Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Νύχτα αγρύπνιας (διήγημα του Δημ. Σαραντάκου) – 1

Posted by sarant στο 17 Μαρτίου, 2020


Κάπως «κόντρα στην επικαιρότητα», αρχίζω από σήμερα να δημοσιεύω, όπως πάντα κάθε δεύτερη Τρίτη και σε συνέχειες, το διήγημα «Νύχτα αγρύπνιας» του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου,  το δεύτερο διήγημα από το βιβλίο του «Ο βενετσιάνικος καθρέφτης», που το είχε έτοιμο όταν αδόκητα έφυγε από τη ζωή πριν από οχτώ χρόνια και που το εκδώσαμε λίγο πριν κλείσει χρόνος από τον θάνατό του.

Ήδη δημοσιεύσαμε το πρώτο διήγημα του βιβλίου, τη νουβέλα «Χθόνια Οδύσσεια» (εδώ η τελευταία συνέχεια). Τούτο το δεύτερο διήγημα είναι μικρότερο, λογαριάζω πως θα χρειαστεί 5 συνέχειες περίπου.

Η σημερινή πρώτη συνέχεια, που είναι όλο το πρώτο κεφάλαιο, έχει έντονο αυτοβιογραφικό χρώμα -τέτοια ήταν τα επαγγελματικά ταξίδια που έκανε ο πατέρας μου με την ομάδα των «απόβλητων», των μηχανικών της Αγροτικής Τράπεζας, ενώ και τα ονόματα των δυο συναδέλφων του είναι τα πραγματικά -άλλωστε αφιερώνει το διήγημα στη μνήμη του ενός, του Γιάννη Δαλέζιου. Η δράση εκτυλίσσεται το 1985.

Το ξέρω βέβαια ότι άλλον καημό δεν είχαμε από το να διαβάζουμε για συναδελφικά καλαμπούρια και παρατσούκλια, αλλά ίσως η αφήγηση αυτή μας περισπάσει από τη ζοφερήν επικαιρότητα -που άλλωστε θα την ξαναβρούμε αμέσως μετά, και στη ζωή μας και στο ιστολόγιο.

ΝΥΧΤΑ ΑΓΡΥΠΝΙΑΣ

 Στη μνήμη του Γιάννη Δαλέζιου

1

Εμένα, τον Γιάννη και τον Ουμβέρτο, στην Τράπεζα που δουλεύαμε μας έλεγαν «απόβλητους», όχι για κανέναν υποτιμητικό λόγο, αλλά γιατί αποτελούσαμε ομάδα εργασίας για την επεξεργασία των αποβλήτων των γεωργικών βιομηχανιών. Mας άρεσε πολύ η δουλειά που κάναμε και στάθηκε αφορμή να δεθούμε με κάτι περισσότερο από συναδελφικότητα, με αληθινή φιλία, μ’ όλο που και οι τρεις μας διαφέραμε τελείως, σχεδόν σε όλα: στον χαρακτήρα, στα γούστα, στη νοοτροπία και στην πολιτική τοποθέτηση. Εκεί που ταιριάζαμε ήταν στο ενδιαφέρον που είχαμε για τη δουλειά μας, καθώς συνδύαζε την έρευνα με την εφαρμογή. Μπορούσαμε να δούμε πολύ σύντομα τα αποτελέσματα των σχεδιασμών μας και επί πλέον μας έδινε την ευκαιρία να κάνουμε πολλά ταξίδια.

Στα τρία χρόνια που είχαμε συγκροτήσει αυτή την ομάδα, αλωνίσαμε την Ελλάδα. Ένα άλλο πλεονέκτημα που είχε η δουλειά μας, και για το οποίο μας ζήλευαν οι άλλοι συνάδελφοί,  ήταν η απόλυτη ελευθερία μας στον προγραμματισμό και την οργάνωση των υπηρεσιακών μεταβάσεών μας. Αφού συνεννοούμασταν με τη Βιομηχανία ή τον Συνεταιρισμό ή την Ένωση Συνεταιρισμών, που παρουσίαζαν σχετικό πρόβλημα, είχαμε το ελεύθερο να πράξουμε ό,τι κρίναμε απαραίτητο, ενημερώνοντας απλώς τον Διευθυντή της Υπηρεσίας Τεχνικών Έργων της Τράπεζας, για το πού θα πηγαίναμε και πόσο θα λείπαμε.

Κάποιο πρωινό, μήνας Οκτώβρης θα ήταν, ξεκινήσαμε για ένα ταξίδι, που προβλεπόταν κοπιαστικό και μακράς διαρκείας. Θα δουλεύαμε σχεδόν όλη τη βδομάδα σε μιαν ορεινή κωμόπολη της Αρκαδίας, όπου ο φιλόδοξος και δραστήριος πρόεδρος του Αγροτικού Συνεταιρισμού τούς είχε βάλει στα αίματα και ιδρύσανε εδώ και λίγα χρόνια τυροκομείο, ελαιουργείο και οινοποιείο, αλλά κανείς από τους αρμόδιους, που είχαν συμβάλει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στην υλοποίηση αυτών των μεγαλεπήβολων σχεδίων, δεν έκανε τον κόπο να σκεφτεί τι θα γινόταν με τα απόβλητα των βιομηχανικών αυτών εγκαταστάσεων. Από τη μια μεριά ήταν εξαιρετικά ρυπογόνα και ενοχλητικά, ώστε να μη γίνεται ν’ αγνοηθούν και από την άλλη η ποσότητά τους ήταν μικρή, οι διεργασίες που τα δημιουργούσαν κρατούσαν σύντομο χρονικό διάστημα και ουσιαστικά δεν άξιζε τον κόπο να κατασκευαστούν μεγάλες εγκαταστάσεις για την επεξεργασία τους.

Ήταν πραγματικά δύσκολο πρόβλημα, αλλά παρόμοια, σε άλλες ανάλογες περιπτώσεις, εμείς είχαμε δώσει λύσεις πολύ οικονομικές, που συνδυάζανε την πρωτοτυπία με τη φαντασία  Ειδικά δε για τον «κατσίγαρο», τα υγρά απόβλητα του ελαιουργείου δηλαδή, είχαμε (η ιδέα ήταν του Γιάννη) βρει μια αληθινά μοναδική λύση: τα εξουδετερώναμε σε ειδική δεξαμενή με ασβεστόνερο και με σχετικά απλές διεργασίες τα μετατρέπαμε σε κάτι σαν υγρό λίπασμα, ένα κι ένα για το πότισμα των ελαιόδεντρων!

Έχοντας ακούσει γι’ αυτές τις επιτυχείς παρεμβάσεις μας, κάποια μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του Συνεταιρισμού απευθύνθηκαν σε μας, παραβλέποντας την αντίδραση του Προέδρου, που ήθελε σώνει και καλά να φτιάχνει μεγάλες και δαπανηρές εγκαταστάσεις και, με την έπαρση του ημιμαθούς, έκρινε πως δεν είχαν ανάγκη από συμβουλές ειδικών.

«Τι τους θέλουμε τους επιστήμονες και τους μηχανικούς; Να μας λένε αυτοί, οι άνθρωποι του γραφείου, τι να κάνουμε;» έλεγε, απαντώντας στις σχετικές προτάσεις.

Αυτός ήταν και ο λόγος που δίναμε τόση σημασία στην επίσκεψή μας εκεί και γι’ αυτό προετοιμαστήκαμε μεθοδικά. Εφοδιαστήκαμε με σχετικά βιβλία και δημοσιεύματα, όχι για κάποια ουσιαστική αιτία αλλά περισσότερο για λόγους εντυπωσιασμού. Από πείρα είχαμε πεισθεί πως η επίδειξη έντυπων κειμένων  και μάλιστα ξενόγλωσσων, αποτελούσε ισχυρό επιχείρημα για την υποστήριξη των απόψεών μας.

Δώσαμε ραντεβού σ’ ένα υπαίθριο πάρκινγκ κοντά στα γραφεία. Έφτασα πρώτος και περίμενα τους άλλους. Ως συνήθως θα ταξιδεύαμε με το αμάξι μου, που δεν ήταν κανένα πολυτελές μοντέλο, αλλά ευρύχωρο και ανθεκτικό. Στις οχτώ και τέταρτο κατέφθασε ο Γιάννης και λίγο αργότερα ο Ουμβέρτος. Ταχτοποίησαν τις αποσκευές τους στο πίσω μέρος του αμαξιού και ξεκινήσαμε.

Η κίνηση ήταν αρκετά πυκνή για τόσο πρωί και οδηγούσα προσεχτικά,  μη συμμετέχοντας στην κουβέντα που είχαν ανοίξει οι άλλοι, μ΄ όλο που ήθελα να πω την άποψη μου, καθώς αφορούσε τη δουλειά για την οποία πηγαίναμε.  Ακόμα μεγαλύτερος έγινε ο πειρασμός, όταν η κουβέντα τους μπήκε σε θέματα πολιτικής και όπως ήταν επόμενο, εξετράπη σε λογομαχία. Τους άφησα να μαλώνουν, επιφυλασσόμενος να αναπτύξω τις απόψεις του όταν θα τρώγαμε για μεσημέρι. Άλλωστε δε λογομάχησαν για πολλήν ώρα. Είπε ο Ουμβέρτος ένα καλαμπούρι, ανταπέδωσε ο Γιάννης και η κουβέντα τους πήρε άλλο δρόμο. Έτσι γινόταν πάντοτε. Σοβαρά παίρναμε μόνο όσα σχετίζονταν με τη δουλειά μας. Όλα τα άλλα θέματα προτιμούσαμε να τα αντιμετωπίζουμε με ευτράπελη διάθεση.

Κανονικά εγώ έπρεπε ν’ απαντήσω στο φίλο μας, όχι μόνο γιατί ήμουν ο χαρακτηρισμένος αριστερός της ομάδας, αλλά γιατί, στις συζητήσεις μας, κατά κανόνα εγώ ανέπτυσσα τα σχετικά θέματα. Τον Ουμβέρτο δεν τον απασχολούσε πολύ η πολιτική. Τον έθελγαν συνήθως πιο πιπεράτες συζητήσεις, κυρίως αυτές που αφορούσανε γυναίκες, γιατί μολονότι συντηρητικότατος (όχι όμως νοσταλγός της Χούντας, ούτε βασιλόφρων), σαν ερχόταν ο λόγος για γυναίκες είχε κάπως αρχές αριστερές. Έτσι τον πείραζα καμιά φορά, επαναλαμβάνοντας τον στίχο του Πανσέληνου. Στη συγκεκριμένη περίπτωση  πρόβλεπε πως η προ τετραετίας άνοδος στην εξουσία του ΠΑΣΟΚ και τα όσα την ακολούθησαν, μόνο καταστροφές εγκυμονούσαν για τη χώρα.

Ο Γιάννης αντίθετα έρεπε προς πιο συγκεκριμένα ζητήματα, κυρίως αυτά που είχαν σχέση με τη δουλειά μας. Είχε πάρει υποτροφία στην Αμερική, όπου είχε κάνει διδακτορικό στη χημεία τροφίμων. Από πολιτικής πλευράς ήταν ένθερμος πασόκος, που αριστέριζε μάλιστα,  και προσδοκούσε ρηξικέλευθες αλλαγές σε όλους τους τομείς. Τα πολιτικά θέματα τα αντιμετώπιζε με σχεδόν επιστημονική μεθοδολογία, όπως άλλωστε και τα υπηρεσιακά ζητήματα.

Φτάσαμε στην Τρίπολη στις δύο το μεσημέρι και αφού άραξα το αμάξι στη σκιερή πλευρά του δρόμου, γιατί ο ήλιος έκαιγε, μπήκαμε σε ένα εστιατόριο να φάμε. Δεν ξέρω αν οφειλόταν στην πείνα που είχαμε ή στην καλή κουζίνα, αλλά απολαύσαμε τις μερίδες που φάγαμε και το κρασί που ήπιαμε.

«Ωραίο φαΐ» είπε συμπερασματικά ο Ουμβέρτος, αποτελειώνοντας το μοσχάρι κοκκινιστό με πατάτες που είχε παραγγείλει.

«Το μάθετε πως ο “συμπέθερος” χωρίζει με τη γυναίκα του;» συνέχισε.

Ο περί ου ο λόγος “συμπέθερος” ήταν διευθυντής τμήματος στο Ίδρυμα και τον έλεγαν Χριστακόπουλο, αλλά καθώς συνήθιζε να προσφωνεί έτσι τους πάντες, από τον υποδιευθυντή ως τον απλό συναλλασσόμενο με την υπηρεσία, τελικά τον έβγαλαν κι αυτόν “συμπέθερο”.

«Κάτι άκουσα. Τον κεράτωνε;»

«Όχι αδερφέ. Απλώς δεν τη βλέπει το σπίτι γιατί χαρτοπαίζει συνεχώς. Άσε που ως μαγείρισσα είναι σκέτη απελπισία. Όπως μου εξομολογήθηκε μια φορά, του μαγείρευε φαγητά τόσο άνοστα, που ήταν σα να τρεφόταν αποκλειστικά με τζίτζιφα».

«Η γυναίκα πρέπει να έχει το ταλέντο να δημιουργεί εστία» τους είπα κάπως αποφθεγματικά.

Ο Γιάννης συμφώνησε.

«Ο πατέρας μου, που ήταν περπατημένος άνθρωπος, έλεγε πως ο γάμος είναι ένα τραπέζι με τρία πόδια. Προσέξτε, τρία όχι τέσσερα, οπότε όλα είναι απαραίτητα για να σταθεί: το κρεβάτι, το τραπέζι και το πορτοφόλι. Δηλαδή, εξηγούσε, τη σωματική επαφή, την ψυχική επαφή και μια οικονομική άνεση».

«Δε βαριέσαι. Εγώ με την πρώην μου είχαμε και τα τρία, αλλά ο γάμος μας κράτησε μόνο έξι χρόνια» είπε ο Ουμβέρτος.

«Από ποια μεριά του κρεβατιού κοιμόσουνα;» τον ρώτησε ο Γιάννης.

«Από τη δεξιά. Τι σχέση έχει τώρα αυτό;» απόρησε από την ξεκάρφωτη ερώτηση ο Ουμβέρτος.

«Μέγα λάθος. Ο άντρας πρέπει να κοιμάται από την αριστερή πλευρά. Όπως είναι ο γενικός κανόνας πλαγιάζουμε στο δεξί μας πλευρό. Έτσι αν κοιμάσαι στη δεξιά μεριά, η γυναίκα σου αντικρίζει την πλάτη και τα πισινά σου, που σ’ αυτήν δεν παρουσιάζουν κανένα ενδιαφέρον, ενώ αν κοιμάσαι εσύ στην αριστερή μεριά, έχεις μπροστά σου όχι μόνο την πλάτη της αλλά και τα πισινά της, ενδιαφέροντα δηλαδή τοπία…»

«Να κάτι που δεν το σκέφτηκα ποτέ μου, αν και συμπτωματικά εγώ κοιμάμαι στην αριστερή πλευρά του κρεβατιού κι η γυναίκα μου στα δεξιά μου» τους λέω γελώντας.

«Γι’ αυτό κι ο γάμος σου πάει καλά» επέμεινε ο Γιάννης «Πίστεψέ με. Το έχω μελετήσει και το έχω επαληθεύσει στατιστικά».

«Για να επανέλθω στο θέμα που θίξατε πιο μπροστά με τον Γιάννη, καθώς, επειδή οδηγούσα δεν μπόρεσα να πω τη γνώμη μου… » άρχισα να λέω αλλά με κόψανε.

«Άσ’  το τώρα καημένε, δε θα λύσουμε εμείς τα προβλήματα της πολιτικής. Εσείς άλλωστε θα μετανιώσετε πρώτοι, που στηρίξατε τον Αντρέα» μου λέει ο Ουμβέρτος, «εμένα τώρα με απασχολεί αν εκεί που θα πάμε θα βρούμε ξενοδοχείο της προκοπής να μείνουμε».

«Αυτό να μη σε νοιάζει. Ο γεωπόνος που πήγε πέρσι βρήκε κάποιο υποφερτό. Εμένα με απασχολούν οι παλαβομάρες του Παπαδόπουλου, που θα αντιμετωπίσουμε στο Διοικητικό Συμβούλιο» είπε ο Γιάννης.

Ήταν φανερό πως κι οι δυο τους δεν είχαν διάθεση να ξαναρχίσουν την πολιτική τους αντιπαράθεση. Δεν επέμεινα κι εγώ. Δεν είχε νόημα. Ου με πείσεις καν με πείσεις, που λένε. Γιατί να χαλάσουμε το κέφι μας; Άσε που οι λογομαχίες μετά το φαγητό κάνουν κακό στη χώνεψη. Όσο για τον γεωπόνο που ανέφερε, δεν ήταν γεωπόνος αλλά μηχανολόγος και τον έλεγαν Καμήτο (το άλφα πολύ μακρόν). Δεν μπορούσε όμως να προφέρει με κανέναν τρόπο το ρω, που δεν το εκφωνούσε ούτε ως λάμδα ούτε ως γάμα, απλώς το παρέλειπε, ακόμα κι όταν συστηνόταν κι έπρεπε να πει το όνομά του, που ήταν βεβαίως Καραμήτρος. Επιπλέον είχε μεγάλη, και ασυμβίβαστη με την ηλικία του, αδυναμία στον ποδόγυρο. Ήταν κατά κάποιον τρόπο γεροπόρνος, που ο ίδιος θα το πρόφερε γεοπόνος. Εξ ου και το παρατσούκλι που του κόλλησαν.

Η χρήση παρωνυμίων ήταν σχεδόν θεσμός στο Ίδρυμα. Έναν μάλιστα από τους κλητήρες, τον Θωμά, του είχαν κολλήσει δύο παρατσούκλια. Τον λέγανε είτε «κύριο Ανώτατο» είτε «εκμηδενιστή». Είχε επιβλητικότατη εμφάνιση, ύφος αρχοντάνθρωπου και ήταν πάντα καλοντυμένος, ώστε κάποιος που δεν ήξερε τη θέση του στην ιεραρχία, θα τον εκλάμβανε αδίστακτα ως ανώτατο στέλεχος της υπηρεσίας, τουλάχιστον διευθυντή. Η απλή παρουσία του σ’ ένα γραφείο τραβούσε αμέσως την προσοχή και οποιοσδήποτε συναλλασσόμενος, μπαίνοντας σ’ αυτό για κάποια υπόθεσή του, και βρίσκοντας μαζί με τους κανονικούς υπαλλήλους και τον Θωμά, θ’ απευθυνόταν με τον προσήκοντα σεβασμό σ’ αυτόν κι ας στεκόταν όρθιος δίπλα στο τραπέζι του προϊσταμένου, τον οποίο εκμηδένιζε η παρουσία του. Εξ ου και το δεύτερο παρατσούκλι του.

 

114 Σχόλια to “Νύχτα αγρύπνιας (διήγημα του Δημ. Σαραντάκου) – 1”

  1. spiral architect 🇰🇵 said

    Καλημέρα.
    Το τέλος της ανάρτησης θυμίζει την ταινία με το Χατζηχρήστο «ο κύριος πτέραρχος». 🙂

  2. Νέο Kid said

    Γεροπορνος -γεωπόνος . Καλό!

  3. LandS said

    Άλλο ένα ευχάριστο ανάγνωσμα ξεκινάει .

  4. Καλημέρα

    Πλάκα έχει !

  5. leonicos said

    Καλά
    το βιβλίο το έχω

    Γραφή ανεμπόδιστη

    λες και τον έχεις απέναντί σου και τον ακούς

  6. dryhammer said

    Καλημέρα!
    Το καλύτερο αντίδοτο στο ζόφο και την ηλιθιότητα των ημερών.

    [Τι να πω που, στους 12 μήνες μου στο Δήμο, σχεδόν κανείς δεν ονοματιζόταν με τ’ όνομά του]

  7. leonicos said

    Είχε επιβλητικότατη εμφάνιση, ύφος αρχοντάνθρωπου και ήταν πάντα καλοντυμένος, ώστε κάποιος που δεν ήξερε τη θέση του στην ιεραρχία

    Ο Σκλαβούνος υιος, πανηλίθιος γιος ευφυούς πατέρα, για τον οποίο ο πατέρας του είχε πει «μην ανησυχείτε, θα πάρετε πτυχίο. Εδώ το πήρε ο γιός μου ο Θεμιστοκλής».

    Ο Θεμιστοκλής, επί των μερών μου, ήταν καθηγητής της εμβρυολογιας και της ιστολογίας, και θεωρούσε ότι κατέχει δύο έδρες. Γι’ αυτο, όταν δίδασκε εμβρυολογία έμπαινε από τη δεξιά πόρτα του αμφιθεάτρου, ενώ όταν δίδασκε ιστολογία από την αριστερή.

    Ο ίδιος φυσιογνωμικά ήταν ένα χάλι. για φτύσιμο και ούτε.

    Είχε κλητήρα τον κυρ Κώστα, ψηλό, ευθυτενή, ωραία χαρακτηριστικά, μουστάκι άσπρο και παχύ….
    και κάποτε ήρθε από την Εσπερία κ΄ποιος επιφανής καθηγητης από τη Γερμανία, (για τον Σκλαβούνο δεν υπήρχε η υπόλοιπη Ευρώπη) δεν θυμάμαι ποιος, και επισκέφθηκε τον Σκλαβούνο στην εδρα του (στο Γουδί).

    Ο Σκλαβούνος και οι συν αυτώ είχαν παραταχθεί σε ημικύκλιο με τον Σκλαβούνο στη μέση, που έμοιαζε με κοτόπουλο ανάμεσα σε κύκκνους, κιτον κυρ Κώστα δίπλα του για να του δίνει εντολές. Αλλά ο κυρ Κώστας είχε ύφος και ύψος δέκα καρδιναλίων
    Πλησιάζει ο καθηγητής και παραβλεποντας τον Σκλάβούνο, απλώνει το χέρι του στον κυρ Κώστα, ο οποός αντανακλαστικά το έδωσε, και η πρώτη χειραψία έγινε με τον κυρ Κώστα.
    Φυσικά έγιναν οι αναγκείες διευκρινίσεις καιαπό κει και πέρα η επίσκεψη υποθέτω θα πήγε καλά.

    Αλλά από την επομένη ο κυρ Κώστας φορούσε στολή λουλακί.

    Ιούνιος. Έδωσα προφορικά. Στο εργαστηριακό μέρος, ου έδειξαν ένα πλακάκι με εμπύρηνα ερυθρά. Δεν ξέρω πού και πώς είχα διαβάσει ότι οι βάτρχοι έχουν εμπύρηνα ερυθρά. Ερυθρά βατράχου! λέω. Και ο έκπληκτος βοηθός (προφανώς τους διάλεγε ηλιθιότερους από τον ίδιο) «Στη Γερμανία σπουδαζεις;» Ήξερε ότι έδινα εξετάσεις εκεί.

    Ο καθηγητής μάς υποδεχόταν με τα πόδια σ’ έναν κουβά με νερό και πετσέτα στο κεφάλι, διότι δεν άντεχε τη ζέστη της Ελλάδας.
    Έβαλε μπροστά μου μια σελίδα με εικόνα από ένα γερμανικό βιβλίο. Η αρχή του ήταν ‘ή διάβασες και ξέρεις ή ξερεις γερμανικά και θα γίνεις επιστήμων’.
    Διαβασα Holocr…. Ολοκρινής αδένας, λέω Πηγαίνετε…. 9 Ήξερε ότι είχα βρει τα εμπύρηνα ερυθρά του βατράχου

    ΝΒ Οι αδένες ακτος από ενδοκρινεις, όπως ο θυρεοειδής στους ενήλικες, που η ορμόνη μπαίνει στο αίμα από τον αδένα απευθείς, και τους εξωκρινείς, που το έκκριμα βγαίνει με σωληνάκι (εκφορητικό πόρο), πχ. οι σιελογόνοι, υπάρχουν καιοι ολοκρινείς ή αποκρινείς, Αυτοί έχουν εκφορητικό πόρο, αλλά δεν εκκρίνουν. Διαλύεται ολόκληρο το κύτταρο (που αναπλάθεται φυσικά από τα πιο πίσω) και το περιεχόμενο του ξκυττάρου χύνεται στον πόρο. Αποκρινε΄ςι αδένες έχουμε τρεις: τους σμηγματογόνους, στο δέρμα και στις ρίες των τριχών, τους γαλακτοφόρους (μαστός) και τους αδένες της κηρίας του αφτιού

  8. leonicos said

    Γιατί τα έγραψα όλα αυτά;

    Τίποτα δεν είναι πιο σκληρό
    από τον λόγο·
    τίποτα δεν είναι πιο απατηλό
    από τη λέξη·
    τίποτα δεν είναι πιο βαρύ
    από τον ήχο.
    Η πέτρα σμιλεύεται·
    ο πηλός ξαναπλάθεται·
    ο χαλκός χυτεύεται·
    το χρώμα σκεπάζεται.
    Αλλά τον λόγο
    Ποιο καλέμι θα τον κόψει;
    ποιο χέρι θα τονε σηκώσει;
    ποιο καλούπι θα τον κλείσει;
    ποιος χρωστήρας θα τον αγγίξει;
    Ο λόγος υπακούει μόνο στη γλώσσα·
    και η γλώσσα δεν χαρίζεται
    σε τίποτα και σε κανένα.

  9. Γιάννης Κουβάτσος said

    Όταν θα αποκλειστούν από την κακοκαιρία στο ορεινό χωριό, θα κορυφωθεί το ενδιαφέρον. Αλλά ας μη μαρτυράμε τα παρακάτω, σπαστική συνήθεια, μου το λέει κι η κόρη μου, σωπαίνω. ☺

  10. Παναγιώτης Κ. said

    Ευχάριστο μου φάνηκε!

    «Η έπαρση του ημιμαθούς» και συμπληρώνω: Η ισχυρογνωμοσύνη του ημιμαθούς/ ο ημιμαθής ως κακός ακροατής/ ο ημιμαθής κάνει τοποθετήσεις δεν έχει ερωτήσεις.

    «Τρία σημεία, όχι τέσσερα».
    Βεβαίως! Τρία σημεία που δεν βρίσκονται στην ίδια ευθεία πάντοτε ορίζουν τη θέση ενός επιπέδου.
    Πιο πρακτικά. Ένα τραπέζι με τρία πόδια ποτέ δεν «κουτσαίνει». Αρκετές φορές στην ταβέρνα για να σταθεροποιήσουμε το τραπέζι με τα τέσσερα πόδια, διπλώσαμε…χαρτοπετσέτα…

  11. Χρήστος Δ. Τσατσαρώνης said

    Καλημέρα. Άριστο! Το είχα διαβάσει στο βιβλίο και το ξαναδιαβάζω τώρα, η γραφή του Δ. Σαραντάκου σε «παγιδεύει» ώστε να μη θέλεις να σταματήσεις την ανάγνωση, ίσως το μεγαλύτερο χάρισμα για ένα συγγραφέα.
    Ευχαριστούμε.

    Χρήστος Δ. Τσατσαρώνης
    http://www.badsadstories.blogspot.gr
    http://www.badsadstreetphotos.blogspot.gr

  12. atheofobos said

    Γλαφυρό κείμενο ότι πρέπει για αυτές τις ζοφερές μέρες!
    Απορία: τι μάρκα ήταν το αμάξι;
    Μήπως Peugeot 403 που είχε ενιαίο κάθισμα μπροστά;
    Αυτό με τον κλητήρα μου θύμισε ένα πραγματικό γεγονός που έγινε στο Γουδί όταν ο Γεώργιος Παπανικολάου επισκέφτηκε το εργαστήριο Ιστολογίας.
    Ο καθηγητής Σκλαβούνος τον περίμενε στην πόρτα και δίπλα του ήταν ο κλητήρας του που σαφώς ήταν μεγαλοπρεπέστερος από αυτόν.
    Βγαίνοντας από το αυτοκίνητο ο Παπανικολάου, που δεν ήξερε τον Σκλαβούνο, πάει και χαιρετάει τον κλητήρα!
    Από την επόμενη μέρα ο κλητήρας δεν φόραγε άσπρη μπλούζα αλλά μπλέ!

  13. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    ..και έτσι, ξέρουμε πλέον την ετυμολογία του επωνύμου Κατσίγρας. (Σπεύδω να το συμπληρώσω στα «Οικογενειακά Ονόματα» του Τριανταφυλλίδη 🙂 )

  14. Γιάννης Κουβάτσος said

    21: Σταθεράκι λέγεται στη νεανική αργκό. ☺ Ένα σχετικά παλιό αλλά πάντα ενδιαφέρον άρθρο του μακαρίτη Μίμη Σουλιώτη για τις λεξιπλαστικές δυνατότητες της γλώσσας μας:
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.tovima.gr/2008/11/24/opinions/o-kaltsopediloyxos-kai-alla-efimera/amp/&ved=2ahUKEwiSl9HjjKHoAhXaMMAKHUXZCa8QFjAGegQIARAB&usg=AOvVaw2QNgkFznFlJw7Di7luml1K&ampcf=1&cshid=1584434060416

  15. Γιάννης Κουβάτσος said

    Το 24 στο 20, όχι στο 21.

  16. Georgios Bartzoudis said

    Ενδιαφέρον το ανάγνωσμα. Θα το παρακολουθήσω. Είχα φίλους κει σια κάτ΄, και παρεμφερές αντικείμενο. Να συνάντησα άραγε τον …πάτερ Σαραντάκο;;;

  17. Γιάννης Κουβάτσος said

    22: Θυμίζει το γνωστό περιστατικό με τη μάνα του Δαρείου, τη Σισύγαμβι, τον Αλέξανδρο και τον Ηφαιστίωνα.☺

  18. Πέπε said

    #15:

    > > Το 24 στο 20, όχι στο 21.

    Ντάξει, το ‘σωσες τώρα. 🙂

    #17:

    > > 22: Θυμίζει το γνωστό περιστατικό …

    Απαντάμε πριν ρωτήσετε! 🙂

  19. Γιάννης Κουβάτσος said

    18: Αλλ’ αντ’ άλλων η αρίθμηση, ε; Φταίει το σμαρτφόνι που κόβει το πρώτο ψηφίο και η τεμπελιά μου που βαριέμαι να ανοίξω το λαπιτόπι. 😇

  20. gbaloglou said

    7 Ναι, ναι, και στο Μαθηματικό Θεσσαλονίκης οι δύο κλητήρες ήταν αρχοντικότερης συμπεριφοράς και εμφάνισης από τους περισσότερους καθηγητές μας 🙂 🙂

  21. Καλημέρα,
    Φύγανε οχτώμσι το πρωί από Αθήνα κι έφτασαν στις 2 το μεσημέρι στην Τρίπολη. Η διαδρομή περιλάμβανε Κόρινθο, Άργος (περνώντας από ένα σωρό χωριά) και μετά κωλοσούρτης. Δεν υπήρχε τότε ο αυτοκινητόδρομος Κόρινθος – Τρίπολη που δόθηκε στην κυκλοφορία τον Οκτώβρη του 90 και μείωσε τη διαδρομή κατά 30 χιλιόμετρα (και κάμποσες ώρες)

  22. Μάρκος Ρούκουνας said

    Καλημέρα και καλωσόρισα. Βλέποντας τα σχόλια λίγα, αποτολμω την συμμετοχή μου. Παρακολουθω το ιστολόγιο του Ν. Σαραντάκου τουλάχιστον τρία χρόνια, σχεδον ανελλειπως. Οι ενδιαφέρουσες αναρτήσεις και ο σοβαρος, εκτεταμένος κι εξαντλητικος -πολλες φορες, σχολιασμος, είναι ο λόγος. Σπάνια κάτι επιπλέον θάχα να συνεισφέρω. Να ευχαριστήσω λοιπον και τον «ιστολόγο» και τους αξιόλογους συμμετέχοντες, τακτικούς του σχολιαστες.

  23. «…επαναλαμβάνοντας τον στίχο του Πανσέληνου» προφανώς του Ασημάκη. Ποιος ήταν ο στίχος;

  24. Χαρούλα said

    Καλημέρα!
    Πολύ ζωντανή αφήγηση. Μπράβο στον μπαμπά, ευχαριστώ τον γιό.

    Να ρωτήσω. Βγαίνουν και σας από χθες, διαφημίσεις στο κάτω μέρος; Μπορώ να τις διακόψω;

  25. Κουτρούφι said

    Δηλαδή, τότε (1985 περίπου), μηχανικοί – στελέχη τράπεζας αναλαμβάνουν να διερευνήσουν τρόπους εκμετάλλευσης αποβλήτων (ελαιοτριβείο εδώ) σε ενδιαφερόμενη παραγωγική μονάδα (αγροτικός συνεταιρισμός εδώ). Σήμερα (21ος αιώνας) αυτά αποτελούν αντικείμενα ερευνητικής πρότασης χρηματοδοτούμενης,μετά από αξιολόγηση και βαθμολόγηση στο πλαίσιο σχετικής πρόσκλησης, κυρίως από το κράτος και την ΕΕ. Οι προτάσεις υποβάλλονται από ερευνητικούς και ακαδημαϊκούς φορείς και ενδιαφερόμενες επιχειρήσεις οι οποίες μπορεί και να συνεισφέρουν ένα ποσοστό στον συνολικό προϋπολογισμό.

  26. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    23
    Αγια Οικογένεια

    Δε βγαίνει από το σπίτι πριν τις δέκα,
    κι έχει υποθέσεις πάντα σοβαρές,
    κι όταν το φέρει ο λόγος για γυναίκα
    έχει και λίγο αρχές αριστερές.

  27. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Αγία οικογένεια

    (Μα σαν ακούει τη λέξη «μπολσεβίκοι»
    σηκώνονταί του οι τρίχες από φρίκη).

    Μέσα στο σπίτι λάμπει αποσπερίτης
    η μάνα μου, παλιά νοικοκυρά,
    είναι ο μπαμπάς φιλόνομος πολίτης,
    κι έχει παρά με φούντα και με ουρά.

    Δε βγαίνει από το σπίτι πριν τις δέκα,
    κι έχει υποθέσεις πάντα σοβαρές,
    κι όταν το φέρει ο λόγος για γυναίκα
    έχει και λίγο αρχές αριστερές.

    (Μα σαν ακούει τη λέξη «μπολσεβίκοι»
    σηκώνονταί του οι τρίχες από φρίκη).

    Στην αρετή του πάντα είναι ρολόι
    και για το σπίτι κάνει σαν τρελός,
    γιατί έτσι κάνουν οι άνθρωποι από σόι,
    γιατί έτσι κάνει ο κόσμος ο καλός.

    Μα κάποτε τον πιάνουν κι οι διαβόλοι
    κι η μάνα μου -να φύγει η γρουσουζιά-
    παίρνει από του μπαμπά το πορτοφόλι
    κι ανάβει ένα κερί στην Παναγιά:

    «Συ πού απ’ τους είσαι πρώτη
    στον ίσιο δρόμο φέρ’ τον Παναγιώτη!»

    Την Κυριακή σα βγούμε για σεργιάνι,
    μπράτσο ο μπαμπάς τη μάνα μου κρατά,
    δίνει δεκάρες κι εύχονται οι ζητιάνοι,
    κι ο κόσμος ο καλός μάς χαιρετά!

    Ασημάκης Πανσέληνος
    http://www.katiousa.gr/logotechnia/poiisi/kyriaki-proi-m-ena-poiima-agia-oikogeneia-tou-asimaki-panselinou/

  28. Χρόνια πολλά (λίγο καθυστερημένα )στον Αλέξη !

  29. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  30. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια. Το πρωί είχα κάτι δουλειές και γι’ αυτό τώρα μπαίνω μόλις.

    Οπότε, με πρόλαβε η Έφη όσον αφορά τις αριστερές αρχές που ρώτησε ο Άρης στο 23.

    22 Καλώς ορίσατε!

  31. Aghapi D said

    «Όπως είναι ο γενικός κανόνας πλαγιάζουμε στο δεξί μας πλευρό. Έτσι αν κοιμάσαι στη δεξιά μεριά, η γυναίκα σου αντικρίζει την πλάτη και τα πισινά σου, που σ’ αυτήν δεν παρουσιάζουν κανένα ενδιαφέρον, ενώ αν κοιμάσαι εσύ στην αριστερή μεριά, έχεις μπροστά σου όχι μόνο την πλάτη της αλλά και τα πισινά της, ενδιαφέροντα δηλαδή τοπία»

    Ακόμα γελάω, μετά από μισή ώρα 🙂

  32. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Είχα πάρει από την αρχή που βγήκε το βιβλίο. Συνέπεσε με την ανακάλυψή μου του ιστολογίου, λίγο μετά το ξαφνικό φευγιό του αείμνηστου Δημήτρη Σαραντάκου. Πέρα από όλα τα υπόλοιπα δυνατά σημεία του βιβλίου (και του κάθε αφηγήματος) εδώ και αλλού που περιγράφονται ζητήματα της αγροτικής ζωής και περιβάλλοντος με άγγιξαν ιδιαίτερα, καθώς μου φέρνανε στο νου μπόλικα βιωματικά περιστατικά από τη σχέση της υπαίθρου με την Αγροτική Τράπεζα, τους μηχανικούς της και τους γεωπόνους, τις διαδικασίες των εκτιμητών της για δάνεια, αποζημειώσεις κλπ κλπ.

    >>αλλά κανείς από τους αρμόδιους,…δεν έκανε τον κόπο να σκεφτεί τι θα γινόταν με τα απόβλητα των βιομηχανικών αυτών εγκαταστάσεων.

    Από την εμπειρία μου, πολύ πρώιμες,πολύ πρωτοπόρες (για την Ελλάδα-φευ) οι ανησυχίες για τη μέριμνα των αποβλήτων στις αρχές της δεκαετίας του ’90 που αναφέρονται εδώ.
    Κάτω στην Κρήτη, σ΄εμάς ανατολικά, διογκωνόταν, παράλληλα με τα ζουμιά κ τα λοιπά απόβλητα απ τα ελαιοτριβεία και οι τεράστιοι όγκοι των νάιλον απ΄ τα θερμοκήπια! Τα σωρεύανε στα ρέματα και τις χαράδρες.Έπρεπε να γίνουν πλημμύρες και μεγάλες ζημιές, να μπουκώσουνε μέχρι τη θάλασσα για να αρχίσει μια οργανωμένη διαχείριση και ανακύκλωση. Τώρα βλέπω, με έκπληξη (ήξερα ότι φτιάξανε κλίβανο -φαίνεται κόλλησε η ανακύκλωση) ότι ακόμη δεν έχει λυθεί!
    https://radiolasithi.gr/chaos-me-ta-voyna-apo-nailon-thermokipion-adynatei-na-ta-mazepsei-o-dimos/

  33. ΣΠ said

    Καλημέρα.

    Μου κάνει εντύπωση η χρήση του όρου «κατσίγαρος». Είναι κάτι που το λένε κυρίως στην Κρήτη. Στην υπόλοιπη Ελλάδα λένε συνήθως λιοζούμια ή λιόνερα ή ακόμα και μούργα.

  34. loukretia50 said

    Χαίρετε!!! – ε, τι να πω? «καλησπέρα»?
    Τόσο ζωντανή περιγραφή προσώπων και εποχής, πραγματικά δίνει την εντύπωση ότι ο αφηγητής είναι απέναντί σου.
    Απίθανη η ομάδα απόβλητων!!

    «… Από πείρα είχαμε πεισθεί πως η επίδειξη έντυπων κειμένων και μάλιστα ξενόγλωσσων, αποτελούσε ισχυρό επιχείρημα για την υποστήριξη των απόψεών μας»
    Την εποχή εκείνη , δυστυχώς και πολλά χρόνια αργότερα, δεν αρκούσε η τεκμηρίωση με επιχειρήματα των ειδικών, το πρόβλημα ήταν κυρίως η αρνητική προκατάληψη των παλιών στελεχών για νέες διαδικασίες και νέους επιστήμονες που αποτελούσε αληθινή τροχοπέδη σε κάθε αλλαγή.
    Ο καλύτερος τρόπος αντιμετώπισης ήταν να παρουσιάζονται δημοσιευμένες απόψεις προσώπων με αναμφισβήτητο κύρος, ιδιαίτερα σε ξένη γλώσσα που οι Προϊστάμενοι αγνοούσαν – συχνά και τα πρόσωπα!

    Αλήθεια Νικοκύρη, σκέφτηκες ότι οι ιστορίες αυτές θα ήταν τέλειες για audio book? Κάποιος με «φωνή ραδιοφώνου» θα το ζωντάνευε πολύ όμορφα.

  35. loukretia50 said

    Αλέξη, χρόνια πολλά, με υγεία! Ήξερα ότι είσαι ευγενικός, όχι όσιος!

    33. Ναι, μούργα είχα ακούσει. Δεν ξέρω αν ο μούργος είναι από κει!

  36. ΣΠ said

    Χρόνια πολλά, Αλέξη.

  37. sarant said

    34 Χμμμ… καλή ιδέα!

    35 Ο μούργος είναι απο τη μούργα, πράγματι

  38. loukretia50 said

    Τα παρατσούκλια συναδέλφων και στελεχών σε δημόσιες κλπ υπηρεσίες, ήταν καθεστώς.

    Πετυχημένα , αστεία ή δηλητηριώδη, είχαν σκοπό όχι μόνο να πειράξουν ή να υποτιμήσουν κάποιον, αλλά εξυπηρετούσαν και τον ελεύθερο σχολιασμό – gossip χωρίς να καρφώνονται.

    Ένα μικρό διήγημα για την καταστροφική επίδραση που μπορεί να έχουν τα παρατσούκλια στην παιδική ψυχή.
    Γιώργου Ιωάννου, «Τα παρατσούκλια»
    http://photodentro.edu.gr/aggregator/lo/photodentro-lor-8521-10080

  39. loukretia50 said

    Δε θυμάμαι αν υπάρχουν άρθρα σχετικά με παρατσούκλια.
    Θα μπορούσε να το αναζητήσει κάποιος?

  40. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα! Επιτέλους μπορεί να το πει αυτό κανείς στις 3 και να μην είναι λάθος, έχει ώρες μπροστά η μέρα και είναι όμορφη.

    Χρόνια πολλά, Αλέξη!

    Πολύ ωραίο το σημερινό, σπαρταριστό προβλέπεται. Εν αναμονή του επόμενου. Αλήθεια, τώρα με τις κλειστές βιβλιοθήκες και τα βιβλιοπωλεία, αλλά και τις καφετέριες, τις ταβέρνες κλπ, λέτε να αρχίσουν να πουλάνε τα βιβλία στη μαύρη; 🙂

    33 Μούργα είναι το κατακάθι στο λάδι, απ’ όσο ξέρω εγώ. Δεν ξέρω αν ονομάζουν και τα νερά έτσι.
    Από τη μούργα έφτιαχναν το σπιτικό σαπούνι παλιά, είχε φτιάξει κι η μάνα μου καναδυό φορές το καλοκαίρι, στο χωριό, όταν ήμουν μικρός (και οι διακοπές κρατούσαν τρεις μήνες, φευ…)

  41. leonicos said

    12 Αθεόφοβε

    Τα έχω γράψει στο 7. Απλώς δεν θυμωμουν ποιος ήταν ο επισκέπτης

    Μια φορά ήμασταν μαζεμένοι μπροστά στην πύλη από Μικράς Ασίας. Φτάνει ο Σκλαβουνος με ταξί. Τον πάει μέρι την πόρτα… και μας παραξένεψε ότι μιλούσαν για δέκα περίπου λεπτά. Ο ταξιτζής ερχομενος πίσω για να φύγει, μας ρβτάει ‘ποιος είναι αυτός;’

    Ο καθηγητής μας!

    Γιατί δεν γαβγίζετε;

    Δηλαδή;

    Μου έλεγε σε όλοι τη διαδρομή: Αυτοί είναι κύνες, κύνες, κύνες. Και μου ζήτησε ρέστα μι δεκάρα. Κι εγώ του είπα: Αυτοί είναι κύνες κι εσύ λύκος! Και απείλησε οτι θα ου κάνει μήνυση.

    Δεν νομίζω πως δόθηκε συνέχεια, αλλα΄το έζησα

  42. loukretia50 said

    Το αναφέρει κι ο Βάρναλης σ΄ένα ποίημα – που δε θυμόμουν! – με τον τίτλο :

    Μας πρήξανε (!)
    «…Και του Ευριπίδη ο Κύκλωπας, κουτελομάτης,
    χιλιόχρονο λαγούμι ορτό, ξερνοβολάει
    μούργα κι αμάσητον, ωμό, ανθρωπίσιο κρέας.»
    Κ.Βάρναλης

    ——-
    Κι εγώ θυμάμαι ηλικιωμένη γειτόνισσα που έκανε σαπούνι σ΄ένα παλιό καζάνι και γινόταν κατάμαυρη – όχι απ΄τη μούργα, απ΄την κάπνα!
    Αυτό το σαπούνι δύσκολα έκανε αφρό.

  43. leonicos said

    Τι καλοσορίζεις Νοικοκύρη…..

    Όσοι καλοί και να μπουν στο ιστολόγιο,

    όταν έχουμε και τον Τζι….

    Γειά σου, ρε Τζι, ΜΕΓΑΛΕ

  44. leonicos said

    αυτό λέγεται

    adulatio

    στα λατινικά

  45. Alexis said

    Σας ευχαριστώ πολύ για τις ευχές!
    Υγεία σε όλους και …μακριά από κορονιάσματα! 😆

    #33: Μούργα δεν είναι ακριβώς το ίδιο, είναι το κατακάθι του λαδιού μέσα στο ντενεκέ ή τη δεξαμενή.

  46. loukretia50 said

    Kι η μουργέλα? πόθεν?
    κάνει για παρατσούκλι νομίζω!

  47. Alexis said

    #38: Στα χωριά, όπου επίσης τα παρατσούκλια είναι καθεστώς, παίζουν και έναν άλλο ρόλο: Να ξεχωρίζουν μεταξύ τους οι συνώνυμοι και οι συνεπώνυμοι.
    Έτσι βλέπεις συχνά τρεις ή τέσσερις οικογένειες με το ίδιο επώνυμο, που η καθεμιά έχει το δικό της …οικογενειακό παρατσούκλι!

  48. mitsos said

    Χρόνια Πολλά Αλέξη και καλά
    ( γιορτάζει και ο Τσίπρας άραγε ; Μικρό τον λέγαμε κάποτε.)

    Πόσο μου αρέσει ο Πατηρ Σαραντάκος. Ότι έπρεπε σήμερα τομεσηέρι αυτό το μικρό δείγμα

    … θα τον εκλάμβανε αδίστακτα ως…
    δεν θα ΄γταν καλύτερα ( καλλίτερα )
    … θα τον εκλάμβανε άνετα ως… ;
    (και δεν θέλω να θίξω την επιλογή ως και όχι σαν. Τυχαίο ; Δεν νομίζω. )
    ……
    Πάντως πολύ προχώ οι Αρκάδες. Πριν λίγα χρόνια μου θύμωσαν πολλοί συντοπίτες μου γιατί ανάρτησα στο διαδίκτυο κείμενο κριτικής και φωτογραφίες από την συνήθη πρακτική των εδώ λιατριβιάρηδων να αδειάζουν τα λιόνερα και την μούργα στον Σύθα ( ο χείμαρος που κόβει στα δυο το Ξυλόκαστρο ). Επιλέγουν βέβαια για να ξεφορτωθούν τα περσινά τις πρώτες μεγάλες βροχές του Νοέμβρη Αν δεν προβλέψουν καλά και η βροχόπτωση είναι μικρή …απλά το θέαμα και η βρώμα στις όχθες των εκβολών και στις παρακείμενες ακτές ενοχλούν κάποιους , μάλλον λίγους .
    Καλημέρα

  49. loukretia50 said

    47. Συχνά καθιερώνονταν και σαν επώνυμα , πχ Κανάτας.
    Όχι πάντα όμως, πχ το «Μπρίκιας » παρέμεινε για γνωστό μας σκέτο παρατσούκλι!

  50. loukretia50 said

    Το ελαιοτριβείο στα μέρη μου δεν το λένε λιοτρίβι αλλά λιτροβιό!

  51. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>Ειδικά δε για τον «κατσίγαρο», τα υγρά απόβλητα του ελαιουργείου δηλαδή, είχαμε (η ιδέα ήταν του Γιάννη) βρει μια αληθινά μοναδική λύση: τα εξουδετερώναμε σε ειδική δεξαμενή με ασβεστόνερο και με σχετικά απλές διεργασίες τα μετατρέπαμε σε κάτι σαν υγρό λίπασμα, ένα κι ένα για το πότισμα των ελαιόδεντρων!

    Εδώ μια ανάλογη σύγχρονη, οικολογική επίσης, πατέντα για τον κατσίγαρο, στα μέρη μου:

    «…τα νέα πειράματά του πάνω στους
    κομποστοποιητές του κατσίγαρου, του απόβλητου δλδ των ελαιοτριβείων, μιας μεγαλόπνοης πατέντας που κατασκεύασε κ έχει θέσει σε πειραματική λειτουργία στο συνεταιριστικό ελαιουργείο στο Καβούσι, αλλά κ τους παλαιούς κομποστοποιητές του για κάθε λογής οργανική ύλη, καθώς κ τα φυτά που εύρωστα κ καρπερά έχει σπείρει κ φυτέψει σε φυτοκοινωνίες φυσικής καλλιέργειας πάνω από το κομπόστ κ από τα σκουληκάκια του.»

  52. loukretia50 said

    Δεν είχα δει ποτέ πώς ήταν τα παραδοσιακά ελαιοτριβεία, εσείς?

  53. ΣΠ said

    Ουμβέρτος Βαλασσόπουλος, Γεωργικές βιομηχανίες, γεωργικές βιοτεχνίες, μεγάλες κτηνοτροφικές μονάδες και προστασία περιβάλλοντος στην Ελλάδα
    http://librarycatalog.afs.edu.gr/cgi-bin/koha/opac-detail.pl?biblionumber=14679

  54. loukretia50 said

    Απορώ πώς τη γλίτωσε ο Ουμβέρτος και δεν είχε παρατσούκλι!
    Κάπως πρέπει να τον φώναζαν, είναι δύσκολο να πεις :
    Ουμβέρτε (ο), πιάσε ένα κονδυλοφόρο!
    Εκτός αν το παράξενο όνομά του θεωρούσαν ότι είναι παρατσούκλι!

  55. ΣΠ said

    Ο ΔΣ τους φίλους του τους αναφέρει και στο βιβλίο «Εφτά ευτυχισμένα καλοκαίρια»:

    Click to access sarantakos_dimitris_aftobiogr.pdf

  56. Για φυλακή καλά τα πάμε, το πρωί ανάγνωση, το μεσημέρι θέαμα και ήχος… εκπληκτικά σκηνικά, απίθανο μπαλέτο, εξαιρετικά χορωδιακά ωραία γυναίκα η Elīna Garanča, καλή ηθοποιός, αλλά ηθοποιΐα με την φωνή της μόνο η Leontyne Price έκανε !!

    Απλά ακούστε το

  57. Capten Vilios said

    Τα πολιτικά θέματα τα αντιμετώπιζε με σχεδόν επιστημονική μεθοδολογία.
    Από τους μετρημένους στα δάχτυλα πασόκους.

  58. Πέπε said

    @47:

    > > Στα χωριά, όπου επίσης τα παρατσούκλια είναι καθεστώς, παίζουν και έναν άλλο ρόλο: Να ξεχωρίζουν μεταξύ τους οι συνώνυμοι και οι συνεπώνυμοι. Έτσι βλέπεις συχνά τρεις ή τέσσερις οικογένειες με το ίδιο επώνυμο, που η καθεμιά έχει το δικό της …οικογενειακό παρατσούκλι!

    Δεν πιάνει πάντα. Ακόμα το ‘χω μες στ’ αφτιά μου, από μια παρουσίαση σε μουσική συνάντηση λαϊκών πνευστών:

    -Και τώρα από τη Νάξο, τσαμπούνα ο Γιάννης Πιτυλάκης ή Μπαφοϊάννης, τουμπάκι ο Γιάννης Πιτυλάκης ή Μπαφοϊάννης!

    Άλλωστε συχνά σε τέτοιες περιπτώσεις ρωτάς «συγγενείς είστε;» και σου λένε «μπα, καμία σχέση». Θέμα ορισμού προφανώς.

  59. # 57

    Ναι μεν… αλλά στην τελική συμφωνούσε με την άποψη του Αντρέα !!!

  60. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    50 Λου >>Το ελαιοτριβείο στα μέρη μου δεν το λένε λιοτρίβι αλλά λιτροβιό!
    Λιτρουβιό αλλού. Σ΄εμάς το πιο μακρινό που θυμάμαι, από την ορεινή γιαγιά, είναι η *φάμπρικα*, που λειτουργούσε με μουλάρια κι εργάτες και μετά, μέχρι σήμερα, *εργοστάσιο* με μηχανικό τρόπο.
    Εντούτοις βαστά η μνήμη, ξεκομμένο, σε κάποιο δημοτικό ποίημα να λέει (σαν προίκα κάποιας λυγερής; σαν τάμα κάποιου υποψήφιου γαμπρού; ) … » και (τόσα) αλετρουβουδιά με τς αλετρουβουδιάδες…» .
    Δε θυμάμαι αυτή τη στιγμή τίποτ άλλο, άλλα ότι είχα τη συνείδηση ότι μιλούσε για λιοτρίβια με τους εργάτες τους. Προηγούνταν ένα μοτίβο «τόσα καράβια με τους ναύτες, τόσοι μύλοι με τους μυλωνάδες κ.ο.κ.»

  61. loukretia50 said

    60. Aχ, γλυκύτατη Κρητικοπούλα, σου διαφεύγει το αξάν!
    Λίγα «ο » – άτονα βέβαια, ξεφεύγουν από το «ου»!

  62. sarant said

    39 Για τα παρατσούκλια, εδώ
    https://sarantakos.wordpress.com/2012/09/20/paratsoukli/

    53 Αυτός!

  63. loukretia50 said

    62. Μερσί! Θα αρέσει σίγουρα και σε άλλους!

  64. Καλησπέρα,
    Το ελαιοτριβείο ή η μηχανή. Άλλο όνομα δεν είχαμε στο χωριό. Καμιά σχέση με το παμπάλαιο της 52. Ατμομηχανή στην αρχή, με ατμό που φτιαχνόταν από κάψιμο της πυρήνας (κουκουτσιού δηλ.), αργότερα έγινε ηλεκτροκίνητη. Μετά ήρθαν τα καινούρια μοντέλα κι έκλεισαν τα (πολλά) συνεταιριστικά της περιοχής κι έμειναν λίγα ιδιωτικά. Το πόσες ώρες έχω περάσει χαζεύοντας εκεί μέσα…
    Κι έβγαζε τις αμούρες (αυτό που στο διήγημα ονομάζεται κατσίγαρος) στον παρακείμενο χείμαρρο, φόρα παρτίδα, αλλά ποτέ δεν μας είχε απασχολήσει. Μόνο όταν φτιάχτηκε ο βιολογικός μπήκε θέμα, να μην πέφτουν κι αυτά μέσα. Τι λύση βρέθηκε δεν ξέρω, είχα φύγει πια…

  65. ΚΑΒ said

    Ιούλιος 2005 προς Ελαφονήσι Κρήτης. Από το φαράγγι αριστερά μας ερχόταν η μυρωδιά από τα απόλαδα (έτσι τα λέμε στο νησί μου).

  66. Χρήστος Δ. Τσατσαρώνης said

    Το ελαιοτριβείο στη Νότια Λακωνία: «Λιντριβιό». Πρόλαβα ως παιδί ένα παλαιού τύπου, με πετρόμυλους και ζώα.
    Ο Κυριάκος Κάσσης, ενδεικτικά, στα λαογραφικά του βιβλία για τη Λακωνική Μάνη, τα περιγράφει με λεπτομέρειες και σχέδια, υποδειγματικά.

    Χρήστος Δ. Τσατσαρώνης
    http://www.badsadstories.blogspot.gr
    http://www.badsadstreetphotos.blogspot.gr

  67. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Και ελαιουργεία τα λένε επίσημα τα ελαιοτριβεία.

    Εδώ για τη ρύπανση του Ευρώτα
    ….Η υπάρχουσα νομοθεσία προβλέπει τη δημιουργία, δίπλα στα ελαιοτριβεία, δεξαμενών καθιζήσεως όπου πρέπει να οδηγείται ο κατσίγαρος για να «καθίσουν» τα πιο στερεά υπολείμματα και ταυτόχρονα να γίνεται εξουδετέρωση της οξύτητας με υδράσβεστο.
    https://notospress.gr/article.php?id=35061

    Τα κατακάθια του λαδιού τα λέμε και «θελά» (θολά) κάτω.

  68. Μ’ αρέσουν αυτές οι αφηγήσεις 🙂

  69. ΣΠ said

    64
    Οι αμούρες ίσως έχουν σχέση με την μούργα, που ετυμολογείται από το αρχ. «αμόργη» μέσω των λατινικών ή των ιταλικών:
    http://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/triantafyllides/search.html?lq=%CE%BC%CE%BF%CF%8D%CF%81%CE%B3%CE%B1&dq=

  70. Ειρήνη Δαλαβέρου said

    Αυτό το διήγημα έχει δημοσιευτεί και στην «Πολιτιστική Αναζήτηση» το περιοδικό του ΠΟΚΕΑΤΕ (Πολιτιστικό Κέντρο Εργαζομένων ΑΤΕ).
    Έχω υπηρετήσει κι εγώ το Ίδρυμα σε ένα ορεινό χωριό της Ανατολικής Κρήτης για 30 χρόνια ….

  71. sarant said

    70 Να είστε καλά!

  72. antonislaw said

    27 Αγία Οικογένεια
    ««Συ πού απ’ τους είσαι πρώτη
    στον ίσιο δρόμο φέρ’ τον Παναγιώτη!»»

    Μας ξέφυγε το «αγίους» μεταξύ άλλων, είναι που ανεστάλη και η λειτουργία των χώρων λατρείας…
    Το πλήρες:
    Συ πού’ σαι απ’ τους αγίους όλους πρώτη
    στον ίσιο δρόμο φέρ’ τον Παναγιώτη!»

    Πολύ λαγαρός ο λόγος του πατρός Σαραντάκου, μαγνητίζει την ανάγνωση!

    Περί μούργας και καθιζημάτων ο καθ’ ύλην αρμοδιοτερος…

  73. Πέπε said

    Να ανησυχήσουμε ή όχι;

  74. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Mεγάλη μέρα σήμερα, γιορτάζει ένα από τα ιερά Τοτέμ του ιστολογίου, ο εφέντη Αλέξης.

    Χρόνια πολλά πολυχρονεμένε, ο θεός να κόβει χρόνια από τους κορονοϊούς και να σου δίνει μέρες. 🙂

  75. loukretia50 said

    Συνειδητοποίησα ότι ήξερα και το κατσιγαρόλαδο, ένα αηδιαστικό υγρό , χάλια στην όψη , το χρησιμοποιούσαν για λίπασμα στο περιβόλι ή για ζουζούνια – πόσο λάθος να θυμάμαι? – και που μέχρι σήμερα νόμιζα ότι λέγεται τσιγαρόλαδο!

  76. loukretia50 said

    ΕΦΗ-ΕΦΗ Δε βρήκα δημοτικό τραγούδι με λιτροβιά, αλλά ένοιωσα ότι ξεφύλλιζα την Πατριδογνωσία που είχαμε στο δημοτικό!
    Πατρίδα τα λιοτρίβια σου
    «Πατρίδα τα λιοτρίβια σου
    δουλεύουν νύχτα μέρα
    με του λαδιού τη μυρωδιά
    γεμίζουν τον αέρα.
    Κι είν’ οι ελιές, Πατρίδα μου
    ακούραστες γριούλες
    Με τον καρπό τους τρέφουνε
    παιδάκια και μανούλες.
    Κι είν’ οι ελιές, Πατρίδα μου
    Δέντρα ευλογημένα
    που στέκονται στον άνεμο
    με τα κλαδιά απλωμένα.» ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΟΛΕΜΗΣ

    ———————————————————-
    Έχει χάζεμα και γλωσσολογικό ενδιαφέρον
    «Τα που θυμάμαι μολογώ» – Σεργιάνι στη Λευκάδα του χθες
    Θεοδώρου Σοφοκλή Γεωργάκη https://inlefkas.gr/wp-content/uploads/2017/01/H-%CE%9B%CE%95%CE%A5%CE%9A%CE%91%CE%94%CE%91-%CE%A4%CE%9F%CE%A5-%CE%A7%CE%98%CE%95%CE%A3.pdf

    Ειδικότερα Σελ. 98 για λιτροβιό και άλλα πολλά – φωτό σελ. 297

    Σε όλη την Ελλάδα υπάρχουν, εδώ κάποια στην
    Κρήτη βέβαια! https://kriti24.gr/ena-palio-eleotrivio-mas-girizi-piso-sto-chrono-fotografies/

    κι ένα διατηρητέο ελαιοτριβείο στα Άρμενα Ρεθύμνου που φιλοδοξεί να γίνει μουσείο https://tinyurl.com/vksm4wl

    Ένα παλιό ελαιοτριβείο, ιστορικό στολίδι https://www.mesaralive.gr/post/ena-palio-elaiotribeio…-istoriko-stolidi-fwto/local-news/27953

    Στην Κεφαλονιά https://tinyurl.com/ukzndpt

    Αναρωτιέμαι αν θα με φάει η μαρμάγκα με τόσα λινκ! Οψόμεθα!

  77. loukretia50 said

    κουτσούρεψα το λινκ για το ιστορικό στολίδι! https://tinyurl.com/v9mz5qf

    ( just in case – αν ενδιαφέρεται κανείς!)

  78. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    76,77 Λου, όλα όμορφα, νοσταλγικά και πλούσια λεξιλογικά 🙂

    http://www.chandrinou-politistikos-syllogos.gr/ta-palia-litrouvia/

  79. Pedis said

    Ωραίο κι ενδιαφέρον. Το διήγημα εννοω.

  80. Αγγελος said

    Και πού να δεις τη συνέχεια, Pedis. Ίσως όμως το τέλος σε απογοητεύσει 🙂

  81. sarant said

    80 Έχει διαβάσει παρακάτω αυτός! 🙂

  82. Πέπε said

    Σκοπός τση φάμπρικας / φράμπικας / φράμπρικας (όλοι οι συνδυασμοί). Εργατικό τραγούδι – αν καταλαβαίνω, φαίνεται πως αυτή τη δουλειά που κάνουν τα ζώα στην εικόνα #78 άλλοτε την κάναν και άνθρωποι. Το λένε και σήμερα, όχι ως εργατικό βέβαια, σαν απλό τραγούδι, με στίχους γενικού ενδιαφέροντος (ερωτικούς κλπ.), και με όργανα.

    Υπάρχουν και καλύμνικοι σκοποί εργατικοί του λιοτριβιού, παρόμοιοι με τον Ντιρλαντά.

    Από το ελαιοτριβείο > λιοτριβιό > λιτρουβιό κλπ. υπάρχει και o καρπάθικος τύπος «αλεθουργιό», με παρετυμολογική επίδραση του αλέθω.

  83. 78 Το ταμπάνι (δοκάρι της στέγης < τρκ taban) της εικόνας πιθ. πανελλήνιο. Έχει ο Αναστασέλλης ένα ωραίο διήγημα (Νταμπανάδις) για τους μυτιληνιούς που τους πιάσανε κορόιδο οι αρχόντοι, τους βάλανε να κουβαλήσουν τα τεράστια δοκάρια απ' το βουνό για το καινούργιο λιοτρίβι και μετά αλέθανε μόνο τις δικές τους ελιές και η φτωχολογιά στην απόξω.

  84. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Παραδοσιακά λιτρουβιά/ Καρυά Λευκάδας

  85. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Πέτυχα στιχουργημένα τα λεξιλογικά της φάμπρικας απ΄τα μέρη μου!
    κι επιβεβαιώνω με τις *αλετρουγόπετρες* (πέτρες μύλου ελιάς) τα αλετρουβουδιά (ή μήπως ήταν αλετρουγουδιά-λιοτρίβια) που θυμόμουν.
    Την κοφινίδα στο πατάρι π΄ανέβαιναν και ρίχνανε τις ελιές τη θυμόμουν από τον παππού μου, όπως και τους μποξάδες-τα τρίχινα λαδόπανα.


    Απ’ την κοφινίδα οι ελιές πέφτουνε λίγες-λίγες,
    στ’ αλώνι οι α λ ε τ ρ ο υ γ ό π ε τ ρ ε ς τις λιώνουνε κι εκείνες.

    Σαν κρέμα γίνουντ’ οι ελιές, ψύχα θαρρώ τη λέγουν,
    από μια τρύπα τ’ αλωνιού βγαίνει και τη μαζεύουν.

    Ο φαμπρικάρης από κειά τη βάζει στσοι μ π ο ξ ά δ ε ς,
    με τέχνη τσοι τοποθετεί σε στοίβα σαν ομάδες.

    Είναι στο π ι ε σ τ ή ρ ι ο, σε λίγο θα πιέσει,
    απ’ τσοι μποξάδες γρήγορα το λάδι μας θα τρέξει.

    Για να πιέσει τσι ελιές το π λ α κ ω τ ά ρ ι πρέπει
    να κατεβεί σιγά – σιγά κι ο φαμπρικάρης βλέπει.

    Βλέπει πως θέλει δύναμη, δε φτάνουνε τα χέρια,
    ξύλα χοντρά τον βοηθούν, για να πιέσει πλέρια.

    Χοντρό δοκάρι βάνουνε, σπρώχνουν, όσο μπορούνε,
    γιατί οι μποξάδες σίγουρα πολύ θα πιεστούνε.

    Ο μ π ο τ ζ α ρ γ ά τ η ς είν’ αυτό το δυνατό δοκάρι,
    που βγάνει «ασπροπρόσωπο» τον κάθε φαμπρικάρη.

    Μ’ ένα δοχείο πού και πού ρίχνουν ζεστό νεράκι,
    να βοηθήσει και να βγει περσότερο λαδάκι.

    Το λάδι κι ο κατσίγαρος πέφτουνε στη τ ζ ι σ β έ ρ α
    και από κει μαζεύουνται όλα μέσ’ την κ α σ έ λ α.

    Στον πάτο πάει κατσίγαρος, έχει πολύ νεράκι,
    απάνω συγκεντρώνεται το νόστιμο λαδάκι.
    ….
    http://easterncrete-music.gr/%CF%84%CE%BF-%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CE%BC%CE%AC%CE%B6%CF%89%CE%BC%CE%B1-%CE%BF%CE%B9-%CF%86%CE%AC%CE%BC%CF%80%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%B5%CF%82/

  86. MA said

    Καλησπέρα,

    Σαν να τον ακούς, η γραφή του! Άξιος πατέρας άξιου γιου! Δεν θα μαρτυρήσω όμως τη συνέχεια😊

    Στην Άνω Γατζέα του Πηλίου έχει και Μουσείο Ελιάς και Λαδιού. Αξίζει να το επισκεφτεί κανείς με το τρενάκι από τα Λεχώνια:

    http://www.pelionweb.gr/el/pelion/mouseia_sto_pilio_pelion_museums/mouseio_elias_kai_ladiou_piliou/

  87. sarant said

    85 και πριν. Υλικό για άρθρο βάλατε στα σχολια, μπράβο.

  88. loukretia50 said

    Χχτήνος! μισές ΄δουλειές!

    Θα δυσκολευτείτε να το διαβάσετε – μόνο σε πισί, σελίδα σελίδα, αλλά ευτυχώς είναι μικρό – μόνο εδώ το βρήκα
    Νταμπανάδις
    http://62.103.28.111/aski/rec.asp?id=15603

  89. antonislaw said

    76 «κι ένα διατηρητέο ελαιοτριβείο στα Άρμενα Ρεθύμνου που φιλοδοξεί να γίνει μουσείο https://tinyurl.com/vksm4w»

    Βέβαια το χωριό δεν είναι τα Άρμενα αλλά οι Αρμένοι Ρεθύμνου(υπάρχει χωριό Αρμένοι και στα Χανιά). Οι Αρμένοι Ρεθύμνου είναι το πρώτο χωριό που συναντάμε στο δρόμο για το νότο, προς το Σπήλι. Όπως το είδε η Λουκρητία στη γενική πληθυντικού «το ελαιοτριβείο των Αρμένων» , εύλογα το θεώρησε οτι στον ενικό είναι ουδετέρο. Και βέβαια επειδή εδώ λεξιλογούμε, οι Αρμένοι Ρεθύμνου δεν προέρχονται από τα άρμενα των πλοίων από από τους Αρμένιους κατά την κρατούσα εκδοχή. (Ο Στέργιος Σπανάκης αναφέρει ότι το όνομα του χωριού προέρχεται από τους Αρμένιους οι οποίοι ήρθαν στην Κρήτη ως στρατιώτες κατά την ανάκτηση της Κρήτης από τον Νικηφόρο Φωκά το 961, στη βενετοκρατια αναφεροταν ως Armenus Apano και Αrmenus Cato).

    Στους Αρμένους πέρα από το ελαιοτριβείο-που αγνοούσα τελείως την ύπαρξή του- έχει το σπουδαιότερο υστερομινωικό νεκροταφείο της Κρήτης(1420-1200 π. Χ.), επισκέψιμο, με ταφους λαξευτούς θολωτούς.

    https://el.m.wikipedia.org/wiki/%CE%A5%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BD%CF%89%CE%B9%CE%BA%CF%8C_%CE%BD%CE%B5%CE%BA%CF%81%CE%BF%CF%84%CE%B1%CF%86%CE%B5%CE%AF%CE%BF_%CE%91%CF%81%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CF%89%CE%BD

    https://el.m.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CE%B9_%CE%A1%CE%B5%CE%B8%CF%8D%CE%BC%CE%BD%CE%BF%CF%85

    http://m.sedik.gr/article.php?id=1723

  90. loukretia50 said

    89. Μεσοπέλαγα αρμενίζω…
    Συμπαθάτε με, τι να γίνει, όσο κι αν αγαπώ την Κρήτη, δε συμπεθεριάσαμε τελικά!

  91. 88

    Γειά σου ιστόγατα 🙂

  92. antonislaw said

    85 Έφη, μου θύμισες το πολύ γνωστό τραγούδι του αείμνηστου Κώστα Μουντάκη, το «Μυλωνάδες και μαζώχτρες», που θυμίζει με τη σειρά του πίνακα του Θεόφιλου.

    Γίνεται αναφορά στο ελαιοτριβείο ως φάμπρικα και στους μυλωνάδες, που είναι οι εργάτες του ελαιοτριβείου.

    Επίσης λέει πέφτουν οι ελιές καθώς μέχρι και σχετικά πρόσφατα δεν υπήρχαν ραβδιστές ελιές στην Κρήτη (κορωνέικες) αλλά κυρίως χοντρολιές που έπεφταν μόνες τους.

    «Έφταξε ο καιρός καλέ που πέφτουν οι ελιές
    και τα λιόφυτα θα πιάσουν πάλι οι κοπελιές

    Μυλωνάδες και μαζώχτρες θα τα λέμε πότες-πότες
    κι αφορμή θα ‘ναι οι ελιές, να ‘χουμε χρυσές δουλειές

    Φύσηξε βοριά καλέ και ρίξε μια ψιλή βροχή
    και για μας τους μυλωνάδες ήρθε τώρα εποχή

    Να θωρούμε τις μαζώχτρες, να τα λέμε πότες-πότες
    κι αφορμή θα ‘ναι οι ελιές, να ‘χουμε χρυσές δουλειές

    Όλες οι γειτονοπούλες τα καλάθια θα βαστούν
    και στη φάμπρικα θα μπαίνουν κάθε τόσο να ρωτούν

    Και θα μας παρακαλούνε για τσ’ ελιές τους ν’ αλεστούνε
    κι αναλόγως κάθε μια θα πληρώνει αλεστικά

    Πάρε το καλάθι κι έλα όμορφή μου κοπελιά
    κι εγώ θα βαστώ τη σκάλα ν’ ανεβαίνεις στην ελιά

    Σα γεμίσεις το καλάθι θα πιαστούμε στα φιλιά
    και θα βγάλουμε το λάδι από κάτω στην ελιά»

  93. loukretia50 said

    Τα πολύ παλιά χρόνια…

    the invention of the olive oil press

    Λιτροβιά https://render.fineartamerica.com/images/rendered/medium/acrylic-print/metalposts/break/images-medium-5/oil-press-kobby-dagan.jpg και αλλαχού

    Olive press https://render.fineartamerica.com/images/rendered/medium/acrylic-print/metalposts/break/images-medium-5/olive-oil-press-in-oil-mill-menton-mary-evans-picture-library.jpg date 1797

    Olive press https://render.fineartamerica.com/images/rendered/medium/acrylic-print/metalposts/break/images-medium-5/olive-oil-press-in-oil-mill-menton-mary-evans-picture-library.jpg in oil mill

  94. antonislaw said

    90 Χα, χα, Λουκρητία εσύ δε χρειάζεσαι συμπεθεριλίκια με την Κρήτη, είσαι νύφη Κρητικιά καθεαυτή. Τα σχόλιά σου πάντα εμβριθή και με ανθρωπιά, ρισπεκτ

  95. loukretia50 said

    τα μπέρδεψα, πάμε πάλι – και αποσύρομαι!
    Olive press https://render.fineartamerica.com/images/rendered/medium/acrylic-print/metalposts/break/images-medium-5/olive-press–date-1797-mary-evans-picture-library.jpg date 1797

  96. Capten Vilios said

    59 Έτσι είναι.

  97. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

  98. loukretia50 said

    94, τότε… οφείλω να απαντήσω ανάλογα…

    Ήταν της μοίρας μου γραφτό αλλού να ταξιδέψω
    Κι ένα λεβέντη Κρητικό πολύ να τον παιδέψω.
    Δεν υστερώ στην τσαχπινιά * – ούτε στην κουζουλάδα!
    όμως πεισμώνω εύκολα, έλεγε η συννυφάδα
    ΛΟΥ
    (Όσο για τη μαγειρική… ούτε μια φασολάδα!)

    * λέμε τώρα…

    Καληνύχτα!

  99. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    89Antonislaw >>υπάρχει χωριό Αρμένοι και στα Χανιά
    Αρμένοι* και στη Σητεία! Είναι από κείνα τα χωριά που έχουν οι τρεις νομοί ! Καστέλλι και οι τέσσερις 🙂 (Παιδικές ενασχολήσεις του μυαλού αυτά)
    *https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CE%B9_%CE%9B%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%B8%CE%AF%CE%BF%CF%85

    92 Ε ο Μούντακας ως Ρεθεμνιώτης, αυτές τις ελιές, τις χοντρολιές, κυρίως είχε στο νου του. Εμείς ανατολικά είχαμε τις ψιλές τις λιανολιές/λαδολιές που τις λένε σήμερα. Οι κορωνέικες ήταν λιγότερες, τώρα επικράτησαν όμως, οι δε χοντρολιές ίσα που βρίσκονται για να κάνουν ΄λατσολιές/παστές (θρούμπες).

    93 Λου, έλαιος! 🙂 🙂

  100. loukretia50 said

    ΕΦΗ- ΕΦΗ !! ο Sir ειν’ πολυέλεος! – ελπίζω!
    κι εσύ μου θύμισες κάτι που μου έλεγαν οι γονείς μου όταν τους ζάλιζα πολύ :
    Έλαιον – πετρέλαιον, σκούπες και τα ρέστα!

    (κάτι για ασυναρτησίες προφανώς!!)

  101. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    100 Λου μου, μια χαρά και νιάο 🙂 το λογοπαίγνιο ήθελα να φτιάξω. Λάδωσες τ΄αντεράκι μας είπα να πω κι απέ διάλεξα το έλαιος ,για τον πλούτο και το βάθος χρόνου βασικά.

  102. Pedis said

    # 80,81 – Για να δούμε … (Δεν το έχω διαβάσει.)

  103. loukretia50 said

    ΕΦΗ- ΕΦΗ Mε ρετρό διάθεση θυμήθηκα αυτό, νομίζω ταιριάζει
    We can work it out https://youtu.be/Qyclqo_AV2M Beatles

    και Dream on!!

  104. Κινηματογραφικό και φρέσκο το σημερινό.

    Με το ρο του γεοπόνου, θυμήθηκα από το παλιό 1984-85 (!) – πρώτες σκηνές – στιχομυθία ανάμεσα σε Έλληνες φοιτητές που μόλις είχα συναντήσει στην Νέα Υόρκη:
    – Διδακτορικό στους πολιτικούς μηχανικούς, εσύ;
    – Χώματα
    – Α, κι εσύ στο Geotechnical!
    – Όχι, μπογιές…

    (Χώματα κι αόμματα, συμπληρώνω τώρα…)

  105. Γς said

    7:

    Κι ο δικός μου ο Τζημ διπλα στον … πρύτανη

    https://caktos.blogspot.com/2012/06/blog-post.html

  106. Γς said

    104:

    >– Χώματα
    – Α, κι εσύ στο Geotechnical!
    – Όχι, μπογιές…

    https://caktos.blogspot.com/2016/06/blog-post_1.html

  107. Γς said

    95:

    >τα μπέρδεψα, πάμε πάλι – και αποσύρομαι!
    Olive press

    Olive Oyl press

  108. Γς said

    101:

    >έλαιος ,για τον πλούτο και το βάθος χρόνου βασικά.

    Olive Oyl για τον Bruto

  109. Buenos dias, Juan !

  110. Alexis said

    Καλημέρα.

    Να ευχαριστήσω και από δω όλους σας για τις ευχές!

    Πολύ ενδιαφέρον θέμα τα λιοτριβιά, δεν μπόρεσα δυστυχώς να το παρακολουθήσω…

    #74: Ευχαριστώ Λάμπρο αλλά …ιερό Τοτέμ;;; 🙄 🙄
    Και Οθωμανός;;; 😆 😆

  111. leonicos said

    84 Τι να σου γράψω βρε Έφη που Είπες;

    Καταπληκτικο;

  112. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    110 – Ε. καλά, αφού είσαι μοναδικός, δεν είσαι κάνας τυχαίος!☺

    Καλημέρα

  113. antonislaw said

    98 Λουκρητία μαντιναδάρες! Έγραψες!
    99 Έφη δεν ήξερα ότι υπάρχουν Αρμένοι στον Άστο Λασίθι. Πρέπει να εχει δικιο ο Σπανακης που λέει ότι είναι από στρατεύματα του Νικηφόρου Φωκά κατά την επανακατάληψη της Κρήτης το 961.
    Πάντως χωριό με το όνομα Καστέλι δεν ξερω στο Ρέθυμνο σύγχρονο. Υπαρχει ομως χωριο ο Κάστελος, δίπλα στους Αρμένους Ρεθύμνου.

  114. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Για «κατσίγαρο»: Στην Κεντρ. και Ανατ. Κρήτη έτσι λέμε –όπως και στο διήγημα- τα υγρά απόβλητα του ελαιουργείου (#51).
    Ωστόσο, στη Δυτ. Κρήτη διαφοροποιείται κάπως και, σύμφωνα με το «Αντ. Ξανθινάκης, Λεξικό ερμηνευτικό και ετυμολογικό του δυτικοκρητικού γλωσσικού ιδιώματος, Π.Ε.Κ., Ηράκλειο 2009»:
    ’’κατσίγαρος, ο = μούργα λαδιού. (Μια δεκαρέ οκάδες κατσίγαρους είχε στο μπάτο ντου τούτονε το πιθάρι!). Από το καθίγαρος < καθίζω+γάρος, με τσιτακισμό του θ (πβ. κατσοπρίνι < αγκαθοπρίνι, κατσόχοιρος < αγκαθόχοιρος).’’

    Δλδ, έχει τη σημασία που και άλλοι σχολιαστές έδωσαν (όπως #33, 35).

    Για μας όμως μούργα είναι το κατακάθι του λαδιού (όπως #40, 45, 69). Παρόμοια και η φέτσα.
    Σχετικά με την ετυμολογία του «κατσίγαρου», νομίζω ότι η παραπάνω είναι ικανοποιητική. Ίσως, όμως, στον σχηματισμό δεν συμμετέχει η λ. «γάρος», αλλά το –προερχόμενο από αυτήν- ρήμα «γαριάζω» ή «γαριώνω» = λερώνω, βρομίζω. (Ο κατσίγαρος και λερώνει και βρομάει… Όσοι είναι από ελαιοπαραγωγικές περιοχές κάτι ξέρουν. 🙂 )

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: