπημα στο δρόμο της πατούσας.

    Η υπεράσπιση του δημοσιου χαρακτήρα της Εκπαίδευσης σημαίνει υπεράσπιση των δικαιωμάτων στην Εκπαίδευση για τα παιδιά που προέρχονται από οικογένειες ασθενέστερες κοινωνικά και οικονομικά.

    Αυτό δεν σημαίνει λοιπόν αντιπαράθεση για την ιδιοκτησία αλλά για την κατεύθυνση του κοινωνικού ελέγχου επί των Εκπαιδευτικών θεσμών. Η αντιπαράθεση περι του δικαιώματος της Ιδιοκτησίας Εκπαιδευτηρίων τείνει όμως να καλύψει την ουσία.

    Και η ουσία είναι πως απαιτείται επανακίνηση (restart all;a reboot )του εκπαιδευτικού συστήματος προσαρμογή στις νέες συνθήκες του Δημόσιου σχολείου και επαναπροσανατολισμό του στην Γενική Παιδεία δωρεάν και για όλους. Όχι στην εξυπηρέτηση των αναγκών της Τριτοβάθμιας και του συστήματος επιλογής σε αυτήν. Αυτό είναι ένα άλλο δικαίωμα των παιδιών. Δικαίωμα αλλά άλλο.

    Αλλό διότι η Αριστερά όφειλε ακόμα και σε συνθήκες οικονομικής ασφυξίας να τολμήσει rιζοσπαστικές αλλαγές διαχωρισμού των δυο δικαιωμάτων.

    Έχουμε πολύ περισσότερους γιατρούς , φυσικούς, δκηγόρους και μάνατζερς…από όσους χρειαζόμαστε ως κοινωνία και τους εξάγουμε ως προλετάριους πολυτελείας στην ΕΕ στο ΗΒ και στις ΗΠΑ. Τους περισσότερους καλά εξειδικευμένους μεν απολίτιστους δε. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι μορφωμένους απόφοιτους Λυκείου και ας είναι αρτοποιοίί ή ψυκτικοί . Και όχι υψηλής κατάρτισης Πληροφορικάριους που νομίζουν πως η Τζοκόντα είναι σοκολλατάκι.

    Το αν μπορεί το κράτος μας να επιδοτήσει περισσότερους φοιτητές είναι θέμα συζήτησης όπως και αν πρέπει. Εκείνο που χρειάζεται είναι να εξάγει το προϊόν των Πανεπιστημίων μας όπως κάνει 55 χρόνια τώρα η Σχολή Ικάρων ( και τελευταία και η Ευελπίδων ) διότι αλλιώς θα είναι καταδικασμένες οι προσπάθειες να αναπαράγουν το διδακτικό και Ερευνητικό προσωπικό τους.

    Αλλά αςαφήσουμε την Τριτοβάθμια δεν είναι αυτό το ζητούμενο διότι ούτε κανείς χρειάζεται στην Ελλάδα Χάρβαρντ ούτε υπάρχει δυνατότητα οικονομικής του στήριξης ( από Μαρινάκη ή μήπως από τους εφοπλιστες ; )
    Το θέμα είναι η Πρωτοβάθμια και η Δευτεροβάθμια που θα μπορούσε ακόμα και με τα ίδια κονδύλια να αναβαθμιστεί αλλά φαίνεται πως κανείς δεν νοιάζεται γιατί το προϊόν δεν πουλάει. Οι γονείς ζητάνε επιτυχία στις Πανελλήνιες αλλά αυτό είναι άδικο για τους νέους. Η ζωή τους , η κοινωνική τους θέση και η ευτυχία τους δεν εξασφαλίζεται με πτυχία.
    Όσοι εμπλέκονται στην Εκπαίδευση των νέων, ας προωθήσουν λοιπόν ( με λόγια και έργα ) Σχολεία Δημόσια που να μην μπορούν να τα συναγωνιστεί μήτε Κολέγιο μήτε φροντιστήριο.

    (*) Μια σκληρή κριτική στους Σοσιαλδημοκράτες που όμως έχει ως επίλογο την υποστήριξη της αδήριτης ανάγκης συμμαχίας κομμουνιστών με την Γερμανική Σοσιαλδημοκρατία

  89. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Ομόρριζη είναι και η λέξη κολεγιά, ο συνεταιρισμός δηλαδή. Σήμερα η λέξη χρησιμοποιείται κάποτε και κυριολεκτικά…

    Στην Κρήτη, είναι σε ευρεία χρήση (ακόμη…) η λ. ορτακιά ή ορταγιά ακριβώς με τη σημασία της κολεγιάς, με την καλή έννοια 🙂 του συνεταιρισμού, της κοινοπραξίας, της από κοινού εργασίας (ή και, απλώς, της παρέας, της συντροφιάς).
    Και ορτάκης = σύντροφος, συνεργάτης (< τουρκ. ortak)

    «Κι αν είναι να΄χω ορτάκη μου για λόγου σου τον πόνο,
    πάλι Εμινέ θα σ΄αγαπώ και δεν το μετανιώνω».
    Με έναν ιδιαίτερο Σωκράτη Μάλαμα. Στίχοι: Γ. Καράτζης, Μουσική: Πάρις Περυσινάκης. https://youtu.be/aKm8grTTKTQ?t=56

    – Όσο για την κολεγιά της κ. Υπουργού, δεν μπορεί να υπάρξει καλύτερο παράδειγμα για την αρνητική χροιά της λέξης: Αδιάντροπη και αισχρή συναλλαγή (πολιτική τε και οικονομική…)

    25, Divolos
    Αυτό που σωστά περιγράφεις, δηλ. η συμφωνία για παροχή εργασίας σε γεωργικές –κυρίως– δουλειές ενός παραγωγού με την υποχρέωση εκείνου να προσφέρει αντίστοιχη εργασία στο μέλλον, είναι αυτό που εδώ λέμε «δανεικούς ή δανεικαρές». Πράγματι όμως, η πρακτική των «δανεικών», από κανόνας που ήταν πριν λίγες δεκαετίες, έχει γίνει η εξαίρεση σήμερα.

  90. Triant said

    82: Δεν με ενδιαφέρει καθόλου πόσο «εξαιρετική δουλειά» έκανε γιατί στην πραγματικότητα δεν έκανε. Το σημαντικότερο καθήκον του εκπαιδευτικού της Πρωτοβάθμιας είναι να κάνει τους μαθητές να αγαπήσουν το σχολείο. Και σε αυτό απέτυχε παταγωδώς στην περίπτωσή μου. Φοβάμαι μάλιστα ότι ων βαρύς και αυστηρός αυτό θα συνέβη και στην πλειοψηφία των μαθητών του.

    Άαχ! Τά ‘πα και ξαλάφρωσα – 50 χρόνια μετά!

  91. Αγγελος said

    (83, 85) Εκπλήσσομαι. Στην εποχή μου τέτοια πράματα δεν είδα. Από την τάξη μου (Κολλέγιο Αθηνών 1971) μπήκαμε δύο στο Πρίνστον, ένας στο Γέιλ, ένας στο Μπράουν, ένας στο Ντάρτμουθ, τέσσερις (!) στο ΜΙΤ, ένας (και όχι Εβραίος 🙂 ) στο Μπράνταϊς… — και δεν ξέρω να έκανε κανείς μας φροντιστήριο γι΄αυτό το σκοπό, για μερικούς μάλιστα ξέρω θετικά ότι δεν κάνανε. Κοντεύουν βέβαια 50 χρόνια από τότε, και τα πράματα μπορεί να έχουν αλλάξει…
    Aπό την άλλη, για κάθε τι για το οποίο υπάρχει στενότητα προσφοράς και ανταγωνισμός, μοιραία θα υπάρξουν και προπονητικές υπηρεσίες: φροντιστήρια για τις Πανελλήνιες [έχω όμως δει να διαφημίζονται και για το ΑΣΕΠ και ακόμα και για τις εξετάσεις της ΕΕ (!)], οι λεγόμενες boîtes à bac στη Γαλλία για το μπακαλορεά, και — όπως μαθαίνω τώρα — ανάλογα φρούτα και στις ΗΠΑ. Μπράβο του Steven Ma, που τουλάχιστον πληρώνεται μόνον αν πετύχουν οι συνταγές του!

  92. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    11>>Η διαφορά είναι ότι για να πάρεις πτυχίο από το δημόσιο ΑΕΙ πρέπει να κοπιάσεις. Από το Κολέγιο το παίρνεις με τον παρά σου.
    Κωλέγια

    89 ΜΙΚ >>ορτάκης
    Ε ταξιδιάρη λογισμέ με το κορμί μου ορτάκη
    στον κόσμο μην αφήσετε αγύρευτο σοκάκι

    Η απόπειρα της κυρίας υπουργού είναι πρόδηλα αντισυνταγματική και θα εκπέσει στα δικαστήρια, αλλά εκείνη θα έχει κάνει την υποχρέωσή της.

  93. Pedis said

    Ένα περιστατικό με πρωταγωνιστή τον παππού Αλβέρτο στο επαναστημένο Βερολίνο
    ——————————————————————————-

    Τον Νοέμβρη του ’18, τις μέρες μετά την παραίτηση από το θρόνο και τη φυγή του Κάιζερ στην Ολλανδία, σοσιαλίζοντες και μπολσεβικίζοντες φοιτητές κατέλαβαν το πανεπιστήμιο και έπιασαν όμηρους τον Πρύτανη του πανεπιστημίου του Βερολίνου και μερικούς καθηγητές που είχαν διαπρέψει στον εθνικισμό και τον μιλιταρισμό κατά τη διάρκεια του πολέμου.

    Κάποιοι άλλοι καθηγητές παρακάλεσαν τον Αινστάιν, που ήταν γνωστός αντιμιλιταριστής και σοσιαλίζων, σούι τζένερις, και θα είχε τον σεβασμό των φοιτητών φοιτητές, να προσπαθήσει να έρθει σε επαφή μαζί τους με σκοπό την απελευθέρωση των ομήρων.

    Ο Αινστάιν, ο οποίος αν και δεν πολυενδιαφερόταν για την τύχη των πατριδοκάπηλων συναδέλφων του δέχτηκε και κίνησε μαζί με τον Μαξ Μπορν και έναν άλλον ακαδημαικό, τον ψυχόλογο Βερτχάιμερ να συναντήσει τους καταληψίες.

    Εκεί, μετά από μερικές περιπέτειες, προσκλήθηκε να παρακολουθήσει την τελική συνεδριάση της επιτροπής των φοιτητών για τη μεταρρύθμιση των πανεπιστημιακών σπουδών που, αν καταλαβαίνω καλά από τα συμφραζόμενα, θα έβαζε τάξη στο πρόγραμμα σπουδών, στην ύλη των μαθημάτων, στα καθήκοντα των καθηγητών, των φοιτητών, παρακολουθήσεις, εξετάσεις και τα ρέστα.

    Τότε αντί να τα βρει για την απελευθέρωση των ομήρων τον ενδιέφερε να δηλώσει την αντίθεσή του στις προθέσεις των φοιτητών. Και όταν του εδωσαν τον λόγο τους είπε, σύμφωνα με τη μαρτυρία του Μπορν:

    I always thought that academic freedom is the most precious asset of the German university. A freedom that in no way prescribes to the professor what he should teach, and which leaves to the student the possibility of choosing lectures without much supervision and control. Your new statutes seem to abolish all this and to introduce exacting regulation. I would regret if the old liberties were to end.

    Albert Einstein as Pacifist and Democrat during World War I
    των Goenner και Castagnetti

    Θινκ αμπάουτ δατ που λέει κι ο Γούντης …

  94. Pedis said

    Τέλος πάντων, ένα ηθικό δίδαγμα από την ιστοριούλα είναι ότι σήμερα έχουμε να κάνουμε με κάτι πολύ χειρότερο από αυτό που αισθάνθηκε την ανάγκη να καταγγείλει ο παππούς Αλβέρτος:

    από τη μια η αγορά επιβάλλει το πρόγραμμα σπουδών στους ακαδημαικούς και οι ακαδημαικοί κάνουν ότι παίρνουν την πρωτοβουλία επειδή δήθεν είναι για το καλό των φοιτητών, της καριέρας τους, της γνώσης, του πανεπιστήμιου και της κοινωνίας …

    από την άλλη οι μισουποχρεωτικές παρουσίες, οι εργασίες για τις εργασίες, που κανείς δεν διορθώνει όπως πρέπει, μόνο για βαθμουλάκους που προστίθενται σε άλλους βαθμουλάκους, οι διδακτικές μονάδες τόσες ακριβώς όσες είναι οι υποτιθέμενες ώρες μελέτης του υποτιθεμένου μέσου φοιτητή ως προπαιτούμενο για περισσότερες διδακτικές μονάδες, τα πολλά, δήθεν προσφερόμενα, μαθήματα επιλογης ως τάχαμου εξειδίκευσης, μόνο και μόνο επειδή έχουν μεγάλο ειδικό βάρος στις αξιολογήσεις ιδρυμάτων και διδασκόντων, με εντυπωσιακούς τίτλους και αχταρμά πληροφοριών δεν είναι πανεπιστήμιο αλλά, στην καλύτερη περίπτωση, ανώτατες επαγγεματικές σχολές.

    Για να μην πούμε ότι όπου υπάρχουν δίδακτρα (δηλ. παντού, εκτός, ίσως, μονο από την Ελλάδα) η αξιολόγηση συν, αν υπάρχει κρατική χρηματοδότηση, είναι συνάρτηση του αριθμού των συνεπών, όπως λένε, φοιτητών. Τα πανεπιστημιακά ιδρύματα που είναι, πλέον, επιχειρήσεις και έχουν όφελος να προσελκύουν πελάτες-φοιτητές (βλ. όπεν ντέιζ), έχουν συμφέρον να περνάνε όλο και περισσότεροι φοιτητές τις εξετάσεις τους …
    με πίεση, με επιπλέον εξεταστικές περιόδους ανά μάθημα, με χάρες.

  95. Μαρία said

    90
    Ήταν ο πρώτος δάσκαλος που σου έλαχε;

  96. Pedis said

    # 91 – αυτό είναι άλλο, λέγεται μπρέιν ντρέιν.

  97. Pedis said

    Κι έπειτα μιλάμε για πρίν τι αρχές του ’80 και τη ρηγκανική μεταρρύθμιση με τις «αξιολογήσεις» των πανεπιστημίων …

  98. Μαρία said

    91
    Για παντός είδους εξετάσεις υπάρχουν φροντιστήρια ακόμα και φοιτητικά. Σε φοιτήτριες και μάλιστα του κολεγίου έκανα κι εγώ ιδιαίτερα .
    Τέτοια υπάρχουν και στη Γαλλία για mise à niveau λέει 🙂

  99. Triant said

    95: Όχι, δεν ήταν δάσκαλός μου. Ήταν διευθυντής του σχολείου και μια μέρα στο διάλειμμα, εκεί που έτρεχα στην αυλή με σταμάτησε, μου είπε ‘γιατί τρέχεις;’ (ή κάτι τέτοιο) και μου έδωσε ένα μάλλον δυνατό σκαμπίλι που μου κοκκίνησε το μάγουλο. Μαλάκας!
    Η πρώτη μου δασκάλα ήταν η κυρία Μαρία Σκορδά-Δημοπούλου, ένας άγιος άνθρωπος που θα θυμάμαι πάντα με αγάπη.

  100. Παναγιώτης Κ. said

    Τα φροντιστήρια κατά κάποιο τρόπο είναι συμβατά με την αρχή της ήσσονος προσπάθειας η οποία, έτσι και αλλιώς είναι εγκατεστημένη στον ένα ή στον άλλο βαθμό στους ανθρώπους. Εφόσον ο εκπαιδευόμενος δεν συνειδητοποιεί ότι δουλειά του είναι η μελέτη και όχι μόνο η απόλαυση της επιτυχίας του, έρχεται η στιγμή που τον πνίγει η υποχρέωση να περάσει τα μαθήματα.Περιέρχεται σε αδιέξοδο οπότε, στο φροντιστήριο αναζητεί την…ψυχική λύτρωση. Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα πετύχει σπουδαία πράγματα διότι το μείζον που είναι «στρώνομαι να τα μάθω» δεν επιτυγχάνεται. Δεν στρώνεται!
    Λόγω επαγγέλματος (Μαθηματικά) γνωρίζω ότι δεν καλείται να ασχοληθεί με γρίφους αλλά με τυποποιημένη γνώση. Είναι όμως αρκετά αυτά που υποχρεώνεται να μάθει και κάποια, έχουν και σχέση και με τα σχολικά Μαθηματικά τα οποία δεν τα είχε μάθει.
    Κάτω από την σημερινή πραγματικότητα όπου τετραετείς σπουδές σχεδόν διπλασιάζονται δηλαδή, μετά από 7 χρόνια κατά μ.ο παίρνει πτυχίο το 70% είναι απαραίτητο να υπάρξει κάποια λύση.
    Π.χ να υπάρξει μια συμβουλευτική για τον καινούργιο φοιτητή και να μην αφήνονται τα πράγματα σε ένα… αόρατο διδακτικό συμβόλαιο και από τα πράγματα αναποτελεσματικό, που εκφράζεται με την παραδοσιακή προτροπή «διάβασε»!

  101. leonicos said

    Ακόμα;

    Ντριιιιν!

  102. nikiplos said

    98@ Στη Γαλλία τα φροντιστήρια, όπως τα ξέρουμε εδώ στην Ελλάδα είναι εδώ και πολλά χρόνια το μόνιμο καθεστώς. Υπάρχουν για να βοηθήσουν τα παιδιά στο σχολείο, καίτοι εκεί το σχολείο έχει την τάση να διαβάζουν οι μαθητές στο σχολείο και όχι στο σπίτι, τουλάχιστον στις χαμηλότερες βαθμίδες.

    93@, 94@, Ελάχιστοι θα ενδιαφερθούν για θεωρητική κατεύθυνση σπουδών. Οι περισσότεροι θα απαιτήσουν επαγγελματικά πτυχία: Μηχανικών, Ιατρών, Δικηγόρων κλπ. Επομένως αυτό που λέει ο Αλβέρτος είναι καθαρά ακαδημαϊκό. Και είναι στον αέρα, αν δεν έχεις ένα δομημένο τρόπο οργάνωσης και αφήνεις τον κάθε Καίσαρα-Θεό να το κάνει μαγαζί του. Άλλωστε εκείνα τα ελεύθερα Πανεπιστήμια έβγαλαν τους Φον Μπράουν, Οπενχάϊμερ, Ζαχάροφ κλπ

  103. nikiplos said

    88@ Αγαπητέ Μήτσε, το θλιβερό δεν είναι που οι οπαδοί των σχολών Κοντοράβδη διέπονται από έναν άνευ όρων πιθηκισμό προς συστήματα ξένων προς εμάς χωρών με άλλη οργάνωση και παράδοση 400 χρόνων. Εύκολα καταλαβαίνει κανείς το δόλο που έχουν, καθώς δεν πείθουν ούτε τον πιο καλοπροαίρετο για τις προθέσεις τους.

    Το Θλιβερό, είναι που οι οπαδοί (κατά δήλωσίν τους) της Δημόσιας φύσης της Παιδείας στη χώρα μας, διέπονται από απαρχαιωμένες ιδέες των 70ς-80ς. Κάτι σαν συνθήματα θέσφατα που κανείς δεν τολμάει να πειράξει, σαν την Αγία Γραφή ας πούμε.Κάποια ερωτήματα εντούτοις είμαι υποχρεωμένος να θέσω (όχι κατ’ ανάγκη προς εσένα) :
    – Αλήθεια υπάρχει κοινός τόπος για την Παιδεία? Υπάρχει κοινή κατεύθυνση? Ποιά είναι η αναγκαία Ύλη και τι πρέπει τελικά να μάθουν οι μαθητές? Άλλοι λεν τους τρεις Ιεράρχες, άλλοι αρχαία από το νηπιαγωγείο, άλλοι μιλούν για πολυκλαδικό μη ταξικό σχολείο, άλλοι πάλι για χωρισμό κατευθύνσεων από το Δημοτικό, και όλο αυτό μου φέρνει σε έναν αχταρμά, όμοιον με αυτόν που έχουμε στο κεφάλι μας… Κι όταν λέω «άλλοι» δεν εννοώ εμένα τον καφενόβιο, αλλά ιθύνοντες νόες μεγαλοστελέχη που κατά καιρούς γίνονται πάρεδροι και διοικούν το ΠΙ.
    – Η υπεράσπιση του δικαιώματος στην εκπαίδευση των χαμηλότερων οικονομικά στρωμάτων σε τί συνίσταται? Θέλω να πω πως με τι κριτήριο θα επιλέξει κανείς τους μαθητές που προέρχονται από ασθενέστερα οικονομικά στρώματα ώστε να τους βοηθήσει? Θα επιλέξει τα παιδιά θαύματα? Θα επιλέξει τον μέσο όρο? Θα βγάλει φοιτητικό μισθό που ζητούσε κάποτε το ΑΚΕΠ?
    – Μοιραία η επιστημονική εξειδίκευση απαιτεί αξιολόγηση και μάλιστα μέσα από πολυσχιδείς κρησάρες διήθησης. Τι θα γίνονται εκείνοι που δεν θα περνούν τις σήτες? και που θα είναι οι πολλοί? Συναντώ συχνά τέτοιους ανθρώπους με πηχαίους τίτλους και από μέσα μου, βλέπω απολωλώτα πρόβατα, χαμένους σε λάθος δρόμο, ξεχασμένους στη διαδρομή. Που ασκούν μιαν ωραία κατά τεκμήριο επιστήμη, σαν τυφλοσούρτη, με σκονάκι, με συνταγολόγιο, απονευρωμένη και στείρα.

  104. nikiplos said

    100@ Παναγιώτη Κ. εδώ δεν πατάν οι καθηγητές στις παραδόσεις… Τους φοιτητές κατηγορούμε? Γνωρίζω πλειάδα μελών ΔΕΠ, που δεν πατούν ποτέ και συμπιέζουν ένα εξάμηνο 13 εβδομάδων σε 4 διδακτικές τον μήνα των αναπληρώσεων, μόνο και μόνο για να μην ξεβολευτούν οι ίδιοι. Και φυσικά επειδή περνούν τους φοιτητές είναι και οι αγαπητοί! Τι να σου κάνει ο Advisor?

  105. Nestanaios said

    99.
    Πατέρα δεν είχες?

  106. sarant said

    87 Kαι στην Αίγινα τα φιστίκια τα έχουμε «κολιγικά»

  107. Pedis said

    Σε πολλά σοβαρά τμήματα και σχολές του ελληνικού πανεπιστήμιου παρατηρούνται ποσοστά αποτυχίας από 50% και βάλε στις εξετάσεις, μεταξύ όσων φοιτητών προσέρχονται. Το ποσοστό επί του συνόλου του έτους είναι, βέβαια, πολύ μικρότερο.

    Ποιος να είναι ο λόγος;

  108. Pedis said

    :107 – Το ποσοστό επί του συνόλου … -> Το ποσοστό επιτυχίας επί του συνόλου των εγγεγραμμένων του έτους ..

  109. Nestanaios said

    90.
    Δύο πράγματα πρέπει να γίνουν.

    1. Οι μαθητές να βαθμολογούν τον δάσκαλο/καθηγητή και αυτός/αυτή να τοποθετείται εκεί που του/της αρμόζει.

    2. Από την αρχή της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, ο μαθητής πρέπει να έχει δικαίωμα επιλογής καθηγητού για ορισμένα μαθήματα βασικά όπως είναι η φυσική, μαθηματικά, χημεία, ιστορία και γλώσσα. Στην αρχή μεταξύ δυο καθηγητών και αργότερα μεταξύ τριών και γιατί όχι μεταξύ τεσσάρων? Και αυτό είναι κάτι που μπορεί να γίνει και αυτό είναι κάτι που πρέπει να γίνει για να μη μιλάμε μόνον για κακούς μαθητές.

  110. ΣΠ said

    107
    Κάποτε ένας καθηγητής είχε πει στους φοιτητές: «Τι διαμαρτύρεστε; Πέρασε το 400% όσων παρακολουθούν το μάθημα».

  111. Nestanaios said

    107.
    Δυστυχώς, δεν έχεις καταλάβει τι γίνεται. Οι ξένοι το γνωρίζουν πολύ καλά. Ο Αισχύλος το γνώριζε καλλίτερα «ἀλλ’ οὔτε σιγᾶν οὔτε μὴ σιγᾶν τύχας».

  112. ΓιώργοςΜ said

    >Αυτό που χρειαζόμαστε είναι μορφωμένους απόφοιτους Λυκείου και ας είναι αρτοποιοίί ή ψυκτικοί . Και όχι υψηλής κατάρτισης Πληροφορικάριους που νομίζουν πως η Τζοκόντα είναι σοκολλατάκι.

    Α μπράβο!

    Όλη η κουβέντα μέχρι τώρα ξεκινάει με αφετηρία την παραδοχή πως σκοπός του Λυκείου είναι η προετοιμασία για την εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο.
    Πήγε να κάνει κάποια βηματάκια ο Γαβρόγλου για να αποδομήσει αυτή τη νοοτροπία αλλά ένας κούκος δε φέρνει την άνοιξη.

  113. Triant said

    105: Τι, να πάει να τον δείρει; Προφανώς δεν σου περνάει από το μυαλό ότι τότε, την δεκαετία του 60, επιτρεπόταν το ξύλο στο Δημοτικό. Και με τον χάρακα, και σκαμπίλια, και τράβηγμα του αυτιού και της φαβορίτας, γενικά είχε ποικιλία.

  114. giorgos said

    http://katotokerdos.blogspot.com/2014/04/7.html#more

  115. ΓΤ said

    #113 Μαρούσι, 1ο Δημοτικό, Σεπτέμβριος 1974: στην ανάρτηση της σημαίας, κάποιο παιδί της ΣΤ’ Δημοτικού κουνιόταν, δεν στεκόταν «προσοχή». Τον καλεί μπροστά ο Διευθυντής του σχολείου, ο Δημήτρης Σιαπάτης, και του ματώνει τα χείλια. Τέσσερα χαστούκια θυμάμαι, ήμουν «πρωτάκι» τότε, ακόμα ακούω τα χαστούκια, τρομοκρατία στις τρυφερές ψυχές. Ξύλο στις τάξεις πολύ. Στην Δ’ Δημοτικού ο δάσκαλος, ο Αντώνης Αγγελέρος, τσάκιζε παλάμες με τον χάρακα. Ακόμα ακούω το κλάμα του συμμαθητή μου Δημήτρη Χαβενετίδη, ενός παιδιού που είχε βρεθεί αλεξίπτωτο στην Αθήνα, είχε κατέβει από το Δοξάτο Δράμας, δεν μπορούσε να προσαρμοστεί κ.λπ. Στην ΣΤ’ Δημοτικού ο δάσκαλος, Δημήτρης Τζαβάρας, μισούσε όσους είχαν μακριά μαλλιά, και σε βούταγε από τα μαλλιά, σε τραβούσε και σε σήκωνε από την καρέκλα. Βρήκα τότε τον τρόπο να τον εκνευρίσω, είχα τα πιο πολλά μαλλιά στην τάξη. Όταν ερχόταν να με τραβήξει, σηκωνόμουν ταυτόχρονα με την κίνησή του, κι έτσι δεν πονούσα. Μετά, έκαναν το ίδιο κι όσοι –λίγοι, βέβαια– διατηρούσαν αντισυμβατική κόμη. Τρία χρόνια μετά, στο τέλος του Γυμνασίου, μάθαμε ότι αυτός ο δάσκαλος καρφώθηκε σε φράχτη με το αυτοκίνητό του και σκοτώθηκε. Στήσαμε πανηγύρι στο προαύλειο, στο 1ο Γυμνάσιο Αμαρουσίου πια. Δεν ξέρω γιατί, ακόμη πανηγυρίζω εκείνο τον θάνατο, οι δάσκαλοι σε σημαδεύουν…

  116. mitsos said

    @103 Nikiplos.
    Τα ερωτήματα που θέτεις τα έχω κι εγώ. Αλλά έχω καταλήξει ότι στα περισσότερα δεν μπορούμε να έχουμε ούτε χρειαζόμαστε μονοσήμαντες απαντήσεις αφού στην κοινωνία μας υπάρχουν διαφορετικά συμφέροντα και αυτά είτε θέλουμε είτε όχι θα εκφράζονται και μέσα στο Εκπαιδευτικό σύστημα.

    Όμως κάποιους βασικοί στόχοι και κατευθύνσεις μπορούν να γίνουν κοινά αποδεκτοί. Ο πλήρης έλεγχος της Παιδείας του κάθε ατόμου ούτε μπορεί ούτε είναι καθήκον του Εκπαιδευτικού συστήματος κάθε χώρας.
    Η υποχρεωτική Εκπαίδευση έχει τρια βασικά καθήκοντα
    Α) η εξοικείωση με τους προφορικούς , γραπτους ( και ηλεκτρονικούς ) κανόνες και κώδικες επικοινωνίας. Γλώσσες, Μαθηματικά κ.λ.π ώστε να μπορεί ο μαθητής να μιλά, να διαβάζει , να γράφει και να υπολογίζει.
    Β) μέσω αυτών ο μαθητής να αρχίζει να μαθαίνει πως να μαθαίνει και πως να χειρίζεται στην καθημερινή ζωή του και στις σχέσεις του με άλλους ανθρώπους τις αντιθέσεις που πηγάζουν από την βασική αντίθεση του Εγώ με το Εμείς.
    Γ) και σπουδαιότερο, στην Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση να έρθει σε επαφή με τον Ανθρώπινο πολιτισμό ( κοινωνικές δομές , νόμοι, επιστημονικές θεωρίες και τεχνολογικές κατακτήσεις , καλλιτεχνικά έργα … ). Να αποκτήσει συνείδηση πως η γνώση είναι στενά συνδεδεμένη με τις τρεις αξίες της ζωής ( Αληθές , Όμορφο, Αγαθό ) και συνεπώς η γνώση δεν είναι μέσον επιβίωσης και κοινωνικής υπεροχής αλλά είναι αυταξία και επιλογή τρόπου ζωής (ολόκληρης)
    Δυστυχώς αυτό απαιτεί διαφορετικά σχολεία μέσα στα οποία το λάθος να απενεχοποιείται και οι μαθητές να ενθαρύνονται στην αυτενέργεια . Και όμως ακόμα ζούμε στον μεσαίωνα όπου τα σχολεία δαιμονοποιούν το κινητό γιατί είναι ανίκανα να καθοδηγήσουν την αξιοποίησή τους.

    Όσο για την ανάγκη αξιολόγησης ( μαθητών καθηγητών, διοκητικών υπαλληλων …): ας συνειδητοποιήσουμε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ότι υπάρχουν τρεις τύποι αξιολόγησης. α) Αξιολόγηση ως μέσον διδακτικής και επιμόρφωσης. β) Αξιολόγηση ελέγχου της εκπλήρωσης στόχων και του ελάχιστου αναγκαίου προαπαιτούμενου για την προσγωγή σε επόμενο στάδιο και γ) Αξιολόγηση διαγωνιστική με στόχο την επιλογή των καλύτερων. Πριν φτάσουμε στο γ) ας ασχοληθούμε λίγο με τα δύσκολα α) και β) . Το γ) είναι το εύκολο διότι οι Άριστοι, εξ ορισμούθα λέγαμε, δεν θα χασούν ακόμα και αν κάποια στιγμή τους κρίνουν Άχριστοι και Αχρηστοι.

  117. Σ said

    115. Τι μου θύμισες! Έχω ανάλογη εμπειρία δασκάλας που με αντιπαθούσε. Σκοτώθηκε το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς.
    Το θεώρησα σωστό και δίκαιο. Ανελέητα είναι τα παιδιά.

  118. ΓιώργοςΜ said

    113-115
    Πριν από αρκετά χρόνια, σε κάποιο μνημόσυνο νομίζω, βρέθηκαν κάποιοι θείοι μου με έναν εξαιρετικό, υπέργηρο πλέον, δάσκαλο, που είχε διδάξει κι εκείνους. «Όλα καλά, δάσκαλε, αλλά πολύ ξύλο φάγαμε τότες», είπαν οι μπαρμπάδες, ηλικίας 65+, μεγαλωμένοι στα χωράφια και τις οικοδομές, όχι τίποτε… κολλεγιόπαιδα 🙂
    Η απάντησή του ήταν περίπου αυτή: «Την εποχή εκείνη, με το που γεννιόταν το παιδί, έτρωγε ξύλο.Ξύλο από τη μάνα και τον πατέρα του επειδή έκλαιγε, ξύλο από το δάσκαλο, πολύ ξύλο. Έτσι μάθαμε κι εμείς. Το μόνο που μπορεί να γίνει, γενιά με τη γενιά, είναι να μειωθεί αυτό το πράγμα, αλλά δε μπορεί να ξεκοπεί το σχολείο από την κοινωνία»

    Ο δάσκαλος αυτός, ειρήσθω εν παρόδω, εξέδιδε για πολλά χρόνια το περιοδικό «Το σχολείο και το σπίτι», απευθυνόμενο σε εκπαιδευτικούς, κυρίως δασκάλους Δημοτικού, και για τρία χρόνια τη «Μαθητική χαρά», περιοδικό για μαθητές. Οι παλιοί δάσκαλοι ίσως θυμούνται τα περιοδικά, το πρώτο το συνέχισε ο γιος του. Δεν ήταν δηλαδή καθόλου τυχαίος.

    Το ξύλο στο Δημοτικό ήταν στην ημερήσια διάταξη και τα δικά μου χρόνια-τελείωσα το ’80.

    Νομίζω πως δεν είναι το ξύλο αυτό καθαυτό το πρόβλημα, αλλά η αδικία που το κάνει να πονάει.

    Ο πατέρας μου έλεγε πάντοτε «το ξύλο είναι για τα ζώα, που δεν καταλαβαίνουν, στους ανθρώπους μιλάμε». Μια ξυλιά στο χέρι ή στον πισινό, σε παιδιά 3-4 χρονών ήταν αποδεκτή παιδαγωγική μέθοδος (και ίσως και να είναι): Όταν είναι να κόψεις μια επικίνδυνη συνήθεια, πχ να παίζεις με τις κατσαρόλες στην κουζίνα, δε μπορείς να μιλήσεις λογικά και να εξηγήσεις σε ένα τρίχρονο, πρέπει να συνδέσεις το λάθος με κάτι επώδυνο. Έτσι, έφαγα μερικές ξυλιές στον πισινό, κατά καιρούς, ως τα 4-5 μου. Δεν τις θυμάμαι καθόλου.
    Μία όμως, που θεωρώ πως την έφαγα άδικα, τη θυμάμαι ακόμη. Δεν πόνεσε, ήταν σχεδόν πείραγμα παρά χτύπημα, αλλά μου κακοφάνηκε.

  119. nikiplos said

    113@, 115@
    Και στα 70ς υπήρχαν δάσκαλοι που σήκωναν το χέρι με σκληρό τρόπο…Δημοτικό σχολείο (επαρχία ) στην πρώτη Δημοτικού (1975) μια Δασκάλα με είχε βάλει τιμωρία, όρθιο κερνώντας με και αρκετές σφαλιάρες καθόλη τη διάρκεια της ημέρας, χωρίς ιδιαίτερο λόγο, ούτε καν κάποια συγκεκριμένη αιτία ή αφορμή είχα δώσει. Ήταν άκρως συντηρητική και μάλλον είχε άλλα προβλήματα εξωεκπαιδευτικά και πολλά προσωπικά αν κρίνω από τη μετέπειτα πορεία της. Ακολούθησαν κι άλλοι δάσκαλοι που χτυπούσαν με μέτρο και κυρίως μάλλον συμβολικά, αλλά αυτό το πρώτο και άδικο ας πούμε ξύλο το θυμάμαι ακόμη… ίσως γιατί ήταν και το πρώτο…

    Στην μετέπειτα ζωή μου, ακολούθησαν αρκετές ευκαιρίες αδικιών εις βάρος μου, κάποιες από τις οποίες έφτασαν στα όρια να με περιθωριοποιήσουν, ευτυχώς είχα γερές κεντρομόλους δυνάμεις. Με βοήθησαν να συνειδητοποιήσω τη φενάκη της Δικαιοσύνης και του «κοινού περί δικαίου αισθήματος», θωρακίζοντάς με, με μια κριτική σκοπιά η οποία συνίστατο κυρίως στο «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω». Εκείνοι που ζητούσαν παραδειγματική τιμωρία ήταν οι πρωτοπόροι στις βρωμιές. Ανεξαρτήτως φρονήματος, ομάδας, αγέλης, οι άνθρωποι ανέκαθεν τιμωρούσαν σκαιότατα τους αδύναμους, φτωχούς, μη έχοντες μέσον κλπ, ενώ εξαντλούσαν την επιοίκειά τους στον ισχυρό, στον οικονομικά δυνατό, στον έχοντα μέσον, δόντι, κονέ κλπ…

    Δέχτηκα ως τυχερός κι εγώ την επιείκεια και τη συγχώρεση από ανθρώπους που με έκριναν, δέχτηκα δεύτερες και τρίτες ευκαιρίες, και αυτό ήταν το μόνο που απέκτησα ως μότο: Κρίνε ως σαν να ήσουν εσύ ο υπαίτιος.

    Στα χρόνια μου ως πραγματογνώμονας σε διάφορες υποθέσεις, συχνά-πυκνά συνάντησα ανθρώπους που καίτοι είχαν διαπράξει το ίδιο αδίκημα στο παρελθόν και τους είχα βοηθήσει, ήταν δριμύτατοι απέναντί μου και σκαιότατοι απέναντι στον εκάστοτε υπαίτιο, τυπικά κυρίως, γιατί η ελληνική δικαιοσύνη την τυπική ευθύνη καταδιώκει κυρίως…

  120. loukretia50 said

    113. Δυστυχώς είναι αλήθεια, έπεφτε πολύ ξύλο τότε.
    Σε ιδιωτικό μεγάλης επαρχιακής πόλης τα παιδιά ήταν λίγα και γνωστοί οι γονείς, το ξύλο με το χάρακα αποτελούσε πάγια πρακτική συμμόρφωσης, συχνά εντελώς άδικα.
    Και όπως γράφει και ο ΓιώργοςΜ, το άδικο πονάει περισσότερο και δεν ξεχνιέται.
    Φανταστείτε πόσο επώδυνο είναι για παιδιά που δε μεγάλωσαν με ξύλο και φωνές, να υφίστανται προσβολές και παραδειγματικές τιμωρίες, χώρια ο σωματικός πόνος.

    Βέβαια δεν ήταν μόνο για τους άτακτους – πολλά τα κακομαθημένα πιτσιρίκια! – αλλά και για τους αδιάβαστους, ακόμα και για μικροπταίσματα, γιατί έπρεπε να διατηρηθεί η φήμη του «καλύτερου» σχολείου με απόφοιτους που αριστεύουν στις εισαγωγικές για το γυμνάσιο.
    Διακρίσεις λόγω φύλου δε γίνονταν, άλλωστε συχνά την πλήρωνε ολόκληρη η τάξη, ειδικά αν δεν καρφώναμε τον «ένοχο». Το είχαμε αποδεχτεί, νοιώθαμε λίγο ήρωες. Βοήθαγε και το γεγονός ότι έπεφτε άγριο ξύλο και μεταξύ των παιδιών!
    Ακόμα χειρότερα, ήταν αρκετοί οι γονείς που όχι μόνο δεν ενοχλούνταν, αλλά επαινούσαν τους δασκάλους, γιατί προφανώς κι εκείνοι αυτή τη μέθοδο είχαν γνωρίσει.
    Φυσικά όσοι διαμαρτύρονταν δεν έβγαζαν άκρη και ήξεραν πως στο δημόσιο είναι χειρότερα.
    Αντίθετα το συγκεκριμένο γυμνάσιο ήταν για τα μπάζα, καθαρή επιχείρηση – αργούσαν οι εξετάσεις για πανεπιστήμιο! – και οι περισσότεροι συνεχίσαμε σε δημόσια, όπου μετά το απίστευτο σοκ της προσαρμογής, οι πρώτες τάξεις ήταν περίπατος.
    Δε θα ξεχάσω ποτέ ένα κορίτσι με ελαφρά νοητική υστέρηση που έτρωγε ξύλο καθημερινά και ένα αγόρι πολύ φιλότιμο που είχε σίγουρα δυσλεξία και μόνο σε προφορική εξέταση απαντούσε σωστά.
    Τώρα προχωρήσαμε σε πιο εκλεπτυσμένους τρόπους τιμωρίας και διαπόμπευσης – η ψυχολογική βία καλά κρατεί.
    Δυστυχώς παντού.

  121. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Μέσα δεκ 70, σε ιδιωτικό δημοτικό του Περιστερίου, όποιος είχε την ατυχία να τον στείλουνε στο γραφείο, στον κύριο Λευτέρη, σύζυγο της ιδιοκτήτριας/διευθύντριας, ήξερε πως την είχε κάτσει τη βάρκα. Δεν είχα ποτέ την εμπειρία, αλλά θυμάμαι συμμαθητή μου που τον βγάλανε λιπόθυμο από το γραφείο.
    Θυμήθηκα τώρα και την (όσο βάσταγε η χούντα ακόμα) φωτό του Παπαδόπουλου στην αίθουσά μας, πάνω από την εικόνα του Χριστού. Έτσι, να καθορίζεται αυστηρά και η ιεραρχία.

    Και ναι, θυμάμαι και εκείνο το βροντερό -όσο και αδικαιολόγητο- χαστούκι από τον μυώδη πιθηκάνθρωπο γυμναστή στη β’ δημοσίου γυμνασίου.

  122. sarant said

    Όπως λέτε, συμφωνούσαν και οι γονείς. Το κρέας δικό σου, τα κόκαλα δικά μου που έλεγε ο Καζαντζάκης

  123. ΓΤ said

    #115 ανάρτηση σημαίας —–> ἐπαρση σημαίας

  124. loukretia50 said

    Η προσοχή στην έπαρση/υποστολή σημαίας και την πρωινή προσευχή όχι μόνο ήταν κανόνας αλλά έδινε και τις περισσότερες αφορμές για τιμωρία – ή να βγάλουν το άχτι τους μερικοί.
    Αν είναι δυνατόν να τραβάνε αυτιά επτάχρονων γιατί κουνήθηκαν ή γέλασαν.
    Τόλμησα να χασμουρηθώ κάποιο πρωί που μας μιλούσε ο διευθυντής – το συνήθιζε – και μια καλή δασκάλα μου τράβηξε τα κοτσιδάκια πολύ δυνατά.
    Μέχρι να πάω στο γυμνάσιο, είχα καθιερώσει κοντό καρεδάκι, προς μεγάλη απογοήτευση των γονιών μου.
    Δεν είναι παράξενο που δε θυμάμαι πολλά ευχάριστα απ΄το δημοτικό.
    Μόνο στενάχωρες εικόνες και μια απίστευτη βαρεμάρα στα μαθήματα.

  125. Μαρία said

    122
    Και επαύξαναν. Γιατί δεν τους βαράς; μου έλεγαν.

    Νικοκύρη, ο παλιός σου ιστότοπος γιατί δεν λειτουργεί; Ήθελα να λινκάρω τους Τορκουεμάδες του σχολείου του Νιρβάνα.

  126. 122

    http://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/anthology/literature/browse.html?text_id=392

  127. Μαρία said

    126
    Χα, χα, μεγάλο ρεμάλι ο Κότταλος. Τι να σου κάνει κι η μανούλα του 🙂

  128. Πουλ-πουλ said

    Βλέποντας τα σχόλιά σας για το ξύλο στους μαθητές των αστικών περιοχών, συγχωρέστε με, αλλά μου ξέφυγε ένα χαμόγελο. Θυμήθηκα τον μακαρίτη πεθερό μου, που ήταν 30 χρόνια δάσκαλος σε ορεινό χωριό της Αρκαδίας. Έλεγε λοιπόν, ότι το πιο πολύ ξύλο έπεφτε, όχι για αταξίες, αλλά γιατί τα παιδιά ερχόντουσαν άπλυτα στο σχολείο, με μαύρα νύχια.

  129. loukretia50 said

    Νικοκύρη, και λοιποί σοφοί, δε θυμάμαι, υπάρχει άρθρο για το πως προέκυψε η έκφραση «το ξύλο βγήκε απ΄τον Παράδεισο?»

  130. Πουλ-πουλ said

    129
    Αυτή η άτιμη αμφισημία του τίτλου. Το «βγήκε» σημαίνει προήλθε ή εξοβελίστηκε;

  131. loukretia50 said

    130. ….ακριβώς αυτό σκεφτόμουν!

  132. ΚΑΒ said

    126. Ευχαριστώ που μου το θύμισες. Είχα να το διαβάσω από το 2003.

    Κάτω από το κείμενο υπάρχει σχέδιο τιμωρίας μαθητή βασισμένο σε τοιχογραφία της Πομπηίας. Κάποιος κρατάει τον μαθητή στην πλάτη με γυμνωμένα τα οπίσθιά του, άλλος κρατάει από τα πόδια τεντωμένο το κορμί του μαθητή και ο δάσκαλος είναι έτοιμος να τον ξυλοφορτώσει με δεν ξέρω τι.

  133. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    119. Στο τέλος της 6ης δημοτικού, ενώ στο τελικό διαγώνισμα σε 5 μαθήματα πήρα 45/50 μαζί με ένα άλλο παιδί ( άριστος συμμαθητής μου και συμφοιτητης* με εταιρεία συμβούλων και πολλες αλλες υψηλες θεσεις) και βγήκαμε πρώτοι, επειδή ήμουν πολύ άτακτος πήρα ναθμο προσγωγης μόλις 9 και όχι 10 και ο πατέρας μου δεν μου αγόρασε ποδήλατο και απο τότε -ευτυχώς- έγινα και λίγο αλήτης( σχεδόν χωρίς αιτία). Προσποιήθηκα ψυχικό τραύμα, αν και ένας φίλος μου έδωσε το δεύτερο ποδήλατο του, όποτε μετά από κανά δυο μήνες το παράτησα. Μετά από 4 χρόνια ήθελα μοτοποδήλατο που αγόρασα τελικά μόνος μου με χρήματα που κέρδισα από μαθήματα σε παιδιά ως φοιτητής. Λίγο πριν είχα αγοράσει ένα πολύ καλό μεταχειρισμένο κασετόφωνο AKAI από τον άριστο συμμαθητή και συμφοιτητή μου.

    * που όμως τον έδερναν τα άλλα παιδια επειδη ήταν αντιπαθεστατος και ψευτης

  134. sarant said

    125 Όπως σχεδόν κάθε χρόνο, το παλιό μου σάιτ είναι πεσμένο διότι ξέχασα να ανανεώσω το domain name. Ίσως αύριο

  135. Αγγελος said

    Μα, Αφώτιστε (133), 45/50 = 9/10 ακριβώς! Σωστά σου βάλαν λοιπόν 9 στα 10 αν είχες πάρει 45 στα 50!

  136. Nestanaios said

    121.
    Ο Παπαδόπουλος το 1968 είχε απαγορεύσει τον ξυλοδαρμό στα σχολεία, αλλά δυστυχώς δεν κυβερνούσε ο Παπαδόπουλος αυτόν τον τόπο. Τον κυβερνούσε πάντοτε η κατσίκα που θρέφει τους θεούς. Τον Δία και τους λοιπούς. Αν θυμάμαι καλά, την έλεγαν «Αμά(λ)θεια».

  137. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    126 . Η Κοκκίνου το έκανε όμορφη παράσταση
    https://www.theatermag.gr/2019/04/19/oi-mimoi-sto-theatro-sfendoni/

  138. loukretia50 said

    136. Της Αμά(λ)θειας το κέρας φαίνεται πως είναι τέρας
    Και η μόδα της φοβέρας προφανώς δεν έχει πέρας

  139. 136 Τον είχε όμως επιτρέψει στα κρατητήρια και στα στρατόπεδα οπότε ισορροπούσε το πράμα. Ευτυχώς, γιατί μπορεί να πρόεκυπτε καμιά εκτροπή και να βγαίνανε τπτ τανκς στους δρόμους.

  140. loukretia50 said

    Χχτήνος, σωστά τα λες!
    Αυτό για το ωραίο που μας θύμισες στο 126 :

    Απάγγειλέ μας, Κότταλε , για να τα εμπεδώσεις,
    και συ μητέρα συνετή, να τονε καμαρώσεις,
    τι μάθαμε λοιπόν εδώ για τ΄αγαθά της γνώσης?

    Ο τάλας νέος προσπαθεί λιγάκι να στανιάρει
    Ορθώνει το ανάστημα, μην πάρουνε χαμπάρι
    πως δεν είναι αλώβητος και άλλες τόσες πάρει.
    Γιατί ο σοφός παιδαγωγός και η προχώ μητέρα
    νομίζουν πως με βούρδουλα μονάχα και φοβέρα
    εμπνέεται και πειθαρχεί σε θεΪκούς κανόνες.
    Και πόνος «μέτρον άριστον» για νέους αλαζόνες

    Ο πονεμένος μαθητής στριγκιά φωνή υψώνει :
    -Ω! συ, μούσα αθάνατη, που η δόξα στεφανώνει,
    γιατί κρατάς μαστίγιο που με εξουθενώνει,
    αντί για λύρα μαγική? προς τι τέτοιο καψόνι?

    Πιστεύεις πως με βογγητά, με φόβο και με μένος
    θα σε δοξάζω πρυνηδόν και εξευτελισμένος?
    Αν θέλεις νάμαι ποιητής ελευθερία δώσ’μου.
    Μονάχα τότε θα υμνώ την ομορφιά του κόσμου
    ΛΟΥ
    «’Ανθρωπος αγράμματος, ξύλο απελέκητο» .
    ερμηνεία : πελεκήστε τον καλά για να μάθει.*

    *(Είναι τόσο θλιβερό που δε βγάζει ρίμα)

  141. Δεν παλεύεσαι ψιψίγκω 🙂
    Πάρε ένα χτηνώδη Τουρκαλά που ακούω εσχάτως.

  142. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    140. Προὐχώρησεν ἡ νὺξ εἰς τὸ Ῥωμέικον καὶ ἔχω τὴν πεποίθησιν ὅτι δύναμαι νὰ εἰσφέρω τὸν πνευματικὸν ὀβολόν μου εἰς τὴν σεβαστὴν ὁμήγυριν.

    Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἡ ῥάβδος ἦτο τὸ κατ᾿ ἐξοχὴν παιδευτικὸν μέσον, τόσον διὰ τὴν ἐπιβολὴν τῆς κοσμιότητος, ὅσον καὶ δι᾿ αὐτὴν ταύτην τὴν μάθησιν.

    Νέος δημοδιδάσκαλος, ὐπὸ νεωτερικῶν ἰδεῶν ἐμφορούμενος, ἄφησεν κατά μέρος τὸν χάρακα καὶ προσεπάθησεν νὰ ἐκπαιδεύσει τοὺς μαθητάς του διὰ μόνης τῆς πειθοῦς.

    Δυστυχῶς αἱ προσπάθειαί του ἀπέβησαν ἄκαρποι. Οἱ πλεῖστοι τῶν μαθητῶν, μόλις ἐξέλιπεν ἡ ἀπειλὴ τῆς ῥάβδου, ἐλαχίστην προσοχὴν ἔδιδον εἰς τὸ μάθημα. Εἷς ἐξ αὐτῶν μάλιστα ηὐθαδίασεν κατὰ χυδαῖον τρόπον.

    Διημείφθη ὁ κάτωθι διάλογος:

    Διδάσκαλος: «Τί θὰ γίνει μὲ σένα, Γιώργη; Θὰ μάθεις νὰ διαβάζεις, ὅπως τ᾿ ἄλλα τὰ παιδιά;»

    Μαθητὴς: «Ὄχι, δὲ μαθαίνω δάσκαλε.»

    Δ. «Τί θὰ κάνεις στὴ ζωή σου, παιδί μου; Παντοῦ χρειάζονται τὰ γράμματα.»

    Μ. «Θὰ μὲ στείλ᾿ ὁ πατέρας μου στὴν Καλαμάτα νὰ πουλάω μ…»

    Μετὰ ταῦτα ὁ διδάσκαλος ἀπέπεμψε τὸν μαθητήν, παραγγείλας νὰ προσέλθῃ τὴν ἑπομένην μετὰ τοῦ πατρός του.

    Τὴν ἐπαύριον ὁ μαθητὴς ἐπανέκαμψεν ἄνευ τοῦ πατρός. Εἰς σχετικὴν δὲ ἐρώτησιν τοῦ διδασκάλου ἀπήντησεν:

    «Μὲ τὸν πατέρα μου τά ᾿παμε ἔτσι τά ᾿παμε κι ἀλλιῶς καὶ στὸ τέλος μοῦ ᾿πε πὼς ἀφοῦ δὲ σ᾿ ἀρέσει τὸ μ…, πρέπει νά ᾿σαι π…, δάσκαλε!»

  143. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @142. Τὴν παραπάνω ἱστορία μοῦ τὴν διηγήθηκε ὁ πατέρας μου πρὶν ἀπὸ καμιὰ πενηνταριὰ χρόνια. Ἂν θυμᾶμαι καλά, συνέβη σὲ συνάδελφό του, ποὺ ὑπηρέτησε στὴ Μεσσηνία πρὶν τὸν πόλεμο.

    Ξεκίνησα νὰ γράφω καθαρευουσιάνικα μὲ τὸ κλασσικὸ «προὐχώρησεν ἡ νύξ» τοῦ πολυώνυμου καὶ τελικὰ μοῦ βγῆκε ἔτσι ὁλόκληρη ἡ ἱστορία· ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς διαλόγους, φυσικά.

    Καληνύχτα.

  144. spyridos said

    90 και 113
    Άνοιξες ένα θέμα που άγγιξε χορδές αρκετών.

    «Το σημαντικότερο καθήκον του εκπαιδευτικού της Πρωτοβάθμιας είναι να κάνει τους μαθητές να αγαπήσουν το σχολείο.»

    Έτσι ακριβώς. Γιατί να μην κοιτάξουμε το εκπαιδευτικό σύστημα της Φινλανδίας που θεωρείται το πιο επιτυχημένο.

    120 Λουκρητία
    «Δε θα ξεχάσω ποτέ ένα κορίτσι με ελαφρά νοητική υστέρηση που έτρωγε ξύλο καθημερινά και ένα αγόρι πολύ φιλότιμο που είχε σίγουρα δυσλεξία και μόνο σε προφορική εξέταση απαντούσε σωστά.»

    Πόσα τέτοια θυμήθηκα ή μάλλον συνειδητοποίησα χρόνια αργότερα. Πολλές περιπτώσεις.
    Το φίλο μου τον Τάσο που είχε κι αυτός κάποια μορφή νοητικής στέρησης και οι γονείς του τον έστελναν στο σχολείο μας, που αποδεδειγμένα χρησιμοποιούσε το ξύλο σαν κύρια διδακτική μέθοδο.
    Γιατί?? Πίστευαν οι κακόμοιροι ότι το ξύλο θα τον έκανε αποδεκτό στην κοινωνία? Η θα μάθαινε καλύτερη ορθογραφία?
    Ειλικρινά, τώρα που πέρασαν τα χρόνια είμαι σίγουρος ότι το ξύλο που πονούσε περισσότερο ήταν το ξύλο που έτρωγαν οι άλλοι.
    Αυτό άφησε τα μεγαλύτερα τραύματα. Βλέπω ότι ισχύει και για πολλούς από τους σχολιαστές παραπάνω.
    Το σχολείο μας ήταν τριτάξιο (1η-2α, 3η-4η κ 5η-6η μαζί). Θυμάμαι όταν πήγαινα τρίτη δημοτικού την βρωμιάρα που νόμιζε ότι ήταν δασκάλα να δέρνει τον Ματθαίο της τετάρτης μέχρι που λιποθύμησε.
    Του έσπασε τα χέρια με το χάρακα.
    Γιατί ξεχάστηκε και έγραψε όπως το συνήθιζε με το αριστερό χέρι.

    Μια ολόκληρη κοινωνία βυθισμένη στα σκατά. Μεγαλώσαμε μες στις σκατούλες και αναρωτιόμαστε τι δεν πήγε καλά στη χώρα μας.
    Να βλέπαμε τουλάχιστον μια βελτίωση μιά πραγματική πρόοδο στο εκπαιδευτικό σύστημα θα μπορούσαμε να ελπίζουμε.

    Δημοτικά σχολεία που φορτώνουν τα παιδιά με άχρηστες εργασίες για να τους φάνε εκδικητικά χρόνο παιχνιδιού.
    2010 και έχω καθίσει μια βραδιά με την ανηψιά μου (2α δημοτικού) να δω γιατί κάθεται ως το βράδυ και δουλεύει αντί να βγει έξω να παίξει.
    (Λιακάδα άνοιξη και κανένα παιδί δεν παίζει τις καθημερινές. Γύρισα στην Ολλανδία μέσα στο κρύο και τη βροχή και τα παιδιά δεν μαζευόντουσαν μέσα.
    Όλα τα παιδιά του δημοτικού παίζουν. Κάθε μέρα, όλη μέρα. Τα βιβλία τα αφήνουν στο ντουλάπι τους στο σχολείο.)

    Το παιδί έπρεπε λοιπόν να παπαγαλίσει διάφορες μαλακίες που είχε αποφασίσει η ηλίθια δασκάλα της ότι έπρεπε να παπαγαλίσει.
    Έπρεπε να γράψει ατέλειωτες αντιγραφές με ακρίβεια ζωγραφική σε ατέλειωτα τετράδια αντιγραφής που τώρα τα λένε αλλιώς.
    Ζυγισμένα στοιχισμένα. Της είπα ότι είναι μια χαρά. Οχι δεν ήξερα. Κάποια γραμματάκια ήταν αστοίχιστα. Δεν τρ΄ωνε ξύλο τώρα αλλά η ψυχολογική βία είναι τεράστια.
    Με χειρότερο το δημόσιο ντρόπιασμα μέσα στην τάξη. Καλύτερο ήταν το ξύλο.
    Έπρεπε να γράψει μια έκθεση και της ζήτησα να γράψει ότι ήθελε εκείνη. Ενα υπέροχο κείμενο.
    Ποίηση με φαντασία και φρεσκάδα. Αλλά αυτό δεν μπορούσε να το δώσει στο σχολείο. Η δασκάλα τους είχε πει ακριβώς τι πρέπει να γράψουν.
    Ευνουχισμός και σκότωμα της φαντασίας και της ελεύθερης σκέψης.
    Η μητέρα της ήταν ευτυχισμένη που το παιδί είχε αυτή τη δασκάλα γιατί είχε πολύ καλό όνομα.
    Έβαζε λέει πολλές εργασίες για το σπίτι και ήταν αυστηρή.
    Δεν βλέπω καμία διαφορά με τον πατέρα Καζαντζάκη και το «κρεας δικό σου, τα κόκαλα δικά μου».
    Πέρασαν 100 χρόνια και έχουμε μείνει στάσιμοι. Εκπαιδευτικό σύστημα για αντιγραφές και παρελάσεις.
    Κατάθλιψη.

  145. Πέπε said

    @119

    > > Και στα 70ς υπήρχαν δάσκαλοι που σήκωναν το χέρι με σκληρό τρόπο…

    Ποια εβδομήντας;! Μια τέτοια πληροφορία, που τη θεωρούσα εξωτική, πήγα να πω κάπου μεταξύ 2004 και 2008 στους μαθητές μου του Γυμνασίου, και μου απάντησαν ότι κι οι ίδιοι έτρωγαν ξύλο στο Δημοτικό. Για τον σκληρό ή όχι τρόπο δεν ξέρω, δε ρώτησα σκανδαλιστικές λεπτπμέρειες, αλλά έστω και …συμβολικά τις έτρωγαν.

    @118

    Η οπτική του δασκάλου εκείνου καθιστά το όλο θέμα πιο ενδιαφέρον από έναν ξερό αφορισμό «ήταν βάρβαροι και έδερναν».

    Πάντως από διάφορους παλαιούς έχω ακούσει για δασκάλους που ήταν όντως βάρβαροι, δηλαδή και σαδιστές στο ξύλο και άδικοι, και αυτούς τους δασκάλους, μεγαλώνοντας, εξακολουθούσαν να τους βλέπουν κάθε μέρα στο χωριό. Το πώς τους έβλεπαν δεν μπορώ να το φανταστώ ή να το καταλάβω. Αυτό που περιγράφουν οι ίδιοι είναι περίπου το ίδιο με το «όλα καλά δάσκαλε αλλά πολύ ξύλο». Εμένα μου είναι εντελώς ακατανόητο. Αλλά, άλλες εποχές.

    @143

    Δημήτρη, αριστοτεχνική η αφήγησή σου. Και η καθαρεύουσα, αλλά -κάτι λιγότερο προφανές- και η δημοτική. Αφού τη διάβασα, μετά από ένα λεπτό σκεφτόμουνα «τι ακριβώς είπε; «Και καταληξαμε…»; Μπα, δεν μπορεί.» Και βλέπω ότι όντως απέφυγες αυτή την τόσο κοινή για μας λέξη, που όμως τόσο λίγο θα κολλούσε εκεί.

    Και στο τέλος μού είπε. Έτσι, για τους μερακλήδες.

  146. ΓιώργοςΜ said

    144 >Δημοτικά σχολεία που φορτώνουν τα παιδιά με άχρηστες εργασίες για να τους φάνε εκδικητικά χρόνο παιχνιδιού.
    Η επίσημη θέση του σχολείου, αλλά και των περισσότερων δασκάλων που συνάντησα τα τελευταία 12 χρόνια, είναι «δε χρειάζεται δουλειά στο σπίτι», ή έστω «δε χρειάζεται πολλήδουλειά στο σπίτι».
    Οι δάσκαλοι που το εφάρμοζαν αυτό πιο ξεκάθαρα και δεν έδιναν φωτοτυπίες, είχαν να αντιμετωπίσουν τους γονείς, οι οποίοι μόνο που δεν τους έβριζαν, κι έστελναν τα παιδιά τους, 5η και 6η Δημοτικού, σε φροντιστήρια και ιδιαίτερα, «για να μη μείνουν πίσω στην ύλη». Κι αν ψυχαναλύσουμε λίγο, οι γονείς δεν ξέρουμε τι να κάνουμε με τον ελεύθερο χρόνο των παιδιών, πώς να αλληλεπιδράσουμε. Έτσι, βάζοντάς τα να διαβάσουν, καλύπτουμε τις ενοχές και τις ανασφάλειές μας.

    Η μεγαλύτερη στεναχώρια μου σα γονιός είναι που τα παιδιά μου δεν είχαν γειτονιά για να παίξουν όπως εμείς παλιά, κι έπαιζαν, όσο έπαιζαν, μαντρωμένα σε πυλωτές ή σε δωμάτια. Έχει και η πόλη το ρόλο της σε αυτό βέβαια, με την έλλειψη χώρων, αλλά δεν είναι τόσο, ή μόνο, η πολεοδομία το πρόβλημα.

    Με αυτά στο νου, ίσως να είναι μεγαλύτερη βλάβη το χάσιμο της δυνατότητας των παιδίων να παίζει, παρά πέντε ξυλιές στον πισινό. Και προφανώς δεν είναι θέμα του σχολείου μόνο, όλη η κοινωνία είναι φάουλ.
    Το σχολείο (θα έπρεπε να) έχει ρόλο της αλλαγής, βελτιώνοντας τα πράγματα, υποστηρίζοντας με σθένος τις πιο σωστές πρακτικές, αλλά δε μπορεί να ξεκοπεί από το περιβάλλον τελείως, ούτε να προχωρεί με άλματα. Ακόμη κι οι πιο φιλότιμοι δάσκαλοι, είναι πολύ πιθανό να πουν κάποτε «Ασιχτίρ, θα κάτσω να τσακωθώ εγώ μαζί σας; Φωτοτυπίες θέλετε; Πάρτε φωτοτυπίες!» και να ακολουθήσει την πεπατημένη. Εκτός από αρετή, χρειάζεται και τόλμη, και γερό στομάχι.
    Όμως, πολύ χαίρομαι που έτυχε σε έναν τέτοιο δάσκαλο, με αρετή και με τολμη, ο γιος μου στις τελευταίες τάξεις του Δημοτικού. Στο Γυμνάσιο, όταν τύχαινε να φεύγουν με τους συμμαθητές του νωρίτερα για κάποιο λόγο, συχνά περνούσαν από το παλιό του σχολείο για να τον δουν. Για μένα, αυτή είναι η καλύτερη αμοιβή.

  147. Κουνελόγατος said

    Τι μου θυμίσατε…
    Πολύ ξύλο στο Δημοτικό (μεγάλο μέρος διότι στο πρώτο διάλλειμμα έβγαζα την ποδιά). Αυτό που συνειδητοποίησα μεγάλος πια, ήταν πως η συμμαθήτρια στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού Ελένη, πρέπει να είχε κάποιας μορφής νοητική στέρηση και ίσως επιληψία . Ε, λοιπόν πόσο ξύλο και τιμωρία αυτό το κορίτσι, διότι έκανε λάθη στην ορθογραφία. Δάσκαλοι σαδιστές ή φταίει που στην τάξη είχαν πολλά παιδιά κι έπρεπε να επιβληθούν;
    Μέχρι την τρίτη Γυμνασίου έλεγχαν το μήκος των μαλλιών και μας έστελναν για κούρεμα.
    Καλημέρα σας.

  148. nikiplos said

    Πάντως λείπει από το άρθρο αυτό, ιδίως προς τα τελευταία σχόλια ο Δάσκαλος Γιάννης Κουβάτσος που ελπίζω να επανέλθει…

  149. sarant said

    148 Συμφωνω με τον προλαλήσαντα!

  150. ΓιώργοςΜ said

    148-149 Προσπάθησα να προβοκάρω κάπως, αλλά φευ…

  151. Νέο Kid said

    Αποκλείεται αυτή η σχισμή που φαίνεται στις φωτό που λένε ότι ήταν ο ορίτζιναλ Καιάδας να είναι όντως ο ορίτζιναλ Καιάδας. Οι γεωλογικές μεταμορφώσεις ( σεισμοί, λιμοί και καταποντισμοί) 2500 χρόνων καθιστούν κάτι τέτοιο απίθανο.

  152. Νέο Kid said

    151. Παρντόν! Έπαθα Λεώνικοϊό! Για το χθόνιο άρθρο πήγαινε προφανώς το 151.

  153. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    135.»Στο τέλος της 6ης δημοτικού, ενώ στο τελικό γραπτό διαγώνισμα σε 5 μαθήματα πήρα 45/50 μαζί με ένα άλλο παιδί » όμως το παιδί αυτό πίρε 10 και ο ΑΦ 9,0, επειδή ήμουν πολύ άτακτος.

  154. Triant said

    153: Ενώ όταν εγώ στο τέλος της 6ης πήρα 10, κάτι τσαπερδώνες πήγαν και διαμαρτυρήθηκαν στον δάσκαλο: Αυτός κύριε γιατί πήρε 10; Σημειωτέον ότι την βιβλιοθήκη/βιτρίνα με την κουκουβάγια κλπ. που ήταν στον διάδρομο την είχα μάθει απ’ έξω 🙂 (νοτ του μένσιον ένα απολυτήριο Λυκείου με Κοσμία από την Λεόντειο – child-button).

  155. Αγγελος said

    Νοητική Υστέρηση, παιδιά. Κακό και η στέρηση, αλλά άλλο πράμα.

  156. Χαρούλα said

    Μετά τα σχόλια που διάβασα για τις σχολικές εμπειρίες, οφείλω ένα επιπλέον τεράστιο ευχαριστώ στους δικούς μου δασκάλους, που δεν το χρησιμοποιούσαν!
    3ο Δημοτικό Αλεξανδρούπολης, 1968-74. (Στην μνημη της Ε.Μπαμπλά κσι του Χ.Χρυσοχόου.)

    136 …..δυστυχώς;;;; Είστε τόσο νέος, που να το δικαιολογεί τουλάχιστον;

  157. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    154. νοτ του μένσιον Κοσμία στην 4η και την 6η ταξη του 6-ταξιου Γυμνασίου και απολυτήριο 15 1/12 .

  158. sarant said

    154-157 Να κάνουμε έναν σύλλογο, όσοι πήραμε κοσμία στην τελευταία τάξη του 6ταξίου.

  159. Triant said

    158: Ναι, αλλά να συμπεριφερόμαστε κοσμιότατα.

  160. loukretia50 said

    Όχι μόνο παλιότερα, ακόμα και σήμερα κάποιοι δάσκαλοι αντιμετωπίζουν τη νοητική υστέρηση, τις μαθησιακές δυσκολίες και όλες τις περιπτώσεις παιδιών που βρίσκονται στο φάσμα του αυτισμού ή πάσχουν από κάποιο σύνδρομο (διάσπαση προσοχής, Tourette κλπ) με τον ίδιο τρόπο : χαρακτηρίζουν τα παιδιά ανόητα και αδιάφορα.
    Δυστυχώς έχω υπόψη μου δυσάρεστες περιπτώσεις.
    Ευτυχώς τώρα δεν τα δέρνουν, αλλά οι συνέπειες είναι συχνά ολέθριες.

    Σίγουρα είναι δύσκολο να επιβληθούν σε μια τάξη με πολλά παιδιά και σχεδόν αδύνατο να ξέρουν πώς να χειριστούν ειδικές περιπτώσεις, πόσο μάλλον στην αρχή που δεν τα γνωρίζουν.
    Σε καμιά περίπτωση όμως δε δικαιολογούνται οι δάσκαλοι που εξευτελίζουν και τιμωρούν ένα παιδί, όταν είναι πια ολοφάνερο ότι έχει πρόβλημα και δε μπορεί να ανταποκριθεί.

    Πχ αν μετά από καιρό ένα Ελληνάκι εξακολουθεί να δυσκολεύεται ακόμα και σε απλές λέξεις και δε μπορεί να γράψει σωστά «δέντρο», «μέχρι «,»άσπρο» – μπλέκει τα γράμματα, δεν το προσβάλλεις συνεχώς μπροστά σ΄όλη την τάξη, ούτε το αναγκάζεις να μείνει στο διάλειμμα για να το γράψει 20 φορές στον πίνακα όπως γινόταν παλιά.

    Αυτή η αντιμετώπιση δεν είναι ασχετοσύνη, δεν είναι αδυναμία του συστήματος να παρέχει συμβουλευτικές ομάδες, είναι σαδισμός.

  161. Μαρία said

    158
    Πολύ περιοριστικό. Εγώ δηλαδή που πήρα στην προτελευταία θα αποκλειστώ; Αδικία.

  162. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    158. «έναν σύλλογο, όσοι πήραμε κοσμία στην τελευταία τάξη του 6ταξίου» + βαθμό απολυτηρίου <=15,1

    Εκείνες τις εποχές, ειδικά στο ΕΜΠ, με δύσκολα θέματα εξετάσεων που απαιτούσαν κριτική σκέψη εισήγονταν και μερικοί ανήσυχοι μαθητές με λοξή ματιά, συνήθως από μεγάλες πόλεις. Στη συνέχεια, ασχολήθηκαν επαγγελματικά ή ερασιτεχνικά και με άλλα αντικείμενα .

  163. ΚΩΣΤΑΣ said

    160 Λουκρητία, με όλη την εκτίμηση στο πρόσωπό σου και με αφορμή το παραπάνω σχόλιό σου, θα ήθελα, αν ξέρεις, γιατί αυτό συμπεραίνω από το σχόλιό σου, πόσα τμήματα ένταξης ή ειδικές τάξεις που τις λέγαν παλαιότερα, λειτούργησαν ή λειτουργούν στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση και πόσοι μαθητές, κυρίως αλλοδαποί-παλιννοστούντες, οδηγούνται σε σχολική εγκατάλειψη μετά την αποφοίτησή τους από το δημοτικό σχολείο; Η σύγκριση πάντα με την πρωτοβάθμια εκπαίδευση.

    Η ερώτηση απευθύνεται και σε όποιον άλλο εκπαιδευτικό ή μη που έχει κάποια ειδική γνώση περί αυτού του θέματος.

  164. loukretia50 said

    163. ΚΩΣΤΑ
    Μακάρι να γνώριζα τα στοιχεία που ζητάς, αλλά μόνο ένας εκπαιδευτικός εν ενεργεία ή κάποιος που δουλεύει στο Υπουργείο μπορεί να σου απαντήσει υπεύθυνα.

    Λυπάμαι αν έδωσα την εντύπωση ότι ξέρω πολλά για το θέμα, ξέρω μόνο ό,τι έμαθα από την προσωπική μου εμπειρία και τις εμπειρίες φίλων και γνωστών, που είτε προσπαθούν με κάθε τρόπο να βοηθήσουν, είτε έχουν παιδιά με προβλήματα.

    Η Αμαλία θα μπορούσε, γιατί ήταν ακριβώς ο τομέας δραστηριότητάς της. Ήταν μια ξεχωριστή περίπτωση, δούλευε στο Κολέγιο πριν αρρωστήσει βαριά και για περισσότερα από 15 χρόνια αφιέρωνε όλο το χρόνο της εθελοντικά στα παιδιά που προσπαθούν να ενταχθούν.
    Όπως έλεγε χαρακτηριστικά, είχε την ευκαιρία να καλύπτει όλο το φάσμα!

    Όσο για μένα, η επίσημη δουλειά μου ήταν άσχετη με σπουδές και μεράκι, με τη διδασκαλία ασχολούμαι μόνο ερασιτεχνικά.
    Ελπίζω κάποιος να ξέρει να απαντήσει, γιατί η υποκειμενική άποψή μου δεν είναι καλή, ούτε γενική.
    Οι υποδομές αυτές – όπου υπήρχαν, υπολειτουργούσαν και μόνο χάρη στην προσπάθεια και αφοσίωση λίγων.

  165. Αιμ said

    158. Εμένα που πήρα αποβολή και άλλαξα σχολείο αλλά δεν πήρα κοσμία, θα με γράψετε ;

  166. Κοσμίες και αποβολές.
    Επαίρονται κιόλας για την ηθική τους κατρακύλα. Θέλουν να κάνουν και σύλλογο. Μήπως θα κόβουν και πίτα τον Γενάρη? Πώς βρέθηκα εδώ εγώ, ένας φάρος της ηθικής και της ευπρέπειας? Ένας Κατακουζηνός, ένας Πόπωτας?
    Συγχαρητήρια στους γονείς σας και στους καθηγητάς σας 😛

  167. Πέπε said

    Να μας πουν οι εκπρόσωποι των διάφορων γενεών του συλλόγου, από πότε υπήρχε η φήμη ότι η κοσμία στο απολυτήριο θα σε συνοδεύει όλη σου τη ζωή, δε θα βρίσκεις δουλειά κλπ..

  168. ΚΩΣΤΑΣ said

    164 Λουκρητία, ευχαριστώ για την απάντηση και κατανοώ πλήρως τα λεγόμενά σου. Η ειδική αγωγή είναι μια ξεχωριστή εκπαιδευτική διαδικασία που απευθύνεται σε μαθητές με μαθησιακές και άλλες δυσκολίες. Στη Ελλάδα ασκείται και εφαρμόζεται σε μεγάλο αριθμό μαθητών και με ιδιαίτερη επιτυχία, κυρίως στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Τα τελευταία χρόνια αρχίζει να αναπτύσσεται και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και αυτό το κρίνω ως πολύ θετικό στοιχείο.

    Είχα σχέση με εκπαίδευση ειδικών ομάδων και στη δεκαετία του 1990 οι ειδικές τάξεις, τα τμήματα ένταξης και οι τάξεις υποδοχής, προσέφεραν μέγιστες υπηρεσίες, όχι μόνο εκπαιδευτικές αλλά και εθνικές. Η ομαλή ένταξη παλιννοστούντων-αλλοδαπών μαθητών και ευρύτερα των οικογενειών των είναι η μέγιστη προσφορά του δημόσιου σχολείου. Σε αυτή τη διαδικασία κανένα ιδιωτικό σχολείο ή κολλέγιο – για να έρθω και στο κυρίως θέμα – δεν είχε συμμετοχή. Αλλά έτσι είναι, μας κριτικάρουν και οι κολλεγιόπαιδες…

    Σταματώ εδώ, το θέμα είναι ειδικό, δεν θέλω να το αναλύσω.

    Σε ευχαριστώ και πάλι. Κι ένας ενδεικτικός πίνακας για τμήματα ένταξης σε α-β/θμια εκπαίδευση.

    https://www.especial.gr/poses-einai-oi-smeae-kai-ta-tmhmata-entakshs-arithmoi-mathitwn-pinakes/

  169. sarant said

    167 Υπήρχε αυτή η φήμη πιο παλιά, στα χρόνια μου είχε εξασθενήσει.

    Ωστόσο, μια πολύ πραχτική συνέπεια είναι πως ένας άλλος συμμαθητής, που επίσης πήρε κοσμία, και ήθελε να δώσει για δάσκαλος, δεν μπόρεσε.
    Τον καιρό εκείνο για να δώσεις Παιδαγωγική (ακόμα ήταν διετής) έπρεπε να έχεις κοσμιοτάτη στο απολυτήριο.

  170. Triant said

    167, 169: Επίσης φημολογιόταν(!!!) πως δεν μπορούσες να δώσεις στην θεολογική και στις στρατιωτικές σχολές.

  171. Πέπε said

    Α, άρα κάποτε δεν ήταν απλώς φήμη!

  172. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @166. Εἰς ποῖον βαθμὸν ἠθικῆς καταπτώσεως ἔχομεν περιέλθει, φίλτατε!

    Νὰ συναγελαζώμεθα διαδικτυακῶς μὲ κοσμιούχους* (σίκ, 5.000,000+) 🙂

    * Κατὰ τὸ ψυτταλειοῦχος, ποὺ λέγαμε τότε, πρὶν ἀπὸ σαραντακάτι χρόνια, στὸ Ναυτικὸ γιὰ ὅσους εἶχαν πάει στὶς φυλακὲς τοῦ Π.Ν. στὴν Ψυττάλεια.

  173. Μαρία said

    171
    Όλα όσα θέλετε να μάθετε για το χαρακτηρισμό της διαγωγής στο άρθρο και στα σχόλια
    https://sarantakos.wordpress.com/2017/04/18/kosmia/#comment-426771

  174. loukretia50 said

    …και δεν τολμούσατε να ρωτήσετε?

  175. Nestanaios said

    154.
    Υπάρχουν και χειρότερα. Να σε τραβάει ο νεοφερμένος δάσκαλος κοντά του τη στιγμή της επίδοσης του απολυτηρίου και να σου ψιθυρίζει στο αυτί: «ήθελα να σου βάλω 10 αλλά δεν με αφήσανε».

  176. ΓΤ said

    2ο Εσπερινό Γυμνάσιο Αθηνών, @ Αμπελόκηποι… https://www.news247.gr/koinonia/kataggelia-diemfylikis-mathitrias-athoos-o-dieythyntis-toy-scholeioy-tis.7578311.html

  177. nikiplos said

    160@, Δυστυχώς (εμπειρική γνώση) το σχολείο είναι το μικρότερο πρόβλημα αυτών των οικογενειών και των συγκεκριμένων παιδιών.

    Ας πάμε στο παιδί. Πρώτα έρχεται ο διαχωρισμός του μέσα στην ίδια του την οικογένεια. Αλλάζει η αντιμετώπισή του από τους γονείς και τους υπόλοιπους, υλοποιώντας έτσι μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Αφού κανείς δεν ζητάει τίποτε από αυτό το παιδί, το αντιμετωπίζουν σαν χαζό, εκλείπουν τα challenges που θα του καλλιεργήσουν δεξιότητες. Αν υπάρχουν αδέλφια ακόμη χειρότερα.

    Μετά ακολουθεί η στοχοποίησή του στο σχολείο. Είτε μπαίνει δίπλα του ένας ενήλικος ενισχυτικής διδασκαλίας, οπότε από τα νηπιακά χρόνια το παιδί αυτό είναι διαφορετικό και πρέπει κάποιος να το προσέχει, είτε απλά στέκεται στη γωνία και αν δεν ενοχλεί ακόμη καλύτερα. Αν ενοχλεί «είμαι κι εγώ εδώ προσέξτε με», τότε το απομακρύνουν από την αίθουσα.

    Οι άλλοι γονείς μαζεύουν υπογραφές και εξαντλούν όλα τα νομικά θεμιτά κι αθέμιτα μέσα προκειμένου να διώξουν το παιδί από το σχολείο. Αν το καταφέρουν, ελάχιστες πιθανότητες έχει να βρει άλλο σχολείο, αφού οι Διευθυντές άγονται και φέρονται από πολιτικά και μη μέσα και προσπαθούν να τα έχουν με όλους καλά. Η μόνιμη επωδός των υπόλοιπων γονέων είναι «να μπει σε ίδρυμα!», δλδ «να γκρεμοτσακιστεί να πάει όπου στο διάλο θέλει, αρκεί να μην είναι εδώ ανάμεσα στο δικό μου το παιδί και το καθυστερεί, του δημιουργεί προβλήματα κλπ». Αν βρεθείς ποτέ σε μια τέτοια συνεδρίαση γονέων και κηδαιμόνων που πραγματεύονται ένα τέτοιο ζήτημα και έχουν κουβαλήσει και «ειδικούς» (my ass) σίγουρα θα νομίζεις ότι βρίσκεσαι σε σύλλογο των φίλων της Χρυσής Αυγής «ο Καιάδας». Και το λέω μετά λόγου γνώσεως, καθώς έχω μέχρι σήμερα παρευρεθεί σε τρείς ανήκοντες σε ΟΛΟ το πολιτικό φάσμα.

    Τέλος ακολουθεί η στοχοποίηση των γονέων και της οικογένειας καθεαυτής. Ο περίγυρος, σιγά σιγά τους απομακρύνει, διακόπτει την επαφή μαζί τους. «Τώρα εντάξει, καλοί είναι, αλλά θα κουβαλήσουν και τον Άλκη και θα τα κάνει ύβαλα εδώ μέσα». Η στοχοποίηση – περιθωριοποίηση της οικογένειας, ολοκληρώνει αυτό που λέμε την αυτοεκπληρούμενη προφητεία: Υποσυνείδητα θεωρούν το παιδί ως υπαίτιο, έτσι παραιτούνται από την προσπάθεια να το βοηθήσουν, κι όταν ακόμη συνεχίζουν το κάνουν βάσει στερεότυπων συμπεριφορών, που καθόλου δεν βοηθούν το παιδί.

    Κάποιοι γονείς δημιουργούν ένα επιπλέον πρόβλημα. «Αρνούνται» την ύπαρξη του προβλήματος, οξύνουν τις αντενδείξεις και αμβλύνουν τις ενδείξεις, με αποτέλεσμα να μη προστρέχουν σε βοήθεια από ειδικούς. Ακόμη κι όταν το κάνουν, δυστυχώς επιλέγουν με κριτήρια, είτε του φθηνότερου (το κράτος αρωγός είναι νεκρό. Πέρδεται ο νέκυς?) είτε του καλύτερου ψεύτη (που χαϊδεύει αφτιά), και ο χώρος σφύζει από τέτοιους επιτήδειους. Επόμενο είναι να προσπαθήσουν να επιβάλουν στον κοινωνικό τους περίγυρο (που δεν είναι υποχρεωτικό να είναι αρνητικός) το παιδί τους, με την πλασματική εικόνα που οι ίδιοι καλλιεργούν, με αποτέλεσμα, την αυτοεκπληρούμενη προφητεία της στοχοποίησης-απομόνωσης της οικογένειας καθεαυτής, σταδιακά…

    Συμπέρασμα: Και καλός να είναι ο δάσκαλος δεν μπορεί να κάνει και πολλά. Το «τέρας» είναι ισχυρότερο.

  178. ΚΩΣΤΑΣ said

    177 Μπράβο, Νίκιπλε, έπιασες την ουσία του προβλήματος. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι να αποδεχθούν οι ίδιοι οι γονείς ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα με το παιδί τους. Αν δεν ξεκινήσεις από εκεί, δεν πρόκειται να κάνεις ποτέ το επόμενο βήμα.

    Από εμπειρία, λέω, ότι εκτός από βαριάς μορφής περιπτώσεις, ο δάσκαλος μπορεί να βοηθήσει πολύ και τους γονείς, και το παιδί, και την εκπαιδευτική κοινότητα (συμμαθητές – γονείς άλλων παιδιών) και να περάσει το μήνυμα στον ευρύτερο κοινωνικό περίγυρο ότι κάποια ιδιαιτερότητα ενός ατόμου δεν αποτελεί σε καμιά περίπτωση ασθένεια και δη επικίνδυνη για το κοινωνικό σύνολο. Για παράδειγμα οι δυσλεξικοί κατά κανόνα είναι ευφυέστεροι του γενικού μέσου όρου των υπολοίπων.

    Όσον αφορά την ένταξη αλλόγλωσσων, αλλόθρησκων, αλλοεθνών… κλπ, εκεί το έργο του δασκάλου είναι ευκολότερο και σήμερα το δημόσιο δημοτικό σχολείο προσφέρει μέγιστες υπηρεσίας. Ρωτήσει και τον αυτόπτη μάρτυρα και φίλο μου Γιάννη Κουβάτσο. 😉

    Βρίσετε όσο θέλετε τους δασκάλους… από τα δήθεν παιδικά σας τραύματα, κάντε όμως και μια ενδοσκόπηση στον εαυτό σας, μήπως και τον γνωρίσετε καλύτερα!

  179. argyris446 said

    Reblogged στις worldtraveller70.

  180. greggan193 said

    Reblogged στις THE BROOM.

  181. ΚΩΣΤΑΣ said

    Κέρκυρα: Καταγγελία κατά πέντε καθηγητών από γονείς μαθήτριας – Τους κατηγορούν για bullying

    https://www.protothema.gr/greece/article/973085/kerkura-kataggelia-kata-pede-kathigiton-apo-goneis-mathitrias-tous-katigoroun-gia-bullying/

    Συγνώμη για το κόλλημά μου … 🤪 που επανέρχομαι στα ίδια και τα ίδια. Με εντυπωσίασε όμως τόσο πολύ η κριτική ορισμένων σχολιαστών εναντίον των δασκάλων τους για συμπεριφορές και στάσεις τους πριν από μισό και πλέον αιώνα, ώστε θα με ενδιέφερε η άποψή τους για το τωρινό γεγονός, είναι με τη μαθήτρια και τους γονείς της; είναι με τους δασκάλους της; υπάρχει άλλη άποψη;

    Δεν πολυπεριμένω απάντηση, αλλά το είπα και ξεθύμανα! 😉

  182. loukretia50 said

    ΚΩΣΤΑ
    Να ξεθυμάνω κι εγώ λίγο?
    Με ενόχλησε το «δήθεν παιδικά τραύματα» που έγραψες στην τελευταία παράγραφο του σχ.178 , αλλά επειδή είσαι πάντα ευγενής, υπέθεσα ότι δεν είχες πρόθεση να θίξεις κανέναν και ήταν απλά άστοχο και βιαστικό, γιατί το θέμα παθιάζει όσους νοιάζονται πραγματικά.
    Και μιλούσαμε για παιδιά, πρωτάκια και μεγαλύτερα, που είναι πολύ ευάλωτα – ειδικά όσα έχουν κάποιο πρόβλημα, και ναι, η βίαιη συμπεριφορά είναι γι αυτά τραυματική.
    Δεν κατηγόρησα όμως συλλήβδην τους δασκάλους, ούτε και οι άλλοι νομίζω, απλά αναφέρθηκα σε μια απαράδεκτη νοοτροπία και σε πρόσωπα που έκαναν κατάχρηση εξουσίας, συχνά με την έγκριση των γονέων .

    Εννοείται ότι δε δικαιολογώ ούτε καθηγητές που προσβάλλουν και στιγματίζουν έφηβους μαθητές, δυστυχώς συμβαίνει ακόμα.
    Τα περιστατικά πρέπει να καταγγέλλονται και οι υπαίτιοι να τιμωρούνται – ευσεβείς πόθοι!
    Όμως μη ζητάς άποψη για την περίπτωση που αναφέρει κακογραμμένο άρθρο αναξιόπιστης φυλλάδας.
    Ξέρω πως δε θα καταδεχτείς να πεις ότι τα κριτήριά μου είναι κομματικά, δεν ισχύει.

  183. Γιάννης Κουβάτσος said

    Εγώ, φίλε Κώστα, μάλλον είμαι υπεράνω πάσης υποψίας για προκατάληψη εναντίον των δασκάλων. 😊 Αλλά έχω πει επανειλημμένως την αρνητική γνώμη μου για τους δασκάλους της εποχής μου, οπότε δεν χρειάζεται να ξαναλέω τα ίδια. Είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι η σημερινή παιδαγωγική ατμόσφαιρα στα σχολεία δεν έχει καμία απολύτως σχέση με εκείνες τις σκοτεινές εποχές. Γι’ αυτό και οποιαδήποτε μεμονωμένη παρέκκλιση προς τον αυταρχισμό γίνεται βούκινο στα κανάλια και τους ιστότοπους και συνήθως αποδεικνύεται μισή αλήθεια. Μου έλεγε αστειευόμενος ένας φίλος γείτονας πως, αν πάρω την τάξη του γιου του, να του ρίχνω και καμιά καρπαζιά.
    -Αστειεύεσαι, ρε φίλε; του λέω. Στα χρόνια μας νομίζεις πως βρισκόμαστε; Σήμερα οι εκπαιδευτικοί είναι ευχαριστημένοι αν δεν τρώνε ξύλο, όχι να δίνουν κιόλας. ☺

  184. ΚΩΣΤΑΣ said

    182 Λουκρητία, επειδή είσαι καλλιεργημένη και ευαίσθητη κοινωνικά προσωπικότητα, ενοχλήθηκες χωρίς λόγο, σε καμία περίπτωση δεν εννοώ εσένα, ούτε ενοχλήθηκα αισθητικά από δικό σου σχόλιο. Μεταξύ μας υπήρξε μια διαφορετική προσέγγιση στο θέμα της αντιμετώπιση παιδιών με μαθησιακές και άλλες δυσκολίες και με την ανταλλαγή απόψεων νομίζω ότι τελικά διευθετήθηκε η διαφορά μας.

    Πάω στο «δήθεν παιδικά τραύματα». Διάβασα κάπου τον χαρακτηρισμό «μαλάκας» για μάλλον τεθνεώτα δάσκαλο και για γεγονός που συνέβη πριν από 50+ χρόνια. Από εκεί ξεκινάει η ίσως μη διατυπωμένη σωστά αντίδρασή μου, αλλά προσπαθώντας κάπως να δικαιολογήσω τον χαρακτηρισμό τον απέδωσα στα «δήθεν παιδικά τραύματα».

    Μετά τις παραπάνω εξηγήσεις νομίζω πλέον κατάλαβες ότι κανένας υπαινιγμός δεν αφορά εσένα και καμία διαφορά δεν υπάρχει μεταξύ μας. Ειλικρινέστατα σε εκτιμώ βαθύτατα. 🙂

  185. ΚΩΣΤΑΣ said

    183 Γιάννη, λάθη, παρεκτροπές, αδικίες… σε εκπαιδευτικά θέματα, υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν. Η κριτική απαραίτητη, αλλά υπάρχει και ένα όριο αισθητικής και ηθικής εκφοράς αυτής της κριτικής. Εδώ νομίζω ότι συμφωνείς μαζί μου. 😉

  186. Μαρία said

    181
    Αυτό είναι το σωστό λινκ https://corfutvnews.gr/mesaionas-se-gymnasio-tis-kerkyras-katangelia-stin-ypourgo-paideias-kai-minysi-stous-kathigites/
    Κάτι δεν μου κολλάει. Είναι δυνατόν οι καθηγητές να στοχοποίησαν μόνον αυτή; Σύλλογο γονέων δεν έχει αυτό το γυμνάσιο, για να διαμαρτυρηθεί για την συμπεριφορά των καθηγητών;

  187. sarant said

    186 και πριν: Περίεργο μου φαίνεται κι εμένα.

  188. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πέντε (πέντε!) καθηγητές στοχοποίησαν 15χρονη αριστούχο μαθήτρια εν έτει 2020. Πολύ περίεργο, ρε παιδιά, πολύ κουφό, δεν μου κολλάει με τίποτα. Και χειροδικίες και τράβηγμα μαλλιών και…και…Και ο δημοσιογράφος που τα γράφει αυτά με τόσο απόλυτο και υπερβέβαιο ύφος, λες και ήταν μπροστά…Μυστήρια πράγματα…

  189. Γς said

    188:

    Οντως μυστήρια πράγματα

    Αν και οι καθηγητές είμαστε όλοι ένα μάτσο … βιόλοι

    Και θυμήθηκα [στην σύντομη θητεία μου στη Μέση εκπαίδευση] τον γυμνασιάρχη που με πέταξε έξω από την τάξη!

    Είχε έρθει να δώσει το πρόγραμμα των εξετάσεων κι εγώ έκανα καζούρα με τους μαθητές.

    -Γς έξω!

    -Τι; Εξω ο καθηγητής;

    -Κάνεις φασαρία!

  190. loukretia50 said

    ΚΩΣΤΑ, δεν υπάρχει πρόβλημα, άλλωστε στο υπόλοιπο
    σχ. 178 συμφωνούμε απόλυτα.
    Κι έχω μια τάση να γίνομαι γκρινιάρα ώρες -ώρες!
    ———————————–

    όσο για το επίμαχο άρθρο…
    Ναι, είναι μπερδεμένα τα πράγματα, το μόνο σίγουρο ότι η
    Δ/ντρια δε χειρίστηκε σωστά την κατάσταση.
    Σύλλογος γονέων αλλά και 15 μελές δεν υπάρχει?
    Αν οι καθηγητές συμπεριφέρθηκαν με τέτοιο τρόπο θα περίμενα να γίνει επανάσταση.
    Άντε τον έναν τον φοβούνται, τον άλλον τον ξέρουν οι γονείς, μα πέντε?
    Αν όχι για να στηρίξουν τη συμμαθήτρια, για το θέμα της εκδρομής οπωσδήποτε.
    Και η Δ/ντρια δε θάπρεπε να έχει σοβαρό επιχείρημα να αντιτάξει στους γονείς και τα παιδιά? Είχε?

  191. Μαρία said

    188
    Και μάλιστα τα δύο τελευταία χρόνια λέει.

    Ερώτηση για τον Κώστα και λοιπούς παιδαγωγούς. Την ώρα του μαθήματος ακούτε μαθήτρια ακριβώς δίπλα σας να λέει «στον πούτσο μου». Πώς θα αντιδρούσατε;

  192. Γς said

    183:

    >Σήμερα οι εκπαιδευτικοί είναι ευχαριστημένοι αν δεν τρώνε ξύλο, όχι να δίνουν κιόλας.

    Στα ΑΕΙ να δεις.

    Κι την εποχή που τα πανεπιστήμια ήταν γεμάτα με γκράφιτι, 40 χρόνια πίσω.

    Και πως πάει γάντι με τα θέμα μας αυτό που ήταν γραμμένο στο μεγάλο αμφιθέατρο:

    ΟΙ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΣΑΣ ΕΧΟΥΝ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ. ΓΑΜΗΣΤΕ ΤΟΥΣ!

  193. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πάντως, οι καταγγελίες και οι αναφορές γονέων εναντίον εκπαιδευτικών έχουν πάρει τη μορφή χιονοστιβάδας. Φίλος σχολικός σύμβουλος μού έλεγε πως στην περιφέρειά του όλη μέρα, κάθε μέρα, με τη διεκπεραίωση τέτοιων ζητημάτων ασχολείται, έχει πήξει κυριολεκτικά. Πραγματική μάστιγα, ιδίως στα σχολεία των λεγόμενων «καλών» περιοχών. Αφήνω τις ομάδες γονέων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που «θάβουν» τους δασκάλους των παιδιών τους. Πώς αλλάζουν οι καιροί…Θυμάμαι τον πατέρα μου, επί χούντας και με στολή, να ακούει με σκυμμένο το κεφάλι τις δριμείες παρατηρήσεις που του έκανε ο δάσκαλος για τη συμπεριφορά μου. Πώς αλλάζουν οι καιροί…Από το ένα άκρο στο άλλο, όπως συμβαίνει συνήθως στη χώρα του …μέτρου.

  194. ΚΩΣΤΑΣ said

    191 Εγώ το εφάρμοσα πάλαι ποτέ. Σε τέτοια ή παρόμοια έκφραση και εφόσον έγινε σε επήκοο όλων, μια απλή συμβουλή. Παιδιά, λέξεις και εκφράσεις που λέτε μεταξύ σας στην παρέα σας, να μην τις λέτε μέσα στην τάξη ή μπροστά στους δασκάλους ή άλλους μεγαλύτερους ή άγνωστους. Παρακαλώ να μην ξαναγίνει. Τίποτα άλλο και συνέχιση της υπάρχουσας σε εξέλιξη διαδικασίας. Σύμφωνα με τα αποτελέσμα αυτή η συνταγή υπήρξε απόλυτα επιτυχημένη.

  195. sarant said

    193 Και σε ελληνικά σχολεία του εξωτερικού το ίδιο γίνεται

  196. Γιάννης Κουβάτσος said

    191: Ευτυχώς, στο δημοτικό τα πιτσιρίκια σέβονται τους δασκάλους τους, οπότε οι παρατηρήσεις γίνονται συνήθως αναντίρρητα δεκτές. Εκτός αν ο δάσκαλος είναι νούμερο και έχει χάσει κάθε έλεγχο της τάξης και τα παιδιά τον παίρνουν στο ψιλό, κάτι που μπορεί να συμβεί στην έκτη, ίσως και στην πέμπτη.

  197. Μαρία said

    194, 196
    Η καθηγήτρια που μου το διηγήθηκε την αγνόησε και, όταν διαμαρτυρήθηκαν άλλες μαθήτριες σοκαρισμένες που την αγνόησε, τους απάντησε οτι την επόμενη φορά πρέπει η συμμαθήτριά τους να βρει κάτι έξυπνο, για να τραβήξει την προσοχή. Ψυχραιμότατη αντιμετώπιση.
    Εμένα μου έκανε εντύπωση που την κουβέντα την ξεστόμισε μαθήτρια.

  198. ΚΩΣΤΑΣ said

    197 Καλά, Μαρία, με κατηχητικούρες κάνεις παρέα; 😉 Την έκφραση αυτή την ακούω σχετικά συχνά από κυρίες του στενού φιλικού κοινωνικού μου κύκλου. Οι πιο συντηρητικές λένε στο νινί μου. Νομίζω ότι τα νέα κορίτσια τη λένε συχνότερα μεταξύ τους.

    Επίσης κάτι που λίγο με παραξένεψε και μένα στην αρχή είναι ότι κορίτσια χρησιμοποιούν στη μεταξύ τους κουβέντα το μακάκας σε αρσενικό γένος.
    – Τί λες ρε μακάκα! λένε η μία στην άλλη

  199. Pedis said

    # 98 – για τις αυτοκτονίες στις ηπα:

  200. Μαρία said

    198
    Οι φίλες σου δηλαδή έχουν πούτσο, ενώ μουνί μόνο οι συντηρητικές; Τι άλλο θα ακούσουμε ακόμη!
    Το θηλ. του μαλάκα είναι μαλάκω.

  201. Pedis said

    αλλού πηγαινε το 199, σόρρυ. Μπερδεψα τα ταμπς, σπάει καρύδια και η wp με την καθυστέρηση να ανεβάσει τα σχόλια ..

  202. Γιάννης Κουβάτσος said

    198:Ναι, έτσι μιλάνε πολλές κοπέλες. Είχαμε λύκειο στο συγκρότημα που στεγαζόμαστε και το τι ακούγαμε στην αυλή δε λέγεται.

  203. 197 Μαρία, είναι σε κοινή χρήση από πολλές κοπέλες. Όπως και το στ’ αρχίδια μου.

  204. ΚΩΣΤΑΣ said

    200 Έλα, ρε Μαρία, όλες το ίδιο πράμα έχουν, αργκοτική διάλεκτος είναι. Οι συντηρητικές φοβούνται κάπως να ανοιχτούν πολύ, ενώ οι πιο καλαμπουρτζούδες, φιλελεύθερες, τα λένε πιο ανοιχτά.

    Το μαλάκω παραπέμπει ακόμα σε βρισιά, το μακάκας έχει χρησιμοποιηθεί τόσο, που έχασε μάλλον την αρχική του σημασία και έχει γίνει περίπου συνώνυμο με το κύριος… έτσι το ερμηνεύω εγώ.

    Και προ πάντων μη θυμώνεις κι εσύ… 🙂

  205. Μαρία said

    Τι να πω, ρε παιδιά. Απο τότε που βγήκα στη σύνταξη έχω μείνει πολύ πίσω.

  206. Και το ρε μαλάκα παίζει πάρα πολύ,αντί του μαλάκω / μαλακισμένη, που όμως συντάσσονται καλύτερα με μωρή.
    Να σπαμάρω και λίγο: https://www.slang.gr/definition/24075-more-mori

  207. Πέπε said

    @204, 206:

    Έτσι. «Μαλάκω» είναι κυρίως βρισιά. Είναι το θηλυκό του μαλάκας όταν και το μαλάκας είναι βρισιά. Όταν δεν είναι, π.χ. «πωπω τι κρύο ρε μαλάκα!», το μαλάκας πάει και για θηλυκό. Εξίσου και σε χρήσεις όπως «μην είσαι μαλάκας» (=κορόιδο).

    Να βάλω κι εγώ ένα κουιζ, σαν της Μαρίας, αλλά για δευτεροβάθμιους:

    Διαγώνισμα. Μετά από κάποια ώρα με καραγκιοζηλίκια, έχει επιτέλους επικρατήσει ατμόσφαιρα όπως πρέπει να είναι σ’ ένα διαγώνισμα. Ξαφνικά παρατηρείτε ότι ένα παιδί στο τελευταίο θρανίο δεν έχει κόλλα μπροστά του, έχει μόνο ένα άδειο θρανίο, ενώ πριν είχε. Πλησιάζετε διακριτικά και βλέπετε ότι έχει απλώσει την κόλλα στα γόνατά του και στρίβει μπάφο (η κόλλα είναι για να μαζεύει τα ψίχουλα). Πώς το διαχειρίζεστε;

  208. Μαρία said

    207
    Παιδί ή μαντράχαλος σε νυχτερινό;
    Το πώς θα τον αντιμετωπίσεις εξαρτάται κι απ’ τους συμμαθητές του. Κινδυνεύεις, αν είσαι επιεικής, να σε καρφώσουν αυτοί ή οι γονείς τους.
    Την έχω πάθει με χαρτοπαίχτες της Γ λυκείου στα τελευταία θρανία. Το διακωμώδησα αλλά κάποιος καλός γονιός με κάρφωσε στο λυκειάρχη. Υποτίθεται οτι ήταν ανώνυμη καταγγελία, οπότε κι εγώ τον έβγαλα τρελό 🙂

  209. BLOG_OTI_NANAI said

    181,186,188: Ακραίο μου φαίνεται το σενάριο. Απ’ ότι ακούω από φίλους, γνωστούς, ή μαθαίνω από τα παιδιά μου, τέτοια πράγματα σήμερα σπάνια συμβαίνουν. Θα ήμουν επιφυλακτικός με την καταγγελία, υποθέτοντας ότι ίσως πρόκειται για υπερβολικούς γονιούς. Βεβαίως, στην πορεία των χρόνων έχω ακούσει για εκπαιδευτικούς με προβλήματα στην τάξη που ξεσπούν στα παιδιά, αλλά μιλάμε για ελάχιστες περιπτώσεις. Ειδικά σε Γυμνάσια.

    Αυτά που γράφει ο «δημοσιογράφος» για μαζική στοχοποίηση του παιδιού μοιάζουν με π@π@ριές. Θα έλεγα ότι αν όντως 5 καθηγητές έχουν πρόβλημα με το παιδί, τότε πιθανόν να είναι πολύ άτακτο και κακότροπο. Και τα δικά μας παιδιά όπως και οι φίλοι τους, και τα παιδιά φίλων και γνωστών σε σχολεία δημόσια πάνε. Και επειδή πάντα ενδιαφερόμουν, ουδέποτε άκουσα να στοχοποιούνται «αριστούχοι» που είχαν συμπεριφορά εντός του μέτρου. Όπως ξέρουμε, στις συντριπτικές περιπτώσεις, ο αριστούχος, για να είναι αριστούχος, γνωρίζει από όρια και αυτοπειθαρχία και αυτό μεταφέρεται και στο σχολείο. Ακόμα κι αν συμμετέχει σε κάποια αταξία, θα είναι με μέτρο.

    Αν είναι ψέματα των γονιών, ελπίζω να αποδειχθεί. Πάντως, η περίπτωση του ενός καθηγητή που χάνει τον έλεγχο της τάξης και γι’ αυτό ξεσπά, δεν μπορεί να αποκλειστεί. Το ύποπτο της υπόθεσης είναι το «μαζικό μπούλινγκ» της μαθήτριας.

  210. sarant said

    Ωραια συζητηση πιάσατε οι εκπαιδευτικοί!

  211. Γιάννης Κουβάτσος said

    207, 208: Στο δημοτικό, το πολύ-πολύ να τρώει κάνας λιχούδης πατατάκια ή να ανταλλάσσουν τάπες. Όποτε μού τυχαίνει, κάνω τράκα ένα πατατάκι και τους λέω πως δεν τρώμε στην τάξη. Στην άλλη περίπτωση, τους ρωτάω αν έχουν παίκτες του Παναθηναϊκού να μου δώσουν. Ύστερα από λίγη πλακίτσα, το θέμα τελειώνει εκεί και δεν επαναλαμβάνεται. Όλα αυτά υπό την προϋπόθεση ότι έχεις τον πλήρη έλεγχο της τάξης. Υστερίες και τιμωρίες φέρνουν κακά αποτελέσματα.

  212. ΚΩΣΤΑΣ said

    Η ηγεσία στην τάξη είναι δύσκολο θέμα και απαιτεί προϋποθέσεις. Είναι χάρισμα, είναι τέχνη, είναι γνώση ψυχολογίας των νέων, είναι κατανόηση των προβλημάτων των παιδιών, είναι επιείκεια. Προ πάντων είναι πραγματική αγάπη του δασκάλου προς το παιδί, αρωγός στα προβλήματά του και συνέπεια λόγων και πράξεων του διδάσκοντος προς τον ίδιο του τον εαυτό. Οι καλύτεροι και αυστηρότεροι κριτές του δασκάλου είναι τα μάτια των μαθητών του και την πραγματική του αγάπη την αντιλαμβάνονται απολύτως οι μαθητές.

    Η μετωπική από καθέδρας διδασκαλία είναι ό,τι χειρότερο. Ο δάσκαλος κινείται μέσα στην τάξη και μιλάει χαμηλόφωνα. Φωνακλάς ή βροντόφωνος δάσκαλος προσφέρει το καλύτερο άλλοθι στους μαθητές για μουρμούρα και συζητήσεις μεταξύ τους. Η κίνηση επιπλέον αποτρέπει την κρυφή ενασχόληση με άλλες δραστηριότητες την ώρα του μαθήματος, ενίοτε δίνει και την αίσθηση της οικειότητας του μαθητή με τον δάσκαλο, όταν τον βλέπει δίπλα του.

    Στο κουΐζ του Πέπε, @ 207, η δική μου αντίδραση. Αρχικά μια απλή προτροπή στο μαθητή, βγάλε την κόλλα πάνω και προσπάθησε, κάτι θα σκεφτείς… σε πολύ χαμηλό και φιλικό στυλ. Με τη λήξη του τεστ, καλώ διακριτικά τον μαθητή για συζήτηση και ξεκινάω την κουβέντα με τον εξής περίπου πρόλογο. Χ…, είδα τί έκανες, όμως εγώ σε κάλεσα να κουβεντιάσουμε για να καταλάβω γιατί το έκανες και αν μπορώ να σε βοηθήσω. Ανάλογα με τη συζήτηση και σίγουρα σε δεύτερο χρόνο ενημέρωση του διευθυντή για το γεγονός με την προϋπόθεση – αν ο μαθητής έδειξε και διάθεση αναγνώρισης του λάθους – να βοηθηθεί πραγματικά ο μαθητής και όχι να τιμωρηθεί. Αν η αντίδραση του μαθητή ήταν διαφορετική, επιθετική, εριστική… τότε αναλόγως και ο χειρισμός, πάντα όμως με τη σκέψη όχι ποιος θα επικρατήσει, αλλά πως θα λυθεί το πρόβλημα και πως θα βοηθηθεί ο μαθητής.

    Για την περίπτωση της μαθήτριας της Κέρκυρας. Δεν μπορεί να τρελάθηκαν ομαδικά 5 εκπαιδευτικοί, κάτι περίεργο συμβαίνει. Μια κάποια ευθύνη ίσως στον διευθυντή που δεν μπόρεσε να διερευνήσει τα αίτια αντίδρασης μαθήτριας – γονέων της και να βρει τον τρόπο λήξης της παρεξήγησης.

    Δεν είμαι ούτε σοφός, ούτε αυθεντία, ένας παλαίμαχος με κάποια εμπειρία… 😉

  213. Χαρούλα said

    Καλημέρα! Ωραία συζήτηση! Το δικό μου λιθαράκι.
    Δεν υπάρχουν οδηγίες χρήσης. Η αντίδραση του εκπσιδευτικού επηρεάζεται από την προσωπικότητα του, την προσωπικότητα του μαθητή και την συγκεκριμένη χρονική στιγμή.
    Όταν μιλάμε για ανθρώπους δεν υπάρχει ΟΛΟΙ και ΠΑΝΤΑ. Νομίζω…..

  214. Γιάννης Κουβάτσος said

    212: Έτσι είναι, Κώστα, όπως τα γράφεις. Αν το παιδί καταλάβει ότι είσαι μαζί του κι όχι απέναντί του, αν παραδέχεσαι τα λάθη σου και δεν το παίζεις αυθεντία, αν καταφέρεις να κερδίσεις τη συμπάθεια και τον σεβασμό των παιδιών, τότε τα πράγματα πάνε καλά. Θα σου τύχει και το δύστροπο παιδί, με τα πολλά προβλήματα, αυτό που θέλει ιδιαίτερη αντιμετώπιση και πολλή δουλειά μαζί του και απαράδεκτη η πολιτεία που δεν μεριμνά για την απαραίτητη συνεργασία εκπαιδευτικών και παιδοψυχολόγων. Όλα αυτά, λοιπόν, δεν τα έκαναν οι δάσκαλοί μας, που πίστευαν ότι όλα αντιμετωπίζονται με τη βέργα, την τιμωρία και τις προσβολές. Εδώ και πολλά χρόνια, όμως, τα πράγματα έχουν βελτιωθεί πάρα πολύ σ’ αυτόν τον τομέα. Γι’ αυτό και σχεδόν αποκλείω να μαζεύτηκαν όλοι οι τρελοί σαδιστές σ’ ένα σχολείο και να διασκεδάζουν κάνοντας μπούλινγκ στην άμοιρη την αριστούχα.

  215. Nestanaios said

    211.
    Συμφωνώ, πολύ κακά αποτελέσματα. Τα κριτήρια της δασκολοποίησης πρέπει να βελτιωθούν και να επιτηρούνται από γονείς και πολιτεία διότι αυτά επιφέρουν τα θεμέλια ενός πολιτισμού.

  216. BLOG_OTI_NANAI said

    Η αντίδραση της δικής μας γενιάς (γύρω στα 50) κατά των δασκάλων και καθηγητών, είναι εν μέρει εύλογη. Μας χτυπούσαν και μας μιλούσαν άσχημα ακόμα και με την παραμικρή αταξία, ειδικά τα αγόρια. Η ευθύνη μας όμως βρίσκεται στο γεγονός ότι εφόσον δεν συμβαίνουν σήμερα τα ίδια, δεν επιτρέπεται μπροστά στα παιδιά να απαξιώνουμε τον θεσμικό ρόλο του δημόσιου σχολείου και του καθηγητή. Τα παιδιά μας πρέπει μεν να ξέρουν ότι αποτελούν ελεύθερες προσωπικότητες που δεν θα ανεχθούν προσβολές, αλλά δεν είναι δυνατόν να μην στεκόμαστε κριτικά απέναντι σε όσα μας μεταφέρει το παιδί, που σχεδόν πάντα από αίσθημα αυτοσυντήρησης και εφηβική υπερηφάνεια θα κοιτάξει να αθωώσει τον εαυτό του. Όταν μας μεταφέρει ένα γεγονός, κάνουμε κι εμείς κάποιες διευκρινιστικές ερωτήσεις ώστε να δει το παιδί πως μας ενδιαφέρει και η δική του πλευρά, αλλά πάνω απ’ όλα τα πραγματικά συμβάντα. Αν ένα πρόβλημα επιμένει καλό είναι να επισκεπτόμαστε το σχολείο και τον συγκεκριμένο καθηγητή να δούμε κι εμείς και τον άνθρωπο από κοντά και να ακούσουμε τη δική του πλευρά. Με την προσωπική επαφή μπορείς να καταλάβεις πολλά και πολλά λύνονται.

    Βασικοί κανόνες σε ένα σχολείο είναι πως ένα παιδί δεν επιτρέπεται να ενοχλεί την ομαλή λειτουργία της τάξης. Από την άλλη, ακόμα κι αν ενοχλεί απαγορεύονται από τους καθηγητές οι προσβολές και οι ταπεινωτικές συμπεριφορές. Η δική μου πείρα λέει πως όταν έχω ακούσει για τέτοιες συμπεριφορές, συνήθως προέρχονται από καθηγητές που έχουν βγει από τα ρούχα τους εξαιτίας συμπεριφοράς πολύ συγκεκριμένων μαθητών που δεν σταματούν ποτέ να ενοχλούν και να προκαλούν σε βαθμό που ακόμα και ο Ιώβ θα έχανε την υπομονή του.

    Τα δημόσια σχολεία γενικά πρέπει να τα στηρίζουμε. Η ποικιλία των προσωπικοτήτων και των παιδικών βιωμάτων που υπάρχουν σε μια τάξη, η απαξίωση του σχολείου και του καθηγητή από τα σπίτια μας και ο μεγάλος αριθμός των παιδιών που απ’ ότι γνωρίζω -αν και όχι πάντα- φτάνει και τα 25-26 παιδιά, κάνει την εκπαίδευση μια δύσκολη δουλειά. Εδώ στα σπίτια μας δεν μπορούμε να κουμαντάρουμε εύκολα κάποιες καταστάσεις, πόσο ο καθηγητής που έχει τόσα και διαφορετικά παιδιά. Όταν πάω για βαθμούς και βλέπω εκατοντάδες παιδιά να… αλαλάζουν σαν τις ορδές του Μωάμεθ του Πορθητή, απορώ πώς τα καταφέρνουν στις τάξεις…

  217. loukretia50 said

    Καλημέρα!
    Να συμπληρώσω κάτι, αν και δεν ξέρουμε αν ισχύει στην περίπτωση της Κέρκυρας.
    Οι άριστοι, οι χαρισματικοί, είναι ιδιαίτερη κατηγορία και μια ακόμα πρόκληση για τους εκπαιδευτικούς η ομαλή ένταξή τους.
    Δε μιλάω για παπαγάλους που παίρνουν καλούς βαθμούς, αλλά για παιδιά – αστέρια πχ. στα μαθηματικά.
    Αργούν να ενεργοποιηθούν τα αντανακλαστικά που βοηθάνε τα παιδιά να κρατάνε χαμηλό προφίλ, είναι αναπόφευκτο να ξεχωρίσουν από το μέσο όρο της τάξης.
    Ανάλογα με το χαρακτήρα τους μπορεί να απομονωθούν ή να πέσουν θύματα μπούλινγκ από συμμαθητές που εύκολα κολλάνε ταμπέλες «φυτό», «γλείφτης», «σπασίκλας», «ψώνιο» κλπ. Και είναι τα πρώτα που θα κατηγορηθούν ότι καρφώνουν – αρκεί μια υποψία, και τότε περνάνε δύσκολα.

  218. Γιάννης Κουβάτσος said

    216: Έτσι είναι, Blog. Έχω συναδέλφους που , όταν έρχονται αποσπασμένοι ή νε προσωρινή τοπουέτηση στο δικό μας πολυεθνικό σχολείο, με τα χίλια-μύρια προβλήματα, σοκάρονται με την πρωτόγνωρη εμπειρία, αλλά στο τέλος της χρονιάς δεν θέλουν να φύγουν.
    -Αστειεύεστε; μας λένε. Εδώ υπάρχουν πολλά προβλήματα, αλλά υπάρχει και σεβασμός από τα παιδιά και τους γονείς τους προς τους δασκάλους. Εκεί που ήμασταν πριν, στην «καλή» περιοχή, κάνουν κουμάντο στα σχολεία οι πανίσχυροι σύλλογοι γονέων, που φέρονται απαξιωτικά και με υφάκι στο διδακτικό προσωπικό. Συνηθισμένοι, δε, διάλογοι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι:
    -Πώς τα πάτε με το δικό σας το ταγάρι;
    -Άσε με, μωρέ, με τον αγράμματο! Θα πάω αύριο στο σχολείο και θα τον κανονίσω.
    Ο «αγράμματος» μπορεί να είναι και «αγράμματη», βέβαια. Πάντως, σίγουρα είναι ταγάρι ή γίδι.

  219. ΚΩΣΤΑΣ said

    Παγκόσμια ημέρα Ελληνικής γλώσσας, σήμερα.

    https://www.kathimerini.gr/1064105/article/epikairothta/ellada/mia-eidhsh-sta-arxaia-pros-timhn-ths-pagkosmias-hmeras-ellhnikhs-glwssas

  220. Γιάννης Ιατρού said

    μη τα βάζετε με τα νέα παιδιά, μάλλον καλά σκέφτονται (τα περισσότερα)

  221. BLOG_OTI_NANAI said

    220: Κυκλοφορούν κι άλλα παρόμοια: https://e-mesara.gr/o-dialogos-achillea-agamemnona-gia-ti-vrisiida-me-tin-pena-enos-paidioy/

    Όπως φαίνεται μερικοί γονείς κάνουν πολλά για λίγα like 🙂

  222. Πέπε said

    Λοιπόν εμένα η περίπτωση του #207 μου είχε τύχει σε σχολείο το οποίο εκ προοιμίου είχαν απαξιωμένο σχεδόν όλοι οι μαθητές, μπορεί για οποιονδήποτε άλλο λόγο αλλά, κατά τη γνώμη μου, και επειδή ήταν εκείνοι ακριβώς που είχαν υποστεί όλη την απαξίωση στα προηγούμενά τους σχολεία. Ήταν ένα καμένο ΕΠΑΛ, που πήγαιναν μόνο «κακοί μαθητές». Άμα τον άλλο, πριν καν την εγγραφή του, τον έχουν ήδη βαφτίσει κακό μαθητή, άντε βγάλε άκρη…

    Εγώ τα ‘χασα. Είχα δει προκλητικές συμπεριφορές, αλλά αυτό ήταν πολύ πέρα από ό,τι ήμουν προετοιμασμένος να αντιμετωπίσω. Διακριτικά, χωρίς να προκαλέσω σούσουρο, του είπα ή του έγνεψα ότι τον είδα και να σταματήσει αμέσως. Κοιταχτήκαμε κι ήμασταν κι οι δύο σαν να ‘χουμε φάει ζεμάτισμα, ο καθένας για άλλους λόγους.

    Στο διάλειμμα το είπα στον διευθυντή. Ήταν γενικά άνθρωπος ικανός γι’ αυτή τη δύσκολη θέση, με ατελείωτα αποθέματα ψυχραιμίας και υπομονής. Δε θυμάμαι ακριβώς τις λεπτομέρειες (και σοκαρισμένος ήμουν αλλά έχουν περάσει και χρόνια), νομίζω ότι τον κάλεσε και του είπε «ε, όπως καταλαβαίνεις πρέπει να τιμωρηθείς» κι εκείνος είπε «ναι το καταλαβαίνω» και μάλλον έφαγε μερικές μέρες. Προς υπεράσπιση του εαυτού του προέβαλε το ότι την πίνει μοναχικά, δεν έχει μυήσει κανέναν άλλο, δεν το κάνει ούτε για φιγούρα ούτε πόσο μάλλον για εμπόριο, απλώς είναι μια διέξοδος όταν του ζαλίζουν όλοι (συμπεριλ. των συμμαθητών του) το κεφάλι.

    […] βάστα να σου πω,
    σου μιλάει ο μάγκας με καημό.
    Εγώ χασίσι κι αν φουμάρω
    ποτέ κανέναν δεν πειράζω.
    Μες στην τόση μου σκοτούρα
    βρίσκω κέφι στη μαστούρα.

    Αυτό περίπου μας είπε, χωρίς βέβαια να ξέρει το τραγούδι. Γνωρίζοντας το όλο του προφίλ, το βρήκα αρκετά πειστικό. Ήταν πράγματι ένας τύπος που δεν ενοχλούσε κανέναν, ανύπαρκτος ως μαθητής και χωρίς παρέες στα διαλείμματα, αλλά όχι στο στιλ «το παιδάκι που δεν το παίζουνε γιατί φοράει γυαλιά και σιδεράκια», κάπως πιο …πώς να το πω τώρα, πιο αντρίκεια. Και μάλλον κάποια στιγμή ιδιωτική πρέπει να του είπα κάτι του στιλ «ναι ρε παλίκαρε αλλά προσέχουμε και λίγο, σήμερα σε έπιασα εγώ, άμα αύριο σε πιάσουν οι μπάτσοι δε θα είναι το ίδιο ευγενικοί, δεν παίζουμε το μέλλον μας για ένα τσιγάρο».

    Σίγουρα υπάρχουν καλύτεροι τρόποι να το αντιμετωπίσει κανείς, αλλά εκείνη την ώρα δε μου ήταν εύκολο να τους σκεφτώ. Πάντως είναι χαρακτηριστικό ότι κανείς, ούτε ο ψύχραιμος διευθυντής, δε σκέφτηκε να του το κατασχέσει, και λογικά το κάπνισε μόλις σχόλασε.

  223. Γιάννης Ιατρού said

    221: το παν για να μεταφέρεις αποτελεσματικά την εικόνα που έχεις για τον μαθητή, είναι η σωστή παιδαγωγική μέθοδος 😏

  224. Nestanaios said

    223.
    Έχω την εντύπωση ότι η «σωστή παιδαγωγική μέθοδος» θα μπορούσε να ειπωθεί «ορθοπαιδική μέθοδος».

  225. sarant said

    219 Στην επιλογή της ημερομηνίας έχει συμβάλει το ιστολόγιο

  226. Μαρία said

    Και το εθνίκι ο Στάθης έπαθε «Βολτέρο».

  227. Μαρία said

  228. Γιάννης Κουβάτσος said

    Δεν έχει ακουστά για τις κουκούλες φουλ φέις ο Μάνος; Πού ζει; Αλήθεια, οι Ρουβίκωνες σκέφτηκαν ότι στην πολυκατοικία του Πορτοσάλτε μένουν κι άλλοι ένοικοι; Αλλά τέτοιες σκέψεις είναι υπεράνω επαναστατικής «λογικής».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: