Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο ποιητής Άχθος Αρούρης

Posted by sarant στο 29 Μαρτίου, 2020


Το άρθρο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στο τεύχος 47 (άνοιξη 2020) του καλού περιοδικού Μικροφιλολογικά που κυκλοφορεί δύο φορές τον χρόνο στη Λευκωσία. Ο φίλος Λευτέρης Παπαλεοντίου, που αυτόν τον καιρό επιμελείται μιαν ανθολογία σατιρικής ποίησης, είδε κάπου μια καβαφική παρωδία του παππού μου και μου ζήτησε να γράψω μια παρουσίαση του έργου του για το περιοδικό.

Τα περισσότερα ποιήματα που περιλαμβάνω στο σημερινό άρθρο είναι βέβαια γνωστά στο ιστολόγιο, αλλά δεν τα έχουμε βάλει συγκεντρωμένα. Ένας άλλος λόγος που συνηγορεί για τη σημερινή δημοσίευση στο ιστολόγιο είναι ότι μέσα στην εβδομάδα είχαμε την επέτειο του θανάτου του παππού μου (24.3.1977).

Εδώ παραθέτω την αρχική βερσιόν του άρθρου -στη δημοσιευμένη μορφή έγιναν συντομεύσεις.

Ο ποιητής Άχθος Αρούρης (Νίκος Σαραντάκος, 1903-1977)

Άχθος αρούρης είναι έκφραση ομηρική (Ιλιάδα Σ 104) και θα πει «βάρος της γης», δηλαδή άχρηστος άνθρωπος. Είναι και το ψευδώνυμο που διάλεξε ο παππούς μου, ο Νίκος Σαραντάκος, και με αυτό δημοσίευε ποιήματά του σε εφημερίδες της Μυτιλήνης και της Αθήνας προπολεμικά.

Παιδί πολυμελούς οικογένειας από τη Γέρμα της Μάνης, που αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν στον Πειραιά, τελείωσε στα 15 του την δευτεροβάθμια εκπαίδευση και έπιασε δουλειά σε τράπεζες. Στρατιώτης στη Θεσσαλονίκη ήρθε σε επαφή με τις κομμουνιστικές ιδέες και τις ενστερνίστηκε. Ως τραπεζικός υπάλληλος στη Μυτιλήνη γνωρίστηκε με την ποιήτρια Ελένη Μυρογιάννη και την παντρεύτηκε.

Η Κατοχή τον βρήκε στη Μυτιλήνη στέλεχος της Αγροτικής Τράπεζας. Συμμετείχε ενεργά στην Εθνική Αντίσταση μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ και φυλακίστηκε από τους Γερμανούς και αργότερα από το μεταπελευθερωτικό καθεστώς για στάση, με αποτέλεσμα να απολυθεί από τη θέση του και να μετοικήσει στην Αθήνα, όπου εργάστηκε στη σύνταξη της Εγκυκλοπαίδειας του Ηλίου.

Στα πρώτα του ποιήματα και χρονογραφήματα, ο Ν.Σ. χρησιμοποιούσε διάφορα ψευδώνυμα, όπως Βριάρεως ή Ηρόστρατος. Με αυτό το τελευταίο δημοσίευσε στο αριστερό λογοτεχνικό περιοδικό Νέα Επιθεώρηση (τχ. 10, Οκτώβριος 1928) το ποίημα “Η κάσα”:

Η κάσα

Όγκος βαρής κι ασήκωτος τ’ αφέντη μας η κάσσα,
με ζηλεμένονε παρά σε στήθια σιδερένια.
Κι ανοιγοκλεί με σφυριχτήν -σα δουλευτής- ανάσα
κι ο αφέντης τής χαμογελά με σεβασμό κι ευγένεια.

Από μαντέμι δυνατό κι αστραφτερόν ατσάλι
-Το μέταλλο που φτιάνουνε της φυλακής τους κρίκους-
Σαν το καλύβι ενού φτωχού, μπορεί και πιο μεγάλη
και ξεπερνά σ’ αχορταγιά τους πεινασμένους Λύκους!

Κρύβει τ’ αργάτη τον ιδρό, το γαίμα του στρατιώτη
το μαύρο δάκρυ τ’ αρφανού, το στεναγμό της χήρας
του φαμελίτη το ψωμί, της πόρνης την αγνότη
και της γυναίκας την τιμή και την τιμή της λίρας!

Ο αρχισυντάκτης του περιοδικού, ο Μίλιος Χουρμούζιος (τότε με το ψευδώνυμο Αντρέας Ζευγάς) δημοσίευσε μεν το ποίημα, αλλά επέκρινε τον ποιητή για την επιλογή του ψευδωνύμου.

Το ψευδώνυμο Άχθος Αρούρης χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά το 1932 σε ένα ποίημα στον σατιρικό Τρίβολο της Μυτιλήνης, αλλά καθιερώθηκε στη συνεργασία του παππού μου με το σατιρικό περιοδικό Παπαρούνα που εξέδωσε το 1933 ο Πωλ Νορ [Νίκος Νικολαΐδης]. Καθώς χρησιμοποιούσε ακραία δημοτική, υπέγραφε βεβαίως ως Άχτος Αρούρης.

Στην Παπαρούνα δημοσίευσε περί τα 10 σατιρικά ποιήματα, τα περισσότερα σε εξεζητημένη μαλλιαρή δημοτική, αλλά και κάποιες παρωδίες όπως το εξής καβαφικό:

Συχνότατα….

Άδοξον τέλος έσχες περιπέτεια,
αλλά καλύτερον ν’ αφηγηθώ το γεγονός.
Νέος ών καλλιπάρειος, ευγενώς
τον έρωτα εξελιπάρουν νέας τινός
ήν καλλονή εκόσμει και προπέτεια.

Είν’ αληθές ότ’ ήτον μεταχειρισμένη πως
και κυνική ως Διογένης είτε Μένιππος.
Εν τούτοις με ολίγα μερεμέτια
εν τω προσώπω κα τω στήθει και τω σώματι
εφαίνετο κατά το ήμισυ τουλάχιστον παρθένος
ωσάν εκείναι, που καλούνται κόμματοι.
Πάντως, την πολιόρκησα με μένος,
μη ων ως έδει οξυδερκής εις τέτοια…

Κάποτε επιτέλους νύκτωρ (νυξ να ήτον;)
εις την οικίαν της μετέβην λάθρα
θεωρών αυτήν ως άντρον των χαρίτων
καίπερ ευρίσκετο σιμά εις την αποβάθρα
κι έλαμπεν προ της θύρας ασθενώς
κι εντροπαλά είς καταπόρφυρος φανός.
Ότε την επομένην περί δείλην οψίαν
εξήλθον, αντελήφθην βαίνων εν τη οδώ
ότι ο χιτών μου είχεν υποστεί νηοψίαν
κι έλειπεν το έσοδον ενός μηνός,
πράγμα που συλλογίζομαι τώρα εδώ
με λύπην και αιδώ.

(Παπαρούνα, τχ. 19, 24-6-1933)

 

Το ποίημα αυτό ανθολογήθηκε από τον Δημ. Δασκαλόπουλο στο βιβλίο του Παρωδίες καβαφικών ποιημάτων (Aθήνα 1998) μαζί με άλλο ένα καβαφικό του Άχθου Αρούρη, από τον Τρίβολο:

 

ΘΑΛΑΣΣΑ

Είπες: Θα πάγω σ’ άλλη Γη. Θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα
μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλύτερη για μένα
– Κάθε προσπάθεια πηγαίνει πάντα στα χαμένα
κι είν’ η καρδιά μου, σα σκυλί, δεμένη.
Και ξέρω ο δόλιος τι με περιμένει
μα και ψιλή δεν έχω, όλα τα χάλασα.

Καινούργιους τόπους δε θα βρεις δε θα’ βρεις άλλες θάλασσες
δεν είσαι λόρδος φουκαρά να τρέχεις δω και κει
στους ίδιους δρόμους θα γυρνάς σ’ όλη τη ζήση σου.
Και μες τες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς.
Δεν έχει πλοίο για σε. Δε μετοικεί
έτσι εύκολα ένας άψιλος· κι ως χάλασες
και τη δεκάρα τη στερνή, να χορηγήσει σου
κανείς σιτήριο τζάμπα μην ολπίζεις
στην πόλη αυτή θα ζεις και θα πεινάς
στην κώχη τούτη τη μικρή θα τουρτουρίζεις.

Άχτος Αρούρης
(Τρίβολος, φ. 109, 2.2.1934)

Πράγματι, από το καλοκαίρι του 1933, έχει αρχίσει πυκνή συνεργασία με τον Τρίβολο του Στρατή Παπανικόλα. Πρώτο ποίημα αυτής της περιόδου, εις ύφος βαρναλικόν:

Ο εργοστασιάρχης στον Παράδεισο

Άη Πέτρο! βγάλ’ το καντινάτσο,
τράβα την πόρτα στα καρούλια
κι άνοιχ’ τη διάπλατη να μπω.
Συγχωροχάρτια φέρνω μάτσο
για φαγωμένα μεροδούλια
κι ό,τι σημάδι μου θαμπό
το καθαρίσαν οι παπάδες
με λειτουργιές και με λαμπάδες.

Κι αν έκανα σα νέος τρέλες
κι αν παραγλέντησα με νιές,
(δεν είμαστε όλοι μας Χριστοί)
λογάριασε πόσες κοπέλες
που τσ’ είχα “μεταχειριστεί”
τις βόλεψα με προξενιές
κι έδωκα προίκα μετρητή
σ’ αυτές και στον προξενητή.

Έκανα κάμποσα καλά
στη ζήση μου την περασμένη
και τώρα που’ ρθα εδώ ψηλά
με γέλιο καλωσόρισέ με
ψήσε καφέ και κέρασέ με,
κι αφού πια τίποτα δε μένει
Άη Πέτρο, βγάλ’ το καντινάτσο
στο πλάι του Χριστού να κάτσω.

(Τρίβολος, 23.6.1933)

Στον Τρίβολο ο Άχθος Αρούρης δημοσίευσε γύρω στα 40 ποιήματα, τα περισσότερα σατιρικά, στο πνεύμα της εφημερίδας. Αν και δημοτικιστής, αντιπαθούσε τον Ψυχάρη, που τον θεωρούσε δογματικό, και δεν δίστασε να τον σατιρίσει:

 

ΑΣΕΒΟ

Όπως πολύ συχνά μια κάποια λέξη
από κουβέντα δυο αγνώστων διαβατών,
που άρπαξε τ’ αυτί σου έτσι από έξη,
-κλεφτά και φευγαλέα- δυνατόν
να σου θυμίζει κάμποσα ιδικά σου,
βάσανα, πόθους, όνειρα ή ελπίδες
ή κάποια γεγονότα ξεχασμένα,
κάτι που κάποτ’ άκουσες και είδες,

έτσι προχτές κι εμένα
του Γεναριού που μ’ έδερνε, το ψύχος
μου θύμισε… το Γιάννη τον Ψυχάρη
………………………………………………

Πάει κι αυτός… Εσβήστηκεν ησύχως
χωρίς καλά να πάρουμε χαμπάρι.
Το έργο του ολάκερο, μια μπλόφα
που σήμερα κανένας δεν τη χάβει,
υποχωρεί και χάνεται και λυώνει,
σα μια ντομάτα που ’πεσ’ απ’ την κόφα
την προσοχή λαθούσα του μανάβη.
Την πάτησαν, ετρέξαν τα ζουμιά της,
λερώσαν ένα φίνο παντελόνι,
και κόντεψε να σκοτωθεί, σκούζων αράς
γλιστρώντας πα σε δαύτη ένας διαβάτης.
Τέλος… ας τύχει γαίας ελαφράς.

(Τρίβολος, 26.2.1937)

Ο ποιητής μάλιστα έχει και υστερόγραφο, ή μάλλον “στερνογραψιά” σε επιδεικτική μαλλιαρή:

(Στερνογραψιά. Ετούτο μου το πήμα το διάβασε ο Κίμος ο Μιχαηλίδης και τόπε «άσεβο». Ίσα ίσα που μου χρειαζότανε τίτλος για δαύτο και πονοκεφάλιαζα να τον βρω. Ξέρω πως ο διαφεντής του «Τρίβολα» θα ’χει την ίδια γνώμη, καθώς και κάμποσοι διαβαστάδες. Μα ποιός τους λογαριάζει;

α.α.)

στο οποίο η αρχισυνταξία απάντησε:

Σημ. Τριβ. Αν ήτανε μόνο άσεβο! Το δυστύχημα για τους αναγνώστες μας ή μάλλον για το συνεργάτη μας είναι πως είναι και ανόητο. Το δημοσιεύουμε όμως για να μη φανούμε εγωιστές.

Εξίσου άσεβο ή ασεβές, αν προτιμάτε, είναι και ένα ποίημα που έγραψε παραμονή Χριστουγέννων του 1937:

Γέννησις

Έξω βαριά, μονότονα κι επίμονα χτυπά η βροχή
στους τσίγκους των καταστημάτων.
Και σα βουβό παράπονο μέσ’ στην καρδιά μας αντηχεί
που άγνωστος φόβος της κρατά δεμένη κάθε της πτυχή
κι είναι σπηλιά κακοποιών και βάρβαρων πνευμάτων.

Ανίσχυρο το λογικό -κρίση, συνείδηση και νους-
ζητεί να μάθει την αιτία
που μας κρατάει στην ερμιά του ψυχικού μας αχανούς
που μας κρατάει σκοτεινούς, βασανισμένους, ταπεινούς
γεμάτους ζόφο και νυχτιά και θλίψη και σκοτία.

Τάχατες τ’ άλλα πλάσματα, που η σκέψη δεν τα τυραννά
δεν τα βαραίνει σαν κατάρα,
νιώθουν το ίδιο σαν εμάς τον αδυσώπητο βραχνά
ή τάχα πέφτουν ήσυχα να κοιμηθούν μ’ όνειρα αγνά
χωρίς καμιά τον ύπνο τους να τον ταράζει αντάρα;

Χριστέ, γιατί γεννήθηκες μες στου χειμώνα την καρδιά
και τέτοια δίδαξες θρησκεία;
Προτού να ρθεις εμοιάζαμε ξέγνοιαστα κι άταχτα παιδιά
κι ήταν η ζήση μας απλή, με φως γεμάτη κι ομορφιά
κι απ’ την ψυχή μας άγνωστη και ξένη η αμαρτία.
Ό,τι κι αν κάναμε κακό, ήταν απλό και φυσικό
κι όμοιοι μας ήταν κι οι θεοί μας.
‘Ηταν ανθρώπινοι θεοί, με τίποτα το θεϊκό
που μας γελούσαν στοργικά, που συγχωρούσαν το κακό
κι ήτανε πάντα μέσα μας και πάντοτε μαζί μας.

Μα εσύ τους έδιωξες αυτούς, τους πρόσχαρους, τους αφελείς
θεούς, που μας πονούσαν τόσο
και ξέσκισες τους νόμους μας, τους ανθρωπίνους κι ατελείς,
νόμους ωστόσο μιας ζωής, γλυκειάς και διάφανης κι απλής
και μάρανες την ηδονή, την άνοιξη, τη δρόσο.
Από τα βάθη του αχανούς, του ακατανόητου ουρανού
μια φοβερή έφερες εικόνα
ενός ανάλγητου θεού, σκληρού, στυγνού και σκοτεινού
κι είπες πως είν’ αμάρτημα και το τραγούδι του πτηνού
και της κοπέλας τ’ όνειρο, κι η μυρουδιά του ανθώνα.

Νόμους εθέσπισες σκληρούς με τη στυγνή σου διδαχή
και σκότωσες την ευτυχία.
Απάρνηση κάθε χαράς, σκοτάδια μέσα στην ψυχή,
κάθε χαμόγελο γλυκό, κάθε χαρούλα μας φτωχή
είναι θανάσιμο κακό και ρύπος κι αμαρτία.

Ποτές δε χάρηκες το φως. Σε θέλγαν πάντα τα κεριά
και των ναών σου το ημίφως.
Οι προσευχές σου ψάλλονται με μια κατάνυξη βαριά.
Δεν χάρισες στον άνθρωπο ούτε μια στάλα λευτεριά
και οι πιστοί σου ήθελες να ’χουμε δούλων ήθος.

Κι όπως γεννήθηκες Χριστέ μες στου χειμώνα την καρδιά
που σύμβολο στη σκοτεινή σου στάθηκε θρησκεία,
για να πεθάνεις διάλεξες κάποια χαρούμενη βραδυά
κι ερύπανες της άνοιξης τη ζωογόνα ευωδιά
με του φριχτού σου λιβανιού τη δυσωδία.

(Σάμος, 24.12.1937)

Ωστόσο, εξίσου εκφράζει τη φιλοσοφία ζωής του και τη στάση του απέναντι στη θρησκεία, ένα άλλο ποίημα που δανείζεται τον τίτλο από το γνωστό ποίημα του Ζαχαρία Παπαντωνίου αλλά είναι εντελώς προσωπικό:

Η προσευχή του ταπεινού

Ελέησόν με ο Θεός, κατά το μέγα ελεός σου
έτσι που εύσπλαχνα ελεείς κάθε πιστό σου.
Δεν είμαι τάχατες κι εγώ εικόνα και ομοίωση
του πάνσεπτου προσώπου σου με την κατάσπρη γενειάδα
και με το δίκιο μου, υποθέτω, σου ζητώ
μια κάποια λογικήν αποζημίωση
έτσι που στάθηκα πιστός μες στων δακρύων την κοιλάδα.

Ουράνιες δε ζητώ χαρές, αλλά στον κόσμο τον απτό
ζητώ να βρουν οι κόποι μου δικαίωση.
Τι να την κάνω τη διαβεβαίωση
μιανής ανέφελης ζωής στου Παραδείσου τη χλιδή,
αφού τη σήμερον πεινώ και χαραμίζω τη ζωή μου
σε μιας ανέκφραστης μιζέριας το μαράζι.

Θεούλη μου σε βεβαιώ δεν με πειράζει
την κουρασμένη αν πάρει ο διάβολος ψυχή μου
αρκεί το μαύρο μάτι μου χαρούμενο να δει
δυο τρεις αυγούλες ροδαλές, ήλιο και φως αληθινό
και τη χαρά να τη χαρεί κάτω απ’ τον γήινο ουρανό.
Τα περισσά εκ του πονηρού εστίν, καθώς το λες.

Το ποίημα αυτό γράφτηκε στη Μυτιλήνη το 1936 και μπήκε ως προοίμιο στη μοναδική συλλογή του ποιητή, που κι αυτήν δεν αξιώθηκε να τη δει τυπωμένη, αφού την ετοίμαζε όταν τον βρήκε ο θάνατος τον Μάρτιο του 1977. Την τύπωσαν το 1978 οι δικοί του, με τίτλο “Της Κατοχής και του Στρατόπεδου”.

Από τη συλλογή αυτή διαλέγω το ποίημα “Εφτά χρονώ”, βραβευμένο σε διαγωνισμό της ρωσικής ραδιοφωνίας.

Εφτά χρονώ

Ήταν μικρός, εφτά χρονώ, σαν ήρθε η κατοχή,
στην πρώτη τάξη… κι έλεγες πως δεν θα νιώθει ακόμα.
Όμως το μίσος που έκρυβε για τον εχθρό η ψυχή
πώς χώραγε σε τοσοδούλι σώμα;

Τον Ούννο καθώς κοίταζε, που εμόλυνε τη γης
καβάλα σε διαβολικά σιδερικά θανάτου
γινόταν όλος σύσπαση ανήμπορης οργής
κι άβυσσος ήταν η ματιά του.

Πληθαίναν γύρω τα δεσμά, τα πτώματα κι οι τάφοι.
Το σχήμα μιας εκδίκησης παίρναν σιγά τα μίση.
Κι ήταν μικρός… Να μπόραγε συνθήματα να γράφει…
Να δοκιμάσει τάχα…; Να τολμήσει…;

Τον ήβρε η σφαίρα ώς πάσκιζε τα γράμματα να φτάσει
όσο μπορούσε πιο ψηλά. Κι απόμεινε μισή,
σα μια κατάρα, που ακλουθά πέρ’ απ’ τον τάφο η φράση:
ΤΣΕΚΟΥΡΙ ΚΑΙ ΚΡΕΜΑΛΑ ΣΤΟΥΣ ΦΑΣΙ..

Και σε άλλο ύφος:

Ο κύριος Τάκης

Βίας Τευτάμου Πριηνεύς
συμπλέων ποτέ ασεβέσιν,
χειμαζομένης της νεώς
κακείνων τους θεούς επικαλουμένων
σιγάτε, έφη, μη αίσθωνται οι θεοί
ημάς ενθάδε πλέοντας

Ήταν υπάλληλος μικρός εν τη κυριολεξία,
με τις μικροφροντίδες του και τους μικροκαημούς του,
όμως σαν ήρθε ο Μεταξάς με την Τετάρτη Αυγούστου,
άξαφνα ο Τάκης ο μικρός βρέθηκε να ’χει αξία.

Επίλεκτο των τσιρακιών του Μεταξά τσιράκι,
πρόκοβε σαν υπάλληλος και σα χαφιές συγχρόνως,
έγινε τύπος κοσμικός, πήγαινε για μασόνος
και τον ελέγαν τώρα κύριο Τάκη.

Άτεγκτος πάντα κι αυστηρός στα υπηρεσιακά,
εμίλαγεν αφ’ υψηλού με κύρος, το οποίον
ισούται με τα στρογγυλά μηδενικά,
που σοβαρότητος βαρύ καλύπτει προσωπείον.

Αριστερός στης Κατοχής τα χρόνια. Λόγια κούφια.
Νόμιζε πως αριστερά θα γείρει η ζυγαριά.
Όμως αργότερα πετά την κόκκινή του σκούφια
κι ολοταχώς στην άλλη τη μεριά.

Κι αρχίζει πάλι σθεναρώς την εθνική του δράση
κι ιδανικά μεγάλα υπηρετών,
εκάρφωνε και κείνονε κι αυτόν,
με τέτοια μέσα ελπίζοντας πολύ ψηλά να φτάσει.

Ήταν και στο Στρατόπεδο. Εις άκρον φοβιτσιάρης.
Είχε ένα οβάλ εικόνισμα της Παναγιάς στην τσέπη
να τονε προστατεύει και να τονε σκέπει.
Σκέψου τι δούλεμα από μας τραβούσε ο φουκαριάρης.

Κι όταν παραπονιότανε “γιατί δεν προσκυνάτε;”
και τράβαγε το κόνισμα και το φιλούσε κλαίοντας,
θυμόμουν την παλιά παραίνεση: “Σιγάτε,
μη αίσθωνται οι θεοί ημάς ενθάδε πλέοντας.”

Τώρα τον ευυπόληπτο μάς παρασταίνει αστό
έχει μια σύνταξη καλή, παίρνει και κάτι νοίκια,
τον απανταίνω πού και πού και τονε χαιρετώ
με τη μεγάλη υπόληψη, που αρμόζει σε σκουλήκια.

Το 1996 ο γιος του, ο πατέρας μου Δημήτρης Σαραντάκος, εξέδωσε τη βιογραφία του με τίτλο Ο άγνωστος ποιητής Άχθος Αρούρης, στην οποία συγκεντρώνει και πολλά ποιήματά του, ωστόσο εκκρεμεί η συγκεντρωτική έκδοση των ποιημάτων του.

94 Σχόλια προς “Ο ποιητής Άχθος Αρούρης”

  1. Γς said

    Καλημέρα!

    Τι λιακάδα είναι αυτή;

    Κουφάλα Κορωνοϊέ βγες έξω για ηλιοθεραπεία!

  2. Γς said

    1:

    Συγνώμη
    φόρτωμα της γης ανώφελο….

  3. ΓΤ said

    Για το βιβλίο στην «Ερατώ» οι βάσεις δίνουν έτος έκδοσης το 1995.

  4. Νέο Kid said

    Η αρχαιολατρία του παππού ήτο εμφανής στα ποιήματα του!
    Ωραία Νικοκύρη!
    By the way, για τον μεγάλο ξυλοζμπρώχτη Αλιόχιν, δεν είχε γράψει τίποτα;

  5. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια! Όπως θα καταλάβατε, ξέχασα εντελώς την αλλαγή της ώρας.

    4 Δεν θυμάμαι να έχει γράψει, αλλά τον θαύμαζε, φυσικά, όπως και τον Ταλ.

  6. Πέπε said

    Καλημέρα.

    > > Άχθος αρούρης είναι έκφραση ομηρική (Ιλιάδα Σ 104) και θα πει «βάρος της γης», δηλαδή άχρηστος άνθρωπος. Είναι και το ψευδώνυμο που διάλεξε ο παππούς μου, …

    Ίσως δεν είναι αυτονόητο για όλους ότι η ομηρική φράση είναι «[το] άχθος [της] αρούρης». Η τροπή σε «[ο] Άχθος [ο] Αρούρης» είναι καταπληκτικό λογοπαίγνιο κατά τη γνώμη μου.

    Παρεμπιπτόντως, έχω ακούσει και την έκφραση «αχθοσαρούρηδες», άχρηστοι άνθρωποι.

  7. atheofobos said

    Το καλύτερο κατά την γνώμη μου είναι Ο κύριος Τάκης και το πιο αδύνατο, παρά την βράβευση του, το Εφτά χρονώ.

  8. Αγγελος said

    Το «άσεβο» κι εμένα μου φαίνεται άδικο. Μπορεί να μη διαβάζεται σήμερα ο Ψυχάρης, αν κι εγώ διάβασα τα Ρόδα και Μήλα μαθητής και νομίζω πως πολλά διδάχτηκα, αλλά δεν παύει να αποτελεί σημαντικότατη μορφή στην ιστορία της γλώσσας μας.
    Απεναντίας, το «Εφτά χρονώ» είναι αριστούργημα. Θα άξιζε και σε σχολικά αναγνωστικά να μπει.

  9. sarant said

    6 Να προστεθεί ότι την εποχή εκείνη (μεσοπόλεμος εννοώ) ήταν πολύ της μόδας τα ψευδώνυμα αυτού του στυλ, με ένα θηλυκό στη δεύτερη λέξη που γινόταν επώνυμο.

    Πιο πετυχημένα το Άγγελος Δόξας και το Στέφανος Δάφνης, αλλά έχω δει και μερικά φρικαλέα.

  10. Χρήστος Δ. Τσατσαρώνης said

    Στα πρώτα χρόνια «συμμετοχής» μου στο ιστολόγιο, μου είχε κινήσει το ενδιαφέρον ο Άχθος Αρούρης και προσπαθούσα -μάταια- να βρω βιβλία του. Εν τέλει και εκείνη ακριβώς την περίοδο, στη «βόλτα των βιβλιοδετείων» που γίνεται τακτικά στα Εξάρχεια (ανοιχτά εργαστήρια για το κοινό που επιδεικνύουν ελεύθερα στους επισκέπτες -ημέρα Κυριακή αν δεν απατώμαι- την τέχνη τους), σε ένα από αυτά που είχε και τμήμα παλαιοβιβλιοπωλείου, βρήκα το “Της Κατοχής και του Στρατόπεδου”! Τί σου είναι οι συγκυρίες…
    Προσωπικά είμαι «φαν» και των τριών Σαραντάκων.
    Ευχαριστούμε και καλή Κυριακή.

    Χρήστος Δ. Τσατσαρώνης
    http://www.badsadstories.blogspot.gr
    http://www.badsadstreetphotos.blogspot.gr

  11. kpitsonis said

    Συμμετείχε ενεργά στην Εθνική Αντίσταση μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ και φυλακίστηκε από τους Γερμανούς και αργότερα από το μεταπελευθερωτικό καθεστώς για στάση, με αποτέλεσμα να απολυθεί από τη θέση του και να μετοικήσει στην Αθήνα, όπου εργάστηκε στη σύνταξη της Εγκυκλοπαίδειας του Ηλίου.

    Από αγωνιστής του ΕΑΜ , πώς μπόρεσε να δουλέψει στη σύνταξη του «Ηλίου» ; Ο » Ήλιος » τον εμφύλιο , συμμοριτοπόλεμο τον ανεβάζει , συμμοριτοπόλεμο τον κατεβάζει στα λήμματά του !

  12. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλημέρα κι ἀπὸ μένα.

    Εὐχαριστοῦμε, Νικοκύρη, γιὰ τὸ σημερινό.

    Ἕνα χαμόγελο στὴν κατήφεια τῶν ἡμερῶν. Καὶ μιὰ εὐκαιρία γιὰ μᾶς, τοὺς πιὸ καινούργιους στὸ ἱστολόγιο, νὰ πάρουμε μιὰ γεύση ἀπὸ τὸ ἔργο τοῦ παπποῦ.

    Καλότυχοι ὅσοι ἔχουν ἀπογόνους ποὺ διασώζουν καὶ συεχίζουν τὸ ἔργο τους.

    Αὐτὸ εἶναι μνημόσυνο μὲ τὴν πραγματική σημασία τῆς λέξης.

  13. Γιάννης Κουβάτσος said

    Τελικά, το «Εφτά χρονώ» είναι αριστούργημα ή το πιο αδύναμο ποίημα της ανάρτησης; ☺ Πόσο υποκειμενικά είναι τα γούστα, λοιπόν…Κατά τη γνώμη, είναι αδύναμο ποίημα και δεν θα είχε θέση σε σχολικά βιβλία λόγω του μίσους και της βιαιότητας που αποπνέει. Μου άρεσαν πιο πολύ οι καβαφικές παρωδίες, ο κυρ Τάκης και η Γέννησις.

  14. nikiplos said

    Καλημέρα με υγεία για όλους!

    Πραγματικά πολύ όμορφα, τα ποιήματα. «Ο κύριος Τάκης» μου άρεσε πολύ, από όσα διάβασα πιο πάνω και το «συχνότατα» επίσης.

  15. Γιάννης Κουβάτσος said

    Για το άχθος αρούρης. Θυμάμαι σε μια παλαιότερη τηλεοπτική εκπομπή τον Αλέκο Παπαδόπουλο, που τότε προβαλλόταν ως αστέρι των εκσυγχρονιστών, να λέει για κάποιους ότι ήταν (ή δεν ήταν) «άχθος αρούρηδες». Προφανώς εκσυγχρόνισε και την ομηρική έκφραση ο εκσυγχρονιστής. ☺

  16. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    πάει κι ο ηλιάκος που είχε βγάλει, αλλά πρόλαβε και μας έδωσε μια νότα θετική 🤩, σαν τα ποιητικά έργα του παππού του Νίκου!

    11β: Άντε, με κάτι τέτοιες απορίες να αρχίσουμε, να βγει το γνωστό ούγκανο ν΄αρχίσει πάλι το τροπάριο των αποκαλύψεων «Πασσά το ανάγνωσμα…»

  17. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα, πάω για περπάτημα όσο επιτρέπεται

    11-16 Ο Πασσάς είχε στελεχώσει την εγκυκλοπαίδεια με αριστερούς, που τους εκτιμούσε για τις γνώσεις και την ευσυνειδησία τους αν και εκείνος ήταν ακροδεξιός
    Οι αριστεροί δεν είχαν πολλά περιθώρια επιλογής, χωρίς άλλο βιοποριστικό μέσο.

  18. ΚΩΣΤΑΣ said

    Εξαιρετικό κυριακάτικο λογοτεχνικό ποστ.

    «Το άχθος αρούρης» προσφιλής έκφραση του αειμνήστου γλωσσολόγου και παιδαγωγού Χρίστου Τσολάκη. Η επιλογή του προσωνυμίου Άχθος Αρούρης από το παππού σας αποτελεί «καταπληκτικό λογοπαίγνιο» όπως λέει και ο Πέπε στο #6.

    Εξαιρετικά όλα τα ποιήματα. Για τα προσωπικά μου γούστα ξεχωρίζω τα: «Η κάσα» με το υπέροχο «… της πόρνης την αγνότη…» και η «Γέννησις» με το χαρούμενο μήνυμα για την επί γης ζωή. Έχω παρόμοιες φιλοσοφικές απόψεις για τη θρησκείες γενικά και ας μην είμαι κομμουνιστής… 😉 Τα περί ταλαίπωρης επίγειας ζωής για να απολαύσεις μετά θάνατον παραδείσους, ουρί και πιλάφια… είναι επινοήματα των ιερατείων, νομίζω. Ο Χριστός αγάπη, δικαιοσύνη και αλληλεγγύη δίδαξε.

    Να καμαρώνεις, Νικοκύρη, για τους προγόνους σου και να είσαι πάντα γερός και δυνατός, να τους θυμάσαι και να τους τιμάς.

  19. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Όσο καιρό διαβάζω εδώ ποιήματα του παππού σου και μέχρι σήμερα, μένω με την απορία: Γιατί «Άγνωστος»; Θέλω να πω πως μέσα από μεταγενέστερα κείμενα (κριτικά, ανασκοπήσεις, αναφορές, ανθολογίες κλπ) μάθαμε κάμποσα πράγματα για αρκετούς αριστερούς/ κομμουνιστές ελάσσονες ποιητές οι οποίοι δεν ήταν καλύτεροι από τον Αρούρη- το αντίθετο, μάλιστα! Πώς, άραγε, έγινε και «παραλείφθηκε»;

  20. Costas X said

    Καλημέρα, κάπως αργά λόγω ξενυχτιού και αλλαγής ώρας !

    Άξιος χειριστής της γλώσσας σε κάθε μορφή της, ο παππούς Σαραντάκος !
    Πολύ συγκινητικό το ποίημα «Εφτά χρονώ», σπουδαία και η τολμηρή ομοιοκαταληξία «Κι απόμεινε μισή…ΚΡΕΜΑΛΑ ΣΤΟΥΣ ΦΑΣΙ..».

    «Άη Πέτρο! βγάλ’ το καντινάτσο…»
    Έτσι λέγαμε και στην Κέρκυρα τον μεγάλο σύρτη της πόρτας, «ο καδινάτσος».
    Είχα φυλάξει έναν μεγάλο, πολύ παλιό, σε μια αποθήκη, αλλά ξεχάστηκε εκεί όταν φύγαμε άρον-άρον για Αθήνα.

    9. «φρικαλέα ψευδώνυμα»
    Μου θυμήσατε τα δήθεν κυπριακά ονοματεπώνυμα που κυκλοφορούν τελευταία ως αστείο, «Άλσος Παγκρατίου» και «Δάσος Χαϊδαρίου» 🙂

  21. Φοβερός τεχνίτης ο παππούς σου Νίκο, πάντα εκπλήσσομαι με τις ρίμες που έβρισκε!

  22. Μαρία said

    16
    Το έχουμε ψάλλει το τροπάριο παλιά και για τα γρατπά του και για τη συλλογή του.

  23. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ο Αιμίλιος Χουρμούζιος ήταν αριστερός εκείνα τα χρόνια. Συμμετείχε και στο ΕΑΜ. Αργότερα, έγινε δεξιός.

  24. Πουλ-πουλ said

    Α, έτσι εξηγείται η συμπάθειά σας στον κ. Τάκη, είναι θέμα γονιδίων.

  25. Ωραιότατο είναι το Εφτά χρονών, εξαιρετικό.

  26. Παναγιώτης Κ. said

    Νικοκύρη, η γιαγιά σου είχε πει στον παππού «και εις εμέ αρέσει ο κομουνισμός»; Θυμάσαι σχετικώς;

  27. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    το «Θάλασσα» παρωδία του καβαφικού «Η πόλις» όπως και του Βάναλη το:

    «ΕΛΕΥΘΕΡΙΗΣ ΦΑΟΣ ΙΡΟΝ…»

    δεν έχει πλοίο για σε,δεν έχει οδό
    ΚΑΒΑΦΗΣ

    — Πια δεν μπορώ! Θα φύγω φτερωτός στον «ελεύθερον κόσμο του φωτός»! Όχι Άφρικα κι Ασία! Καθημερνά φωτιά κι ατσάλι ο Αθάνατος κερνά.
    Θα γεννηθώ ξανά, όπως θέλω, κι όσο μπορώ και θέλω εγώ θα μεγαλώσω! (Ιδού στάδιον δόξης σου λαμπρόν, αθάνατη λεξούλα του Καμπρόν!)
    — Αν απ’ εδώ σ’ αφήσουν κι αν εκεί σε δεχτούνε, θ’ αλλάξεις φυλακή. Ανάσα πουθενά του δουλευτή που προσκυνά, ο φτωχός, να βολευτεί!
    Χιλιάδες μίλια πέρα, αιώνες πίσω, φτηνά το κρέας πουλιέται τ’ ανθρωπίσο! Ξέν’ οι λαοί στον τόπο τους και δούλοι, χωρίς πατρίδα, πάντα «οχτροί και μούλοι»!
    Όπου να πας, ξένος και δούλος, κι όπου σταθείς, θα χάνεις κάθε αξία τ’ ανθρώπου. Αλλού να γεννηθείς κι αλλού να πας, παντού θα σε χτυπούν, αν δε χτυπάς!
    Πουθενά δε θα μείνεις. Κάθε λίγο θα παίρνεις το δισάκι σου: «Θα φύγω!» Οι αλυσίδες σου στο ’να το σακί, στ’ άλλο ο τάφος σου — κι ώρα σου κακή!
    Τί τα θέλεις φτερά και πλοία κι οδό; Ο «ελεύθερός σου κόσμος» είν’ εδώ, κόσμος θανάτου, απάτης και φαλλού! Όλα τα ’χεις, γιατί να πας αλλού;
    (ψιθυριστά)
    Αν ζητάς ανθρωπιά και δίκιο νόμο, δεν είν’ εκεί που πας. Ν’ αλλάξεις δρόμο!
    Νοέμβρης 1968

  28. Λεύκιππος said

    Προτού να ρθεις εμοιάζαμε ξέγνοιαστα κι άταχτα παιδιά
    κι ήταν η ζήση μας απλή, με φως γεμάτη κι ομορφιά…..

    Τρομερός όλος ο στιχος για το πως πέσαμε από τη μια κατάσταση στην άλλη, χάσαμε, και νοιώθαμε και νοιωθουμε ακόμη, ενοχές.

  29. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Συμφωνώ με τους προλαλήσαντες (7), (13), (17) για την ανωτερότητα του «Ο κύριος Τάκης». Υποθέτω ότι θα συμφωνούσε ομοίως και ο Μανόλης Αναγνωσ-τάκης, ο οποίος χρησιμοποίησε αρκετές φορές το μοτίβο του αλλαξοπιστήσαντος..

  30. Μαρία said

    29
    Α, ρε Λαυρέντη …

  31. voulagx said

    Εμένα με ήρεσεν ο νύκτωρ, μου θύμισε τον Γκιουλέκα 🙂

    #18 @ΚΩΣΤΑΣ: « Ο Χριστός αγάπη, δικαιοσύνη και αλληλεγγύη δίδαξε.»
    Ο Χριστός ήταν αναρχοκομμουνιστής

  32. ΚΩΣΤΑΣ said

    31 Voulagx, μπα! για λαϊκοδεξιός μου φαίνεται εμένα ο Χριστός 😂

    Με την ευκαιρία που σε βρήκα, για ξήγα μου τα παρακάτω βλάχικα, μετά θα σου πω γιατί τα θέλω.

    Ατσέ τσι άστι αλ κάβουρα, ιάστι α. Ατσέ τσι άστι λα ματουγιαλ αλ παπ, ιάστι β. Ατσέ τσι άστι λα φουρκα ντι λέρνου, ιάστι γ.

  33. ΚΑΒ said

    >> αρκεί το μαύρο μάτι μου χαρούμενο να δει
    δυο τρεις αυγούλες ροδαλές, ήλιο και φως αληθινό

    Ήλιε και θάλασσα γαλάζα
    και βάθος τ’ άσωτ’ ουρανού!
    Ω! της αυγής κροκάτη γάζα,
    γαρούφαλα του δειλινού,
    λάμπετε, σβήνετε μακριά μας,
    χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας!

  34. ΓΤ said

    31@ Επίσης, δεν είχε μικρόβια (όπως λέει η σαχλοπαπαδίλα).

  35. Θεωρώ πως ο ποιητής πρέπει να είναι ουδέτερος παρατηρητής της ζωής.
    Τα περισσότερα ποιήματα εδώ είναι στρατευμένα γι αυτό και συγκεντρώνουν αντιφατικά σχόλια, δεν εξετάζεται η -έστω υποκειμενική- αξία τους αλλά η πλευρά που υποστηρίζουν

  36. kpitsonis said

    31,32 Τι ακριβώς ήταν ο Χριστός δεν ξέρουμε και ούτε πρόκειται να μάθουμε ποτέ ! Ένα είναι σίγουρο ; Αν ερχόταν τώρα στη γη κι έβλεπε τη μισή ανθρωπότητα να πιστεύει ότι είναι γιός του θεού , θα έπεφτε κάτω από τα γέλια !

  37. kpitsonis said

    :

    * σιγουρο :

  38. Γιάννης Κουβάτσος said

    35: Σωστή παρατήρηση.
    29: Ο κυρ Τάκης δεν είναι αλαξοπιστήσας, είναι καιροσκόπος, ΟΦΑ. Το να αλλαξοπιστεί κάποιος είναι απολύτως θεμιτό, όταν η πραγματικότητα αποδεικνύει πως οι αντιλήψεις του είναι λανθασμένες ή, τουλάχιστον, όταν έτσι νομίζει αυτός. Είναι μια έντιμη στάση πνευματικά. Οι κυρ Τάκηδες είναι απλώς αριβίστες, δεν έχουν καν ιδέες, είναι φτηνοί βολεψάκηδες, «μ’ όλα τα καθεστά, μ’ όλα τα κόμματα», πάντα με το γκουβέρνο, όπως συμβούλευε ο ειδήμων Μποδοσάκης.

  39. ΚΩΣΤΑΣ said

    36 Ο Χριστός είναι σύμβολο, η προσωποποίηση της γενεσιουργού αιτίας του σύμπαντος, την οποία ο ανθρώπινος νους δεν μπορεί να ερμηνεύσει και να εξηγήσει.

  40. 31 Να πώς φαίνεται ο πάλιουρας εδώ 🙂

  41. Γιάννης Κουβάτσος said

    35: Μια παρατήρηση μόνο: ουδέτερος παρατηρητής δεν είναι κανένας, όλοι κάπου κλίνουμε, όλοι συμπαθούμε και αντιπαθούμε, λατρεύουμε και απεχθανόμαστε. Αλλά ο ποιητής που συνειδητά θέτει την τέχνη στην υπηρεσία πολιτικών ιδεών και παρατάξεων, κάνει κακή τέχνη, όσο ταλαντούχος κι αν είναι. Ο Ρίτσος, ο Λειβαδίτης και άλλοι καλοί ποιητές υπάγονται σ’ αυτήν την κατηγορία. Ό,τι απομείνει από αυτούς στον χρόνο, θα είναι το μη στρατευμένο έργο τους. Ευτυχώς είναι αρκετό για να τους εξασφαλίσει την αθανασία που προσφέρει η καλή τέχνη.

  42. Γιάννης Κουβάτσος said

    39: Ο καθένας παίρνει από τον Χριστό, Κώστα, ό,τι μιλάει στην ψυχή του. Δεν υπάρχουν επίσημοι ερμηνευτές και κάτοχοι της χριστιανικής πίστης. Υπάρχουν μόνο ιερατεία που αυτοαναγορεύονται ως τέτοιοι.

  43. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Ο κύριος Τάκης

    Το ωριμοτερο ποημα του.

  44. mitsos said

    Ευχαριστούμε
    Πολύ καλή επιλογή για τούτη την ανοιξιάτικη ημέρα .
    Κάποιος μου σύστησε τον Άχθο Αρούρη και είχα ενθουσιαστεί. Αρκετά αργότερα, στην διαδικτυακή πια εποχή (σίγουρα σε αυτόν τον αιώνα) έψαχνα στο διαδίκτυο γι αυτόν αλλά βρήκα τον εγγονό του… Λϊγο αργότερα διάβασα και το πρώτο του Δημήτρη … Φοβερή οικογένεια.

    Καλημέρα σε όλους.

  45. skolotourou said

    Χαίρομαι πολύ που βλέπω αυτό το άρθρο σήμερα. Μια μικρή συμβολή μου στη συζήτηση για τον Αχθο Αρούρη 1) Το παρακάτω μικρό άρθρο από την εφημερίδα «Ο δρόμος της αριστεράς» (προ δεκαετίας):

    https://edromos.gr/%CE%BF-%CE%AC%CE%B3%CE%BD%CF%89%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%82-%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%B7%CF%84%CE%AE%CF%82-%CE%AC%CF%87%CE%B8%CE%BF%CF%82-%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%8D%CF%81%CE%B7%CF%82/

    2) Αυτή η ανθολόγηση από το ιστολόγιο Νέοι Ηχοι στο Παμπάλαιο Νερό (επίσης προ δεκαετίας)

    https://pampalaionero.wordpress.com/2009/11/17/%CE%B1%CF%87%CE%B8%CE%BF%CF%83-%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B7%CF%83-%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%83-%CF%83%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CF%83-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%BF/

  46. voulagx said

    #32 @ΚΩΣΤΑΣ Αν είναι «ατσέ -> ατσέλου = εκείνος» και «λέρνου -> λέμνου=ξύλο» τότε:

    Ατσέ τσι άστι αλ κάβουρα, ιάστι α. = εκείνο που είναι του κάβουρα, είναι α.
    Ατσέ τσι άστι λα ματουγιαλ αλ παπ, ιάστι β. = εκείνο που είναι στα ματογυάλια του παππού, είναι β.
    Ατσέ τσι άστι λα φουρκα ντι λέρνου, ιάστι γ. = εκείνο που είναι στη φούρκα από ξύλο, είναι γ.

    Που τα βρήκες αυτά;

    #40 @Δυτης: 🙂 Οι πάλιουρες είναι πρώην νύκτορες!

  47. kpitsonis said

    39 Την απάντηση ας τη δώσει ο μέγας Βάρναλης ; Επίστευα μωρό τους πιο μεγάλους,
    τη μάνα, τον παπά, και τούς δασκάλους,
    πως έσωσε τον κόσμον ο Χριστός
    από πείνα, σκλαβιά και Χάρο Αυτός.
    Καλά να το πιστεύουν τα μωρά,
    μα και οι γαιδάροι με μια πήχη ουρά ;

  48. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @38. Γιάννη, ανοίγεις ένα ζήτημα -υπαρκτό και τεράστιο!- που σηκώνει πολλή συζήτηση, η οποία φτάνει μέχρι και του ποιά στοιχεία (εξωτερικά, κοινωνικά, ιστορικά, συγκυριακά, βιολογικά κλπ) μας πάνε προς την μιά ή την άλλη ιδεολογική κατεύθυνση, πόσο ανιδιοτελείς ή ανεπηρέαστες είναι οι επιλογές, οι συμψηφισμοί και οι απαρνήσεις μας, πόσο εμφανείς είναι δυνάμεις που μας ποδηγετούν, μας δένουν ή μας υποδέχονται στην αντίπερα όχθη. Και επειδή μια τέτοια συζήτηση θέλει ολονυχτία και καλό κρασί (με λουκάνικα και τουρσί από μακεδονικά νοικοκυριά!), περιορίζομαι μόνο σε ένα ασήμαντο σχόλιο: Είδος αλλαξοπιστήσαντος ήταν και ο κύριος Τάκης και πιθανώς διέπονταν από μιά ισχυρή πεποίθηση πως είδε, επιτέλους, την αλήθεια την οποία δεν μπορούσε τόσον καιρό να δει λόγω του χ, ψ, ω παράγοντος 🙂 . Όπως, καιροσκόποι ήταν κάμποσα εκατομμύρια Έλληνες που έγιναν σε μιά νύχτα αντιστασιακοί το ’74 αλλά και κάμποσες άλλες δεκάδες χιλιάδες παλαιοτέρων εποχών που «νόμιζαν πως αριστερά θα γείρει η ζυγαριά» και παρίσταναν τους εξεγερμένους, πιστεύσαντες ομοίως ότι είδαν, επιτέλους, την αλήθεια την οποία δεν μπορούσαν τόσον καιρό να δούν, λόγω του χ, ψ, ω παράγοντος.. 🙂

    Πάντως, αγαπητέ Γιάννη, αν δεν το πάμε σε βαθειές αναλύσεις, συμφωνούμε απόλυτα στο θεμιτό (και ιερό!) δικαίωμα του καθενός, να κάνει την α ή β ιδεολογικοπολιτική επιλογή στην ζωή του, τουλάχιστον όταν αυτή δεν μυρίζει εντόνως μάσσα. 🙂

  49. Γιάννης Κουβάτσος said

    48: Εννοείται πως καιροσκόποι υπήρχαν και υπάρχουν και στην αριστερά, ιδίως όταν αυτή κατακτάει την εξουσία είτε με δημοκρατικό είτε με πραξικοπηματικό τρόπο. Κι αν δεν έχει γράψει η ιστορία γι’ αυτό, κι αν δεν έχουν δει τα ματάκια μας…😯

  50. Εξαιρετικό ποστ, ωραία ποιήματα ο Άχθος Αρούρης.
    Τιμάτε την μνήμη του.
    Καλημέρα σας

  51. Άχθος αρούρης είναι έκφραση ομηρική (Ιλιάδα Σ 104) και θα πει «βάρος της γης», δηλαδή άχρηστος άνθρωπος. !!
    Υποθέτω ελάχιστοι το γνωρίζουν.
    Ίσως μια ευκαιρία να το μάθουν..

  52. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα και για τα καλά λόγια!

    19 Μεταξύ άλλων δεν το επιδίωξε, αλλά και οι δεκαετίες 1950-1990 ήταν τα πέτρινα χρόνια για τον παραδοσιακό στίχο

    23 Τότε που έβγαζε το περιοδικό ήταν τροτσκιστής

    26 🙂

    38 Καιροσκόπος, ακριβως

    45 Γεια σου Σοφία, ευχαριστω!

    50 Να είστε καλά!

  53. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    49. Λ.χ. πρωην μαοϊκοι ή του ΚΚ εσ. ευρωβουλευτες .

  54. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    ΑΝ ΤΑ ΒΡΕΙ, ΘΑ ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΣΤΕΙ
    Παραμένει στη φυλακή ο Γιάννος Παπαντωνίου -Δεν έχει βρει τα 150.000 ευρώ της εγγύησης
    Πηγή: iefimerida.gr – https://www.iefimerida.gr/ellada/paramenei-sti-fylaki-o-giannos-papantonioy

  55. aerosol said

    Το έξυπνο παρατσούκλι του παππού Σαραντάκου το πρωτοσυνάντησα στον Μποστ, με τον Πειναλέοντα κουλουρτζή να εξηγεί «δια να μην είμεθα άχθος αρούρης, δι αυτόν πωλώμεν τας κουλούροις»!
    Αυτό που με έκανε βαθύτερα… Σαραντακικό, είναι μια ολοζώντανη πολυπραγμωσύνη που με επικούρειο τρόπο διαχέεται σε ό,τι κάνουν όλες οι γενιές που γνώρισα μέσα από αυτό το μπλογκ.

    Περισσότερο χάρηκα τις καβαφικές παρωδίες αλλά και συγκεκριμένα ευρήματα, όπως το «και της γυναίκας την τιμή και την τιμή της λίρας!» και τη ρίμα «μισή – ΦΑΣΙ…».
    Στο καντινάτσο βρήκα το γνωστό κατενάτσιο (τον ιταλικής εφεύρεσης σύρτη που σφράγιζε ερμητικά την άμυνα, δολοφονώντας -λέγαν κάποιοι- το ποδόσφαιρο).

  56. Νίκος Κ. said

    41 [ο ποιητής που συνειδητά θέτει την τέχνη στην υπηρεσία πολιτικών ιδεών και παρατάξεων, κάνει κακή τέχνη, όσο ταλαντούχος κι αν είναι].

    Πολύ … γενική γενίκευση.

    – Άραγε ισχύει και για τη Ρωμιοσύνη του Ρίτσου;
    – Και για τον Μαγιακόφσκι;
    – Μήπως και για τον Αϊζενστάιν; (π.χ. το «θωρηκτό Ποτέμκιν ήταν παραγγελία της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης προς τον σκηνοθέτη)
    – Ακόμη και για την Γκουέρνικα του Πικάσο; (παραγγελία της δημοκρατικής κυβέρνησης της Ισπανίας για τη Διεθνή Έκθεση του Παρισιού το 1937)

  57. ΚΩΣΤΑΣ said

    46 Voulagx

    Ατσέ τσι άστι αλ κάβουρα, ιάστι α = αυτό που είναι (μοιάζει) σαν τον κάβουρα, είναι το άλφα.
    Ατσέ τσι άστι λα ματουγιαλ αλ παπ, ιάστι β = αυτό που είναι σαν τα ματογυάλια του παππού, είναι το βήτα.
    Ατσέ τσι άστι λα φουρκα ντι λέρνου, ιάστι γ = αυτό που είναι σαν την ξύλινη φούρκα (φορτωτήρα), είναι το γάμα.

    Έτσι δίδασκε βλάχος γραμματοδιδάσκαλος στις αρχές του 20ου αιώνα, σε παιδιά βλάχων που δεν ήξεραν καλά τα ελληνικά. Περιοχή Λάρισας, πιθανό να συνέβη στο Χατζόμπασι.

    Γιώργος Ζιαζιάς, αναζητώντας τη χαμένη Λάρισα, (1900-1950)

    ΥΓ. Συγνώμη από τον Νικοκύρη και τους υπόλοιπους για το εκτός θέματος σχόλιο. Αδυναμία στα πατριωτάκια μου, να λέω και καμιά κουβέντα παραπάνω! 😉

  58. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ο παππούς Σαραντάκος, είναι λιγάκι παππούς μας κι εμάς πολλών εδώ. Αγαπήσαμε και τον άνθρωπο και όλο το πνευματικό του σύμπαν όπως μας αποκαλύφθηκε μέσω του εγγονού-Νικοκύρη.
    Ας είναι η μνήμη του παντοτινή.

    >>Στην Παπαρούνα δημοσίευσε περί τα 10 σατιρικά ποιήματα,
    Το σατιρικό περιοδικό Παπαρούνα και ο Άχθος Αρούρης
    https://www.sarantakos.com/asteia/paparouna.html

  59. Γιάννης Κουβάτσος said

    56: Προφανώς, κάθε δογματική γενίκευση, σαν κι αυτή στην οποία υπέπεσα και αναγνωρίζω το λάθος μου, δεν μπορεί να έχει την απαίτηση να περιλαμβάνει όλες τις περιπτώσεις και να μην έχει εξαιρέσεις. Αλλά συνήθως η στρατευμένη τέχνη, ιδίως όταν τρέχει να προλάβει την επικαιρότητα, είναι κακή τέχνη. Ας μην πω στρατευμένη, ας πω καλύτερα η κομματική τέχνη, αν στέκει ο όρος. Όλα τα υμνητικά ποιήματα π.χ. για τον Στάλιν ήταν παιδαριωδώς γελοία κι ας γράφτηκαν από σπουδαίους ποιητές.

  60. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>το ποίημα “Εφτά χρονώ”, βραβευμένο σε διαγωνισμό της ρωσικής ραδιοφωνίας.

    Η Φωνή της Ρωσίας (ρωσικά: Голос России) είναι κρατική εταιρεία πολυμέσων, που εκπέμπει σε άλλες χώρες από τις 29 Οκτωβρίου του 1929. Σήμερα Η Φωνή της Ρωσίας λειτουργεί στο Διαδίκτυο στα ρωσικά και σε άλλες 38 ξένες γλώσσες.
    Εκπέμπει στα ελληνικά από τις 15 Αυγούστου του 1941.
    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%97_%CE%A6%CF%89%CE%BD%CE%AE_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%A1%CF%89%CF%83%CE%AF%CE%B1%CF%82

  61. Γ-Κ said

    Να κάνω κι εγώ μια ερώτηση για τα βλάχικα;
    Πώς είναι το «αστερί» (χωρίς άρθρο); Πώς θα πει κανείς «ένα αστέρι στον ουρανό»;
    (Αν βέβαια δεν χρησιμοποιούν την ελληνική λέξη.)

    Ευχαριστώ εκ των προτέρων.

  62. Ανοσία αγέλης said

    Υπάρχει μιά μεγάλη ανακρίβεια και μιά εξίσου μεγάλη ασάφεια στο άρθρο. Το «άχθος αρούρης» δεν συναντάται μόνο στην Ιλιάδα (Σ’ 104), αλλά και στην Οδύσσεια (Υ’ 379). Σύμφωνα με όλους τους Ομηριστές, η χρήση της φράσης «άχθος αρούρης» και στα δύο Έπη είναι η πιό τρανή απόδειξη ότι τα συνέθεσε ο ίδιος άνθρωπος.

    Στην Ιλιάδα το «άχθος αρούρης» το λέει ο Αχιλλέας για τον εαυτό του, επειδή δεν μπόρεσε να εκδικηθεί το θάνατο του επιβήτορά του, Πάτροκλου:

    «ἀλλʼ ἧμαι παρὰ νηυσὶν ἐτώσιον ἄχθος ἀρούρης» (Σ’ 104)

    που σημαίνει «αλλά κάθομαι στα πλοία ανώφελο βάρος της γής»

    Στην Οδύσσεια το «άχθος αρούρης» το λέει ένας μνηστήρας της Πηνελόπης για τον Οδυσσέα, απευθυνόμενος στον Τηλέμαχο:

    «σίτου καὶ οἴνου κεχρημένον, οὐδέ τι ἔργων
    ἔμπαιον οὐδὲ βίης, ἀλλ᾿ αὔτως ἄχθος ἀρούρης.» (Υ’ 379)

    που οι Κακριδής – Καζαντζάκης μεταφράζουν…

    «και μόνο τρώει και πίνει αχόρταγα, κι από δουλιές δεν ξέρει
    κι ουδέ από μάχες᾿ ανωφέλευτος τη γη βαραίνει μόνο!»

    Δηλαδή, στη μέν Ιλιάδα το «άχθος αρούρης» αναφέρεται στον Αχιλλέα, στη δε Οδύσσεια στον Οδυσσέα. Συνεπώς, το άρθρο του εγγονού Σαραντάκου είναι ασαφές και δεν μάς λέει το βασικότερο: Ο παππούς Σαραντάκος από πού δανείστηκε το λογοτεχνικό του ψευδώνυμο; Από την Ιλιάδα ή από την Οδύσσεια; Γνωρίζοντας την εκτίμηση όλου του Σαραντακέϊκου στις διανοητικές ικανότητες των ανθρώπων και όχι στη σωματική τους ρώμη, θα στοιχημάτιζα ότι ο παππούς Σαραντάκος δανείστηκε το ψευδώνυμό του από την Οδύσσεια.

    Άρα, το άρθρο θέλει άμεση διόρθωση…

    ΥΓ: Το σχόλιο 6 του εκλεκτού φιλόλογου κ. Πέπε επιβεβαιώνει οριστικά πως οι σημερινοί φιλόλογοι έχουν μαύρα μεσάνυχτα από Αρχαιοελληνική Γραμματεία. Ο κύριος Πέπες πληρώνεται επί 30 χρόνια από το Δημόσιο για να διδάσκει στα ελληνικά σχολεία και αγνοεί το στοιχειώδες, που ήξεραν όλοι οι απόφοιτοι του Παλαιού Σχολαρχείου: Ότι το «άχθος αρούρης» υπάρχει φόρα – παρτίδα και στην Οδύσσεια

  63. Να και το 62…
    Πόσα ονόματα έχουν χρησιμοποιηθεί μέχρι τώρα Νικοκύρη;
    Μέχρι και εγώ που λέω ότι και από αυτόν μαθαίνω, βαρέθηκα την κακία και τις άστοχες παρατηρήσεις.

  64. mitsos said

    Μπαν Μπάν
    Τον βαρέθηκε και ο εαυτός του.

  65. ΚΩΣΤΑΣ said

    61 Δεν ξέρω βλάχικα και δεν μπορώ να σε βοηθήσω.

  66. Konstantinos said

    «εφαίνετο κατά το ήμισυ τουλάχιστον παρθένος
    ωσάν εκείναι, που καλούνται κόμματοι”

    Νόμιζα ότι η λέξη «κόμματος» είναι 70-80. Και αυτό είναι γραμμένο το 33!

    Αξίζει αφιέρωμα

  67. ΣΠ said

    62
    Μνημειώδης γκάφα. Για τις ραψωδίες τις Οδύσσειας χρησιμοποιούνται τα μικρά γράμματα του αλφαβήτου.

  68. leonicos said

    Το δημοσιεύουμε όμως για να μη φανούμε εγωιστές.

    σούπερ ατάκα

  69. mitsos said

    Ο τίτλος » Γέμισε παραβάτες άσκοπης μετακίνησης το Σαββατοκύριακό.»

    Εντάξει κατλαβαίνω τι θέλει να περιγράψει.
    Και με χειρονομίες όμως θα τα κατάφερνε.
    Ουγκ !

    https://www.news247.gr/koinonia/gemise-paravates-askopis-metakinisis-to-savvatokyriako.7612045.html

  70. Γ-Κ said

    65.
    Ευχαριστώ.
    Έλπιζα ότι ο voulagx θα κάνει τον κόπο….

  71. leonicos said

    62

    Σε δημοσιεύουμε κι εσένα για να η φανούμε εγωιστές

    Έτσι κι αλλιώς, δε φελάς, ρε μάγκα!

    Για σένα έριξα το παραύθι προχτες για τον Π’αθοο, να δω τι ψάρια πιάνεις

    Κιεσύ σιωπήν ιχύου

    ίχθύου. Για να με διρθώσεις να το φχαριστηθώ

    Σε διαάζω και μονολογώ: Πάλι χτύπησε κόκκινο ο μ@@@@κας! Μπράβο! Δύσκολο πράμα να χτυπάς κόκκινο

  72. sarant said

    57 Ωραίος ο δάσκαλος

    62 Γι’άλλη μια φορά επιβεβαιώθηκαν οι καχύποπτοι και την πάτησα εγώ ο ευκολόπιστος. Αλλά τώρα που εκδηλωθήκατε, μπάνιο.

    Και θα μπορούμε να συνεχίσουμε να χρησιμοποιούμε τις λέξεις «ανοσία» και «αγέλη».

  73. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Μας παρασέρνουνε τα κείμενα και παραλείπουμε να πούμε και για τα παρακείμενα τον αρμόζοντα καλό λόγο. Εξαιρετικό το σκίτσο του πολύ σημαντικού εικαστικού Αντώνη Πρωτοπάτση..

  74. ΓΤ said

    Αν ήταν ειλικρινής ο βέλιουρας πισωπορτίδης, θα υιοθετούσε το «Ανόσιος Αγελαίος».

  75. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    74 Ανούσιος Αγελαδαίος

  76. sarant said

    Καλό!

  77. voulagx said

    #61 @Γ-Κ: un’ (a)steauâ la tseru = ενα αστερι στον ουρανο
    αστέρι = (a)steauâ και (a)steau, αστέρια=(a)steali

  78. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Ωραίος ο παππούς, από παλιά (πρίν καμιά χούντα😂) είχα πεί πως πολύ μου ταιριάζει αυτός ο τύπος, καλός κι ο κυρ Δημήτρης αλλά ο κυρ Νίκος είναι κορυφή, εξτρίμ τύπος, δεν παίζεται!
    Η κάσα είναι όλα τα λεφτά 😂 πολύ καλό και ο κυρ Τάκης σκέτο Ποίημα ενώ το βραβευμένο δεν μου άρεσε, πολύ ρηχό το βρήκα, της σειράς του καιρού του. Ίσως αντί για εφτά χρονών αν έβαζε δεκαεφτά να ήταν διαφορετικό, αλλά εφτάχρονο παιδί δεν μπορεί να μισεί τόσο, μόνο φοβάται.

  79. Αγγελος said

    Οι κάμποσοι ποδοσφαιρόφιλοι εδώ μέσα θα θυμούνται βέβαια τη ρουμανική Steaua București.

  80. Γ-Κ said

    77.

    Α!!!!
    Η απάντησή σου είναι πιο ενδιαφέρουσα από ό,τι νόμιζα. Λέγονται και οι δύο μορφές! (Αλλά κυρίως η «εκτεταμένη» μορφή, σωστά; )

    Ευχαριστώ πολύ. :-))

    —————————

    Το υπόλοιπο είναι η αιτία της απορίας μου. Πιθανόν να μην ενδιαφέρει κανέναν.

    Στην επίσημη Ρουμανική Γλώσσα (εΠΓ) είναι stea χωρίς το άρθρο και steaua με το άρθρο (χωρίς κανένα καπελάκι).

    (Το οριστικό άρθρο της εΡΓ είναι εγκλιτικό, κολλάει στο τέλος της λέξης.)

    Από ό,τι μου έχουν πει αυτό συμβαίνει μόνο στην επίσημη γλώσσα. Στην «μπαμπά τους γλώσσα» είναι steauâ και steaua αντίστοιχα, παντού στη Ρουμανία (και στην «εκείθεν του Προύθου Μολδαβία»).

    Αυτό συμβαίνει γιατί… η λέξη εντάχθηκε σε μια συγκεκριμένη ομάδα ουσιαστικών και προσαρμόστηκε σ’ αυτήν. Η ομάδα αυτή περιλαμβάνει βασικά τουρκογενείς λέξεις, π.χ cafea, perdea. Η stea είναι η μοναδική λατινογενής λέξη αυτής της ομάδας.

    Οι λέξεις αυτές (οι τούρκικες) έχουν σχηματίσει δική τους ομάδα και στα Ελληνικά. Αντίστοιχα καφές, (μ)περντές. Εμείς έχουμε προσθέσει και κάποιες γαλλικές ή… ντεμέκ γαλλικές (κυριλές). Μόνο που στα Ελληνικά είναι αρσενικές, ενώ στα Ρουμάνικα θυληκές.

    Ο τύπος ττης γενικής είναι stele-i, ο πληθυντικός stele-le. Εδώ φαίνεται η καταγωγή από το λατινικό stella. Απ΄το stele φτιάχνονται και τα παράγωγα, οι οπαδοί της Steauâ λέγονταν steliști. (Και λέγονται ακόμα, παρόλο που η ομάδα λέγεται πια FCSB χωρίς ανάλυση.)

    ——————-

    Δια ταύτα, μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση που λέγονται και οι δύο μορφές της λέξης στα «καθ’ ημάς vlahește».

    Η επόμενη ερώτησή μου, λέτε καμία από τις τουρκογενείς λέξεις cafea-ua cafele-le, perdea-ua perdele-le;

    Mersi mult (στη σύγχρονη Ρουμανική)!

    ——————–

    Το επόμενο παραμιλητό μου θα είναι για τα αγγούρια.

  81. Και ο μπακλαβάς γωνία said

    Ο παππούς Σαραντάκος είναι μεγάλος τεχνίτης του στίχου και παραμένει μυστήριο το γιατί δεν έχει πάρει ακόμη τη θέση που του αξίζει στη Νεοελληνική Ποίηση. Αν ήταν λίγο πολυγραφότερος, άνετα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «Δεύτερος Σουρής». Για παράδειγμα, το μισό ποίημα «Γέννησις» (από την 4η στροφή και μετά) είναι αριστούργημα. Αν είχαν μυαλό οι εν Ελλάδι Δωδεκαθεϊστές θα το είχαν αναγορεύσει από καιρό σε Εθνικό τους Ύμνο. Η τελευταία στροφή,

    «Κι όπως γεννήθηκες Χριστέ μες στου χειμώνα την καρδιά
    που σύμβολο στη σκοτεινή σου στάθηκε θρησκεία,
    για να πεθάνεις διάλεξες κάποια χαρούμενη βραδυά
    κι ερύπανες της άνοιξης τη ζωογόνα ευωδιά
    με του φριχτού σου λιβανιού τη δυσωδία.»

    …θα ικανοποιούσε ακόμη και τον Ιουλιανό τον Παραβάτη. Παραμένει άγνωστο γιατί ο εγγονός Σαραντάκος δεν περιέλαβε στην παρούσα ανάρτηση το εξίσου αριστουργηματικό του ποίημα «Το σκάκι» (1944)

    Κατά διαβολική σύμπτωση, στις ΗΠΑ όπου ζώ, αν δεν υπήρχε η πανώλη του covid-19, το πρώτο θέμα στα NEWS θα ήταν όσα γράφει ο 85χρονος Woody Allen εναντίον της θρησκείας των πατέρων του (σ.σ.: Ιουδαϊσμού) στην πολυαναμενόμενη αυτοβιογραφία του «Apropos of Nothing» (Με την ευκαιρία του Τίποτα»),που κυκλοφόρησε την περασμένη Δευτέρα. Αναρτώ μία από τις επίμαχες σελίδες με την κριτική του διάσημου Εβραίου σκηνοθέτη στον Ιουδαϊσμό, με σύντομη μετάφραση των βασικών για τους αγνοούντες την αγγλική. Έχει και γλωσσικό ενδιαφέρο, καθώς ο Γούντυ Άλλεν καταγγέλλει την Εβραϊκή Γλώσσα ως… «λαρυγγόφωνη»!..


    Παρακαλείται ο κ. Λεώνικος να βγεί και να μάς πεί αν (ως φυλετικά Εβραίος και συγχρόνως Μάρτυς του Ιεχωβά) συμφωνεί με την κριτική του διάσημου συμπατριώτη του, Γούντυ Άλλεν, στην Πατρώα Θρησκεία των Εβραίων, η οποία κατάφερε να παραγάγει μεγάλες προσωπικότητες, όπως π.χ. έναν Ιησού Χριστό και έναν Απόστολο Παύλο…

  82. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και ο Βάτμαν γωνία…

  83. dryhammer said

    Γωνιά γωνιά σε καρτερώ…

  84. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα

    δεν πιστεύω να χάλασαν τα υδραυλικά στα εξοχικά σας (και να χρειάζεται να πάτε επειγόντως για να τα φτιάξετε)…

    Αστείρευτοι ρε γμτ#$@^!

    ΥΓ: Το «σ΄έστησαν σε μιά γωνιά» θα ακουστεί σύντομα. Αλλά απορώ, πως μένει ξέφραγο τ΄αμπέλι το βράδυ και μπαίνει ο κάθε ασβός (καλημέρα Εφάκι 😜) χωρίς πρώτη έγκριση μέσα😎. Μάλλον πρόκειται για μεγαλοθυμία του ιδιοκτήτη 😉

  85. Παναγιώτης Κ. said

    Έχει πάντως και λίγο την πλάκα του το όλο θέμα! 🙂
    «Εγκρίνω» λοιπόν την μεγαλοθυμία…

  86. dryhammer said

    84 ΥΓ. Αυτό που λέει «σ΄έστησαν σε μια γωνιά, κι ήσουνα νέο(!!) παλικάρι(!!!)»;

  87. Γιάννης Ιατρού said

    86: κυρία ετών 54άρων..

  88. sarant said

    82-84 Ο Μπακλαβάς γωνία είχε κάνει ένα ανώδυνο σχόλιο και μετά παρέμενε εν υπνώσει. Τώρα που φανερώθηκε δεν θα ξαναδείτε δικό του σχολιο και επιπλέον δεν θα πιαστεί στην παγίδα τυχόν σχόλιο για σοροπιαστά που θα αναφέρει τη λέξη «μπακλαβάς».

  89. Γιάννης Ιατρού said

    88: δεν θα πιαστεί στην παγίδα τυχόν σχόλιο για σοροπιαστά 👍🍷🎉

  90. voulagx said

    #80 @Γ-Κ: Οχι.

  91. Γ-Κ said

    voulagx, ευχαριστώ. Να ‘σαι καλά.

  92. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Κι εγώ λέω, Νίκο, ότι δεν το έπιασες το υπονοούμενο του (29) 🙂 .

    [..]Τώρα τον ευυπόληπτο μάς παρασταίνει αστό
    και
    [..]Επίδοξος σωτήρας κι αυτός κάποτε, πολύ νωρίς ανανήψας [..]
    Σε παραγωγικό υπουργείο, με ευρύ κύκλο ιδιωτικών εργασιών
    (Αισθηματικό διήγημα)

    Κι επίσης,

    Ήταν υπάλληλος μικρός εν τη κυριολεξία,
    με τις μικροφροντίδες του και τους μικροκαημούς του//
    και,
    Καλά τη φέραμε τη ζωή μας ως εδώ
    Μικροζημιές και μικροκέρδη συμψηφίζοντας
    (Ο Στόχος)

  93. sarant said

    92 Καλά λες!

  94. Spyros said

    Για τον Αλιόχιν (ή «Αλιέχιν» όπως πρόφεραν κάποιοι κάποτε… κατά το «Μαρτσουλένις») είχα ακούσει από διήγηση του αείμνηστου θείου μου, ότι κάπνιζε πούρα κατάμουτρα στον αντίπαλό του, για ψυχολογικό πόλεμο. Και όταν ήμουν έφηβος και με μάθαινε σκάκι, ο θείος αδίστακτα κάπνιζε πίπα στα μούτρα μου, όταν παίζαμε, για παιδαγωγικούς λόγους…
    Για το κατενάτσιο: ένας Αργεντινός, ο Χερέρα, το τελειοποίησε και έφτασε ψηλά με τη μεγάλη Ίντερ της δεκαετίας του εξήντα. Στον τελικό της Λισαβώνας του 1967 ηττήθηκε (προς μεγάλη χαρά πολλών ποδοσφαιρόφιλων) από τη Σέλτικ. Διάβασα στο βιβλίο «Αντιστρέφοντας την πυραμίδα» του Τζόναθαν Γουίλσον (το συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όλους όσους αγαπάνε τη μπάλα), ότι σε όλη τη διάρκεια εκείνου του τελικού δύο γυμναστές της Σέλτικ στέκονταν πίσω από τον πάγκο της Ίντερ και έβριζαν τον Χερέρα… για ψυχολογικό πόλεμο.
    Για τη Στεάουα: δεν ήξερα ότι είναι το αστέρι, αν και θα μπορούσε κανείς να το φανταστεί, αφού είναι από την ίδια ρίζα με το ιταλικό «stella» και το ισπανικό «estrella». Ξέρω μόνο τι στενοχώρια είχα τραβήξει το 1989 με τη συντριβή της από την (αχτύπητη ομολογουμένως) Μίλαν του Αρίγκο Σάκι… και τι ψυχολογικό πόλεμο από τους συμμαθητές στο σχολείο, φανατικούς οπαδούς των τριών Ολλανδών…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: