Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Είναι ρομαντικοί αυτοί οι Ρωμαίοι

Posted by sarant στο 14 Φεβρουαρίου, 2020


Του Αγίου Βαλεντίνου σήμερα, γιορτή των ερωτευμένων. Κι επειδή πρέπει ήδη να μετράει καμιά σαρανταριά χρόνια που έχει έρθει στα μέρη μας η γιορτή αυτή, λέω να ενδώσουμε και φέτος στο έθιμο και να ερωτολεξιλογήσουμε πάνω σε μια από τις πολλές λέξεις, τις πάμπολλες λέξεις που συνδέονται με την αγάπη και τον έρωτα.

Η λέξη αυτή είναι το ρομάντζο ή ρομάντσο. Tο παλιό λαϊκό περιοδικό που είχε αυτόν τον τιτλο γραφόταν Ρομάντσο, αν και όλοι σχεδόν το πρόφεραν Ρομάντζο.

Ρομάντζο λοιπόν είναι ένα αφήγημα με ερωτική υπόθεση. Ειδικότερα έχουμε το μεσαιωνικό ή αναγεννησιακό ρομάντζο, δηλαδή «αφηγηματικό λογοτεχνικό έργο, γραμμένο σε ποιητική ή πεζή μορφή, με περιπετειώδες, ηρωικό και ερωτικό περιεχόμενο» (ορισμός από ΜΗΛΝΕΓ).

Στη νεότερη εποχή, το ρομάντζο είναι λογοτεχνικό ή παραλογοτεχνικό έργο με ερωτικό θέμα, με χαμηλή αισθητική και προβλέψιμη πλοκή (ΜΗΛΝΕΓ και πάλι, που δίνει και την παραδειγματική φράση «Γράφει ρομάντζα με το κιλό και τα υπογράφει με ψευδώνυμο»).

Όμως ρομάντζο είναι βέβαια και το ειδύλλιο, η ερωτική ιστορία δυο ανθρώπων. («Το σύντομο αλλά παθιασμένο τους ρομάντζο άφησε εποχή»). Η λέξη λέγεται κυρίως για μια ερωτική περιπέτεια που έχει πια τελειώσει.

Όλα τα σύγχρονα λεξικά μας καταγράφουν τη σημασία αυτή, εκτός από το ΛΚΝ -πράγμα περίεργο διότι δεν είναι καινούργια σημασία. Για παράδειγμα, στο τραγούδι του Μητσάκη, «μια φωτιά που άναψες τη σβήνεις κι έτσι το ρομάντζο μας το κλείνεις».

Εκτός από το ρομάντζο όμως έχουμε και τη ρομάντζα, που είναι αφενός μουσική σύνθεση με συναισθηματικό, λυρικό χαρακτήρα και αφετέρου είναι ο ρεμβασμός, η ονειροπόληση, αλλά και η βόλτα σε περιβάλλον που προκαλεί ονειροπόληση και ρεμβασμό («πάμε για ρομάντζα στην παραλία»). Από εκεί και το ρήμα «ρομαντζάρω» δηλ. ρεμβάζω απολαμβάνοντας το φυσικό περιβάλλον.

Και βέβαια, συγγενικές με όλες τις παραπάνω λέξεις είναι οι λέξεις ρομαντικός και ρομαντισμός.

Ο ρομαντισμός είναι σημαντικό λογοτεχνικό και καλλιτεχνικό κίνημα στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα, που αποτέλεσε αντίδραση στον νεοκλασικισμό και στον ορθολογισμό: Κητς, Σέλλεϋ, Βύρωνας στην Αγγλία. Όταν φοιτούσα στην αγγλική φιλολογία είχα μάθει καλά τους ρομαντικούς και κάμποσα γραμματολογικά μαθήματα τα είχα περάσει είτε γράφοντας για τους ρομαντικούς είτε γράφοντας ότι ο τάδε συγγραφέας δεν έχει σχέση με τους ρομαντικούς, οι οποίοι ρομαντικοί… (όπως το ανέκδοτο με το σκουλήκι αλλά όχι τόσο απροκάλυπτα).

Ρομαντικός ήταν ο Βυρωνας λοιπόν, ρομαντικό λέμε όμως και κάποιον που είναι επιρρεπής σε ονειροπολήσεις αλλά και κάποιον που είναι υπέρμετρα συναισθηματικός, ή που τρέφει μια απόλυτη και άδολη πίστη σε ιδανικά χωρίς διάθεση για τους συμβιβασμούς που επιβάλλει κάποτε η ζωή.

Όλες αυτες οι λέξεις ολοφάνερα έχουν κοινη ετυμολογία. Θα μπορούσα να σας το βάλω για κουιζ, αλλά ο τίτλος που διάλεξα για το άρθρο μαρτυράει και την απάντηση. Ο ρομαντικός, η ρομάντζα, το ρομάντζο ανάγονται όλες στους Ρωμαίους.

Πώς αυτό;

Στον Μεσαίωνα, όταν είχε ξεχωρίσει η λαϊκή λατινική από την κλασική λατινική και άρχισαν να διαμορφώνονται οι νεότερες γλώσσες, εμφανίστηκε το επίρρημα romanice, που σήμαινε «σε δημώδη γλώσσα» σε αντιδιαστολή με τα κλασικά λατινικά και από εκεί προέκυψε στις αρχές του 12ου αιώνα το παλαιό γαλλικό romanz ή ronmanz, που δήλωνε τα κείμενα τα γραμμένα σε δημώδη γλώσσα ή το εκκλησιαστικο κήρυγμα που γινόταν σε παλαιά γαλλικά και όχι στα λατινικά. Στο δεύτερο μισό του 12ου αιώνα η λέξη romanz πήρε τη σημασία ενός σχετικά εκτενούς λογοτεχνικού έργου, αρχικά σε στίχο και μετά σε πρόζα, το οποίο ήταν γραμμένο σε δημώδη γλώσσα, παλαιά γαλλικά και που είχε θέμα ερωτικό και ιπποτικό. Η λέξη πέρασε στα ιταλικά ως romanzo, με τη σημασία του λογοτεχνικού έργου και από εκεί στα ελληνικά.

Στα σημερινά γαλλικά, το μυθιστόρημα λέγεται roman, χωρίς να αναφέρεται ειδικά σε ερωτικό μυθιστόρημα βέβαια.

Από το roman είχαμε και το επίθετο romantique, για αυτόν που χαρακτηρίζεται από συναισθηματισμό και ιπποτισμό όπως στα ερωτικά μυθιστορήματα και στη συνέχεια είχαμε την ονομασία του καλλιτεχνικού ρεύματος, romantisme.

Oπότε, από ετυμολογική άποψη οι Ρωμαίοι είναι ρομαντικοί, κι αν φυλλομετράτε παλιά βιβλία δεν αποκλείεται να δείτε κάπου κάπου μια παλιά (όχι κυρίαρχη πάντως) γραφή των λέξεων αυτών με ωμέγα: ρωμαντικός, ρωμάντζο.

Υπάρχει όμως στα ελληνικά και μια άλλη λέξη που ανήκει στην ίδια ετυμολογική οικογένεια, όχι πολύ γνωστή, που μάλιστα έχει πάθει και μορφολογική αλλαγή και σημασιακή μετατόπιση κι έτσι δύσκολα φανερώνει την προέλευσή της.

Πρόκειται για τη λέξη «ρομπατσίνα». Ρομπατσίνα είναι η κατσάδα, η επίπληξη. Είναι λέξη που έχει παλιώσει, αλλά όχι πολύ, και ομολογώ ότι εκπλήσσομαι που δεν την έχουν τα νεότερα λεξικά, και ακόμα περισσότερο που λείπει από τον Δημητράκο. Λέξη αστική, πανελλήνια, εύχρηστη σε γραφειοκρατικό περιβάλλον, όπως δημόσιες υπηρεσίες, εταιρίες και σχολεία· όχι σπάνια, διαβάζουμε ακόμα και σήμερα στις εφημερίδες για τη ρομπατσίνα που έφαγε ο τάδε υφιστάμενος από τον προϊστάμενο του, π.χ. υφυπουργός από υπουργό, ενώ πριν από μερικούς μήνες, εδώ στο ιστολόγιο, κάποιος φίλος έγραψε για μια παιδική του αταξία, » Τη ρομπατσίνα που ‘φαγα, ακόμα τη θυμάμαι…»

Η ρομπατσίνα ετυμολογείται από το ιταλικό romanzina, που σημαίνει τη μακριά επίπληξη, τον εξάψαλμο, θα λέγαμε εμείς. Σωστά καταλάβατε ότι έχει την ίδια ρίζα με το ρομάντζο, το μυθιστόρημα. Είναι θέμα αφήγησης.

Στα Επτάνησα χρησιμοποιείται ο τύπος ρομαντσίνα, ατόφια η ιταλική λέξη κι έτσι τη βρίσκουμε και στην Ερόικα του Κοσμά Πολίτη.

Οπότε μπορεί οι Ρωμαίοι να είναι ρομαντικοί, όμως η ρομπατσίνα είναι μεν ρωμαϊκή αλλά καθόλου ρομαντική!

170 Σχόλια to “Είναι ρομαντικοί αυτοί οι Ρωμαίοι”

  1. leonicos said

    όμως έχουμε και τη ρομάντζα

  2. Λευκιππος said

    Ρομάντζο, και το ζ παχύ. Καλημερα

  3. leonicos said

    Πρωί Κυριακής, συνοδεύω τη Φωτεινή με την κόρη της, τότε 5 χρονώ, και την θεία μου Μαρί, που είχε έρθει από το Ισραήλ να μας δει, στην καφετέρια του Λουμπαρδιάρη.

    Λεει η Μαρί: Πολύ ωραία είναι εδώ! Έχει και ρομάντζα.

    Και ακούγεται μια απελπισμένη φωνή από την κόρητης Φωτεικνής: Εγώ δεν θέλω ρομάντζα! Παγωτο θέλω!

    Έφαγε και παγωτό… αν ενιωσε ρομάντζα δεν ξέρω. Πάντως εξελίχθηκε σ’εξαιρετικό παιδί

  4. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Καλημέρα.

  5. leonicos said

    Ρομπατσίνα

    την είχα ακούσει από τον πατέρα μου αρκετές φορές. ίσως εννοούσε κάτι περισσότερο από επίπληξη, αν και ποτέ δεν σήκωσε χέρι πάνω μου. (το έκανε η μάνα μου)

    εγώ δεν την έχω χρησιμοποιήσει όμως. Αν χρειαστεί καπου, και δεν χωράει το επίπληξη, θα καταφύγω στην κατσάδα. Δεν ξέρω γιατί, αλλά αλλά αυτό το ‘μπα’ μού φαίνεται πολύ ηχηρό, βαρύ

  6. steliosZ said

    Καλημέρα!

    Τη λέξη «ρομπατσίνα» δεν την ήξερα – νομίζω πως πρώτη φορά την ακούω. Όμως, να που αποκαλύφθηκε σήμερα από που προέρχεται η έκφραση (που ξέρω και χρησιμοποιώ) «Τον έκανε – με έκανε ρόμπα»! (Αν με ρωτάγανε θα έλεγα πως αναφερόταν στο ρούχο!)

  7. Κουνελόγατος said

    Πάντως οι βαρελόφρονες, ο σπαγγοραμένος, η χοντρή και λοιπά, μόνον για ρομάντζα δεν ήταν.

  8. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Έχω την εντύπωση πως κάπου (Τσιφόρο? Λουντέμη?) την έχω συναντήσει ως ραμπατσίνα.

  9. nikiplos said

    Καλημέρα… ωραίο το άρθρο και ομολογώ πως τη ρομπατσίνα δεν τη γνώριζα…
    Λόγω της ημέρας…

  10. Αιμ said

    Μου ήταν άγνωστη η ρομπατσίνα και εκτός συμφραζομένων θα την θεωρούσα κάτι εδώδιμο, μάλλον γλυκό

    Καλημέρα

  11. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Τη ρομπατσίνα κι εγώ πρώτη φορά την ακούω.
    Όσο για τον τίτλο, προσπαθεί άραγε να καλύψει την απουσία Αστερίκιου αναγνώσματος επί μακρόν; 😛

  12. nikiplos said

    5@ speaking of κατσάδα, μήπως έχει αυτή η λέξη καμία σχέση με το ιταλικό κάτσο?
    Μα κε κάτσο, που έλεγε κι ο γνήσιος Παναθηναϊκός Μαλεζιάνι…
    (κε κάτσι οι Πατέρας και σία που τον έδιωξαν δηλαδή…)

  13. Αιμ said

    6. Το ρόμπα …ξεκούμπωτη από το ρομπατσίνα ;! Πλάκα κάνεις

  14. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    6-13 Δεν νομίζω πως το «με έκανε ρόμπα» βγήκε από τη ρομπατσίνα.

  15. LandS said

    Γιατί μόνο πρώτο μισό του 19ου; Τότε βρισκόταν στο απόγειό του αλλά είχε ξεκινήσει νωρίτερα στα 1770ζ και κράτησε δυνατά μέχρι και κοντά στα τέλη του αιώνα.
    Άσε που σχεδόν πάντοτε σου έρχεται πρώτα στο μυαλό αν είναι να δώσεις ένα παράδειγμα για intellectual movement.

  16. Georgios Bartzoudis said

    « Ρομάντζο λοιπόν είναι….»

    # The Romance of Alexander the Great: Μια σειρά από διαφόρους μύθους, σχετικούς με απίθανες δράσεις του Αλέξανδρου που …διεκδικούν την προέλευσή τους από τον Καλλισθένη (ή μάλλον από τον ψευδο-Καλλισθένη).
    # Σήμερα λοιπόν ο «Άγιος Βαλεντίνος» μας καλεί σε μια …ρομαντζάδα!

  17. Avonidas said

    Καλημέρα.

    Ρομαντικός ήταν ο Βυρωνας λοιπόν

    Τι να σου πω, εγώ προτιμώ το Παγκράτι 😛

  18. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  19. Avonidas said

    Ο ρομαντισμός είναι σημαντικό λογοτεχνικό και καλλιτεχνικό κίνημα στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα, που αποτέλεσε αντίδραση στον νεοκλασικισμό και στον ορθολογισμό: Κητς, Σέλλεϋ, Βύρωνας στην Αγγλία.

    Ο Κητς στην Ελλάδα ατύχησε πολύ, από τη σιγματοπενία μας και τη συνακόλουθη ομοηχία με το κιτς. 🙂

  20. Ανδρέας Τ said

    Αν θυμάμαι καλά υπήρχε κι ο Θησαυρός. Ρομαντικό περιοδικό επίσης ιδιαίτερα με τη Χοντρή και το Ζαχαρία (;).

  21. Παναγιώτης Κ. said

    Το να είναι κανείς ρομαντικός δε έχει…κόπο!
    Αφήνεται στις φαντασιώσεις του για να τον πάνε (;) στον κόσμο που έφτιαξε.
    Οι ρομαντικοί σιωπηρώς νομίζουν εαυτούς ως ξεχωριστούς ανθρώπους και σχεδόν θεωρούν… υποδεέστερους εκείνους που τους κατέταξαν στους μη ρομαντικούς.
    Ο ρομαντικός ακούει Χατζηδάκι ενώ ο Θεοδωράκης καλύπτει την…επαναστατική πλευρά του χαρακτήρα του.
    Περπατάς με τον ρομαντικό και σταματάει να θαυμάσει ένα λουλουδάκι στην άκρη του δρόμου. Κατά βάση είναι σαν να σου λέει: Πρόσεξέ με! Είμαι… ρομαντικός, έχω ευαισθησίες!
    Είναι ο ρομαντισμός ως ρεύμα αυτός που φτιάχνει ρομαντικούς ή ο άλλος είναι ρομαντικός γιατί έτσι του βγαίνει;
    Μου αρέσει να θαυμάζω πράγματα που αρέσουν και στους ρομαντικούς. Δεν το κάνω όμως… θέμα! 🙂

  22. Παναγιώτης Κ. said

    @17. 🙂 🙂

  23. Ανδρέας Τ said

    Του Αγίου Βαλεντίνου σήμερα. Να μη ξεχάσουμε και τη Βαλεντίνα.

    Για τη Βαλεντίνα έχει τραγουδήσει κι ο Μορίς Σεβαλιέ

  24. Ανδρέας Τ said


    Ξέχασα να βάλω το λινκ.

  25. nikiplos said

    23@ με την έννοια του πλουραλισμού στον έρωτα βεβαίως, βεβαίως, ο χαρακτηρισμός…

  26. plintirio said

    Πολύ σωστά ο LandS επισημαίνει οτι ο ρομαντισμός είναι ενα πνευματικό κίνημα με ρίζες πολύ πριν τον 19ο αιώνα και δεν αναλύεται σε απλή
    ρομαντζάδα της φύσης. Είναι πάνω από όλα αντικίνημα στον διαφωτισμό και τη πίστη στην λεγόμενη πρόοδο που έρχεται απλώς επειδή ο
    ο άνθρωπος πια, αφήνοντας στο παρελθόν τις δεισιδαιμονίες και τον άκρατο συναισθηματισμο, βασίζεται στη λογική και το νου με επακόλουθο
    η φύση πλέον να είναι εκεί απλώς για να ικανοποιεί τα καπρίτσια του.

  27. tryfev said

    Νίκο μου, εξαιρετικό το κείμενό σου για το «ρομάντσο» (λέξη και περιοδικό). ΄Οσο για τη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου, δεν με αγγίζει καθόλου.

  28. loukretia50 said

    Καλημέρα σε ρομαντικούς και μη!
    Το περιοδικό Ρομάντζο δεν έλλειπε από κανένα κομμωτήριο και οδοντιατρείο που με τραβολογούσαν όταν ήμουν πιτσιρίκα.
    Το «ξεκοκκάλιζα» όπως έλεγαν οι πέριξ κι αναρωτιέμαι πόσο επηρέασε τη γενικότερη κουλτούρα μου!
    Εδώ έχει χάζεμα σε παλιά τεύχη.

    http://lolanaenaallo.blogspot.com/2013/01/blog-post_1901.html

  29. tryfev said

    Και φυσικά για τον ρο(ω)μαντισμό.

  30. Κιγκέρι said

    Μπα! Μ’ έπιασε η μαρμάγκα! Είπα καμιά κακιά λέξη;

  31. tryfev said

    ΄Οσο για την «ρομπατσίνα» την άκουγα από τον (φιλόλογο) πατέρα μου. «΄Εφαγε μια ρομπατσίνα», μια «κατσάδα», μια επίπληξη.

  32. Αγγελος said

    (2) Ρομάντζο με παζύ τζ; Κύριε ελέησον, ποιος το έλεγε ποτέ έτσι; Μήπως η Μαντάμ Σουσού, για να επιδείξει τα ανύπαρκτα γαλλικά της;

    Τη ρομπατσίνα την ήξερα παθητικά, αλλά κατσάδα τη λέω κι εγώ. Ωραία η «σιγματοπενία» (19), που μας κάνει ν’αναρωτιόμαστε αν είναι cacciata ή cazzata…

    Εφηβική ανάμνηση, που θα λέει κάτι μόνο στους γνώστες του γαλλικού ρομαντισμού:
    Et la cascade unit, dans unε chute immense,
    Son éternelle plaine au son de la romance.
    (Alfred de Vigny, Le cor)

  33. Κιγκέρι said

    Πώς και λείπει η πολυτραγουδισμένη ρομάντζα στο Πισκοπιό;

    Να κι άλλη μια:

    …Με φιλάκια, τούτα κείνα και καλή καρδιά,
    αγαπούλες και ρομάντζα φύκια κι αμμουδιά.
    Φυσάει ο μπάτης, χτυπάει το κύμα,
    τρελό μικρό μου με κάνεις θύμα.
    Τρελό μικρό μου με κάνεις θύμα,
    φυσάει ο μπάτης, χτυπάει το κύμα…

    Και αυτό:

  34. Κιγκέρι said

    21: και για τον Παναγιώτη Κ.,

    λίγος ακόμα ρομαντικός Θεοδωράκης:

    http://yorgospapastefanou.gr/video/xamos-apo-agapi/

  35. Afistemenaziso said

    Καλημέρα!

    » Όλες αυτες οι λέξεις ολοφάνερα έχουν κοινη ετυμολογία. Θα μπορούσα να σας το βάλω για κουιζ, αλλά ο τίτλος που διάλεξα για το άρθρο μαρτυράει και την απάντηση. Ο ρομαντικός, η ρομάντζα, το ρομάντζο ανάγονται όλες στους Ρωμαίους. »

    Η λέξεις Ρώμη και Ρωμαίος από που προέρχονται;

    Είναι ορφανές;

    Το ρομάντσο, η Ρώμη, οι Ρομά (ο καιρός των τσιγγάνων), το ρούμι, η δυναστεία των Ρομανώφ, η Ρουμανία, η Ρούμελη έχουν σχέση μεταξύ τους ή είναι συμπτωματικές, συνηχήσεις;

    Περιμένω ρωμαλέα απάντηση(όχι κατήχηση) από τους ειδικούς!

  36. loukretia50 said

    Και πριν κατηγορηθώ για μπαναλιτέ, ορίστε και το περίφημο :
    «Le Roman de Renart» – SATIRE DE LA SOCIÉTÉ DU MOYEN ÂGE
    Parodie de chanson de geste (entre 1170 et 1250).

    Le Roman de Renart est un cycle de poèmes pour la plupart anonymes, composés à des époques diverses, depuis environ 1170 jusqu’en 1250 environ, et réunis au cours de ce même xiiie siècle. Il apparaît comme une épopée animale ou, plus exactement, comme une parodie des chansons de geste et des romans courtois qui exaltaient la société chevaleresque. Il se présente sous la forme d’un recueil, incohérent et chaotique, de 27 narrations en vers octosyllabiques rimant deux à deux. Cet ensemble de 27 000 octosyllabes a été groupé en parties indépendantes, ou « branches », qui se sont cristallisées autour d’un thème central : la lutte du goupil (nom commun du renard en ancien français) et du loup, c’est-à-dire de la ruse contre la force brutale et niaise. La grande popularité de ce récit a fait que le nom propre de « renard » s’est imposé dans la langue, vers 1250, pour devenir le nom commun désignant le goupil

    https://www.larousse.fr/encyclopedie/oeuvre/Roman_de_Renart/140658

    Αν τυχόν ενδιαφέρεται κανείς – λέμε τώρα! http://www.educational.rai.it/materiali/file_lezioni/58866_636038465487284900.pdf

    Και βέβαια υπάρχει κι αυτό, https://youtu.be/PY1zeEbLQrY πιο ευκολοχώνευτο!

  37. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα!

    30-33 Καμιά φορά πιάνει και τα λινκ

    35 Οι Ρομά είναι άσχετοι, ομοίως το ρούμι. Τα άλλα είναιτης οικογένειας.

  38. Divolos said

    Τι ωραία η ιστορία κι αυτής της λέξης. Μαςέφτιαξε την μέρα πάλι ο Νικοκύρης! Πολύ συχνά οι παλαιότεροι (οι γονείς μου π.χ.) χρησιμοποιούσαν την λέξη ρομαντζάδα για να περιγράψουν ρομαντικές εξόδους, βραδιές κλπ., ίσως και με λίγο κοροιδευτικό ύφος. Το ρομάντζο όχι τόσο. Την ρομπατσίνα δεν την έχω ξανακούσει.

  39. Γς said

    4:

    -Συγνώμη κύριε. Άλλο κρασί ξέρετε να παίζετε;

    https://caktos.blogspot.com/2014/08/blog-post_21.html

  40. William T. Riker said

    Τη ρομπατσίνα δεν την ξέρω ούτε εγώ, στα μέρη της γυναίκας μου όμως ακούγεται πολύ ο (παρεφθαρμένος) τύπος «ραπατσίνα»

  41. # 35

    Proca, rex Albanorum,duos filios, Numitorem et Amulium habuit. Numitori, qui natu maior erat, regnum reliquit ; sed Amulius, pulso fratre, regnavit, et ut eium subole privaret, Rheam Syluiam, eius filiam, Vestae sacerdotem fecit.Heac tamen, quam deus Mars amavit,geminos pueros, Romulum et Remum, edidit.

  42. sarant said

    40 Ποια μέρη;

  43. Μα τον αγιο Βάλε Ντίνο, προτιμώ τον άγιο Πάρε Ντίνο .

  44. ΓΤ said

    Απολαύστε υπεύθυνα ρηματικό τύπο στο πρωτοσέλιδο της «Εστίας» https://www.gazzetta.gr/protoselida/politikes-efimerides/estia

  45. Πάνος με πεζά said

    Και στο Πισκοπιό ρομάτζα, ραμονισμένη βεβαίως στα μικράτα μας ως «και σε βρίσκω πιο ρομάντζα»…

  46. loukretia50 said

    Δε θα μπορούσε φυσικά να λείπει το ρομάντζο από τις παλιές ελληνικές ταινίες.
    Τότε κυριαρχούσε το φολκλόρ και βέβαια ο μάγος έρωτας φορούσε φουστανέλα!
    Από τα πρώτα μεγάλα σουξέ αυτό https://youtu.be/shs8UTCSXH0?t=18 με τον εμβληματικό τίτλο «Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας»

    Φυσικά το βουκολικό ρομάντζο γνώρισε πιέννες και στη σύγχρονη εποχή!
    Βουκολικόν δράμα -Το κλάμα βγήκε απ’ τον παράδεισο1

    Τη ραπατσίνα τη λένε και στη Δυτική Ρούμελη.

  47. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Απόντος του Δύτου υπηρεσίας:
    https://left.gr/news/ti-omorfo-poy-einai-na-zeis-san-paidi-na-aporeis-kai-na-zeis

  48. spiral architect 🇰🇵 said

  49. William T. Riker said

    42, 46 Ακριβώς Δυτική Ρούμελη, και για την ακρίβεια Αιτωλοακαρνανία

  50. Pedis said

    Υπάρχει μια μεγάλη μερίδα Γάλλων πολιτών που είναι πολύ προωθημένοι οι κερατάδες.

    Και παλιά με την υπόθεση (δήθεν σκάνδαλο) Μιττεράν που έκλεισε με κάτι σαν «ιδιωτική υπόθεση καi άντε και ξυριστείτε οι καθυστερημένοι» όταν πλήθος από κομπλεξικές χωριάτισσες και βλαχομπουρδελιάρηδες εδώ σε μας ασχολούνταν ως φανατικοί ηλίθιοι με το αφαίρ Παπανδρέου-Λιάνη.

    Πάει μάς τέλειωσε ο υποψήφιος του Μακρόν για δήμαρχος του Παρισιού!

    La maire PS de Paris Anne Hidalgo, candidate à sa succession, a appelé «au respect de la vie privée et des personnes». «Je prends acte» du retrait de Benjamin Griveaux, écrit la candidate, estimant que «les Parisiennes et les Parisiens méritent un débat digne».

    C. Villani (o δεύτερος μακρονικός υποψήφιος): J’adresse à Benjamin Griveaux, ainsi qu’à sa famille, mon soutien plein et entier dans cette épreuve. Je prends acte de sa décision difficile. L’attaque indigne qu’il subit est une menace grave pour notre démocratie.

    Jean-Luc Mélenchon: Insoumis, ne participez d’aucune façon au règlement de compte dont Benjamin #Griveaux fait l’objet. La publication d’images intimes pour détruire un adversaire est odieuse. Refusons le naufrage voyeuriste de la vie publique du pays. Non, tous les coups ne sont pas permis.

    https://www.liberation.fr/france/2020/02/14/retrait-de-griveaux-de-villani-a-hidalgo-reactions-politiques-a-une-attaque-indigne_1778376

  51. Pedis said

    Αυτός ο C. Villani πρέπει να είναι μεν τεράστιο ψώνιο. Μαθηματικός παγκόσμιας φήμης δε, με μετάλλιο Φιλτνς και κατεβαίνει στην πολιτική με τον Μακρόν, που όμως, ο τελευταίος, δεν του έδωσε το χρίσμα.

  52. Pedis said

    Νικοκύρη, ο πέλεκυς της λογοκρισίας μου έφαγε σχόλιο για την παραίτηση του μακρονικού υποψήφιου για τη δημαρχεία του Παρισιού … και το # 50 είναι ξεκρέμαστο. Help!

  53. sarant said

    52 Είναι το σχόλιο 50 που το επανέφερα.

    Κυκλοφόρησαν στα σόσιαλ τα ερωτικά μηνύματα που έστελνε ο Γκριβό σε κάποια κυρία -μαζί με ντικ-βίντεο.

  54. sarant said

    49 Ευχαριστώ!

    44 Εμουγγάθη;

  55. Νέο Kid said

    53. Ντικ-βίντεο ; Κεσκουσέκουσά; Ντικ ,όπως κοκ να πούμε; …🤢

  56. Αὐγουστῖνος said

    @55: πιπέρι! (pepper, ἂν προτιμᾶτε, κατὰ τὸ κόκ!)

  57. loukretia50 said

    Nόμιζα πως η λέξη προερχόταν από κάποια κυρά -Ραπατσίνα, μέγαιρα τη φανταζόμουν, που δε βρήκα βέβαια πουθενά, ωστόσο υπάρχει αυτό:
    Nathaniel Hawthorne’s short story, “Rappaccini’s Daughter” dated 1894, και γυρίστηκε και σε ταινία.

    Εδώ θα βρείτε ον λάιν έργα διάφορων συγγραφέων και βέβαια το συγκεκριμένο
    http://www.ebooks-for-all.com/bookmarks/detail/Rappaccini-s-Daughter/onecat/Electronic-books+Authors-from-A-to-Z+Authors-from-G-to-L+Hawthorne,-Nathaniel/3/all_items.html

    Click to access Rappaccinis_Daughter.pdf


    —————————-

    Για τους πιο μερακλήδες, μουσικό διάλειμμα με ρεμπέτικη ρομάντζα
    ΣΤΑΘΗΚΑ ΠΕΝΙΕΣ Ν΄ΑΚΟΥΣΩ

    Κομματάκι πιο βαρύ…
    ΤΟ ΡΟΜΑΝΤΖΟ ΜΑΣ, 1958, https://youtu.be/vorKpy1qflo ΑΝΝΑ ΧΡΥΣΑΦΗ

    κι ένα ρετρό λάιτ με εξωτική εσάνς!
    Ανατολίτικο ρομάντζο1939 https://youtu.be/mZeDIlhnLvY Φώτης Πολυμέρης

  58. Θρασύμαχος said

    Πάρθεν η Ρωμανία
    https://el.wikisource.org/wiki/Πάρθεν_η_Ρωμανία
    http://www.pontos-news.gr/article/11841/parthen-i-romania-o-thrinos-tis-trapezoyntas-se-mia-sygkinitiki-ektelesi

  59. Konstantinos said

  60. Pedis said

    # 53 – μερσί μποκού!

    ναι, τώρα, σιγλα το σκάνδαλο: γάλλος ή γαλλίδα χωρίς δεύτερη παράλληλη σχέση είναι τόσο σπάνιο όσο να βρεις έλληνα που να μην λέει ότι έχει γαμήσει τη μισή ελλάδα σε γυναίκες και ελληνίδα που να μην λέει παντού ότι δεν είναι πιστή στον άντρα της …

  61. kpitsonis said

    https://youtu.be/YsSI1V713jk Η romance αρ. 2 του Μπετόβεν . ίσως η αρχή του ρομαντισμού στη Μουσική .

  62. Αὐγουστῖνος said

    Ἄχ, βρὲ Λού, καλή μας Λού,
    ἀρχόντισσα καὶ μερακλοῦ,
    μὲ ρομάντζα, μὲ μπουζούκια,
    μὲ θεατρικὰ μπουλούκια,
    Μέσα σ’ ὅλα εἶσαι, φίνα ἐσύ,
    πρώτη πρώτη στὰ στιχάκια
    πρώτη καὶ στὰ τσαλιμάκια,
    στὴν παρέα, στὸ κρασί.

  63. Alexis said

    #45: Ποιο Πισκοπιό ρε συ; Δεν υπάρχει Πισκοπιό! «Και το βρίσκω πιο ρομάντζα» λέει το άσμα! 😂

    #46, 49: Τιιιι;;; Δυτική Ρούμελη και δη Αιτωλοακαρνανία; Σπεύδω αμέσως να επιπλήξω το μονομελές επιτελείον μου! Μην σου πω να το απολύσω κιόλας!!! Ομολογώ με συντριβή ότι τη «ρομπατσίνα» δεν την έχω ξαναματακούσει! 😊

    #57: Και για να ξεπλύνω το όνειδος της ρομπατσίνας Λουκρητία, κάνω ρελάνς με την καλύτερη ρεμπέτικη ρομάντζα έβερ:

  64. Alexis said

    #15: Γιατί μόνο πρώτο μισό του 19ου; Τότε βρισκόταν στο απόγειό του αλλά είχε ξεκινήσει νωρίτερα στα 1770ζ και κράτησε δυνατά μέχρι και κοντά στα τέλη του αιώνα.
    Συμφωνώ. Ο πολυδιαβασμένος (από τις μαμάδες μας 😊 ) «Αρχισιδηρουργός» του Ονέ, χαρακτηριστικό δείγμα ρομαντικού μυθιστορήματος, γράφτηκε το 1882.

  65. Κιγκέρι said

    Και σήμερα άνοιξε το πρώτο της λουλούδι η αμυγδαλιά στον ακάλυπτο!

  66. ΓΤ said

    #54 Τράτζικ, Νίκο…

  67. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Ανδρικό κάλλος και ρομαντικός έρως.

    https://www.imerodromos.gr/mpalasko-athliotites-tha-perasei-oraia-sti-fylaki-einai-omorfos/

  68. Aghapi D said

    a Catholic woman and her Protestant husband
    Ρομαντισμός και στον τάφο

  69. ΓΤ said

    Εμαρμαγκώθην δις…

  70. aerosol said

    #21
    Αυτά μάλλον αντανακλούν μια καρικατούρα. Μια χαρά είναι τα λουλουδάκια (και χωρίς πολλά αχ και βαχ) και έχω γνωρίσει ενθουσιώδεις λογοκρατούμενους που θα σταθούν να τα θαυμάσουν και να πουν το όνομά τους στην βοτανική. Εξάλλου, όλοι οι άνθρωποι σιωπηρώς νομίζουν εαυτούς ως ξεχωριστούς και θεωρούν υποδεέστερους σχεδόν όλους τους άλλους.
    Η ταύτιση του ρομαντισμού με το δίπολο αγάπες-λουλούδια είναι επιφανειακή. Ο ρομαντισμός σημαίνει κυριαρχία της διαίσθησης και του συναισθήματος, και συναισθήματα δε είναι μόνο τα τρυφερά και τα… γλυκούλικα.
    Φούσκωνε το στήθος όταν άκουγες Θεοδωράκη τα παλιά χρόνια. Από παλμό, από συναίσθημα. Κάργα ρομαντικοί οι οπαδοί του, που εμπνέονταν έως και να πεθάνουν (κάποιοι) για το γενικό καλό, την ελευθερία/ισότητα/επανάσταση/ότι νομίζετε. Απλά άλλο είδος συναισθήματος από του Χατζιδάκι. Ή τελικά απλά άνθρωποι όλοι, που έχουμε μέσα μας και το συναίσθημα και τα ένστικτα και τις ανασφάλειες και τις μικρότητες.

    Για να κάνω σύνδεση με κουβέντα της προηγούμενης ανάρτησης, ο φασισμός και ο ναζισμός είναι παιδιά του ρομαντισμού μάλλον παρά του ορθολογισμού. Όπως και η ακλόνητη πίστη σε μοναχικούς ήρωες/ιππότες που μόνοι τους αλλάζουν την πορεία του κόσμου (συχνό χαρακτηριστικό του Χόλυγουντ).

  71. Konstantinos said

    https://el.m.wikipedia.org/wiki/Επισκοπείο_Σύρου

  72. Pedis said

    Πείτε μου, χρονιάρα μέρα, συνιστούν ειδύλλιο οι αλλαξοκωλιές;

    «Εγώ, κατά την προτροπή του φίλου μου Μάκη Ιωσηφίδη, έκανα και αγώνα από την Αθήνα για να βγεις δήμαρχος. Να τα θυμόμαστε αυτά. Τηλεφωνήματα σε όσους ήξερα από το Αμύνταιο για να βγεις δήμαρχος. Λοιπόν, να είναι καλά εκεί ο Μάκης που δεν με άφηνε ούτε να κοιμηθώ το βράδυ άμα μου ξέφευγε καμία ψήφος. Να τα ξέρουμε αυτά. Και μην αποθαρρύνεστε επειδή υπάρχουν και μερικοί αξιωματούχοι που έχουν παραμείνει από την παλαιά κατάσταση.

    Ονόματα δεν λέμε, υπολήψεις δεν θίγουμε. Και νομίζουν ότι είναι και υπεράνω κυβερνήσεων και μας γράφουνε εκεί που δεν πιάνει η μελάνη. Θα καταλάβουν σε λίγο τι πρόκειται να γίνει! Διότι, όσοι νομίζουν ότι είναι υπεράνω των εκλεγμένων κυβερνήσεων του ελληνικού λαού επειδή έτυχε να διοριστούν σε μία θέση και μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν, θα διαπιστώσουν πολύ γρήγορα ότι η δύναμη του ελληνικού λαού είναι ισχυρότερη των θέσεών τους.

    Και ο νοών νοείτω. Ξέρετε, εγώ είμαι καλός καλός, μέχρι να με πειράξεις. Αν με πειράξεις, ααα! Γιατί μερικοί νομίζουν, πήρα -λέει- τη θέση, δεν με κουνάει κανείς μέχρι το ’22. Γιά να δούμε Και μια άλλη μου τα έλεγε αυτά και ήταν χθες στο ΣτΕ. Αρα, για να την κλείσω την παρένθεση. Ανθρώπινα και πολιτισμένα, αν συνεννοούμαστε, δήμαρχε, σε όλα τα θέματα, όλα πάνε καλά! Αμα αρχίζει ο καθένας μας να κάνει το μακρύ του και το κοντό του, εκεί χαλάμε τις καρδιές μας και γίνονται δύσκολα τα πράγματα…».

    Τουλάχιστον οι μαφιόζοι, οι άλλοι, δεν τα λένε δημόσια … μα ετουτοι εδώ …;!

  73. ΓΤ said

    Πώς συνδέεται ο ΠΑΟΚ με τον άγιο Βαλεντίνο; Απολαύστε υπεύθυνα στο https://www.neolaia.gr/2013/02/14/fwtografia-tis-imeras-paok-agios-valentinos/

  74. sarant said

    72 !!!!

    71-73 Τα είχε κρατήσει η μαρμάγκα

  75. Pedis said

    # 70 τέλος – αν δεν με απατά η μνήμη μου κάτι τέτοια παρόμοια για τον ρομαντισμό έγραφε κι ο Ράσσελ στην ιστορία της δυτικής φιλοσοφίας, χωρίς να τα αποδεικνύει πειστικά, κατά τη γνώμη μου. Μέχρι και τον Ρουσώ είχε βάλει στο μάτι ως φιλοσοφικό-ιδεολογικό πρόγονο των εχθρών της δημοκρατίας και των αυταρχικών καθεστώτων (ορισμός τους κατά βούληση).

    Άλλα τα έλεγε καλά, άλλα αφοριστικά σωστά και λάθος κι άλλα στο γάμο του καραγκιόζη.

  76. aerosol said

    #75
    Είναι πολύ ολισθηρός δρόμος η σύνδεση του ρομαντισμού με τον φασισμό και μπορεί να οδηγήσει σε αφορισμούς που να καταδικάζουν άκριτα τον ρομαντισμό. Αλλά τα ρομαντικά στοιχεία είναι ξεκάθαρα στον φασισμό/ναζισμό και δεν νομίζω πως υπάρχουν στ’ αλήθεια επιχειρήματα που να το ανατρέπουν. Δεν «φταίει» ο ρομαντισμός γι αυτό και αποφεύγω να τον πω πρόδρομο -λες και μόνο αρνητικά μπορεί να γεννήσει, το οποίο είναι λάθος. Ως άνθρωποι είμαστε νησίδες λογικής πάνω σε ωκεανούς συναισθήματος. Αυτό θα βγάλει και καλά και κακά πράγματα.
    Αλλά ο φασισμός ξεχειλίζει από αμιγώς ρομαντικού τύπου ιδεολογήματα, εικονογραφία και συνθηκολογίες. Προϋπήρχαν του ρομαντισμού, απλά ο ρομαντισμός τα ξαναέφερε στο προσκήνιο με πιο συγκεκριμένο και δομημένο τρόπο.

  77. Capten Vilios said

    Έρωτας από τον ρομαντικό Τζον Κήτς μέρα που είναι.

    “Λαμπρό μου αστέρι, σταθερός να ήμουν σαν και σένα,

    Όχι- μόνο σπιθόφωτος, τρεμάμενος τη νύχτα

    Ψηλά, με μάτια ορθάνοιχτα, αιώνια κοιτάζω,

    Σαν τον υπόνομο, άγρυπνο της Φύσης ερημίτη,

    Ωκνά, αργοσάλευτα νερά στο ιερό τους έργο

    Γύρω στη γη τα’ ανθρώπινα ακρογιάλια εξαγνίζουν.

    Ή να θωρώ το μαλακό φρεσκοπεσμένο χιόνι,

    Που στρώνει λευκοπούπουλα σε βάλτους κι ακροβούνια.

    Όχι, ποθώ αμετάβολος και σταθερός να γέρνω

    Στο στήθος της Αγάπης μου το αμέστωτο να νιώθω

    Σε μιαν απαλήν ανασεμιά ν’ ανεβοκατεβαίνει

    Και σ’ ανατάραγμα γλυκό πάντοτε να ξυπνάω

    Κι αιώνια την ανάσα της ν’ ακούω στο ξυπνητό μου.

    Έτσι η ζωή μου να κυλά ή κάλλιο ας σιγοσβήσω

  78. BLOG_OTI_NANAI said

    Λεξιλόγιο από έντυπα:

    ρομάντζα
    Τηλερομάντζο
    νεκρορομάντζο
    [«ΘΑ ΣΕ ΔΩ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ, ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ» του Νίκου Νικολαΐδη]
    ανθυπορομάντζα [ευρείας καταναλώσεως]
    φτηνορομάντζο
    ρομαντζάκι
    ρομαντζάραμε

    [ο Ιταλός] ρομαντζιέρης
    ρομαντζογράφος
    ρομαντζογραφία
    ρομαντζολόγος
    ρομαντζόσπαρτα
    [κανάλια της τηλεόρασης]
    [αν ο Παπαδιαμάντης ήταν] ρομαντσιέρης
    ρομαντσομεταφραστής
    φωτορομάντζο

    [τα] φραγκορομάντσα [των επιφυλλίδων]
    [το πολυτελές] φωτορομαντσοπεριοδικό

  79. Pedis said

    # 76 – Δεν θα διαφωνήσω.

    Πάντως, και του λόγου του ο Ράσσελ έναν ρομαντισμό τον είχε. Αλλιώς δεν θα έμπαινε μπροστά εθελοντής και μόνος του, ιπποτικά, σε πολλές από τις μάχες που έδωσε.

    Λ.χ. όταν το 1916 (; διορθώστε με) με τα διατάγματα για μαζική επιστράτευση των βρετανων από τα 18 μι τα 65 σε ισχύ, δημοσίευσε επιστολή διαμαρτυρίας για τα μαρτύρια που περνούσε στη φυλακή και την καταναγκαστική εργασία ένας κουάκερος που αρνήθηκε να καταταχθεί στο στρατό ως αρνητής συνείδησης (οι κουάκεροι, ως πασιφιστές, είναι ειλικρινείς χριστιανοί.).

    Ο Ράσσελ καταδικάστηκε σε εξαγοράσιμη φυλάκιση. Αρνήθηκε να πληρώσει, και οι αρχές, επειδή ήταν κληρονομικό μέλος της ελίτ, βέβαια, για να μην τον στείλουν φυλακή του κατέσχεσαν τη βιβλιοθήκη και από την πώληση των βιβλίων σε δημοπρασία, πήραν τα λεφτά της εξαγοράς ποινής. Τόσο δημοκρατικά όσο και παστρικά από ένα καθεστώς με καθόλου ρομαντικές ρίζες.

    Αργότερα, πάντως, τα έξι μηνάκια στη φυλακή δεν τα γλύτωσε για τη πασιφιστική του δράση.

  80. BLOG_OTI_NANAI said

    Επειδή προσωπικά αντιπαθώ τους βεβιασμένους συγκριτισμούς, σκέφτομαι ότι δεν είναι δυνατόν οι μεν να λένε ότι ο Ρομαντισμός βοήθησε και στην απελευθέρωση των λαών και οι δε να λένε ότι βοήθησε στην φασιστική υποδούλωση τους. Οι μεν να λένε ότι βοήθησε στη διάλυση των αυτοκρατοριών και οι δε, να λένε ότι ευθύνεται για τις φασιστικού τύπου ανασυστάσεις των αυτοκρατοριών. Τέλος πάντων, κάποια παράμετρος διαφοροποίησης θα υπήρξε ανάμεσα σε όλες αυτές τις καταστάσεις.

    Επειδή είναι χρήσιμο, παραθέτω το παρακάτω άρθρο:

  81. BLOG_OTI_NANAI said

    Συνέχεια:

  82. voulagx said

    #72 @Pedis: Μη γινεσαι χυδαιος, εχει πεσει πολλη ρομαντικιλα: https://www.efsyn.gr/politiki/231257_ego-se-ebgala-dimarho-mi-moy-bgaleis-xyno-binteo

  83. Pedis said

    # 82 – εγώ εννοούσα αλλαξοκωλιές με την ευρύτερη έννοια …

    ας πούμε πλατωνική παρτούζα των αρίστων στο συμπόσιο της μπίζνας.

  84. π2 said

    Και ο Τασούλας ρομαντικός βλέπω. Έστειλε ραβασάκι στον Βαρουφάκη, απαγγέλλοντας Άλκη Αλκαίο:

    στικάκι ανεπίδοτο
    είν’ η αγάπη
    μαζί σου πάρε με
    στη λησμονιά

  85. Γς said

    65:

    >Και σήμερα άνοιξε το πρώτο της λουλούδι η αμυγδαλιά στον ακάλυπτο!

  86. Πουλ-πουλ said

    Alert
    Σήμερα στο 1α καθέτως στο σταυρόλεξο της Καθημερινής, ποιός νομίζετε ότι ήταν;
    Ο Ουίτμαν!!

  87. Κιγκέρι said

    Να ’σαι καλά Γς, ρομαντική ψυχή!

  88. loukretia50 said

    Αυγουστίνε, μακάρι να είστε πάντα τόσο αγαπημένοι και ταιριαστοί, σίγουρα δεν έχετε ανάγκη από Βαλεντίνους, αλλά για σας ένα ταιριαστό βιντεάκι :
    Historia De Un Amor https://youtu.be/HzjE33U_gy8 Guadalupe Pineda

    Αλέξη , ευγενικέ, για σένα κάτι που αγαπάω Gabriel Faure https://youtu.be/mpgyTl8yqbw Pavane

    Xxτήνος, χαλάρωσε!! Κι αύριο μέρα είναι!
    Θάχεις και μεζεδάκια!
    Προς το παρόν δες αυτό https://youtu.be/-XTAK0avUEw Τres Lagrimas
    Άντε, κι αυτό https://youtu.be/N12dH1lIE74?t=65 για να σου θυμίσω κάτι ρομαντικό – μη μου πεις «στιφάδο»!

  89. Γς said

    86:

    Προχτές στην Ελληνοαμερικανική Ενωση. .

    Διαβάζω [πάλι] στην Καθημερινή

    «Το εμβληματικό ποιητικό έργο του Ουόλτ Ουίτμαν «Φύλλα χλόης», σε νέα μετάφραση και επιλογή των Κατερίνας και Ελένης Ηλιοπούλου, παρουσιάζεται από τον Κέδρο και το Hellenic American College στην Ελληνοαμερικανική Ενωση. Στις 7 μ.μ. Μασσαλίας 22.»

    https://www.kathimerini.gr/1064406/gallery/politismos/atzenta/h-politistikh-atzenta-ths-tetarths

  90. Περιονουσκιας said

  91. Μαρία said

    53
    Τα κυκλοφόρησε ο Παβλένσκι, γνωστός ως οσχεοκαρφωτής https://www.theguardian.com/world/2013/nov/11/artist-nails-testicles-red-square-pyotr-pavlensky
    https://www.francetvinfo.fr/politique/benjamin-griveaux/retrait-de-benjamin-griveaux-qui-est-piotr-pavlenski-l-artiste-russe-qui-revendique-la-publication-des-videos-intimes_3826091.html

  92. Περιονουσκιας said

    Η ρομπατσίνα, πάντως, δεν φαίνεται και πολύ διαδεδομένη λέξη. Λίγοι την ήξεραν. Ευχαριστούμε τον Νοικοδεσπότη

  93. loukretia50 said

    Κιγκέρι και Γουσού,
    Από τα πολύ παλιά χρόνια, σε σκοτεινή εποχή, ένας ερωτευμένος τροβαδούρος αφιερώνει σε μια γλυκειά άκαρδη ένα κομμάτι που νομίζω πως άνετα μπορεί να χαρακτηριστεί ρομαντικό. Και το βίντεο έχει πολύ όμορφες εικόνες.
    Alert! : Στο 4΄ ξεκινάει το τραγούδι – για όσους βαριούνται την αρχή!
    E, Dame Jolie , Douce Dame Jolie https://youtu.be/N2Pb_jpSyiE Μedieval Virelai Music & Song – XIII th & XIV th Century
    και λίγο πιο ζωηρό- ψιλοάσχετο, νομίζω συμπαθητικό.
    Renaissance music https://youtu.be/yvjuv4IIKcU?list=RDyvjuv4IIKcU – Tourdion by Arany Zoltán
    —————————————

    Ναι, ο ρομαντισμός δεν είναι μόνο αγάπες/λουλουδάκια,
    ούτε η αγάπη κερδίζεται με σοκολατάκια,
    Και στην τέχνη άλλωστε, δεν είναι μόνο η έκφραση ευγενών συναισθημάτων και η απεικόνιση ειδυλλιακών τοπίων. Όταν κάποιος βλέπει τον πίνακα «Σχεδία της Μέδουσας» – που καθηλώνει – ή έργα του Γκόγια, του Ντελακρουά ή του Τέρνερ, σκέφτεται ότι οι ζωγράφοι θεωρούνται εκπρόσωποι του κινήματος του ρομαντισμού?
    Ένα μικρό δείγμα
    The art story
    https://www.theartstory.org/movement/romanticism/artworks/#pnt_7
    National Gallery
    https://www.nga.gov/features/slideshows/constable-and-turner-british-landscapes-of-the-early-1800s.html#slide_9

    Υπάρχει χώρος για όλους, έτσι δεν είναι?

  94. Γς said

    Σαν σήμερα. Πέρασαν κιόλας 33 χρόνια…

  95. sarant said

    86 Μωρέ μπράβο σύμπτωση!

    91 Και αντίπαλος του Πούτιν, λέει

  96. sarant said

    Να αναφέρω και τον τελευταίο δίσκο του Πάνου Τζαβέλλα, Επαναστατικός ρομαντισμός

    https://diskovolos58.blogspot.com/2018/06/1986.html

  97. Στράτος Βασδέκης said

    Η «ρομπατσίνα» σε λεξικό: https://enacademic.com/searchall.php?SWord=%CF%81%CE%BF%CE%BC%CF%80%CE%B1%CF%84%CF%83%CE%B9%CE%BD%CE%B1&from=xx&to=en&did=&stype=

  98. loukretia50 said

    Σας χαιρετώ από τη μαρμάγκα. Θα το μεταβιβάσει ελπίζω!

  99. Afistemenaziso said

    @37 και @41 μου απαντήσατε εν μέρει. Δηλαδή η Ρώμη και ο Ρωμύλος από που προέρχονται ετυμολογικά;

    Κάποιες κακιές γλώσσες λένε πως είναι ελληνικής ετυμολογίας. Αν είναι δεν χάθηκε ο κόσμος, έτσι δεν είναι;

    Το Rimini πχ προέρχεται από το Αρίμινον.

  100. vazelas99 said

    Roman (Ромаи) το λένε και οι Ρώσοι το μυθιστόρημα. Συμπεραίνω από το κείμενο σας ότι μάλλον το πήραν, όπως και άλλες λέξεις, από τους Γάλλους.

  101. Περιονουσκιας said

    36. Και η φλαμανδική αλεπού από την ίδια περιοχη: https://de.m.wikipedia.org/wiki/Datei:ReynaertCloseup.JPG

  102. loukretia50 said

    Ό,τι κι αν λέμε για Βαλεντίνους, ο έρωτας είναι μάγος!

    El Amor Brujo – Danza Ritual del Fuego & Canción del Fuego Fatuo – Manuel de Falla

    Σας εύχομαι ένα όμορφο βράδυ!

  103. sarant said

    102 Νάσαι καλά!

    99 Κάποιες κακές γλώσσες λένε για όλες τις λέξεις ότι είναι ελληνικής ετυμολογίας.

  104. Η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου δεν μου λέει τίποτε. Αντίθετα η νύχτα του Αγίου Βαλεντίνου λέει πολλά, είτε σαν ανάμνηση της αλληλοσφαγής των συμμοριών στο Τσικάγκο είτε σε προσωπικό επίπεδο μια που ο έρωτας μεγαλώνει την νύχτα κι όχι την μέρα. Επ’ αυτού και ένα κείμενό μου :

    Μια νύχτα

    ‘Sta nuttata ‘e sentimento
    Nun è fatta pe’ durmí…

    Μετά που αγαπηθήκαμε ξαπλώσαμε να κοιμηθούμε πλάτη με πλάτη, φαίνεται σα να νοσταλγήσαμε λίγο τη μοναξιά μας.
    Με το ξημέρωμα αλλάξαμε πλευρό και ήρεμα άρχισε να μου διηγείται τα όνειρα που είδε με μαλακή φωνή.
    Δεν σάλευαν τα βλέφαρα και ρυθμική η ανάσα.
    Τα έλεγε όπως τα είδε, χωρίς να προσπαθεί να τα ωραιοποιήσει ή να τα εξηγήσει.
    Το ήξερα γιατί μερικά τα είχα δει και γω, συμβαίνει κάποιες φορές να συναντιόμαστε μέσα στα όνειρά μας.
    Ακούγοντας παρατηρούσα … αγαπημένο πρόσωπο, κορμί μεστωμένο, νύχια κοντά.
    Με αυτά και μ’ αυτά έμαθα να δέχομαι και ν’ αγαπάω το κάθε τι που μου έβγαζαν.
    Από την επιθυμία, ως την αποστροφή.
    Τρεμόπαιξε η αμφιβολία καθώς την κοίταζα.
    Δεν υπάρχουν αλήθειες έξω απ’ το χώρο των ονείρων, σκέφτηκα καθώς ο ήλιος σκαρφάλωνε στους λόφους κι η νύχτα υποχωρούσε.

  105. Πέπε said

    35, 99:

    Για την Ρώμη και τον Ρωμύλο δεν ξέρω, προφανώς είναι λατινικής ρίζας, η οποία δε φαίνεται να έχει σχέση με τις παρόμοιας μορφής ελληνικές λέξεις αφού αυτές (ρώμη-δύναμη, ρώννυμι…) έχουν δασεία στο ρω η οποία προέρχεται από παλιότερο σίγμα ή δίγαμμα και τέτοιο ίχνος δε βλέπουμε στο Roma.

    Το ενδιαφέρον πάντως είναι οι λέξεις που προέρχονται από τη Ρώμη: διάφοροι λαοί, πληθυσμοί και περιοχές που κατά τον άλφα ή βήτα τρόπο θεωρήθηκε ότι είναι διάδοχοι / συνεχιστές / απόγονοι των «Ρωμαίων», ανάλογα με τις διάφορες κατά καιρούς σημασίες του όρου αυτού: Ρουμάνοι, Ρωμιοί, Ρούμελη, Ρωμυλία… Όχι όμως οι Ρομά, εδώ είναι απλή σύμπτωση (Ρομά = πληθ. του Ρομ που, στα ρόμικα, σημαίνει απλά «άνθρωπος» – έτσι ονομάζουν τον εαυτό τους!!).

  106. ΣΠ said

    100
    ‘Ετσι είναι στις περισσότερες σλαβικές γλώσσες.

  107. ΣΠ said

    Σήμερα πήρε το μάτι μου στον «Τροχό της Τύχης» στην τηλεόραση ότι είχαν την λέξη «κουλλούρα», έτσι με δύο λ. Δεν θα έπρεπε σε ένα τηλεοπτικό παιχνίδι να ακολουθούν την καθιερωμένη ορθογραφία και όχι τους μπαμπινιωτισμούς ώστε να μη μπερδεύουν τους παίκτες;

  108. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Να χαίρονται τον έρωτά τους όσοι/ες –αισθάνονται ότι– εορτάζουν σήμερα!

    Και ένας σχετικός Μποστ, προς …πάντα γυναίκα, μέρα πού ‘ναι… 🙂

    (Αλήθεια, υπάρχει κάποιο σκίτσο ή κείμενο του Μποστ για τη γιορτή του Αγ. Βαλεντίνου;)

  109. Μπουρλότο said

    Είναι, νομίζω, αντιεπιστημονικό να αποκλείουμε την ετυμολόγηση της πόλης «Ρώμη» από την ελληνική λέξη «ρώμη». Ο Πλούταρχος,στην αρχή της βιογραφίας του Ρωμύλου, αναφέρει όλες τις προτεινόμενες (στον καιρό του) ετυμολογίες της Ρώμης. Και ως πρώτη – πρώτη καταγράφει την ετυμολόγηση από την ελληνική λέξη «ρώμη». Μεταφέρω το αρχαίο κείμενο:

    « Τὸ μέγα τῆς Ῥώμης ὄνομα καὶ δόξῃ διὰ πάντων ἀνθρώπων κεχωρηκὸς ἀφ’ ὅτου καὶ δι’ ἣν αἰτίαν τῇ πόλει γέγονεν, οὐχ ὡμολόγηται παρὰ τοῖς συγγραφεῦσιν, ἀλλ’ οἱ μὲν Πελασγούς, ἐπὶ πλεῖστα τῆς οἰκουμένης πλανηθέντας ἀνθρώπων τε πλείστων κρατήσαντας, αὐτόθι κατοικῆσαι, καὶ διὰ τὴν ἐν τοῖς ὅπλοις ῥώμην οὕτως ὀνομάσαι τὴν πόλιν,»

    Και η αγγλική μετάφραση:
    «From whom, and for what reason, the city of Rome, a name so great in glory, and famous in the mouths of all men, was so first called, authors do not agree. Some are of opinion that the Pelasgians, wandering over the greater part of the habitable world, and subduing numerous nations, fixed themselves here, and, from their own great strength in war, called the city Rome. »

  110. BLOG_OTI_NANAI said

    Η «ρομπατσίνα» πάντως χρησιμοποιείται πολύ σπάνια.

    Από λεξικά, την έχει ο Φυτράκης: «ιταλ. robaccina (η) ουσ. επίπληξη»

    Η πιο παλιά που βρήκα είναι το 1905:

    Υπάρχει και ως «ρομπατσόλα»:

    Και αυτό:

  111. aerosol said

    #80
    Δεν έχω γνώμη για τα τα πράγματα που αντιπαθείς αλλά δεν υπάρχουν βεβιασμένοι συγκρητισμοί πάνω σ’ αυτό που συζητάμε, υπάρχουν βιβλιοθήκες ολόκληρες επί του θέματος -υπέρ και κατά.
    Και ναι, είναι δυνατόν ο ρομαντισμός να έχει επηρεάσει και τους δυο αντίθετους πόλους (και κάμποσους ενδιάμεσους). Δεν ήταν κόμα να έχει μια άποψη, ήταν ένα σύνολο τρόπων ή «εργαλείων» να βλέπεις τον κόσμο. Τα εργαλεία ο καθένας τα χρησιμοποιεί με διαφορετικούς σκοπούς. Ο ρομαντισμός δεν ευθύνεται για τίποτα, δεν είναι πρόσωπο ή φορέας.

    Ενδιαφέρον το κείμενο, μου είναι σχετικά γνωστά τα επιχειρήματα, προσωπικά νομίζω πως δεν βλέπουν ακριβώς την ουσία. Σαφώς και στην αιχμή του δόρατος του φασισμού υπήρξε η τεχνολογική εξέλιξη και ο τεχνοκρατισμός αλλά υπηρετούσαν ένα κατά βάση ρομαντικό πνεύμα. Οι Ιταλοί Φουτουριστές ήταν μαγεμένοι με την πρωτόγνωρη μέθη της ταχύτητας, ήταν σαν παιδιά που ονειρεύονται να γίνουν αστροναύτες: ήταν ζωγράφοι, ποιητές, σχεδιαστές, όχι επιστήμονες. Έμπνευση η επιστήμη και η τεχνολογία, ρομαντικό το συναίσθημα. Η επιστήμη μόνη της δεν κρύβει απαραίτητα ορθολογιστική σκέψη. Αν η ψυχή θέλει να είσαι ο υπεράνθρωπος ιππότης που εμφορείται από το αίμα των προγόνων για να ολοκληρώσει την μοίρα της Πατρώας Γης, τότε η επιστήμη που φτιάχνεις θα κληθεί να υπερασπιστεί αυτό το πλήρως ρομαντικό ιδανικό, δεν εξορθολογίζει. Θα φτάσεις στην τελειότητα την βιομηχανική απόδοση για να εξολοθρεύεις ταχύτερα όσους θεωρείς (με βασικά μεταφυσική σκέψη) υπάνθρωπους που μπορεί να σου μολύνουν το αίμα. Οι ναζί έφαγαν έναν σκασμό λεφτά σε «επιστημονικές» αναζητήσεις απίστευτης παραφυσικής ανοησίας. Μέχρι και ειδικό σταθμό ραντάρ (νομίζω στη Νορβηγία) για να εξετάσει το αν κατοικούμε στο εσωτερικό της Κοίλης Γης έφτιαξαν! Επιστήμη μεν… αλλά…

  112. mitsos said

    Ο ρομαντισμός ως φιλοσοφικό ρεύμα με τα μάτια ενός φυσικού : http://users.otenet.gr/~akasset/philosophy5.htm

  113. BLOG_OTI_NANAI said

    Υπάρχει και αυτό αλλά το συσχετίζει διαφορετικά:

  114. Corto said

    Καλησπέρα!

    110 (BLOG_OTI_NANAI): «Η «ρομπατσίνα» πάντως χρησιμοποιείται πολύ σπάνια»

    Την χρήση της λέξης σε λαϊκά κείμενα (με γλώσσα τύπου μεσοπολεμικής αργκό) την έχουμε επεσημάνει εδώ στο παρελθόν:

    https://sarantakos.wordpress.com/2018/02/04/tzoges/

  115. Πέπε said

    @110:

    Εγώ παρατηρώ κάτι άλλο ενδιαφέρον (άσχετο βέβαια):

    Ενώ κατά καιρούς έχουμε αναφέρει κι εδώ την παλιά συνήθεια να μπαίνει περισπωμένη κάτω από το ι όταν δεν κάνει συλλαβή (π.χ. γιαγιά), κάτι που τυπογραφικώς ήταν εφικτό μόνο αναποδογυρίζοντας ένα κανονικό στοιχείο γιώτα-περισπωμένη, εδώ βλέπουμε το ίδιο και με το ύψιλον. Προσέξτε πώς είναι τυπωμένο το «μυαλό» στη φττυπία από τον Ρωμηό. (Στη λέξη Ρωμηός όμως, δύσκολα μπορώ να φανταστώ το ήτα ανάσκελα. Πάλι, δεν ξέρεις καμιά φορά…)

  116. Afistemenaziso said

    @103 Καλό, εγώ προσωπικά αυτές τις κακές γλώσσες τις αγνοώ για να μην πάρουνε αξία.

    @ 105 Πιστεύω ότι η Ρώμη, ο Ρωμύλος όπως και το Ρίμινι που ανέφερα προηγουμένως είναι ελληνικής ετυμολογίας. (Πλούταρχος ο τελευταίος αρχιερέας εγκυκλοπαίδεια των Δελφών)

    Ρωμύλος, ρωμαλέος, Ρωμυλία, Ρουμανία, Ρώμη, Ρωμανός και οι οικογένεια των Ρομανώφ, οι Ρομά ( που έχουν μεγάλο ελληνικό λεξιλόγιο πιο πολύ από κάθε άλλη βαλκανική γλώσσα), οι Ρωμανιώτες Εβραίοι της Ηπείρου, οι Ρουμελιώτες και η Ρούμελη αλλά και το ρούμι το ποτό των ρωμιών ναυτικών του Ισπανικού και Πορτογαλικού ναυτικού έχουνε σχέση.

    Επίσης και οι αγγλικές λέξεις ram = ο κριός( που συμβόλιζε τον ρωμαλέο, ατρόμητο αλλά και τον χρυσοφόρο) roam = περιφέρομαι (όπως και οι Ρομά), δείτε τις ετυμολογίες στο etymology on line.

    Από την wikipedia:

    Places named Rum include:
    • Rùm (or Rum or Rhum), Scottish island
    • Rum, Austria, Tyrolean market town
    • Rum Cay, Bahamas island
    • Rum, Hungary, village
    • Rum, Iran, a village in South Khorasan Province
    • Rum Island (Tasmania), Australian island
    • Rum River, waterway near Minneapolis, Minnesota, USA

    • Rûm, a term meaning «Romans» historically used by Muslims to refer to the Eastern Roman Empire («Byzantines») and geographically Asia Minor, the heartland of the Empire, in the Middle Ages as well as being used by the present day Middle-Eastern Christians of the Antiochian Patriarchate and Jerusalem Patriarchate to refer to themselves as Rûm Orthodox, especially by the Arab Orthodox Christians
    o Ar-Rum, «the Romans», the 30th sura of the Qur’an
    o Rumelia, the «land of the Romans», the Balkan provinces of the Ottoman Empire
    o Sultanate of Rûm, a Seljuk sultanate, established on conquered Byzantine territory of Asia Minor from 1077 to 1307

    Rumi (1207–1273) was a Persian poet, Islamic scholar, and Sufi mystic.

    Rumi may also refer to:

    Ibn al-Rumi (836–896), an Abbasid-period Arabic poet of Greek origin
    a name for somebody from Rûm («Rome»), that is one of the following:
    the Byzantine Empire
    Greek Christianity
    Anatolia (Asia Minor), at some time part of the Roman Empire
    Rumelia – the Balkan provinces of the Ottoman Empire, named «Land of the Romans»
    A Muslim from Anatolia, later, the Balkans; in Ottoman times, particularly one who spoke a more or less refined form of Turkish:
    The Sultanate of Rum – the first Turkish realm in Anatolia, which was founded after the Seljuk victory at the Battle of Manzikert in 1071, and became independent from the Great Seljuk Empire in 1077
    Old Anatolian Turkish or, later, Ottoman Turkish – two closely-related languages spoken by Anatolian Turks before modern Turkish, both of which are occasionally called the «Rûmi» language
    Rumi (given name), a Japanese given name
    Rumi (opera), a Persian-language opera by Behzad Abdi
    Rumi calendar, a calendar used by the Ottoman Empire
    Rumi Numeral System, used in North Africa and Iberia between the 10th and 17th centuries
    Rumi script, the Malay alphabet
    Shafi Imam Rumi, a guerrilla fighter of the Bangladesh Liberation War

    Wadi Rum σημαντικότατος αρχαιολογικός χώρος των Ναβαταίων με την μοναδική Πέτρα, οι οποίοι Ναβαταίοι λάτρευαν τον Διόνυσο και έγραφαν με το ελληνικό αλφάβητο!

    Όλα αυτά που σας αναφέρω δεν είναι τυχαίες συνηχήσεις διαφορετικών λέξεων.

    Αν θέλουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους ρωμιοσύνη και ρομάντζο συγγενεύουν.

    Οι Ρωμαίοι άλλωστε δεν το έκρυβαν ( με μερικές ίσως εξαιρέσεις) ήταν copy paste των Ελλήνων.

  117. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Ρομπατσίνα. Δεν την έχω ακούσει στην Κρήτη.
    Ωστόσο, στο έργο του «Πλήρης Συλλογή Κρητικών ασμάτων» (1920,21), σ. 195, ο Αριστείδης Κριάρης καταγράφει τη λέξη στο «Λεξιλόγιον» του (εκ της Ιταλικής).

    Δεδομένου μάλιστα ότι η λ. περιλαμβάνεται στο Βενετικό-Ιταλικό Λεξικό του Boerio (1867), σ.582, με αυτήν ακριβώς τη σημασία, δεν αποκλείεται να ήταν παλιότερα σε –περιορισμένη πάντως- χρήση και στην Κρήτη, με τον ένα ή τον άλλο τύπο.

  118. BLOG_OTI_NANAI said

    111: «Ο ρομαντισμός δεν ευθύνεται για τίποτα, δεν είναι πρόσωπο ή φορέας»

    Εδώ συμφωνούμε και γι’ αυτό μερικές διατυπώσεις δημιουργούν άδικη καχυποψία. Διότι ξέρουμε πως πρέπει να είμαστε προσεκτικοί για τα πάντα. Μπορεί μεν, μια δεδομένη στιγμή να μην μπορούμε να διακρίνουμε τι κίνητρα μπορεί να υπάρχουν για να βρομίσει κάποιος τον Ρομαντισμό με ολίγη από Χίτλερ, εντούτοις αφού έχει προηγηθεί μια πλύση εγκεφάλου κατόπιν ξεφυτρώνουν θεωρίες που φανερώνουν για ποιον λόγο έγινε η προετοιμασία.

    Δηλαδή, όταν όλοι γνωρίζουμε την χρησιμότητα του μαχαιριού, αλλά κάποιος επιμένει επιθετικά να το χαρακτηρίζει «δολοφονικό όργανο» αποκρύπτοντας ότι η ευθύνη του δολοφόνου είναι τόσο μεγάλη, ώστε να μην ασχολούμαστε καν με το μαχαίρι, μας κάνει καχύποπτους. Άρα, αν εμπλέξω τον όρο «Ρομαντισμός» μέσα στη χιτλερική βρωμιά, θα το κάνω με λέξεις που δείχνουν πως η βρωμιά ανήκει όλη στον Χίτλερ.

    Για παράδειγμα, αν δεν είμαστε καχύποπτοι, θα μπορούσε κάποιος να εξετάσει επιλεγμένα φαινόμενα (π.χ. τους πολλούς διατεταγμένους θανάτους) για να εξομοιώσει τα φασιστικά/ναζιστικά καθεστώτα με τα κομμουνιστικά, τη στιγμή που όταν κατακάτσει ο κουρνιαχτός και τα αμέτρητα λάθη που κόστισαν ζωές και στις δύο πλευρές, βλέπουμε πως πέρα από το γεγονός ότι στον κομμουνισμό δεν ενυπάρχει ο φυλετικός ρατσισμός, επιπλέον πρόσφερε πολλά στην αυτοσυνειδησία του εργατικού δυναμικού και έτσι, στην πορεία του χρόνου, από τις δυνάμεις αυτές σε όλη την Ευρώπη δόθηκε ώθηση για μια σειρά από διεκδικήσεις υπέρ των λαϊκών στρωμάτων. Αντιθέτως τα φασιστικά καθεστώτα επιθυμούσαν να καθυποτάξουν πλήρως τις τάξεις αυτές.

    Οπότε, παρά το γεγονός ότι πολλά φαινόμενα ακραίου ολοκληρωτισμού εφαρμόστηκαν και στα δύο καθεστώτα, η τελική σούμα ασφαλώς δείχνει ότι υπήρξαν διαφορές και οφέλη που μπορούμε να τα κρατήσουμε (χωρίς φυσικά δικτατορίες προλεταριάτου και λοιπούς δογματισμούς).

  119. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας.

    Μέσα στὴ γλυκειὰ ρομάντζα,
    πεῦκο κι ἀκροθαλασσιά
    καθὼς ὀ μπάτης θὰ χαϊδεύει τὰ μαλλάκια σου
    τὰ χείλη μου θὰ σμίγουν τὰ χειλάκια σου

    Ἀπὸ τὸ ἀγαπημένο μου Ξεφάντωμα

  120. sarant said

    119 Γεια σου Δημήτρη με τα ξεφαντώματά σου!

    110 Δεν ξέρω αν υπάρχει αυτή η ιταλική λέξη που αναφέρει ο Φυτράκης, robaccina, μάλλον ανύπαρκτη ειναι

  121. Προφανώς από το Remus προέρχεται ο τραγουδιστής Ρέμος, το ρέμα και το ρεμάλι 🙂 -:)

  122. BLOG_OTI_NANAI said

    114: Α, είχε συζητηθεί πάλι! Ευχαριστώ.

  123. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @120α. Γειά σο* καὶ σένα, Νικοκύρη μο*. 🙂

    *Τσιτσανιστί.

  124. Γ-Κ said

    105.
    «διάφοροι λαοί, πληθυσμοί και περιοχές που κατά τον άλφα ή βήτα τρόπο θεωρήθηκε ότι είναι διάδοχοι / συνεχιστές / απόγονοι των «Ρωμαίων», ανάλογα με τις διάφορες κατά καιρούς σημασίες του όρου αυτού: Ρουμάνοι, Ρωμιοί, Ρούμελη, Ρωμυλία…»

    Να μου επιτρέψετε διόρθωση. Ρωμιοί και Ρουμάνοι δεν θεωρούμε ότι είμαστε απόγονοι κλπ των Ρωμαίων, αλλά Ρωμαίοι καθ’ αυτό. Αν είμαστε διάδοχοι / συνεχιστές / απόγονο (και κληρονόμοι) των Ελλήνων… είναι το ερώτημα. 🙂

    Σε συνέχεια, αν Ρωμιοί/Έλληνες και Ρουμάνοι είναι διαφορετικοί λάοι ή ο ίδιος… άλλο ενδιαφέρον ερώτημα. Κι αν είμαστε ο ίδιος λαός που μιλάει δύο γλώσσες, τότε θα πρέπει να προσθέσουμε και τους Αλβανούς. Και τους περισσότερους (τουλάχιστον) σλαβόφωνους.

    (Ωρέ, τα υπαρξιακά μας αγιοβαλεντινιάτικα!!!)

  125. Και τα πορτογαλικά είναι ρομαντική γλώσσα, ε; κι άλλες 😂

  126. sarant said

    125 Mου το είχαν στείλει για τα αυριανά μεζεδάκια και δεν το βρίσκω τώρα.

  127. Πέπε said

    105.

    Δε συμφωνώ. Το μεν δίπολο Ελληνισμός-Ρωμιοσύνη το θεωρώ εντελώς φτιαχτό, ένα θεωρητικό εργαλείο ανάλυσης τελείως ανεξάρτητο από οτιδήποτε πιστεύουν και νιώθουν οι χρήστες των δύο λέξεων, όσο για τους Ρουμάνους, ούτε που μου ‘χε περάσει ποτέ να αναρωτηθώ μπας κι είναι το ίδιο μ’ εμάς.

    Αλλά τέλος πάντων: εσύ νομίζεις έτσι, εγώ αλλιώς, μελάνι σίγουρα έχει χυθεί μπόλικο, οπότε γι’ αυτό έλεγα ότι αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον.

  128. BLOG_OTI_NANAI said

    120β: «robaccina, μάλλον ανύπαρκτη ειναι»

    Ωωωωχ… 🙂

  129. Μαρία said

    120
    Υπαρκτή είναι η robàccia αλλά καμία σχέση.

  130. Γιάννης Ιατρού said

    126: Η πορτογαλική γλώσσα είναι μια ρομαντική γλώσσα😉

  131. 125-126: https://www.huffingtonpost.gr/entry/poies-einai-oi-10-pio-omiloemenes-ylosses-ston-kosmo_gr_5e416a82c5b6bb0ffc15c353

  132. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    #110, 114
    Φαίνεται στον Σουρή άρεσε η λέξη «ρομπατσίνα» και τη χρησιμοποιούσε συχνά! 🙂
    Εδώ μια στα 1903.

  133. Μαρία said

    130
    Και τα γαλλικά εξίσου ρομαντικά.

  134. Αγιος, ξάγιος ο βαλεντίνος να μην ξεχνιόμαστε όμως :

  135. Πέπε said

    125, 130:

    Γενικά είναι κακογραμμένο σε βαθμό αστειότητας το «άρθρο». Μέτρα πόσες φορές επαναλαμβάνεται η σύνταξη «τα [αγγλικά / γαλλικά…] είναι … και μιλιέται …»! Επίσης, τα μανδαρίνικα αποκαλούνται κινέζικα από όσους δε μιλούν κινέζικα, η γλώσσα εκφωνείται, καθώς και το πραγματολογικό λάθος ότι τα ισπανικά είναι «η» μητρική γλώσσα στην Ισπανία (είναι μία από κάμποσες μητρικές γλώσσες, και αυτά όντως δεν ονομάζονται ισπανικά στην Ισπανία αφού η λέξη θα σήμαινε κάθε ντόπια γλώσσα).

    Το ορίτζιναλ άρθρο είναι πιο συγκροτημένο: https://www.worldatlas.com/articles/most-popular-languages-in-the-world.html. Ο επίμαχος όρος είναι εκεί «a Romance language». περιέργως, φαίνεται ότι η ελληνική διασκευή δεν έχει μόνο αφαιρέσεις και αλλοιώσεις αλλά και προσθήκες.

  136. sarant said

    130-1 Α μπράβο, αυτό ήταν.

  137. BLOG_OTI_NANAI said

    127: «Το μεν δίπολο Ελληνισμός-Ρωμιοσύνη το θεωρώ εντελώς φτιαχτό»

    Ε, ναι, καταντάει συνωμοσιολογία. Η ρωμιοσύνη είναι ελληνισμός με ένα επιπλέον κέντρο, την Νέα Ρώμη/Κωνσταντινούπολη.

  138. BLOG_OTI_NANAI said

    137: χριστιανικός ελληνισμός, εννοείται.

  139. BLOG_OTI_NANAI said

    132: Ωραίο, εγώ μόνο μία βρήκα.

  140. Γ-Κ said

    127.
    Τα εθνικολογικά είναι «πιάσ’ τ’ αυγό και κούρευ’ το», έτσι κι αλλιώς. Απλώς εμένα μου αρέσει να λέω ότι είμαστε ένας λαός, «Βυζαντινοί», που μιλάγαμε τέσσερις (ή και πέντε) γλώσσες. Και κατά κανόνα περισσότερες από μία (τω καιρώ εκείνω).

    Αν το όνειρο του Ρήγα πραγματοποιούταν… πώς θα ονομαζόταν το κράτος;;; Ρωμανία και România είναι πιθανό. Και αν ήταν και τα Τούρκικα επίσημη γλώσσα και Ρούμελι.

    Και οι άνθρωποι; Ρωμιοί, Români και Ρουμ. Το πολύ-πολύ να πρόσθεταν ελληνόφωνος Ρωμιός, sqiptar Rum, v(a)lah Român κλπ.

    (Τελείως φιλοσοφικά όλα αυτά, αφού η Ιστορία τράβηξε άλλον δρόμο.)

  141. BLOG_OTI_NANAI said

    4-5 γλώσσες, ήταν μέχρι τον 6ο αιώνα. Αλλά και πάλι στην Ανατολή θεμελιώδης λαϊκή γλώσσα ήταν τα ελληνικά όπως μας λέει η νομοθεσία του Ιουστινιανού. Βεβαίως, από τον Ηράκλειο και μετά, εξελληνίστηκε σταδιακά ακόμα και η πρώην λατινοκεντρική εξουσία όπου ήταν και η σημαντική περίοδος όπου το όνομα «Ρωμαίος» στην Ανατολή απαλλάχθηκε από τα λατινικά του σημαινόμενα και πλέον (ελληνο)Ρωμαίος στην Ανατολή και (λατινο)Ρωμαίος στη Δύση ήταν δύο διαφορετικές ταυτότητες που το μοναδικό κοινό τους ήταν η θύμηση ότι η αυτοκρατορία φτιάχτηκε από τους αρχαίους Ρωμαίους, αλλά και μάχονταν μεταξύ τους για το ποιος είναι ο γνήσιος ιδιοκτήτης της αυτοκρατορίας και άρα θα έχει και το γνήσιο όνομα Ρωμαίος.

    Ο Ρήγας δεν μας άφησε απορία πώς θα λεγόταν το κράτος του. Το έγραψε στο σύνταγμα του: Ελληνική Δημοκρατία. Και παρά την ανεξιθρησκεία και την γλωσσική ελευθερία που προέβλεπε, ο λαός ανεξαρτήτως καταγωγής θα ονομαζόταν ελληνικός και η λειτουργική κρατική γλώσσα θα ήταν τα ελληνικά τα οποία θα μάθαιναν όλοι.

    Γι’ αυτό όπως είπαμε ο Κορδάτος που δεν καταλάβαινε και πολλά, θεωρούσε τον Ρήγα πρόδρομο του… νεοελληνικού ιμπεριαλισμού. Του είχε διαφύγει κάτι βασικό, ότι μπορείς να είσαι κυρίαρχος και χωρίς βία και αυτό συνέβη με τον ελληνισμό και στο Βυζάντιο και στην Τουρκοκρατία.

  142. BLOG_OTI_NANAI said

    141: Ο ελληνo-ρωμαίος δηλ. Βυζαντινός ήταν περήφανος και για τα πολιτισμικά του χαρακτηριστικά που πήγαζαν από τους Έλληνες (και δυνάμωναν από το γεγονός ότι ζούσε με τα αρχαία μνημεία τριγύρω, στα ίδια ακριβώς χώματα, με την ίδια ακριβώς γλώσσα), αλλά περήφανος και για τα πολιτειακά του κεκτημένα και την στρατιωτική δύναμη, που η ιστορία τους πήγαζε από αυτό το ένδοξο δημιούργημα των αρχαίων Ρωμαίων. Γι’ αυτό μπορούσε να εννoεί πλήρως ότι ήταν και Ρωμαίoς και Έλληνας/Γραικός.

  143. Γ-Κ said

    Χμμμ…. όταν λέω 4-5 γλώσσες, εννοώ τα Ελληνικά, τα Λατινικά (που εξελίχτηκαν στις αν. λατινικές γλώσσες), τα Αλβανικά και το-τι-υπήρχε-πριν-απ-αυτά (που ποτέ δεν απόχτησαν σημαντικό status, αλλά μιλιόντουσαν από σημαντικό αριθμό «Βυζαντινών»), τα Σλάβικα και ενδεχομένως και τα Τούρκικα.

    Κατά τα άλλα… καλά να ‘μαστε…

  144. spiral architect 🇰🇵 said

    ΤΑ ΜΟΥΝΑΚΙΑ

    Μουνάκια φλογισμένα σαν τα ρόδα
    Σαν του νεοφούρνιστου ψωμιού τη θραψερή ζεστοβολιά
    Μες τα τρεμόπαχα μεριά σας
    που ονειρεύεστε νυχτιές οργιακές
    Παρθενικά μουνάκια!
    αργοσαλεύουν τα χειλάκια
    τα χνουδωτά!

    Σαν γαρούφαλλων ανεμόσειστα φυλλάκια
    Σαν στοματάκια διψασμένα
    από ποια δίψα;
    Και κάπου-κάπου αργοκυλά
    στων διακαμένων σας χειλιών την άκρη
    της βαρβατίλας καβλομύριστο ένα δάκρυ!

    Κώστας Βάρναλης

  145. Nestanaios said

    105.
    Βλέπεις ότι τα στοιχεία είναι τα ίδια. «Ρώμη» και «Ρώμη». Γιατί δεν δέχεσαι ότι η «Ρώμη» είναι ελληνική? Μήπως είναι επειδή το ένα αναφέρει «made in Greece”?

    Η περίπτωση της δασείας δεν έχει σχέση και καμμία δασεία δεν προέρχεται από κανένα «σ» ή δίγαμμα. Η δασύτητα είναι μία ιδιότητα μερικών στοιχείων. Θα έλεγα όλων των στοιχείων εκτός των μ,ν και λ. Έχουμε το ρ το ψιλό και το ῥ το δασύ. Έχουμε το ε το ψιλό και το ε το δασύ. Έχουμε το α το ψιλό και το α το δασύ. Έχουμε το ο το ψιλό και το ο το δασύ. Έχουμε το τ το ψιλό και το θ. Έχουμε το π το ψιλό και το φ. Τα άλλα τα ξέρεις.

    Η δασύτητα συμβάλει στη κτίση της έννοιας η οποία έννοια γεννά πολλές συνεκδοχικές σημασίες εν χρόνω και τόπω. Το στοιχείο «ρ» είναι στοιχείο χρόνου. Χρονικό διάστημα. Έχουμε στην μία περίπτωση « Ἰλέα τὸν ῥ’ ἐφίλησεν ἄναξ Διὸς υἱὸς Ἀπόλλων.» και στην άλλη περίπτωση έχουμε « Ἰλέα τόν ρ’ ἐφίλησεν ἄναξ Διὸς υἱὸς Ἀπόλλων». Στη μία περίπτωση η πράξη έγινε σε γνωστό, καλό, ιδανικό χρονικό διάστημα (ψιλό) και στην άλλη περίπτωση η πράξη έγινε σε άγνωστο, κακό, αόριστο, μη ιδανικό χρονικό διάστημα (δασύ).

    Βλέπεις, η γλώσσα των Ελλήνων διαφέρει των άλλων γλωσσών. Η γλώσσα των Ελλήνων έχει στοιχεία. Οι άλλες γλώσσες είναι φυτά και έχουν ῥίζες με το «ῥ» δασύ. Και οι ῥίζες είναι «made in Greece».

  146. BLOG_OTI_NANAI said

    144: Λέω κι εγώ, τι φλας έφαγε ο Βάρναλης. Ψάχνω, πουθενά αναφορά για τέτοιο ποίημα του Βάρναλη.

    Αλλά ο τρόπος που βρέθηκε, σε σημείωμα που απευθυνόταν σε κάποιον φίλο του, και το βγάζει ο άλλος για «ποίημα του Βάρναλη», το θεωρώ πολύ κακή επιλογή…

    Άμα ήμουν ποιητής και έγραφα σε ένα χαρτί για ψώνια για χαβαλέ σε έναν φίλο μου:

    «γειά σου ρε Μήτσο φιρφιρί
    που’ χεις τον π…. σαν σφυρί
    και τον κώλο σαν αμόνι
    και κανείς δεν σου τη χώνει
    »

    και μετά το… φάντασμα μου έβλεπε ότι ο «φίλος μου» το έβγαλε για «ποίημα μου» για να κάνει τον πονηρό, θα τον εστοίχειωνα σε όλη του τη ζωή να μάθει να κάνει μακακίες…

    Έχει γράψει και ο λαός πολλά τέτοια, όπως το «Μαύρα μουνάκια πούχουμε ημείς οι βλαχοπούλες», αλλά το κάθετι έχει τη θέση του…

    Ε-ΛΕ-ΟΣ…

  147. Alexis said

    #144: Α, εσύ τον πήρες πολύ στα σοβαρά τον Άγιο Βαλεντίνο! 😂

  148. Alexis said

    #146: Μπλογκ, πού ακριβώς έψαξες;
    Γιατί εδώ βλέπω ότι ο Νικοκύρης έχει γράψει ολόκληρο άρθρο για το ποίημα αυτό.

  149. Περιονουσκιας said

    Roba > robaccia > robaccina = πραγματάκι, «σκατουλακι»

  150. BLOG_OTI_NANAI said

    148: Εννοώ σχετικά με λογοτεχνία περιοδικά, γραμματολογίες, άρθρα και βιβλία όπου περίμενα να βρω σχετική αναφορά.

  151. BLOG_OTI_NANAI said

    Διαβάζω τη φράση του Τάκη Παπαλεονάρδου, «απόψε έχω την τιμή να σας παρουσιάσω ένα ανέκδοτο ποίημα του Κώστα Βάρναλη» και μόνο θλίψη μου προκαλεί το γεγονός ότι το χαρακτηρίζει «ανέκδοτο ποίημα» χωρίς να έχει ερωτηθεί ο ίδιος ο Βάρναλης αν επιθυμούσε αυτό να εκδοθεί και να συμπεριληφθεί στα ποιήματα του. Θα μπορούσε να το περιγράψει ως «σημείωμα», ως «σκωπτικό σημείωμα» αφού μάλιστα λέει ότι γράφτηκε ειδικά «για τον φίλο του».

    Και δεν το βρήκε καν σε συρτάρι ανάμεσα σε άλλα πιθανώς ανέκδοτα ποιήματα. Η πρόθεση του φίλου του, που το κράτησε όντως στη σφαίρα του ιδιωτικού σημειώματος τόσα χρόνια, θα μπορούσε εύλογα να αντανακλά και την πρόθεση του ίδιου του Βάρναλη να παραμείνει το στιχούργημα του έτσι.

    Αλλά ελαφρά τη καρδία να μιλάει για «ανέκδοτο ποίημα» ενός τόσο γνωστού ποιητή χωρίς να δείχνει καν να συνειδητοποιεί τη σημασία των λέξεων;

    Ο Βάρναλης ήταν άνθρωπος όπως όλοι και είχε τις στιγμές της καθημερινότητας του. Δεν μπορείς π.χ. να κάνεις έκθεση με τα προσωπικά αντικείμενα του Βάρναλη, και να πεις, «να ένα χαρτομάντηλο με μια μύξα του ποιητή μέσα»…

    Και ακόμα όταν κάποιος βλέπει ένα λεξιλόγιο όπως στο ποίημα του Βάρναλη, «Ο Τρελός»:

    «Είχα γυναίκα, είχα και ζα,
    είχα μια Βάσω με βυζά»

    διαβάζει εισαγωγικά ( http://www.greek-language.gr/digitalResources/literature/tools/concordance/browse.html?cnd_id=4&text_id=477 ) τα εξής:

    «Μπροστά πολύ πολύ από το τρομαγμένο πλήθος προχωρεί χορεύοντας και τραγουδώντας ένας που τρελάθηκε».

    Και ακολουθούν οι στίχοι αυτοί που όμως μπαίνουν στο στόμα «αυτού που τρελάθηκε» και φυσικά, το νόημα του ποιήματος δεν περιορίζεται καθόλου σε μια απλή βωμολοχία ή σε περίεργες εκφράσεις για «μουνάκια» που ήταν σαν «νεοφούρνιστο ψωμί».

    Πώς λοιπόν το χαρακτηρίζει «ανέκδοτο ποίημα του Βάρναλη»;

    Κάποιος που γράφει τέτοιους στίχους σε λίγα δευτερόλεπτα, σημαίνει ότι μπορούσε να γεννά ρίμες για πλάκα όποτε ήθελε, γιατί άραγε δεν είχε γράψει καμιά 30ριά παρόμοια να τα εκδώσει; Και το σημαντικότερο: γιατί δεν λήφθηκε υπόψη η πράξη του φίλου του να το κρατήσει ως προσωπικό σημείωμα τόσα χρόνια και να μην το δημοσιεύσει; Δεν είναι πιθανό ο φίλος να γνώριζε καλύτερα τι ακριβώς ήταν το σημείωμα αυτό και αν ήταν όντως «ποίημα του Βάρναλη», μια που για έναν μεγάλης εμβέλειας ποιητή, έχει μεγάλη σημασία το τι δημοσιεύεται και πώς χαρακτηρίζεται;

    Αλλά η ματαιοδοξία είναι βαριά ασθένεια, δυστυχώς…

  152. # 144, 146 κ.λ.π.

    Ακόμα κι αν δεν ήτανε του Βάρναλη το ποίημα βαρναλίζει ωσάν την Βίρνα Λίζι…

  153. Πέπε said

    Μπλογκ, μήπως υπερβάλλεις; Θα τα έλεγες όλα αυτά αν το πίημα δεν περιείχε τη βωμολοχία;

    Η βωμολοχία είναι απλώς ένα χαρακτηριστικό του. Δε χρειάζεται ούτε να της αποδώσουμε υπερβολική σημασία, τόση που να επισκιάζει τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά, ούτε να την παραβλέψουμε σαν να μην υπήρχε. Τοποθετώντας την ψύχραιμα στο επίπεδο που της αρμόζει, ότι δηλαδή είναι «τόσο» σημαντική, ούτε περισσότερο ούτε λιγότερο, και κατά τα άλλα αποτιμώντας όλο μαζί το ποίημα, εγώ το βρίσκω ωραιότατο. Ποιητικότατο μάλιστα. Καμία σχέση με «ρίμα της στιγμής», πόσο μάλλον με το «Γεια σου ρε Μήτσο φιρφιρή» που δεν έχει κανένα απολύτως άλλο χαρακτηριστικό πέρα από τη βωμολοχία και την εύκολη ρίμα.

    Οι ποιητές είναι οι κατεξοχήν αρμόδιοι να χρησιμοποιούν «άλλες» λέξεις, πέρα από τις τετριμμένες: σπάνιες, ιδιωματικές, φτιαχτές, ξεχασμένες, λέξεις με άλλες σημασίες ή συνειρμούς εκτός από τους δεδομένους, λέξεις κοινές σε περιβάλλοντα πρωτοφανή, κλπ. Γιατί ειδικά τις βωμολοχικές τις θεωρείς έξω από το πεδίο τους; Γιατί ειδικά τη βωμολοχία αποκλείεις να τη χρησιμοποίησε ο ποιητής με σοβαρή πρόθεση, υπό την ιδιότητά του ως ποιητή, και θεωρείς βέβαιο ότι απλώς έκανε μια ιδιωτική πλακίτσα;

  154. Pedis said

    Γιατί ο ζωγράφος να τιμάται που ζωγραφίζει μουνιά κι όχι ο ποιητής που γραφει γι αυτά;

  155. sarant said

    151 Δεν συμφωνώ. Κατ’ εμε, η μόνη ένσταση που μπορείς να προβάλεις είναι ότι δεν έχουμε δει το χειρόγραφο και επομένως (θεωρητικά) μπορεί το ποίημα να μην υπάρχει και να το εβγαλε ο Παπαλ. από το μυαλό του.

    Όταν ένας γνωστός ποιητής γράφει, υπογράφει και χαρίζει ένα ποίημα, ξέρει ότι κατά πάσα πιθανότητα κάποτε θα δημοσιοποιηθεί.

    Αλλά στη διεθνή φιλολογία έχουμε πολλά παραδείγματα όπου ο ποιητής ρητά άφησε εντολή να καταστραφούν τα χειρόγραφα των έργων του και ο εκτελεστής της διαθήκης δεν υπάκουσε -πιο γνωστή περίπτωση του Κάφκα. Ή ήταν κρυμμένα ή αποκηρυγμένα όπως του Καβάφη.

    Οπότε, όταν αυτά δημοσιοποιούνται, καλώς δημοσιοποιούνται και εκείνα τα οποία ο ποιητής απλώς δεν δημοσίευσε όσο ζούσε.

  156. BLOG_OTI_NANAI said

    153: Το σχόλιο μου δεν αφορά το αν θα… επιτρέψω εγώ σε ένα λογοτέχνη να γράφει ποιήματα για γεννητικά όργανα ή τον Μέγα Ανατολικό.

    Αφορά αποκλειστικά τον Τάκη Παπαλεονάρδο και την κοινή λογική. Η κοινή λογική έχει δημιουργήσει κατηγορίες για το πώς κατατάσσεται το κάθε τι. Βρίσκω π.χ. στο συρτάρι του Απ. Βακαλόπουλου σημειώσεις και σχόλια, οπότε βγάζω ένα βιβλίο που λέγεται «Σημειώσεις και σχόλια του Βακαλόπουλου». Αλλά δεν θα κάνω τον πονηρό λέγοντας, «σας παρουσιάζω ένα ανέκδοτο ιστορικό έργο του Βακαλόπουλου», διότι δεν είναι ιστορικό έργο, είναι σκέψεις, σημειώσεις και σχόλια.

    Κι ας υποθέσουμε ότι ο σπουδαίος φωτογράφος Μήτσος έχει σημαντικό έργο που καθρεφτίζει τον πόλεμο και την φτώχεια. Κάποια στιγμή η γυναίκα του λέει: «Μήτσο, δεν φωνάζεις τον Θανάση από δίπλα να κάνουμε ερωτικά παιχνιδάκια να βγάλουμε και καμιά φωτογραφία να ανεβάσουμε τη λίμπιντο;». Πάει λοιπόν κάποιος μετά από 30 χρόνια, βρίσκει στο συρτάρι του παρτενέρ Θανάση τις φωτογραφίες αυτές που του είχε δώσει ο Μήτσος για να τους θυμάται και ελαφρά τη καρδία τις συμπεριλαμβάνει στο λοιπό φωτογραφικό «έργο» του Μήτσου, επειδή πρόκειται για φωτογραφίες και ο Μήτσος είναι φωτογράφος!

    Δεν θα εξετάσει πρώτα τι είναι και που ανήκει το κάθε τι;

    Αν λοιπόν υπάρχουν του Βάρναλη έμμετρες λίστες με ψώνια, ή έμμετρο σημείωμα που βρίζει κάποιον κακό εκδότη, ή άλλες έμμετρες σημειώσεις, θα πρέπει να παρουσιαστούν στην ανάλογη κατηγορία. Να βγει π.χ. ένα λεύκωμα με τις «άλλες πλευρές της προσωπικότητας του ποιητή». Όμως, επειδή ήταν ποιητής, δεν θα πας να παραχώσεις στο «ποιητικό του έργο» οτιδήποτε έμμετρο βρεις στα συρτάρια του.

    Υπάρχει υποχρέωση λοιπόν να βάζει κανείς πίσω τη ματαιοδοξία του που του ψιθυρίζει να προβάλλει «ανέκδοτα» και να αντιμετωπίζει σοβαρά, οτιδήποτε αφορά σημαντικά πράγματα. Και στην περίπτωση αυτή δεν θα πεις ελαφρά τη καρδία «ανέκδοτο ποίημα», αλλά θα περιγράψεις και την πιθανότητα να ήταν ένα αποκλειστικά ιδιωτικό σχόλιο, αποφεύγοντας να δώσεις τον πιο βολικό και δοξαστικό για την πάρτη σου τίτλο για το εύρημα σου.

    Αυτό είναι που δεν μου άρεσε σε όλη αυτή την ιστορία.

  157. BLOG_OTI_NANAI said

    155: Πάτησα κλικ και μετά είδα το σχόλιο σου. Πάντως εμένα οι σκέψεις μου με οδηγούν σε αυτά που γράφω στο σχ. 156.

  158. Πέπε said

    Άρα, Μπλογκ, η συζήτησή μας είναι αν το φερόμενο ως ανέκδοτο ποίημα του Βάρναλη είναι όντως ποίημα. Ανέκδοτο σίγουρα είναι, του Βάρναλη σίγουρα είναι (γιατί δεν το αμφισβήτησε κανείς). Ποίημα είναι;

    Γιατί να μην είναι; Προφανώς δεν μπορεί να υποστηριχθεί ότι «δεν είναι ποίημα γιατί λέει μουνάκια». Είναι διαφορετικό από το να πει κανείς «οι σημειώσεις του Βακαλόπουλου δεν είναι ιστορικό έργο γιατί είναι απλώς σημειώσεις» ή «οι κίνκι φωτογραφίες των ζευγών Τλούπα και γειτόνων δεν είναι φωτογραφίες τέχνης γιατί μαρτυρούν ολοκάθαρα άλλο σκοπό». Εφόσον βέβαια συμβαίνει αυτό, γιατί ποιος αποκλείει να κάναν κίνκι κόλπα και ταυτόχρονα να έβγαζαν και φωτογραφίες τέχνης…

    Τέλος πάντων: Γιατί δεν είναι ποίημα;

  159. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @158.Πέπε said:

    » …Τέλος πάντων: Γιατί δεν είναι ποίημα; »

    Τὸ μουνὶ εἶναι ποίημα. Ἀφ᾿ ἑαυτοῦ.

  160. BLOG_OTI_NANAI said

    158: «Γιατί δεν είναι ποίημα;»

    Δεν έβαλα τέτοιο ζήτημα.

    Όμως, ακόμα και αυτό προκύπτει τώρα που το λες. Διότι, σε λεξικό διαβάζει κανείς ότι το ποίημα είναι «λογοτεχνικό δημιούργημα σε έμμετρο, ρυθμικό λόγο με φροντισμένη γλωσσική έκφραση».

    Προφανώς είναι σε έμμετρο, ρυθμικό λόγο, αλλά, υπάρχει η ένσταση κατά πόσο ο ίδιος ο δημιουργός του το θεωρούσε «λογοτεχνία», και κατά πόσο θεωρούσε τη συγκεκριμένη γλωσσική του έκφραση επαρκώς φροντισμένη ώστε να το αναγνωρίσει ως ποιητικό του έργο.

    Γι’ αυτό στο 151 γράφω: «Πώς λοιπόν το χαρακτηρίζει «ανέκδοτο ποίημα του Βάρναλη»;»

    Η διατύπωση «ανέκδοτο ποίημα του Βάρναλη» δεν επιτρέπει παρανοήσεις. Ο Παπαλεονάρδος, ανταμείβοντας αποκλειστικά και μόνο τον εαυτό του, παρουσιάζει με έπαρση το δημιούργημα αυτό και με την αξίωση να ενταχθεί στο συνολικό ποιητικό έργο του Βάρναλη, τη στιγμή όμως που όχι μόνο δεν γνωρίζουμε αν ο ποιητής θα συμφωνούσε, αλλά το αντίθετο, έχουμε ενδείξεις ότι επρόκειτο για ιδιωτικό σημείωμα, που παραδόθηκε σε έναν φίλο, από τον οποίο, πιθανόν, κατανοήθηκε επίσης ως ιδιωτικό σημείωμα, και γι’ αυτό το κρατούσε τόσα χρόνια ανέκδοτο, ενώ σίγουρα γνώριζε το «καθήκον» του, να παραδώσει το «ποίημα» σε κάποιον που σέβεται το έργο του Βάρναλη.

    Γι’ αυτό δικαιούται να σκεφτεί κανείς ότι ίσως είχαν κάποιον κώδικα μεταξύ τους, κάποια παλιά συζήτηση με την οποία γελούσαν, και του το έγραψε αυτό ο Βάρναλης για αστείο.

    Δεν νομίζω λοιπόν ότι κάθε τι που βρίσκεις στα συρτάρια ενός ποιητή, μπορείς να το παραχώσεις μέσα στο έργο του χωρίς την πρέπουσα προσοχή, και ξέρουμε πόση ευαισθησία δείχνουν οι ποιητές σε τέτοια πράγματα.

    Τουλάχιστον αν είχε παραδοθεί σε έναν οτρηρό μελετητή του Βάρναλη, θα μπορούσε εκείνος γνωρίζοντας το συνολικό έργο του να πει μια εκτίμηση για τη θέση αυτού του δημιουργήματος.

    Να μην κρυφτεί λοιπόν τίποτα από τη ζωή του ποιητή, όλα να εκδοθούν, ούτε η βωμολοχία μας απασχολεί, αλλά αν αυτό που ονομάζουμε «ποιητικό έργο του Βάρναλη» περιλαμβάνει ή όχι τα «μουνάκια», δεν εξαρτάται από τον Παπαλεονάρδο, αλλά από τον ίδιο τον Βάρναλη. και γι’ αυτό όφειλε να διατυπωθεί ξεκάθαρα ο οφειλόμενος αγνωστικισμός χωρίς προσωπικά παιχνίδια στην πλάτη του νεκρού ποιητή.

  161. BLOG_OTI_NANAI said

    158: «γιατί ποιος αποκλείει»

    Εδώ είναι η σοβαρότερη ένσταση μου, διότι αυτή η συνθήκη όχι μόνο δεν επαρκεί ώστε να εντάξουμε ένα «διαφοροποιημένο» έργο στο κόρπους του καλλιτέχνη (εφόσον π.χ. ξέρουμε ότι δεν κάνει συλλογές φωτογραφιών με ερωτικές φαντασιώσεις), αλλά το αντίθετο, θα πρέπει να μας φοβίσει η πιθανή αυθαιρεσία, εφόσον υπάρχει η αμφιβολία που εκφράζει το «ποιος το αποκλείει».

  162. Του Σεφέρη τα εντεψίζικα δεν είναι ποιήματα, ας είναι και παιγνιώδη; Μετά θάνατον τα έβγαλε ο Σαββίδης (με ψευδώνυμο)

  163. BLOG_OTI_NANAI said

    162: Πάλι το «αν είναι ποιήματα»… Δύτη, γιατί δεν κάθισες να να διαβάσεις τι γράφω;

    Όμως, η συγκεκριμένη αναφορά σου στον Σεφέρη είναι εξαιρετική πάσα, διότι τουλάχιστον εκείνος πρόλαβε να μας πει «παιδιά, άμα μετά τον θάνατο μου κάνετε καμιά επίσημη «βραδιά Σεφέρη», μην πιάσετε το «έν’ αρχίδι κι ένα μύδι έκαναν τον Αρχιμίδη»…

    Δεν είναι πιθανόν αν αδικείται ο Βάρναλης, αν δεν πρόλαβε να γράψει κάτι τέτοιο για να προστατευτεί όπως ο Σεφέρης;

  164. Πέπε said

    @160:

    > > «Γιατί δεν είναι ποίημα;» -Δεν έβαλα τέτοιο ζήτημα.

    Αφού φέρεται ως ανέκδοτο ποίημα του Βάρναλη και δεν αμφισβητείς ούτε το ανέκδοτο ούτε το του Βάρναλη, υπέθεσα ότι αμφισβητείς το ποίημα.

    > > …δεν γνωρίζουμε αν ο ποιητής θα συμφωνούσε…

    Κατά τις ενδείξεις, ο Σολωμός δε συμφωνούσε ότι οι Ελεύθεροι πολιορκημένοι είναι ποίημα. Για ποίημα το πήγαινε βέβαια, αλλά δεν το έφτασε σε σημείο που να ικανοποιεί τον ίδιο.

    Αλλά ο Σολωμός δεν είναι φιλόλογος, ούτε κριτικός ποίησης.

    Η γνώμη του δημιουργού δεν είναι αυθεντικότερη από του αποδέκτη.

    > > Γι’ αυτό δικαιούται να σκεφτεί κανείς ότι ίσως είχαν κάποιον κώδικα μεταξύ τους, κάποια παλιά συζήτηση με την οποία γελούσαν, και του το έγραψε αυτό ο Βάρναλης για αστείο.

    Αυτό είναι μια πολύ λογική σκέψη. Αλλά αν αποδειχθεί ότι ναι, είχαν τέτοιον κώδικα, αυτό δε συνεπάγεται ότι το έργο δεν αποτελεί *και* ποίημα!

  165. sarant said

    Αν ποτέ τυπωθούν Άπαντα του Βάρναλη, σε ένα επίμετρο ίσως, μαζί με εκείνα που άφησε αδημοσίευτα στο αρχείο του, θα μπουν και τα Μουνάκια -καλό θα είναι βέβαια να τα έχουμε ως τότε δει ότι υπάρχουν.

  166. Αιμ said

    163. Ιδιωτικά στιχουργήματα προτείνει ο Σεφέρης ή ο Σαββίδης δεν κατάλαβα. Επίσης η υποσημείωση 42 γράφει κάτι σχετικό ;

  167. Γιάννης Κουβάτσος said

    «το ποίημα είναι «λογοτεχνικό δημιούργημα σε έμμετρο, ρυθμικό λόγο με φροντισμένη γλωσσική έκφραση».»
    Η μοντέρνα ποίηση δεν είναι έμμετρη και ρυθμική και δεν προϋποτίθεται η φροντισμένη γλωσσική έκφραση, αφού πολλοί ποιητές θεωρούν ότι το «ακτένιστο» ύφος τούς εκφράζει καλύτερα. Ο Ουίτμαν π.χ. έλεγε ότι οι στίχοι του είναι τσαπιές βαρβάρου. Άρα και του Βάρναλη ποίημα είναι, καλό ή κακό δεν έχει σημασία, πάντως ποίημα. Το αν θα πρέπει να εκδίδονται μετά θάνατον τα ανέκδοτα και ιδίως τα αποκηρυγμένα έργα ενός δημιουργού είναι, πράγματι, μεγάλο θέμα. Ο Καβάφης θα είχε να πει πολλά επ’ αυτού.

  168. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Τί ρομαντικό το γεύμα, τί ωραία η ζωή

    72 Pedis ,τώρα σε είδα που διάβασα το νήμα. (Το έβαλα πριν λίγο κι εγώ στα σαββατιάτικα μεζεδάκια-τα μεταρομαντικά 🙂 )

    Τα Ρωμανάκια
    https://www.tripadvisor.com.gr/Restaurant_Review-g1191893-d3709092-Reviews-Romanakia-Agia_Paraskevi_Attica.html

  169. BLOG_OTI_NANAI said

    166: Υποτίθεται το γράφει ο Σεφέρης (λέει στην εικόνα, «μεταφέροντας μας λόγια του Σεφέρη), η παραπομπή 42 είναι στο «Τετράδιο Γυμνασμάτων» Β΄, σελ. 139.

    167: Τα ποιήματα δεν νομίζω ότι τα περνάει κανείς για πεζά, όσο ελεύθερος κι αν είναι ο στίχος, κάποιο μέτρο πάντα υπάρχει, έστω και με χαλαρή έννοια. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ποιητής δεν ασχολείται με την «φροντισμένη γλωσσική έκφραση». Φροντισμένη εννοείται πάντα για τον ίδιο. Εκτός κι αν πρόκειται για αυτόματη γραφή, σίγουρα ασχολείται κάποιον χρόνο, ακόμα και για να επιλέξει αν θα γράψει τελικά «ο μαλάκας» ή «ο καριόλης». Κάθε αφιέρωση χρόνου, αποτελεί φροντίδα εκ μέρους του ποιητή ώστε να βγει το «ιδανικό» τελικό αποτέλεσμα.

    164: «Σολωμός και Ελεύθεροι πολιορκημένοι»

    Πιστεύω, ότι πριν καταλήξουμε στη θέση κάθε έργου που βρίσκουμε μετά θάνατον, μια σκέψη πιθανόν είναι και το κατά πόσο μπορεί να ενταχθεί νοηματικά στα λοιπά αναγνωρισμένα από τον ίδιο έργα. Ένα ποίημα «μοναχικό», πολύ διαφοροποιημένο, που γράφηκε σε ειδικές συνθήκες, που ξεφεύγει νοηματικά σε μεγάλο βαθμό από τα λοιπά, χρειάζεται να εκδοθεί βεβαίως, αλλά με τη σκέψη μας πάντα υπέρ του νεκρού, ώστε αν κάνουμε βραδιά Βάρναλη, να μην έχουμε ως πρωταγωνιστή της βραδιάς «τα μουνάκια» διότι μπορεί να αλλοιώσει το ύφος του έργου που άφησε ο ποιοητής.

    Αν πάλι ο συγγραφέας έχει στο στιλ του τον «Μέγα Ανατολικό», μπορείς να σκεφτείς ότι ένα έργο με ανάλογο περιεχόμενο μπορεί να ενταχθεί ομαλά στο συνολικό του έργο.

  170. Γιάννης Κουβάτσος said

    169β) Ναι, σωστά, τέτοιου είδους επιμέλεια την κάνει. Αλλά στον αναγνώστη φαντάζει αφρόντιστο, επειδή έτσι το θέλει ο ποιητής.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: