Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Η μία από τις δύο

Posted by sarant στο 9 Μαρτίου, 2020


Χτες ήταν η Μέρα των δικαιωμάτων της γυναίκας και στο γαλλικό ραδιόφωνο, που είχε αφιέρωμα στην ημέρα, άκουσα μια συνέντευξη της δημοσιογράφου Τζούλια Φόις, που μου φάνηκε ενδιαφέρουσα. Τη βρηκα και τη μεταφράζω πρόχειρα, μια και αναφέρεται σε ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα.

Η Τζούλια Φόις μόλις εξέδωσε ένα βιβλίο στον οποίο περιγράφει τον βιασμό που υπέστη σε ηλικία 23 ετών και τη δικαστική περιπέτεια που είχε -με τελικό αποτέλεσμα την απαλλαγή του κατηγορούμενου ως βιαστή της.

Το βιβλίο έχει τίτλο Je suis une sur deux, Είμαι η μία στις δύο. Ο τίτλος αποτελεί υπαινιγμό στο αποτέλεσμα έρευνας σύμφωνα με την οποία η μία στις δύο γυναίκες στη Γαλλία έχει υποστεί σεξουαλική επαφή χωρίς τη συγκατάθεσή της (rapports sexuels non consentis είναι ο γαλλικός όρος).

Το όνομά της είναι Giulia Foïs, με διαλυτικά, γι’ αυτό και προφέρεται Φόις κι όχι Φουά. Είναι άλλωστε Γαλλοϊταλίδα. Το πρωτότυπο της συνέντευξης, εδώ. Κάθε διόρθωση καλοδεχούμενη.

Μεταφράζω:

franceinfo : Αυτοπροσδιορίζεστε ως «λάθος θύμα» βιασμού, τι εννοείτε με αυτό;

Giulia Foïs : Το λάθος θύμα (mauvaise victime) βιασμού είναι το θύμα που δεν μοιάζει με την ιδέα που έχουμε σχηματίσει. Ο βιασμός είναι κάτι εντελώς αδιανόητο, δεν θέλουμε να παραδεχτούμε πως υπάρχει. Στην ανάγκη, μπορούμε να τον διανοηθούμε όταν όλα ταιριάζουν στη σωστή θέση. Αυτό που περιμένουμε από ένα θύμα, είναι να κείτεται καταγής. Και μάλιστα, να μην ξανασηκωθεί ποτέ, κυρίως αυτό.

Στο εφετείο, ο δικηγόρος μου είπε: «Θα θέλατε να είναι ακόμα πασαλειμμένη με αίμα, σπέρμα και δάκρυα;» Και στο σημείο αυτό, θα δεχτούν να σας πιστέψουν. Αν λοιπόν προσπαθήσετε να σηκωθείτε στα πόδια σας, πράγμα που έκανα εγώ διότι εκτιμούσα πως είχα δικαίωμα σε μια ζωή μετά, μια και δεν είχα κάνει τίποτα, μια και δεν ήμουν ένοχη για τίποτα, αυτό σημαίνει ένα από τα εξης δύο: ή λέτε ψέματα ή δεν ήταν και τόσο σοβαρό. Κι εγώ, θέλησα να ξανάβρω τη ζωή που ζούσα ως τότε. Κι αυτό, το πλήρωσα. Ο εισαγγελέας του εφετείου τού είπε: «Δεν μπορούμε να την κατηγορήσουμε που θέλησε να σώσει τη ζωή της εκείνο το βράδυ. Και δεν μπορούμε να την κατηγορούμε σήμερα που θελει να ζήσει καλά».

Πώς έφτασαν τα πράγματα ως την αθώωση; (acquittement)

Πολλοί παράγοντες. Έπαιξε ρόλο ότι δεν ήμουν το σωστό θύμα. Κι εκείνος δεν ήταν ο σωστός βιαστής· δηλαδή, μπορούμε να ανεχτούμε την ιδέα του βιασμού και του βιαστή εφόσον, και πάλι, μοιάζει με την ιδέα που έχουμε σχηματίσει. Η ιδέα που έχουμε σχηματίσει είναι πως ο βιαστής πρέπει να είναι κάποιος ξένος, να μην είναι σαν κι εμάς. Γιατί, αν είναι σαν κι εμάς, ίσως κι εμείς να πρέπει να κοιταχτούμε λίγο στον καθρέφτη Οπότε, θα έπρεπε ιο βιαστής να είναι κάποιος περιθωριακός.

Με ρώτησαν πολλές φορές, σύμφωνα με την καθιερωμένη διατύπωση : «Το εν λόγω άτομο είχε χαρακτηριστικά μαγκρεμπίνου;» Εγώ απαντούσα όχι, κι όμως μου ξαναέκαναν αυτή την ερώτηση δέκα φορές, είκοσι φορές, εκατό φορές. Θαρρώ πως κάτι τέτοιο θα τους βόλευε. Εκείνος όμως ήταν λευκός, οικογενειάρχης, προπονητής μιας ομάδας ποδοσφαίρου και πλήρωνε τους φόρους του. Σας ορκίζομαι ότι η φράση αυτή ακούστηκε στο δικαστήριο, λες και το γεγονός ότι πληρώνεις τους φόρους σου σε εμποδίζει να βιάζεις. Με δυο λόγια, δεν είχε το προφίλ του βιαστή. Οπότε, μια και με τον βιασμό βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τους πιο βαθιά θαμμένους φόβους μας, οπότε έχουμε τρομερή ανάγκη, επιθυμία, να πιαστούμε από σωσίβια. Και τα σωσίβια αυτά είναι τα στερεότυπα. Και στην προκειμένη περίπτωση, εγώ δεν ήμουν το σωστό θύμα κι εκείνος δεν ήταν ο σωστός βιαστής.

Κι έπειτα, είχα κι εκείνη την ανακλαστική αντίδραση, να πλυθώ αμέσως μετά, γιατί είναι κάτι που σε αηδιάζει, γιατί νιώθεις τη μυρωδιά του πάνω σου, γιατί αισθάνεσαι ακόμα τα δάχτυλά σου πάνω του, οπότε έχεις την επιθυμία να απαλλαγείς από αυτά, κι έτσι έσβησα τα ίχνη του βιασμού. Έπειτα, πιστεύω πως αυτό που είναι σημαντικό να τονίσουμε είναι πως, έτσι κι αλλιώς, μόνο το 1% των βιασμών καταλήγουν σε καταδίκη. Οπότε, για να φτάσει κανείς ως εκεί, για να αποφύγεις την αθώωση, πρέπει να ικανοποιούνται πολλές και διάφορες προϋποθέσεις.

Λέτε ότι το να υποχωρείς δεν σημαίνει ότι συγκατατίθεσαι, αλλά ότι θέλεις απλώς να σώσεις τη ζωή σου…

Giulia Foïs : Αυτό το σημείο είναι εξαιρετικά σημαντικό. Η Virginie Despentes, στο βιβλίο King Kong Théorie το είπε πολύ σωστά. Έγραψε : στην κουλτούρα μας έχουμε αγίες που προτίμησαν να πεθάνουν παρά να αποποιηθούν την αρετή τους. Όσες επέζησαν, όσες είναι ακόμα όρθιες, προφανώς σε μια δεδομένη στιγμή συνέβη κάτι που τις έκανε να μη θέλουν να πεθάνουν. Για παράδειγμα, σε ό,τι αφορά εμένα, ήξερα ότι αν συνέχιζα να φωνάζω, εκείνος, που δεν είχε κατ’ ανάγκη την πρόθεση να με σκοτώσει στην αρχή -αυτό ποτέ δεν θα το μάθουμε- θα με χτυπούσε πιο δυνατά. Κι όπως ο δικός μου πανικός τροφοδοτούσε τον δικό του, θα μπορούσε στο τέλος να με σκοτώσει.

Κι εγώ, ήμουν 23 ετών. Τα πήγαινα καλά. Η ζωή μου ήταν πολύ όμορφη και ήθελα να την ξαναβρω. Οπότε ναι, σε μια δεδομένη στιγμή έγινε το εξής ντιλ: ή ψοφάς εδώ, επιτόπου, στα 23 σου, και τελειώνουν όλα για σένα. Και δεν ξαναβλέπεις εκείνους που αγαπάς. Είτε του αφήνεις αυτό το κορμί που έτσι κι αλλιώς αποφάσισε ότι του ανήκει. Αυτός κάνει ό,τι έχει να κάνει. Και μετά, θα χρειαστεί ίσως να περάσουν χρόνια για να σταθείς ξανά στα πόδια σου, αλλά τουλάχιστον θα είσαι ακόμα εδώ. Και σε μια δεδομένη στιγμή, σταμάτησα ν’ αντιστέκομαι. Σημαίνει άραγε αυτό ότι έδωσα τη συγκατάθεσή μου στον βιασμό; Προφανώς όχι. Καθόλου δεν ήθελα αυτό που έγινε.

Αντίθετα, είχα μια ακόμα μεγαλύτερη επιθυμία, την επιθυμία να ζήσω. Αν συζητούσαμε για τον βιασμό, αν ο βιασμός δεν ήταν κάτι το αδιανόητο, θα μπορούσαμε να εγκύψουμε στο γεγονός ότι η συναίνεση πρέπει να είναι ελεύθερη και συνειδητή (libre et éclairé). Μπορούμε τάχα να υποστηρίξουμε εύλογα ότι είχα τη δυνατότητα να πω όχι ; Όταν δεν έχεις τη δυνατότητα να πεις όχι, το ναι δεν είναι αληθινό ναι, διότι δεν είναι ελεύθερη και συνειδητή συναίνεση. Και για όσες έχουν υποστεί βιασμό από τον πατέρα τους, τον αδελφό τους, το αφεντικό τους, που είναι η συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, υπάρχει μια τόσο μεγάλη ψυχολογική επιρροή που, με τον ίδιο τρόπο, δεν έχουν δυνατότητα επιλογής. Ολες θέλουμε να ζήσουμε οπότε, σε μια δεδομένη στιγμή, σταματάμε να αντιστεκόμαστε. Κι έπειτα, λέμε μέσα μας ότι μετά θα κοιτάξουμε όπως μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα.

Το κίνημα «metoo» έδωσε τη δυνατότητα να προχωρήσουν τα πράγματα, αλλά όχι και πολύ γρήγορα, ε;

Τόσο αργά, που σε πιάνει απελπισία μερικές φορές. Την επομένη της απονομής των Σεζάρ [με τη βράβευση του Πολάνσκι] έβαλα τα κλάματα. Σκέφτεσαι: μα τι χρειάζεται για να μας ακούσουν; Στην πραγματικότητα, πιστεύω ότι βρισκόμαστε σε μια στιγμή όπου δεν μπορεί κάποιος να μη λέει τίποτα για το θέμα, να μην παίρνει θέση. Τώρα πρέπει να δράσουμε. Να πούμε ότι αυτός ο κόσμος δεν μας ταιριάζει πια, μιλώ για άντρες όπως και για γυναίκες, επειδή εδώ και κάμποσο καιρό υπάρχουν και άντρες που βγαίνουν στη φόρα και αγωνίζονται μαζί μας. Και τους έχουμε ανάγκη, επειδή έχουμε ανάγκη αυτούς τους καλοπροαίρετους άντρες. Υπάρχουν εκείνοι που θέλουν να αλλάξουν τα πράγματα, αλλά υπάρχουν τεράστιες αντιστάσεις.

Η βράβευση του Πολάνσκι δείχνει πόσο δυνατές είναι αυτές οι αντιστάσεις και πόσο βαθιά έχουν ριζώσει. Με 50 χρόνια φεμινισμού δεν μπορούμε να σβήσουμε χιλιετίες αντρικής κυριαρχίας. Πρέπει κάθε φορά να επιστρέφουμε στην πρώτη γραμμή της μάχης. Κι έπειτα, το πιο σημαντικό, πρέπει να μιλάμε γι’ αυτό, διότι η σιωπή προστατεύει πάντοτε τους επιτιθέμενους. Ο βιασμός δεν είναι νομοτέλεια, ο άντρας δεν είναι βιαστής στο DNA του, η κουλτούρα του είναι που έχει κατασκευάσει αυτή τη συστηματικότητα (ce systématisme) της σεξουαλικης βίας. Κι αυτό που δομήθηκε μπορεί να αποδομηθεί, αν το προσπαθήσουμε όλες. Μπορούμε να τα καταφέρουμε, αλλά είναι αλήθεια πως μερικές φορές προχωράμε απελπιστικά αργά.

Για τη βράβευση του Ρομάν Πολάνσκι και τον θόρυβο που έγινε, μπορείτε να διαβάσετε πχ εδώ μια εξιστόρηση. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα που θέλω να αναδείξω, βέβαια.

Ίσως κάποιοι θεωρήσουν εξωφρενικό το στοιχείο που αναφέρει η συγγραφέας, ότι μόνο 1 στους 100 βιασμούς οδηγεί σε καταδίκη -δεν είναι όμως τόσο απίθανο, αν σκεφτούμε ότι η μεγάλη πλειοψηφία των βιασμών δεν καταγγέλλονται καν.

Πιο πολύ με ενδιαφέρει να φανεί το δίλημμα που τόσο παραστατικά περιγράφει η συγγραφέας: Αν η γυναίκα αντισταθεί στον βιασμό, κινδυνεύει να τη σκοτώσουν, όπως την Ελένη Τοπαλούδη. Αν φοβηθεί και δεν αντισταθεί στον βιασμό, ή, το συχνότερο, αν αντισταθεί στην αρχή και μετά φοβηθεί και σταματήσει, αυτή η συνθηκολόγηση θα θεωρηθεί συναίνεση -έχει ακουστεί πολλές φορές στο δικαστήριο. Και βέβαια, αν πάνω στην αντίστασή της χτυπήσει και τραυματίσει θανάσιμα -όπως η κοπέλα στην Κόρινθο- τον επίδοξο βιαστή της ο πέλεκυς της δικαιοσύνης θα πέσει βαρύς επάνω της.

 

165 Σχόλια προς “Η μία από τις δύο”

  1. Πάλι θα πούμε το μακρύ και το κοντό μας κυρίως άντρες, και μάλλον είμαι εγώ ο πρώτος οπότε θα πω μόνο μπράβο για τη δημοσίευση – και αυτό το (acquittement) στην παρένθεση μάλλον ξέφυγε, δεν είναι δα κανένας παράξενος όρος.

  2. rizes said

    ΓΥΝΑΙΚΑ, Η ΠΛΑΝΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.
    https://vgiannelakis.wordpress.com/2018/08/25/%ce%b7-%cf%80%ce%bb%ce%b1%ce%bd%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b8%ce%b5%ce%bf%cf%85/

  3. dryhammer said

    Καλημέρα,
    χώρια οι βιασμοί σαν αποτέλεσμα ψυχολογικής βίας ή άλλων πιέσεων (μη σωματικών) που θεωρούνται 1000% συναινετική επαφή…

    [Ας μην ανοίξουμε και το τεράστιο κεφάλαιο «Σεξ και κυριαρχία – επιβολή» γιατί εκεί υπάρχουν βιασμοί από και προς όλους]

  4. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    1 Έτσι κι αλλιώς το πρωτότυπο υπάρχει στο λινκ. Βασικά το mauvaise victime με απασχόλησε μήπως αποδοθεί αλλιώς.

  5. nikiplos said

    Δύσκολο θέμα που δεν μπορείς να μην βάλεις το θυμικό εντός της συζήτησης, οπότε έχεις κατ’ ουσίαν χάσει τη λογική ύστερα…

    Επιγραμματικά:

    α. Ο θύτης να επωμίζεται το κόστος της θεραπείας του θύματος, τουλάχιστον για τρία χρόνια κατόπιν της καταδίκης του με δήμευση περιουσίας κλπ, να τα χρωστάει στο κράτος κλπ
    Πιστεύω είναι ζωτικότερο και πιο ουσιαστικό, από την απλή διαπόμπευσή του. Κοινώς «καλό παιδί, από καλή οικογένεια» αλλά πλήρωνε τώρα…

    β. Δεν πιστεύω πως ένα θύμα βιασμού, ή ό,τι άλλο πραγματικά ξεπερνάει ποτέ κάτι…

    Μια συντεταγμένη και πολιτισμένη κοινωνία έχει την θανατική ποινή, την οποία βλέπω ως προσήκουσα για πολλές περιπτώσεις…
    Για τον βιασμό, όπως στην περίπτωση Τοπαλούδη, πιστεύω πως χωρίς δίκη, να τους φουσκώσουν υποχρεωτικά τα βυζιά με γυναικείες ορμόνες στους βιαστές και στη συνέχεια να εγκλειστούν σε φυλακές στο Ιράν, σε βαρυποινίτες, τουλάχιστον για τρία χρόνια…
    Μετά μπορούν να ξανααντιμετωπίσουν τον έξω κόσμο από την προσήκουσα οπτική γωνία… Εναλλακτικά φυσικά θα μπορούσαν να επιλέξουν την προκλητή μόνιμη στείρωση και μόνιμη ανικανότητα.
    Όλα τα άλλα κατά τη γνώμη μου είναι υποδεέστερα και μακριά από οποιοδήποτε κοινό περί δικαίου αίσθημα…

  6. nikiplos said

    Στα φοιτητικά μου χρόνια, είχα για λίγο καιρό σχέση με μια ευειδέστατη και ιδιαίτερα καλλίπυγο κοπέλα, η οποία δεν ανταποκρινόταν με κανέναν τρόπο στο κρεβάτι. Νέκρωνε και είτε πήγαινες με αυτήν είτε με μια κούκλα ήταν το ίδιο και το αυτό… Μετά από καιρό μου αποκάλυψε πως ήταν συστηματικό θύμα βιασμού από τον πατέρα της, τον βιολογικό, τον οικογενειάρχη κλπ. Επίσης την είχε βιάσει και ο εξ αγχιστείας θείος της, όλα αυτά στα 11 και 12 της χρόνια, που είχε αποκτήσει κανονικό σωματότυπο γυναίκας. Όλα αυτά σε έναν πολύ κλειστό και πολύ συντηρητικό οικογενειακό κύκλο. Η σχέση τελείωσε σύντομα, το κορίτσι αυτό ούτε βρήκε ούτε έκανε ποτέ οικογένεια… Μέχρι πρόσφατα ήταν μόνη της, που την είχα δει… Ωραία, ευειδής, αλλά μόνη…

  7. Aghapi D said

    Αντιγράφω το πώς διαιωνίζεται το πλαστό προφίλ του βιαστή από ιστοστελίδα που υποστηρίζει, μεταξύ άλλων, και το εξωφρενικό ότι για τη «δημιουργία» τών βιαστών φταίνε οι μανάδες τους

    (από http://dikepsy.gr/index.php?view=view_article&option=news&item=1532024889&lang=el)

    Μελέτες περιπτώσεων αλλά και έρευνες με μεγάλα δείγματα έχουν δείξει ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ατόμων που έχουν διαπράξει σεξουαλικά εγκλήματα έχουν μεγαλώσει σε ιδιαίτερα τραυματικά περιβάλλοντα. Η σωματική, συναισθηματική ή σεξουαλική κακοποίηση διαμόρφωσε ριζικά την προσωπικότητα τους, η οποία χαρακτηρίζεται από σκληρότητα, αναισθησία, καθώς και έλλειψη στοργής, ενσυναίσθησης και ενοχής. Οι άνθρωποι αυτοί είναι συναισθηματικά αποκομμένοι από τον πόνο των άλλων, ενώ αρκετοί από αυτούς εμφανίζουν χαρακτηριστικά ψυχοπαθητικής προσωπικότητας.

    Φυσικά αλλού υποστηρίζονται – και είναι πιο βάσιμα – άλλα
    Ακολουθούν παραδείγματα

    Αντιγράφω από:
    https://www.huffingtonpost.gr/2017/11/03/diethnes-libya-o-viasmos-stous-andres-ginetai-sistimatika-os-meso-polemou_n_18455828.html

    «Σε διαχωρίζουν για να σε υποτάξουν», είπε ο Αχμέντ, ο οποίος βρισκόταν κρατούμενος σε φυλακές για τέσσερα χρόνια, στους ανακριτές.« “Υποτάξτε τους άνδρες”, είναι η έκφραση ώστε να μην ξανασηκώσουν ψηλά το κεφάλι. Και βιντεοσκοπούν όλη τη διαδικασία με το κινητό τους τηλέφωνο».
    …..
    Σε έναν άλλο καταυλισμό στην Τρίπολη, η Φαθία είπε ότι οι γυναίκες δεν εξαιρούνται, περιγράφοντας πως όλη η οικογένειά της κακοποιήθηκε, με τους άνδρες να είναι σκοπίμως στοχευμένοι. «Το χειρότερο πράγμα που έκαναν, είναι να με βιάσουν μπροστά στον μεγάλο μου γιο. Από τότε δεν μου μιλάει», είπε η Φαθία.

    Επίσης από: https://omniatv.com/853445581

    «Ο βιασμός είναι ένα ταξίδι εξουσίας – μια πράξη επιθετικότητας και μια πράξη περιφρόνησης» σύμφωνα με τον ορισμό των Julia και Herman Schwendinger. Ένα ταξίδι που διανύει οδυνηρά το αόρατο σπιράλ της βαρβαρότητας, αφήνοντας πίσω ανθρώπινα ναυάγια. Σμπαραλιασμένες προσωπικότητες που έχουν υποστεί μια οριακή εκδοχή αντικειμενοποίησης των εαυτών τους, αχνίζουν φόβο και ντροπή γιατί, στον αξιακό κώδικα του αστυνομικοδικαστικού συμπλέγματος, φταίνε (…)
    Δεν υπάρχει άλλο έγκλημα που να μετατοπίζει τόσο ριζικά και εξόφθαλμα την ευθύνη από το δράστη στο θύμα. Το καταδεικνύουν οι στατιστικές της ατιμωρησίας, καθώς το ποσοστό των καταδικών κυμαίνεται μόλις σε 2-3%. Οι τίτλοι των εφημερίδων για τα «παιδιά από τις καλές οικογένειες» και τα χολερικά υπονοούμενα που επισείουν ηθική απαξία στα θύματα (…)
    Σύμφωνα με έρευνα του Οργανισμού Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, 9 εκατομμύρια γυναίκες στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν υποστεί βιασμό. Κι αυτές είναι μόνο οι επίσημες καταγραφές, γιατί γνωρίζουμε καλά ότι πολλοί βιασμοί δεν καταγγέλλονται εξαιτίας του στιγματισμού που επιφέρουν.

    η εν λόγω έρευνα βρίσκεται εδώ https://www.osce.org/secretariat/413237?download=true

    Και από: https://www.amnesty.gr/news/articles/article/22083/ypomnima-sti-dimosia-diavoyleysi-gia-ton-nomiko-orismo-toy-viasmoy-stin

    Ήδη από το 2003 το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κατέστησε σαφές ότι: «Οι θετικές υποχρεώσεις των Κρατών Μελών κατά τα άρθρα 3 και 8 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου θα πρέπει να θεωρηθούν ότι απαιτούν την ποινικοποίηση και αποτελεσματική δίωξη οποιασδήποτε μη συναινετικής σεξουαλικής πράξης, συμπεριλαμβανομένης εκείνης που υπάρχει απουσία αντίστασης από το θύμα» (…)
    Ειδικότερα, στο άρθρο 36, παράγραφος 2, η Σύμβαση αναφέρει: «Η συναίνεση πρέπει να παρέχεται εκουσίως , ως αποτέλεσμα της ελεύθερης βούλησης του ατόμου, η οποία αξιολογείται στο πλαίσιο των περιστάσεων». Ωστόσο, ΜΟΝΟ ΟΧΤΩ ευρωπαϊκά κράτη έχουν ενσωματώσει την συγκεκριμένη αλλαγή στο νομοθετικό τους πλαίσιο: το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ιρλανδία, το Λουξεμβούργο, η Γερμανία, η Κύπρος, το Βέλγιο, η Ισλανδία και η Σουηδία.

  8. Γς said

    Συντονιστείτε. Σε λίγο στο ΜΕΓΑ ο Πειραιώς Σεραφείμ για τον Ιό την Θεία Κοινωνία κλπ

  9. Πέπε said

    Καλημέρα.

    Οδυνηρό, ακανθώδες θέμα, που ως κοινωνία συνολικά, ελάχιστα το έχουμε κοιτάξει στα μάτια.

    Άκουγα κάτι αφηγήσεις, που ηχογραφήθηκαν τη δεκαετία ’50 σε ελληνικά χωριά (μάλλον ως δείγματα διαλεκτικής ομιλίας), με θέμα τις απαγωγές. Σε δύο από αυτές, ο νέος κλέβει μια νέα που δεν τον θέλει, με τη βοήθεια των φίλων του. Τη μία φορά μάλιστα είχαν μπουκάρει με τα όπλα. Την παίρνουν σηκωτή, αυτή αντιστέκεται. Ένας φίλος ρίχνει την ιδέα: δεν κάθεστε εδώ (στις ερημιές του βουνού νυχτιάτικα) να κάνετε τη δουλειά, να δεις μετά πώς θα θέλει να ακολουθήσει; (Χάχανα από τον αφηγητή.) Η κοπέλα φυσικά δε θέλει. Στη μία αφήγηση, την απειλούν ότι θα την κρατάνε οι φίλοι με το ζόρι, οπότε «πείθεται», τους αφήνουν λίγο παράμερα, αλλά κάθε τόσο ξεπροβάλλει κι από ‘νας φίλος και λέει «πώς πάει, αργείτε ακόμη;» (χάχανα από τον αφηγητή). Στην άλλη, όντως την κρατάνε, ο ένας από το ένα χέρι, ο άλλος από το άλλο, ο τρίτος από το ένα πόδι, κι ο τέταρτος ντρεπότανε (χάχανα από τον αφηγητή), αλλά και πάλι η κοπέλα χτυπιόταν, οπότε τελικά της στριμώχνουν την κεφαλή ανάμεσα σε κάτι βράχια. Τελειώνει αυτό, συνεχίζουν τη φυγή, η κοπέλα πράγματι ακολουθεί με την όρεξή της (σύμφωνα με τον αφηγητή). Γίνονται οι γάμοι, η οικογένεια της νύφης έχει κάποιες ενστάσεις που προ τετελεσμένου παρακάμπτονται (πουθενά δεν αναφέρεται να είπαν «γιατί το έκανε αυτό ο γαμπρός;»), και η μία ιστορία, αυτή που την κρατούσαν τέσσερις, καταλήγει «και τώρα είναι πέντε χρόνια παντρεμένοι και, να φανταστείς, ακόμα τσακώνονται!». Σημειωτέον ότι σ’ αυτή την ιστορία ούτε ο γαμπρός ήθελε τη νύφη, τα χωράφια της ήθελε. Στην άλλη ιστορία την ήθελε, αλλά δεν τον ήθελε εκείνη, ενώ αρχικά τον προξένευαν με την αδερφή της που ήταν γεροντοκόρη.

    Όλα αυτά, που συνέβησαν στους παππούδες ή τους γονέους μας, ο αφηγητής τα παρουσιάζει λίγο πολύ ως ευτράπελα που γίνονται στο χωριό του. Αναφέρεται φυσικά ο τόπος όπου συνέβησαν, αλλά δε νομίζω ότι έχει μεγάλη σημασία – λίγο πολύ σ’ όλη την Ελλάδα παρόμοια σκέφτονταν και έπρατταν, πιστεύω.

    _____________________

    Μία από τις δύο; Θα έλεγα μάλλον μία στις δύο. Το «από» παραπέμπει σε σύνολο (ήταν δύο γυναίκες, και στη μία συνέβη κάτι… – εδώ δεν είναι δύο, 1/2 είναι το ποσοστό).

  10. Alexis said

    Τεράστιο θέμα… Και δύσκολο…

    Έχουν ειπωθεί τόσα πολλά (και εδώ) για τον βιασμό και για το συναφές θέμα «γυναικοκτονία» που δεν ξέρω τι να προσθέσω. Κι αν έχει νόημα…

    Αυτό που έχω να προσθέσω είναι μόνο τούτο: το υπάρχον νομικό πλαίσιο είναι κατά τη γνώμη μου υπερβολικά επιεικές για τον θύτη και υπερβολικά εξευτελιστικό για το θύμα. Τάσσομαι αναφανδόν υπέρ της αυστηροποίησης της νομοθεσίας, με εξοντωτικές ποινές για τους βιαστές, χωρίς δυνατότητες αναστολής, πρόωρης αποφυλάκισης και λοιπών δικονομικών τερτιπιών

  11. […] Χτες ήταν η Μέρα των δικαιωμάτων της γυναίκας και στο γαλλικό ραδιόφωνο, που είχε αφιέρωμα στην ημέρα, άκουσα μια συνέντευξη της δημοσιογράφου Τζούλια Φόις, που μου φάνηκε ενδιαφέρουσα. Τη βρηκα και τη μεταφράζω πρόχειρα, μια και αναφέρεται σε ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα. Η Τζούλια Φόις μόλις εξέδωσε ένα βιβλίο στον οποίο περιγράφει τον βιασμό που… — Weiterlesen sarantakos.wordpress.com/2020/03/09/women-5/ […]

  12. Παναγιώτης Κ. said

    «Με ρώτησαν πολλές φορές, σύμφωνα με την καθιερωμένη διατύπωση : «Το εν λόγω άτομο είχε χαρακτηριστικά μαγκρεμπίνου;» Εγώ απαντούσα όχι, κι όμως μου ξαναέκαναν αυτή την ερώτηση δέκα φορές, είκοσι φορές, εκατό φορές. Θαρρώ πως κάτι τέτοιο θα τους βόλευε».
    Στον τρόπο αυτό βλέπω μια περίεργη αντίληψη περί κοινωνικής συνοχής που έχουν οι δικαστές. Μάλλον έχει να κάνει με τις εντολές και τον έλεγχο που δέχονται από τους προϊσταμένους τους. Γιαυτό και πολλές φορές η απόφαση που βγάζουν βρίσκεται σε αντίθεση με το κοινό περί δικαίου αίσθημα.

    «Ο βιασμός δεν είναι νομοτέλεια, ο άντρας δεν είναι βιαστής στο DNA του, η κουλτούρα του είναι που έχει κατασκευάσει αυτή τη συστηματικότητα (ce systématisme) της σεξουαλικης βίας. Κι αυτό που δομήθηκε μπορεί να αποδομηθεί».
    Είναι και δική μου πεποίθηση η άποψη αυτή.
    Αυτό που εκδηλώνεται ως βιασμός δεν είναι απλά μια έξαρση της λίμπιντο του αρσενικού. Είναι το αποτέλεσμα της κουλτούρας του «γ@μ@ω και δέρνω» που βρίσκει έδαφος σε μια κατηγορία ανδρών και μάλιστα όχι χαμηλού «μορφωτικού» επιπέδου.

    Διάολε! Πώς απολαμβάνεις κάτι που το κάνεις βίαια προκαλώντας πόνο και θλίψη;

  13. Δύσκολο θέμα και συγχρόνως απεχθές. Θέλει πολύ κουράγιο η βιασθείσα να μιλά για τον βιασμό της σαν να πρόκειται για τον βιασμό κάποιας άλλης αλλά δεν παύει να είναι η άποψη της μιας πλευράς- αναφέρομαι σε βιασμό ενηλίκων.
    Οπως η σιωπή θεωρείται συγκατάθεση, έτσι και η αμφιβολία είναι υπέρ του κατηγορουμένου, αυτό δικαιολογεί τις αποφάσεις των δικαστών στις μη ξεκάθαρες περιπτώσεις κι αυτό ενθαρρύνει τους έχοντες τέτοιες τάσεις.
    Η ισοτιμία μεταξύ των δύο φύλων είναι πρόσφατη νομικά, μέχρι να επιδράσει αυτό στην κοινωνία νομίζω πως απαιτούνται λίγοι αιώνες ώστε να ξεχαστούν παροιμίες του τύπου «λέγε,λέγε το κοπέλι, κάνει την κυρά και θέλει» και να επικρατήσει μόνο η συναίνεση.

  14. atheofobos said

    Προφανώς κανένας φυσιολογικός άνδρας δεν έχει ποτέ του καμία παρόρμηση να βιάσει μια γυναίκα.
    Αυτή όμως η ιστορία που κρατάει εδώ και 43 χρόνια με την ιστορία του «βιασμού» μιας 13χρονης από τον Πολάνσκι από την αρχή μου έδωσε την εντύπωση ότι κατασκευάστηκε και συνεχίζει να διατηρείται στην δημοσιότητα λόγω του ότι είναι διάσημος, παρά το γεγονός ότι και η τότε 13χρονη έχει ζητήσει να κλείσει το θέμα παίρνοντας σήμερα το μέρος του Πολάνσκι.
    Αντιγράφω από εδώ:
    https://www.protagon.gr/themata/roman-polanski-gia-panta-enoxos-44342007843
    Στο αυτοβιογραφικό βιβλίο της, «The Girl: A Life in the Shadow of Roman Polanski», η Γκάιμερ σκαλίζει αυθόρμητα (και με μπόλικη αθωότητα) τις αναμνήσεις της από το 1977, μια εποχή με πολύ διαφορετική κουλτούρα από τη σημερινή, όταν ακολούθησε τον Ρομάν Πολάνσκι στη βίλα του Τζακ Νίκολσον (που έλειπε σε ταξίδι), για μια σέξι φωτογράφιση για τη γαλλική έκδοση της Vogue, χωρίς να αφήνει στο απυρόβλητο την οικογένειά της.
    Τόσο η μητέρα της, μια φιλόδοξη ηθοποιός, όσο και ο πατριός της, ο οποίος πούλαγε διαφημίσεις για ένα περιοδικό που λεγόταν Marijuana Monthly, έπαιρναν συστηματικά ναρκωτικά. Και μπορεί να μην κατηγορεί σε καμία περίπτωση τη μητέρα της ότι την προωθούσε σε πορνεία, θυμάται όμως ότι η μαμά της έλεγε στις κόρες της να επιδιώκουν να πάνε σε audition «με κάθε τρόπο». (Παρεμπιπτόντως σας καλώ να σκεφτείτε: αν είσαστε εσείς οι γονείς μιας έφηβης θα την αφήνατε ολομόναχη με τον φωτογράφο σε μια βίλα του Χόλιγουντ;)
    Καμιά 10ρια χρόνια πριν η καριέρα του Τζέρι λι Λούις είχε επίσης καταστραφεί όταν πηγαίνοντας στην Αγγλία οι δημοσιογράφοι διαπίστωσαν πως η γυναίκα του ήταν μόνο13 ετών, γεγονός τότε αποδεκτό για τον Νότο των ΗΠΑ.

  15. ap8938 said

    συγκλονιστική αφήγηση και τεράστιο θέμα. παρότι δεν θα ήθελα να ξεστρατίσουμε σε μεταφραστικά θέματα, δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό να προτείνω το «αβίαστη συναίνεση» αντί του «φωτισμένη συναίνεση».

  16. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    15 Καλά κάνεις και το προτείνεις και έχεις δίκιο. Δεν μου άρεσε αυτό που έχω βάλει, αλλά είχα κολλήσει.

    14 Συμφωνώ με τις ενστάσεις

    9τέλος Σκέτος τίτλος Η μία στις δύο δεν μου άρεσε.

  17. Avonidas said

    Καλημέρα.

    Από πού να ξεκινήσει και να τελειώσει κανείς… Θα σχολιάσω λίγο αυτό:

    Κι έπειτα, είχα κι εκείνη την ανακλαστική αντίδραση, να πλυθώ αμέσως μετά, γιατί είναι κάτι που σε αηδιάζει […] κι έτσι έσβησα τα ίχνη του βιασμού.

    Δεν μπορώ ούτε καν να φανταστώ την ψυχολογική αγωνία του να είσαι (στην κυριολεξία) το σώμα του εγκλήματος, και να πρέπει να φερθείς με ιατροδικαστική ψυχρότητα στον ίδιο σου τον εαυτό. Κι εδώ εμφανίζεται ένα ακόμη τρομερό δίλημμα, ένα «κορώνα κερδίζω/γράμματα χάνεις»: αν φερθείς ενστικτωδώς σαν άνθρωπος, θα σβήσεις τα ίχνη του εγκλήματος και μαζί την πιθανότητα δικαίωσης· αν φερθείς ψυχρά, όπως απαιτεί η περίσταση, θα θεωρηθείς – πέραν κάθε λογικής – ύποπτος σκευωρίας.

    Αυτό δεν αφορά μόνο τους βιασμούς, αλλά σχεδόν κάθε υπόθεση κακοποίησης. Θυμίζω την υπόθεση, πέρσι το καλοκαίρι, του βοηθού μάγειρα στην Κέρκυρα που κατήγγειλε τη βάναυση κακοποίησή του στο εστιατόριο του Μποτρίνι, και την αηδή απόπειρα γελοιοποίησης του περιστατικού από πολλά μπουμπούκια, με πρώτο τον Μποτρίνι (και δεύτερο τον έτερο εθνικό τηλεσέφ μας). Ακούσαμε τότε για «συνδικαλιστή» που «επιδεικνύει» τα τραύματά του, λες κι αυτό είναι παράδοξο ή κατακριτέο, με το υπονοούμενο ότι μεγαλοποιεί την κατάσταση και θέλει να δημιουργήσει εντυπώσεις (δηλαδή, η εναλλακτική υπόθεση είναι ότι αυτοτραυματίστηκε; ).

    Μοιάζει δηλαδή να μην κατανοεί πολύς κόσμος ότι η ενοχή είναι κάτι που πρέπει να αποδειχθεί στο νομικό μας σύστημα (και πολύ ορθά, κι έτσι πρέπει να είναι), κι ότι αυτό μπορεί να γίνει μόνο με τεκμήρια και πειστήρια. Κι αντί να εθαρρύνουμε και να δείχνουμε κατανόηση στα θύματα που διευκολύνουν το έργο της Δικαιοσύνης, τους κάνουμε από πάνω δίκη προθέσεων και πλακίτσα.

  18. loukretia50 said

    15. θα προτιμούσα «ξεκάθαρη» , αν και το αβίαστη ταιριάζει επίσης.

  19. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

  20. leonicos said

    Θυμάμαι,
    αλήθεια το λέω, θυμάμαι
    από το άρθρο του Ήλιου για τον βιασμό

    δύο στοιχεια

    α) ότι αν κατά τη διάρκεια του βιασμού το θύμα φανεί ότι τον απολαμβάνει, π.χ. αν κάνει οργασμό, αυτ΄ΔΕΝ σημαίνει ότι συγκατατέθηκε.
    β) επί υπάνδρου ζευγους, δεν νοείται βιασμος της αυτού γυναικό ςυπό του συζύγου

    Σχολιάζοντας τα παραπάνω:

    Εάν ακοα και αν κανει οργασμό, δεν νοείται ποτι συγκατατ΄θηκε, ασφαλώς το ίδιο θα ισχύει ακόμα και αν έπαψε ν’ αντιστέκεται

    Δεύτερον: Νομίζω, στην πραγματικότητα είμαι σίγουρος αλλά το λέω μήοως και κάνω λάθος, ότι στον νόμο περί ισότητας του ΠΑΣΟΚ (κάτι κάνανε κι αυτοί στην αρχή) απαλείφθηκε η δεύτερη διάταξη. Δηλαδή απαιτείται συναίνεση της γυναίκας ακομα και μέσα στον γάμο.

    Απλά: σύμφωνα με την παλιά διάταξη, μια γυναίκα δεν μπορούσε να καταγγείλει τον σύζυγό της για βιασμό.
    Σήμερα, μπορεί

  21. Pedis said

    Πολύ ενδιαφέρον. Συγχαρητήρια για την επιλογή.

    Να δούμε αν θα εμφανιστούν τα συνήθη δήθεν μετριοπαθή και *φωτισμένα* και *συνειδητά* σχόλια όπου το φταίξιμο στην τελική πέφτει στο θυμα … τη βιασμένη, τον πρόσφυγα, τα παιδιά-ασπίδες κλπ.

    Α προπό, έγραψα φωτισμένα …

    το libre et éclairé

    δεν μου πάει ως «ελεύθερα και φωτισμένα» που επέλεξες, αλλά έχει τη σημασία του «ελεύθερα και συνειδητά». Πλιιζ χεβ ε σεκοντ λουκ εντ λετ μι νόου.

  22. Pedis said

    δεν είχα φρεσκάρει, ειδα ότι μετέτρεψες σε ελέυθερη και αβίαστη, Δεκτόν.

  23. leonicos said

    3 Dryhammer

    Εννοείς ότι με βιάζει η Φωτεινή;

    Ολαλα! Θα την καταγγείλω

  24. Avonidas said

    #14. Το «ήταν άλλες εποχές» σαν ελαφρυντικό για βιασμό (έστω και βιασμό με αυτάκια) έχει τα όριά του. Ειδικά όταν μιλάμε για τη δεκαετία του ’70 κι όχι για την Εποχή του Χαλκού.

    Από κει και πέρα, δεν καταλαβαίνω με ποια λογική η συμπεριφορά κι οι ευθύνες της μητέρας και του πατριού της απαλλάσσουν τον Πολάνσκι από τη δική του καταφανή ευθύνη. Αν είναι μια φορά προβληματικό το «κι εσύ δεν ήθελες;» στις υποθέσεις σεξουαλικής παρενόχλησης κατά ενηλίκων γυναικών από παράγοντες του Χόλυγουντ, είναι εκατό φορές πιο προβληματικό να συζητάμε για δήθεν συναίνεση που δόθηκε από τους γονείς του θύματος, όταν το θύμα το ίδιο ήταν ανήλικο και συνεπώς ανίκανο να δώσει συναίνεση.

    Και βέβαια, το «η ίδια ζητά να κλείσει η υπόθεση» δεν είναι κανενός είδους απαλλαγή ή απόδειξη ότι δεν συνέβη βιασμός. Νομίζω η συνέντευξη της Φόις το ξεκαθαρίζει επαρκώς: δεν νοείται ελεύθερη απόφαση κάτω από τέτοιες συνθήκες, όταν υπάρχει τέτοια ασυμμετρία ισχύος ανάμεσα στους θύτες και τα θύματα.

  25. Avonidas said

    #21. το libre et éclairé

    δεν μου πάει ως «ελεύθερα και φωτισμένα» που επέλεξες, αλλά έχει τη σημασία του «ελεύθερα και συνειδητά».

    Κι εγώ το ίδιο ήθελα να σχολιάσω. Το éclairé εδώ μάλλον αντιστοιχεί στο αγγλικό informed [consent]. Εγώ θα το απέδιδα «ελεύθερη και ενήμερη συναίνεση». Όπου το «ελεύθερη» σηματοδοτεί την απουσία καταναγκασμού, και το «ενήμερη» την ικανότητα του υποκειμένου να συναινέσει, έχοντας γνώση και αντίληψη σε τι συναινεί (άρα δεν είναι ανήλικο, αναίσθητο ή με διανοητικά προβλήματα).

  26. EΦΗ - ΕΦΗ said

    20τέλος Λεώνικος
    Ναι, ο συζυγικός βιασμός είναι κακούργημα (τιμωρείται με κάθειρξη),άρθ.336 παρ.1 του Π.Κ. Αντικαταστάθηκε με το άρθρ 8 παρ.1 του ν. 3500/2006 με το οποίο απαλήφθηκε ο αρχικός όρος *εξώγαμη* (συνουσία ή ασελγή πράξη)

  27. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    μπράβο Νίκο που έβαλες αυτό το άρθρο.

  28. Pedis said

    Νίκιπλε, τις ποινές με ρέγουλα … θα σου τύχει κανείς παιδόφιλος στο δικαστήριο και δεν θα μπορείς να εφαρμόσεις την αρχή της αναλογικότητας …

  29. sarant said

    25 Kατόπιν ωρίμου σκέψεως θα διαλέξω το «συνειδητός»

  30. Dong-ho Spiros Merimanis said

    μια και το ζητάς νά μερικά διορθώματα, που δε διορθώνουν λάθη. η Guilia Foïs μιλάει τα περιληπτικά παριζιάνικα γαλλικά
    ο δικηγόρος μου είπε: = ο δικηγόροςμου είχε:πει
    αυτό σημαίνει ένα από τα εξης δύο = έν’ απ’ τα δυο
    Κι εγώ, θέλησα να ξανάβρω τη ζωή που ζούσα ως τότε = Κι εγώ, θέλησα να ξανάβρω την ως τότε ζωήμου
    Κι αυτό, το πλήρωσα = Κι αυτό, μ’ έκαναν να το πληρώσω
    Πολλοί παράγοντες = ένα σωρό πράγματα [Πολλοί παράγοντες θα μεταφραζόταν αν έλεγε de nombreux facteurs]
    Έπαιξε ρόλο ότι δεν ήμουν το σωστό θύμα = Έπαιξε ρόλο το ότι δεν ήμουν το σωστό θύμα [νομίζω ότι η ονοματική φράση απαιτεί άρθρο]
    Οπότε, για να φτάσει κανείς ως εκεί, για να αποφύγεις την αθώωση = Οπότε, για να φτάσεις ως εκεί, για ν’ αποφύγεις την αθώωση

  31. leonicos said

    16

    14 Συμφωνώ με τις ενστάσεις

    Ντάξει! Σπουδαίος σκηνοθέτης, ευφυής άνθρωπος αλλά σκατόφατσα και πρόστυχος

    Αν η τέχνη είναι αντανάκλαση της κοινωνίας

    Χ μέσα Πολυχρόνη που δε γίναμε ευζώνοι

  32. μήτσκος said

    Όσο και να μου πλακώνει την καρδιά το συγκεκριμένο θέμα, δεν μπορώ να βρω άλλη λύση, εκτός από το να προσπαθήσω να αναθρέψω σωστά τους γιούς μου.

    Η καταδίκη προϋποθέτει αποδεικτικά στοιχεία. Αν το θύμα οικειοθελώς προσπαθήσει και καταφέρει να σβήσει τα ίχνη του βιασμού, πώς μετά να αποδειχτεί η πράξη στο δικαστήριο;

    Θέλουμε να αρκεί ο λόγος του θύματος για μια καταδίκη; Δηλαδή όποιος κατηγορηθεί για βιασμό να είναι αυτομάτως ένοχος;
    Ή μήπως θέλουμε τα κριτήρια να είναι πιο χαλαρά ειδικά για τις περιπτώσεις βιασμού, π.χ. να αρκούν αποχρώσες ενδείξεις;

    Δεν έχω τις απαντήσεις, ούτε ξέρω τις λεπτομέρειες της συγκεκριμένης περίπτωσης.

  33. Alexis said

    #21: Να δούμε αν θα εμφανιστούν τα συνήθη δήθεν μετριοπαθή και *φωτισμένα* και *συνειδητά* σχόλια όπου το φταίξιμο στην τελική πέφτει στο θυμα … τη βιασμένη, τον πρόσφυγα, τα παιδιά-ασπίδες κλπ.

    Μην τρολάρεις.
    Τέτοια σχόλια για το θέμα του βιασμού «όπου το φταίξιμο στην τελική πέφτει στο θύμα» εγώ δεν θυμάμαι να έχουν γίνει εδώ μέσα. Απλώς την προηγούμενη φορά που συζητήθηκε το θέμα είχαν γίνει και κάποια «περίεργα» (κατά τη γνώμη μου) σχόλια περί «βιασμού ή κακοποίησης ανδρών από γυναίκες» ή κάπως έτσι τέλος πάντων…

    Άσχετο: Το βίντεο του αγρότη που ψεκάζει μετανάστες προκάλεσε την έντονη αποδοκιμασία ακόμα και από το «Μαρινάκειο» in.gr που το χακτήρισε αθλιότητα

  34. leonicos said

    Θεωρώ απαράδεκτη έλλειψη αυτοελέγχου το να σκουντήσεις κάποιον με σκοπό να τον μειώσεις. Όχι να τον χτυπήσεις ή να τον βιάσεις.

    Και αυό δεν αποτελει αρχή που πρέπει να ακολουθείς ή νόμο που οφείλεις να υπακούς αλλά υποστασιακή θέση, που την έχεις ή δεν την έχεις.

    Δεν διδάσκεται και δεν αποκτάται μετά τα 5.

  35. leonicos said

    26 Εφη που είπες

    Ευχαριστώ. Κάτι θυμόμουνα απλώς, επειδή δεν με είχε απασχολήσει στο περιβάλλον μου κανενός είδους βιασμός

  36. Pedis said

    Περίπτωση του Gabriel Matzneff (παραθέτω για ευκολία βικι, δεν εγγυώμαι για το περιεχόμενο)

    https://en.wikipedia.org/wiki/Gabriel_Matzneff

    όπου, λένε, εγώ δεν έχω διαβάσει τα βιβλία του, περιέγραφε συστηματικά τις εμπειρίες του ως παιδόφιλου και δεν έκρυβε, αντίθετα περηφανευόταν, τα πάθη του στα παιδικά πορνεία της Νοτιο-ανατολικης Ασίας;

    Και έχαιρε επί χρόνια την υποστήριξη και την κάλυψη από μεγάλους εκδότες και ανθρώπους με δύναμη και μέσα στη δημόσια ζωή της Γαλλίας και μέχρι ενός χρονικού σημείου ακόμη και του Μιττεράν …

  37. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    24 Αβο Η «ελεύθερη βούληση», καλύπτει και την περίπτωση ακούσιας κατανάλωσης ουσιών.

    26 διορθ. απαλείφθηκε

  38. dryhammer said

    20β. Πρέπει τότε να είχε γίνει, γιατί θυμάμαι μια γελοιογραφία του Κυρ, με το ζευγάρι να βγάζει από το συρτάρι του κομοδίνου, μια δήλωση του Ν 105 προ της πράξεως… (καλού κακού).

  39. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  40. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Η Σύμβαση της Κων/πολης
    Άρθρο 36- Σεξουαλική βία συμπεριλαμβανομένου του βιασμού

    Click to access Convention_violence-against-women_2011_el_edited.pdf

    Η Σύμβαση αυτή επικυρώθηκε στην Ελλάδα με νόμο του κράτους τον Μάρτιο του 2018, χωρίς ωστόσο να τροποποιήσει αναλόγως τον νομικό ορισμό του βιασμού.
    https://www.amnesty.gr/stories/22019_xoris-synainesi-einai-viasmos

  41. Avonidas said

    #37. Η «ελεύθερη βούληση», καλύπτει και την περίπτωση ακούσιας κατανάλωσης ουσιών.

    Η έγκυρη συναίνεση έχει δύο σκέλη: 1) απουσία καταναγκασμού, και 2) αντίληψη της κατάστασης

    η κατανάλωση ουσιών ακυρώνει τη συναίνεση όχι επειδή δημιουργεί καταναγκασμό, αλλά επειδή δεν είσαι σε θέση να αντιληφθείς τι συμβαίνει και να δώσεις συναίνεση. Το αν επέλεξες να καταναλώσεις ουσίες που επηρεάζουν την αντίληψη/κρίση σου, ή το έκανες παρά τη θέλησή σου/εν αγνοία σου, είναι ένα ξεχωριστό θέμα και στοιχειοθετεί ένα ξεχωριστό αδίκημα (καταναγκασμό ή δόλο, αναλόγως των περιστάσεων).

    Για παράδειγμα, αν ένας άντρας μεθύσει ή ναρκώσει μια γυναίκα, προκειμένου να κάνει σεξ μαζί της, έχουμε δόλο και κατόπιν βιασμό. Αλλά ακόμη κι αν μια γυναίκα επιλέξει ελεύθερα να καταναλώσει αλκοόλ με συνέπεια να μεθύσει, και κάνει στη συνέχεια σεξ, αυτό και πάλι είναι βιασμός, στο βαθμό που ο άντρας γνώριζε και αντιλήφθηκε πως είναι μεθυσμένη.

  42. Πέπε said

    > > ο άντρας δεν είναι βιαστής στο DNA του

    Θα έλεγα μάλλον: δε μας ενδιαφέρει αν είναι βιαστής στο dna του. Στους απώτατους προγόνους μας, πρωτόγονους ή και ζωώδεις, υποθέτω ότι δεν υπήρχε διάκριση ανάμεσα στη συνεύρεση με και χωρίς συγκατάθεση. Επίσης όμως υπήρχαν κι άλλα στοιχεία στη ζωή τους που δεν υπάρχουν σήμερα: είτε από το dna τους είτε από κάτι που μεταφορικά μπορούμε να ονομάσουμε dna, ήταν κυνηγοί. Ήταν τροφοσυλλέκτες. Ήταν πολεμιστές.

    Ε και λοιπόν; Έκτοτε μεσολάβησε ο πολιτισμός. Δεν είμαστε οι πρωτόγονοι ή ζωώδεις πρόγονοί μας, δε θεωρούμε δεδομένο το κυνήγι και την τροφοσυλλογή (ο πόλεμος …άλο καπέλο), δε σκοτώνουμε τον αντεραστή μας ή τον διεκδικητή της περιοχής που εποφθαλμιούμε, ούτε τα αδύναμα μέλη της κοινότητας που θα τα σκότωνε έτσι κι αλλιώς η φυσική επιλογή. Έχουμε καλλιεργήσει μέσα σε χιλιετίες την ικανότητα να κυριαρχούμε στα ένστικτά μας.

    Αν κάποιος αποδείξει ότι ο άντρας είναι από το dna του βιαστής, αυτό δεν αποτελεί ελαφρυντικό.

  43. ΣΠ said

    Μια σχετική ταινία.

  44. Πέπε said

    @21:
    > > Να δούμε αν θα εμφανιστούν τα συνήθη δήθεν μετριοπαθή και *φωτισμένα* και *συνειδητά* σχόλια όπου το φταίξιμο στην τελική πέφτει στο θυμα …

    Πάντως, επειδή και το αντίθετο είναι εύκολο, δηλαδή να εξαντλήσουμε στα σχόλια όλη μας την ευαισθητοποίηση, να ταχθούμε άκοπα και ανέξοδα στο πλευρό του θύματος, και να κάνουμε φιγούρα στον εαυτό μας και τους άλλους πόσο ανοιχτόμυαλοι είμαστε, ας προσέξουμε κι αυτό:

    #13
    > > η αμφιβολία είναι υπέρ του κατηγορουμένου

    Κι αυτό είναι σημαντική κατάκτηση του πολιτισμού μας. Ναι, κανένα ελαφρυντικό στον θύτη, καμία μεταβίβαση ευθυνών στο θύμα, αλλά να είμαστε βέβαιοι ότι όντως υπάρχει θύτης και θύμα.

  45. nikiplos said

    Πάντως ας μην ξεχνάμε και που ήμασταν πριν 50 χρόνια…
    🙂

    (προσοχή στους στίχους)

  46. Αὐγουστῖνος said

    Καλημέρα καὶ καλὴ βδομάδα ἀπὸ δῶ κάτω. Μιᾶς καὶ ζοῦμε μέρες ποὺ ἀποκαλύπτουν πόση κτηνωδία ἐνυπάρχει στὸν ἄνθρωπο καὶ στὶς ἀνθρώπινες κοινωνίες, κάτι ποὺ σχετίζεται μὲ τὶς τελευταῖες ἀναρτήσεις τοῦ Νικοκύρη (ἐξαιρουμένης τῆς χθεσινῆς πραγματικῆς ὄασης, γιὰ τὴν ὁποία εὐχαριστῶ τόσο τὸν Νικοδεσπότη ὅσο καὶ τὴν κυρία Νταϊφᾶ), ἐπιτρέψτε μου νὰ κάνω μία πιὸ προσωπικὴ ὁμοβροντία ἐρωτήσεων στὸν Πέπε #42, ποὺ γράφει:

    Δεν είμαστε οι πρωτόγονοι ή ζωώδεις πρόγονοί μας, δε θεωρούμε δεδομένο το κυνήγι και την τροφοσυλλογή (ο πόλεμος …άλο καπέλο), δε σκοτώνουμε τον αντεραστή μας ή τον διεκδικητή της περιοχής που εποφθαλμιούμε, ούτε τα αδύναμα μέλη της κοινότητας που θα τα σκότωνε έτσι κι αλλιώς η φυσική επιλογή. Έχουμε καλλιεργήσει μέσα σε χιλιετίες την ικανότητα να κυριαρχούμε στα ένστικτά μας.

    Εἴμαστε σίγουροι γιὰ αὐτὴ τὴν τελευταία φράση; Πόσο μακριὰ εἴμαστε ὡς ἀγελαῖα ὄντα ἀπὸ τὰ ἄλλα ἀγελαῖα ζωικὰ εἴδη; Πόσο μακριὰ εἶναι ἡ ἐποχὴ μας ἀπὸ τὴν ἐποχὴ ποὺ ἔγραφε ὁ Θουκυδίδης γιὰ τὴν ἀνθρώπινη φύση ποὺ νικιέται ἀπὸ τὰ τρία μέγιστα, τὸ δέος, τὴν τιμὴ καὶ τὴν ὠφέλεια; Πόσο ἔχουμε ὑποτάξει τὸ ἑρπετοειδὲς κομμάτι τοῦ ἐγκεφάλου μας, κέντρο τῶν ἐνστίκτων, στὴ λογική; Σὲ τί ποσοστὸ οἱ πράξεις μας καθημερινὰ εἶναι προϊόντα λογικῆς ἐπεξεργασίας καὶ σὲ τί ποσοστὸ ἀντίστοιχα κινοῦνται ἀπὸ τὸ ἔνστικτο καὶ τὴ μηχανικὴ ἀναπαραγωγή;
    Μήπως εἶναι ἀλαζονικὸ νὰ θέλουμε νὰ πιστεύουμε ὅτι εἴμαστε τάχαμου «ἀνώτεροι» στὸ ζωικὸ βασίλειο;
    Μερικὲς ἁπλὲς σκέψεις κάνω…

  47. Avonidas said

    #46. Κρίνοντας από την προσωπική μου εμπειρία, το βρίσκω αρκετά εύκολο να χαλιναγωγώ τα σεξουαλικά μου ένστικτα. Είναι καταρχήν σαφές ότι έχω τέτοια ένστικτα, κι ότι συχνά διεγείρονται σε δημόσιους χώρους. Είναι επίσης σαφές ότι δεν πάω να τριφτώ πάνω στις γυναίκες που μου τα διεγείρουν.

    Βεβαίως, υπάρχουν περιστάσεις όπου η κοινωνική πίεση (και η εσωτερικευμένη) χαλαρώνει, όπου οι επιθυμίες μας βρίσκουν φαινομενικά αποδεκτή δίοδο να εκφραστούν. Και πάλι όμως, δεν είναι το καθαρά ενστικτώδες που κυριαρχεί. Ακόμα και σ’ αυτές τις περιστάσεις αυτό που κάνουμε είναι να εκλογικεύουμε, να βρίσκουμε παραθυράκια που δικαιολογούν τη συμπεριφορά μας στον εαυτό μας και στους άλλους – είτε επινοώντας τη συναίνεση, είτε πείθοντας τον εαυτό μας ότι το θύμα δεν τη δικαιούται, όπως π.χ. συμβαίνει με τους ομαδικούς βιασμούς στις πολεμικές επιδρομές.

  48. Αυτόν τον σπάμερ στο 2, θα τον βλέπουμε κάθε μέρα;

  49. Γιάννης Κουβάτσος said

    Έχουν ειπωθεί τα πάντα για το θέμα, τι άλλο να προσθέσει κανείς; Συμφωνώ με όσα γράφει ο Αλέξης στο 10. Είναι φοβερό για μια γυναίκα να ξέρει ότι κυκλοφορεί ατιμώρητος ο βιαστής της, επειδή έχει ατσίδα δικηγόρο, που ξέρει να χρησιμοποιεί προς όφελος του πελάτη του νομικίστικα κόλπα. Στην εξαιρετική σειρά «Νόμος και τάξη», που έχει ως θέμα τα σεξουαλικά εγκλήματα, βλέπουμε πόσο εύκολο είναι να ξεγλιστρήσει ο βιαστής, κι ας είναι όλοι σίγουροι πως το έκανε ο μπάσταρδος.

  50. Παναγιώτης Κ. said

    Προκαταβολικώς: Κανένα ελαφρυντικό στον βιαστή.

    Όταν ιδρύθηκε το κίνημα #MeToo στις ΗΠΑ (από απ΄όπου συνήθως ξεκινούν τα διάφορα… πρωτοποριακά) και κάτω από τις συνθήκες του διαλόγου που ακολούθησε π.χ θυμάμαι την τοποθέτηση της Κατρίν Ντενέβ, συνήθως η πρώτη αντίδραση-τοποθέτηση ήταν: Είμαστε με τον αδύναμο σε βάρος του ισχυρού. Αδύναμες είναι οι γυναίκες.
    Το έχω γράψει και άλλοτε: Σιωπηρώς αποδίδουμε μόνο καλά χαρακτηριστικά στην πλευρά την οποία υποστηρίζουμε. Ο καθείς όμως αντιλαμβάνεται ότι αυτό δεν είναι ορθό.

    (Πριν πατήσω το κουμπί για δημοσίευση γύρισα πίσω και ξαναδιάβασα το σχόλιο #14).

  51. Παναγιώτης Κ. said

    @45. Νικιπλε παρόλο το, σχετικά, νεαρό της ηλικίας σου, σε βρίσκω ενημερωμένο στα ζητήματα της λαϊκής παράδοσης. 🙂

  52. Γιάννης Κουβάτσος said

    Το σχόλιο 21 εντάσσεται στη γνωστή προσπάθεια του εν λόγω σχολιαστή να δαιμονοποιεί προκαταβολικά τις αντίθετες προς τη δική του απόψη. Γνωστό κόλπο, αλλά δεν πιάνει εδώ. Τόσα χρόνια σχολιαστής, δεν έχει συνειδητοποιήσει ακόμα ότι αυτό το ιστολόγιο εδράζεται στην πολυφωνία.

  53. Alexis said

    #45: Έγραψες!
    Άντε τώρα, ψάξε να βρεις και τη «Χήρα την κακομοίρα»! 🙂

  54. ΓιώργοςΜ said

    Καλησπέρα,
    Για τα λεξιλογικά, το «η μία από τις δύο» μου φαίνεται εξαιρετικός τίτλος. Προσωποποιεί κτγμ το άψυχο στατιστικό νούμερο, λέει κατά κάποιον τρόπο, «κάθε δεύτερη γυναίκα που βλέπεις έχει βιαστεί, κι εγώ είμαι το ένα μέρος σε ένα τέτοιο ζευγάρι».

    Σχετικά με την απόδοση δικαιοσύνης, γενικά ισχύει το δίκαιο του ισχυρότερου: Όποιος έχει καλύτερο δικηγόρο κερδίζει, ανεξάρτητα με το ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο. Κάποιος που πουλάει μικροποσότητες ναρκωτικών θα μπει στην ψειρού αν δεν έχει «πλατες»· ο προμηθευτής του μπορεί να έχει και αστυνομική συνοδεία ως VIP. Το επιπλέον στο σημερινό θέμα είναι πως εκτός από το νομικό σύστημα, οι γυναίκες έχουν να αντιμετωπίσουν και τα κοινωνικά στερεότυπα. Σε αυτό τον τομέα, έχουμε κάθε άλλο παρά αλματώδη πρόοδο. Ενδεχομένως να υπάρχουν τα νομικά εργαλεία πλέον και να μην είμαστε τελείως όμοιοι με τα ισλαμικά κράτη, αλλά οι νοοτροπίες καλά κρατούν.

    41 τέλος: Ας βάλουμε και μερικές υποσημειώσεις, σχετικές με το κοινωνικό υπόβαθρο: Οι Βρεττανοί θα κινδύνευαν με εξαφάνιση αν περιορίζονταν σε νηφάλιες συνευρέσεις…

  55. kpitsonis said

    Αν πάμε μερικές δεκαετίες πίσω στην ελληνική επαρχία , πόσα φτωχά δεκατριάρικα ή δεκατεσσάρικα κοριτσάκια δεν τα πάντρευαν με μεσήλικες τσελιγκάδες και τσιφλικάδες , με τις ευλογίες της εν Χριστώ Ορθοδόξου ημών Εκκλησίας ;

  56. Θεοδώρα said

    Τρομερά οδυνηρό το σημερινό θέμα, ευχαριστούμε για τη μετάφραση.
    Απορία: πως δηλώνει συναίνεση η απουσία αντίδρασης όταν εκείνη τη στιγμή απλά υπερισχύει το αίσθημα της αυτοσυντήρησης και της διατήρησης της ζωής σου? Προβλέπεις τη φυσική εξέλιξη της βίας εκείνη τη στιγμή και επιλέγεις ζωή ή θάνατο (ή μάλλον δεν επιλέγεις…)

  57. nikiplos said

    51@ ας όψετε το άλλοτε κραταιό Ράδιο Βερόνικα, που μας μύησε στα λαϊκά τραγούδια των 50ς στα φοιτητικά μου χρόνια (τέλη 80ς) 🙂

  58. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

  59. atheofobos said

    24
    Τα όσα έγραψα δεν απαλλάσσουν τον Πολάνσκι από την ευθύνη του, που άλλωστε την έχει αποδεχτεί και ο ίδιος, όπως και την ποινή που του είχε επιβληθεί. Σε συμφωνία όμως με την νεαρά, οι 5 αρχικές κατηγορίες εναντίον του απορρίφτηκαν και η μόνη που έμεινε και παραδέχτηκε και ο ίδιος, ήταν παράνομη σεξουαλική επαφή με ανήλικη. Μπορεί λοιπόν να έγινε στην πραγματικότητα βιασμός, άλλα όταν δεν το καταγγέλλει η παθούσα δεν μπορεί να θεωρηθεί ως βιαστής. Αν ήταν οποιοσδήποτε άλλος στην θέση του το θέμα θα είχε λήξει τότε. Στην περίπτωση όμως του Πολάνσκι από ότι φαίνεται το δικαστικό κατεστημένο θεώρησε την υπόθεση ως ευκαιρία για την προσωπική τους προβολή και έτσι η ιστορία αυτή φτάνει μέχρι τις μέρες μας παρά το γεγονός ότι και το θύμα θέλει να λήξει.

  60. Avonidas said

    #59. Όπως αναφέρεις, η παραδοχή της μίας αυτής κατηγορίας από τον Πολάνσκι υπήρξε προϊον διακανονισμού (plea bargain), μια πρακτική που ήδη βρίσκω πως είναι όνειδος για τον νομικό μας πολιτισμό. Νομικά, λοιπόν, μπορεί να μην στοιχειοθετείται βιασμός, ηθικά όμως μπορούν να εγερθούν άπειρες ενστάσεις.

    Στη συνέχεια, όμως, το δικαστήριο υπαναχώρησε σ’ αυτόν τον διακανονισμό, και ο Πολάνσκι εγκατέλειψε τη χώρα, με τις κατηγορίες να εκκρεμούν εναντίον του. Μια δεκαετία αργότερα, το θύμα τον μήνυσε, και πάλι υπήρξε διακανονισμός. Δύο δεκαετίες αργότερα, κι ενώ ως φαίνεται ο Πολάνσκι δεν είχε πληρώσει ακόμα τα συμφωνηθέντα (ξαναλέω, επονείδιστη πρακτική), το θύμα αποφάσισε ότι η ιστορία έληξε και ο Πολάνσκι έχει πληρώσει/τιμωρηθεί αρκετά.

    Μπορεί να δει κανείς αυτή την υπόθεση από διάφορες οπτικές γωνίες. Μια οπτική είναι σίγουρα εκείνη μιας άσημης γυναίκας που αρμέγει οικονομικά έναν διάσημο σκηνοθέτη για μια παλιά του αμαρτία, και του φεμινιστικού κινήματος που την χρησιμοποιεί για επικοινωνιακούς λόγους.

    Μια άλλη όμως είναι εκείνη του ισχυρού και πλούσιου άντρα που έχει συνηθίσει να λύνει κάθε πρόβλημα ανοίγοντας το πορτοφόλι του, και αναρωτιέται πότε θα έχει επιτέλους πληρώσει αρκετά για να αγοράσει μια καθαρή συνείδηση, και γιατί μπορεί να μη θέλουμε πια να τον βλέπουμε στο γυαλί, ή να βλέπουμε το σινεμά του.

  61. Παναγιώτης Κ. said

    Συμπληρωματικά στο #50.
    Στον χώρο του θεάματος τα ήθη είναι διαφορετικά (προσοχή! δεν λέω καλύτερα ή χειρότερα). Η αγωνία για άνοδο υπάρχει, όπως υπάρχει αγωνία για να διατηρηθεί ο καλλιτέχνης στη θέση που έφτασε.
    Κάτω από αυτές τις συνθήκες μπορούν να συμβούν πράγματα αλλά και τις συγκεκριμένες συνθήκες τις αξιοποιούν οι διάφοροι του χώρου κατά το δοκούν. Επομένως το Κίνημα #MeToo είναι μια άμυνα των γυναικών.

    Τελευταία είδαμε μια φωτό όπου έδειχνε μια μεγάλη ουρά επίδοξων πρωταγωνιστών και πρωταγωνιστριών για οντισιόν για να πάρουν μέρος σε γυρίσματα αισθησιακών ταινιών.

    Παραδοσιακά πάντως υπήρχε η περίπτωση όπου η ανήσυχη μάνα προτρέπει την ανύπαντρη κόρη: «Κούνα και συ λίγο την ουρά σου»!

  62. Παναγιώτης Κ. said

    @42,46. Για μένα πάντοτε θα επανέρχεται το πρόβλημα της προσωπικής ευθύνης το οποίο βεβαίως και υποκριτικά ο λαϊκιστικός λόγος το παρακάμπτει.

  63. Montechristos said

    Έχετε δει το έργο ‘νυμφομανης’ (nymphomaniac)?
    Το αναφέρω εδώ γιατί έχει μια σκηνή που μιλάει για έναν παιδόφιλο και οτι παρόλο που το ‘είχε στο DNA του’, δεν εκδηλώθηκε ποτέ.
    Μου είχε φανεί πολύ ενδιαφέρον. Διαχωρίζει το αν το έχει το DNA του κάθε ‘βιαστή’ από το αν προβαίνει τελικά σε πράξη.

    Επίσης να κάνω και ένα σχόλιο για το άρθρο για τον Πολάνσκι. Γράφει σε μια παρένθεση αν ήμασταν γονείς, αν θα αφήναμε την έφηβη κόρη μας να πάει στο σπίτι στο Χόλιγουντ. Δεν μου άρεσε αυτή η παρένθεση: ο τόπος και χρόνος δεν σημαίνουν συναίνεση. Κατά την γνώμη μου πάντα…

  64. spiral architect 🇰🇵 said

    Πάει και αυτός• η παρτίδα επιτέλους τελείωσε. 😦

    (άσχετο)

  65. Nestanaios said

    Κανένας δικαστής δεν θα άφηνε ατιμώρητο κανέναν βιαστή. Και στη Γαλλία σίγουρα όχι. Κάτι άλλο συμβαίνει και ο δικαστής το ξέρει.

  66. Avonidas said

    #64. Σίγουρα;

  67. Avonidas said

    #66. Δεν έκατσε το gif, να δούμε τωρα:

    https://www.rllmukforum.com/applications/core/interface/imageproxy/imageproxy.php?img=http://quasilucid.wpengine.netdna-cdn.com/wp-content/uploads/2016/05/Flash-Gordon-The-End.gif&key=bfc8b33fe0579d0fb614bfb47e41222fa719fed06ec61cfaace428a3bb2f9339

  68. ΣοφίαΟ said

    Ενδιαφέρον το να βλέπεις να σyζηταμε το θέμα αντρες μεταξύ τους και φυσικά στη θεωρία όλα καλα΄είναι. Μερικές σκέψεις ανάκατες:

    49: Το να ξέρεις ότι κυκλοφορεί ατιμώρητος ο βιαστής σου γιατί είχε ατσίδα δικηγόρο δε νομίζω ότι είναι χειρότερο από το να ξέρεις ότι κυκλοφορεί ατιμώρητος οποιοσδήποτε σε αδίκησε γιατί έχει ατσίδα δικηγόρο. Το άισθημα της δικαιοσύνης ισχύει το ίδιο για όλα τα αδικήματα.

    Τροφή για σκέψη: Θυμάμαι ομιλια της Γκρήρ που είχε απαντήσει σε κάποιες αμερικανίδες που ισχυρίζονταν ότι ο βιασμός ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί σε μια γυναίκα, χειρότερο απο το θάνατο, ότι όχι, το χειρότερο που μπορεί να συμβεί σε μια γυναίκα δεν είναι ο βιασμός αλλά η δολοφονία, γιατί με το βιασμό συνεχίζεις να ζεις και μπορείς ίσως να το ξεπεράσεις αλλά ο φόνος είναι οριστικός και δεν έχει θεραπεία. Κι ότι η επιλογή βιασμός ή θάνατος παραπέμπει σε εποχές που η γυναίκα προτιμάει να πεθάνει παρά να ατιμαστεί, που ισοδυναμούσε με κοινωνικό θάνατο.

    56: Στο μυαλό μας έχουμε την εικόνα του βιαστή που καραδοκεί στο σκοτάδι ή μπαίνει από το παράθυρο στο δωμάτιο του θύματος, η οποία είναι αμέμπτου ηθικής και σεμνής συμπεριφοράς, και αφου τη ξυλοκοπήσει ή την απειλήσει με οπλο, τη βιάζει ενώ αυτή αντιστέκεται σθεναρά (θυμήθηκα τώρα την ταινία Irreversible και αήδίασα, αν και με αηδίασε στην ταινία αυτή η γενικότερη βία της, όχι μόνο η σκηνή του βιασμού). Και στη συνέχεια το θύμα κατατρέχεται όλη του τη ζωή από την εμπειρία αυτή, χωρίς καμία ελπίδα να συνέρθει.

    Οτιδήποτε διαφορετικό από αυτή την εικόνα αμφισβητείται, παρόλο που ξέρουμε ότι οι περισσότεροι βιασμοί είναι από άτομα του περιβάλλοντος του θύματος και δεν περιλαμβάνουν βία ή ότι μπορεί να συμβεί σε οποιαδήποτε γυναίκα, όχι μόνο στα καλά κορίτσια, κι ότι η ζωή συνεχίζεται όπως συνεχίζεται για κάθε θύμα βίας.

    Το ντοκυμαντέρ Raw Deal: A question of consent (2001) στην εκδοχή που παίχτηκε στο ΗΒ, που είναι αυτή που εχω δει, το συνιστώ για προβληματισμό. Περιέχει υλικό που γυρίστηκε απο τους παρόντες στον αμφιλεγόμενο βιασμό και περιεχει στιγμιότυπο στο οποίο ο βιαστής ανακοινώνει τις προθέσεις του και το θύμα αρχίζει τη διαπραγμάτευση, να μην κάνουμε αυτό, να κάνουμε εκείνο κλπ κλπ (του προτείνει να τον βοηθήσει χειρωνακτικά). Αυτό θεωρήθηκε από την αστυνομία επαρκής αποδειξη ότι υπήρχε συνάινεση, ενώ ένας ειδικός λέει ότι είναι αποδειξη ότι δεν υπήρχε συναίνεση και ότι το θύμα, έχοντας αντιληφθεί ότι δεν τη γλυτώνει, προσπαθεί να μετριάσει τις επιπτώσεις, όπως π.χ. όταν μας επιτίθεται ληστής με μαχαίρι του δίνουμε οικειοθελως το πορτοφόλι μας.

    Περί Πολάνσκι: κάθε εγκλημα παραγράφεται ύστερα από κάποια χρόνια. Σίγουρα έιναι προβληματικός ο τύπος, αλλά δεν είναι μοναδικός στο Χόλιγουντ, όπως φάνηκε και πρόσφατα- όχι πως ήταν πρωτοφανή αυτά που ακούσαμε πρόσφατα.

    (θα επανέρθω με άλλο μακρυνάρι)

  69. ΓΤ said

    Αλέρτ: Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, της Ρασονίας ο Οφθαλμός ος το Παγκάρι ορά, εξέδωσε ανακοίνωση πριν από μια ωρίτσα για το κοχλιάριο που θα βάλει στο στόμα της η κάθε θείτσα. Μεταξύ άλλων: «[…] η προσέλευση στην Θεία Ευχαριστία και η κοινωνία από το Κοινό Ποτήριο της Ζωής, ασφαλώς και δεν μπορεί να γίνει αιτία μετάδοσης ασθενειών, γιατί οι πιστοί όλων των εποχών, γνωρίζουν ότι η προσέλευση στη Θεία Κοινωνία, ακόμη και εν μέσω πανδημίας, συνιστά αφ᾿ ενός μια έμπρακτη κατάφαση αυτοπαράδοσης στον Ζώντα Θεό, και αφ᾿ ετέρου τρανή φανέρωση αγάπης, η οποία κατανικά κάθε ανθρώπινο και ίσως δικαιολογημένο φόβο […]». Όπως η διαφήμιση του 1982 για τις αλυσίδες fa.ca.d’oro έλεγε «ο χρυσός μάς φέρνει πιο κοντά», το ίδιο ισχύει και για τον «εστεμμένο ιό», μόνο που εκείνος μας φέρνει πιο κοντά στον θάνατο. («εστεμμένος ιός»: ο κατά Παντελή Μπουκάλα κορονοϊός).
    Πάντως, ενώ γνωρίζαμε μέχρι τώρα ότι το ακρώνυμο ΚΠΖ συνδέεται με την Εξίσωση Καρδάρ-Παρίζι-Ζανγκ, από τον χώρο των μη γραμμικών στοχαστικών μερικών διαφορικών εξισώσεων, βλέπουμε ότι μπορεί να συνδεθεί και με το Κοινό Ποτήριο της Ζωής, «παρηγορία» για το πικρό ποτήρι που έρχεται με την… αυτοπαράδοση.

  70. Avonidas said

    68. Περί Πολάνσκι: κάθε εγκλημα παραγράφεται ύστερα από κάποια χρόνια. Σίγουρα έιναι προβληματικός ο τύπος, αλλά δεν είναι μοναδικός στο Χόλιγουντ, όπως φάνηκε και πρόσφατα

    Η διχογνωμία που έχει ξεσπάσει αφορά κυρίως τη βράβευση του Πολάνσκι, κι όχι τη νομική του τιμωρία. Το να κυκλοφορεί ελεύθερος είναι κάτι που πρέπει να το δεχτούμε, με βάση τους ισχύοντες νόμους· το να επιβραβεύεται όμως δεν είμαστε υποχρεωμένοι να το δεχτούμε.

    Όσο για το ότι δεν είναι ο μόνος που έχει κάνει παρόμοια στο Χόλυγουντ – τι ακριβώς αποδεικνύει αυτό; Προσπάθησε κανείς να δικαιολογήσει τους υπόλοιπους;

  71. ΣΠ said

    Για την υπόθεση Πολάνσκι υπάρχει το ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ Roman Polanski: Wanted and Desired (2008).

  72. Πέπε said

    @46:
    > > προσωπικὴ ὁμοβροντία ἐρωτήσεων στὸν Πέπε…

    Ας ξεκινήσω με την τελευταία ερώτηση: Μήπως εἶναι ἀλαζονικὸ νὰ θέλουμε νὰ πιστεύουμε ὅτι εἴμαστε τάχαμου «ἀνώτεροι» στὸ ζωικὸ βασίλειο;

    Ναι, είναι αλαζονικό. Όμως όταν έγραψα ότι έχουμε ασκηθεί μέσω του πολιτισμού να κυριαρχούμε στα ένστικτά μας δεν υπαινίχθηκα τίποτε περί ανωτερότητος, το αντίθετο: για την ευθύνη που φέρουμε μίλησα. Άμα μπορείς να κυριαρχήσεις στα ένστικτά σου, τότε οφείλεις και να το κάνεις, χωρίς δικαιολογίες.

    Όλες οι υπόλοιπες ερωτήσεις συμποσούνται στο αν στ’ αλήθεια μπορούμε. Εμ, εδώ σε θέλω κάβουρα! Ο Αβονίδας (#47) μπορεί, και ο ισχυρισμός του ότι δεν πάει να τρίβεται στα κωλομέρια κάθε θηλυκού που του διεγείρει το ένστικτο της διαιώνισης δεν έχει τίποτε το εξωφρενικό. Γενικά υπάρχουν αρκετοί άντρες που κάνουν το ίδιο (να μην τρίβονται…), και αυτοί αποδεικνύουν ότι, όταν πέσουμε στην περίπτωση ενός που δε στάθηκε ανώτερος των ενστίκτων του, φταίει αυτός και όχι το ένστικτο.

    Οι ανθρώπινες αδυναμίες είναι ανθρώπινες, αλλά δεν παύουν να είναι και αδυναμίες. Δεν μπόρεσες να αντισταθείς; Σόρι φίλος, αλλά εσύ φταις. Ο άλλος γιατί μπορεί χωρίς κανένα ζόρι;

    _________________

    Επίσης, επειδή έγινε λόγος σε άλλα σχόλια και για την ευθύνη της μάνας του βιαστή, και δεν ξέρω τίνος άλλου πέρα από τον ίδιο:

    Όλα τα κακά πράγματα τα κάνουν άνθρωποι με προβληματικό παρελθόν. Τους ηθικούς φραγμούς τους σπάνε όσοι δεν έχουν καταφέρει να υιοθετήσουν, με πίστη, έναν ηθικό κώδικα. Τους φόνους τους κάνουν όσοι δεν έχουν καταφέρει να μάθουν βαθιά μέσα τους ότι δεν κάνουμε φόνους. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να πέρασε όλη του τη ζωή, από γεννησιμιού του μέχρι και τη στιγμή του εγκλήματος, μέσα σε συνθήκες πλήρους κάλυψης όλων των υλικών, συναισθηματικών κλπ. αναγκών του και, αιφνιδίως και αδικαιολόγητα, ν’ αρχίσει τις μαλακίες.

    Κάθε έγκλημα, παράβαση, αποκλίνουσα συμπεριφορά, έχει μια εξήγηση. Αλλά η εξήγηση δεν είναι συχωροχάρτι. Κι ο άλλος έκλεψε το ψωμί επειδή πείναγε, αν δεν πείναγε δε θα το έκλεβε, και η περίπτωσή του πρέπει μεν να αντιμετωπιστεί με ελαφρυντικά, αλλά ο νόμος λέει «δεν κλέβουμε ψωμιά», όχι «δεν κλέβουμε ψωμιά εκτός αν πεινάμε». Και το ίδιο λέει, θαρρώ, και ο κοινά αποδεκτός ηθικός κώδικας. Φυσικά, ο κοινά αποδεκτός ηθικός κώδικας λέει επίσης «δε θα τον λιώσεις για ένα ψωμί που έκλεψε ενώ πεινούσε», αλλά άλλο αυτό κι άλλο να βρεθεί να μη φέρει καμία ευθύνη για την πράξη του. Υπάρχουν άπειρες διαβαθμίσεις μεταξύ του «συντρίψτε τον σαν φρυγανιά κάτω από τη σόλα σας» και του «δε φταίει, είναι σαν να μην το έκανε», και ο νομοθέτης σε γενικές γραμμές προσπαθεί να τις διαχωρίσει όσο είναι δυνατόν.

    Οπότε, η περίπτωση ενός βιαστή που «η μάνα του» δε φρόντισε να του ενσταλάξει ορισμένους θεμελιώδεις κανόνες ηθικής δεν απαλλάσσει τον βιαστή.

  73. sarant said

    68 Να επανέλθεις, να μη συζητάμε μόνο άντρες 🙂

  74. ΣοφίαΟ said

    Ένα ακόμα, που το αγγίξανε κάποιοι πιο πάνω:
    Και βέβαια δεν είναι όλα πάντοτε ξεκάθαρα και για άλλους λόγους. Είμαι σίγουρη ότι υπάρχουν γυναίκες που είχαν άσχημες εμπειρίες και απλά είπαν εντάξει, γράψε λάθος. Μπορεί να σκέφτηκαν και μη χειρότερα. Ή μπορεί να σκέφτηκαν ότι φταίνε κι οι ίδιες που επεσαν θύματα. Όπως μας έδειξε κι η περίπτωση του Ασάντζ η κάθε κοινωνία έχει τις δικές της λεπτές διαφορές στο τί ειναι σεξουαλική βία.

    Η λιγότερο συζητημένη άσκηση πίεσης, δεν οφείλεται στο ότι μεγαλώνουν οι άντρες σε μια κοινωνία με ελάχιστο σεβασμό προς τη γυναίκα και με μεγάλη εμφαση στην προσωπική ικανοποίηση εις βάρος των άλλων; Είμαι άντρας και το κέφι μου θα κάνω.

    Σημ. 40ακο, σε βλέπω όσο περνάνε τα χρόνια πολύ πιο μάχημο σε αυτά τα ζητήματα, υποθέτω έχει θετική επιδραση το να είναι κανείς γονιός, αν και δεν ισχύει πάντα. Παρεμπιτπόντως, τώρα θυμήθηκα ένα άρθρο που είχα διαβάσει που εξηγούσε πώς μπορέι να είσαι ο Τραμπ και η κόρη σου να είναι αγία ενώ όλες οι άλλες γυναίκες ανάξιες στοιχειώδους κοινωνικού σεβασμού.

  75. loukretia50 said

    Πάντα είναι χρήσιμα άρθρα σαν αυτό.
    Δεν έχω κάτι σημαντικό να προσθέσω, το θέμα έχει συζητηθεί πολλές φορές, μόνο να υπενθυμίσω ότι οι ψυχάκηδες/σαδιστές/κατά συρροήν βιαστές αδιαφορούν για τη συναίνεση.
    Δυστυχώς όμως δεν είναι μόνο αυτοί οι βιαστές.
    Είναι πολλοί, επικίνδυνα πολλοί, οι υπεράνω υποψίας που δε δίνουν σημασία στη συνειδητή συναίνεση, όπως ο δημοφιλής προπονητής , ο σοβαρός προϊστάμενος, ο αξιοπρεπής οικογενειάρχης κλπ , για να μην αναφερθώ στα κακομαθημένα καλόπαιδα που θεωρούν τον εαυτό τους κελεπούρι για κάθε θηλυκό – ειδικά για τα τελευταία δε θα με πείσετε ότι οι μανάδες δεν έχουν ευθύνη.
    Όλοι αυτοί έχουν την τάση να αγνοούν, υποτιμούν ή να θεωρούν νάζια την απλή, ευγενική άρνηση.
    Η άρνηση πρέπει να είναι έντονη και ξεκάθαρη. Δεν είναι εγγύηση, αλλά μπορεί και να σε γλιτώσει.

  76. loukretia50 said

    Quand c’est non c’est non – Jeanne Cherhal

    Il était une fois, une fois ou mille
    Une âme comme toi, une âme tranquille
    Qui dans un désir violent et soudain
    Voulu parvenir trop vite à ses fins

    Avec la finesse qu’ont parfois les bêtes
    Face à la princesse dis suis-je bête
    Entre haut et bas souvent femme varie
    Si elle se débat c’est pour mieux dire oui

    Mais quand c’est non c’est non
    Quand c’est non, dommage
    Range ton crayon ta plume sauvage
    Quand c’est non c’est non
    Quand c’est non mon vieux
    Range ton bâton et place aux adieux
    Mais quand c’est non c’est non
    Quand c’est non dégage
    Range ton crayon ta plume sauvage
    Quand c’est non c’est non

  77. loukretia50 said

    Τώρα είδα ότι στους στίχους του τραγουδιού που αντέγραψα υπάρχει λάθος
    Δε λέει «une ame» αλλά «un homme»

  78. ΣοφίαΟ said

    70: Οι υπόλοιποι δρουν/ δρούσαν ανενόχλητοι για δεκαετίες, έτσι δεν είναι; Δε νομίζω το θέμα να είναι αποκλειστικά και μόνο η βράβευσή του Πολάνσκι γιατί και για τις βραβεύσεις ισχύει η παραγραφή των εγκλημάτων.
    Απο την άλλη έχουμε την περίπτωση του Γούντι Άλλεν που έχει ερευνηθεί δύο φορές και δεν έχουν βρεθεί στοιχεία εναντιον του, αλλά υφίσταται τις συνέπειες.
    Α, ναι, και μην ξεχνάμε ότι στην Ελλάδα ανάλογες καταστάσεις θεωρήθηκαν παραβίαση της ιδιωτικής ζωής του καλλιτέχνη.

  79. ΣοφίαΟ said

    75: αυτό είχα ξεκινήσει να γράφω αλλά το άλλαξα τελικά.
    Όλοι αυτοί που έχουν μεγαλώσει με τη νοοτροπία ότι όχι σημαίνει ναι κι είναι απλώς νάζια όλα αυτά, ή νομίζουν ότι το ναι δεν μπορεί να γίνει όχι γιατί ποτέ κανείς δεν έχει αλλάξει γνώμη ή ότι ναι μία φορά σημαίνει ναι για πάντα και για τα πάντα.
    Κι ας το επεκτείνουμε: υπάρχουν κι αυτοί που πετυχαίνουν τη συναίνεση καταβάλλοντας το θύμα τους με συνεχή πίεση. Θα μου πεις τώρα παμε να ποινικοποιήσουμε τις τακτικές των γυμνασιόπαιδων και των καμακιών; Όχι, απλά επισημαίνω ότι οι τακτικές αυτές προέρχονται από την ίδια αντίληψη για το αντίθετο φύλο.

  80. leonicos said

    Ένα άλλο λεπτό σημείο είναι ότι, τουλάχιστον κατά τον παλαιο νομικό κώδικα, βιασμος δεν θεωρούνταν η είσδυση αλλά η εκσπερμάτωση. Μόνο αν ο βιαστής εκσπερματωνε ο βιασμος ήταν ολοκληρωμένος και κολάσιμος. Εάν σταματούσε πριν, ήταν αθώος.

    Ελπιζω να μην ισχύει ακόμα αυτό

  81. Πέπε said

    79
    Εντάξει, αλλά επιμένω πως με όποια νοοτροπία κι αν έχεις γαλουχηθεί, φέρεις πάντοτε ευθύνη των πράξεών σου. (#72β)

    Αυτά για το πώς έχουν γαλουχηθεί έχουν νόημα στο πλαίσιο της συζήτησης για το τι πρέπει να αλλάξουμε.

  82. leonicos said

    Ας μου επιτρέψει ο Πέπε ν’ απαντήσω κι εγώ στον Αυγουστινο του 46

    Υπενθυμιζω τις ερωτήσεις

    Εἴμαστε σίγουροι γιὰ αὐτὴ τὴν τελευταία φράση; Πόσο μακριὰ εἴμαστε ὡς ἀγελαῖα ὄντα ἀπὸ τὰ ἄλλα ἀγελαῖα ζωικὰ εἴδη; Πόσο μακριὰ εἶναι ἡ ἐποχὴ μας ἀπὸ τὴν ἐποχὴ ποὺ ἔγραφε ὁ Θουκυδίδης γιὰ τὴν ἀνθρώπινη φύση ποὺ νικιέται ἀπὸ τὰ τρία μέγιστα, τὸ δέος, τὴν τιμὴ καὶ τὴν ὠφέλεια; Πόσο ἔχουμε ὑποτάξει τὸ ἑρπετοειδὲς κομμάτι τοῦ ἐγκεφάλου μας, κέντρο τῶν ἐνστίκτων, στὴ λογική; Σὲ τί ποσοστὸ οἱ πράξεις μας καθημερινὰ εἶναι προϊόντα λογικῆς ἐπεξεργασίας καὶ σὲ τί ποσοστὸ ἀντίστοιχα κινοῦνται ἀπὸ τὸ ἔνστικτο καὶ τὴ μηχανικὴ ἀναπαραγωγή;
    Μήπως εἶναι ἀλαζονικὸ νὰ θέλουμε νὰ πιστεύουμε ὅτι εἴμαστε τάχαμου «ἀνώτεροι» στὸ ζωικὸ βασίλειο;

    Ω, καλέ μου Αυγουστίνε. Η απάντηση είναι ζήτημα προσωπικό. Μερικοί απαντούν ΝΑΙ και μερικοί ΟΧΙ. Οι υπόλοιποι το σκέπτονται κατά περίπτωση

    Εσύ, π.χ. τι θα έλεγες για τον εαυτό σου;

    Δεν μου φαίνεσαι και τόσο επικίνδυνος (από μακριά)

  83. aerosol said

    Δεν έχω ψάξει λεπτομερώς την υπόθεση Πολάνσκι. Ίσως εσφαλμένα, έχω την εντύπωση πως πήρε διαστάσεις μεγαλύτερες από όσο της αξίζουν λόγω της διασημότητας του θύτη.
    Είμαι πολύ πιο επιφυλακτικός με την υπόθεση Ασάντζ. Είναι ίσως ο πιο στοχοποιημένος άνθρωπος στον πλανήτη, έχουν σχεδιαστεί τρόποι δολοφονίας του, έχει ασκηθεί τεράστια πίεση να παραδοθεί στα χέρια των ΗΠΑ (ίσως και άλλων κυβερνήσεων), είναι ο άνθρωπος που έβγαλε στη φόρα τα άπλυτα του κόσμου όλου με τεράστιες διεθνείς συνέπειες. Πάλι πιθανώς να σφάλλω αλλά η ιστορία βιασμού μου φάνηκε άλλος ένας τρόπος να σπιλωθεί και να βρεθεί τρόπος να συλληφθεί.

    Το «μια στις δύο» πιστεύω πως είναι υπερβολικό και δεν βρίσκω να στηρίζεται σε στοιχεία. Το μία στις πέντε -που συνήθως βρίσκω ως πιθανότερο ποσοστό- είναι ήδη σοκαριστικό, κτηνώδης ντροπή για τις κοινωνίες μας και παγκόσμιο έγκλημα. Σαφώς δεν είναι το σεξουαλικό ένστικτο που γεννά τον βιασμό. Είναι μια πράξη βίας και πίσω της βρίσκεται διάθεση ταπείνωσης, αποπροσωποποίησης, ελέγχου και χειραγώγησης του θύματος. Στις χειρότερες περιπτώσεις έως και διάθεση εξολόθρευσής του. Το σεξ είναι αφορμή αλλά και δευτερεύον.

    #33
    Δεν θέλω να δυναμιτίσω την παρούσα κουβέντα. Τα «περίεργα σχόλια» ήταν δικά μου και ειπώθηκαν ειρήσθω εν παρόδω, χωρίς να υπονομεύουν το κύριο και βασικό μας θέμα. Αυτό μπορεί να είναι πέρα από την οπτική κάποιων σχολιαστών -όπως ήταν και ο ενδοοικογενειακός βιασμός το ’60. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν είναι μια πραγματικότητα που αλλού συζητιέται, φτάνει σε δικαστήρια, έχει δώσει καταδίκες. Περίεργο βρίσκω το να μην μπορούμε να μιλάμε νηφάλια.

  84. Σάκης said

    Κάτι που δεν ελέχθη: Στην Αρχαία Ελληνική Γλώσσα και στον Αρχαίο Ελληνικό Πολιτισμό γενικότερα, ΔΕΝ υπάρχει η έννοια του «βιασμού» και του «βιαστού». Οι λέξεις υπάρχουν, αλλά σήμαιναν άλλο πράγμα, όπως δείχνει ένα απλό ξεφύλλισμα του Liddell-Scott. Μόνο στα fragmenta του κωμωδιογράφου Αλκαίου έχει βρεθεί η φράση «εβίασέ μου την γυναίκα» που σε καμμιά περίπτωση δεν σημαίνει βιασμό, όπως τον εννοούμε σήμερα.

    Το ακόμα πιό εκπληκτικό είναι άλλο: Η σημασία του «βιασμού» και του «βιαστού» για τις ομώνυμες λέξεις μπήκε στην Ελληνική Γλώσσα από τους Εβραίους συγγραφείς της Καινής Διαθήκης. Διαβάζουμε στο Ευαγγέλιο του Ματθαίου, 11, 12 τα λόγια του Χριστού μας: «ἀπὸ δὲ τῶν ἡμερῶν Ἰωάννου τοῦ βαπτιστοῦ ἕως ἄρτι ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν βιάζεται, καὶ βιασταὶ ἁρπάζουσιν αὐτήν»

    ΔΗΛΑΔΗ, η πρώτη φορά που χρησιμοποιήθηκε η σημασία «βιασμός» και «βιαστής’ στην Ελληνική Γλώσσα είναι από τον ίδιο τον Χριστό για να περιγράψει τον βιασμό της Βασιλείας των Ουρανών!.. Αυτό λέει πολλά για τους γνώστες, αλλά δεν προλαβαίνω να το εξηγήσω τώρα…

    ΥΓ: Η 42χρονη Γαλλο-Ιταλίδα φεμίνιστρια Giulia Fois έχει παραπαχύνει και δεν είναι τόσο κομψή, όσο την δείχνει η φωτογραφία του εξωφύλλου του βιβλίου της

  85. Χαρούλα said

    Τραγική εμπειρία(ευτυχώς μόνο την φαντάζομαι) ο βιασμός.
    Τραγικότερα όμως τα επακόλουθα. Η δίκη. Η ανάκληση στην μνήμη του γεγονότος. Η αντιμετώπιση του δικηγόρου του θύτη, των δικαστών, των ΜΜΕ. Και ναι, την κοινωνίας!
    ….πόσες φορές όμως και εμείς σε παρέες, ταβέρνες, καφενεία, δεν ξανακάνουμε την δίκη, δεν ψαχνουμε την πρότερη ζωή των δυο, δεν παρακολουθούμε τις εξιστορήσεις των μέσων, σαν ιστορίες; Επειδή δεν είναι μπροστά το θύμα, δικαιολογεί την κουτσομπολίστικη συμπεριφορά μας; Να τιμωρούνται ναι, οι δράστες, αλλά ας ξεκινήσουμε από μας. Οφείλουμε όλοι εμείς να κάνουμε την αυτοκριτική μας και να βελτιωθούμε.
    (Εξαιρώ αυτούς τους λίγους που δεν πέφτουν στην παγίδα της …κοινωνικής κριτικής. Μπράβο τους!)

  86. Γιάννης Κουβάτσος said

    Καλά ο Πολάνσκι…Υπάρχει και ο Γούντι Άλεν και η φίμωσή του.
    «Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Στίβεν Κινγκ. «Η απόφαση της Hachette με ανησυχεί πολύ. Δεν είναι για τον Γούντι Αλεν, δεν δίνω δεκάρα γι’ αυτόν. Είναι για το ποιος θα είναι ο επόμενος που θα φιμωθεί», έγραψε στο τουίτερ.»
    https://www.efsyn.gr/tehnes/art-nea/234387_i-hachette-kleinei-stoma-toy-goynti-alen

  87. Γιάννης Κουβάτσος said

    Η συζήτηση για τα ελαφρυντικά του βιαστή με αφήνει αδιάφορο, γιατί δεν αναγνωρίζω τέτοια. Φονιάς, υπό ακραίες συνθήκες, ίσως να μπορεί να γίνει ο καθένας, αλλά βιαστής όχι, πρέπει να ‘ναι εντελώς διεστραμμένος. Η συζήτηση, όμως, σχετικά με την απονομή της δικαιοσύνης και γιατί αυτή είναι ελλειμματική στις περιπτώσεις βιασμού, έχει πολύ ενδιαφέρον. Τι γίνεται στις πιο προηγμένες χώρες του πλανήτη μας; Τι γίνεται στις σκανδιναβικές χώρες;
    «Από τις 24.000 γυναίκες που έχουν βιώσει βιασμό ή απόπειρα βιασμού στη Δανία το 2017, μόνο 890 βιασμοί αναφέρθηκαν στην αστυνομία, σύμφωνα με μια πρόσφατη μελέτη. Από αυτές τις περιπτώσεις, 535 οδηγήθηκαν σε δίωξη και μόνο 94 σε καταδίκες.»
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://m.huffingtonpost.gr/amp/entry/yiati-ste-skandinavia-katayrafontai-tosoi-polloi-viasmoi_gr_5ca539f5e4b05acba4dbe50e/&ved=2ahUKEwid_-e93I3oAhUConEKHRVODtoQFjAFegQIBhAC&usg=AOvVaw3Edj03XSBQqT1KpSQtYpIA&ampcf=1

  88. Triant said

    87:Φονιάς, υπό ακραίες συνθήκες, ίσως να μπορεί να γίνει ο καθένας, αλλά βιαστής όχι

    Έφερα στο νου μου ένα πολύ πιθανό σενάριο την εποχή που ήμουν εγώ εικοσάρης+ (τέλη 70 αρχές 80). Πάρτυ σε εξοχικό ή μονοκατοικία, βλέμματα υποσχόμενα, ξεμονάχιασμα, περιπτύξεις. Αυτός θέλει περισσότερα. Αυτή πάλι όχι, τουλάχιστον τώρα. Αυτός, (υπό την επήρεια και του αλκοόλ) επιμένει πιεστικά (βοηθούντος και του γεγονότος ότι εκείνη την εποχή η συνέχεια θεωρείτο δεδομένη). Αυτή βλέπει και το μάτι να γυαλίζει και υποχωρεί. Τι έχουμε εδώ; Σημειωτέον ότι πιθανότατα αυτός δεν είχε καμιά πρόθεση να ασκήσει βία ούτε επρόκειτο να το κάνει.

    * Δεν είναι προσωπική εμπειρία 🙂

  89. nikiplos said

    Συνοπτικά, για να γίνει κάποιος βιαστής πρέπει να έχει βιασθεί η ψυχή του πρωτίστως. Να έχει είτε μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον που η βία κατά των γυναικών είναι αποδεκτή, είτε ανδρωθεί σε ένα περιβάλλον που διοικεί ένας βιαστής. Επίσης μπορεί ο βιαστής να έχει ταπεινωθεί από γυναίκα σε κρίσιμα τρυφερά χρόνια. Αυτό είχε ισχυριστείο Κυριάκος Παπαχρόνης, που σημειωτέον σήμερα κυκλοφορεί ελεύθερος.
    Λένε ότι ο βιαστής μισεί κατά βάθος τη γυναίκα ως οντότητα, ως φύλο. Θέλει να της κάνει κακό, είτε έμμεσα είτε άμεσα. Συνήθως δεν προβαίνει στην πράξη του, αλλά αφόταν το κάνει, μετά δεν υπάρχει επιστροφή.

    Την βιάζει και τη θεωρεί πρόστυχη ταυτόχρονα… Θέλει να την ταπεινώσει, να την ακούει να τον εκλιπαρεί, να τον παρακαλάει… Δεν θέλει με τίποτε τη συναίνεσή της. Μπορεί να τον εξαγριώσει υποδεικνύοντας το βίαιο ένστικτό του, ότι καλά θα κάνει να την σκοτώσει και αυτή να πονάει… Θέλει να την δει να τρέμει, να πονάει, να κλαίει… Μόνο έτσι θα ευχαριστηθεί… Συνήθως οι σύγχρονες οδηγίες για τα υποψήφια θύματα είναι να κλαίνε να εκλιπαρούν χαμηλόφωνα και να ταπεινωθούν. Τίποτε άλλο.

    Η κοινωνία, συνήθως πέφτει από τα σύννεφα, γιατί ο βιαστής δεν ακολουθεί τη συνήθη στερεοτυπία. Δεν είναι ο μαυριδερός, το μίασμα, ούτε το απόβρασμα. Αυτοί οι τελευταίοι μπορεί να προβούν σε πράξεις βιασμού κατ’ εντολήν αφεντικού, αλλά συνήθως αγαπούν τις γυναίκες. Ο Βιαστής όταν φθάνει στο δικαστήριο, εκπλήσσει γιατί είναι το παιδί της καλής κοινωνίας. Ο όμορφος ταλαντούχος και καλοβαλμένος νέος «σαν τα κρύα τα νερά» που φοβάται, διστάζει, φαινομενικά ντρέπεται αλλά επί τοις ουσίας αδυνατεί να προσεγγίσει τις γυναίκες. Δεν μπορεί με τίποτε να δεχθεί τον αριστούχο φοιτητή, τον αριστούχο της Ιατρικής τον πρωτοπόρο του εθελοντισμού, τον αλληλέγγυο, ότι θα γίνει βιαστής. Δεν μπορεί να δεχθεί πως ένας αλτρουϊστής, ένας όμορφος νέος μπορεί να γίνει βιαστής. Πως ο αδερφός, ο γείτονας, ο συγκάτοικος, θα μπορούσε να πληγώσει και τελικά να σκοτώσει μια γυναίκα… Και συνήθως θα το κάνει, γιατί η γυναίκα θα τον καταδώσει… Όσο πιο καλοβαλμένος είναι τόσο πιο δολοφόνος…

  90. nikiplos said

    84@, Sakis, εγώ πάντως τι δεν θα έδινα για να με εκμεταλλευτεί σεξουαλικώς η εν λόγω συγγραφέας, έτσι όπως είναι, με τα παραπάνω κιλά της 🙂 …
    Πληροφοριακά μάλλον έχουν να κάνουν με κατάθλιψη…

  91. Γιάννης Κουβάτσος said

    88:Εντάξει, αναφέρομαι στον κλασικό βιαστή, που ασκεί σωματική βία, αναφέρομαι στην κλασική εικόνα που έχουμε στο μυαλό μας για τον βιασμό. Επίσης στον εξουσιαστή που ασκεί ψυχολογική βία στο θύμα του, το οποίο δεν προβάλλει αντίσταση, παρόλο που δεν συναινεί επ’ ουδενί λόγω. Πρέπει να είσαι εντελώς σκάρτος, για να είσαι ο θύτης σ’ αυτές τις περιπτώσεις.

  92. nikiplos said

    Το @89, το τεκμηρίωσα επί πλέον κάπως καθώς από κοινωνική διαστροφή δική μου,για χρόνια ως υπεύθυνος δικτύου παρόχου, έκανα μελέτη στο χαρακτήρα εκείνων που κατέβαζαν τις πιο πρόστυχες τσόντες από τα κατεβαστήρια… Θυμάμαι έναν που γονάτιζε το δίκτυο κατεβάζοντας παιδική πορνογραφία. Κι έναν άλλον 1.98 λεβέντη που επίσης δεν τον έβλεπα με γυναίκες σε σχέση, καίτοι τον πολιορκούσαν και τον άγγιζαν πολλές και κοκκίνιζε…

    Τα χρόνια πέρασαν και ο πρώτος εξεδηλώθη. Τον συνέλαβε η αστυνομία. Πριν είχε προλάβει να τον χωρίσει η γυναίκα του, ενώ η κόρη του άλλαξε πόλη και δεν είχαν σχέσεις εδώ και 20 χρόνια, από φοιτήτρια δλδ…

    Ο άλλος συνεχίζει να κατεβάζει πρόστυχες τσόντες μέχρι πριν 2 χρόνια που έκανα κούρα στο δίκτυο του παρόχου. Ακόμη είναι ανύπαντρος και συνήθως εκτός σχέσεων…

  93. Καίτη Μάρακα said

    Συγκλονιστικό κείμενο. Μια καλύτερη, κατά τη γνώμη μου, απόδοση του τίτλου: «Η μία στις δύο».

  94. Η άποψη των RS για το θέμα σε στίχους…

    You can’t always get what you want
    But if you try sometime you find
    You get what you need

  95. Πέπε said

    Υπάρχει ένα ωραίο κόμιξ, δε θυμάμαι στοιχεία, θα το αποδώσω περιληπτικά:

    Εποχή των σπηλαίων. Μια ομάδα άντρες με ρόπαλα και προβιές οδοιπορούν στην εξοχή.
    -Κοίτα, μια γυναίκα!
    -Να τη γαμήσουμε.
    (Το κάνουν, αλλά…)
    -Δε θέλει.
    -Να τη χτυπήσουμε.
    (Το κάνουν.)
    -Θα μας προδώσει.
    -Να τη σκοτώσουμε.
    (Τη σκοτώνουν και την παρατάν εκεί. Συνεχίζουν την πορεία.)
    -Κοίτα, μια πόλη!

    Τέλος.

  96. Triant said

    91: Κι όμως Γιάννη κι εδώ για βιασμό πρόκειται. Άλλο αν τότε δεν τον θεωρούσε κανείς τέτοιον, Και αυτή άλλωστε πιθανόν να είπε στις φίλες της: δεν είχα καμμία διάθεση αλλά δεν τον ήξερα, ψιλοφοβήθηκα, και είπα δε γαμιέται…

  97. Γιάννης Κουβάτσος said

    96:Μεγάλο θέμα. Τότε βιαστής είναι και ο άντρας, που, όταν η σύντροφός του δείχνει απροθυμία για συνεύρεση, εκείνος μουτρώνει, ώσπου τελικά αυτή συναινεί, για να του κάνει το χατίρι, παρόλο που δεν θέλει; Μιλάμε για μια πολύ συνηθισμένη περίπτωση στα παντρεμένα ζευγάρια και στα ζευγάρια με μακροχρόνια σχέση.

  98. nwjsj said

    Οι γυναίκες δεν συμμετέχουν συχνά σε αυτές τις συζητήσεις, διότι συνήθως επαναφέρουν στο προσκήνιο δυσάρεστες μνήμες τις οποίες προτιμούν να καταπνίγουν.

    Η γυναίκα γεννιέται, μεγαλώνει και γαλουχείται, ακόμα και σήμερα, με βάση το πατριαρχικό μοντέλο, όπως και ο άντρας εξ άλλου. Το αποτέλεσμα είναι ότι και τα δυο φύλα μαθαίνουν από πολύ νωρίς να αναπαράγουν και να αποδέχονται τοξικές κι επικίνδυνες συμπεριφορές ως κάτι το απολύτως φυσιολογικό. Δεν νομίζω ότι υπάρχει γυναίκα, η οποία δεν έχει βιώσει έστω και μία φορά στη ζωή της κάποια μορφή σεξιστικής συμπεριφοράς.

    Η πατριαρχία κι ο σεξισμός είναι πανταχού παρόντες και συχνά είναι τόσο ύπουλοι που δεν ξέρεις από πού σου έρχονται και για πότε σε βρήκανε. Ενυπάρχουν σε απλές καθημερινές κινήσεις, στη γλώσσα που μιλάς, στα ρούχα, στο άρωμα ή στο ύψος του τακουνιού που θα φορέσεις, στο φόβο που σου προκαλούν τα βήματα που ακούς ξοπίσω σου όταν περνάς από ένα όχι και τόσο καλά φωτισμένο σοκάκι τη νύχτα, στο σχόλιο του προϊσταμένου που μονίμως σε παινεύει για τις οργανωτικές σου ικανότητες, στο βλέμμα όλο μομφή της θειάς που ποτέ δεν σε ρώτησε πώς τα πας στη δουλειά, αλλά μονίμως αγωνιά για το πότε θα παντρευτείς ή θα κάνεις παιδιά, στον δήθεν ευγενικό που θα σε προσφωνήσει «δεσποινίς», στο τάδε διαδικτυακό κατάστημα που θα σου προσφέρει έκπτωση 10% στις αγορές σου με αφορμή την Ημέρα της Γυναίκας, στη φίλη που θα σου προτείνει να πάτε ‘γυναικοπαρέα’ στο αντρικό στριπτιτζάδικο εκείνο το βράδυ, στο φίλο που θα σου στείλει δήθεν τυχαία ένα dick pic, στον πρώην εραστή που θα σε βομβαρδίζει με μηνύματα μέχρι να τον δεχτείς ξανά πίσω, στον θαυμαστή που όταν απορρίψεις θα σε πει «μπάζο», στην αφίσα του μετρό που σε γεμίζει ενοχές που θες να κάνεις έκτρωση, στον πρωθυπουργό της χώρας σου που θα πετάξει την κοτσάνα «η δημοκρατία είναι γυναίκα» για να δικαιολογήσει την επιλογή γυναίκας για το αξίωμα του ΠτΔ, στην εκκλησία που σου λέει να κάθεσαι στ’ αριστερά, ενώ οι άντρες κάθονται στα δεξιά, στην πολιτεία που δεν παρέχει αρκετές θέσεις στους βρεφονηπιακούς σταθμούς για να αφήσεις το παιδί σου και να πας στην εργασία σου, στο κάθε όχι, στην κάθε διεκδίκηση και στην κάθε σου διαμαρτυρία που αυτομάτως θα κερδίσει την ταμπέλα «feminazi», «είναι υπερβολική», «είναι υστερική», «μην δίνετε σημασία, έχει περίοδο και την έπιασαν τα νεύρα της».

    Δεν θα αναφερθώ καθόλου στις σεξουαλικές παρενοχλήσεις, στην κουλτούρα του βιασμού, τις γυναικοκτονίες και στο δήθεν σύστημα δικαιοσύνης. Η σημερινή μαρτυρία, που είχε την ευγενή καλοσύνη να μας μεταφράσει ο ευαίσθητος ως προς τα γυναικεία θέματα Νικοκύρης, δίνει μια ιδέα ως προς το τι συμβαίνει, αλλά γενικώς κυκλοφορούν άφθονες μελέτες στο διαδίκτυο για όποιον ενδιαφέρεται, διότι, ρε παιδί μου, αν δεν παρουσιάσεις ένα πρόβλημα με νούμερα και στατιστικές πολλοί είναι εκείνοι που θα σου πούνε ότι δεν υπάρχει ή θα βγούνε στο μικρόφωνο της κρατικής ραδιοφωνίας να σου υποδείξουν ότι η ύπαρξη και μόνο της Μέρας της Γυναίκας συμβάλλει στο να υπάρχουν οι διακρίσεις και οι ανισότητες.

    Για κάθε έναν από εσάς που μας υποστηρίζει, υπάρχουν χιλιάδες που μας θάβουν. Είναι ένας αγώνας που πρέπει να δίνουμε μαζί, ένας αγώνας που χρειάζεται ορμή, υπομονή και που δεν φαίνεται να τελειώνει στο άμεσο μέλλον.

  99. Αὐγουστῖνος said

    Μόλις τώρα μπόρεσα νὰ ὁλοκληρώσω τὴν ἀνάγνωση τῶν σχολίων καὶ τὶς ἀπαντήσεις τόσο τοῦ Πέπε ὅσο καὶ τοῦ Ἄβο (καὶ συγγνώμη γιὰ τὴν φαινομενικὴ οἰκειότητα – δὲν ἔχουμε γνωριστεῖ ἀπὸ κοντά, ἀλλὰ νοιώθω ὅτι σᾶς ξέρω ἤδη ἀρκετά, τόσες φορὲς ποὺ ἔχω συμφωνήσει ἥ διαφωνήσει μὲ τὶς θέσεις καὶ τὶς ἀπόψεις σας). Θεωρῶ λοιπὸν ὅτι πρέπει νὰ διευκρινίσω ὁρισμένα πράγματα: Τὸ σχόλιό μου δὲν ἀφοροῦσε τόσο τὸ θέμα τοῦ σημερινοῦ ἄρθρου, περὶ βιασμοῦ, ὅσο τὸ θέμα τῆς ἱκανότητάς μας νὰ χαλιναγωγοῦμε τὰ ἔνστικτά μας γενικότερα. Καὶ ἐκεῖ ἀκριβῶς βρίσκεται ἡ (μερικὴ ἔστω) ἔνστασή μου. Ἡ συνολικὴ καθημερινὴ συμπεριφορὰ τοῦ ἀνθρώπου ὡς μέλους μιᾶς κοινότητας καὶ ὡς ἀγελαίου ζώου καθορίζεται σὲ πολὺ μικρὸ βαθμὸ ἀπὸ τὴ λογικὴ καὶ οἱ ἐπικρατοῦσες παράμετροι εἶναι ἡ ἀνάγκη τῆς κοινωνικῆς ἔνταξης καὶ πρωτευόντως ἡ μηχανικὴ καὶ ἡ ἐνστικτώδης συμπεριφορά. Γι΄ αὐτὸ καὶ ἡ ἠθικὴ (ποὺ οὐσιαστικὰ ἀποτελεῖ τὴν κωδικοποίηση τῆς «ὀρθῆς» συμπεριφορᾶς στὸ πλαίσιο τῆς ἑκάστοτε κοινωνικῆς ὁμάδας) διαφέρει ἀπὸ ἐποχὴ σὲ ἐποχὴ καὶ ἀπὸ κοινωνικὸ χῶρο σὲ κοινωνικὸ χῶρο. Καὶ γι΄ αὐτὸ ἡ ἀνεκτικότητα ὑπῆρξε καὶ ὑπάρχει ἐκεῖ ποὺ συμμείγνυνται διαφορετικὲς ὁμάδες (πολυπολιτισμικὴ συνύπαρξη).
    Τώρα, γιὰ τὸ θέμα τοῦ βιασμοῦ καὶ γενικότερα τῶν ἐγκλημάτων κατὰ τῆς προσωπικότητας ἢ τῆς ζωῆς τοῦ ἄλλου, σαφῶς καὶ θὰ συμφωνήσω κατὰ μεγάλο μέρος μὲ τὴν ἀπάντηση τοῦ Πέπε – αὐτὸ τὸ μικρὸ ποσοστὸ λογικῆς μπορεῖ καὶ πρέπει νὰ ἐλέγχει τὶς ὁρμὲς καὶ τὰ ἔνστικτα, ὅταν ἔχει θέσει κανεὶς ὡς πρώτιστο καὶ μέγιστο κανόνα τὸν σεβασμὸ τοῦ ἄλλου, ὥστε νὰ μπορεῖ καὶ ὁ ἴδιος νὰ ἀξιώνει τὸν σεβασμὸ τῶν ἄλλων πρὸς τὸ πρόσωπό του.
    Ὅσο γιὰ τὸ θέμα Πολάνσκι, ἀγαπητὲ Ἄβο, ἐπίτρεψέ μου νὰ διαφωνήσω: κατὰ πρῶτον, μὴ συνδέουμε τὴν πράξη μὲ τὸν δράστη της. Ἡ πράξη χαρακτηρίζει μιὰ στιγμὴ τῆς ζωῆς τοῦ δράστη, ποὺ μπορεῖ κάλλιστα νὰ εἶναι στιγμὴ μειωμένου καταλογισμοῦ· ἡ ἐπανάληψη τῆς πράξης δίνει σημάδια γιὰ τὸν χαρακτήρα τοῦ δράστη καὶ ἡ κατὰ συρροὴν ἐπανάληψη ἀποτελεῖ τεκμήριο. Κατὰ δεύτερον, ὁ Πολάνσκι δὲν βραβεύτηκε γιὰ τὸν βιασμό (μὲ ἢ χωρὶς εἰσαγωγικά), ἀλλὰ γιὰ τὴν καλλιτεχνικὴ προσφορά του. Καὶ ἔχουμε πλῆθος παραδειγμάτων μεγάλων καλλιτεχνῶν ποὺ ἄφησαν πίσω τους ἀριστουργήματα, ὄντας παλιοχαρακτῆρες καὶ καθάρματα. Καὶ πάει πολὺ νὰ ζητᾶνε τὴν κεφαλήν του ἐπὶ πίνακι δεκαετίες μετὰ τὴν πράξη του οἱ ἀκτιβίστριες μιᾶς ἀμερικανικῆς παράδοσης πού, ἂν καὶ φαίνεται ριζοσπαστική, διακατέχεται ὡστόσο ἀπὸ τὸν ἴδιο προτεσταντικὸ πουριτανισμὸ τῆς ἄκαμπτης καὶ ἀδέκαστης «ἠθικῆς».
    Αὐτὰ καὶ συγγνώμη γιὰ τὸ σεντόνι. Ὑπόσχομαι νὰ μὴν ἐπαναληφθεῖ.

    Καὶ ἕνα ὑστερόγραφο, ἄσχετο: Don’t feed the troll!

  100. Γιάννης Κουβάτσος said

    Έχουμε και την περίπτωση Νερούδα:
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.efsyn.gr/kosmos/maties-ston-kosmo/gynaikes-toy-kosmoy/177213_o-neroyda-o-biasmos-kai-i-ysterofimia&ved=2ahUKEwjr0K7EgY7oAhWSYMAKHSPNDrUQFjAAegQIBBAB&usg=AOvVaw0M5uR04mN3f0A8vx-C9Qd6&cshid=1583778206848

  101. Αὐγουστῖνος said

    #nwjsj (98): Δὲν θὰ μποροῦσα νὰ συμφωνήσω περισσότερο! (Thumbs up)

  102. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    74 Μπορεί να έπαιξε ρόλο αυτό που λες

    88 Χμ… ενδιαφέρον. Πρέπει όμως να κριθεί με τα μέτρα της εποχής

  103. leonicos said

    98 Nwjsj

    Έχω ζήσει μια ζωή σε περιβάλλον που γυναικοκρατείται ποσοτικά

    Στο γραφείο της η Φωτεινή έχει μόνο γυναίκες, τουλάχιστον μέχρι χτες, διότι κι οι ίδιες δεν το θέλανε. Είχαν την εντύπωση ότι θ’ άλλαζε το στάτους κβο. . Προσλήφθηκε ένα αγόρι προ ημερών, για πρακτική, δεν μπορείς να το αρνηθείς, κρίμα είναι, και πάνε μια χαρά. Ομολογώ ότι δεν ξέρω τι νιώθει εκείνος ανάμεσα σε τόσες κοπέλες, ούτε ξέρω πως θα συμπεριφερθεί αύριο, αλλά αν δεν ειναι εντάξει, η Φωτεινή δεν παίζει. ΔΕΝ καπνίζεις και ΔΕΝ ενοχλείς. Τέλος. Αυτό δεν σημαίνει οτι δεν θα κάνει ένα κομπλιμέντο. Εγώ τους λέω σταθερά ότι είναι όμορφες, και μ’ ευχαριστούν.Δεν το θεωρούν κόλλημα.

    Νομίζω ότι αναφέρεις γενικότητες που δεν είναι του παρόντος. Δεν είναι δυνατό, και το θεωρώ ανόητο, να προσπαθούμε να συμπεριφερθούμε εντελώς άφυλα. Είναι αφύσικο.

    Θα πω στην προϊσταμένη του τμηματος ‘Μαράκι. σε παρακαλώ, κάνε αυτο, πρόσεξε λίγο πιο πολύ τον τάδε’, αλλά στον Γιώργο, λέγοντας το ίδιο, δε θα τον πω Γιωργάκη. Θα ψάχνεται, ενώ η Μαρία σχεδόν το περιμένει, αν δεν το απαιτεί.

    Είχα πάντα μια συμπεριφορά που τώρα, ε΄χοντας φύγει από το τμήμα τόσα χρόνια, εισπ΄ραττω ακομα με χαμόγελο, ένα φιλί καμιά φορά, και αυτό σημαίνει ότι καμιά δεν ενοχλήθηκε από τη συμπεριφορά μου, η οποία ήταν εννοείται αμιγώς έμφυλη.

    Κάποια φορά, το έχω ξαναγράψει εδώ, περνούσα συχνά από την τράπεζα του νοσοκομείου (που δυστυχώς την κατάργησαν) κι έπινα έναν καφέ με τη διευθύντρια. Αν ήταν διευθυντης, ΔΕΝ θα το έκανα. Κάποτε το συζητήσαμε, και παραδεχτήκαμε κι οι δυο ότι είναι έμφυλη συμπεριφορά.Δεν είχαμε κανενός άλλου είδους σχέση, εκτός όταν αρρώστησαν οι δικοί της και τους εξυπηρέτησα με ιδιαίτερη ευασθησία. Ήταν μια φίλη η κόρη τους στο κάτω κάτω.

  104. Ας λέγονται, ας διαβάζονται, ας κοινοποιούνται … τέτοια άρθρα. Ευχαριστούμε για τον κόπο της μετάφρασης Νικοκύρη.
    98. Συμφωνώ. Για να μην επαναλαμβανόμαστε.

  105. 103. Έγραφα και εγώ και δεν είχα διαβάσει το σχόλιό σας Λεώνικε. Είμαι βέβαιη πως είναι κατανοητή η συμπεριφορά σας από όλες τις γυναίκες που συγχρωτίζεστε. Και ο τρόπος που το διατυπώνετε μόνο σεβασμό και ενδιαφέρον δηλώνει.
    Και δεν νομίζω και πως το σχόλιο 98 προωθεί την άφυλη συμπεριφορά. Εγώ δεν το καταλαβαίνω έτσι.
    Πιστεύω πως όλες μας καταλαβαίνουμε το ενδιαφέρον και δεν παρεξηγούμαστε χωρίς λόγο.

  106. SteliosZ said

    -> 72 «Όλα τα κακά πράγματα τα κάνουν άνθρωποι με προβληματικό παρελθόν. Τους ηθικούς φραγμούς τους σπάνε όσοι δεν έχουν καταφέρει να υιοθετήσουν, με πίστη, έναν ηθικό κώδικα»

    Νομίζω ότι το πρόβλημα βρίσκεται στο ότι η ηθική (ή το νόμιμο) δεν είναι κάτι σταθερό και αιώνιο – πριν 100 χρόνια (και λιγότερο) το να ψηφίσει μια γυναίκα δεν ήταν νόμιμο σχεδόν σε καμία χώρα στον κόσμο. Επομένως, οι ηθικοί κώδικες και φραγμοί δεν σπάνε μόνο από όσους δεν έχουν καταφέρει να υιοθετήσουν με πίστη έναν ηθικό κώδικα.

    Ίσως και το έγκλημα του βιασμού είναι μια ανάλογη (ή μάλλον αντίστροφη) περίπτωση. Πριν από πάρα πολλά χρόνια, ο βιασμός δεν συνοδευόταν από το χαρακτηρισμό του εγκλήματος (ούτε νομικά, ούτε ηθικά ούτε κοινωνικά). Αυτό αλλάζει – απλώς η μετάβαση δεν έχει ακόμα γίνει πλήρως και ίσως δεν έχουμε ακόμα «αποφασίσει» για την τελική της μορφή.

  107. leonicos said

    Κάτι άσχετο

    מביתו של לבן

    Πώς το μεταφράζει ο αυτόματος μεταφραστής;

    From White’s house.

    Τι σημαίνει πραγματικά; Απόο το σπίτι του Λάβαν (του πατέρα της Λεία και της Ραχήλ)

    Κατά σύμπτωση laban σημαίνει ‘άσπρο’ στα εβραϊκά, ενώ το όνομα είναι Ακκαδικό άγνωστης σημασίας

  108. Ωραία…

    Για λόγους ισότητας προτείνω στις 19 Νοέμβρη -που είναι η παγκόσμια μέρα του Αντρα (άνδρα) – να ανέβει άρθρο 1 στους 1000 ( ή 1 στους 10 000 ) με θέμα τον βιασμό ανδρών από γυναίκες (ναι υπάρχουν και τέτοιοι) και να σχολιάζουν κυρίως, κυρίες.

    # 98

    Πιθανόν να έχεις δίκιο για «το φόβο που σου προκαλούν τα βήματα που ακούς ξοπίσω σου όταν περνάς από ένα όχι και τόσο καλά φωτισμένο σοκάκι τη νύχτα» πάντως πριν 50 χρόνια όταν νυχτοπερπατούσα στους έρημους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας περισσότερο φοβόμουνα τις γυναίκες που περπατούσαν μόνες τους από τους άντρες, στην λογική πως για να μη φοβάται αυτή, πρέπει να φοβάμαι εγώ.

  109. Χαρούλα said

    #98 Nwjsj. Ακριβώς. Άψογο σχόλιο

  110. Πέπε said

    106

    Ε ναι, προφανώς εννοώ (και θα ‘πρεπε να πω) «τον κρατούντα ηθικό κώδικα». Αυτόν που έχει ενσωματωμένες όλες τις ανθρώπινες κατακτήσεις, όπως π.χ. τη συνειδητοποίηση ότι ο βιασμός είναι έγκλημα. Δε θα κατηγορούσα έναν άνθρωπο άλλης εποχής και άλλου πολιτισμού αν έκανε κάτι που κανείς ποτέ ως τότε δεν είχε σκεφτεί ότι ίσως είναι κακό. Αν το κάνει σήμερα όμως, τον κατηγορώ!

  111. Πέπε said

    108

    Κι εγώ ήθελα να σχολιάσω κάτι παραπλήσιο.

    Αν ακούς βήματα πίσω σου στο έρημο σκοτεινό σοκάκι και για οποιονδήποτε λόγο, βάσιμο ή αβάσιμο, έχεις την τάση να τα συνδέεις με κίνδυνο, αυτό μπορεί να συμβεί και σε άντρες. Ποτέ δε μου πέρασε από το μυαλό ότι θα με βιάσουν, αλλά ούτε και κάτι άλλο πιο συγκεκριμένο (ότι θα με ληστέψουν / χτυπήσουν / σκοτώσουν). Απλώς ένα σήμα κινδύνου.

  112. Γιάννης Κουβάτσος said

    111: Αν περπατάει κάποιος ανέμελος τη νύχτα σε σκοτεινά στενά του κέντρου της Αθήνας, μάλλον έχει αποτρεπτική σωματοδομή. ☺

  113. BLOG_OTI_NANAI said

    Για να δούμε, θα εμφανιστούν τα συνήθη δήθεν μετριοπαθή και *φωτισμένα* και *συνειδητά* σχόλια όπου τσουβαλιάζονται οι βιασμοί γυναικών, με τις επιθέσεις των Τούρκων, οι οποίοι κρύβουν τη συνειδητή τους επιδοκιμασία για την κακοποίηση παιδιών, με άλλοθι ότι είναι ανεκτό τα παιδιά να γίνονται θύματα αρκεί να υπηρετεί η θυσία τους έναν «ανώτερο σκοπό»;

    Για να δούμε…

  114. Μπλογκ, δεν αφήνεις τα κουφά; Πέρνα από το άλλο νήμα και φώτισέ μας, αν έχει δίκιο ο Άγιος Ν*κόδημος ή η Ιερά Σύνοδος.
    (Προσοχή στο αστεράκι του Ν*κόδημου αλλιώς σε πιάνει η μαρμάγκα λόγω ενσάρκωσης του Βάτμαν)

  115. BLOG_OTI_NANAI said

    98: Υπάρχει σεξισμός από μια γυναίκα προς τη φίλη της; Λέω για την αναφορά άμα σου πει η φίλη σου να πάτε ‘γυναικοπαρέα’ κάπου που χορεύουν άντρες. Ο σεξισμός είναι ότι υπάρχουν τέτοια μαγαζιά ή επειδή θα βγούνε μόνο γυναίκες; Ενώ τα υπόλοιπα τα καταλαβαίνω, αυτό δεν το κατάλαβα.

  116. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @114. ἀβαβάου παπάου 🙂

  117. nwjsj said

    @ 103 – Leonicos
    Πιστέψτε με, κάθε συνειδητοποιημένη γυναίκα έχει αναπτύξει μέσα της αυτό που λέμε «gut feeling» και αντιλαμβάνεται πότε έχει απέναντί της έναν (κρυφο)μισογύνη και πότε τον εκ βάθους ευγενή κι ευαίσθητο άνθρωπο. Χωρίς να σας γνωρίζω, από τα ελάχιστα γραπτά σας που έχω διαβάσει σ’ αυτό το ιστολόγιο, έχω συμπεράνει ότι ανήκετε στη δεύτερη κατηγορία και θεωρώ εντελώς εύλογο το ότι πίνατε καφέ με τη διευθύντρια παρά με το διευθυντή της τράπεζας του νοσοκομείου.

    @ 108 – Gpointofview
    Αυτό το σχόλιο με τη γυναίκα που είδατε να περπατάει μονάχη στο σκοτεινό σοκάκι και σας τρόμαξε το ‘χω ξαναδιαβάσει σε κάποιο ανάλογο θέμα του ιστολογίου. Αν πάντως δημοσιεύσει ο Νικοκύρης άρθρο για τους βιασμούς των ανδρών από γυναίκες και άνδρες στις 19 Νοέμβρη, σας λέω από τώρα ότι δεν πρόκειται να βγω να κοροϊδέψω ή να ειρωνευτώ, ούτε να γράψω και κανένα χωρατούλι για να γελάσουμε με τους βιασθέντες και τις βιασθείσες.

    Οι περισσότεροι καταδικάζουν με ευκολία το βιασμό κι αυτό είναι αναμενόμενο, όταν όμως μιλήσεις για τις συμπεριφορές της καθημερινότητας αρχίζουν να σε κοιτάζουν περίεργα κι αυτό αποδεικνύει πόσο βαθιά είναι ριζωμένα μέσα μας τα στερεότυπα της πατριαρχίας.

    Και για όλα τ’ άγρια ρόδα, επώνυμα, ανώνυμα και γενικώς:

  118. BLOG_OTI_NANAI said

    114: Όταν κάποιος επιδοκιμάζει την κακοποίηση παιδιών, δεν είναι «κουφό». Εϊναι έγκλημα, και εγώ θα έλεγα ότι αυτός είναι και ύποπτος για ανάλογα εκγλήματα στην περιοχή του. Δεν μπορεί να υπάρχει άνθρωπος σε αυτόν τον πλανήτη που να μην παίρνει ξεκάθαρη θέση ότι όποιος πρόσφυγας/μετανάστης κουβαλά συνειδητά το παιδί του ή αφήνει να το κουβαλάνε άλλοι στην πρώτη γραμμή συγκρούσεων και ρίψης χημικών, τότε είναι υπόλογος για έγκλημα. Αυτός που δεν διαχωρίζει τη θέση του από την κακοποίηση παιδιών είναι και ο ίδιος εγκληματίας.

    Από εκεί και πέρα, θυμίζω ότι έχω πάρει ξεκάθαρη θέση για τη Θεία Κοινωνία: κανένα πρόβλημα αν εφαρμοστεί καθολικό αναγκαστικό κλείσιμο όλων των ναών της χώρας.

    Οπότε το μπαλάκι πέφτει στους ανθρωπιστές με τα καδρόνια.

    Ότι είχα να πω, το είπα. Άμα ο άλλος έχει μπετόν στο κεφάλι, θα το σπάσω εγώ;
    Εσύ δεν έχεις ντραπεί να ομολογήσεις ότι είσαι σταλινικός. Και μόνο που το λέω, έχω σακούλα δίπλα να ξεράσω. Υπάρχουν αριστεροί που δεν ντρέπονται να επικαλούνται την ιδεολογία όλης της φάρας των φονιάδων του σταλινικού καθεστώτος.

    Οπότε, αν πεις την ιεραρχία φανατικούς, και εσείς που το ίδιο είστε. Θα κάνετε διαγωνισμό μεταξύ σας;

    Ή μήπως, εσύ μπορείς να λες είμαι σταλινικός, ο άλλος να λέει είμαι χιτλερικός, και περιμένεις μετά από 20 αιώνες η Ιεραρχία σου πει «φοβόμαστε μην κολήσουμε»;

    Αν λοιπόν η Ιεραρχία είναι φανατικοί, τότε εσείς ως φανατικοί τους καταλαβαίνετε καλύτερα από όλους.

    Είπαμε, η λύση του να κλείσουν όλες οι Εκκλησίες διά νόμου είναι απολύτως δεκτή και στο χέρι της εξουσίας. Συμφωνούμε;

    Αν συμφωνούμε, άντε παίξε με κανέναν άλλον…

  119. Triant said

    97: Δεν είναι το ίδιο γιατί στην περίπτωση που περιέγραψα υπάρχει το στοιχείο του φόβου. Αυτή είναι η ειδοποιός διαφορά.

  120. Έχασες. Δεν λέει για κλειστές εκκλησίες ο Άγιος Ν*κόδημος.

  121. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ε, ναι, περιμένουμε η Ιεραρχία της Εκκλησίας, μια που ζούμε πλέον μετά τον Λουί Παστέρ, να εκσυγχρονισθεί και να πει ότι από το κοινό κουταλάκι της μετάληψης και από τον συγχρωτισμό στους ναούς υπάρχει φόβος μετάδοσης του ιού. Αυτό σημαίνει υπεύθυνη πνευματική ηγεσία και νομίζω ότι αυτή η στάση θα εκτιμηθεί από τους πιστούς αλλά και από τους μη πιστούς.

  122. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Πολύ δυνατό κείμενο αλλά δυστυχώς, για άλλη μια φορά συζήτηση για τους βιασμούς, για άλλη μια φορά αναλύεται πόσο αποτρόπαια πράξη είναι και πόσο φρικτό το αίσθημα της βιασμένης, ειδικά της αδικαίωτης και για πολλοστή φορά, δεν γίνεται ΚΑΜΙΑ νύξη για την αιτία των βιασμών αλλά και των υπευθύνων, ούτε από τα θύματα (π.χ η συγγραφέας) ούτε από τις γυναίκες ούτε από τους άνδρες που σχολίασαν εδώ.
    Συμπέρασμα; η ζωή συνεχίζεται όπως την αφήσαμε χθές και προχθές, πέρυσι, πρόπερσι και πρίν από 10,20,30 + χρόνια, τι φταίει, τι πρέπει να γίνει για να αλλάξει αυτή η φρικτή (στην μεγάλη πλειονότητα για τις γυναίκες αλλά όχι μόνο γι΄αυτές) κατάσταση, ούτε κουβέντα από κανέναν, κι αφού δεν γίνεται τέτοια συζήτηση εδώ, δεν ξέρω πού μπορεί να γίνει.

    Και θα πώ για άλλη μια φορά πως οι σύγχρονες γυναίκες έχουν ΤΕΡΑΣΤΙΑ ευθύνη (όχι τα θύματα βιασμού, αυτές εξ ορισμού έχουν δίκιο αλλά πού να το βρούν), γι΄αυτή την διαστροφή (που δεν είναι μόνο αντρική).
    Την μεγαλύτερη οι μητέρες που στην πλειοψηφία τους είναι νευρασθενικές (για να μη πώ ψυχασθενείς) και μεγαλώνουν τα παιδιά τους με τα άγχη τους και της σεξουαλική τους ανισορροπία, ειδικά τα αντράκια τους που τα φιλάνε στο στόμα, πολλές φορές κοιμούνται μαζί τους στην πρώτη αλλά και στην δεύτερη παιδική τους ηλικία «αποπλανώντας τα» μετά οι σύζυγοι και τέλος οι ενήλικες. Παρά την μόρφωσή τους, την σε γενικές γραμμές οικονομική τους ανεξαρτησία, και ΚΥΡΙΩΣ την τεράστια πολιτική τους δύναμη, είναι πλήρως υποταγμένες στο πατριαρχικό σύστημα, ακόμη και στις λεγόμενες δυτικές δημοκρατίες, ενώ έχουν την δύναμη να ανεβάσουν και να κατεβάσουν κυβερνήσεις.

    Οι άντρες δεν γεννιούνται βιαστές, γίνονται, και οι βιαστές στην πλειοψηφία τους, σε κάθε γυναίκα που βιάζουν, βλέπουν την καταπιεστική μητέρα τους (το αντίστοιχο συμβαίνει με τις γυναίκες με τον μπαμπά τους, γιατί συμβαίνει κι αυτό, άλλο αν δεν λέγεται).

    Η βασική αιτία, είναι η σεξουαλική καταπίεση που υφίστανται από την δεύτερη βρεφική ηλικία τα παιδιά, αγόρια κορίτσια, μέχρι τα 10 έχει τελειώσει το έγκλημα.

  123. nwjsj said

    @ 115 – BLOG_OTI_NANAI
    Εννοούσα ότι οι πατριαρχικές αντιλήψεις κρύβονται πίσω από τη συνήθεια ορισμένης μερίδας γυναικών να γιορτάζουν τη Μέρα της Γυναίκας και της δήθεν απελευθέρωσης με το να επισκέπτονται τους ‘ναούς’ εμπορίου/επίδειξης ανθρώπινης σάρκας, ενώ η συγκεκριμένη επέτειος έχει να κάνει με αυτό (https://alithinesgynaikes.gr/2020/03/08/ο-ματωμένος-μάρτιος-των-γυναικών/?fbclid=IwAR1PRSczkA037cSA02ucWzJL-CA3oiJhxoMKBySXqopdPXVE3E5dzJS8dCk).

    Επίσης, η αντικειμενοποίηση του ανθρώπου που συνδέεται με το σεξ, είτε αυτός ο άνθρωπος είναι άντρας, είτε αυτή γυναίκα, ναι, είναι έκφανση του σεξισμού.

  124. Γιάννης Κουβάτσος said

    Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι τι δημιουργεί έναν βιαστή. Μπορούμε να αναφέρουμε ένα σωρό πιθανές αιτίες, αλλά δεν μπορούμε να εξηγήσουμε πώς άνθρωποι που εκτίθενται εξ απαλών ονύχων σε τοξικό για την ψυχή τους περιβάλλον, ακολουθούν ξεχωριστούς δρόμους: κάποιοι γίνονται βιαστές, κάποιοι δεν γίνονται. Προσωπικά, νομίζω, χωρίς να είμαι σε θέση να το αποδείξω, ότι πρέπει να υπάρχει και προδιάθεση, δεν αρκεί το ακατάλληλο περιβάλλον.

  125. aerosol said

    #98
    Πολύ καλό σχόλιο.
    Έχω επιφυλάξεις στα εξής της λίστας:
    Δεν είναι τόσο σπάνιο να σε βομβαρδίσει μια πρώην ερωμένη με μηνύματα για να την δεχτείς ξανά πίσω. Κι αν δεν το κάνεις να σε περιγράψει με υβριστικό τρόπο ή να διαδώσει ψεύδη για σένα. Αυτό δεν ταυτίζεται με το αντρικό φύλο. Υπάρχουν στοιχεία πως είναι συχνότερη συνμεριφορά από άνδρες;
    Η παρέα ίδιου φύλου που θα πάει σε αντρικό ή γυναικείο στριπτηζάδικο δεν νομίζω πως είναι δείγμα πατριαρχισμού. Το ότι υπάρχουν αυτά τα ευαγή ιδρύματα είναι από μόνο του ενδιαφέρον φαινόμενο και σηκώνει κουβέντα. Η σύνθεση της παρέας μου φαίνεται αναμενόμενο επακόλουθο.

    Τέλος, μια τεράστια απορία (προς το σύμπαν το ίδιο!):
    Μα… ντικ πικς; Ντικ πικς;!!! Ποιος μεγαλοφυής νους το σκέφτεται; Και χυδαία να το δω, ποιος γάμησε ποτέ στέλνοντας… ντικ πικ;
    Μεταξύ αστείου και σοβαρού, θα πρότεινα σε κάθε γυναίκα που μπορεί να δεχτεί τέτοιο έργο τέχνης, να γκουγκλάρει και να βρει κάποιο αρκετά επιβλητικό ανάλογο και να το στείλει στον αποστολέα. Ή και πολλά, να του έρχονται μες στη μέρα.

  126. Πέπε said

    122
    > > δυστυχώς, για άλλη μια φορά συζήτηση για τους βιασμούς, για άλλη μια φορά […] δεν γίνεται ΚΑΜΙΑ νύξη για την αιτία των βιασμών αλλά και των υπευθύνων…

    Υπερβολή το «καμία νύξη». Όχι πως δεν κάνεις καλά που το θίγεις Λάμπρο.

    > > οι μητέρες που στην πλειοψηφία τους είναι νευρασθενικές (για να μη πώ ψυχασθενείς) και μεγαλώνουν τα παιδιά τους με τα άγχη τους και της σεξουαλική τους ανισορροπία, ειδικά τα αντράκια τους που τα φιλάνε στο στόμα, πολλές φορές κοιμούνται μαζί τους στην πρώτη αλλά και στην δεύτερη παιδική τους ηλικία «αποπλανώντας τα»

    Κι αυτό μου φαίνεται υπερβολή. Ντάξει, υπάρχουν τέτοιες μανάδες, αλλά δεν είναι δα και πλειοψηφία. Το μητρικό φιλί στο στόμα αν θυμάμαι καλά δεν το έχω συναντήσει ποτέ.

    > > αυτή η φρικτή (στην μεγάλη πλειονότητα για τις γυναίκες αλλά όχι μόνο γι΄αυτές) κατάσταση

    Αυτό είναι ένα σημαντικό σημείο. Μια ζωή με γυναίκες καταπιεσμένες και άντρες καταπιεστές μπορεί να είναι βολική για τους άντρες, αλλά αυτό το βόλεμα δεν τους κάνει ευτυχισμένους.

    Είχα ξανααναφέρει την ιστορία με τον Σαουδάραβα που είχα γνωρίσει, που μας περιέγραφε (σε μια παρέα Έλληνες στην Αθήνα) διάφορες απολύτως εφιαλτικές πτυχές της ζωής στη χώρα του, τις οποίες έβρισκε φυσιολογικές. Ακούγοντας την εντελώς ακραία εκδοχή αυτού που ονομάζουμε πατριαρχία, είδα λίγο πιο καθαρά ορισμένα πράγματα που συμβαίνουν και στις πιο συγκεκαλυμμένα πατριαρχικές κοινωνίες. Ο τύπος ήταν δυστυχισμένος, αλλά δεν το συνειδητοποιούσε. Δεν είχε γνωρίσει ποτέ γυναίκα, δεν είχε φλερτάρει, ερωτευτεί, αγαπήσει, αλλά δεν ήξερε ότι υπάρχουν όλα αυτά και δεν του έλειπαν. Είχε απολύτως αποδεχτεί λ.χ. ότι τη γυναίκα του θα του τη διαλέξει η μάνα του, αφού ποιος ξέρει καλύτερα από τη μάνα του αν του αρέσουν οι ψηλές ή οι κοντές (κι αν τελικά η μάνα πέσει έξω, υπάρχει και το διαζύγιο).

    Δε χρειάζεται να είσαι φεμινιστής για να καταλάβεις ότι αυτό είναι μια λάθος κατάσταση. Και εντελώς ανδροκεντρικά να το δεις, εξίσου λάθος είναι. Οκέι, μεταξύ τυράννου και σκλάβας σίγουρα ο τύραννος τη βγάζει καλύτερα, έχει δικαίωμα να παίρνει αποφάσεις, να κυκλοφορεί ασυνόδευτος και με ακάλυπτο πρόσωπο, δε λιθοβολείται, …δεν υπάρχει σύγκριση. Αλλά δεν παύει να ζει κι αυτός μια ζωή χαραμισμένη.

  127. # 117

    Δεν έγραψα για σκοτεινό δρομάκι αλλά για την Πανεπιστημίου και την Ομόνοια πριν 50 χρόνια. Δεν ξέρω πως είναι σήμερα αλλά τότε εκει, στις μεταμεσονύκτιες ερημιές πιο εύκολα περπάταγαν γυναίκες μόνες τους παρά άντρες. Υπήρχε και ένα καφεζαχαροπλαστείο, το Μετρό, στο υπόγειο της Ομόνοιας προς την μεριά της Γ’ Σεπτεμβρίου, ήθελε πολύ θάρρος για να περάσεις απ’ έξω μετά τα μεσάντυχτα, όχι να μπεις μέσα αν δεν ήσουνα του κύκλου. Νέοι είμασταν τότε κι είχαμε περιέργειες.

    Για τα σοκάκια απάντησε και το # 111

    Δεν έγραψα κάτι με σκοπό να ειρωνευθώ αλλά απλά να μιλήσω και για την άλλη πολύ πιο σπάνια πλευρά του νομίσματος που συνήθως δεν έχει σωματική βία, αλλά απειλές, ψυχολογική βία ή ουσίες. Είναι πολύ πιο σπάνιες περιπτώσεις, δεν νομίζω πως φτάνουν στα δικαστήρια και αγνοώ αν υπάρχουν σχετικοί νόμοι.

    Οι παλιοί ίσως θυμούνται την δεκαετία του 70 κάποιες γαλλίδες που προκαλέσανε με ουσίες πριαπισμό σε δυο βοσκούς στην Κρήτη και τελικά τον θάνατό τους

  128. leonicos said

    Ο Τζι φοβάται τις γυναίκες μη τυχόν και τον βιάσουν

    Όχι Τζι. Δεν είναι όλες ΠΑΟΚ

  129. Pedis said

    να επαναφέρω το # 36 για την εγκληματική και ελεεινή περίπτωση του Gabriel Matzneff η οποία, μου φαινεται ότι, έχει αγνοηθεί από το ελληνικά μμε.

  130. aerosol said

    #123
    Υπάρχει και ντοκυμαντέρ για αυτή την πυρκαγιά. Απίστευτη φρίκη, τεράστια υποκρισία…

  131. leonicos said

    118 BLOG_OTI_NANAI

    Λυπάμαι που σε πήρα στα σοβαρά ως πιστό

  132. mitsos said

    Καλησπέρα.

    Νίκο και από μένα μπράβο για το θέμα που επέλεξες.

    Μερικές σκέψεις ως προσθήκες ( δευτερεύουσας σημασίας ίσως)
    Τα κινήματα των γυναικών έχουν αποτελέσματα και σε σχέση με την ποινική δίωξη των βιαστών.
    Όμως η κατασταλτική αντμετώπιση του θέματος αν και αναγκαία δεν είναι ούτε ικανή ούτε και κύρια . Είναι πρωτίστως θέμα διαπαιδαγώγησης και πολιτισμού. Ριζική δε επίλυση δεν μπορεί να δώσουν οι ποινές αλλά η απόρριψη των φαλλοκρατικών και πατριαρχικών προτύπων που επιφυλάσσουν για την γυναίκα το ρόλο του εργαλείου διέγερσης και ηδονής ή ( αποκλειστική διάζευξη) της «νοικοκυράς -δούλας- μητέρας».

    Έχω μάνα, γυναίκα, κόρη, αδελφή και ανιψιά. Δυστυχώς όμως παρατηρώ συνεχώς και περισσότερους που δεν μπορούν να σκεφτούν ότι κατά τύχη δεν είναι γιοί, πατεράδες ή αδελφοί της γυναίκας που βιάζεται. Αυτό πρέπει πρώτα απ’ όλα να αλλάξει. Και γι αυτό πρέπει να βάλουμε πλάτη και οι γιοι και οι αδελφοί και οι πατεράδες.

  133. Μαρία said

    129
    O Ματσνέφ είναι παιδεραστής αγοριών και κοριτσιών. Παρακολούθησα την υπόθεση σε βάθος δεκαετιών.

  134. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    122 Λάμπρος >>ΚΑΜΙΑ νύξη για την αιτία των βιασμών αλλά και των υπευθύνων,ούτε από τα θύματα (π.χ η συγγραφέας)

    Λάμπρο, οι εγκληματολόγοι και οι ψυχίατροι είναι ν΄ασχοληθούν με το πορτρέτο του (κάθε) βιαστή. Το θύμα με γενναιότητα φέρνει στο φως το έγκλημα και αναδεικνύει την αντιμετώπισή του από την δικαιοσύνη αλλά και την κοινωνία. Αυτό ήθελε να αναδείξει κι αυτό ανάδειξε: το βιασμό, ένα έγκλημα χωρίς πτώμα.

    Η παθολογία του πράγματος είναι μεγάλη, σίγουρα.Είχε και λάμα η υπόθεση και δακρυγόνο. Είδα από άλλη συνέντευξή της, ότι ο τύπος αυτός είχε δύο διαζύγια και είχε κατηγορηθεί για ενδοοικογενειακή βία, αλλά οι πρώην δεν πήγαν να καταθέσουν στο δικαστήριο,μπορεί κι από φόβο.

  135. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    126 – «Υπερβολή το «καμία νύξη». Όχι πως δεν κάνεις καλά που το θίγεις Λάμπρο.»
    Δεν είδα πουθενά να θίγεται, ίσως είναι υπερβολή.

    «Κι αυτό μου φαίνεται υπερβολή. Ντάξει, υπάρχουν τέτοιες μανάδες, αλλά δεν είναι δα και πλειοψηφία. Το μητρικό φιλί στο στόμα αν θυμάμαι καλά δεν το έχω συναντήσει ποτέ.»
    Αντιθέτως είμαι πολύ επιεικής, ασχολούμαι με το θέμα, παιδί και διαπαιδαγώγηση πάνω από 30 χρόνια και μπορώ να σου πώ και να αποδείξω, πως η κατάσταση είναι κατά πολύ χειρότερη.
    Αν οι γυναίκες είναι καταπιεσμένες, τα παιδιά ζούν τραγικά και δεν έχουν πουθενά λόγο.

  136. BLOG_OTI_NANAI said

    131: Τι εννοείς ακριβώς Λεώνικε; Σε περίπτωση που η Εκκλησία δεν διακόπτει είτε την Κοινή Λαβίδα, είτε το Κοινό Ποτήριο, και η πολιτεία αποφασίσει ότι οι μή πιστεύοντες στην Ορθόδοξη Εκκλησία πρέπει να προστατευτούν από τις «βάρβαρες συνήθειες» που λένε οι «Ιοί», ο «καλός πιστός» τι πρέπει να κάνει; Να πάρει τα όπλα μήπως;

    Ακόμα κι αν η Εκκλησία επιστρέψει στην προ του 8ου αιώνα παράδοση, δίνοντας χωριστά το Σώμα και το Αίμα, το μεν Σώμα είναι πιο διαχειρίσιμο καθότι στερεό, αλλά τα δεκάδες ή εκατοντάδες πλαστικά ποτηράκια με τις υπόλοιπες σταγόνες του Αγίου Αίματος στα τοιχώματα τους, τι θα γίνουν;

    Μακάρι να βρεθεί ενδιάμεση λύση αν υπάρξουν ακραίες αντιδράσεις. Διότι από τη στιγμή που η μέθοδος μετάληψης έχει υποστεί διαφοροποίηση, αυτό σημαίνει ότι μπορεί να μεταβληθεί και πάλι. Αλλά το Σώμα και το Αίμα για την Εκκλησία δεν είναι ψωμί και κρασί. Πρέπει να υπάρξει τρόπος ασφαλής.

    Όμως, έτσι κι αλλιώς, η Εκκλησία Λεώνικε άντεξε πολλούς αιώνες διωγμών, και χωρίς ναούς, και χωρίς οτιδήποτε. Μέσα σε σπίτια μαζεύονταν όταν υπήρχε ανάγκη.

    Καθώς λοιπόν η πολιτεία έχει στα χέρια της αυτές τις αποφάσεις, θεωρώ παράδοξα υπεροπτικό αυτό που γράφεις.

  137. Pedis said

    # 133 – έλα επιτέλους … για σένα τόβαλα.

    Διατηρούσε μια παιδοφιλική σχέση με ένα κορίτσι και το πήγαινε από δω κι απο κεί στα κρυφά και τη γλύτωσε με τη βοήθεια ισχυρών φίλων της γαλλικής διανόησης οι οποίοι τα θεωρούσαν όλα αυτά φυσιολογικά και πικτουρέσκ, ξερωγώ.

    Διακρίθηκε και βρεβεύτηκε αρκετές φορες, με τα παιδοφιλικά σκάνδαλα γνωστά. Δημοσιευτηκαν ημερολόγια του όπου μιλάει με πάθος και νοσταλγία για τα καμώματα του με παιδιάκια στη ΝΑ ασία.

    Όταν παράγινε το σκανδαλο ο Μιττεράν, λένε, σταμάτησε να τον προσκαλεί και να τον συναντά (αν και τον θεωρούσε πολύ σημαντικό συγγραφέα) … (άποψη δεν έχω)

  138. 107,
    Εξ ίσου άσχετο: Labanotation είναι σύστημα καταγραφής χορευτικών κινήσεων (αντίστοιχο, πχ, με το πεντάγραμμο και τις νότες στην μουσική), επινόηση του Rudolph Laban.

  139. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    134 – ΕΦΗ -ΕΦΗ δεν είπα πως δεν είναι γενναία η συγγραφέας, αλλά πως ως γυναίκα δεν θα έπρεπε να μείνει μόνο στο γεγονός του βιασμού των άτυχων γυναικών, το ίδιο και οι σχολιαστές εδώ, το ζήτημα δεν είναι το πορτραίτο του κάθε βιαστή αλλά η αιτία που έγινε βιαστής και επιμένω πως γι΄αυτήν δεν μιλάει ΚΑΝΕΙΣ, ίσως γιατί καίει πολύ.

    Όλα τα θρησκευτικά και πολιτικοϊδεολογικά δόγματα έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό, την σεξουαλική καταπίεση των ανθρώπων, ακόμη και στα φερόμενα ως επαναστατικά – κομμουνιστικά καθεστώτα, η ισότητα και η σεξουαλική ελευθερία, ήταν και είναι όνειρο θερινής νυκτός.
    Η σεξουαλική εισβολή στις ανθρώπινες κοινωνίες δημιούργησε αυτή την αρρωστημένη κατάσταση, από τη στιγμή που η μεγαλύτερη φυσική χαρά και ηδονή είναι αμαρτία και ενοχή, λογική συνέπεια, είναι και η δημιουργία διεστραμμένων αντρών και γυναικών.

    Τα παιδιά πού να πούν τον πόνο τους και ποιός θα τα ακούσει.

    Καληνύχτα.

    Πολύ καιρό έχω να σου αφιερώσω τραγούδι; για σένα παλαβό κρί κρί. 🙂

  140. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    139 αρχή – Η εισβολή της σεξουαλικής ηθικής……..! 🙂

  141. nwjsj said

    @ 127 – Gpointofview
    Στην Ομόνοια δεν πατάω καν πόδι ούτε με παρέα κι ούτε μέρα μεσημέρι, όχι τώρα, ανέκαθεν. Τους τελευταίους μήνες όταν τελειώνει το μάθημα που παρακολουθώ, περπατάω εξ ανάγκης ένα μικρό κομμάτι της Ευριπίδου κάποια βράδια γύρω στις 9. Συνήθως είναι η ώρα που τα μαγαζιά κλείνουν, αλλά αν τύχει κι αργήσει να τελειώσει το μάθημα και τα καταστήματα έχουν κατεβάσει ρολλά, τότε κάνω τη διαδρομή με πολύ γοργό βήμα μέχρι να βγω εκεί στα μισά της Κλαυθμώνος περίπου.

    Συνήθως οι άντρες ανησυχείτε μην σας ληστέψουν, σας τραυματίσουν ή σας σκοτώσουν, όμως η γυναίκα ανησυχεί και για το αν θα βιαστεί, αυτό ασφαλώς δεν το καταλαβαίνετε, διότι ποτέ δεν το έχετε νιώσει, οπότε δεν εκπλήσσομαι που δεν πιάσατε το νόημα του συγκεκριμένου παραδείγματος. Εμένα πάντως, όταν πήγαινα Ε’ δημοτικού, πήγε να μου την πέσει ένας ανώμαλος μέρα μεσημέρι καθώς έμπαινα στην είσοδο της πολυκατοικίας επιστρέφοντας από το σούπερ μάρκετ όπου με είχε στείλει η μάνα μου για να πάρω γάλα… Θέλω να πω μ’ αυτό ότι οι γυναίκες μαθαίνουμε από πολύ μικρές να κινούμαστε έχοντας το νου μας στα νώτα μας, συνήθως αφού πρώτα αποκτήσουμε πικρή πείρα. Εσείς ίσως ν’ ανησυχήσετε γι’ αυτό στο στρατό και μάλλον σίγουρα αν κάποτε πάτε φυλακή. Ο βιασμός είναι κάτι που σε σημαδεύει σε όλη σου τη ζωή (αν επιζήσεις), σου στερεί τη χαρά του έρωτα και της αλληλεπίδρασης με το αντρικό φύλο. Θα θέλατε εσείς να ζείτε έτσι; Κι όμως, υπάρχουν εκατομμύρια γυναίκες που κουβαλάνε το βάρος αυτής της αβάσταχτης ύπαρξης, διότι δεν είναι αρκετά δυνατές όπως η Φόις ή δεν ζουν στη Γαλλία όπως εκείνη (παίζει κι αυτό το ρόλο του).

    Το περιστατικό με τις Γαλλίδες και τον πριαπισμό δεν το γνωρίζω, ούτε αμφισβητώ την ύπαρξή του, όμως είναι ένα, ενώ οι βιασμοί γυναικών από τότε έως σήμερα (και όχι μόνο) είναι χιλιάδες στην Ελλάδα. Οπότε όταν κάποιος σκόπιμα αναφέρεται στο ένα τη στιγμή που ερχόμαστε να διαμαρτυρηθούμε για τις χιλιάδες, τότε μάλλον αυτό γίνεται για να βγάλει τη μπάλα εκτός γηπέδου και να αποπροσανατολίσει τη συζήτηση, είτε συνειδητά ως μέτρο άμυνας του πατριαρχικού μοντέλου, μέσα στο οποίο έχει γαλουχηθεί, είτε ασυνείδητα τις περισσότερες φορές χάριν αστεϊσμού.

    Δεν έχω κάτι προσωπικό μαζί σας, έχω εντοπίσει κι άλλες απόψεις στο συγκεκριμένο νήμα τις οποίες θα ήθελα να σχολιάσω για να δείξω πόσο καλά κρύβεται η πατριαρχία πίσω από τις συμπεριφορές μας, ενδεχομένως να το κάνω όταν βρω το χρόνο.

  142. sarant said

    137 Ομολογώ πως δεν τον έχω διαβάσει καθόλου.

    141 Έτσι που τα λέτε, για τις γυναίκες που περπατάνε μόνες.

  143. Μαρία said

    137
    https://fr.wikipedia.org/wiki/Gabriel_Matzneff#Soutiens_et_condamnations
    Δες το ’90 πώς αντιμετωπίστηκε η Καναδέζα Μπομπαρντιέ π.χ. απ’ τον Σολέρς

    Αν καταλαβαίνεις γαλλικά με τ’ αυτί, υπάρχουν και εκπομπές με τις συζητήσεις που προκάλεσε το βιβλίο της Σπριγκορά, κάποιες με καλεσμένη την ίδια. Αηδία, ούτε θέλω να τις ξαναδώ.

    Να σημειωθεί οτι ο τύπος ως γόνος Ρώσων εμιγκρέδων είναι φανατικός χριστιανός ορθόδοξος.
    Φρέσκο απο Μπορντιγκέρα https://www.20minutes.fr/societe/2728031-20200227-affaire-gabriel-matzneff-hotel-italien-o-refugie-ecrivain-perquisitionne-mercredi Υποψήφιος για κορονοϊό.

  144. Πέπε said

    141
    > > Συνήθως οι άντρες ανησυχείτε μην σας ληστέψουν, σας τραυματίσουν ή σας σκοτώσουν, όμως η γυναίκα ανησυχεί και για το αν θα βιαστεί, αυτό ασφαλώς δεν το καταλαβαίνετε, διότι ποτέ δεν το έχετε νιώσει

    Δέχομαι ότι δεν το έχουμε νιώσει, αλλά επιμένω ότι (τουλάχιστον εγώ) όταν φοβάμαι, απλώς φοβάμαι: όχι ότι θα μου κάνουν ετούτο ή εκείνο, πρόκειται για ένα γενικό σκοτεινό αίσθημα φόβου.

    > > Εμένα πάντως, όταν πήγαινα Ε’ δημοτικού, πήγε να μου την πέσει ένας ανώμαλος μέρα μεσημέρι καθώς έμπαινα στην είσοδο της πολυκατοικίας επιστρέφοντας από το σούπερ μάρκετ όπου με είχε στείλει η μάνα μου για να πάρω γάλα… Θέλω να πω μ’ αυτό ότι οι γυναίκες μαθαίνουμε από πολύ μικρές να κινούμαστε έχοντας το νου μας στα νώτα μας, συνήθως αφού πρώτα αποκτήσουμε πικρή πείρα.

    Ανώμαλος; Ε, μα ανώμαλους έχει για όλους, όχι μόνο για τα κορίτσια! Παρόμοιο περιστατικό μου έτυχε σε παρόμοια ηλικία, μέρα μεσημέρι, στον Εθνικό Κήπο, εν μέσω κόσμου. Ούτε κατάλαβα για πότε έφτασα σπίτι μου (κάνα τέταρτο ποδαρόδρομος σε κανονικούς ρυθμούς), αλαλιασμένος από τον τρόμο, καθώς και από το αδιέξοδο ότι δε θα μπορούσα να μιλήσω σε κανέναν γι’ αυτό.

    Και τα δύο αυτά δεν τα λέω για να κοντραριστούμε και να δούμε πιο φύλο απειλείται περισσότερο. Απλώς κομίζω και μερικές ψηφίδες από την πλευρά που γνωρίζω.

  145. venios said

    Μέχρι δέκα χρονών (1953) έμενα σε μια γειτονιά της Αθήνας με χώμα, το Νέο Κόσμο. Στη συμμορία μας καυχιόμασταν ότι είχαμε ακουμπήσει κοπέλες στο τραμ, και για μας τα ρήματα βιάζω και γαμάω ήταν συνώνυμα. Το ίδιο και στο 8ο Δημοτικό σχολείο. Πόσοι ξετίναξαν από πάνω τους αυτό τον ενσταλαγμένο σεξισμό δεν το γνωρίζω, ούτε και πόσοι πέρασαν στην πράξη (και ποια πράξη: από το επίμονο κόρτε μέχρι τη σωματική βία η απόσταση δεν είναι μικρή).
    Βέβαια, μεγάλη είναι και η απόσταση από αυτά ως το απλό πείραγμα ή το κομπλιμέντο, ή ακόμα το παιχνίδι του βλέμματος, που από τους «πολιτικά ορθούς» θεωρούνται παρενόχληση.

  146. nwjsj said

    @ 125 – Aerosol
    Η λίστα είναι ανεξάντλητη και η επιλογή που έκανα εντελώς τυχαία.
    Κοίτα, το πρότυπο του ‘ρομαντικού’ κι ‘ερωτευμένου’ άντρα που τον χωρίζεις και σου στέλνει λουλούδια, γίνεται λιάρδα ακούγοντας love songs (στην Ελλάδα Παντελίδη και Πλούταρχο κατά προτίμηση) κι εμφανίζεται μπροστά σου έξω από το σπίτι, έξω από τη δουλειά, τη σχολή (και εξ’ από ‘δω γενικώς) για να σε ξανακατακτήσει, έχει τόσο πολύ υμνηθεί και χρησιμοποιηθεί από την ποπ κουλτούρα ως το παράδειγμα του τέλειου κι ιδανικού συντρόφου, που ελάχιστοι πλέον κάνουν τη λογική διεργασία να σκεφτούν ότι στην πραγματικότητα πρόκειται περί stalker. Επίσης, όταν συναντήσεις έναν άνθρωπο φυσιολογικό με τον οποίο θα χωρίσετε ‘πολιτισμένα’ που λένε, τότε θα έρθουν διάφοροι και διάφορες ν’ αποφανθούν ότι ο πρώην ‘δεν σ’ αγαπούσε αληθινά’. Ενώ, η γυναίκα που σου φέρεται ανάλογα είναι σε κάθε περίπτωση καταδικαστέα και δικαίως, εννοείται.

    Αυτή που περιέγραψα είναι μια εκδοχή του «toxic masculinity», της οποίας χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τούτος ο τύπος: https://mashable.com/2017/09/13/luke-howard-piano-backlash/?europe=true

    Περί στριπτιτζάδικων απάντησα στο σχόλιο no. 123.

    Όσο για τα dick pics το ανέφερα περισσότερο ως ένδειξη του ότι η σεξουαλική παρενόχληση έχει γίνει πλέον τόσο διαδεδομένη που κανένας δεν σκέφτεται ότι πρόκειται περί σεξουαλικής παρενόχλησης. Παλιά, αν έκανες το λάθος να περπατήσεις σε κανένα πάρκο μόνη ή με τις φίλες κι άκουγες από τις φυλλωσιές ένα «ψιτ, ψιτ», ήξερες ότι αν γυρνούσες το κεφάλι προς το ψιτ, θα έβλεπες έναν άρρωστο με την καπαρντίνα ανοιχτή και τ’ απαυτά φάτσα φόρα. Τώρα σου ‘ρχεται sms στο κινητό με τη φωτό και σχεδόν δεν σοκάρεσαι πλέον, άσε που μπορεί να είναι κανένας υποψήφιος δήμαρχος (http://newsparliament.com/2020/02/14/dick-pics-doom-benjamin-griveaux-president-emmanuel-macrons-chosen-candidate-for-mayor-of-paris/).

  147. Pedis said

    # 143 – αίσχος. Ποια να είναι εκείνη η πρόστυχη βάβω στο βίντεο της λογοτεχνικής συζήτησης (στο δεύτερο λινκ) που ξεκαρδίζεται στα γέλια όταν ακούει τις ξετσίπωτες παπαριές του πορνανώμαλου;

  148. nwjsj said

    @ 144 – Πέπε
    Σας είχαν πει ποτέ οι δικοί σας¨«Πρόσεχε, μην κυκλοφορείς μόνος σου στα πάρκα!!!»; Μια γυναίκα ακούει ανάλογες συμβουλές από πολύ μικρή ηλικία πάντως, όσο για το αδιέξοδο που δεν μπορούσατε να πείτε σε κανέναν τι σας συνέβη, δεν είναι κι αυτό μια μορφή σεξισμού που έχει επιβάλει η πατριαρχία; Ο άντρας και η γυναίκα πρέπει να κινούνται μέσα σε πολύ σαφή όρια συμπεριφοράς. Οποιαδήποτε παρέκκλιση ισοδυναμεί με στιγματισμό.

  149. Μαρία said

    147
    Η κυρία του ζεύγους των καθολικών, φαίνεται κι απ’ την εμφάνιση. Η Μπομπαρντιέ μπήκε μετά στη μαύρη λίστα των Γάλλων εκδοτών κι ο Σολέρς τη χαρακτήρισε μαλακισμένη και κακογαμημένη. Το πνεύμα του ’68 ήταν ακόμα ζωντανό.

    146 τέλος
    Ατυχές παράδειγμα. Η κοπέλα είχε πάει μαζί του πριν απ’ την ανταλλαγή φωτογραφιών.

  150. Pedis said

    # 149 α – ναι, μα … λίγη υποκρισία δεν βλάπτει … ε, τη θεουσα τη γριοξεφτίλω που γαργαλιόταν με αυτά που έλεγε ο σάτυρος.

  151. aerosol said

    #146
    Τώρα το κατάλαβα καλύτερα. Θα επιμείνω λίγο πως η «μέτρια» συμπεριφορά stalker απαντάται και σε γυναίκες (και όχι πολύ σπάνια…). Σοβαρή, βέβαια, διαφορά, είναι πως οι περιπτώσεις που ο… πονεμένος καταλήγει να επιτίθεται σωματικά ή να οδηγείται σε φόνο είναι, σε μεγάλη πλειοψηφία, άντρας. Η κυριολεκτική αντιμετώπιση του άλλου ως κτήμα νομίζω πως είναι χαρακτηριστική (δυστυχώς) αντρική ψυχοπαθογένεια. Ο τύπος του παραδείγματος (με το πιάνο) δεν ξέρω αν αποτελεί ακριβές παράδειγμα toxic masculinity, παρά τα σχετικά σχόλια. Βαθύτατα προβληματική συμπεριφορά, παράδειγμα προς αποφυγή, αλλά εμμονές τέτοιου επιπέδου δεν θα με εξέπλητταν και σε γυναίκα.
    Βέβαια παίζουν ρόλο και τα νοσηρά κλισέ ψευδο-ρομαντισμού, στα οποία έχουν πρωτοστατήσει και γυναίκες. Ο άνδρας που «αν σε θέλει θα επιμείνει», η γυναίκα που «το παίζει δύσκολη», οι ρομαντικές κομεντί (κατά κανόνα για το γυναικείο κοινό) και τα «αισθηματικά» μυθιστορήματα, όπου το stalking είναι απολύτως επιθυμητό αν είσαι γοητευτικός και κατακριτέο μόνο αν δεν είσαι κλπ. Κι ενώ χύνεται όλο και πιο πολύ μελάνι για το αν η πορνογραφία δημιουργεί λάθος πρότυπα σε νέους άντρες, μόνο αποσπασματικά πετυχαίνω σχόλια για τα πρότυπα που δημιουργούνται στις γυναίκες από δεκαετίες «γυναικείας» παραλογοτεχνίας.

    Για το ντικ πικ εγώ εξακολουθώ να χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο. Δεν είναι δείγμα κλασικής σεξουαλικής παρενόχλησης -ούτε ασκείται μόνο από τους «συνήθεις υπόπτους», αν μπορώ να το πω έτσι.. Νομίζω έχουμε αλλάξει επίπεδο ηλιθιότητας και η τακτική πιάνει πολλά στρώματα πληθυσμού.

  152. # 141

    Γράφεις «Οπότε όταν κάποιος σκόπιμα αναφέρεται στο ένα τη στιγμή που ερχόμαστε να διαμαρτυρηθούμε για τις χιλιάδες, τότε μάλλον αυτό γίνεται για να βγάλει τη μπάλα εκτός γηπέδου και να αποπροσανατολίσει τη συζήτηση, είτε συνειδητά ως μέτρο άμυνας του πατριαρχικού μοντέλου, μέσα στο οποίο έχει γαλουχηθεί, είτε ασυνείδητα τις περισσότερες φορές χάριν αστεϊσμού.»

    Τι να πω ; ευρύτητα πνεύματος ; Μήπως σου πέρασε από το μυαλό πως σε ένα θέμα πρέπει να εξετάζονται όλες οι πτυχές, ανάλογα με την βαρύτητά τους συμφωνώ, αλλά όχι και να βλέπεις σκοπιμότητα. Θα σου πω το εξής, λόγω κατάστασης μου είναι εξαιρετικά οδυνηρό να περπατάω σε ανώμαλο έδαφος και στην Κυψέλη υπάρχουν αρκετά στενά πεζοδρόμια με τα πλακάκια που καθοδηγούν τους τυφλους με τα εξογκώματά τους. Σύμφωνα με την λογική σου θα έπρεπε να σκεφτώ να τα βγάλουν αφού οι τυφλοί είναι ελάχιστοι (περίπου 1 στούς 200 στατιστικά) και ενοχλούνται οι πολλοί που βλέπουν.

    Επίσης αναφέρθηκαν περιστατικά βιασμών, αν και από ένα σημείο και μετά υπήρξε ανοχή ή και συναίνεση. Δεν σου θυμίζει λίγο τις μανάδες πριν λίγα χρόνια που έλεγαν στους κανακάρηδές τους «πρόσεχε μη σε τυλίξει καμιά προκομένη» και πόσοι τυλίχθηκαν τελικά ; Σήμερα νομίζω πως δεν το λένε, το γιατί το έθιξε ο Λάμπρος, είναι θέμα κοινωνικής ανατροφής ανάλογα με τις κρατούσες συνθήκες.

  153. # 146 τέλος

    «επιδείξεις» γίνονται και από το ασθενές φύλο αλλά όχι στα πάρκα απλώς «τυχαία» ανοίγουν οι κουρτίνες. Ιστορικό ήταν το σινεμά με το ταρατσάκι με λίγες θέσεις, λίγο πιο κάτω από την Φωκίωνος Νέγρη για τους ματάκηδες της περιοχής, όπου οι καρέκλες ήταν στραμένες όχι προς την οθόνη αλλά στα σπίτια απέναντι όπου κάθε καλοκαιρινό βράδυ μια γυναίκα έδινε παράσταση μικρής διάρκειας όμως. Οι παρακολουθούντες με κάποιον τρόπο την ειδοποίησαν να μεγαλώσει το πρόγραμμά της ώστε να βολεύονται κι αυτοί αφού το χάπενινγκ γινότανε κοινή συναινέσει, αλλά η κυρία εξακολούθησε τις μικρές δόσεις ακόμα και μετά τις απειλές. Τελικά οι παραστάσεις έληξαν με την επέμβαση της αστυνομίας όταν όταν το φιλότεχνο κοινό έσπασε τα παντζούρια της κυρίας απέναντι, πετώντας τούβλα !

  154. Πέπε said

    @148:
    > > Σας είχαν πει ποτέ οι δικοί σας¨«Πρόσεχε, μην κυκλοφορείς μόνος σου στα πάρκα!!!»;

    Καλημέρα nwjsj. Ενικό παρακαλώ. 🙂

    Λοιπόν, το σκεφτόμουν αυτό χτες το βράδυ, μετά από την προηγούμενη δόση της συνομιλίας μας. Αφενός όχι, δε μου το είχαν πει. Απεναντίας, είτε με είχαν προτρέψει είτε είχαν συμφωνήσει με δική μου πρωτοβουλία (δε θυμάμαι ποιο από τα δύο) να πηγαίνω και να έρχομαι μόνος μου στο σχολείο κάθε μέρα, διασχίζοντας τον Κήπο. Αυτό συνέβη στην 5η ή 6η Δημοτικού.

    Αφετέρου θυμάμαι το εξής: Κάποιο καλοκαίρι ήμασταν σ’ ένα νησί διακοπές. Όσο δεν ήμασταν στην παραλία, την ταβέρνα ή σε κάποια εκδρομή, εγώ αλώνιζα στα σοκάκια και στα χωράφια, στο χωριό και στα πέριξ. Στην Αθήνα δεν το είχα ζήσει αυτό, ήταν της προηγούμενης γενιάς (βλ. αναμνήσεις Gpoint, Γς κλπ.), αλλά στον μικρό βαθμό που μπορούσε να γίνει και στο Παγκράτι του ’80 το έκανα. Στις διακοπές του ‘δινα και καταλάβαινε. Λοιπόν, στο χωριό κυκλοφορούσε ένας τύπος που τον υποπτεύονταν για ανώμαλο. Οι γονείς μου με είχαν προειδοποιήσει ρητά να τον αποφεύγω, και μάλιστα μου είχαν εξηγήσει και γιατί. Ακόμα αντηχεί στ’ αφτιά μου η φράση «ο κουτσός δεν είναι καλός άνθρωπος» (ήταν κουτσός), αλλά και ειδικότερες περιγραφές του τι μπορεί να θελήσει να μου κάνει. Για να το θυμάμαι, παναπεί πως είχα φοβηθεί. Αλλά δε με κρατούσαν από κοντά, με άφνηαν να βωλοδέρνω.

    Δεν ξέρω πώς να το αποτιμήσω αυτό παιδαγωγικά, καλό (δεν ήταν υπερπροστατευτικοί) ή κακό (ανευθυνότητα), αλλά ξέρω πως στην εποχή μας θα ήταν τελείως αδιανόητο.

  155. ΓιώργοςΜ said

    153 Αυτό τώρα υποτίθεται είναι υπεράσπιση της ανδρικής πλευράς; Επειδή εγώ το βλέπω σαν βιασμό λάιτ. Ή ίσως όχι και τόσο λάιτ, η επίθεση στο σπίτι κάποιου, το μέρος όπου υποτίθεται πως πρέπει να του προσφέρει ασφάλεια δεν είναι και τόσο ελαφριά υπόθεση.
    Αν μια γυναίκα (ή ένας άνδρας, δεν έχει σημασία) δεν επιθυμεί κάτι σε μια ερωτική συνεύρεση, η επιβολή της θέλησης είναι κτγμ βιασμός. Η άσκηση φυσικής βίας (το σπάσιμο των παραθύρων είναι βία, δεν είναι;) για να το πετύχει κανείς, διαλύει και τις παραμικρές υποψίες συναίνεσης.

  156. leonicos said

    123 Nwjsj

    καταπληκτικό. δεν το ήξερα

  157. ΓιώργοςΜ said

    154 και πριν: Όλοι θέλουμε έναν κόσμο ασφαλή, με σεβασμό στο φύλο, στην παιδική ηλικία, στη γνώμη του άλλου, κλπ κλπ, αλλά δε ζούμε σε έναν τέτοιο κόσμο. Φυσικά και πρέπει να προετοιμάζεται κανείς για τις κακοτοπιές, φυσικά δε χρειάζονται οι υπερβολές.
    Όταν άρχισα να πηγαινοέρχομαι στο σχολείο μόνος μου, από την 4η-5η Δημοτικού, είχα το μυαλό να καταλάβω τις συμβουλές των γονιών μου, να έρχομαι δηλαδή με παρέα στο δρόμο όσο γίνεται (αν και δε νομίζω να χρειάστηκε να μου το πουν, δύσκολα ξεκολούσαμε τα παιδιά, μετά το σχολείο είχε συνήθως παιχνίδι) και να αποφεύγω τους «περίεργους τύπους». Πολύ πιο αθώα εποχή τότε, κι η γειτονιά μου σχεδόν χωριό, αραιοκατοικημένη, γνωρίζαμε τους ενοίκους των σπιτιών σε ακτίνα 300 μέτρων.
    Στο Γυμνάσιο ήμουν, όταν γυρνώντας σπίτι από το ουφάδικο (για τους τυχόν νέους αναγνώστες, κατάστημα με βιντεοπαιχνίδια 🙂 ), είδα στο δρόμο ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο, με την πόρτα ανοιχτή, ακουμπισμένη σε ένα δέντρο στο πεζοδρόμιο, με ελάχιστο χώρο για να περάσει κανείς. Δεν πέρασα απέναντι, φοβήθηκα μεν, ήθελα να μην το παραδεχτώ δε. Πέρασα σβέλτα, ο γλοιώδης τύπος που ήταν μέσα, με ένα αμάνικο φανελάκι, φώναξε ένα «ψιτ, έλα να σου πω», κι εγώ πρέπει να έκανα κάποιο παγκόσμιο ρεκόρ στα 200 μέτρα ανηφόρα 🙂
    Τα μέτρα προστασίας ή πρόληψης πρέπει να είναι ανάλογα του κινδύνου, αλλιώς παγιδευόμαστε μέσα σε ένα κλουβί φόβου. Το κλουβί αυτό είναι ήδη ο μισός βιασμός συντελεσμένος, όποιος αφήνει τον εαυτό του σε αυτή τη θέση, γίνεται θύμα ήδη. Όλοι μας έχουμε πράγματα να φοβόμαστε, οι γυναίκες ένα παραπάνω. Κι όπως όλοι θα θέλαμε να είναι οι δρόμοι ασφαλείς, με ικανούς και υπεύθυνους οδηγούς ώστε να μην κινδυνεύουμε να μας πατήσουν στα καλά καθούμενα, να είναι τα σπίτια μας ασφαλή ώστε να μη βρούμε ένα διαρρήκτη ή ληστή μέσα, είναι το ίδιο θεμιτό να επιθυμούν οι γυναίκες να μπορούν να περπατάνε στο δρόμο χωρίς να φοβούνται.
    Η αλλαγή νοοτροπίας όμως δε γίνεται με πυροσβεστικά, κατασταλτικά μέτρα. Χρειάζονται υγιέστερες ψυχές, κι όσο υπάρχουν παράγοντες που το εμποδίζουν αυτό, από την ανατροφή στην οικογένεια (κεφαλαιώδη σημασία έχει η αναπαραγωγή ή ακόμα και η προώθηση των λάθος προτύπων, στάσεων, θεωρήσεων του κόσμου) έως την οικονομική ανασφάλεια, το πρόβλημα δε θα λύνεται.
    Απόλυτη λύση δε γίνεται να υπάρξει, νομίζω πως κανένας δε μπορεί να περιμένει κάτι τέτοιο. Κουβέντες σαν τη σημερινή (για τους μεγαλύτερους) και περισσότερη προσοχή και ανοιχτό μυαλό (στη διαπαιδαγώγηση των μικρότερων) είναι νομίζω τα σημαντικότερα εργαλεία για τη μείωση του προβλήματος σε σημείο που να είναι ασήμαντο.

  158. leonicos said

    136 Μπλογκ ό,τι Νάναι

    Αυτό που έγραψα δεν έχει καιά σχέση με αυτά που μου απαντάς

    Αναφέρομαι στην εμπάθεια του σχολίου σου, τα εμέσματα, ή ξερατά, δεν θυμάμαι πώς τα είπες.

    Σε προηγούμενο, πολύ πρόσφατο άρθρο, κάποιος έγραψε σαν παράδειγμα: ούτε οι Γερμανοί δεν έκαναν αυτά τα αίσχη

    ότα ξαναχρησιμοποίησα το παράδειγμα, στο ‘Γερμανοί’ έβαλα αποσιωπητικά, διότι δεν ήταν οι ‘Γερμανοί’ που έκαναν τα αίσχη, άσχετο αν δυστυχώς γι’ αυτούς, μιλούσαν γερμανικά. Κι έβαλα τα αποσιωπητικά για να μη δείξω εμπάθεια, λόγω οικογενειακής προέλευσης.

    Δεν θέλω να επιμείνω αναλύοντας καταλεπτώς το σχόλιό σου, σήμερα είναι άλλη μέρα, πιθανολογώ ότι απλώς ‘σου ξέφυγαν’ και αίρω, αν θες το σχόλιο.

    Όμως είμαι εξαιρετικά ευαίσθητος στο στιλ που γράφουμε εδώ μέσα, όταν δεν ευνοεί την αίσθηση της παρέας, και δεν είμαι ανεκτικός στην εμπάθεια.

  159. leonicos said

    136

    Όσο για τις λαβίδες και τα κουταλάκια

    Στις Παροιμίες λέει: Ο συνετός βλέπει τον κ΄νδυνο και κρύβεται. Ο ασύνετος προχωρεί και βρίσκει τον όλεθρο του

  160. # 155

    Δεν έχω καμιά πρόθεση να υπερασπίσω την ανδρική ούτε την γυναικεία πλευρά, καταγράφω το γεγονός, οι θεατές δεν ήταν τυχαίοι αλλά γνωστοί ματάκηδες. Οπως ο επιδειξίας (νομίζω πως) αρκείται στην επίδειξη έτσι και η κυρία εν γνώσει της έδειχνε τα κάλλη της και αποχωρούσε όταν το θεωρούσε σκόπιμο βλέποντας τις αντιδράσεις των «θεατών» και πριν την ολοκλήρωση του στόχου των, αυτό έφερε την αντίδρασή τους, σαφώς υπήρχε συναίνεση μέχρι τότε.
    Νομίζω πως οι επιδειξίες κάθε είδους έχουν ψυχολογικές διαταραχές

  161. BLOG_OTI_NANAI said

    158: Λεώνικε εξακολουθούν όσα γράφεις να είναι απαράδεκτα και εξακολουθεί το αρχικό σου σχόλιο να είναι προσβλητικό. Αν όντως ήθελες να έχεις έναν ρόλο αστυνομίας των εκφράσεων στο ιστολόγιο, θα έπρεπε να το είχαμε διαπιστώσει στις αμέτρητες χοντροκομμένες επιθέσεις που έχουν πραγματοποιηθεί εδώ.

    Εφόσον λοιπόν δεν το κάνεις πάντα και παντού, μην το κάνεις ποτέ. Ειδικά με τόσο προσβλητικό τρόπο.
    Ο καθένας μας έχει έναν τρόπο έκφρασης. Το να κάνω εμετό με τον χιτλερισμό ή τον σταλινισμό, είναι κάτι αυτονόητο, διότι πρόκειται για συνειδητούς κατά συρροή εγκληματίες. Και φυσικά το διατυπώνω ανοιχτά απέναντι σε όσους με έχουν προσβάλλει, ειδικά τις τελευταίες ημέρες.

    Επίσης δεν θυμάμαι να είχε διατυπωθεί αίτημα για θέση λογοκριτή. Είναι ακατανόητα όσα λες.

    Αλλά και πέρα από αυτά, είναι δυνατόν σε διαλόγους ανθρώπων από 50 ετών και άνω, να διατυπώνεις αιτήματα λογοκρισίας; Ακόμα και ο Νίκος, σε ελάχιστες περιπτώσεις παρεμβαίνει. Οπότε, είναι ακατανόητα όσα λες.

    Έχεις λάθος, είναι σαφές αυτό, και λυπάμαι ειλικρινά.

  162. nwjsj said

    @ 149 – Μαρία: Κι επειδή είχε πάει μαζί του;

    @ 151 – Aerosol: Εκτός από τον πιανίστα, στα υπόλοιπα συμφωνούμε.

    @ 152/153 – Gpointofview: Δεν είπα ότι εσείς συγκεκριμένα έχετε σκοπιμότητα, αλλά καταλαβαίνω ότι το παίρνετε προσωπικά επειδή απευθύνομαι σε ‘σας. Είπα ότι συχνά το χιούμορ χρησιμοποιείται σαν όπλο για να ντροπιάσει μια γυναίκα και να της υποδείξει να είναι πιο ανεκτική σε συμπεριφορές που δεν πρέπει να αποδέχεται. Ευρύτητα πνεύματος είναι πολύ καλό να έχουμε, αλλά όχι για να λέμε σε όλα «ναι».

    Λέτε ότι: «Επίσης αναφέρθηκαν περιστατικά βιασμών, αν και από ένα σημείο και μετά υπήρξε ανοχή ή και συναίνεση.»

    Δηλαδή υπονοείτε ότι στην αρχή δεν ήθελαν ή έκαναν πως δεν ήθελαν και «από ένα σημείο και μετά» τους άρεσε, γι’ αυτό ανέχθηκαν το βιασμό ή έπαψαν να παραπονιούνται; Αν αυτό καταλάβατε από τα περιστατικά που περιγράφηκαν, τότε δεν μένει τίποτα να γράψω.

    Όσο για το παράδειγμα που αναφέρετε στο 153, με κάλυψε στην απάντησή του ο ΓιώργοςΜ στο σχόλιο 155.

    @ 154 – Πέπε: Με το παράδειγμα του ανώμαλου που μοιράστηκα, δεν εννοούσα ότι από τον κάθε ανώμαλο κινδυνεύουν περισσότερο τα κορίτσια από τα αγόρια, αλλά ότι η γυναίκα μαθαίνει να ζει με το φόβο μιας σεξουαλικής επίθεσης από τα μικράτα της και συνεχίζει να ζει με το φόβο αυτό και στην ενήλικη ζωή της.
    .

  163. 3 1`62

    Το σχόλιο 155 αφορά βία σε μια που επεδείκνυε τα κάλλη της και δεν το έπραττε σύμφωνα με τις απαιτήσεις του κοινού της- είναι άσχετο με βιασμούς.

    Οσο για το αν έχει υπάρξη ανοχή ή συναίνεση σε υποθέσεις βιασμού είναι κάποιες φορές η απόφαση του δικαστηρίου που το αναφέρει, μια εποχή στον Πόρο το έκαναν σωρηδόν οι Αγγλίδες τουρίστριες, πήγαιναν με κάποιον και μετά τον κατηγορούσαν για βιασμό ζητώντας κάποια χρήματα. ΅Εννοείται στην μετά έητζ εποχή, στην προ στο συγκεκριμμένο νησί ήταν τέτοια η προσφορά (1500 τουρίστριες εβδομαδιαίως για 300 ενεργούς κατοίκους) που δεν θα τις πίστευε κανείς.

    Επαναλαμβάνω πως δεν είμαι υπέρ των βιαστών, γεγονότα καταγράφω.

  164. nwjsj said

    @ 164 – Gpointofview
    Αφού δεν υποστηρίζετε τους βιαστές, πάλι καλά.

  165. # 155, 162

    Μου σπάτε τα νεύρα με το να μην διαβάζετε προσεκτικά τι γράφω και με αναγκάζετε να το ξαναγράψω χυδαϊστί μήπως και κατανοήσετε ότι :

    η κυρία άνοιγε γυμνή τα παντζούρια της μπαλκονόπορτας και σαφώς έβλεπε τους μπανιστηριτζήδες να την κοιτάζουν. Οι ματάκηδες είναι άτομα που δεν κάνουν σεξ ποτέ, εκσπερματώνουν βλέποντας και επειδή συνήθως κρύβονται για να βλέπουν θεωρούνται ύποπτοι, μάλιστα του Μουντή η χούντα του φόρτωσε τον φόνο της Τσάπμαν, κάτι που ποτέ δεν αποδέχθηκε ο πατέρας της. Η κυρία παρακολουθούσε τις…εργασίες των ματάκηδων και όταν τους έβλεπε έτοιμους να εκσπερματώσουν έμπαινε μέσα κι έκλεινε τα παντζούρια, κοινώς τους άφηνε με τον πούτσο στο χέρι κι αυτό προκάλεσε την αντίδρασή τους. Οι εν λόγω ματάκηδες σύχναζαν στου Φλόκα και δεν είχαν πρόβλημα να διηγούνται τις περιπέτειές τους, ούτε αισθανότουσαν κανενός είδους ντροπή και επίσης σε καμιά περίπτωση ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΒΙΑΣΤΕΣ αφού η σαρκική επαφή τους ήταν αδιάφορη.
    Ηταν ένα επεισόδιο διαφωνίας, εκδίκησης, αλλά ποτέ βιασμός που έχετε κολήσει.

    Επειδή καταλαβαίνω πως προσπαθείτε να διαβάσετε στα γραφόμενά μου αυτά που έχετε στο μυαλό σας, θα σας παρακαλούσα να μην σχολιάσετε ξανά αυτά που γράφω, αγνοείστε τα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: