Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Πώς να γιορτάζουμε την Ημέρα της ελληνικής γλώσσας;

Posted by sarant στο 12 Φεβρουαρίου, 2020


Την Κυριακή που μας πέρασε, στις 9 Φεβρουαρίου, ήταν η Παγκόσμια ημέρα της ελληνικής γλώσσας, μια ημέρα που καθιερώθηκε το 2017.

Με την ευκαιρία αυτή, διοργανώθηκαν διάφορες εκδηλώσεις, στην Ελλάδα και κυρίως στο εξωτερικό, τόσο στις κοινότητες των Ελλήνων της διασποράς όσο και στα πανεπιστημιακά ιδρύματα με έδρες ελληνικών σπουδών. Επειδή ακριβώς η Ημέρα έχει αποκεντρωμένο χαρακτήρα, είναι δύσκολο έως αδύνατο να έχει κανείς εποπτεία όλων των εκδηλώσεων. Βέβαια, μπορούμε να κρίνουμε κάποιες κεντρικού χαρακτήρα πρωτοβουλίες.

Ο τιτλος του άρθρου μας καλεί να σκεφτούμε πώς να γιορτάζουμε την Ημέρα της ελληνικής γλώσσας. Θα πει κάποιος ότι παραβλέπω ένα προηγούμενο ερώτημα, δηλαδή αν πρέπει και γιατί πρέπει να γιορτάζουμε την Ημέρα της ελληνικής γλώσσας. Πράγματι, η καταφατική απάντηση στο ερώτημα αυτό δεν είναι δεδομένη, όσο κι αν υπάρχουν άλλα ανάλογα παραδείγματα, άλλων γλωσσών, διεθνώς.

Το κακό με τη θέσπιση «Ημέρας της ελληνικής γλώσσας» είναι ότι υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να περιοριστεί σχεδόν αυτόματα η εκδήλωση σε άγονα υμνολόγια για την τελειότητα της αρχαίας ελληνικής, τέτοια που θα κάνουν τον κάθε Γκας Πορτοκάλο να καμαρώνει, αλλά δεν θα έχουν πολλήν ουσία. Αυτό έγινε και φέτος, αν κρίνω από τη σχετική αρθρογραφία. Ακούστηκαν πολλές πομφόλυγες, όπως ότι Η ελληνική γλώσσα έχει απίστευτη ποικιλία όχι μόνο στο λεξιλόγιο αλλά και στη σύνταξη (σχολικός σύμβουλος) ή ότι Αυτήν τη γλώσσα τη γέννησε το Φως και το Κύμα του Αιγαίου. Δεν θα μπορούσε να είναι σκοτεινή και άτονη (καθηγητής πανεπιστημίου) ή ότι Ο παφλασμός της κυματιστής γραμματικής και η πυξίδα του συντακτικού της, δημιουργούν μία αίσθηση ταξιδέματος (ο ίδιος) -την ανθολόγηση των ηχηρών παρομοίων την έκανε φίλη γλωσσολόγος του ΑΠΘ.

Η πρώτη πρόταση της προηγούμενης παραγράφου είναι παρμένη από ένα προηγούμενο άρθρο του ιστολογίου, που το είχα γράψει το 2016, όταν είχε τεθεί επί τάπητος η πρόταση να θεσπιστεί η παγκόσμια Ημέρα, ύστερα απο πρωτοβουλία αποδήμων (που χρονολογείται από ακόμα πιο παλιά). Τότε μάλιστα είχε προταθεί να γιορτάζεται η Ημέρα αυτή στις 20 Μαΐου, ώστε να συμπίπτει με τη γέννηση του Σωκράτη.

Είχα διαφωνήσει τότε και με την επιλογή της ημερομηνίας και με το περιεχόμενο της (ανόητης, όπως τη χαρακτήρισα) αιτιολογικής έκθεσης που συνόδευε την πρόταση. Φαίνεται πως το άρθρο μου διαβάστηκε, διότι μερικές μέρες αργότερα με πήρε τηλέφωνο ο Νίκος Φίλης, ο τότε υπουργός Παιδείας, και μου ζήτησε μια εισήγηση για την επιλογή της ημερομηνίας και για το περιεχόμενο του θεσμού. Του έγραψα τις σκέψεις μου και σε μεγάλο βαθμό τις δέχτηκε. Έτσι άλλαξε η ημερομηνία στην 9η Φεβρουαρίου, που ήταν δική μου πρόταση (ίσως την είχαν προτείνει και άλλοι βέβαια) και που έχει το πλεονέκτημα ότι συνδέεται με τον Διονύσιο Σολωμό και όχι με τον Σωκράτη, με τα νέα ελληνικά δηλαδή, με τον γενάρχη της νεοελληνικής ποίησης που μάλιστα ειχε και ρηξικέλευθες απόψεις για τη γλώσσα -δείτε τον Διάλογο που έγραψε. (Βέβαια, δεν μπορούσα να πω «δεν κάνει η 20 Μαΐου επειδή συνδέεται με τον Σωκράτη». Είπα: πέφτει μέσα στις πανελλήνιες εξετάσεις άρα είναι ακατάλληλη).

Η δική μου άποψη ήταν ότι η Παγκόσμια ημέρα, για να δικαιολογεί και τον τίτλο της, έπρεπε να εστιάζεται εξίσου στην ελληνοφωνία. Είχα μάλιστα κλείσει εκείνο το παλιό άρθρο με τα εξής: Και τα γράφω αυτά με φόβο, διότι φοβάμαι μήπως από τη μαμή ως τη λεχώνα αλλάξει ο χαρακτήρας του νομοσχεδίου και γίνει «για την ημέρα της ελληνικής γλώσσας». Διότι, να το πούμε κι αυτό παρεμπιπτόντως, ο γλωσσικός εθνικισμός διαπερνά όλη την ελληνική κοινωνία, και την αριστερά, ακόμα και την άκρα αριστερά. Ο φόβος αυτός επιβεβαιώθηκε. Και στις κεντρικές τουλάχιστον φετινές εκδηλώσεις δεν αποφύγαμε τα άγονα υμνολόγια προς τα αρχαία ελληνικά.

Βέβαια, σε μια τέτοια μέρα, δεν μπορείς να αποφύγεις (ή μάλλον, δεν πρέπει να αποφύγεις) να αναφερθείς στον τεράστιο δανεισμό ελληνικών λέξεων και ριζών από τις ευρωπαϊκές γλώσσες, ή και από τις γλώσσες όλου του κόσμου. Κι εγώ, όταν κλήθηκα πέρυσι να δώσω μια ομιλία, ακριβώς με αφορμή την Ημέρα ελληνικής γλώσσας, στο ελληνικό τμημα του Ευρωπαϊκού Σχολείου του Λουξεμβούργου, αναφέρθηκα διά μακρών σε αυτή την πτυχή. Όμως δεν πρέπει να μείνεις σε αυτή την πτυχή.

Επίσης, ένα λάθος που κάνουν όσοι φτιάχνουν καταλόγους «ελληνικών λέξεων της αγγλικής [ή οποιας άλλης] γλώσσας» είναι ότι βάζουν στο ίδιο τσουβάλι τις λέξεις που είναι δάνεια από την ελληνική γλώσσα (theatre, democracy, lyric, philosophy) με τις ελληνογενείς λέξεις που πλάστηκαν από μη Έλληνες λογίους (π.χ. telephone). Δεν είναι ίδια περίπτωση, καλό είναι να μην τα μπερδεύουμε.

Το λαθάκι αυτό δεν το απέφυγε το βίντεο που παρουσιάστηκε στο YouTube από τη Γενική Γραμματεία Δημόσιας Διπλωματίας του Yπουργείου Εξωτερικών (δεν ήξερα ότι είχαμε τέτοιο πράγμα), που είχε τίτλο «Did you know you speak Greek?»

Στο σύντομο αυτό βιντεάκι, παρουσιάζονται ελληνομαθείς αλλοδαποί από διάφορες χώρες να εκφωνούν λέξεις της γλώσσας τους που έχουν ελληνική ετυμολογία.

Στο βιντεάκι παρουσιάζονται, είτε εκφωνημένες είτε γραμμένες σε χαρτί, οι ακόλουθες λέξεις -που αν είναι στα κινέζικα, αραβικά ή εβραϊκά γράφω το αγγλικό ισοδύναμό τους.

grammar, archeology, cosmopolite (FR), arôme (FR), Marathon, Aegean, Olympic, Titan [στα κινέζικα ή ιαπωνικά], angel, music, atleta (ES), onomatopeia (ES), olimpico (ES), philosophy (στα αραβικά), metro (αραβικά), bsaria (ψάρια, αραβικά), asteroid, typographie (FR), cronómetro (ES), episódio (ES), гипотеза (υπόθεσις, ρώσικο), astronaut, analys (SV), akrobat (SV), ideal (PT), mitologia (PT), bibliography, ритъм (ρυθμός, βουλγάρικο), стихия (στοιχεία, βουλγάρικο), armonia (ΙΤ), energia (ΙΤ), metaphysik (ο Λουξεμβουργιανός κ. Βόλτερ), calligraphy, muzeu (RO), muzika (RO), nostalgie (FR), Stephen, hippopotamus, utopia (κινέζικα), Frazë, Hierarki (αλβανικά), Logik, Grammatik, Dialekt (DE), Monochrome, Tragedia (PT), Clima (PT), Dieta, Sandal, Planeta (εβραϊκά), Melodie (DE), Philosophie (DE), Photography, Ocean, Philosophy.

Δεν είναι κακή η συλλογή αλλά βέβαια λέξεις όπως photography ή metro ίσως θα μπορούσαν να λείπουν, όπως βεβαίως και η νοσταλγία, nostalgie, διότι μπορεί να χαρακτηρίζει τον Οδυσσέα όπως λέει η Γαλλίδα κυρία στο βιντεάκι αλλά τη λέξη την έπλασε ένας Ελβετός επιστήμονας, πρώτα στα λατινικά, για να χαρακτηρισει μάλιστα αυτό που πάθαιναν οι Ελβετοί μισθοφόροι, που ήταν σκορπισμένοι τότε σε όλη την Ευρώπη μακριά από την πατρίδα τους -αυτό που στα γερμανικά λεγόταν Heimweh. Βέβαια, και οι λέξεις αυτές ελληνογενείς είναι κι ας μην πλάστηκαν απο φυσικούς ομιλητές της ελληνικής.

Περισσότερες ενστάσεις έχω για την πρωτοβουλία του ΑΠΕ να δημοσιεύσει, προς τιμήν της Ημέρας ελληνικής γλώσσας, μια είδηση «στα αρχαία ελληνικά» -και το βάζω σε εισαγωγικά διότι μόνο αρχαία δεν ήταν.

Παραθέτω την είδηση:

«Αἱ Ἐκδόσεις τοῦ τῆς Μακεδονίας Πανεπιστημίου γέμουσιν βιβλίοις τὰ Σχολεῖα Δευτέρας Εὐκαιρίας τῶν σωφρονιστικῶν ἱδρυμάτων τοῖς Διαβατοῖς Θεσσαλονίκης, τῇ Νιγρίτᾳ Σερρῶν, τῷ Μαλανδρίνῳ Φωκίδος καὶ τῷ Δομοκῷ Φθιώτιδος.

διευθυντὴς τῶν Ἐκδόσεων Πανεπιστημίου Μακεδονίας ἔφη:  «Προσφέρομεν βιβλία εἰς βιβλιοθήκας δεσμοτηρίων καὶ γνόντες τὸ συντελούμενον ἔργον τοῖς τῆς προσθέτου μορφώσεως καὶ τῆς δημιουργικῆς ἀπασχολήσεως  προγράμμασι, ἐδόκει ἡμῖν δημιουργῆσαι δρᾶσιν τοιαύτην, δώρου δίκην τοῖς τοιούτοις Σχολείοις.    

Εὐχόμεθα δημιουργῆσαι δῶρον συλλογικόν, ἀγάπης δῶρον, ἓν βιβλίον ἐξ ἑκάστου ἡμῶν τούτων πρὸς ἕκαστον τῶν ἀνθρώπων. Πέραν τοῦ ἀκαδημαϊκοῦ, ἐκπαιδευτικοῦ προσωπικοῦ καὶ τῶν φοιτητῶν, πάντας ἐκαλέσαμεν ἀναγνώστας τοὺς δυναμένους χαρίζειν ἐκ τῶν σφετέρων βιβλιοθηκῶν βιβλία τοῖς κρατουμένοις, οἳ φοιτῶσι εἰς τὰ Σχολεῖα Δευτέρας Εὐκαιρίας Διαβατῶν καὶ Νιγρίτας Σερρῶν.   

Οἱ ἄνθρωποι ἠσπάσθησαν τὴν δρᾶσιν ἀσμένως, διὸ καὶ παράτασις ταύτης ἐγένετο καὶ ἔτι δύο σχολεῖα ἐνισχύθησαν, τῷ Μαλανδρίνῳ Φωκίδος καὶ τῷ Δομοκῷ Φθιώτιδος.

«Τὰ βιβλία, μία συνθήκη πνευματικῆς ἐλευθερίας»

Οἱ δεσμῶται δύνανται γνῶναι λογοτεχνίαν, θέατρον, εἰκαστικά, μουσικήν. Δεῖ σφίσιν κτήσασθαι γνώσεις, ἃς οὐκ ἠδύναντο ἄλλῳ τρόπῳ.

Χρὴ ἡμᾶς ἅπαντας νοῆσαι τὰ βιβλία δύνασθαι ἔξοδον εἶναι ἐκ τοῦ ἡμερίου βίου, μία συνθήκη πνευματικῆς ἐλευθερίας. Ἔξεστιν τοῖς βιβλίοις μᾶλλον βοηθῆσαι εἰς τὸ τοῦ σωφρονισμοῦ ἔργον πρὸς ἀνθρώπους, οἳ χαίρουσιν καθ΄ ἡμέραν ἀναγνῶναι καὶ μὴ μόνον μανθάνειν ἀρέσκει αὐτοῖς ἀλλὰ καὶ ποιεῖν ἴδια γράμματα.        

Συνείλεκται ἤδη 1.000 καὶ πλέονα βιβλία καὶ εὐέλπιδές ἐσμεν, ὡς καλυφθήσονται αἱ ἀνάγκαι τῶν βιβλιοθηκῶν. Ὡς εἰκός ἐστίν, ἀποστελοῦμεν σὺν τοῖς συλλεχθεῖσι βιβλίοις τίτλους ἐκδόσεων, ἵνα πλουτῶμεν τὰ διαφέροντα καὶ τὰς γνῶσεις, ἃ ταῦτα ἔξεστι πορίζειν.     

Τὰ βιβλία ἑκάστῃ ἡμέρᾳ συλλέγονται, Δευτέρα ἕως Παρασκευή, 9:00 ἕως 15:00, ἐν τῷ χώρῳ τῶν Ἐκδόσεων, τῷ ἰσογείῳ τοῦ Πανεπιστημίου Μακεδονίας (Ἐγνατία 156),  ἕως τῇ 14ῃ Φεβρουαρίου 2020».

Είναι ενδιαφέρον γλωσσικό παιχνίδι να μεταφράζεις κείμενο στα αρχαία ελληνικά, αλλά δεν είναι τόσο εύκολο. Ο συντάκτης που καταπιάστηκε να μεταφράσει αυτή την όχι και πολύ κατάλληλη είδηση, για λογαριασμό του ΑΠΕ, ασφαλώς δεν είχε τα προσόντα. Κάποτε είχα κρίνει, κάπως αυστηρά, μιαν ανάλογη πρωτοβουλία ενός Ισπανού καθηγητή, ετούτο εδώ το «αρχαίο» κείμενο, όμως, όσο μπορώ να κρίνω, είναι πολύ χειρότερο.

Πήγα να επισημάνω όσα λάθη εντοπίζω αλλά σταμάτησα εξοργισμένος στη δεύτερη παράγραφο, όταν είδα ότι το νεοελληνικό «η διευθύντρια» μεταφράζεται στα αρχαία από τον άσχετο που το ανέλαβε: «η διευθυντής»!! Αγνοεί ο άσχετος ότι οι αρχαίοι δεν είχαν πρωτόκλιτα θηλυκά ουσιαστικά σε -τής.

Αγνοεί επίσης ότι η Νιγρίτα κλίνεται: της Νιγρίτης, τη Νιγρίτη (με υπογεγραμμένη). Ούτε στέκουν οι έναρθρες δοτικές -εν Νιγρίτη θα λέγαμε, όχι «τη Νιγρίτη». Αλλά και το «γέμουσιν βιβλίοις», όπως καταλαβαίνω εγώ τη γλώσσα, δεν σημαίνει «γεμίζω κάποιον άλλον με βιβλία» αλλά «είμαι γεμάτος με βιβλία» (το οποίο μάλιστα συντάσσεται κυρίως με γενική).

Ο φιλόλογος που ανέλαβε την κακή αυτή μετάφραση δεν έχει προσέξει με πόση φειδώ χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι τα άρθρα, ούτε έχει δει πως η σειρά των λέξεων ενός αρχαίου κειμένου είναι πολύ διαφορετική από ενός νεοελληνικού. Αλλά δεν άντεξα να κάνω αναλυτική κριτική της «μετάφρασης».

Και για να μην κλείσω με γκρίνιες, ας επιχειρήσω να απαντήσω στο ερώτημα του τίτλου -πώς να γιορτάζουμε την Ημέρα ελληνικής γλώσσας.

Αν εγώ αποφάσιζα για το περιεχόμενο της εκδήλωσης, θα έστρεφα τον προβολέα σαφώς στην ελληνοφωνία, θα έδινα έμφαση σε όσους μιλάνε σήμερα τη σημερινή ελληνική γλώσσα, θα έδινα δηλαδή έμφαση στη νέα ελληνική και στη διάδοσή της -είτε στους Έλληνες της διασποράς, είτε στους ελληνομαθείς όπου γης, είτε σε όσους μιλάνε ελληνικά και μετέχουν της ελληνικής παιδείας επειδή είναι μετανάστες στη χώρα μας.

Το μεγαλείο της ελληνοφωνίας το βλέπουμε σε συναντήσεις και συνέδρια όπου ένας Ρώσος μιλάει ελληνικά, νέα ελληνικά βέβαια, με μια Ισπανίδα, διότι ο ένας μεταφράζει Βαλτινό ενώ η άλλη κάνει διατριβή στον Κ. Θεοτόκη. Το βλέπουμε στους ομογενείς τρίτης γενιάς που προσπαθούν να ξαναβρούν τις ρίζες τους. Το βλέπουμε όμως, και πιο συχνά, στον Μαροκινό που ερωτεύεται Φιλιππινέζα και μιλάνε βεβαίως ελληνικά αναμεταξύ τους και με τα παιδιά τους. Αυτά πρέπει να προβληθούν, όχι οι βαρετές απαριθμήσεις των ελληνικής προέλευσης λέξεων της αγγλικής.

Αλλά αυτά είναι πιο δύσκολα και θέλουν και πιο πολλά χρήματα, πχ να καλέσεις μεταφραστές ελληνικής σε συνέδρια ή να χρηματοδοτήσεις τη μετάφραση λογοτεχνικών έργων ή να καλέσεις σπουδαστές της ελληνικής ή ομογενείς νέους στην Ελλάδα. Ενώ το να ανοίξουμε το λεξικό και να απαριθμήσουμε για νιοστή φορά τα analysis, epiphany, hypothesis και φτηνοτερο είναι και το εθνικό φρόνημα τονώνει.

 

100 Σχόλια to “Πώς να γιορτάζουμε την Ημέρα της ελληνικής γλώσσας;”

  1. rizes said

    Ήφαιστος (Ο καιρός των Τσιγγάνων)
    https://vgiannelakis.wordpress.com/2013/06/28/%ce%ae%cf%86%ce%b1%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%82-%ce%bf-%ce%ba%ce%b1%ce%b9%cf%81%cf%8c%cf%82-%cf%84%cf%89%ce%bd-%cf%84%cf%83%ce%b9%ce%b3%ce%b3%ce%ac%ce%bd%cf%89%ce%bd/

  2. Αὐγουστῖνος said

    Καλημέρα.
    Καλά, ἐμένα ἡ ἔνστασή μου ἔγκειται στὸν κατὰ τὴ γνώμη μου ἀνόητο θεσμὸ τῶν «παγκοσμίων ἡμερῶν», ὁπότε μόνο δευτερευόντως μὲ ἐκνευρίζει τὸ βλαχορὸκ κιτς πανηγυράκι τῶν ἑλληνοβαρεμένων καὶ τῶν πολιτικάντηδων ποὺ ἁλιεύουν ψηφαλάκια ἀπὸ τὰ ἀπέραντα νερὰ τῶν πρώτων, χαϊδεύοντας τὰ αὐτιά τους.

  3. Πουλ-πουλ said

    «Αυτήν τη γλώσσα τη γέννησε το Φως και το Κύμα του Αιγαίου. Δεν θα μπορούσε να είναι σκοτεινή και άτονη (καθηγητής πανεπιστημίου) ή ότι Ο παφλασμός της κυματιστής γραμματικής και η πυξίδα του συντακτικού της, δημιουργούν μία αίσθηση ταξιδέματος (άλλος καθηγητής πανεπιστημίου)»

    Τα λιανά του Ελύτη παριστάνουν τους καθηγητές πανεπιστημίου.

  4. Πέπε said

    Καλημέρα.

    > > Δεν είναι κακή η συλλογή αλλά βέβαια λέξεις όπως photography ή metro ίσως θα μπορούσαν να λείπουν, όπως βεβαίως και η νοσταλγία, nostalgie, διότι μπορεί να χαρακτηρίζει τον Οδυσσέα όπως λέει η Γαλλίδα κυρία στο βιντεάκι αλλά τη λέξη την έπλασε ένας Ελβετός επιστήμονας, πρώτα στα λατινικά,…

    Ε και; Μιλάμε για ελληνική γλώσσα και για ελληνοφωνία. Όχι για έλληνες που να μιλούν (ή άλλως χρησιμοποιούν) την ελληνική γλώσσα. Σε διάφορες περιπτώσεις ανά τους αιώνες, άνθρωποι με ποικίλες μητρικές γλώσσες, που χρησιμοποιούσαν επίσης ποικίλες γλώσσες (π.χ. τα λατινικά τον καιρό που δεν ήταν πια μητρική κανενός), εισηγήθηκαν νεολογισμούς με βάση ελληνικές ρίζες και ελληνικούς γνωσσικούς μηχανισμούς. Αν ο Ελβετός επιστήμονας έγραφε στα ελληνικά, δε θα έλεγε nostalgia, θα έλεγε νοσταλγία. Μιας κι έγραφε στα λατινικά, ενήργησε σαν αυτό το στάδιο να είχε ήδη προηγηθεί, και μετέφερε τον υποθετικό ελληνικό τύπο στα λατινικά.

    Πέρα από τη χρονική απόσταση (η γλώσσα αναφοράς είναι τα αρχαία ελληνικά, και οι νεολογισμοί αυτοί είναι αιώνες μεταγενέστεροι) δε βλέπω ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στην υιοθέτηση ενός υπαρκτού ελληνικού τύπου και στην επινόησή του.

  5. ap8938 said

    «Αυτήν τη γλώσσα τη γέννησε το Φως και το Κύμα του Αιγαίου. Δεν θα μπορούσε να είναι σκοτεινή και άτονη (καθηγητής πανεπιστημίου) … Ο παφλασμός της κυματιστής γραμματικής και η πυξίδα του συντακτικού της, δημιουργούν μία αίσθηση ταξιδέματος (άλλος καθηγητής πανεπιστημίου)». Και τα δύο παραθέματα προέρχονται από το ίδιο άρθρο «Καθηγητή της Αρχαίας Ελληνικής» ο οποίος, συν τοις άλλοις, είναι, σύμφωνα με τη σελίδα του πανεπιστημίου, και «Αναπληρωτής Πρύτανη Διεθνών Συνεργασιών, Φοιτητικών Θεμάτων και Θεμάτων Απφοίτων».

  6. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    5 Α, δεν είχα προσέξει πως είναι ο ίδιος -θα διορθώσω.

    4 Γενικά οι λεξικογράφοι τα διακρίνουν αυτά. Γιαυτό και δεν χαρακτηρίζουν αντιδάνειο πχ το τηλέφωνο ενώ χαρακτηρίζουν έτσι πχ τον καναπέ ή την κορόνα.

  7. nikiplos said

    Συμφωνώ, μέχρι κεραίας στο κείμενο… Κυρίως προς το τέλος του… Χαίρομαι πολύ όταν συναντώ αλλόφυλους, μετανάστες (παράτυπους ή μη) που μιλούν την ελληνική. Πρόσφατα μεσολάβησα ώστε η Τζέρι, ένα κοριτσάκι με Τζαμαϊκανό πατέρα Βενεζουελιάνα μητέρα (έχουν πολυσχιδείς ρίζες και κάπου και την ελληνική, αλλά στα χρώματα συχνά τους περνούν για Ρομά, και αντιμετωπίζουμε πλειστάκις τον φυλετικό ρατσισμό), να βρει Αγγλίδα λογοθεραπεύτρια, γιατί καίτοι τα ελληνικά της είναι άπταιστα, τα αγγλικά της είναι κάκιστα, ενώ τα Ισπανικά, η μητρική γλώσσα της μητέρας του, κάπως στρωτά, αλλά κουτσά.

    Ως μη ειδικός και δη μη φιλόλογος, αντιμετωπίζω τη γλώσσα ως ζωντανό εργαλείο, χωρίς συμβάσεις και παραδεκτές θεωρίες. Αυτή που μιλιέται την ακούς, την βλέπεις σε βλέμματα.

  8. Γιάννης Κουβάτσος said

    Τη γλώσσα μας την τιμούμε κάθε μέρα μιλώντας την και γράφοντάς την σωστά. Κι όταν λέμε σωστά, δεν εννοούμε με νεοκαθαρευουσιάνικες ελληνικούρες που τη γελοιοποιούν, αφού τα μεταξωτά βρακιά ξέρουμε τι θέλουν. Επίσης την τιμούμε βρίσκοντας χρόνο για να διαβάζουμε κείμενα των λογοτεχνών που την καλλιέργησαν σε τέτοιο βαθμό, ώστε αυτοί να είναι ουσιαστικά οι δάσκαλοί μας. Τα πανηγυράκια δεν έχουν ουσιαστικό λόγο ύπαρξης. Γίνονται για να γίνουν.

    ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑΝ ΜΟΥ ΕΔΩΣΑΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

    Την γλώσσα μου έδωσαν ελληνική
    το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου.

    Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου.
    Εκεί σπάροι και πέρκες
    ανεμόδαρτα ρήματα
    ρεύματα πράσινα μες τα γαλάζια
    όσα είδα στα σπλάχνα μου ν’ ανάβουνε
    σφουγγάρια, μέδουσες
    με τα πρώτα λόγια των Σειρήνων
    όστρακα ρόδινα με τα πρώτα μαύρα ρίγη.

    Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου με τα πρώτα μαύρα ρίγη.
    Εκεί ρόδια, κυδώνια
    θεοί μελαχρινοί, θείοι κι εξάδελφοι
    το λάδι αδειάζοντας μες στα πελώρια κιούπια
    και πνοές από τη ρεματιά ευωδιάζοντας
    λυγαριά και σχίνο
    σπάρτο και πιπερόριζα
    με τα πρώτα πιπίσματα των σπίνων,
    ψαλμωδίες γλυκές με τα πρώτα-πρώτα Δόξα Σοι.

    Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου με τα πρώτα -πρώτα Δόξα Σοι!
    Εκεί δάφνες και βάγια
    θυμιατό και λιβάνισμα
    τις πάλες ευλογώντας και τα καρυοφύλλια.
    Στο χώμα το στρωμένο με τ’ αμπελομάντιλα
    κνίσες, τσουγκρίσματα
    και Χριστός Ανέστη
    με τα πρώτα σμπάρα των Ελλήνων.
    Αγάπες μυστικές με τα πρώτα λόγια του Ύμνου.

    Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα λόγια του Ύμνου.

    ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

  9. Η πρότασή μου για παγκόσμια νύχτα έπεσε (άλλη μια φορά) στο κενό

    Το Μαλανδρίνο Φωκίδας είναι γνωστό για τις φυλακές του

  10. Παναγιώτης Κ. said

    H περίπτωση της διευθύντριας να γράψει κείμενο στα Αρχαία Ελληνικά δείχνει κτγμ το μάταιο της Αρχαιογνωσίας. Η υποτίθεται καθ΄ύλην αρμόδια, παρουσιάζει αυτή την εικόνα! Τι να περιμένουμε τότε από τον μαθητή στο σχολείο που επιμένουν να τον ταλαιπωρούν με τις…εμμονές τους οι διάφοροι αρχαιόπληκτοι οι οποίοι, συμβαίνει να έχουν και αποφασιστικές αρμοδιότητες οπότε επιβάλλουν και τις πεποιθήσεις τους.
    Εικάζω ότι η κ. διευθύντρια πορεύεται με την πεποίθηση ότι γνωρίζει Αρχαία Ελληνικά!

    Δεν θα κουραστώ να το λέω. Σε μια πλουραλιστική κοινωνία (υποθέτω ότι η δική μας είναι τέτοια) αφήνουμε όλα τα λουλούδια να ανθίσουν! Διδασκαλία των Αρχαίων; Μάλιστα! Να υπάρξουν συγκεκριμένα Κλασικά Λύκεια και…όσοι πιστοί προσέλθετε.
    Η συντεχνιακή όμως αντίληψη δεν θα ευνοούσε μια τέτοια επιλογή γιατί θα περιορίζονταν δραματικά οι ώρες των φιλολόγων στα σχολεία.
    Να επισημανθεί ότι υπάρχει και ένας ακόμη κλάδος που είναι οιονεί αρωγός στη ματαιοπονία της διδασκαλίας των Αρχαίων. Είναι ο κλάδος των δικηγόρων. Τα Αρχαία είναι εξεταστέο μάθημα για να μπει κάποιος στη Νομική Σχολή οπότε, υπερασπίζεται τους κόπους του!

    Προσυπογράφω το σχόλιο #2.

  11. Γιάννης Κουβάτσος said

    Συγγνώμη για το σεντόνι, αλλά είναι Ελύτης και το κείμενο δεν είναι από τα διαδεδομένα:

    Ομιλία του Οδυσσέα Ελύτη προς τους Έλληνες μετανάστες της Σουηδίας, Νοέμβριος 1979

    «Αγαπητοί φίλοι, περίμενα πρώτα να τελειώσουν οι επίσημες γιορτές που προβλέπει η «Εβδομάδα Νόμπελ» και ύστερα να ‘ρθω σ’ επαφή μαζί σας. Το έκανα γιατί ήθελα να νιώθω ξένιαστος και ξεκούραστος.
    Ξεκούραστος βέβαια δεν είμαι. Χρειάστηκε να βάλω τα δυνατά μου για να τα βγάλω πέρα με τις απαιτήσεις της δημοσιότητας, τις συνεντεύξεις και τις τηλεοράσεις. Αλλά ένιωθα κάθε στιγμή ότι δεν εκπροσωπούσα το ταπεινό μου άτομο αλλά ολόκληρη τη χώρα μου. Κι έπρεπε να την βγάλω ασπροπρόσωπη. Δεν ξέρω αν το κατάφερα. Δεν είμαι καμωμένος για τέτοια. Για τιμές και για δόξες.
    Τη ζωή μου την πέρασα κλεισμένος μέσα σε 50 τετραγωνικά (μέτρα), παλεύοντας με τη γλώσσα. Επειδή αυτό είναι στο βάθος ή ποίηση: μια πάλη συνεχής με τη γλώσσα. Τη γλώσσα την ελληνική που είναι η πιο παλιά και η πιο πλούσια γλώσσα του κόσμου.
    Ό,τι και να πει ένας ποιητής, μικρό ή μεγάλο, σημαντικό ή ασήμαντο, δεν φέρνει αποτέλεσμα, θέλω να πω δεν γίνεται ποίηση αν δεν περάσει από την κρησάρα της γλώσσας, αν δεν φτάσει στην όσο γίνεται πιο τέλεια έκφραση. Ακόμα και οι πιο μεγάλες ιδέες, οι πιο ευγενικές, οι πιο επαναστατικές, παραμένουν σκέτα άρθρα εάν δεν καταφέρει ο τεχνίτης να ταιριάσει σωστά τα λόγια του.
    Μόνον τότε μπορεί ένας στίχος να φτάσει στα χείλια των πολλών, να γίνει κτήμα τους. Μόνον τότε μπορεί να ‘ρθει και ο συνθέτης να βάλει μουσική, να γίνουν οι στίχοι τραγούδι. Και για ένα τραγούδι ζούμε, στο βάθος, όλοι μας. Το τραγούδι που λέει τους καημούς και τους πόθους του καθενός μας. Πόσο είναι αλήθεια ότι το μεγαλείο και η ταπεινοσύνη πάνε μαζί, ταιριάζουν.
    Ταπεινά εργάστηκα σ΄ όλη μου τη ζωή. Και η μόνη ανταμοιβή που γνώρισα πριν από τη σημερινή, ήταν ν’ ακούσω τους συμπατριώτες μου να με τραγουδούν. Να τραγουδούν το ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ που μου χρειάστηκε τεσσάρων χρόνων μοναξιά και αδιάπτωτη προσπάθεια, για να το τελειώσω. Δεν το λέω για να περηφανευτώ. Δεν έρχομαι σήμερα για να σας κάνω τον σπουδαίο. Κανείς δεν είναι σπουδαίος από εμάς. Από εμάς, άλλος κάνει τη δουλειά του σωστά κι άλλος δεν την κάνει. Αυτό είναι όλο. Όμως θέλω να μάθετε, όπως το έμαθα κι εγώ στα 68 μου χρόνια: μόνον αν κάνεις σωστά τη δουλειά σου, ο κόπος δεν θα πάει χαμένος.

    Ξέρω, μαντεύω, ότι πολλοί από εσάς περίμεναν άλλα πράγματα από εμένα. Τους ζητώ συγγνώμη που δεν θα τους ικανοποιήσω. Αν είχα το ταλέντο του ομιλητή, του δάσκαλου, του ηγέτη, θα είχα ίσως αφιερωθεί στην πολιτική. Τώρα δεν είμαι παρά ένας γραφιάς που πιστεύει σε ορισμένα πράγματα. Κι αυτά τα πράγματα θέλει να τα γνωρίσει και στους άλλους, να τα βγάλει από μέσα του, να τα κάνει έργο.
    Εμένα μου έλαχε ν’ αγαπήσω τον τόπο μου όπως τον αγαπάτε κι εσείς. Να τι είναι που μας ενώνει απόψε όλους εδώ πέρα. Η αγάπη μας για την Ελλάδα. Βέβαια, υπάρχουν πολλοί τρόποι ν’ αγαπά ένας λαός τη χώρα του. Αλλά για τον ποιητή, πιστεύω, υπάρχει μόνον ένας: ν’ ανήκει σ’ ολόκληρο το λαό του. Πάνω από τις διαιρέσεις και τις διχόνοιες, ο ποιητής να στέκει και ν’ αγαπά όλον τον λαό του, ν’ ανήκει, το ξαναλέω, σ’ όλο τον λαό του. Δεν γίνεται αλλιώς. Η πατρίδα είναι μία. Ο καθένας στον τομέα του ας έρθει και ας κάνει κάτι, όπως αυτός το νομίζει καλύτερα.
    Όμως ο πνευματικός άνθρωπος βλέπει το σύνολο. Θέλω να πιστεύω πως ίσως κι ο ξενιτεμένος, το ίδιο. Για εμάς η Ελλάδα είναι αυτές οι στεριές οι καμένες στον ήλιο κι αυτά τα γαλάζια πέλαγα με τους αφρούς των κυμάτων. Είναι οι μελαχρινές ή καστανόξανθες κοπέλες, είναι τ’ άσπρα σπιτάκια τ’ ασβεστωμένα και τα ταβερνάκια και τα τραγούδια τις νύχτες με το φεγγάρι πλάι στην ακροθαλασσιά ή κάτω από κάποιο πλατάνι.
    Είναι οι πατεράδες μας κι οι παππούδες μας με το τουφέκι στο χέρι, αυτοί που λευτερώσανε την πατρίδα μας και πιο πίσω, πιο παλιά, όλοι μας οι πρόγονοι που κι αυτοί ένα μονάχα είχανε στο νου τους -όπως κι εμείς σήμερα: τον αγώνα για τη λευτεριά.
    Είπε ένας Γάλλος ποιητής, ο Ρεμπώ, πως η πράξη για τον ποιητή είναι ο λόγος του. Κι είχε δίκιο. Αυτό έκανε ο Σολωμός, που για να γράψει το αθάνατο ποίημα του «‘Ελεύθεροι Πολιορκημένοι», έσωσε και παράδωσε στη φυλετική μας μνήμη το Μεσολόγγι και τους αγώνες του. Αυτό έκαναν ο Παλαμάς, ο Σικελιανός, ο Σεφέρης. Στα φτωχά μου μέτρα το ίδιο πάσχισα να κάνω κι εγώ. Πάσχισα να κλείσω μέσα στην ψυχή μου, την ψυχή όλου του ελληνικού λαού. Να δω πόσο μοιάζανε όλοι οι αγώνες του, από την αρχαία εποχή ίσαμε σήμερα, για το δίκιο και για τη λευτεριά.
    Κι αυτό θα κάνω όσα χρόνια μου δώσει ο Θεός να ζήσω. Αυτή είναι η πράξη μου. Και το γεγονός ότι έφτασαν να την αναγνωρίσουν οι ξένοι, είναι μια νίκη. Όχι δική μου νίκη. Δική σας. Γι’ αυτό σας ευχαριστώ. Κι αν μου το συγχωρείτε να σας δώσω μια γνώμη -ακούστε την: όσο καλά κι αν ζείτε σ’ αυτή τη φιλόξενη, την ευγενική χώρα, όσο κι αν νιώθετε καλά και στεριώνετε, και κάνετε οικογένεια – μην ξεχνάτε την πατρίδα μας, και προ παντός, τη γλώσσα μας. Πρέπει να ‘σαστε περήφανοι, να’ μαστε όλοι περήφανοι, εμείς και τα παιδιά μας για τη γλώσσα μας.
    Είμαστε οι μόνοι σ’ ολόκληρη την Ευρώπη που έχουμε το προνόμιο να λέμε τον ουρανό «ουρανό» και τη θάλασσα «θάλασσα» όπως την έλεγαν ο Όμηρος και ο Πλάτωνας πριν δυόμισι χιλιάδες χρόνια. Δεν είναι λίγο αυτό. Η γλώσσα δεν είναι μόνον ένα μέσον επικοινωνίας. Κουβαλάει την ψυχή του λαού μας κι όλη του την ιστορία και όλη του την ευγένεια. Χαίρομαι κι αυτή τη στιγμή που σας μιλάω σ’ αυτή τη γλώσσα και σας χαιρετώ, σας αποχαιρετώ μάλλον, αφού η στιγμή έφτασε να φύγω.
    Όμως ένα κομμάτι της ψυχής μου σας το αφήνω μαζί μ’ ένα μεγάλο ευχαριστώ που με ακούσατε. Μακάρι να μπορούσε να σας μείνει, να το κρατήσετε, σαν ένα μικρό φυλαχτό από την πατρίδα».

  12. Ακουσα την λέξη δικηγόρος (#10) κι έρχομαι να κάνω μια συγκλονιστική αποκάλυψη (επιπέδου Αττάλου του Βου) (η)λίαν επίκαιρη.

    Βλέποντας στις φωτό τα μέλη της Επιτροπής Επαγγελματικού αθλητισμού, ένας κάτι μου θύμιζε. Το βράδυ της Δευτέρας στην τηλεοπτική δίκη, κάποιος κατήγγειλε πως ένα μέλος της επιτροπής ζήταγε από άλλον δικηγόρο να τον δωροδοκήσουνε (!) και το όνομα αυτού Αρκούδης. Εγώ νόμιζα πως το «αρκούδης» ήταν παρατσούκλι λόγω εμφάνισης αυτού που κάτι μου θύμιζε και συναντούσα συχνά όταν πήγαινα για μπάνιο στο τσιμεντάκι, αλλά ήταν όντως το επίθετό του και με χαιρέταγε γιατί ο γιός μου είναι πολύ φίλος με έναν ανηψιό του. Για τον ίδιο δεν ξέρω αλλά στην παρέα του εκεί υπήρχαν φανατικοί ολυμπιακοί και πρέπει μάλλον να τον διόρισε ο επίσης δηλωμένος οπαδός του ΟΣΦΠ Βασιλειάδης.

  13. sarant said

    7 Εντυπωσιακό.

  14. Γιάννης Κουβάτσος said

    Όντως, έχει πολύ ενδιαφέρον να ακούς μετανάστες από διαφορετικές χώρες να συνεννοούνται στα ελληνικά. Το μαλάκας δίνει και παίρνει. Πολλοί από αυτούς δεν συνειδητοποιούν ότι είναι βρισιά ή, τελοσπάντων, λέξη που δεν μπορείς να τη χρησιμοποιείς ανεξαρτήτως συνομιλητή. Ένας γονιός που μιλάει πολλυ καλά ελληνικά μού είπε «Είδα στο τετράδιο του παιδιού ότι έχει κάνει κάποιες μαλακίες.» Χαμογέλασα και του είπα ότι δεν είναι σημαντικές, θα τις διορθώσει εύκολα με λίγη βοήθεια. Ο άνθρωπος, σοβαρός και αξιοπρεπής, είναι πεπεισμένος ότι μαλακία σημαίνει λάθος. ☺ Είναι σημαντικό, δε, να τονίσουμε το πόσο καλύτερα μιλούν τα παιδιά τα ελληνικά από τους γονείς τους, ακόμα κι αν αυτοί βρίσκονται δεκαετίες στη χώρα μας, και αυτό αποδεικνύει τη σημασία της συστηματικής διδασκαλίας της γλώσσας και τον πρωτεύοντα ρόλο του σχολείου.

  15. 5: …και Διευθυντής Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών «Αρχαίο Ελληνικό Θέατρο: Εκπαιδευτικές και Φιλολογικές Προσεγγίσεις»

  16. Κουτρούφι said

    Εγώ πάλι, κάνω γούστο ξένους που μιλάνε ελληνικά αλλά με την ντοπιολαλιά του τόπου διαμονής τους. Πρόσφατα συζητούσα με Αλβανό ο οποίος είναι τριάντα χρόνια στη Σίφνο. Συνεννοηθήκαμε άψογα στα Σιφνέικα. Το «ιντα» και «γιάντα» πήγαινε σύννεφο.

  17. Alexis said

    Πολύ καλό άρθρο, προσεγγίζει με ωραίο τρόπο το θέμα «ελληνική γλώσσα και ελληνοφωνία»

  18. Alexis said

    #16: Ο Ρος Ντέιλι είναι ένα καλό τέτοιο παράδειγμα.

  19. Γιάννης Ιατρού said

    Χαιρετώ,

    …και φτηνότερο είναι και το εθνικό φρόνημα τονώνει…

    Νίκο, έτσι και χειρότερα. Ποιά γιορτή της «Ελληνικής Γλώσσας» και πράσινα άλογα; Η δική μου εντύπωση, η γεύση που αποκομίζω από το όλο εγχείρημα, έτσι όπως γίνεται, είναι μια αίσθηση κοκταίηλ του «από εμάς τα πήρατε όλα…» μαζί όμως και με την επωδό: «…και γι αυτό ξεπληρώστε κάποια από τα χρέη που μας έχετε, τουλάχιστον αφού δεν θέλετε να πληρώσετε καμιά δόση, δείξτε λίγο την εύνοιά σας… ».

    Αλλά τι να περιμένει κανείς, όταν π.χ. στην Θεσσαλονίκη ανακαλύπτουν μια Πομπηία (κυρίως βυζαντινή) και αντί να την κάνουν παγκόσμιο θέμα, κοιτούν πώς θα την κομματιάσουν για να μπουκώσουν μερικούς εργολάβους κι άλλους παρατρεχάμενους με τις ρήτρες κλπ. Και η Θήρα φτηνά την γλύτωσε, αν γίνονταν οι ανακαλύψεις σήμερα, θα είχαν «αξιοποιηθεί», π.χ. ενοικιαζόμενες μέσω BNP κλπ.

    Για τα 200 χρόνια από το 1821, την κατάντια για να ικανοποιηθεί το βίτσιο του κάθε χορηγού…, δεν θ΄αρχίσω να λέω εδώ κάτι.

    Και από την άλλη πλευρά του Αιγαίου βλέπεις τους γείτονες και μοσχοπουλούν / διαφημίζουν για δικό τους, πολύ έξυπνα και συνήθως καλαίσθητα, ότι υπάρχει και δεν υπάρχει εκεί, Προελληνικό, Ελληνικό και μετέπειτα, από εδώ και 4000-5000 χρόνια και πιό πριν.

    Ποιά ανάδειξη της χώρας και της γλώσσας και της ιστορίας μας λένε μετά από τέτοια… Ούτε ο πιό καλοπροαίρετος δεν πρόκειται να τους δώσει ένα λεπτό προσοχής…

  20. sarant said

    16-18 Eνδιαφέρον!

    Τι λένε οι Κύπριοι; Οι ξένοι της Κύπρου μιλάνε κυπριακή ή καλαμαρίζουν;

  21. Georgios Bartzoudis said

    # Εκ των πραγμάτων, το «γλωσσικό» …μπερδεύεται με το «εθνικό». Συνεπώς, για να μπορούμε να συνεννοηθούμε, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τί εννοεί ο καθένας με όρους όπως εθνικός, εθνικισμός, αντιεθνικιστής. Μένω σε αυτούς τους όρους που χρησιμοποιεί ο Νοικοκύρης στην παρούσα ανάρτηση (αφήνοντας έξω, για πρακτικούς λόγους, μόνο τον όρο εθνοκάθαρση).

    # Τον όρο «εθνικός» τον χρησιμοποιούμε όλοι λίγο-πολύ (ίσως μερικοί με …βαριά καρδιά). Πάντως, νομίζω ότι δεν χρειάζεται περαιτέρω επεξήγηση

    # Ο «εθνικιστής» κατ’ αρχήν αγαπά το έθνος στο οποίο ανήκει, πράγμα επιθυμητό. Όταν όμως ταυτόχρονα μισεί τα άλλα έθνη, προτιμώ να τον λεω ναζιστή, ρατσιστή κλπ. Στην ίδια …συνομοταξία κατατάσσω και όποιον αυτοαποκαλείται «πατριώτης» αλλά μισεί τις πατρίδες των άλλων. Κοντολογίς, η αγάπη ή το μίσος είναι οι έννοιες που δομούν την ειδοποιό διαφορά.

    # Κατ’ αντιστοιχία, θεωρώ τον «αντιεθνικιστή» απολωλώς πρόβατον του έθνους στο οποίο φέρεται ότι ανήκει. Και για να το πω διαφορετικά, αυτός μισεί ακόμα και το έθνος στο οποίο ανήκει! (μηδέ του Σολωμού εξαιρουμένου, όπως σημειώνει ο Νοικοκύρης στο σχετικό λινκ που παραθέτει).

    # Με βάση τα παραπάνω, θεωρώ ατυχή την έκφραση του Νοικοκύρη για «γλωσσικό εθνικισμό [που] διαπερνά όλη την ελληνική κοινωνία». Η αγάπη προς τη μητρική γλώσσα (ημών τε και παντός αλλοεθνούς, διά την ίδιαν αυτού γλώτταν) είναι θεμιτή και επιθυμητή. Και βέβαια είναι επίσης ολίσθημα το να θεωρούνται «άγονα» τα «υμνολόγια προς τα αρχαία ελληνικά». Είναι …η γιαγιά της ζμπουριάς μας (το ξεφούρνισα πάλι το Μακεδονικό).

    # Υπερβολική και μάλλον ζούφια (άλλο Μακεδονικό αυτό!) κρίνω και την εμμονή του Νοικοκύρη για …εξοστρακισμό των «ελληνογενών» λέξεων. Διότι, «λέξεις όπως photography ή metro … νοσταλγία, nostalgie» τις πήραν λόγιοι της Δύσης από την αρχαία ελληνική, όπως ακριβώς και τις λέξεις «theatre, democracy, lyric, philosophy» τις πήραν Έλληνες μεταβυζαντινοί λόγιοι. Δεν είναι «το ίδιο», όπως δεν είναι ίδια όλα τα δάχτυλά μας, είναι όμως δάχτυλα!

    # Και βέβαια, είναι μια επιλογή να δίνουμε έμφαση κάθε φορά εκεί που νομίζουμε σκόπιμο. Προς τί όμως αυτός ο όρος «ελληνοφωνία», που προβάλλει ο Νοικοκύρης, αναφερόμενος «σε όσους μιλάνε σήμερα τη σημερινή ελληνική γλώσσα». Μήπως οι …αρχαίοι ημών πρόγονοι δεν ελληνοφωνούσαν;;

    # Να πω και δυο λόγια για τη …μετάφραση του ΑΠΕ στα αρχαία ελληνικά: Ίσως πράγματι να μην είναι τέλεια. Νομίζω όμως ότι, αν βάζαμε τον …Θουκυδίδη να κρίνει τα γραπτά του Ξενοφώντα, θα τον έβγαζε αγράμματο (καλά, δεν λεω για τον Πλούταρχο. Θα τον έβγαζε σκάρτο ντιπ για ντιπ!). Πάντως, «η Νιγρίτα, της Νιγρίτας …ω Νιγρίτα», στέκει αρκετά. Οι κάτοικοι της περιοχής έλεγαν «της Νιγρίτας» …εξαπανέκαθεν. Της Νιγρίτης είναι γέννημα των «υστερολόγιων» (γραμματείς και φαρισαίοι των Κοινοτήτων, δάσκαλοι των υποδιδασκαλείων κλπ)

  22. Γιάννης Κουβάτσος said

    20: Αρκεί να θυμηθούμε την προφορά του Κετσπάγια, ο οποίος έμαθε τα ελληνικά στην Κύπρο. ☺

  23. Παναγιώτης Κ. said

    @18.Χάρμα ακούειν τον Ρος Ντέιλι!
    Ντοπιολαλιά + Φιλοσοφία ! Δύο σε ένα !

  24. Παναγιώτης Κ. said

    @11. Γιάννη, ευχαριστίες για την ανάρτηση…

  25. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

  26. ΓιώργοςΜ said

    Καλησπέρα!
    Για το άρθρο δε νομίζω πως έχω κάτι να προσθέσω.
    Υπάρχει πάντα η ροπή προς την κατάσταση χαμηλότερης δυναμικής ενέργειας, να καταλήγουν τα πάντα δηλαδή στον πάτο του βαρελιού.
    Σκοπός της κάθε «παγκόσμιας ημέρας» είναι να μας ξεκολλήσει λίγο, και να μας δώσει κάτι να σκεφτούμε, ή μια αφορμή για να κάνουμε κάτι. Καταλήγουμε όμως να μεταχειριζόμαστε όλες αυτές τις συμβολικές μέρες σα γιορτές/γενέθλια/επετείους, όπου πάει ο καθένας ένα κουτί σοκολατάκια, μπαγιάτικα ενίοτε, στον εορτάζοντα για να βγάλει την υποχρέωση, ή βγάζει δεκάρικους λόγους «κατάλληλους δια την περίστασιν».

    Κατά τα λοιπά,
    14 Χωρίς να θέλω σε καμία περίπτωση να μειώσω την επίδραση του σχολείου, δεν είναι μόνο η συμμετοχή στην παιδεία. Έχει να κάνει με ένα σωρό παράγοντες, από τους οποίους κτγμ ο σημαντικότερος για τα παιδιά είναι η τριβή με τη γλώσσα από μικρή ηλικία, και η απόκτηση αισθητηρίου. Εδώ το σχολείο έχει τον ίδιο ρόλο που έχει και για τους γηγενείς, να βελτιώσει και να διορθώσει λάθη.
    Έχω γνωρίσει κάποιον που μιλάει Ελληνικά άπταιστα, χωρίς ίχνος προφοράς, χωρίς λάθη, επειδή έτυχε να βρεθεί στην Ελλάδα σε μικρή ηλικία, 3-5 χρονών, τα καλοκαίρια. Έμαθε τη γλώσσα για να μπορέσει να παίζει με τα άλλα παιδιά, έμαθε να διαβάζει από τα παιδικά περιοδικά.
    Για τους περισσότερους από τους μεγάλους, αυτό απαιτεί προσπάθεια, μεγαλύτερη ή μικρότερη ανάλογα με το ταλέντο, ας το αποκαλέσω «ειδική ευφυία», στην εκμάθηση μιας ξένης γλώσσας.
    Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα από την ευρύτερη οικογένειά μου, είναι δύο θείες, νύφες στην οικογένεια. Ήρθαν στην Ελλάδα την ίδια εποχή, γύρω στο ’85, σε σχετικά νεαρή ηλικία και οι δύο (25-30). Η μία, σε ένα-δύο χρόνια μιλούσε Ελληνικά χωρίς να ξεχωρίζει από Ελληνίδα (μια υπόνοια προφοράς θα μπορούσε να την αποδώσει κανείς και σε ιδιαιτερότητα του ομιλητή ή απροσδιόριστη τοπική προφορά). Η άλλη, ακόμη και τώρα, κάνει συντακτικά λάθη, μπερδεύει τα γένη κλπ.
    Σουμάροντας, όπως οποιοδήποτε άλλο εργαλείο, τη γλώσσα τη μαθαίνει κανείς όσο νωρίτερα, τόσο καλύτερα.

    21 >εθνικισμός
    Παγκοσμίως, και από πολύ παλιά, η λέξη έχει αρνητικό πρόσημο, με εξαιρέσεις.
    Όταν βρέθηκα στη Σκωτία, κάποιος καθηγητής μας έκανε μια αρκετά μεγάλη εισαγωγή για να εξηγήσει πως το Εθνικιστικό Κόμμα της Σκωτίας SNP (Scottish Nationalist Party) δεν έχει καμία σχέση με τον εθνικισμό όπως έχουμε συνηθίσει να τον ακούμε, το ναζισμό δηλαδή (άλλωστε, Nazi είναι υποκοριστικό/παράγωγο του Nationalsozialist), αλλά πως είναι ένα κόμμα με στόχο την απελευθέρωση/αυτονόμηση της χώρας από την Αγγλική κυριαρχία, με μάλλον προοδευτικές πολιτικές θέσεις.
    Είναι μάταιο λοιπον να προσπαθούμε να ξεπλύνουμε μια λέξη που έχει την έννοια που έχει, πιο χρήσιμο είναι να μη βρωμίζουμε και τα συνώνυμά της, για να έχουμε και κάτι να χρησιμοποιούμε όταν αναφερόμαστε στην έννοια με θετική χροιά 🙂

  27. Να ρωτήσω πώς και ξέρουμε με τέτοια ακρίβεια τα γενέθλια του Σωκράτη;

  28. Η αγγλική βίκι: The year of birth of Socrates stated is an assumed date,[50] or estimate,[51] given the fact of the dating of anything in ancient history in part being sometimes reliant on argument stemming from the inexact period floruit of individuals.[52] Diogenes Laërtius stated Socrates birth date was «the sixth day of Thargelion, the day when the Athenians purify the city».[53] Contemporaneous sources state he was born not very much later than sometime after the year 471,[54] his date of birth is within the period of years ranging 470 to 469 BC,[55] or within a range 469 to 468 BC (corresponding to the fourth year of the 77th Olympiad).[36][37]

  29. ΓΤ said

    Πέθανε ο Σάμης Γαβριηλίδης 😦

  30. sarant said

    28 Στο παλιότερο άρθρο έγραφα

    Πάντως, είναι παρακινδυνευμένο να λέμε ότι γεννήθηκε στις 20 Μαΐου, παρόλο που η ημερομηνία αυτή όντως αναφέρεται εδώ κι εκεί. Ο Σωκράτης γεννήθηκε την έκτη μέρα του Θαργηλιώνος, μια μέρα σημαδιακή, όπως λέει ο Αιλιανός που τη χαρακτηρίζει «δεξιά [ευνοϊκή, όχι σαμαρική] τοις Έλλησιν», διότι την ίδια μέρα (άλλου χρόνου) συνέβη και η νίκη στις Πλαταιές. Όμως, οι αρχαίοι είχαν ημερολόγιο σεληνιακό, επομένως κάθε χρόνο η αντιστοιχία των ημερομηνιών αλλάζει -και επειδή ο χρόνος τους είχε 354 μέρες, κάθε τόσο βάζανε έναν εμβόλιμο μήνα να πάρει τα μπόσικα. Αυτό σημαίνει πως είναι πρακτικά αδύνατο να αντιστοιχίσουμε την έκτη (ή όποιαν άλλη) μέρα του Θαργηλιώνα με μια σημερινή ημερομηνία, όσο κι αν ξέρουμε ότι ο Θαργηλιώνας άρχιζε με τη νέα σελήνη του Μαΐου. Κάποιες χρονιές, η 6η του Θαργηλιώνα θα αντιστοιχούσε με τις 20 Μαΐου, άλλες όχι. Αλλά πέρα απ’ αυτό, αν δεν κάνω λάθος, δεν ξέρουμε καν ποια χρονιά γεννήθηκε ο Σωκράτης (από το 471 έως το 469, λένε οι μελετητές).

  31. sarant said

    29 Ελα ρε…

  32. Γιάννης Κουβάτσος said

    26: Σαφώς, όσο νωρίτερα τόσο καλύτερα. Ενώ όμως στο σπίτι τους μιλάνε τη μητρική τους γλώσσα, γνωρίζουν πολύ καλύτερα τα ελληνικά. Το λεξιλόγιό τους στη μητρική τους γλώσσα είναι φτωχό, περιορίζεται στις συνήθεις «καθημερινές» λέξεις, ενώ η φοίτησή τους στα σχολεία μας τούς προσφέρει συνεχώς ερεθίσματα για βαθύτερη γνώση της ελληνικής γλώσσας. Π.χ. αυτές τις μέρες που ασχολούμαστε με το κεφάλαιο περί θεάτρου στο μάθημα της γλώσσας, παρατηρώ ότι αγνοούν πώς λέγονται στη μητρική τους γλώσσα η σκηνή, ο ρόλος, η αυλαία, ο συγγραφέας κλπ.

  33. ΣοφίαΟ said

    Άποψή μου είναι ότι η ημέρα θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί για την προώθηση της εκμάθησης της νέας ελληνικής, κι αυτό θα γίνει και με το να δείξεις στον αλλόγλωσσο ότι το λεξιλόγιο δεν είναι απλησίαστο αλλά χρειάζεται και λίγο παραπέρα να του δείξεις ότι αξίζει τον κόπο να μάθει τη γλώσσα.
    Θα προτιμούσα να ήταν ημέρα προβολής της ελληνικής λογοτεχνίας, του τραγουδιού (μετά τον Νομπέλ του Ντύλαν, θυμηθήκαμε ότι λογοτεχνία είναι και το βρε μελαχρινάκι με πότισες φαρμάκι), και κάθε άλλης μορφής λόγου.

  34. Γιορτάζουμε και με ένα διαγωνισμό; …
    Σήμερα ήρθε στα σχολεία η προκήρυξη του 1ου Πανελλήνιου Μαθητικού Διαγωνισμού για την Ελληνική Γλώσσα με τίτλο «Κλείταρχος και Βερενίκη» ο οποίος διοργανώνεται από το Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και από την Παιδαγωγική Εταιρεία Ελλάδος. Υπεύθυνη του διαγωνισμού είναι η Ευγενία Μαγουλά, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Γλωσσολογίας του ΕΚΠΑ. kleitarhos-vereniki.primedu.uoa.gr
    Απευθύνεται σε παιδιά Ε και ΣΤ δημοτικού και έρχεται να προστεθεί σε αρκετούς ακόμα διαγωνισμούς (Μαθηματικής εταιρείας, Ένωσης Ελλήνων Φυσικών, από το Φυσικό του ΕΚΠΑ κλπ). Μεγάλη κουβέντα για το αν είναι παιδαγωγικά χρήσιμοι…

  35. Costas X said

    Από μικρός είχα μια απορία:
    οι λαοί που δανείστηκαν τις ελληνικές λέξεις γύρω από τη μουσική (μουσική, μελωδία, αρμονία, ρυθμός, τόνος κ.λ.π.), πριν τις δανειστούν είχαν αυτές τις έννοιες, και αν ναι, πως τις περιέγραφαν άραγε; Σίγουρα όλοι οι λαοί είχαν κάποιο είδος μουσικής.

  36. Μαρία said

    5
    Α χα, χα. Απ’ ανάμεσα παραθέτει Τζιροπούλου!

  37. Afistemenaziso said

    Παράξενο το σημερινό σας άρθρο. Θυμίζει την ταινία ο Υπναράς του Woody Αllen.
    Την επώδυνη κωμικοτραγική συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ την θυμάστε; Όλα αυτά τα γελοία εθνικιστικά παράσιτα ποιος μας τα φόρτωσε «πρώτο» τραπέζι πίστα; Μόλις εχθές θάψατε τον Νιόνιο που στο κάτω κάτω όπως και την Άντζελα Δημητρίου τους αποφεύγεις άμα θέλεις, δεν σε κυβερνάνε. Κλείνεις το κουμπί και ησυχάζεις λες και το ασηχτήρι σου….
    Άλλο η πολιτική ιδεολογία και άλλο η προσέγγιση ενός πολύπλοκου και ανεξήγητου θέματος όπως η γλώσσα.
    Απέναντι στον Gus Portokalos τι έχετε να αντιπροτείνετε; Ένα κομματικό χουλιγκανισμό που με πρόφαση τον αντιφασιστικό αγώνα ειρωνεύεστε και λοιδορείτε όποιον τολμήσει και αμφισβητήσει τις «επιστημονικές(εδώ γελάνε ή κλαίνε;) απόψεις σας.
    Μήπως τελικά εσείς και οι οπαδοί σας είστε αυτό που κυνηγάτε με άλλο πρόσημο ή χρώμα;
    Παγκόσμια ημέρα αυτοκριτικής ποτέ δεν θα υπάρξει.
    Εξαρτάται από τον καθένα μας.

  38. Πέπε said

    @6 (4)

    > > Γενικά οι λεξικογράφοι τα διακρίνουν αυτά. Γιαυτό και δεν χαρακτηρίζουν αντιδάνειο πχ το τηλέφωνο ενώ χαρακτηρίζουν έτσι πχ τον καναπέ ή την κορόνα.

    Βέβαια, οι λεξικογράφοι ορθώς τα διακρίνουν. Είναι προϊόντα διαφορετικών διαδικασιών. Αλλά όταν ένας γαλλόφωνος ή αγγλόφωνος χρησιμοποιεί μέσα στο λεξιλόγιό του δύο λέξεις ελληνικής ρίζας, το αν η μία δημιουργήθηκε εντός της ελληνικής γλώσσας (και μπήκε ως δάνειο στην αγγλική ή τη γαλλική) ενώ η άλλη δημιουργήθηκε απευθείας στην αγγλική / γαλλική κατά τρόπο σαν να ήταν ελληνική που εκγαλλίστηκε / εξαγγλίστηκε, πόση διαφορά κάνει; Κι ύστερα, μπορεί ένα δάνειο να πήγε από τα ελληνικά στα αγγλικά μέσω λατινικών και γαλλικών, ή στα αγγλικά μέσω λατινικών και αγγλικών, ή να μη μεσολάβησαν ποτέ τα λατινικά, ή να μεσολάβησαν μεν αλλά να ήταν τα φτιαχτά λατινικά της εποχής που κανείς πια δεν τα μιλούσε αλλά πολλοί τα έγραφαν, κλπ. κλπ…. Ατελείωτη περιπτωσιολογία που έχει βέβαια το ενδιαφέρον και τη σημασία της, όχι όμως εξίσου σε οποιαδήποτε στιγμή. Και συγκεκριμένα, πιστεύω, όχι τη στιγμή που ιμλάμε για ελληνικά δάνεια σε ξένξες γλώσσες. Δάνειο μπορεί να είναι η ολόκληρη λέξη, μπορεί και να είναι μόνον τα συστατικά της.

    ______________________

    Κάτι άλλο άσχετο:

    Έχω μια τάξη, β γυμνασίου, που κάνουμε αρχαία. Τα αρχαία της β γυμνασίου είναι ιδιαζόντως άχαρα. Η τάξη αυτή από την αρχή της χρονιάς δεν ήταν τάξη, ήταν μια αηδία. Ανοησία, χαβαλές, τζάμπα ξόδεμα, πλήρης απουσία κάθε σοβαρότητας και αυτοσεβασμού, ή σεβασμού προς οτιδήποτε. Μέσα στους πρώτους 4 μήνες όμως αυτό σιγά σιγά άρχισε να φεύγει από τη μέση, και πριν από λίγο καιρό συνειδητοποίησα ότι πλέον εκεί μέσα υπάρχουν μόνο μαθητές και όχι σαχλοκούδουνοι ψευτοεπαναστάτες.

    Όλο μαθητές λοιπόν, αλλά μαθητές πολύ αδύνατοι, με πολλά κενά. Σκέφτηκα λοιπόν: αφού τα παιδιά έκαναν με τη θέλησή τους τόσο μεγάλη στροφή από την αρχική τους στάση, καιρός να το κάνω κι εγώ. Έχουμε κενά, έχουμε γνωστικά προβλήματα, πώς θα το αντιμετωπίσουμε;

    Έθεσα σε εφαρμογή ένα πειραματικό σχέδιο, που αναιρεί και μηδενίζει όλα όσα έχουν γίνει μέχρι στιγμής χωρίς να φέρουν αποτέλεσμα. Ένα σημείο του σχεδίου είναι ότι πλέον θα μιλάμε αρχαία στην τάξη! Στην αρχή τούς φάνηκε κουφό έως αστείο να με ακούν να μιλάω αρχαία, παρά ταύτα με καταλαβαίνουν. (Δεν έχω ξαναμιλήσει αρχαία, και φυσικά μου ξεφεύγουν λάθη, δηλαδή νεοελληνισμοί, αλλά κάθε αρχή και δύσκολη. Και μερικές φορές τους παρεισάγω μόνος μου, είτε γιατί δεν έχω πρόχειρο το κανονικό αρχαίο, είτε γιατί δεν το ξέρω καθόλου (ή δεν υπάρχει), είτε γιατί θα ήταν εντελώς ακατανόητο. Η κυριότερη δυσκολία είναι ότι στην τάξη πρέπει συνέχεια να λες ναι και όχι, κάτι που οι αρχαίοι απέφευγαν λες κι έπαιζαν το σχετικό παιχνίδι!)

    Το σκεπτικό μου είναι ότι αν αθροίσουμε όλα τα κείμενα που κάνει η β γυμνασίου σε μια χρονιά, μετά βίας ξεπερνάνε μια σελίδα Α4. Λογικό να μη μαθαίνουν τίποτε! Ενώ αν τ’ ακούνε ζωντανά, εξοικειώνονται περισσότερο.

    Μέχρι στιγμής κανείς δεν έχει αποπειραθεί να μου απαντήσει στ’ αρχαία. Ως βασικό λεξιλόγιο ξεκινήσαμε με τα «δεν ξέρω», «δεν κατάλαβα» και «τι σημαίνει». Κάποιος είπε «κύριε;» και του είπα ότι για τους αρχαίους η λέξη αυτή εσήμαινε άλλο, και πρέπει να λένε «διδάσκαλε». Περιμένω με περιέργεια τη στιγμή που θα πρέπει να τους πω ότι στα αρχαία δεν υπήρχε και πληθυντικός ευγενείας (και γιατί!) και θα πρέπει να μου μιλάνε στον ενικό! 🙂

    Παρόλο που δε μιλάνε στ’ αρχαία, με ρώτησαν αν …στο διάλειμμα μπορούν να μου μιλάνε στα νέα!

    Δεν ξέρω πόσο νόημα έχει όλο αυτό, πάντως είχα καιρό να αμφισβητήσω έμπρακτα τις καθιερωμένες μου συνήθειες, και με ικανοποιεί ότι σε γενικές γραμμές συνεννοούμαστε. Όσοι καταλαβαίνουν καλύτερα τα εξηγούν και στους άλλους.

  39. sarant said

    38 Και κάποιος άλλος έλεγε ότι ο μόνος τρόπος για να μάθεις αρχαία είναι να τα μιλάς ή να τα γράφεις τελος πάντων.

    Δες αυτό, ενός παλιού γνωστού μας:

    https://www.politeianet.gr/books/9789607140517-dalkos-christos-diaulos-suntaktiko-tis-archaias-ellinikis-se-komikografimata-176527

  40. Μαρία said

    38
    Για τα λατινικά και λόγω Βατικανού υπάρχει η μέθοδος της Assimil. Την έχω με δισκάκια σαρανταπεντάρια. Μέχρι και μετάφραση του μικρού πρίγκιπα έχει.
    Εδώ το πρώτο μάθημα https://www.youtube.com/watch?v=vI0HOs1k1U0 με ιταλική προφορά.

  41. sarant said

    Αρχαιομαθής φίλος σχολιάζει στο Φέισμπουκ:

    Αυτή η κοτσάνα του αθηναϊκού πρακτορείου ειδήσεων είναι ανατριχιαστική.

    Δεν γίνεται να συντάξεις κείμενο σε αρχαία γλώσσα χωρίς να έχεις ασκηθεί σε αυτό. Δεν είναι μόνο τα κανα-δυό γραμματικά λάθη εδώ κι εκεί. Το λεξιλόγιο είναι σύγχρονο και καμία προσπάθεια δεν έγινε να βρεθεί ο τρόπος με τον οποίο θα εκφραζόταν ένας ελληνόφωνος της αρχαιότητας. Στο κείμενο κυριαρχούν τα ουσιαστικά και οι περίπλοκες ονομαστικές φράσεις, ενώ θα έπρεπε να κυριαρχεί το ρήμα και η μετοχή. Απουσιάζουν οι λεξούλες που ενώνουν τις προτάσεις μεταξύ τους και δίνουν έμφαση σε αυτό κι εκείνο. Που είναι τα μεν, δε, δη, γαρ, γε, μέντοι, και δη, ουν κλπ; Δεν γίνεται να γράψεις δυο στρωτές φράσεις στα αρχαία χωρίς να χρησιμοποιήσεις κανα δυο απ’ αυτά. Το κείμενο είναι στην πραγματικότητα νεοελληνικό, απλά έχουν αντικατασταθεί οι σύγχρονες συντακτικές δομές από κάποιες αντίστοιχες αρχαίες και μάλιστα όχι αυτές που είναι πιο «φυσικές».

  42. Γιάννης Ιατρού said

    41: …απλά έχουν αντικατασταθεί οι σύγχρονες συντακτικές δομές από κάποιες αντίστοιχες αρχαίες και μάλιστα όχι αυτές που είναι πιο «φυσικές»….
    Κάπως σαν κι αυτό 🙂

  43. Γιάννης Κουβάτσος said

    41: Είπαμε τι θέλουν τα μεταξωτά βρακιά. Αλλά δεν καταλαβαίνω, γιατί να θέλει να μιλήσει κανείς αρχαία ελληνικά; Κωμικό δεν είναι; Είναι σαν να θέλουμε να ξανακτίσουμε έναν ολόιδιο Παρθενώνα. Για ποιο λόγο;

  44. sarant said

    43 Μόνο για άσκηση.

  45. Κιγκέρι said

    Μόλις διάβασα στη μητέρα μου (τηλεφωνικά, γιατί ζει στη Λάρισα) το γιαλαντζί αρχαίο του ΑΠΕ. Η μητέρα μου αποφοίτησε από τη Φιλοσοφική Θεσσαλονίκης το 1963. Στη διάρκεια των σπουδών της είχε καθηγητές στα Αρχαία τους Στυλιανό Καψωμένο, Ιωάννη Κακριδή και Αγαπητό Τσομπανάκη. Για να πάρουν πτυχίο τότε, έπρεπε να έχουν περάσει όλα τα μαθήματα των τεσσάρων ετών και να δώσουν επιπλέον πτυχιακές εξετάσεις σε όλη την ύλη. Στα αρχαία λοιπόν εξετάζονταν και σε αντίστροφο κείμενο. Ο ανώτατος χρόνος εξέτασης ήταν 7 ώρες (ή δύο ώρες από τη στιγμή που θα έδινε το γραπτό του ο πρώτος) και βέβαια θεωρούνταν- και ήταν- πολύ δύσκολο, ε, και κάποια στιγμή καταργήθηκε.
    Η μάνα μου λοιπόν λέει ότι από τότε που καταργήθηκε το αντίστροφο, οι περισσότεροι φιλόλογοι δεν ξέρουν αρχαία.

  46. loukretia50 said

    Πέπε
    Μακάρι να είχαν κι άλλοι τον ενθουσιασμό σου !
    Οι αρχαίοι – όπως έλεγε και ο αείμνηστος Δ.Σαραντάκος – σαφώς και είχαν την πλάκα τους!
    Έστω κι αν δεν είναι στη διδακτέα ύλη, υπάρχουν πολλά κείμενα που αρέσουν στα παιδιά.
    Ας πούμε ο Λουκιανός – Νεκρικοί διάλογοι
    Ένα κοπυπάστωμα κι εκτυπωσούλα, και παίζουν το διάλογο – εδώ με τη μετάφραση.
    http://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/anthology/literature/browse.html?text_id=600

    [2.1] ΧΑΡΩΝ
    ἀπόδος, ὦ κατάρατε, τὰ πορθμεῖα.
    ΜΕΝΙΠΠΟΣ
    βόα, εἰ τοῦτό σοι, ὦ Χάρων, ἥδιον.
    ΧΑΡΩΝ
    ἀπόδος, φημί, ἀνθ᾽ ὧν σε διεπορθμευσάμην.
    ΜΕΝΙΠΠΟΣ
    οὐκ ἂν λάβοις παρὰ τοῦ μὴ ἔχοντος.
    ΧΑΡΩΝ
    ἔστι δέ τις ὀβολὸν μὴ ἔχων;
    ΜΕΝΙΠΠΟΣ
    εἰ μὲν καὶ ἄλλος τις οὐκ οἶδα, ἐγὼ δ᾽ οὐκ ἔχω.
    ΧΑΡΩΝ
    καὶ μὴν ἄγξω σε νὴ τὸν Πλούτωνα, ὦ μιαρέ, ἢν μὴ ἀποδῷς.
    ΜΕΝΙΠΠΟΣ
    καὶ μὴν τῷ ξύλῳ σου πατάξας διαλύσω τὸ κρανίον.
    ΧΑΡΩΝ
    μάτην οὖν ἔσῃ πεπλευκὼς τοσοῦτον πλοῦν;
    ΜΕΝΙΠΠΟΣ
    ὁ Ἑρμῆς ὑπὲρ ἐμοῦ σοι ἀποδότω, ὅς με παρέδωκέ σοι.
    ……………………….
    ΧΑΡΩΝ
    σὺ δ᾽ οὐκ ᾔδεις κομίζειν δέον;
    ΜΕΝΙΠΠΟΣ
    ᾔδειν μέν, οὐκ εἶχον δέ. τί οὖν; ἐχρῆν διὰ τοῦτο μὴ ἀποθανεῖν; ………………….
    οὐκοῦν ἄπαγέ με αὖθις εἰς τὸν βίον……………………….
    μὴ ἐνόχλει οὖν. ………………………………………
    ΕΡΜΗΣ
    ἀγνοεῖς, ὦ Χάρων, ὅντινα ἄνδρα διεπόρθμευσας; ἐλεύθερον ἀκριβῶς. οὐδενὸς αὐτῷ μέλει. Οὗτός ἐστιν ὁ Μένιππος.
    ΧΑΡΩΝ
    καὶ μὴν ἄν σε λάβω ποτέ
    ΜΕΝΙΠΠΟΣ
    ἂν λάβῃς, ὦ βέλτιστε· δὶς δὲ οὐκ ἂν λάβοις.

    Οι φίλοι της κόρης μου απολάμβαναν και τη σουρεάλ σειρά καρτούν.

    Αν ενοχληθήκατε οι σοβαροί, πάρτε ένα βάρδο https://youtu.be/Vni6etLeXH0?t=14 σε απρόσμενη ερμηνεία

  47. Jane said

    Η είδηση του ΑΠΕ μου θυμίζει το αστείο που κάναμε οι τριτοδεσμίτες και τριτοδεσμίτισσες, που μεταφράζαμε τα σκυλάδικα και ελαφρολαϊκά άσματα στην τρισχιλιετή. Και τώρα το κάνουν οι της θεωρητικής αλλά το κάνουν για πλάκα και φυσικά οι ντεμέκ μεταφράσεις έχουν λάθη.

    Συμφωνώ με τον Σαραντάκο πως η έμφαση πρέπει να δοθεί στα ελληνικά που μιλάμε σήμερα και στην προώθηση της νεότερης ελληνικής λογοτεχνίας. Ας ασχοληθούν με τα αρχαία οι φιλόλογοι.

    Η γνώμη μου είναι πως πρέπει να χρηματοδοτηθούν οι έδρες σπουδών σύγχρονης ελληνικής γλώσσας και λογοτεχνίας σε πανεπιστήμια του εξωτερικού και να δημιουργηθούν κι άλλες σε συνεργασία με νέους Έλληνες συγγραφείς και το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου για την προώθηση των σύγχρονων έργων. Να γίνονται επίσης βραβεύσεις μεταφραστών της ελληνικής , κάτι ανάλογο με το διεθνές βραβείο Μπούκερ που έχουν οι Άγγλοι.

  48. loukretia50 said

    46 (συνέχεια)
    στην αρχή ήθελα να ξεκινάει το βιντεάκι που μιλάνε αρχαία με μετάφραση, αλλά το φρικιό της τεχνολογίας…

  49. Πάει κι αυτό το ματσάκι, ελπίζω να πάρουμε τον Μπουζούκη το καλοκαίρι, είναι κρίμα για το παιδί να το προπονεί ο Αηδώνης, αυτός για Χατζηγιοβάννηδες και υιούς κάνει μόνο. Ο υιός σήμερα με τις τάπες έσκισε την φανέλλα του (όρθιου) Πασχαλάκη, η κάρτα περιέργως βγήκε κίτρινη

  50. Πολύ ωραίο.
    Στην διάδοση και στην διατήρηση.

  51. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ναι, σας αδίκησε πάλι η διαιτησία, να το προσέξετε αυτό. Καλά ξεμπερδέματα με τον γαύρο στη συνέχεια, ξέρει καλύτερα τα κόλπα από τα νεόπλουτα γατάκια, σ’ αυτόν δεν περνάνε Ελβετοί διαιτητές. 😉

  52. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα σχόλια!

  53. Georgios Bartzoudis said

    26, ΓιώργοςΜ said: «Εθνικισμός… Είναι μάταιο λοιπον να προσπαθούμε να ξεπλύνουμε μια λέξη».

    # Καμία λέξη (ούτε ο «εθνικισμός») δεν χρειάζεται «ξέπλυμα», παρά μόνο εμείς που τις βρομάμε με το ΜΙΣΟΣ!

  54. Μαρία said

    46
    Ω της βλασφημίας! Παιζόταν αυτό στο μέγκα; Πώς δεν ξεσηκώθηκε το χριστεπώνυμο πλήρωμα;

  55. voulagx said

    Λουκιανὸς
    Δίκη Συμφώνων τοῦ Σίγμα πρὸς τὸ Ταῦ ὑπὸ τοῖς ἑπτὰ φωνήεσιν

    ᾿Επὶ ἄρχοντος ᾿Αριστάρχου Φαληρέως, Πυανεψιῶνος ἑβδόμῃ ἱσταμένου, γραφὴν ἔθετο τὸ Σῖγμα πρὸς τὸ Ταῦ ἐπὶ τῶν ἑπτὰ Φωνηέντων βίας καὶ ὑπαρχόντων ἁρπαγῆς, ἀφῃρῆσθαι λέγον πάντων τῶν ἐν διπλῷ ταῦ ἐκφερομένων. Μέχρι μέν, ὦ Φωνήεντα δικασταί, ὀλίγα ἠδικούμην ὑπὸ τουτουὶ τοῦ Ταῦ καταχρωμένου τοῖς ἐμοῖς καὶ καταίροντος ἔνθα μὴ δεῖ, οὐ βαρέως ἔφερον τὴν βλάβην καὶ παρήκουον ἔνια τῶν λεγομένων ὑπὸ τῆς μετριότητος, ἣν ἴστε με φυλάσσοντα πρός τε ὑμᾶς καὶ τὰς ἄλλας συλλαβάς· ἐπεὶ δὲ ἐς τοσοῦτον ἥκει πλεονεξίας τε καὶ ἀνομίας, ὥστε ἐφ᾿ οἷς ἡσύχασα πολλάκις οὐκ ἀγαπῶν, ἄλλ᾿ ἤδη καὶ πλείω προσβιάζεται, ἀναγκαίως αὐτὸ εὐθύνω νῦν παρὰ τοῖς ἀμφότερα εἰδόσιν ὑμῖν. δέος δὲ οὐ μικρόν μοι ἐπὶ τούτοις τῆς ἀποθλίψεως ἐπέρχεται τῆς ἐμαυτοῦ· τοῖς γὰρ προπεπραγμένοις ἀεί τι μεῖζον προστιθὲν ἄρδην με τῆς οἰκείας ἀποθλίψει χώρας, ὡς ὀλίγου δεῖν ἡσυχίαν ἀγαγόντα μηδὲ ἐν γράμμασιν ἀριθμεῖσθαι, ἐν ἴσῳ δὲ κεῖσθαι τοῦ ψόφου. Δίκαιον οὖν οὐχ ὑμᾶς, οἳ δικάζετε νῦν, ἀλλὰ καὶ τὰ λοιπὰ γράμματα τῆς πείρας ἔχειν τινὰ φυλακήν· εἰ γὰρ ἐξέσται τοῖς βουλομένοις ἀπὸ τῆς καθ᾿ αὑτὰ τάξεως ἐς ἀλλοτρίαν βιάζεσθαι καὶ τοῦτο ἐπιτρέψετε ὑμεῖς, ὧν χωρὶς οὐδὲν καθόλου τι γράφεται, οὐχ ὁρῶ τίνα τρόπον αἱ συντάξεις τὰ νόμιμα, ἐφ᾿ οἷς ἐτάχθη τὰ κατ᾿ ἀρχάς, ἕξουσιν. ἀλλ᾿ οὔτε ὑμᾶς οἶμαί ποτε ἐς τοσοῦτον ἀμελείας τε καὶ παροράσεως ἥξειν, ὥστε ἐπιτρέψαι τινὰ μὴ δίκαια, οὔτε, εἰ καθυφήσετε τὸν ἀγῶνα ὑμεῖς, ἐμοὶ παραλειπτέον ἐστὶν ἀδικουμένῳ. ὡς εἴθε καὶ τῶν ἄλλων ἀνεκόπησαν τότε αἱ τόλμαι εὐθὺς ἀρξαμένων παρανομεῖν, καὶ οὐκ ἂν ἐπολέμει μέχρι νῦν τὸ Λάμβδα τῷ ῾Ρῶ διαμφισβητοῦν περὶ τῆς κισήρεως καὶ κεφαλαργίας, οὔτε τὸ Γάμμα τῷ Κάππα διηγωνίζετο καὶ ἐς χεῖρας μικροῦ δεῖν ἤρχετο πολλάκις ἐν τῷ γναφείῳ ὑπὲρ γναφάλλων, ἐπέπαυτο δ᾿ ἂν καὶ πρὸς τὸ Λάμβδα μαχόμενον, τὸ μόγις ἀφαιρούμενον αὐτοῦ καὶ μάλιστα παρακλέπτον, καὶ τὰ λοιπὰ δ᾿ ἂν ἠρέμει συγχύσεως ἄρχεσθαι παρανόμου· καλὸν γὰρ ἕκαστον μένειν ἐφ᾿ ἧς τετύχηκε τάξεως· τὸ δὲ ὑπερβαίνειν ἐς ἃ μὴ χρὴ λύοντός ἐστι τὸ δίκαιον. καὶ ὅ γε πρῶτος ἡμῖν τοὺς νόμους τούτους διατυπώσας, εἴτε Κάδμος ὁ νησιώτης εἴτε Παλαμήδης ὁ Ναυπλίου, καὶ Σιμωνίδῃ δὲ ἔνιοι προσάπτουσι τὴν προμήθειαν ταύτηνοὐ τῇ τάξει μόνον, καθ᾿ ἣν αἱ προεδρίαι βεβαιοῦνται, διώρισαν, τί πρῶτον ἔσται ἢ δεύτερον, ἀλλὰ καὶ ποιότητας, ἃς ἕκαστον ἡμῶν ἔχει, καὶ δυνάμεις συνεῖδον. καὶ ὑμῖν μέν, ὦ δικασταί, τὴν μείζω δεδώκασι τιμήν, ὅτι καθ᾿ αὑτὰ δύνασθε φθέγγεσθαι, ἡμιφώνοις δὲ τὴν ἐφεξῆς, ὅτι προσθήκης εἰς τὸ ἀκουσθῆναι δεῖται· πασῶν δὲ ἐσχάτην ἐνόμισαν ἔχειν μοῖραν ἐννέα τῶν πάντων, οἷς οὐδὲ φωνὴ πρόσεστι καθ᾿ αὑτά. τὰ μὲν οὖν φωνήεντα φυλάσσειν ἔοικε τοὺς νόμους τούτους. Τὸ δέ γε Ταῦ τοῦτο, οὐ γὰρ ἔχω χείρονι αὐτὸ ὀνομάσαι ῥήματι ἢ ᾧ καλεῖται, ὃ μὰ τοὺς θεούς, εἰ μὴ ἐξ ὑμῶν δύο συνῆλθον ἀγαθοὶ καὶ καθήκοντες ὁραθῆναι, τό τε ῎Αλφα καὶ τὸ ῏Υ, οὐκ ἂν ἠκούσθη μόνον, τοῦτο τοίνυν ἐτόλμησεν ἀδικεῖν με πλείω τῶν πώποτε βιασαμένων, ὀνομάτων μὲν καὶ ῥημάτων ἀπελάσαν πατρῴων, ἐκδιῶξαν δὲ ὁμοῦ συνδέσμων ἅμα καὶ προθέσεων, ὡς μηκέτι φέρειν τὴν ἔκτοπον πλεονεξίαν. ὅθεν δὲ καὶ ἀπὸ τίνων ἀρξάμενον, ὥρα λέγειν. ᾿Επεδήμουν ποτὲ Κυβέλῳ, τὸ δέ ἐστι πολίχνιον οὐκ ἀηδές, ἄποικον, ὡς ἔχει λόγος, ᾿Αθηναίων ἐπηγόμην δὲ καὶ τὸ κράτιστον ῾Ρῶ, γειτόνων τὸ βέλτιστον· κατηγόμην δὲ παρὰ κωμῳδιῶν τινι ποιητῇ· Λυσίμαχος ἐκαλεῖτο, Βοιώτιος μέν, ὡς ἐφαίνετο, τὸ γένος ἀνέκαθεν, ἀπὸ μέσης δὲ ἀξιῶν λέγεσθαι τῆς ᾿Αττικῆς· παρὰ τούτῳ δὴ τῷ ξένῳ τὴν τοῦ Ταῦ τούτου πλεονεξίαν ἐφώρασα· μέχρι μὲν γὰρ ὀλίγοις ἐπεχείρει, τέτταρα κατατολμῶν καὶ τετταράκοντα λέγειν, ἔτι δὲ τήμερον καὶ τὰ ὅμοια ἐπισπώμενον ἴδια ταυτὶ λέγειν, ἀποστεροῦν με τῶν συγγεγενημένων καὶ συντεθραμμένων γραμμάτων, συνήθειαν ᾤμην καὶ οἰστὸν ἦν μοι τὸ ἄκουσμα καὶ οὐ πάνυ τι ἐδακνόμην ἐπ᾿ αὐτοῖς. ὁπότε δὲ ἐκ τούτων ἀρξάμενον ἐτόλμησε καττίτερον εἰπεῖν καὶ κάττυμα καὶ πίτταν, εἶτα ἀπερυθριᾶσαν καὶ βασίλισσαν βασίλιτταν ὀνομάζειν, οὐ μετρίως ἐπὶ τούτοις ἀγανακτῶ καὶ πίμπραμαι δεδιὸς μὴ τῷ χρόνῳ καὶ τὰ σῦκα τῦκά τις ὀνομάσῃ. καί μοι πρὸς Διὸς ἀθυμοῦντι καὶ μεμονωμένῳ τῶν βοηθησόντων σύγγνωτε τῆς δικαίας ὀργῆς· οὐ γὰρ περὶ μικρὰ καὶ τὰ τυχόντα ἐστὶν ὁ κίνδυνος, ἀφαιρουμένῳ τῶν συνήθων καὶ συνεσχολακότων μοι γραμμάτων. κίσσαν μου, λάλον ὄρνεον, ἐκ μέσων ὡς ἔπος εἰπεῖν τῶν κόλπων ἁρπάσαν κίτταν ὠνόμασεν· ἀφείλετο δέ μου φάσσαν ἅμα νήσσαις τε καὶ κοσσύφοις ἀπαγορεύοντος ᾿Αριστάρχου· περιέσπασε δὲ καὶ μελισσῶν οὐκ ὀλίγας· ἐπ᾿ ᾿Αττικὴν δὲ ἦλθε καὶ ἐκ μέσης αὐτῆς ἀνήρπασεν ἀνόμως ῾Υμησσὸν ὁρώντων ὑμῶν καὶ τῶν ἄλλων συλλαβῶν. ἀλλὰ τί λέγω ταῦτα; Θεσσαλίας με ἐξέβαλεν ὅλης Θετταλίαν ἀξιοῦν λέγειν, καὶ πᾶσαν ἀποκέκλεικέ μοι τὴν θάλασσαν οὐδὲ τῶν ἐν κήποις φεισάμενον σευτλίων, ὡς τὸ δὴ λεγόμενον μηδὲ πάσσαλόν μοι καταλιπεῖν. ῞Οτι δὲ ἀνεξίκακόν εἰμι γράμμα, μαρτυρεῖτέ μοι καὶ αὐτοὶ μηδέποτε ἐγκαλέσαντι τῷ Ζῆτα σμάραγδον ἀποσπάσαντι καὶ πᾶσαν ἀφελομένῳ Σμύρναν, μηδὲ τῷ Ξῖ πᾶσαν παραβάντι συνθήκην καὶ τὸν συγγραφέα τῶν τοιούτων ἔχοντι Θουκυδίδην σύμμαχον· τῷ μὲν γὰρ γείτονί μου ῾Ρῶ νοσήσαντι συγγνώμη, καὶ παρ᾿ αὐτῷ φυτεύσαντί μου τὰς μυρρίνας καὶ παίσαντί μέ ποτε ὑπὸ μελαγχολίας ἐπὶ κόρρης. κἀγὼ μὲν τοιοῦτον. τὸ δὲ Ταῦ τοῦτο σκοπῶμεν ὡς φύσει βίαιον καὶ πρὸς τὰ λοιπά. ὅτι δὲ οὐδὲ τῶν ἄλλων ἀπέσχετο γραμμάτων, ἀλλὰ καὶ τὸ Δέλτα καὶ τὸ Θῆτα καὶ τὸ Ζῆτα, μικροῦ δεῖν πάντα ἠδίκησε τὰ στοιχεῖα, αὐτά μοι κάλει τὰ ἀδικηθέντα γράμματα. ἀκούετε, Φωνήεντα δικασταί, τοῦ μὲν Δέλτα λέγοντος· ἀφείλετό μου τὴν ἐνδελέχειαν, ἐντελέχειαν ἀξιοῦν λέγεσθαι παρὰ πάντας τοὺς νόμους· τοῦ Θῆτα δακρύοντος καὶ τῆς κεφαλῆς τὰς τρίχας τίλλοντος ἐπὶ τῷ καὶ τῆς κολοκύνθης ἐστερῆσθαι· τοῦ Ζῆτα, τὸ συρίζειν καὶ σαλπίζειν, ὡς μηκέτ᾿ αὐτῷ ἐξεῖναι μηδὲ γρύζειν. τίς ἂν τούτων ἀνάσχοιτο; ἢ τίς ἐξαρκέσειε δίκη πρὸς τὸ πονηρότατον τουτὶ Ταῦ; Τὸ δὲ ἄρα οὐ τὸ ὁμόφυλον τῶν στοιχείων μόνον ἀδικεῖ γένος, ἀλλ᾿ ἤδη καὶ πρὸς τὸ ἀνθρώπειον μεταβέβηκε τουτονὶ τὸν τρόπον· οὐ γὰρ ἐπιτρέπει γε αὐτοὺς κατ᾿ εὐθὺ φέρεσθαι ταῖς γλώσσαις· μᾶλλον δέ, ὦ δικασταί, μεταξὺ γάρ με πάλιν τὰ τῶν ἀνθρώπων πράγματα ἀνέμνησε περὶ τῆς γλώσσης, καὶ ταύτης με τὸ μέρος ἀπήλασε καὶ γλῶτταν ποιεῖ τὴν γλῶσσαν. ὦ γλώσσης ἀληθῶς νόσημα Ταῦ. ἀλλὰ μεταβήσομαι πάλιν ἐπ᾿ ἐκεῖνο καὶ τοῖς ἀνθρώποις συναγορεύσω ὑπὲρ ὧν εἰς αὐτοὺς πλημμελεῖ· δεσμοῖς γάρ τισι στρεβλοῦν καὶ σπαράττειν αὐτῶν τὴν φωνὴν ἐπιχειρεῖ. καὶ ὁ μέν τι καλὸν ἰδὼν καλὸν εἰπεῖν αὐτὸ βούλεται, τὸ δὲ παρεισπεσὸν ταλὸν εἰπεῖν αὐτοὺς ἀναγκάζει ἐν ἅπασι προεδρίαν ἔχειν ἀξιοῦν· πάλιν ἕτερος περὶ κλήματος διαλέγεται, τὸ δὲ τλῆμον γάρ ἐστιν ἀληθῶστλῆμα πεποίηκε τὸ κλῆμα. καὶ οὐ μόνον γε τοὺς τυχόντας ἀδικεῖ, ἀλλ᾿ ἤδη καὶ τῷ μεγάλῳ βασιλεῖ, ᾧ καὶ γῆν καὶ θάλασσαν εἶξαί φασι καὶ τῆς αὑτῶν φύσεως ἐκστῆναι, τὸ δὲ καὶ τούτῳ ἐπιβουλεύει καὶ Κῦρον αὐτὸν ὄντα Τῦρόν τινα ἀπέφηνεν. Οὕτω μὲν οὖν ὅσον ἐς φωνὴν ἀνθρώπους ἀδικεῖ· ἔργῳ δὲ πῶς; κλάουσιν ἄνθρωποι καὶ τὴν αὑτῶν τύχην ὀδύρονται καὶ Κάδμῳ καταρῶνται πολλάκις, ὅτι τὸ Ταῦ ἐς τὸ τῶν στοιχείων γένος παρήγαγε· τῷ γὰρ τούτου σώματί φασι τοὺς τυράννους ἀκολουθήσαντας καὶ μιμησαμένους αὐτοῦ τὸ πλάσμα ἔπειτα σχήματι τοιούτῳ ξύλα τεκτήναντας ἀνθρώπους ἀνασκολοπίζειν ἐπ᾿ αὐτά· ἀπὸ δὲ τούτου καὶ τῷ τεχνήματι τῷ πονηρῷ τὴν πονηρὰν ἐπωνυμίαν συνελθεῖν. τούτων οὖν ἁπάντων ἕνεκα πόσων θανάτων τὸ Ταῦ ἄξιον εἶναι νομίζετε; ἐγὼ μὲν γὰρ οἶμαι δικαίως τοῦτο μόνον ἐς τὴν τοῦ Ταῦ τιμωρίαν ὑπολείπεσθαι, τὸ τῷ σχήματι τῷ αὑτοῦ τὴν δίκην ὑποσχεῖν.

    Σ.Β.: Η μόνη της εν ιστολογίω ζωής μου σινδόνη ίνα εορτάσω την Ημέραν ταύτην.

  56. # 51

    Εσύ να είσαι με τον χοντρό που μπούκαρε πάλι στα αποδυτήρια στο ημίχρονο επειδή ήταν πίσω στο σκορ. Ξέρω πως δεν σ’ ενοχλεί γιατί γίνεται στα κρυφά ενώ ο Σαββίδης μπούκαρε στη σέντρα στα φανερά και με το πιστόλι στην κολότσεπη, σα δεν ντρεπότανε. Αίσχος, όπως θα έλεγαν και οι ηθικολόγοι του κατηχητικού Ξέχασες να αναφέρεις τον Ιβιτς πάλι…έχεις μια γραφικότητα …του πηλίου αλλά ευτυχώς που διατηρείς την αντικειμενικότητά σου.

    Ρίξε μια ματιά :

    https://www.glomex.com/?utm_source=www.sdna.gr&utm_medium=referral&utm_campaign=videoplayer-branding

  57. Πάρε και τα ίχνη από τις τάπες !

  58. Πέπε said

    @38 (δικό μου):

    > > Δεν ξέρω πόσο νόημα έχει όλο αυτό, πάντως …

    …πάντως το άλλο σίγουρα δεν έχει νόημα (να διδάσκεις κλίσεις ρημάτων και ουσιαστικών σε μαθητές που δεν τα καταλαβαίνουν, και που δεν έχουν κανένα κίνητρο να καλύψουν τα κενά προαπαιτούμενα ώστε να τα καταλάβουν, διότι δεν το βρίσκουν ενδιαφέρον να κλίνουν ρήματα)

    > > …είχα καιρό να αμφισβητήσω έμπρακτα τις καθιερωμένες μου συνήθειες

    Καλά, φυσικά με αβαντάρει και η σχετικά πρόσφατη καινοτομία ότι τα αρχαία, όπως και η πλειοψηφία των μαθημάτων του γυμνασίου, πλέον δεν εξετάζονται στο τέλος. Άρα δεν έχω ακριβώς υποχρέωση να καλύψω συγκεκριμένη ύλη, και μάλιστα την ίδια με τους συναδέλφους που κάνουν στα άλλα τμήματα της β γυμνασίου. Φυσικά έχω υποχρέωση να παραδώσω τους μαθητές στον καθηγητή της γ’ γυμνασίου σε τέτοια κατάσταση ώστε να καταλαβαίνουν αυτά που θα τους πει εκείνος του χρόνου, αλλά αυτή την υποχρέωση δεν την αμελώ. Απλώς δοκιμάζω άλλους τρόπους να την εκπληρώσω. Αν δεν αποτύχει, μπορεί να δουλέψει.

  59. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    #8, 11
    Νομίζω ότι ο Ελύτης είχε μια ’’λελογισμένη’’, στέρεη και γνήσια αγάπη για την ελληνική γλώσσα, που την τίμησε και με το παραπάνω μέσα από την ποίησή του. Αλλά συχνά την αγάπη του αυτή και τις απόψεις του για τη γλώσσα τις έκφραζε και σε συνεντεύξεις ή κείμενά του. Χωρίς «άγονα υμνολόγια προς τα αρχαία ελληνικά» ή «ηχηρές πομφόλυγες», όπως κάνουν σήμερα (κάποιοι) καθηγητάδες μας…

    Είχε πει π.χ.
    Αυτό που ο κόσμος θεωρούσε σαν μειονέκτημα ήταν για μένα πλεονέκτημα, να χρησιμοποιώ ως όργανό μου την ελληνική γλώσσα. Η αντίληψη ότι ή ελληνική γλώσσα έχει μικρό βεληνεκές, επειδή σήμερα μιλιέται μόνο από εννέα εκατομμύρια Έλληνες, είναι για γέλια. Η ελληνική γλώσσα κρατάει από τον Όμηρο ίσαμε σήμερα. Νομίζουνε ότι άλλο πράγμα είναι η αρχαία γλώσσα κι άλλο η σημερινή. Καθόλου. Όταν λέω ουρανός και θάλασσα και έρωτας, είναι τα ίδια που έλεγε και ο Όμηρος και η Σαπφώ. Έλεγα μια φορά του Σεφέρη: «Αν δεν ήμουν Έλληνας, πιθανώς δεν θα ‘μουνα ποιητής». Θυμάμαι την απάντησή του: «Μπράβο. Και μόνο αυτό που μου ‘πες, με παρηγορείς». Έτσι είναι. Εγώ το αισθάνθηκα αυθόρμητα εκείνη τη στιγμή. Αν δεν είχα αυτήν την αίσθηση του ότι είμαι Έλληνας, ότι μιλάω ελληνικά, άλλα κάτι άλλο –ας μην πω εθνότητες, σίγουρα δεν θα με ενδιέφερε. Θα έκανα ίσως άλλο πράγμα, δεν λέω, θα ‘μουνα λογοτέχνης, αλλά ποίηση δεν θα ‘κανα! Ενώ τώρα, έχοντας όλη αυτή την παράδοση και χρησιμοποιώντας μια γλώσσα που έχει τέτοια διαστρωμάτωση, από την αρχαία, κοινή, αλεξανδρινή, βυζάντιο, δημοτική, κ.λπ., έχω ένα κλαβιέ που άριστα μπορώ να τραγουδήσω σε ατέλειωτες κλίμακες. Με ζήλευε ο Ουνγκαρέττι, όταν του τα εξηγούσα αυτά και μου έλεγε: «Να είχα εγώ τέτοια γλώσσα, που είμαι σφιγμένος στη γλύκα της ιταλικής…».
    [Απόσπασμα από συνέντευξη του Οδυσσέα Ελύτη στον Γ. Πηλιχό (Τα Νέα, 10-12-1979), όπως καταγράφηκε στο μαγνητόφωνο, λίγα εικοσιτετράωρα πριν αναχωρήσει για την παραλαβή του Νόμπελ].

    – Και στο ‘Την γλώσσαν μου έδωσαν ελληνικήν’ -όπως εξάλλου και σε όλο του το έργο- δεν έχει καμιά επιφύλαξη (ή κόμπλεξ…) στο να χρησιμοποιήσει λέξεις που δεν έχουν ελληνική προέλευση/ετυμολογία, αλλά που έχουν ενσωματωθεί και αποτελούν κομμάτι της σύγχρονης ζωντανής γλώσσας [σπίτι, κιούπια, πάλες, καρυοφίλλια (;), σμπάρα].

    Πέπε, 38(α)
    Ενδιαφέρουσα και συζητήσιμη, κτγμ, η άποψή σου.

    58(τέλος)
    ’’Αν δεν αποτύχει, μπορεί να δουλέψει.’’
    Ωραίο! (’’Α δε ‘ποθάνει, θα ζήσει.’’) 🙂

  60. loukretia50 said

    Πέπε,
    Ο γιος καλής φίλης είναι στη β΄γυμνασίου και βαριέται αφόρητα στα μάθημα των αρχαίων.
    Λέει ότι το μόνο που κάνουν απ΄την αρχή της χρονιάς είναι ξερό συντακτικό και γραμματική, με εντελώς ξεκάρφωτα παραδείγματα.
    Μέχρι το Δεκέμβρη δεν ασχολήθηκαν καθόλου με κείμενα.
    Η καθηγήτρια είπε στη μητέρα του ότι αυτά πρέπει να μάθουν φέτος.
    Γνωρίζω καλά το παιδί, αγαπάει τη γλώσσα κι έχει απίστευτη ευχέρεια στην έκφραση.
    Επιμένει ότι τα περισσότερα παιδιά θα προτιμούσαν να ασχοληθούν με κείμενα, πόσο μάλλον αν είχαν ενδιαφέρον, αντί να να αναρωτιούνται σε τι χρησιμεύουν όλα αυτά που αναγκάζονται να παπαγαλίζουν.

    ΥΓ.1 Ενθουσιάστηκε με το Λουκιανό
    ΥΓ.2 Το καρτούν μην το συστήσεις σε μαθητές, θα σε κράξουν πολλοί γονείς!
    ———————-

    Μαρία, δεν ξέρω λεπτομέρειες, μάλλον δεν έβλεπαν καρτούν, αλλά τη σειρά τη διέκοψαν!

    Αβονίδα, ίσως να σ΄ενδιέφερε!

  61. Γ-Κ said

    22.
    20: Αρκεί να θυμηθούμε την προφορά του Κετσπάγια, ο οποίος έμαθε τα ελληνικά στην Κύπρο.

    Πολύ περισσότερο ο Γκόγκιτς…

  62. greggan193 said

    Reblogged στις THE BROOM.

  63. Πέπε said

    @60
    Λες το καρτούν που προτείνει ο Νίκος, για το συντακτικό; Πολύ έξυπνο χιούμορ, αλλά δύσκολα αρχαία. Θα ήθελε εξηγήσεις, κάποτε μακροσκελείς, για παραπάνω από κάθε δεύτερη λέξη για να το καταλάβουν παιδιά γυμνασίου. Οπωσδήποτε (@Sarant) ευχαριστώ για την πρόταση!

    Ο διάολός μου είναι ότι και στα κανονικά κείμενα του βιβλίου συμβαίνει συχνά αυτό. Κάθε κείμενο είναι μια παράγραφος, διασκευασμένη (όχι αρκετά όμως!) από κάποιον συγγραφέα, συνήθως μετακλασικό, που -πέρα από την υπόθεση- υποτίθεται ότι εισάγει κάποιο νέο γραμματικοσυντακτικό φαινόμενο. Δεν είναι όμως απαλλαγμένα από άλλα φαινόμενα, που δεν έχουν ακόμη διδαχθεί και που είναι δύσκολα. Εντάξει, έχει κάποιον ρεαλισμό αυτό (ούτε στα μαθήματα ξένων γλωσσών τα κείμενα περιορίζονται 100% σε ό,τι έχει ήδη διδαχθεί), αλλά όταν πολλοί μαθητές δεν καταλαβαίνουν τη διαφορά του ρήματος ειμί από το εγώ-εμού-εμοί, απλοποίησέ τους σκιας λίγο τα κείμενα! Όχι μ’ αυτές τις περίπλοκες συντάξεις των αρχαίων με τη μία δευτερεύουσα μες στην άλλη + μετοχές + απαρέμφατα… Έχει και λίγο Λουκιανό που και πού, και αυτός κάνει τη διαφορά!

    Ωραίο θα ήταν κατά τη γνώμη μου να ξεκινούσαν με εντελώς φτιαχτά κείμενα, «γεια σου, πώς σε λένε, καλωσήρθες στο σχολείο μας…», και να συνέχιζαν με μεγάλα κείμενα σε συνέχειες. (Κάποτε παλιότερα, στο τέλος της τρίτης γυμνασίου, είχε ένα τέτοιο κείμενο, την εκστρατεία του Αλεξάνδρου, και ήταν πολύ καλή επιλογή.)

  64. Alexis said

    #46: Λουκρητία εξαιρετικός ο Λουκιανός.
    Με εντυπωσίασαν τρία πράγματα:
    α. Το καταλαβαίνεις κανείς εύκολα, χωρίς μετάφραση.
    β. Η φράση «ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος». Πίστευα ότι είναι βιβλική (γιατί άραγε πολύς κόσμος το πιστεύει αυτό; ) αλλά είναι του Λουκιανού.
    γ. Η φράση «μην αν σε λάβω ποτέ». Είναι ολοζώντανη και σήμερα, τη λέει συχνά η (Ξηρομερίτισσα) σύζυγος, με την ίδια ακριβώς σημασία: Έτσι και σε λάβω…=Έτσι και σε πετύχω πουθενά…

  65. Πέπε said

    @18, 23:

    Ο Ρος Ντέιλι δε μιλάει με ντοπιολαλιά. Μιλάει την κοινή νεοελληνική, απλώς τσιτακίζει το κ κατά την κρητική προφορά που ακούει γύρω του από τότε που εγκαταστάθηκε -ενώ στο ρ η προφορά του είναι μάλλον αγγλική (ιρλανδική τέλος πάντων, δεν ξέρω…). Δε λέει όμως «ήπρεπε να ξανοίξομε ήντα ζάλα θα κλουθήξομε» ή «ο συντονισμός τση δεξάς χέρας, απού παίζει το δοξάρι, με τα δαχτύλια τση ζερβής».

  66. sarant said

    63 Δες το βιβλίο του Ζούκη, που το κάναμε στην πρώτη τάξη και είχε φτιαχτά κείμενα, Πιστεύω τω φίλω…

  67. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Επ’ ευκαιρία του εορτασμού θα ήθελα να μου εξηγήσετε τι είναι οι μητέροι που λέει αυτό το μέιλ που μου ήρθε. Αν βοηθήσετε θα παραμείνετε ευλογημένοι. Αν όχι, θα σας καταστρέψω τα σπονδυλικά κορδόνια και θα τα ρίξω στους χήρους. Και δεν είναι πια εδώ και ο τελευταίος Dr Paul να σας βοηθήσει.

    Δωρεά για φιλανθρωπικό έργο του Θεού

    Χαιρετισμούς μου σε εσάς και την οικογένειά σας. Είμαι η κυρία Rose Emmanuel μια χήρα στο τελευταίο Dr Paul Emmanuel Πρόσφατα, ο γιατρός μου μου είπε ότι έχω μερικούς μήνες για να ζήσω λόγω της χειρουργικής επέμβασης που διεξήχθη, αν και αυτό που διαταράσσει είναι η σημερινή μου δυσκολία εξαιτίας των κατεστραμμένων σπονδυλικών μου κορδονιών το ατύχημα. Έχοντας γνωρίσει την κατάστασή μου, αποφάσισα να δωρίσω το ποσό των (2.500.000,00 δολαρίων) για φιλανθρωπία και άτομο για το καλό έργο του Θεού και να βοηθήσω τους μητέρους, λιγότερο προνομιούχους και επίσης για τη βοήθεια των χήρων, επειδή είμαι μόνο επιζώντες και κανείς άλλος που θα κληρονομήσει αυτά τα χρήματα τώρα που οι δύο κόρες μου είναι νεκροί. Το μόνο που θέλω να κάνετε είναι να βοηθήσετε στην ασφαλή φύλαξη αυτού του αμοιβαίου κεφαλαίου, το οποίο κατατίθεται υπό την επιμέλεια της εταιρείας ασφαλείας πριν κατασχεθεί ή κηρυχθεί αχρησιμοποίητο. Επίσης, αποφάσισα ότι το 30% του κεφαλαίου θα πρέπει να ληφθεί από εσάς από το συνολικό ποσό κατά την επιτυχή απελευθέρωση αυτού του ταμείου. Θα σας δώσω περισσότερες λεπτομέρειες μόλις λάβω την απάντησή σας. Επικοινωνήστε μαζί μου με τη διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου μου (rosee2emmanuel@gmail.com)
    Παραμείνετε ευλογημένοι
    Κυρία Rose Emmanuel

  68. Alexis said

    #65: Όλοι όσοι ζούν επί πολλά χρόνια συνεχώς σε έναν τόπο επηρεάζονται σε κάποιο βαθμό από την γλώσσα που ακούν να μιλιέται γύρω τους. Αυτό ισχύει και για τους αλλοδαπούς και για τους Έλληνες.
    Είναι βέβαιο ότι δεν λέει τις φράσεις αυτές έτσι όπως τις γράφεις, αλλά είναι εξίσου βέβαιο ότι κάποιες από τις λέξεις τις χρησιμοποιεί στις καθημερινές συνομιλίες του.
    Αυτό κάνουν οι ξένοι, ή εν πάση περιπτώσει οι «μη ντόπιοι»: χρησιμοποιούν μεμονωμένες λέξεις της ντοπιολαλιάς, κάποιες φορές αυθόρμητα, κάποιες φορές μεμονωμένα.
    Εγώ, που ζω 20 χρόνια τώρα στην Πρέβεζα, χωρίς να έχω καμία σχέση καταγωγής από εδώ, πιάνω συχνά-πυκνά τον εαυτό μου να χρησιμοποιεί αυθόρμητα τοπικές ιδιωματικές λέξεις, μέσα στη ροή του λόγου μου.
    Άλλο παράδειγμα: Έχω ακούσει Αλβανούς να παρεμβάλλουν εντελώς φυσιολογικά στην κουβέντα τους φράσεις όπως «θα σε περιλάβω μ’ ένα σκοπ'» (όπου σκόπ(ι)=το χοντρό ραβδί, η μαγκούρα)
    Κατά τ’ άλλα κοινή νεοελληνική μιλάνε κι αυτοί κι εγώ όπως όλοι μας… 😊

  69. Triant said

    Καλημέρα.

    Τι λέτε, προσπαθούμε να ανασυστήσουμε το γράμμα της χήρας στην αρχική (Αγγλική) γλώσσα; Να βρούμε δηλαδή πόθεν οι μήτεροι κ.λ.π.;
    Ξεκινάω με το ευκολάκι ‘ τελευταίο Dr Paul Emmanuel’ <= late Dr Paul Emmanuel.

  70. loukretia50 said

    63. Καλημέρα!
    Πέπε, η πρόταση του Νικοκύρη φαίνεται πολύ ενδιαφέρουσα, αλλά δεν το έχω υπόψη μου.
    Αυτή νομίζω είναι η σωστή κατεύθυνση για μια νέα προσέγγιση που θα αρέσει στα παιδιά.
    Το βιβλίο του Ζούκη όμως σίγουρα θα σου δώσει ιδέες.
    Στην εκμάθηση δύσκολων τύπων και πολύπλοκων συντακτικών σχημάτων πιστεύω ότι βοηθάει πολύ – σε κάθε γλώσσα – ένα αστείο χαρακτηριστικό παράδειγμα που εύκολα θυμάσαι. πχ ακόμα θυμάμαι αυτό :
    «Εἲ τις αὐτῶ δοκοίη βλακεύειν, ἒπαισεν ἂν».

    ΥΓ. Αναφερόμουν στο αιρετικό καρτούν στο βιντεάκι που μόνο οι φαν των Monty Python θα εκτιμήσουν!

  71. ΣΠ said

    Απ’ ό,τι ξέρω, έχει κυκλοφορήσει ο Αστερίξ στα αρχαία ελληνικά.

  72. loukretia50 said

    71. Ναι, ο Αστερίκιος εν Ολυμπία

  73. leonicos said

    γερμανικά λεγόταν Heimweh

    γιατί λεγόταν; δεν λεγεται πια;

  74. loukretia50 said

    ΣΠ Ιδού ο Αστερίκιος εν Ολυμπία – φουλ βερσιόν!

    https://eclass.gunet.gr/modules/document/file.php/TELEGU306/%CE%91%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%BA%CE%B9%CE%BF%CF%82%20%CE%B5%CE%BD%20%CE%9F%CE%BB%CF%85%CE%BC%CF%80%CE%AF%CE%B1.pdf

    Enjoy!

  75. ΣΠ said

    74
    Σ’ ευχαριστώ, Λου. Βλέπω ότι την μετάφραση την έχει κάνει ο Φάνης Κακριδής, οπότε πρέπει να είναι καλή. Έχουν μάλιστα κυκλοφορήσει τέσσερις ιστορίες σε αρχαία ελληνικά: https://www.greekcomics.gr/forums/index.php?/topic/24545-%CE%BF-asterix-%CF%83%CF%84%CE%B1-%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B1%CE%B9%CE%B1-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%B1/

    Δεν θυμάμαι ο Νικοκύρης να έχει παρουσιάσει τον Αστερίξ Ολυμπιονίκη. Ελπίζω με την ευκαιρία των φετινών Ολυμπιακών Αγώνων να το κάνει.

  76. loukretia50 said

    Ξέχασα να συμπληρώσω και αυτό -μεταγραφή επίσης του Φ.Κακριδή – Αστερίκιος και Κλεοπάτρα (η …καλλίρρινος!)

    https://eclass.gunet.gr/modules/document/file.php/TELEGU306/%CE%91%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%BA%CE%B9%CE%BF%CF%82%20%CE%BA%CE%B1%CE%B9%20%CE%9A%CE%BB%CE%B5%CE%BF%CF%80%CE%AC%CF%84%CF%81%CE%B1.pdf

  77. sarant said

    75 Σκέψου ότι είχα σκοπό να το κάνω στην προηγούμενη Ολυμπιάδα!

  78. Αγγελος said

    Ας σταχυολογήσω άλλα δυο-τρία σημεια από το ποιητικότατο εγκώμιο της ελληνικής γλώσσας του κ. καθηγητή:

    «Η Ελληνική μιλιέται αδιάλειπτα εδώ και 4 χιλιετίες, χρησιμοποιώντας σχεδόν απαράλλαχτα τα ίδια γράμματα, σχεδόν την ίδια γραμματική και σύνταξη.» Κόψτε κάτι, κ. καθηγητά! 2700 χρόνια με σχεδόν απαράλλαχτα τα ίδια γράμματα είναι ήδη αρκετά αξιοθαύμαστο γεγονός! Και η σύνταξη — ιδίως αυτή — κάθε άλλο παρά «σχεδόν η ίδια» είναι!

    « Η Ελληνική είναι η μόνη γλώσσα που επειδή διαθέτει τόσο πλούσιο πτωτικό σύστημα…» Τα ρωσικά έχουν πλουσιότερο.
    «…, επιτρέπει μεγαλύτερη κινητικότητα των λέξεων μέσα σε ένα κείμενο, με τρόπο που δεν την έχει ούτε η Αγγλική, ούτε η Γερμανική, ούτε άλλη ευρωπαϊκή γλώσσα.» Λατινικά έχει διαβάσει ποτέ ο κ. καθηγητής;
    «Ο γεωργός σκάβει τον αγρό χαρούμενα. Χαρούμενα σκάβει ο γεωργός τον αγρό. Τον αγρό σκάβει ο γεωργός χαρούμενα. Σκάβει χαρούμενα ο γεωργός τον αγρό. Χαρούμενα ο γεωργός τον αγρό σκάβει. Μπορούμε να βρούμε πάνω από 20 διαφορετικούς τρόπους να συνταιριάξουμε τους όρους μίας απλής πρότασης…» Αρχίζει να θυμίζει το Belle marquise, vos beaux yeux me font mourir d’amour του Αρχοντοχωριάτη.
    «… Σαν τριγωνική περικοκλάδα αυτή η πρόταση…» Συ είπας!

    «Μία γλώσσα που δύσκολα μεταφράζεται στη ίδια της την γλώσσα, ακόμη και στην εποχή της.» Πες τα, χρυσόστομε! Αναρωτιέμαι αν οι σύγχρονοί του καταλάβαιναν εύκολα π.χ. τον Θουκυδίδη…

    « Η αείμνηστη συνάδελφος της φιλολογίας Α. Τζιροπούλου-Ευσταθίου…» Προσοχή στις παρέες σας, κ. καθηγητά, ακόμη και μετά θάνατον!

    «Και σίγουρα μην πιστεύετε όσα (συχνά αποδείχθηκαν) ψευδείς ειδήσεις του διαδικτύου, όπως, για παράδειγμα, η απόφαση της Apple να κατασκευάσει ειδικό λογισμικό εκμάθησης της Ελληνικής το οποίο θα διέδιδε το τηλεοπτικό δίκτυο CNN (τέτοιες ειδήσεις ακολουθούνται συνήθως από βαρύγδουπες δηλώσεις περί ανωτερότητας της Ελληνικής έναντι άλλων γλωσσών). » Θερμό χειροκρότημα!

    «Τα Ελληνικά έπαιξαν αυτόν τον ρόλο [της διεθνούς γλώσσας επικοινωνίας] για περισσότερο από 2500 χρόνια, σίγουρα μέχρι την πτώση του Βυζαντίου.» Και πάλι λίγο παραφουσκωμένος μου φαίνεται ο αριθμός…

  79. Πέπε said

    @78:
    > > Ο γεωργός σκάβει τον αγρό χαρούμενα. Χαρούμενα σκάβει ο γεωργός τον αγρό. Τον αγρό σκάβει ο γεωργός…

    Μα πού πήγε και το διάλεξε αυτό το παράδειγμα! Θα μπορούσε να βάλει οποιαδήποτε πρόταση με υποκείμενο, ρήμα, αντικείμενο και έναν επιρρηματικό προσδιορισμό, που να ακούγεται κάπως πιο φυσική. Που να έχει πιθανότητες να ειπωθεί στις μέρες μας. Μα τον αγρό;!! Ο γεωργός;!! Τον σκάβει;!! Πες, ο αγρότης οδηγεί χαρούμενα το 4Χ4.

    Οπότε, μήπως όλο μαζί το παράδειγμα προέρχεται από κάποιο βιβλίο της εποχής που τέτοιες φράσεις ήταν πιο της μόδας;

  80. Μαρία said

    79
    https://sarantakos.wordpress.com/2020/02/08/meze-413/#comment-631573

  81. Ἡ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα καὶ διανόηση ὡς θεμέλιο τῶν Ἐπιστημῶν

  82. sarant said

    78 Δεν είχα δει τα εύσημα προς τη Τζιροπούλου…

  83. Γιάννης Ιατρού said

  84. Γιάννα said

    Μόλις τώρα είδα την ανάρτησή σας κ. Σαραντάκο και σπεύδω να καταθέσω δύο άγνωστες απόψεις για την Ελληνική Γλώσσα που θα σοκάρουν. Η πρώτη είναι του κορυφαίου Άγγλου ιστορικού του 20ού αιώνα, Arnold Toynbee, που – αν και δεδηλωμένος ανθέλληνας – πίστευε ότι τα Νέα Ελληνικά έχουν περισσότερη σχέση με τα Αρχαία Ελληνικά, από ό,τι έχουν τα σημερινά Αγγλικά με τα Middle English…

    ARNOLD TOYNBEE: «Modern Greek is not so extremely different from Hellenic Greek as Modern English is from Anglo- Saxon English. The relation between Modern Greek and Hellenic Greek is more like that between Modern English and Middle English» («The Greeks and their heritages» – Σελίδα 124)

    Η δεύτερη άποψη είναι του Κοραή και τη μνημονεύει ο Peter Mackridge στη σελ. 263 του καταπληκτικού βιβλίου των έγκυρων εκδόσεων «Ashgates» (2009), «Standard Languages and Language Standards – Greek, Past and Present»

    PETER MACKRIDGE: «(I should point out that at this time the idea that the modern Greeks were descendants of the ancient Greeks was more an assumption than an assertion in the writings of Greek intellectuals.). Korais too tended to talk about Ancient Greek and Modern Greek as different languages, and at least once (in 1805) went so far as to refer to Ancient Greek as a ‘foreign language’;20»

    Πρόκειται για κλασική περίπτωση «Ειρωνείας της Ιστορίας»: Ο «ανθέλληνας» Arnold Toynbee θεωρούσε τα Νέα Ελληνικά όχι απλώς συνέχεια των Αρχαίων, αλλά και ότι έχουν περισσότερη σχέση με τα Αρχαία Ελληνικά από ό,τι τα Αγγλικά με τα Middle English!..

    Αντίθετα, ο δημιουργός της Καθαρεύουσας, Αδαμάντιος Κοραής, όχι μόνο πίστευε πως τα Νέα και τα Αρχαία Ελληνικά είναι διαφορετικές γλώσσες, αλλά και επί χρόνια θεωρούσε τα Αρχαία Ελληνικά ως ΞΕΝΗ ΓΛΩΣΣΑ!..

  85. Μαρία said

    φρουράααα

  86. Γιάννης Ιατρού said

    Είχαμε τον Μάι του 2019 την «Iωάνvα», τώρα έχουμε τη «Γιάννα»…
    Αφού ρε συ είχες πάρε απάντηση τότε😜. Γερνάς και ξεχνάς κι όλο τα ίδια φύκια μας πουλάς για μεταξωτές κορδέλες 😎

  87. Γιάννης Ιατρού said

    85: τι φρουρά ρε Μαρία, από τις και μισή μ΄έχει πιασμένο η μαρμάγκα, αλλά το επανέλαβα με κόλπο το σχόλιο (87 το βλέπω εγώ, 86 εσύ 🙂 🙂 )

  88. ΣΠ said

    Δηλαδή έχουμε ακόμα μια περίπτωση πλαστοπροσωπίας: https://sarantakos.wordpress.com/2020/02/16/11xronia/#comment-632120

  89. Γιάννης Ιατρού said

    89: Ναι, αυτό μου έλεγε η γυναίκα μου μόλις τώρα (κρυφαναγνώστρια ::) 🙂 προφανώς)

  90. Γιάννης Ιατρού said

    89: (συνέχεια) με το χρηστώνυμο μόνο, μάλλον παράπτωμα πλαστοχρηστωνυμίας 🙂 , εκούσιο ή ακούσιο 🤔🙄

  91. Γιάννης Ιατρού said

    Είχαμε τον Μάι του 2019 την «Ιωάννα», τώρα έχουμε τη «Γιάννα».

  92. sarant said

    Τι να πω, σηκώνω τα χερια ψηλά….

  93. Μαρία said

    91
    Άντε και του χρόνου με μια Ζανέτ.

  94. Γιάννης Ιατρού said

    93: μπορεί να βγει και καμιά …της Λωρραίνης (καυτή, που λένε 🤩😍)

  95. Πέπε said

    84

    > > τα Νέα Ελληνικά έχουν περισσότερη σχέση με τα Αρχαία Ελληνικά, από ό,τι έχουν τα σημερινά Αγγλικά με τα Middle English… / The relation between Modern Greek and Hellenic Greek is more like that between Modern English and Middle English»

    Κορυφαίο;

    Αν Α=5 και Β=5, τότε Α > Β

    Η μαγεία της θεωρίας των πρώτων αριθμών.

  96. Γιάννης Ιατρού said

    95: η κατακλείδα !!! 🤩👍👍😂😂

  97. voulagx said

    #95: Και οι έσχατοι έσονται πρώτοι αριθμοί, αυτό κι αν είναι μαγεία, μιλάμε για ανώτερα μαθηματικά.

  98. Γιάννης Ιατρού said

    97: Τώρα τι περιμένετε από φιλολόγα/κλασικίστρια/βυζαντινολόγα/γλωσσολόγα κλπ., να ξέρει και λεπτομέρειες για τους πρώτους αριθμούς; Μόνο για «πρώτο νούμερο» και τέτοια είναι😉🙄

  99. loukretia50 said

    Aυτό δε θάπρεπε να λείπει απ΄το νήμα!
    Blue Valentines https://youtu.be/dfQ7ieF7w4Y Tom Waits

    όπως και τα σοκολατάκια – σε κάθε περίπτωση!

  100. Μαρία said

    94
    Πρόσφατα ανακάλυψα το παρόν ιστολόγιο https://sarantakos.wordpress.com/2020/02/18/chthonia-7/#comment-632431

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: