Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Χθόνια Οδύσσεια (διήγημα του Δημ. Σαραντάκου) – 7

Posted by sarant στο 18 Φεβρουαρίου, 2020


Για λίγες συνέχειες, κάθε δεύτερη Τρίτη δημοσιεύω σε συνέχειες το διήγημα «Χθόνια Οδύσσεια» του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου,  το πρώτο διήγημα από το βιβλίο του «Ο βενετσιάνικος καθρέφτης», που το είχε έτοιμο όταν αδόκητα έφυγε από τη ζωή πριν από οχτώ χρόνια και που το εκδώσαμε λίγο πριν κλείσει χρόνος από τον θάνατό του.

Η νουβέλα αυτή έχει την ιδιαιτερότητα ότι ο αφηγητής -ο πατέρας μου- μεταφέρει την αφήγηση ενός άλλου, οπότε στο βιβλίο οι δυο αφηγήσεις, που αλληλοπλέκονται, τυπώθηκαν με διαφορετική γραμματοσειρά. Εδώ βάζω με πλάγια τα λόγια του πατέρα μου ή τους διαλόγους του με τον Ηλία, τον άλλον αφηγητή, και με ίσια γράμματα την καθαυτό αφήγηση του Ηλία.

Η σημερινή συνέχεια είναι η έβδομη. Η προηγούμενη βρίσκεται εδώ. Bρισκόμαστε στο τρίτο κεφάλαιο. Ο αφηγητής, ο Ηλίας, μαζί με τον επίτροπο, τον Γρηγόρη, περιπλανιώνται μέσα στη σπηλιά και βρίσκουν τον πυθμένα του αρχαίου Καιάδα.

Μείναμε κάμποσο στο νέο στέκι μας, αλλά τα τρόφιμά μας είχαν λιγοστέψει πολύ. Μας έμεναν δέκα κονσέρβες κρέας, πέντε γάλα και ένα σακούλι γαλέτες. Μόνο νερό είχαμε άφθονο. Τέλειωσαν και οι λάμες της ξυριστικής μηχανής και αναγκαστικά πάψαμε να ξυριζόμαστε. Κάποτε αποφασίσαμε να συνεχίσουμε. Η πορεία μας στη φάση αυτή, ήταν πραγματικός εφιάλτης. Δε βρήκαμε πουθενά κανένα φωτεινό άνοιγμα. Στο τέλος σώθηκε το πετρέλαιο και περπατούσαμε στα τυφλά, ανάβοντας μόνο σε αραιά διαστήματα ένα κερί. Από τα σπερματσέτα μας είχανε μείνει τρία και τα σπίρτα ήταν λιγοστά. Πραγματικά, τότε ένιωσα πως τα ψωμιά μας σώθηκαν, πως θα μέναμε για πάντα θαμμένοι στα έγκατα της γης. Ούτε μπορώ να υπολογίσω πόσα μερόνυχτα περπατούσαμε στα σκοτάδια, όταν φτάσαμε πάλι σε μια λίμνη. Στο φέγγος του κεριού κατάλαβα πως ήταν πολύ μεγάλη. Πολύ μεγαλύτερη από τις άλλες δύο που είχαμε βρει στο δρόμο μας.

«Νερό βρε Ηλία» άκουσα το Γρηγόρη να ψιθυρίζει. Καθώς το παγούρι μου είχε αδειάσει έσκυψα και το γέμισα από το νερό της λίμνης. Παραξενεμένος τον είδα να το φτύνει αμέσως

«Θάλασσα» μου λέει.

Δοκίμασα κι εγώ και είδα πως το νερό ήταν αλμυρό! Πού βρέθηκε θάλασσα τόσο βαθιά μέσα στο βουνό; Ή μήπως δεν ήμασταν τόσο βαθιά; Πήρα κουράγιο.

«Γρηγόρη» του λέω, «μου φαίνεται πως γλιτώσαμε. Φτάσαμε στη θάλασσα. Ξεκουράσου εδώ και θα προχωρήσω να δω πού είναι η έξοδος».

«Μην αργήσεις Ηλία, μη μ’ αφήσεις μονάχο» μου λέει, τόσο παρακλητικά, που τόνε λυπήθηκα.

Είπα να μείνω κοντά του, αλλά δεν έβλεπα πώς θα τον βοηθούσα, ενώ είχα βάσιμες ελπίδες πως βρισκόμασταν στο τέλος της πορείας μας. Του δίπλωσα μια κουβέρτα σα μαξιλάρι, ν’ ακουμπήσει το κεφάλι του, τον σκέπασα με μιαν άλλη και τον  άφησα εκεί που είχε ξαπλώσει. Προχώρησα, ακολουθώντας την άκρη του νερού, την όχθη να πούμε της λίμνης. Περπάτησα πολύ και κάποτε είδα μια γαλαζωπή αντιφεγγιά στο βάθος. Γεμάτος θάρρος προχώρησα, ώσπου είδα τη μπασιά της σπηλιάς. Ήταν πολύ χαμηλή και ήταν μισοσκεπασμένη με τη θάλασσα. Από τη μια χάρηκα κι από την άλλη απελπίστηκα

«Βρε ατυχία» σκέφτηκα, «η σπηλιά τελειώνει στη θάλασσα».

Δεν το έβαλα όμως κάτω. Μπορούσα άλλωστε να κάνω κι αλλιώς; Ψάχνοντας βρήκα τελικά ένα ανηφορικό πέρασμα. Το σκαρφάλωσα με δυσκολία, παίρνοντας θάρρος από ένα αμυδρό φέγγος που έβλεπα στο βάθος του. Έφτασα κάποτε σε έναν αληθινό λαβύρινθο με δαιδαλώδεις διαδρόμους, ένα σωρό κόγχες και κοιλότητες και με γεμάτο σταλαχτίτες και σταλαγμίτες. Δεν είχε ίσως τη μεγαλοπρέπεια του υπόγειου ναού, που μας είχε φιλοξενήσει τόσον καιρό, αλλά δεν ήταν κατασκότεινο όπως αυτός. Πηγαίνοντας προς εκεί που φαινόταν να φέγγει, έφτασα τέλος στην έξοδό του. Και πάλι με στράβωσε το φως της μέρας. Όταν τα μάτια μου συνήθισαν είδα πως βρισκόμουν σε έναν κόλπο. Απέναντι είδα τα λιγοστά σπίτια ενός χωριού. Αυτή τη φορά είχα πραγματικά βγει στον κόσμο!

Χαρούμενος, αποφάσισα να γυρίσω αμέσως να πω τα νέα στον Γρηγόρη. Πριν πάρω όμως το δρόμο του γυρισμού, παρατήρησα πως στην είσοδο του σπηλαίου υπήρχε ένα χαμηλό τείχος με πολεμίστρες. Πλησίασα υποψιασμένος, χωρίς να σκεφτώ πως δεν είχα μαζί μου το πιστόλι μου. Το βρήκα τελείως έρημο και αμέσως κατάλαβα πως ήταν πολύ παλιό, από τον καιρό της τουρκοκρατίας ίσως. Καθησυχασμένος ξεκίνησα για πίσω. Κάνοντας τον ίδιο δρόμο αντίστροφα, ανακάλυψα πως το σπήλαιο είχε δύο πατώματα. Το επάνω ήταν ο στολισμένος και δαιδαλώδης λαβύρινθος, που οδηγούσε στην έξοδο, με το τείχος και τις πολεμίστρες. Το κάτω ήταν στην επιφάνεια της θάλασσας και να βγεις από αυτό έπρεπε να κολυμπήσεις ή να διαθέτεις βάρκα.

Η σπηλιά τώρα μου φάνηκε πολύ πιο σκοτεινή από όση την είχα αφήσει. Αποφάσισα να θυσιάσω το ένα από τα δύο σπερματσέτα που μου είχαν απομείνει. Στο φως του είδα τον Γρηγόρη σωριασμένον εκεί που τον είχα αφήσει.

«Σωθήκαμε σύντροφε» του φώναξα από μακριά. Δεν απάντησε. Πήγα κοντά του και πλησίασα το σπερματσέτο για να τον δω. Τα μάτια του γυάλιζαν ακίνητα. Ήταν νεκρός. Πέθανε ολομόναχος την ώρα που έλειπα. Λυπήθηκα πολύ που δε στάθηκα δίπλα του στις τελευταίες του στιγμές. Συλλογίστηκα πως θα μου έλειπε πολύ, τόσο σπουδαίος άνθρωπος που ήταν. Από την άλλη δεν ήθελα και να τον αφήσω εκεί άθαφτον, αλλά πού και πώς να τον θάψω;  Γύρω μου ήταν ξεροί βράχοι. Αποφάσισα να τον πάρω μαζί μου, μήπως στο επάνω πάτωμα, με τις άφθονες κόγχες και τα πολλά κοιλώματα έβρισκα κάποιο κατάλληλο μέρος να τον αποθέσω τουλάχιστον. Αργότερα όσο σκεφτόμουνα αυτή την απόφασή μου τόσο δε μπορούσα να εξηγήσω την αποκοτιά μου να φορτωθώ το πτώμα ενός πεθαμένου και να το κουβαλήσω με τόσες δυσκολίες. Ήταν όμως κάτι μέσα μου, που μ’ έσπρωχνε να το κάνω.

Τελικά με χίλια ζόρια και φοβερό κόπο, μετέφερα τον πεθαμένο σύντροφό μου, τυλιγμένο σε μια κουβέρτα, ώς το επάνω πάτωμα της εξόδου της σπηλιάς. Τον ακούμπησα εκεί και άρχισα να ψάχνω να βρω  το κατάλληλο μέρος.  Ανακάλυψα τότε πως, πριν από χιλιάδες χρόνια, είχαν κατοικήσει εκεί άνθρωποι. Ξύπνησε μέσα μου ο αρχαιολόγος. Άρχισα να ψάχνω συστηματικά, Ευτυχώς έμπαινε αρκετό φως από την μπασιά της σπηλιάς. Σε ένα, τρόπον τινά, παρακλάδι της, κοντά στην είσοδό της, βρήκα πέτρινα  εργαλεία, έναν καρποτρίφτη, κοπίδια από οψιδιανό, πέτρινες ακροαιχμές από βέλη ή ακόντια, ακόμα και στάχτες, καρβουνιασμένα ξύλα και άλλα ίχνη που μαρτυρούσαν πως κάποτε υπήρχε εκεί εστία.

Προχώρησα λίγο ακόμη κι έφτασα σε αδιέξοδο. Η σπηλιά δεν προχωρούσε άλλο. Το πιο στενό σημείο της, πίσω από ένα πέτασμα από κρόσσια που δημιουργούσαν οι σταλαχτίτες, είδα έναν σκελετό. Άναψα το τελευταίο μου σπερματσέτο για να βλέπω καλύτερα. Πρέπει να ήταν πολύ παλιός αφού ένας σταλαγμίτης είχε σχηματιστεί πάνω στα κόκαλα της λεκάνης του. Δεν τα ξέρω καλά αυτά, ανήκουν περισσότερο στη γεωλογία παρά στην αρχαιολογία, αλλά, από το μέγεθος του σταλαγμίτη, συμπέρανα πως ο σκελετός θα πρέπει να βρισκόταν εκεί χιλιάδες χρόνια. Ύστερα στο φέγγος του κεριού μου είδα την αιχμή ενός ακόντιου. Φυσικά δεν ήταν πια παρά μια καστανή μάζα σκουριάς ανάμεσα στα παΐδια του, αλλά διατηρούσε το αρχικό του σχήμα. Κάποιοι λοιπόν τον τραυμάτισαν πριν από χιλιάδες χρόνια και αυτός σύρθηκε ώς εδώ και πέθανε. Ίσως να ήταν κάποιος είλωτας που κυνηγήθηκε σε μια Κρυπτεία. Ξέρεις, αυτούς τους επίσημους διωγμούς, που ενεργούσαν σε περιοδικά διαστήματα οι έφοροι της Σπάρτης κατά των ειλώτων.

Έφερα τον Γρηγόρη, τυλιγμένον με την κουβέρτα και τον απόθεσα  δίπλα στο σκελετό του είλωτα, αν ήταν πράγματι είλωτας. Θα είχε τη συντροφιά που του ταίριαζε. Κυνηγημένοι ήταν κι οι δύο κι ας τους χώριζαν δυόμισι χιλιάδες χρόνια. Στρίμωξα μέσα στο τενεκεδένιο κουτί, που είχαμε άλλοτε τα σπιρτόκουτα,  όλα τα χαρτιά του, τα ημερολόγια τα δικά του, του Θόδωρου και του άγνωστου αντάρτη που βρήκαμε στον Καιάδα, το έκλεισα καλά και το απόθεσα δίπλα του. Κουβάλησα όσες πέτρες βρήκα ένα γύρω και τον σκέπασα όσο μπορούσα. Σκέφτηκα να χαράξω στο βράχο το όνομά του αλλά όσο κι αν παιδεύτηκα δεν τα κατάφερα. Αποχαιρέτησα τον καλό μου σύντροφο και έφυγα. Πήρα μαζί μου όσα χωρούσαν στις τσέπες του χιτώνιου και του παντελονιού μου, έκανα μπόγο σε μια κουβέρτα τα τελευταία τρόφιμα και μιαν αλλαξιά ασπρόρουχα που μου είχε απομείνει και κίνησα για την έξοδο.

73 Σχόλια to “Χθόνια Οδύσσεια (διήγημα του Δημ. Σαραντάκου) – 7”

  1. leonicos said

    χάζευα στο χτες

  2. leonicos said

    πρόλαβα και το σήμερα

  3. leonicos said

    είμαι καλός!

  4. leonicos said

    από τον Τζι καλύτερος

  5. leonicos said

    Αλλά το παραμύθι με τον είλωτα και το καρφωμένο ακόντιο… αχτύπητο.

    Βέβαια δεν καταλαβαίνω πώς ο είλωτας έτρεξε να κρυφτεί με το ακόντιο μέσα του. Βέλος μπορεί, αλλά ακόντιο…

  6. Νέο Kid said

    Ωραία ταινία θα γινόταν η χθόνια οδύσσεια! Ανάλογα με το τέλος της, βέβαια…
    Στην ταινία, θα ήταν πιο πιασάρικο ο αρχαίος σκελετός να ήταν ο αρχάνθρωπος των Πετραλώνων ή έστω ο χόμο ντενίσοβαν *
    * έβλεπα πρόσφατα ένα ντοκυμαντέρ γι αυτόν τον νεοανακαλυφθέντα τύπο ανθρώπου, τους ντενισοβαίους. Συνυπήρξαν κι αυτοί ,όπως οι νεαντερταλ, με τον χόμο σαπιενς και εσυνουσιάστηκαν μέθ´ ημών όποτε εμείς σήμερα ,ειδικά οι άπω ασιάται, έχουμε λίγο ντενισοβαναίκο dna μέσα μας.

    Το θαυμαστό είναι ότι ο χόμο ντενίσοβα (από την περιοχή που βρέθηκε ένα μικρό δείγμα οστού , το όνομα) είναι είδος που ανιχνεύτηκε από το διαφορετικό του γονιδίωμα και μόνο, από την ανάλυση dna σε ένα κομματάκι παιδικού οστού, χωρίς άλλες αρχαιολογικές ενδείξεις/ευρήματα ,εργαλεία κλπ.

  7. Παναγιώτης Κ. said

    Πράγματι θα μπορούσε να γίνει ενδιαφέρουσα ταινία, ανώτερη και από τις ταινίες τύπου Ιντιάνα Τζόουνς, αφού θα εμπνεόταν και από την Νεώτερη Ελληνική Πολιτική Ιστορία.

  8. # 4

    Μην ψάχνεις το αδύνατο, προσγειώσου στην πεζή πραγματικότητα 🙂 🙂

  9. Παναγιώτης Κ. said

    Λεώ καλημέρα.
    Υπάρχει κάποιο πλάνο για τους σχολιογράφους να έχουν όσο γίνεται μεγαλύτερο αριθμών σχολίων; Ξέρεις κάτι που διαφεύγει σε όλους εμάς τους υπόλοιπους; 🙂

  10. ΑΡΗΣ said

    Με ξαναφέρνει πίσω, στα παιδικάτα μου, που διάβαζα βιβλία ή περιοδικά με περιπέτειες επιβίωσης. Το απολαμβάνω.

  11. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    Παρέλειψα να αναφέρω ότι στην επόμενη συνέχεια τελειώνει η ιστορία.

    6 τέλος: Αυτό δεν το ήξερα.

  12. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Αυτό με τον σκελετό και το ακόντιο μου θύμισε τον Ötzi που πέθανε με μια αιχμή βέλους στην ωμοπλάτη πριν από πεντέμισι χιλιάδες χρόνια.
    https://en.wikipedia.org/wiki/%C3%96tzi

  13. B. said

    6: γενετικό αποτύπωμα ντενισοβαίων δεν υπάρχει ακριβώς σε εμάς (ούτε ειδικά στους απωασιάτες) αλλά σε κάποιους aboriginal πληθυσμούς της αυστραλασίας (παπούα, αυτόχθονες φιλιππνέζοι, «negritos»). Μετά το εν λόγω δαχτυλάκι του παιδιού (κοριτσιού) ντενισόβα βρέθηκαν και γονιδιώματα υβριδίου νεάντερνταλ-ντενισόβαν. Τα δύο είδη είναι αδελφά τάξα, εμείς είμαστε πιο μακρινά ξαδέλφια. Κάποτε πάντως συνυπήρξαμε στον πλανήτη, ίσως και πέντε είδη ανθρώπων ταυτόχρονα (μαζί με H. erectus και κάποιους που έχουν βρεθεί στο νησί Φλόρες στην Ινδονησία). Στο τέλος βέβαια τους κατάπιαμε όλους – έμεινε το γενετικό αποτύπωμα κάποιων διασταυρώσεων με νεάντερνταλ στο γενικό πληθυσμό (πλην πυγμαίων-βουσμάνων) και των ντενσόβα στους πληθυσμούς που είπαμε.

    Συγχωρέστε μου τη φλυαρία, με γαργαλάει το θέμα λόγω επαγγελματικής διαστροφής.

  14. Νέο Kid said

    Αν οι σχιστομάτηδες Ασιάτες δεν προήλθαν ένα πολλοίς από ντενισοβαίους, τότε λογικά είναι προϊόν mutations πιθανότατα ραδιενεργων, από κάποια αρχαία πυρηνικη έκρηξη εξωγήινης προέλευσης. Ita est!

  15. sarant said

    13 Πολύ ενδιαφέροντα είναι αυτά.

  16. Triant said

    13: Πες κι άλλα!

  17. # 15

    στην Μαχαμπαράτα πάντως θεωρείται ανήθικο το να εξετάζεις την προέλευση των ανθρώπων και άσκοπο σαν να ψάχνεις την μια πηγή ενός ποταμού ενώ είναι πολλές. Βέβαια τότε (όπως και στην ελληνική μυθολογία) ανακατευότουσαν και οι θεοί/ες στα ερωτικά των ανθρώπων (από αυτό έμεινε μερικές/οι να αποκαλούν το ταίρι τους θεό/ά

  18. Περιονουσκιας said

    Έγινε και ταινία ο Ότσι, ο άνθρωπος των πάγων:

    «A thriller 5000 years in the making!»

  19. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα! Η περιπέτεια κορυφώνεται βλέπω.

    14 Οι ίδιοι εξωγήινοι που ξέχασαν του Βορειοευρωπαίους στη χλωρίνη, ε; 😛

  20. B. said

    15, 16: Γραμμένα είναι ρε παιδιά

    https://en.wikipedia.org/wiki/Denisovan
    https://en.wikipedia.org/wiki/Neanderthal
    https://en.wikipedia.org/wiki/Archaic_humans

  21. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    Η σημερινή προτελευταία συνέχεια είχε λιγότερο ποσοστό θρίλλερ απ’ ό,τι η προηγούμενη 🙂 . Είδε φως ο άνθρωπος.
    Το λυπηρό ήταν που έχασε τον σύντροφό του..

    Πριν πάω να συνεχίσω τις αγροτικές δουλειές🌿🍷😳, για τους Ντενισοβαίους δύο προσφορές του υπογείου για τους ρέκτας 🤩😉, α) από το Science Magazine μια γενική κατατόπιση με αρκετές φωτό, του 2011, εδώ και β) για το γενετικό τεστ η δημοσίευση από το Proceedings of the National Academy of Siences (PNAS USA) toy 2015 εδώ.

  22. Γιάννης Ιατρού said

    21: διόρθωση, το πρώτο λίνκ, εδώ

  23. sarant said

    20 Μάλιστα, μάθαμε και για την Κατερίνα Δούκα

  24. nikiplos said

    Καλημέρα σε όλους!

    Πάει κι ο Γρηγόρης… Ποιός ξέρει, πόσους άξιους Γρηγόρηδες πήρε τούτος ο αλληλοσκοτωμός έτσι όπως εξελίχθηκε. Ποιός να τον θυμάται πια τον Γρηγόρη? Κι αυτοί οι ελάχιστοι που σώθηκαν, δεν ήταν παρά στατιστικά σφάλματα μπρος στην εκατόμβη των νεκρών. Για μια φενάκη, οι περισσότεροι, για ένα αδειανό πουκάμισο… που φυσικά συμπαρέσυρε τα χαμηλότερα στρώματα, γιατί για τα ανώτερα στελέχη ένθεν κακείθεν, όλο και κάποιος τηλέγραφος θα δούλευε, καίτοι και εδώ αναμφισβήτητα θα υπήρξαν επίσης outliers.

  25. B. said

    23: Ποια είναι αυτή και πώς κολλάει με τους archaic humans;

  26. B. said

    20, 23, 25: Άκυρον, τώρα την είδα – αρχικά μου έβγαζε μια τηλεπερσόνα.

  27. Περιονουσκιας said

    20. Φυσικά, η Βικιπαίδεια (η ελληνική τουλάχιστον) είναι ακριβέστατη και αξιόπιστη πηγή πληροφοριών:

    «Το σπήλαιο Ντενίσοβα βρίσκεται στη νότια κεντρική Σιβηρία, στη Ρωσία στα βουνά Αλτάι κοντά στα σύνορα με το Καζακστάν, την Κίνα και τη Μογγολία. Πήρε το όνομά του από τον Denis, ένα Ρώσο ερημίτη που έζησε εκεί τον 18ο αιώνα.»

    Γεια χαρά σου, ρε Denis! Χαρασό; Χα, χα!

  28. Περιονουσκιας said

    Αφού ήταν Διονύσιος ο ερημίτης, μήπως πρέπει να τους πούμε Διονυσιοσπηλίτες; Λέω τώρα

  29. spiridione said

    Δεν ξέρω αν έχει αναφερθεί η ανακάλυψη στη σπηλιά Απήδημα στη Μάνη
    Apidima Cave fossils provide earliest evidence of Homo sapiens in Eurasia
    https://sci-hub.tw/10.1038/s41586-019-1376-z

  30. sarant said

    29 Όταν εμείς απηδούσαμε, οι άλλοι ήταν ακόμα Νεάντερταλ

  31. # 30

    μήπως απαυδούσαμε, καλύτερα ;

  32. ΓιώργοςΜ said

    29, 30 Ωχ, η περίληψη λέει πως υπήρχαν και homo sapiens και Νεάντερνταλ στο Απήδημα, και μάλιστα πως τα απομεινάρια του Νεάντερνταλ είναι πιο πρόσφατα-παναπεί οι Νεάντερνταλ (ένας τουλάχιστον), επιβίωσαν στη Μάνη περισσότερο από τους σάπιενς! 😛

  33. dryhammer said

    32. Αυτό εξηγεί πολλά…

  34. sarant said

    32 🙂

  35. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    14 Άρα είχε δίκιο εκειός που έγραψε τον τουριστικό οδηγό για υγιώς σκεπτόμενους Αμερικανούς, όπου (μεταξύ άλλων λαών, να μη σου μένει άντερο λέμε) έγραφε για τους Γιαπωνέζους πως το πιο τρομακτικό πράγμα σχετικά με αυτούς είναι πως δοκίμασαν πάνω τους δυο φορές την ατομική βόμβα και δεν φάνηκε να τους κάνει τίποτα.

  36. Capten Vilios said

    Ξέρεις, αυτούς τους επίσημους διωγμούς.
    Για δες οι πρόγονοί μας οργάνωση με «επισημότητα» οι φόνοι.

  37. Γιάννης Ιατρού said

    29: Για τα ευρήματα στη Μάνη (Σπήλαιο Απήδημα) η δημοσίευση της Κ. Χαρβάτη από τον σύνδεσμο του Σπύρου στο #29, μαζί με δύο άλλες δημοσιεύσεις (κυρίως για την χρονολόγηση κλπ.) από συναδέλφους της😎 και μια καλή περίληψη (2019) των Malcolm Ritter και Carl Zimmer, εδώ (4 σε 1 που λένε 😜😉)

  38. Ο Μαρινάκης κάποτε προπηλάκησε και είπε στον Σισέ «Αϊ ‘λ σκριού γιου» και καταδικάστηκε γι αυτό σε ποινή μικρότερη των δύο ετών οπόττε απηλλάγη με τον νόμο Παρασκευόπουλου. Ο Μαρινάκης πριν λίγες μέρες απεκάλεσε περιττώματα κάποιους προέδρους ΠΑΕ χωρίς να ιδρώσει κανένα αυτί….
    Κι έρχεται ο μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ να δηλώσει πως ο κ. Μαρινάκης «Χαρακτηρίζεται για την πληθωρική του αγάπη και την ευγένεια του ήθους του».

    Να πάρουν θέση ο Μπλογκ και ο Κουβάτσος

  39. Γιάννης Κουβάτσος said

    38: Δεν είναι βέβαιο πως είχε πρόθεση να προσβάλει κανέναν ο Μαρινάκης, συνεπώς είναι στην κρίση του δικαστή αν θα τιμωρήσει ή όχι την παράβαση, όπως θα έλεγε και ο αντικειμενικός τηλεδικαστής Κάκος. Όλα καλά, λοιπόν, και δίκαιοι οι έπαινοι του εκπροσώπου του Θεού αγίου Πειραιώς. Ο αναμάρτητος ολιγάρχης πρώτος τον λίθον βαλέτω. Είπα.

  40. Γιάννης Κουβάτσος said

    Σήμερα, αρχανθρώπους βρίσκουμε σε οπαδικές θύρες, στα γραφεία της ναζιστικής συμμορίας και στον Λευκό Οίκο. Αν και υποψιάζομαι ότι οι καημένοι οι πρόγονοι θα αποκήρυσσαν μετά βδελυγμίας τους απογόνους τους.

  41. # 39

    Να πάτε με το σχολείο σου εκκλησιασμό στην μητρόπολη αυτού του εξαίσιου κληρικού !

  42. loukretia50 said

    Πάνω στην ώρα για υψηλή κουλτούρα!

    Μια ιστορία τόσο παλιά, μετά τη φρίκη του πολέμου η κάθοδος στη χώρα των σκιών, μαζί με τους νεκρούς που δε βρίσκουν ανάπαυση

    Τόσοι έχουν εξυμνήσει τα πάθη δίχως τελειωμό και τα ερωτήματα που δε βρίσκουν απάντηση

    “… Vexed the dim sea :
    I am become a name;
    For always roaming with a hungry heart
    Much have I seen and known: cities of men
    And manners, climates, councils, governments,
    Myself not least, but honoured of them all;
    And drunk delight of battle with my peers,
    Far on the ringing plains of windy Troy.
    I am part of all that I have met;
    Yet all experience is an arch wherethro’
    Gleams that untraveled world, whose margin fades
    For ever and for ever when I move.»
    (Tennyson 1809-1892. Ulysses).

    https://books.google.gr/books?id=gzw4BJR2KJQC&pg=PA184&lpg=PA184&dq=Vexed+the+dim+sea+:+%22I+am+become+a+name;+For+always+roaming+with+a+hungry+heart&source=bl&ots=h-9J4prTJl&sig=ACfU3U2NnxmiBHSMRel4Y6-_95hHdBS2tg&hl=en&sa=X&ved=2ahUKEwipwbv7ktvnAhVqzqYKHYjtCMYQ6AEwDnoECA0QAQ#v=onepage&q=Vexed%20the%20dim%20sea%20%3A%20%22I%20am%20become%20a%20name%3B%20For%20always%20roaming%20with%20a%20hungry%20heart&f=false

    (μακρυνάρι το λινκ αλλά τι να κάνω?)

  43. # 40

    υποθέτω πως και τα υπόλοιπα σχόλια του σεβασμιώτατου σε εκφράζουν…

    τον ιδιοκτήτη του σταθμού, τον Βαγγέλη Μαρινάκη, απευθυνόμενος στον οποίον είπε πως «Εδώ δεν εκδαπανάσθε μόνο οικονομικώς, αλλά και ηθικώς και πνευματικώς. Γίνεστε ένας κυματοθραύστης στην παραπληροφόρηση, στην ανεντιμότητα»

  44. Μπουρλότο said

    Προς κ. Λουκρητία (42) και λοιπούς σχολιαστές που αγνοούν τα στοιχειώδη Μαθηματικά: Για να μικρύνουμε ένα μεγάλο λίνκ, μάς βοηθάει η Θεωρία των Πρώτων Αριθμών. Επί του πρακτέου: Πηγαίνουμε εδώ και μικραίνουμε οποιοδήποτε λίνκ σε 27 μόνο στοιχεία. Για παράδειγμα, το ανωτέρω λίνκ της κ. Λουκρητίας έχει 414 στοιχεία και με την βοήθεια των Πρώτων Αριθμών μικραίνει σε 27 μόνο στοιχεία: https://tinyurl.com/s3s5m6z

  45. Γιάννης Κουβάτσος said

    43: Ε, λοιπόν, ακριβώς τα ίδια θα μπορούσε να πει και στον ολογάρχη για το Όπεν του, με τα ίδια αποτελέσματα: την πρόκληση ομηρικών γελώτων. Τέλος τα χαζοποδοσφαιρικά για σήμερα, από εμένα τουλάχιστον. Τα προτιμώ, πάντως, από το να πιάσουμε πάλι και πάλι και πάλι τις θλιβερές ιστορίες του εξοργιστικού και πανηλίθιου εμφύλιου. Όπως είπε για άλλη περίπτωση ο Καστοριάδης «Αρνούμαι να αποκαλέσω τέτοια γεγονότα τραγωδία. Τα αποκαλώ λαλακία». Κάπως έτσι το είχε πει.

  46. Νέο Kid said

    44. Ποια «Θεωρία» πρώτων αριθμών ρε έρμε Καπετάνιε! 😜

  47. Αιμ said

    Συγγνώμη για το άσχετο αλλά νομίζω αξίζει να αναφερθεί :

    http://nonews-news.blogspot.com/2020/02/blog-post_2925.html

    «Την παραίτησή του από τη θέση του Αντιπροέδρου του Περιφερειακού Υπηρεσιακού Συμβουλίου Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης (ΠΥΣΠΕ) Δυτικής Θεσσαλονίκης, θέση που κατέχει εδώ και τέσσερα χρόνια, κατέθεσε ο Βασίλης Κ. Χατζής Δάσκαλος ΠΕ 70 & ΠΕ 80, για λόγους συνείδησης και αξιοπρέπειας όταν κλήθηκε να αναγνωρίσει «ισοτιμία» μεταπτυχιακού προγράμματος από κολέγιο το οποίο «στερείται αναγνώρισης ακαδημαϊκής ισοτιμίας από το ΔΟΑΤΑΠ». «

  48. Λευκιππος said

    Όντως, ο εμφύλιος ήταν εξοργιστικος και πανηλίθιος. Το μόνο τραγικό αυτοί πολλοι εχασαν τη ζωή τους πιστεύοντας, σε τι άραγε;

  49. loukretia50 said

    44 – 46
    Αν είναι όντως τόσο απλό, είναι πρώτο!
    Θα το δοκιμάσω κάποια στιγμή, ευχαριστώ για τη σκέψη!

    ——————————–
    Η γρήγορη αλλαγή θέματος και κλίματος μαζί, είναι κάτι που χαρίζει σίγουρα συγκινήσεις στον αναγνώστη και διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον!
    Πχ τώρα άλλος έχει το όνομα κι άλλος έβαλε μπουρλότο!

  50. sarant said

    43 Εκδαπανάσθε! Άψογο!

  51. mitsos said

    Καλησπέρα
    Δεν ξέρω πως τα κατάφερε έτσι ο πατήρ Σαραντάκος και με έπιασε μεγάλο ψυχοπλάκωμα με αυτό το σημερινό απόσπασμα.
    Ευτυχώς ( ή και δυστυχώς ) τα σχόλια στην συνέχεια τα σχόλια μάλλον βοήθησαν να διασκεδαστούν ( ουπς ) οι ψυχομαυρίλες.

    Τελικά φτάσαμε στο φως κουβαλόντας μαζί μας τις χθόνιες μαρτυρικές σκιές

  52. loukretia50 said

    51. Σου άρεσε ο Ντένις ο χθονερός, έτσι δεν είναι?

  53. Jane said

    Αυτό το απόσπασμα ήταν πραγματικά το πιο οδυνηρό. Καλογραμμένο όμως.
    Ο πεσμένος είλωτας και πλάι του πεσμένος εκείνος που πίστεψε και πάλεψε για να μην υπάρχουν είλωτες.
    Σκηνή με πολλά νοήματα.

    Πάντως, άσχετο, αλλά το βιβλίο άρεσε και στη νεότερη γενιά μπολσεβίκων της οικογενείας μου και χάρηκα πολύ.

  54. mitsos said

    Γεια σου Λου.
    Συγνώμη για την καθυστέρηση ασχολιόμουν λίγο με τα νέα κατορθώματα τηςΕΕΦυσικών σε άλλο ιστολόγιο.
    Πρωτιμώ τις πλεκτές ρίμες τηςΛου με αμετροεπείς εκφράσεις αλλά έμμετρη εκφορά
    Δεν ήξερα ότι οι Ντενίσοβαν χρωστούσαν το όνομά τους σε Διονύσιο … δεν είχα αναρωτηθεί όταν διάβαζα για αρχαιάνθρωπους.

    Ξέρεις εμείς οι των θετικών μας διαφεύγουν πολλά …μήτε ήξερα πως ο Τένισσον είχε ξανα ανακαλύψει την Οδύσσεια …
    Όσο για τις υποχθόνιες σκιές στον δικό μου καιρό ξέραμε από Βίπερ για τον Μένιππο του Λουκιανού και λίγο αργότερα μάθαμε ότι και οι Γαλάτες Αστερίξ και Οβελίξ κατέβηκαν και συμμάχησαν με τις λεγεώνες των νεκρών

  55. Το πρώτο φυστικί στον Κλοπ από το 4 …

  56. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

  57. loukretia50 said

    Mitsos!
    Τώρα δε θα τόλεγα και κομπλιμέντο! https://media.liberal.gr/showthumb.aspx?maxsize=586&img=DB940E2A-E75D-0467-3D35-9F50E03D2275.jpeg Αλλά από σένα το δέχομαι!

  58. loukretia50 said

    Και επειδή φαίνεται ότι διαρκώς ξεφεύγω απ΄τα δικά μας, νομίζω ότι στο νήμα και στους ανθρώπους που αγωνίστηκαν και υπέφεραν για μια μεγάλη ιδέα ταιριάζει αυτό :
    «…Κι εἶπα:
    Τὸ ξέρω, ναὶ ποὺ κι οἱ Θεοί Σου,
    οἱ Ὀλύμπιοι χθόνιο τώρα γίνανε θεμέλιο,
    γιατὶ τοὺς θάψαμε βαθειὰ βαθειά, νὰ μὴν τοὺς βροῦν οἱ ξένοι.
    Καὶ τὸ θεμέλιο διπλὸ στέριωσε κι᾿ ἐτριπλοστέριωσε
    ὅλο μ᾿ ὅσα οἱ ὀχτροί μας κόκαλα σωριάσανε ἀποπάνω…
    κι᾿ ἀκόμα ξέρω πὼς γιὰ τὶς σπονδὲς καὶ τὸ τάμα
    τοῦ νέου Ναοῦ π᾿ ὀνειρευτήκαμε γιὰ Σένα, Ἑλλάδα,
    μέρες καὶ νύχτες τόσα ἀδέλφια σφάχτηκαν ἀνάμεσά τους,
    ὅσα δὲ σφάχτηκαν ἀρνιὰ ποτὲ γιὰ Πάσχα…
    …………………………….
    Ἡ γῆ μας ἀρκετὰ λιπάστηκε ἀπὸ σάρκα ἀνθρώπου…»
    Πνευματικὸ Ἐμβατήριο – Άγγελος Σικελιανός

  59. Γιάννης Ιατρού said

    Δεν είδα να παίρνει θέση το μπλογκ επί καυτού 🙂 🙂 γλωσσολογικού θέματος… Θα μας προλάβει κανένας καθηγητής (ΑΕΙ) 🙄😎😋
    …η λέξη αρμός, από το αρχαίο ρήμα αραρίσκω = συνδέω, ταιριάζω μαζί (Ο ενεστώς αραρίσκω, λένε τα λεξικά, είναι νεώτερος σχηματισμός από τον β΄ αόριστο ήραρον και το [πρωτοϊνδοευρωπαϊκό] επίθημα -ίσκω). Ιδού λοιπόν μερικές: αρετή, άριστος, άρμα, αριθμός, άρθρον…

  60. loukretia50 said

    59. Τα παράγωγα όμως «άρμα» και «αρμός» δασύνονται, και ο Σταματάκος (μου!) https://html1-f.scribdassets.com/4mcxehamtc444uq4/images/179-c80b74d6f3.jpg δίνει αυτή την εξήγηση

  61. mitsos said

    @57
    Ο τόνος είναι στο προτιμώ τις ρίμες Λου
    και όχι στιν χαρακτηρισμο εκφράσεων ως αμετροεπείς ….
    Και να το πω ακόμα μια φορά για να το εκτιμήσεις :

    Δεν θα ήθελα να διαβάζω ποιητές σε εκφράσεις φειδωλούς
    μηδέ στις εκδηλώσεις τους πάντα με μέτρο εκ του ασφαλούς

    Θέλω ποιητές αμετροεπείς και υπερβολικούς,
    σαν τους αρχαίους μας, τραγικούς και κωμικούς
    Μόνο τους στίχους τους θέλω έμμετρους και μουσικούς

    (όπως αυτούς της Λου. …Σσσσσς! )

  62. loukretia50 said

    Μitsos!
    Ευτυχώς που με το μέτρο και το μέτριο δεν έχω καμία σχέση!
    Δικαιούσαι λίγο χάζεμα σε μια ενδιαφέρουσα παλιά έκδοση για παιδιά
    The Adventures of Ulysses by Charles Lamb

    https://tinyurl.com/v4japto

    (Ναι! το πέτυχα! )

    ή στο σάιτ που το περιέχει – σε μορφή σλάιντς φαίνεται πολύ καλύτερα – στο ομώνυμο κεφάλαιο
    https://www.bl.uk/20th-century-literature/articles/an-introduction-to-ulysses

  63. loukretia50 said

    Κι εδώ παίρνουμε μια ιδέα από πολύ παλιές εκδόσεις των Ομηρικών Επών σε άλλες γλώσσες
    University of Michigan
    https://www.lib.umich.edu/online-exhibits/exhibits/show/translating-homer–from-papyri/homer-in-the-vernacular
    και πιο αναλυτικά
    https://www.lib.umich.edu/online-exhibits/exhibits/show/translating-homer–from-papyri/gallery

    ακούει κανείς? μπα!

  64. Μπουρλότο said

    Δυό λόγια για τον Καιάδα… Πρόσφατα ανακάλυψα το παρόν ιστολόγιο και δεν έχω προλάβει να διαβάσω τις προηγούμενες συνέχειες του αφηγήματος του Δ. Σαραντάκου, άρα δεν ξέρω αν αποδέχεται τις ανυπόστατες κατηγορίες των χριστιανών συγγραφέων (Τατιανός, Τερτυλλιανός, Κλήμης Αλεξανδρεύς κλπ) ότι οι Σπαρτιάτες ρίχνανε τα ανάπηρα βρέφη στον Καιάδα. Αυτό δεν το λέει καμία αρχαία πηγή, είναι χριστιανική εφεύρεση. Όπως μάς βεβαιώνει ο Θουκυδίδης περιγράφοντας τον θάνατο του προδότη βασιληά Παυσανία («καὶ αὐτὸν ἐμέλλησαν μὲν ἐς τὸν
    Καιάδαν [οὗπερ τοὺς κακούργους] ἐσβάλλειν·», 1,134,4), οι Λακεδαιμόνιοι πετούσαν μόνο τους κακούργους στο βάραθρο του Καιάδα και όχι τα βρέφη.

    Και κάτι για την ετυμολογία του Καιάδα (αγνοώ αν προσπάθησε να τη δώσει στις προηγούμενες συνέχειες ο Δ. Σαραντάκος): Ο ανθέλλην Robert Beekes θεωρεί προελληνική λέξη τον «Καιάδα»,

    ενώ το φιλελληνικό Liddell-Scott λέει σαφώς ότι πρόκειται για ελληνικότατης ετυμολογίας λέξη

    Τελειώνω με την είδηση της Χρονιάς για ένα γλωσσικό ιστολόγιο όπως το παρόν: Τα GoogleBooks από την περασμένη Κυριακή 16/2 διαθέτουν για δωρεάν κατέβασμα μιά ιστορική έκδοση του Liddell-Scott (London 1869), που έχει το εξής μοναδικό προνόμιο: Επιτρέπει το ψάξιμο (search) τόσο στους ελληνικούς, όσο και στους λατινικούς χαρακτήρες!.. Σε καμία άλλη έκδοση του Liddell-Scott δεν συμβαίνει αυτό και όσοι σκαμπάζουν λιγουλάκι από ψαξίματα λέξεων θα το θεωρήσουν ανεκτίμητο δώρο. Η ταχύτητα του ψαξίματος είναι αρκετά ικανοποιητική: 300 σελίδες το λεπτό ή 100 σελίδες σε 20 δευτερόλεπτα. Μπείτε και κατεβάστε ΕΔΩ την μνημειώδη έκδοση (είναι μόλις 400 MB). Από δώ και πέρα ουδείς σχολιαστής του παρόντος ιστολογίου δικαιούται να δικαιολογεί την κάθε ανελλήνιστη παπαριά του, λέγοντας ότι δεν πρόλαβε να συμβουλευτεί το Liddell-Scott

  65. mitsos said

    @62 Λου !;
    Χάζεψα δάφορα ακόμα και με φακό γραμματοσήμων

    ο Κάρολος Προβατόπουλος για παιδιά …
    μήτε χθόνια Κίρκη μήτε ξελογιάστρες Σειρήνες πουθενά κι η Ναυσικά

    αλλά στην ίδια ηλδιεύθυνση…

    …ο άλλος ο Ιρλανδος έναν αιώνα μετά μάλλον κατάλληλο μόνο για 17 ως 67 🙂

  66. Γιάννα said

    64 (τέλος): Σάς ευχαριστώ από καρδιάς, μού κάνατε το καλύτερο δώρο που θα μπορούσα να φανταστώ και στα πιό τρελά μου όνειρα. Σε όλη τη φοιτητική μου σταδιοδρομία έψαχνα μιά έκδοση του L-S που να μπορεί να ψάχνει συγχρόνως τους λατινικούς και τους ελληνικούς χαρακτήρες και δεν εύρισκα. Το ανεκτίμητης αξίας δώρο σας θα με βοηθήσει αφάνταστα από δώ και πέρα στις φιλολογικές μου εργασίες.
    Βαθιά ευγνωμονούσα
    Γιάννα Παζαρλόγλου

  67. Μαρία said

    Ένα γιατρό, ρε παιδιά.

  68. ΓΤ said

    Ήθελα να ‘ξερα πότε θα απαλλαγούμε από διάφορα ρασονιάρικα εκκλησιόλικα χριστιανόσκυλα. Ευτυχώς, ο σιχαμένος που έλεγε «δεν θυμάμαι τι γινόταν στη Χούντα γιατί διάβαζα» έχει πεθάνει. Σειρά να πάρει ο επόμενος, τάχιστα παρακαλώ. Δυστυχώς, στην κηδεία του θα παίξει κιλλίβαντας(;), δαπάναις Εσκομπάρ Πειραιώς…

  69. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    Προφανώς ο σχολιαστής στο #66 ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ η «Γιάννα» που ευχαρίστησε προχθές τον Νίκο, ΑΛΛΑ είναι ο ίδιος σχολιαστής μ΄αυτόν που παρουσιάστηκε χθές με το ίδιο χρηστώνυμο.

    Η «Γιάννα» του #66 και η χθεσινή πρόκειται για τον γνωστό Bάτταλo… όπως γράφει και η Μαρία (#67)

    Νίκο, χρειάζεται κάθαρση! Πλαστοχρηστωνυμία 🙂 🙂

  70. Alexis said

    #67: Κάτι μου λέει ότι η Γιάννα είναι μαθήτρια της αλήστου μνήμης «Κλασικίστριας» 😂

  71. Alexis said

    #69: Έκανε τέτοια αθλιότητα πάλι ο καλικάντζαρος; 😡😡😡

  72. Alexis said

    Ας πω και δυο λόγια για τη σημερινή (χθεσινή) συνέχεια της «Χθόνιας Οδύσσειας», γιατί πρωί-πρωί με τον Buttman δεν θα πάει καλά η μέρα! 😊

    Απ’ όλα τα κείμενα του Δ.Σ. που έχουμε διαβάσει εδώ η «Χθόνια Οδύσσεια» είναι σαφώς το πιο συναρπαστικό και ενδιαφέρον σε πλοκή. Τοποθετημένο σ’ ένα τραγικό ιστορικό πλαίσιο, τον ελληνικό εμφύλιο, αυτονομείται γρήγορα από αυτό και προσφέρει μια σειρά από εντυπωσιακές εικόνες, διανθισμένες με πινελιές αρχαιολογίας, παλαιοντολογίας και σπηλαιολογίας. Η γραφή του Δημήτρη Σαραντάκου είναι όσο πρέπει περιγραφική και γλαφυρή και σε βάζει όμορφα στο κλίμα της ιστορίας, σε σημείο που σε κάποια σημεία να ζεις μαζί με τους ήρωες την περιπέτειά τους.
    Θα συμφωνήσω με τον Κιντ (#6) ότι θα γινόταν πράγματι ωραία ταινία!

    Περιμένω με ανυπομονησία το επόμενο και τελευταίο απόσπασμα…

  73. sarant said

    72 Νάσαι καλά.

    69 Ωχ, πάλι…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: