Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Υπό εχεμύθειαν με την Έλλη Αλεξίου

Posted by sarant στο 5 Απριλίου, 2020


Μια και η επικαιρότητα στους πανδημικούς καιρούς μας είναι ζοφερή και καταθλιπτική, σκέφτομαι σήμερα να βάλω κάτι ανάλαφρο. Θα δημοσιεύσω μερικά ανέκδοτα. Όχι όμως ανέκδοτα με την τρέχουσα σημασία της λέξης («Ήταν μια φορά ένας Άγγλος, ένας Γάλλος κι ένας Έλληνας, και λέει ο Άγγλος…») αλλά με την παλαιότερη, δηλαδή ένα συμβάν που αναφέρεται σε ιστορικό πρόσωπο αλλά που η αλήθεια του δεν επιβεβαιώνεται από έγκυρες ιστορικές πηγές [ορισμός από το ΛΚΝ]).

Και αυτά τα ανέκδοτα βέβαια συνήθως είναι αστεία ή πνευματώδη, κι αν δεν είναι αληθινά είναι μπεντροβάτα (όπως λέμε στο ιστολόγιο).

Η Έλλη Αλεξίου (1894-1988), η μικρότερη αδελφή της Γαλάτειας Καζαντζάκη, από σημαντική οικογένεια λογίων του Ηρακλείου Κρήτης, είναι γνωστή για το λογοτεχνικό και το εκπαιδευτικό της έργο και για τη συμμετοχή της στην Εθνική Αντίσταση και στους κοινωνικούς αγώνες. Η Λιλίκα, όπως την έλεγαν οι φίλοι της, είχε επίσης έφεση στα ανέκδοτα και το 1976 εξέδωσε στη Σύγχρονη Εποχή τη συλλογή «Υπό εχεμύθειαν» στην οποία παρουσιάζει εκατοντάδες ανέκδοτα λογοτεχνών και γενικά ανθρώπων της τέχνης και των γραμμάτων, αλλά και της πολιτικής, πολλά από τα οποία της τα αφηγήθηκαν οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές.

Tο βιβλίο αργότερα επανεκδόθηκε από τις εκδόσεις Καστανιώτης, όπου έχει εκδοθεί το σύνολο των έργων της Έλλης Αλεξίου, αλλά είναι προ πολλού εξαντλημένο και στην επανέκδοση.

Η Αλεξίου δημοσιεύει τα ανέκδοτα στη συλλογή της με τυχαία σειρά, έχει όμως ευρετήριο στο τέλος ώστε να βρίσκει εύκολα ο αναγνώστης ποια ανέκδοτα αναφέρονται σε κάθε πρόσωπο. Επίσης, για κάθε ανέκδοτο υπάρχει μνεία του προσώπου που το αφηγήθηκε.

Διάλεξα λοιπόν κάμποσα ανέκδοτα που μου άρεσαν από τα πολλά ωραία που έχει το βιβλίο στις 200 σελίδες του, αν και έδειξα κάποια προτίμηση στα πιο σύντομα. Σε κάποιες περιπτώσεις, θα μπορούσε κανείς να πει για κουτσομπολιό, αλλά όπως έλεγε κάποιος «Τίποτα το ανθρώπινο δεν μου είναι ξένο».

* Του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη

Κατά τη διάρκεια ενός δείπνου συστήσανε τον Ναπολέοντα Λαπαθιώτη σε κάποιον γνωστό μεγαλέμπορο, ο οποίος είχε μεσάνυχτα από ποίηση και φυσικά αγνοούσε και το όνομα του ποιητή. Κάποια στιγμή, που ο καλός άνθρωπος είχε στριμώξει τον Λαπαθιώτη σε μια γωνιά και του μιλούσε ασταμάτητα για την αγορά, το εμπόριο και τις δουλειές του, αντιλήφθηκε την απόγνωση και την αμηχανία του συνομιλητή του κι έσπευσε να τον ρωτήσει:

– Μα, τι επαγγέλλεσθε, κύριε;

– Δεν επαγγέλλομαι. Απαγγέλλομαι, κύριε! ήταν η αγανακτισμένη απάντηση του ποιητή.
(από αφήγηση Ανδρέα Μοθωνιού)

* Του Γιάννη Τσαρούχη

Ο Καζαντζακης λέει στον Τσαρούχη για τον Καβάφη:

– Ο Καβάφης είναι γεμάτος ψιμύθια… η γλώσσα του είναι ψυμιθιωμένη…

– Δεν νομίζω, του απαντά ο Τσαρούχης, λίγη πούδρα του ρυζιού βάζει… Άλλοι παριστάνουν τους απλούς και τους ηλιοκαείς κι είναι υποχρεωμένοι να βάζουν οκάδες το μακιγιάζ.

(από αφήγηση Γιάννη Τσαρούχη)

* Του Αντώνη Πρωτοπάτση [Μυτιληνιός λόγιος και σκιτσογράφος που έζησε πολλά χρόνια στο Παρίσι]

Είναι η πρώτη μέρα της γερμανικής κατοχής στη Μυτιλήνη. Οι Γερμανοί μπαίνουν στα σπίτια και ψάχνουν για καταλύματα. Ένας Γερμανός αγριοφωνάζει στη γλώσσα του με λόγια ακαταλαβίστικα. Οι Μυτιληνιοί ανασηκώνουν τους ώμους πως δεν καταλαβαίνουν. Τότε ο Γερμανός το γυρίζει στα γαλλικά:

– Φρανσέ; φρανσέ;
Ο Αντώνης Πρωτοπάτσης είναι παρών, μα δεν απαντά. Δείχνει πως δεν καταλαβαίνει. Τότε τον ρωτάει ο Μάκιστος:

– Μα συ δα, ξέρεις περίφημα γαλλικά….

– Ναι, μα δεν τα’μαθα για τέτοιες ώρες.

(από αφήγηση Κ. Μάκιστου)

* Του Γεωργίου Πωπ

Όταν κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το βιβλίο του καθηγητή του Πολυτεχνείου και πρώην βουλευτή Αθανασίου Ρουσσόπουλου «Κατασκευάζειν και χαίρειν», ο αείμνηστος Γεώργιος Πωπ κρίνοντας το βιβλίο στην εφημερίδα «Έθνος», τελείωνε την κριτική του με τη φράση:

«Το βιβλίο, όπως και ο συγγραφεύς, κυκλοφορεί άδετον»!!

* Του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

Στο καφενείο της Δεξαμενής, «Στου Σωτήρη», κάθονταν ο Παπαδιαμάντης με τον Αυγέρη. Ο Παπαδιαμάντης είχε διαβάσει στο Άστυ ένα χρονογράφημα του Μαλακάση, για το Παλάτι της Δούκισσας της Πλακεντίας στην Πεντέλη, που τον είχε ενθουσιάσει. Μα είχε και ιδιαίτερη αγάπη στον Μαλακάση. Το εξυμνούσε λοιπόν στον Αυγέρη. Ο Παπαδιαμάντης βρισκόταν στις παραμονές της οριστικής του αναχώρησης για τη Σκίαθο, γέρος πια, ενώ ο Αυγέρης ήταν γύρω στα εικοσιπέντε, και τον άκουε με μεγάλο σεβασμό. Κείνη τη στιγμή καταφθάνει κι ο Βάρναλης, νεότατος κι αυτος, που δε γνώριζε τον Παπαδιαμάντη. Τους είδε βυθισμένους στην ανάγνωση του χρονογραφήματος.

– Τι διαβάζεις με τόση προσήλωση; ρωτάει τον Αυγέρη.
– Ένα ωραίο χρονογράφημα του Μαλακάση…
– Να το δω…

Το πήρε στα χέρια του και διάβασε κάμποσο, κι αμέσως πετώντας με περιφρόνηση το Άστυ: Τι ‘ναι αυτές οι αηδίες… γκέων, γκέων, γκέων… (το χρονογράφημα ήταν παραφορτωμένο με γενικές του πληθυντικού), αηδίες… Πέταξε την εφημερίδα και μπήκε αδιάφορος μέσα στο καφενείο μουρμουρίζοντας γκέων, γκέων, γκέων, φράξε βαγγέλων….

Ο Παπαδιαμάντης γίνηκε έξω φρενών.

– Ποιος είναι αυτός ο αναιδής; Έτοιμος να υβρίσει, προτού καν διαβάσει. Τέτοιοι, γεμάτοι αναίδεια, είναι σήμερον οι νέοι… αναιδείς και θρασείς…

– Ποιος είν’ αυτός ο γέρος; ρώτησε κι ο Βάρναλης τον Αυγέρη.

– Ο Παπαδιαμάντης!….

(από αφήγηση του Μάρκου Αυγέρη)
[Σημείωση: Και ο ίδιος ο Βάρναλης έχει αναφερθεί, με συντριβή, στο περιστατικό αυτό. Κάποτε θα δούμε πώς το αφηγείται κι εκείνος]

* Της Ελένης Χαλκούση

Μιλούσαμε κάποτε στο σπίτι του ποιητή Μαραμπού με την κ. Ελένη Χαλκούση για μια κοινή φίλη μας που επέμενε να είναι ερωτευμένη μ’ έναν απερίγραπτο και ανάξιο για τη δική της προσωπικότητα άνθρωπο. Κάποια στιγμή διετύπωσα έντονη απορία γι’ αυτή την ανεξήγητη επιμονή της στον περίεργο αυτό δεσμό. Και η Ελένη Χαλκούση με διέκοψε λέγοντας:

– Αγαπητέ μου, δεν έμαθες ακόμη ότι δεν αγαπούμε γιατί… αγαπούμε παρ’ όλον ότι….

* Του Πολ Νορ

Είναι απεργία του προσωπικού της Βραδυνής. Ο Πολ Νορ που εργαζότανε τότε εκεί -στα παλιά γραφεία- την τρίτη μέρα της απεργίας, άφραγκος και άψιλος, πάει στην εφημερίδα για να πληροφορηθεί τις εξελίξεις της απεργίας. Ανεβαίνοντας τις σκάλες συναντιέται με τη διευθύντρια και ιδιοκτήτρια κυρία Αραβαντινού, που επιμένει να αρνιέται κάθε αύξηση. Μόλις τη βλέπει ο Πολ Νορ της κάνει μια βαθύτατη υπόκλιση και:

– Τα σέβη μου, κυρία Αραβαντί.
– Γιατί Αραβαντί;
– Γιατί περί «νου» ούτε λόγος μπορεί πια να γίνει.

(Από αφήγηση Ανδρέα Μοθωνιού)

* Του Χάρη Σταματίου

«Το 1933 ήμουν κι εγώ μέλος της συντακτικής επιτροπής του Μπουκέτου, διηγιέται ο Γεράσιμος Γρηγόρης. Αρχισυντάκτης ήταν ο Χάρης Σταματίου, αδελφός τού Σταμ. Σταμ., και ένας από τους συντάκτες ο Παναγιώτης Αντωνόπουλος. Ένα πρωί έρχεται αγανακτισμένος ο Αντωνόπουλος και αποτεινόμενος στον Σταματίου:

– Γιατί δεν το’βαλες το κομμάτι μου;
– Δε χώρεσε…
– Δε χώρεσε… τρεις σελιδούλες ήτανε.
– Κι οι τρεις κακογραμμένες… Την μια την πήρε ο Δούναβης, την άλλην ο Ευφράτης, την τρίτη τη χειρότερη την πήρε το καλάθι.
(από αφήγηση Γεράσιμου Γρηγόρη)

* Του Κωστή Παλαμά

Στο σπίτι της Λιλής Πατρικίου-Ιακωβίδου περιμένουν πώς και πώς την επίσκεψη του Κωστή Παλαμά. Επιτέλους καταφτάνει πελιδνός και σκυθρωπός.

– Τι έχετε δάσκαλε; Τι σας συμβαίνει; Φαίνεστε άκεφος…
– Τώρα που ερχόμουν, μια νταντά τράβαγε από το χέρι ένα μωρό, που ούρλιαζε, σουρνόταν χάμου… Σε μια στιγμή με βλέπει, που ερχόμουν από πίσω, με δείχνει στο μωρό και για να το φοβερίσει:

– Τόνε βλέπεις το γέρο; Τώρα θα τόνε βάλω να σε φάει…

– Καταλαβαίνεις; Καταλαβαίνεις; Δεν είμαι μόνο γέρος, μα και τρώω…
(από αφήγηση Λιλής Ιακωβίδου)

* Του Ασημάκη Πανσέληνου

Όταν ακόμη ο Πανσέληνος, νεαρός, ζούσε στην πατρίδα του τη Μυτιλήνη, τον κάλεσε μια μέρα ο ενωμοτάρχης για να τον νουθετήσει.

– Εδώ, παιδί μου, έχεις φάκελο, και επειδή γνωρίζω την οικογένειά σου σε κάλεσα για να κουβεντιάσουμε ορισμένα πράγματα. Λέει ο φάκελός σου πως είσαι φοιτητής, ας πάει στο διάβολο… πως είσαι κομμουνιστής… τέλος πάντων, μια ιδέα είναι κι αυτή, κι ο Χριστός κομμουνιστής ήτανε… Μα εδω λέει πως είσαι και λογοτέχνης. Σε παρακολουθώ κάθε βράδυ στο καφενείο… εσύ, παιδί εμπόρου, να το ρίχνεις στα λογοτεχνίσματα… κοίταξε παιδί μου, να βγεις απ’ αυτό το δρόμο…

* Του Κώστα Βάρναλη

Έχουν πάει εκδρομή στη Χαλκίδα το 1965 μια παρέα: ο Βάρναλης, η Δώρα η γυναίκα του, ο Κυρ. Μητσοτάκης και άλλοι. Έχουν κλείσει δωμάτια στο ξενοδοχείο «Λούση». Το πρώτο βράδυ τούς κάνει τραπέζι στο σπίτι του ο Σκαρίμπας με κέφαλους του Ευρίπου. Ο Βάρναλης έφαγε με μεγάλη όρεξη και κατά κόρον. Φεύγοντας και κατεβαίνοντας τη σκάλα του Σκαρίμπα μονολογεί: «Τι φαΐ ήταν τούτο… τόσο πολύ έφαγα, που αισθάνομαι σαν εθνικόφρων πολιτευτής…»
(από αφήγηση Κυριάκου Μητσοτάκη -όχι του πρωθυπουργού, αλλά από το ίδιο σόι)

* Του Κώστα Βάρναλη

Στα Μέγαρα η παρέα αρχίζει τις απαγγελίες. Στο διπλανό τραπεζάκι κάθεται κι ένας χωρικός Μεγαρίτης. Απαγγέλλουν το «Γαϊδούρι» του Βάρναλη και ο παρακαθήμενος χωρικός ακούει το στίχο:

«Το διχρονιτικο γαϊδούρι, το βαρβάτο…»

Και επεμβαίνει:

– Με το συμπάθειο, μα το διχρονίτικο γαϊδούρι δεν είναι βαρβάτο.

* Του Μάρκου Αυγέρη
Την άνοιξη του 1972, η ποιήτρια Βενετία Καπετανάκη μπάζει στο αυτοκίνητό της το Μάρκο Αυγέρη, την ποιήτρια Μελισσάνθη, την Ιφιγένεια Χρυσοχόου, την Έλλη Αλεξίου και πάνε στη Χαλκίδα να χαρούνε ύπαιθρο. Τριγυρίζουν στη λιακάδα, χαίρονται την όμορφη μέρα και φλυαρούν. Ο Αυγέρης έχει πολύ κέφι, τις πειράζει, κάνει αστεία στο γκαρσόνι… έτσι που το γκαρσόνι απορεί ποιος να είναι τούτος ο σπιρτόζος γέρος και τον ρωτάει πώς τόνε λένε. Στο μεταξύ, μέσα στις κουβέντες του, βέβαια, δεν είχε αφήσει απεριποίητη και τη χούντα, αλλά κεκαλυμμένα, φορτώνοντάς τηνε με γελοία παινέματα.

– Πώς σας λένε; φαίνεσθε πολύ σπουδασμένος…

– Ονομάζομαι Γεώργιος Παπαδόπουλος… (το πραγματικό του όνομα, έτσι αναγράφεται και στην ταυτότητά του).

– Μπα; Αλήθεια το λέτε;

– Έτσι λέει η ταυτότητά μου.

– Και τι τον έχετε τον Πρόεδρο της Κυβερνήσεως;

– Ε, αυτον τον έχω χεσμένο…

Θα μπορούσα να δημοσιεύσω πολλά ακόμα, αλλά αυτά αρκούν για πρώτη δόση. Παρόμοιες συλλογές με έξυπνες ή ψυχωφελείς απαντήσεις υπάρχουν από την αρχαιότητα -πχ ο Πλούταρχος έχει «Βασιλέων αποφθέγματα και στρατηγών» και «Λακωνικά αποφθέγματα», κάποτε θα παρουσιάσω ένα απάνθισμα από αυτές τις συλλογές.

Από τους συγγραφείς και τους καλλιτέχνες της γενιάς μας, ποιος θα μαζέψει τα ευφυολογήματά τους και τις ιστορίες τους;

 

 

136 Σχόλια to “Υπό εχεμύθειαν με την Έλλη Αλεξίου”

  1. Γς said

    Καλμέρα συνιοάτρωτοί μου

    >– Τόνε βλέπεις το γέρο;

    https://caktos.blogspot.com/2014/03/blog-post_7472.html

  2. Ωραία!
    Ο ποιητής Μαραμπού είναι, βέβαια, ο Καββαδίας.

  3. atheofobos said

    Στο ποστ μου
    ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ – ΕΛΛΗ ΑΛΕΞΙΟΥ. ΔΥΟ ΖΩΕΣ ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ ΑΓΩΝΑ
    http://atheofobos2.blogspot.com/2009/04/blog-post.html
    γράφω για την μοναδική φορά που γνώρισα την Έλλη Αλεξίου στο σπίτι της μητέρας μου.

  4. nikiplos said

    Καλημέρα… στο τελευταίο ερώτημα η προφανής απάντηση είναι οι ίδιοι με την υπερέκθεσή τους που τα φουρνίζουν στους Δημοσιογράφους:
    πχ «Έχω πηδήξει τη μισή Αθήνα»

    Αρκεί κάποιος φιλόπονος να αναδιφήσει τον ερεβώδη Τύπο μας…

  5. […] Μια και η επικαιρότητα στους πανδημικούς καιρούς μας είναι ζοφερή και καταθλιπτική, σκέφτομαι σήμερα να βάλω κάτι ανάλαφρο. Θα δημοσιεύσω μερικά ανέκδοτα. Όχι όμως ανέκδοτα με την τρέχουσα σημασία της λέξης (“Ήταν μια φορά ένας Άγγλος, ένας Γάλλος κι ένας Έλληνας, και λέει ο Άγγλος…”) αλλά με την παλαιότερη, δηλαδή ένα συμβάν που αναφέρεται σε… — Weiterlesen sarantakos.wordpress.com/2020/04/05/aleksiou/ […]

  6. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα κι απ΄εδώ 🙂

    Πολλά πετυχημένα «…«Το βιβλίο, όπως και ο συγγραφεύς, κυκλοφορεί άδετον»!!..» 🙂 🙂
    Νίκο, νά ΄σαι καλά, μας (μου) έφτιαξες τη μέρα!

  7. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλιά σας!

    4 Υπάρχουν και πνευματώδεις ατάκες μεταξύ λογοτεχνών κτλ αλλά πρέπει να συγκεντρωθούν.
    Όπως το «Κι εσείς φαρμακοποιός είστε;» που (λέγεται ότι) είχε πει ο Πεντζίκης σε έναν νεαρό λογοτέχνη που τον αποκάλεσε «κύριε συνάδελφε».

  8. Γς said

    7;

    Μποδοσάκης: -Ξέρετε είμαι κι εγώ κατά βάθος Σοσιαλιστής

    Ηλιού: -Μάλλον ληστής. Σκέτο

  9. Γς said

    Βρε τα ζώα…

    Animals take Social Distancing very seriously during infections

  10. Costas X said

    Καλημέρα, απολαυστικό και το σημερινό !

    Γέλασα με το παράπονο του Παλάμά, » Δεν είμαι μόνο γέρος, μα και τρώω…», και με την κριτική του Μεγαρίτη στο «Γαϊδούρι» του Βάρναλη !

    4. «Έχω πηδήξει τη μισή Αθήνα»
    Τη μέρα που δημοσιεύτηκε το καύχημα του Τατσόπουλου, βρήκα κάποιους συναδέλφους να το σχολιάζουν, «τι είπε ο βλάκας, δύο εκατομμύρια γυναίκες!».
    Κι εγώ τους είπα σοβαρά: «Μην κοροϊδεύετε, δεν μίλησε για γυναίκες, τώρα που ερχόμουνα με πέτυχε και μένα στο δρόμο…»

  11. Γς said

    10:

    -Τα ‘φτιαξε ο Ντίνος με την Μαίρη

    -Τη Μαίρη; Μα αυτήν την έχει πηδήξει όλη η Χαλκίδα

    -Σιγά την πόλη μωρέ…

  12. Costas X said

    11. 🙂 🙂 🙂

  13. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Αχ, αυτές οι αλλεργίες σου! 🙂 🙂
    Κυριάκος Μητσοτάκης -ούτε ο πρωθυπουργός, ούτε ο παππούς του, αλλά εξάδελφος του παππού του..

  14. ΚΩΣΤΑΣ said

    «Αφού είναι νέα, πλούσια και ωραία γιατί εκδίδεται;» Η Ελενίτσα η Βλάχου, όταν επρόκειτο να εκδοθεί η εφημερίδα Μεσημβρινή, που είχα ανάλογη διαφήμιση.

  15. sarant said

    14 Να σημειωθεί ότι το είπε όταν πια δεν ήταν δική της η Μεσημβρινή, όταν είχε παραχωρήσει τον τίτλο (Η Βλάχου αρχικά εξέδωσε τη Μεσημβρινή το 1961).

    Θα λείψω για μερικές ώρες, έχει ήλιο.

  16. 14 Αυτό μου θυμίζει την ατάκα του κατά φαντασίαν πλέι-μπόι Ρίζου σε μια ταινία που χάζευα χτες:
    -πώς να το πω… δεν είστε κοινή γυναίκα.
    -Καλά που το καταλάβατε.

  17. Γιάννης Κουβάτσος said

    Η πιο πετυχημένη ατάκα ήταν αυτή που πέταξε ο Τσαρούχης στον Καζαντζάκη και πολύ γουστόζικες οι συμβουλές του ενωμοτάρχη στον Πανσέληνο. Για τους σημερινούς λογοτέχνες; Εντάξει, δεν είναι όλοι νάρκισσοι, εθνοσωτήρες και οπίνιον μέικερς, τρομάρα τους. Υπάρχουν και σοβαροί άνθρωποι που υπηρετούν τα γράμματα και αδιαφορούν για τα φώτα της δημοσιότητας.

  18. Καλημέρα

    Η δική μου συνεισφορά είναι κάπως…ανάποδη περίπτωση Τατσόπουλου

    Ενας, μακαρίτης πια, φίλος μου, γόης σωματικά και πνευματικά, είχε πρόβλημα με τα γυναικεία νάζια που δεν τα ανεχόταν. Τον ηράσθη όμως πελάτισσά του, πρωταγωνίστρια της σκηνής και παρά τις επιφυλάξεις του, ενέδωσε. Την τρίτη ημέρα του δεσμού- κατά τας γραφάς- η κυρία άρχισε τα νάζια και ο τύπος της είπε :

    – Ξου !

    – Σε μένα λες ξου ; ξέρεις τι μου χρωστάς ;

    – . Τι ;

    – Εγώ βρε ακαλλιέργητε, που σε γνώρισα στον καλλιτεχνικό κύκλο, ξέρεις τι μου χρωστάς ;

    – Τι ;

    – Εγώ βρε που σου έδωσα τον καλύτερο εαυτό μου, ξέρεις τι μου χρωστάς ;

    – Εσύ πάντως μου χρωστάς ένα πούτσο !

  19. Πέπε said

    > > τρεις σελιδούλες ήτανε. – Κι οι τρεις κακογραμμένες… Την μια την πήρε ο Δούναβης, την άλλην ο Ευφράτης, την τρίτη τη χειρότερη την πήρε το καλάθι.

    Τρεις αδερφάδες είμαστε, κι οι τρεις κακογραμμένες.
    Η μια ‘χτισε τον Δούναβη, η άλλη τον Αφράτη,
    κι εγώ, η πιο βαριόμοιρη, της Άρτας το γιοφύρι.

  20. Νέο Kid said

    Σε καλό σας πρωινιάτικο! Ξεκαρδιστήκαμε στα γέλια με τα χιουμοριστικά σας…

  21. voulagx said

    « τέλος πάντων, μια ιδέα είναι κι αυτή, κι ο Χριστός κομμουνιστής ήτανε…»
    να τα βλέεπει αυτα ο ΚΩΣΤΑΣ !

  22. Λεύκιππος said

    O Τσιφόρος όταν τούρθε μια κουτσουλιά από περιστέρι στην φαλάκρα, ομολόγησε, «ακόμα και τα περιστέρια πήραν είδηση ότι είμαι καθίκι».

  23. ΚΩΣΤΑΣ said

    21 Αφού επιμένεις, Βουλάγξ, άντε να σας τον χαρίσουμε τον Χριστό. Θα φορτωθείτε όμως μαζί σας και το ιερατείο του, τους παπάδες με τα κατσαρά, τα πολυτρίχια τους και τις χοντρές κοιλάρες τους. Τους Αμβρόσιους και λοιπούς αγίους δεσποτάδες…

    Τι λες τώρα… συμφωνείς; 😉

  24. dryhammer said

    Καλό είναι πάντα ό,τι χαρίζει χαμόγελο, αλλά θα σταθώ στο πικρό χαμόγελο της (γλυκείας και ευγενούς) Ε. Χαλκούση πως «δεν αγαπούμε γιατί… αγαπούμε παρ’ όλον ότι….»

    ————-

    Μήπως στο Βαρναλικό «γκέων, γκέων, γκέων, φράξε βαγγέλων….» το λ περισσεύει [από το γκέο βαγκέο, φράξε βαγκέο];

  25. Theo said

    Καλημέρα 🙂
    Απολαυστικό το δείγμα από το βιβλίο της Αλεξίου (πόσω μάλλον ολόκληρο)!

    Ο «γέρος» Παπαδιαμάντης τότε θα ‘τανε γύρω στα 56. (57 χρονών έφυγε για το νησί του.)
    Πώς αλλάζουν οι καιροί!

    «Το βιβλίον, όπως και ο συγγραφεύς, κυκλοφορεί άδετον», το ‘γραψε και κάποιος Θεσσαλονικιός κριτικός για τον Πεντζίκη. Ο τελευταίος, όταν δόθηκε το όνομα του κριτικού σε οδό της Καλαμαριάς, πήγε και προσκύνησε την πινακίδα, γιατί, όπως έλεγε, του χρωστούσε ευγνωμοσύνη που αναγνώρισε την τρέλα του.

  26. Theo said

    @24β:

    Το παιδικό τραγουδάκι (που μάλλον πρόκειται για παραφθορά στίχων γαλλικού, που κάποια παιδιά τα έμαθαν σε ρωμαιοκαθολικό σχολείο -εξ ου, και το «φράνσε») το θυμάμαι ως εξής:
    «Ένα λεπτό κρεμμύδι
    γκέο βαγκέο
    ένα λεπτό κρεμμύδι
    φράνσε βαγκέο»

  27. Jago said

    Απολαυστικότατα όλα, πρέπει να το βρω το βιβλίο.

    Να σημειώσω ότι και μια μακαρίτισσα φίλη ονόματι Καραμανλή, και καμία σχέση με το σόι, την ρωτούσαν τι τον είχε τον Εθνάρχη. Απαντούσε φυσικά «χεσμένο!»

  28. voulagx said

    #23 @ΚΩΣΤΑΣ: Για τον Χριστό είπε ο ενωμοτάρχης, όχι για το ιερατείο και τους άλλους θεομπαίχτες.

  29. Theo said

    @26:
    Τώρα που το καλοσκέφτομαι, ο τελευταίος στίχος ήταν «φράντσε φραντσέο» (προηγουμένως παρασύρθηκα από το https://www.efsyn.gr/stiles/hronografima/168783_paihnidia-kai-paignia-me-i-horis-theoria)

  30. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας.

    Καλὴ καὶ ἡ σημερινὴ ἀνάπαυλα. Ἔσκασε τὸ χειλάκι μας. Κι ἂς μὴν ξεκαρδιστήκαμε, ὅπως εἰρωνεύονται μερικοί. 🙂

    @19. Πέπε, τὸ μοτίβο μὲ τὶς τρεῖς ἀδελφές, κοπέλες κλπ. εἶναι ἀρκετὰ διαδεδομένο.
    Π.χ. στὸν Μπουφετζῆ τοῦ Μπάτη.

    Η μια βαστά τον αργιλέ
    κι η άλλη τον πατάει
    κι η τρίτη η μικρότερη
    γυρεύει να φουμάρει

    Η μια παίζει τον μπαγλαμά
    κι η άλλη το μπουζούκι
    κι η τρίτη η μικρότερη
    τρελή στο μαστουρλούκι

  31. Νέο Kid said

    30. Μα δεν ξεκαδίζεσαι εσύ με τις πούτσες; Δεν έχεις αίσθηση του χιούμορ…

  32. Γιάννης Κουβάτσος said

    23: Κώστα, διάβασε και κάνα ευαγγέλιο. Στο κατά Λένιν λέει ξεκάθαρα ότι ο Χριστός ήταν γραμματέας στην ΚΟΒΑ Ναζαρέτ και, όταν απέκτησε φήμη και διεκδικούσε την ηγεσία του Κ.Κ.Ιουδαίας, τον εκκαθάρισαν οι εσωκομματικοί του αντίπαλοι.

  33. ΚΩΣΤΑΣ said

    32 Πες τα, Γιάννη, να τα βλέπει αυτά και ο Βουλάγξ. Είναι σαν τον Θεοδωρικάκο, τον διέγραψαν αυτοί και τον πήραμε εμείς! 😉

  34. Πέπε said

    @30:
    Ναι. Και το μοτίβο των τριών (τριών οτιδήποτε, γενικώς) ακόμη περισσότερο. Και εκτός δημοτικών τραγουδιών: ήταν ένας βασιλιάς κι είχε τρεις κόρες, αλλά η ηρωίδα είναι η τρίτη… / ήταν ένας Γερμανός, ένας Ιταλός κι ένας Έλληνας, αλλά το αστείο είναι με τον Έλληνα…

    Αλλά εδώ δεν είναι μοτίβο, είναι ευθεία αναφορά στο συγκεκριμένο τραγούδι.

    @26:
    Το φράνσε βαγκέο είναι, κατά μία άποψη που θεωρώ γοητευτική, παραφθορά του franc chevalier, που θα υπήρχε σε κάποιο γαλλικό τραγούδι.

  35. Λεύκιππος said

    Η Γαλάτεια έγινε και έμεινε γνωστή ως Καζαντζάκη και όχι με το πατρικό της Αλεξίου,έστω κι αν χώρισε και μάλιστα ξαναπαντρεύτηκε. Ξέρουμε γιατί;
    Ηρεμα ρωτάω.

  36. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @30. Εξαιρετική παρατήρηση! Είχα υπ’ όψιν μου μια πλειάδα ποιητών και στιχοπλόκων που τράφηκαν με μοτίβα του δημοτικού μας τραγουδιού, αλλά το μυαλό μου δεν πήγε ποτέ στους ρεμπέτες..

  37. voulagx said

    #33 @ΚΩΣΤΑΣ: Στον ενωμοτάρχη να τα πεις αυτά. Λες νά ήταν κι αυτός κομμουνιστής;

  38. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    ..και βέβαια, όλες οι καραντίνες δεν είναι ίδιες..
    https://www.iefimerida.gr/kosmos/basilias-tailandis-se-xenodoheio-me-20-gynaikes

  39. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @37. voulagx said:

    » Στον ενωμοτάρχη να τα πεις αυτά. Λες νά ήταν κι αυτός κομμουνιστής; »

    Σίγουρα, ἀφοῦ θεωρεῖ μεγαλύτερο παράπτωμα τὸ ὅτι ὁ Πανσέληνος ἦταν λογοτέχνης. 😉

  40. ΚΩΣΤΑΣ said

    37
    Μπα!, ενωμοτάρχης και κομμουνιστής λίγο δύσκολο.

    Απολύεται από φαντάρος ο γιος του νωματάρχη και λέει στον πατέρα του:
    – πατέρα θέλω να παντρευτώ.
    – α! ωραία, να πάμε να ζητήσουμε την Μαρία του κυρ Γιώργου, τσέλιγκας με 1000 πρόβατα, θα περάσεις καλά.
    – Δεν τη θέλω αυτή.
    – Ε, τότε να ζητήσουμε τη Δήμητρα του κυρ Σταύρου, κτηματίας, 1000 στρέμματα χωράφια.
    – Ούτε αυτή τη θέλω.
    – Ρε μπαγάσα μπας κι έχεις τίποτα στο μυαλό σου και δεν μου το λες; Για πες μου.
    – Ναι εγώ θέλω τον Μήτσο του κυρ Βαγγέλη.
    – Τι λες ρε; Αυτόν τον παλιοκομμουνιστή θα πάρεις; Γι΄αυτόν έχουμε 5 οκάδες φάκελλο στο τμήμα…

  41. dryhammer said

    31. Δεν ξεκαρδίζονται κι όλοι…

    «Μα η Βαρβάρα δεν τα χάνει τον αγκίστρωσε τον πιάνει
    τον κρατά στα δυο της χέρια και λιγώνεται στα γέλια»

  42. spiridione said

    Κιντ, για σένα
    Το 1936 ο Α. Ρουσόπουλος, καθηγητής στο Πολυτεχνείο, μαθητής και προστατευόμενος του Κιτσίκη, στέλεχος του ΤΕΕ και εκ των ιδρυτικών μελών του ΕΑΜ, με το βιβλίο του Κατασκευάζειν και Χαίρειν θα κάνει ένα βήμα πιο πέρα εισηγούμενος ανοικτά την επιβολή μια ορθολογικής δικτατορίας των μηχανικών. Ο Ρουσόπουλος ασκώντας έντονη κριτική στον κοινοβουλευτισμό, εισηγείται μια πρακτική αντιμετώπισης των πολιτικών και των κοινωνικών προβλημάτων με την εγκαθίδρυση του «Τεχνικού Κράτους» και την εφαρμογή της «Κοινωνικής Τεχνικής» κατ’ αντιστοιχία της «Επιστημονικής Τεχνικής», την οποία αρμόδιοι να χειρίζονται και να ασκούν είναι «οι κατασκευαστές» και οι «οργανωτές» τεχνικοί επιστήμονες, και όχι οι «συμβατοκράτες» πολιτικοί και οι «γραφειοκράτες», οι οποίοι παρασιτούν πάνω στο σώμα της κοινωνίας. Μάλιστα εν όψει του ότι η προοπτική της εγκαθίδρυσης αυτού του κράτους εκτιμάτο ως σχετικά μακρινή, εισηγείτο «χάριν ομαλοτέρας διαβαθμίσεως» ένα ενδιάμεσο στάδιο, το «Ημιτεχνικόν Κράτος», το οποίο θα ήταν δυνατόν να ευδοκιμήσει είτε στο πλαίσιο του φασιστικού, είτε του μπολσεβικικού συστήματος. Στο δοκίμιο αυτό (Το θεωρητικό κοινωνικό πρόβλημα), γραμμένο το 1944, ασκεί έντονη κριτική στον μαρξισμό. «Η μελέτη αυτή βέβαια δεν θα είναι ικανή, για να πείσει όσους δεν έχουν πνεύμα αρκετά ελεύθερο και θετικό. Πολύ λιγότερο θα πείσει όσους έχουν τον μαρξισμό για επάγγελμα» (Από το πρόλογο του συγγραφέα)
    https://www.alfeiosbooks.com/product/%CF%84%CE%BF-%CE%B8%CE%B5%CF%89%CF%81%CE%B7%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%BA%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%89%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CF%80%CF%81%CF%8C%CE%B2%CE%BB%CE%B7%CE%BC%CE%B1/

  43. atheofobos said

    35
    Γιατί όταν το 1926 χώρισε με τον Καζαντζάκη ήταν ήδη γνωστή με αυτό το όνομα με το οποίο δημοσίευε από το 1909.

  44. leonicos said

    23

    Αφού επιμένεις, Βουλάγξ, άντε να σας τον χαρίσουμε τον Χριστό. Θα φορτωθείτε όμως μαζί σας και το ιερατείο του, τους παπάδες με τα κατσαρά, τα πολυτρίχια τους και τις χοντρές κοιλάρες τους. Τους Αμβρόσιους και λοιπούς αγίους δεσποτάδες…

    Τι λες τώρα… συμφωνείς;

    Εντελώς εκτός τόπου. Τι σχέση έχου αυτοί με το Χριστό; Ούτε τον ξέρουν κι ας πιπιλανε το όνομάτου

  45. nikiplos said

    34@ Σε κάποια μέρη της Ελλάδας, για πρακτικούς λόγους μάλλον γραμμάτιο ήταν η πρώτη κόρη. Αν υπήρχε δεύτερη έμενε ανύπαντρη να γιατροπορέψει τους γονεις και να βοηθάει την πρώτη. Πόσο μάλλον να υπήρχε και τρίτη ποιά ήταν η μοίρα της.

  46. Alexis said

    Ωραίο το σημερινό, καλή ανάπαυλα από την κορονιάδα!
    Ποιος μεγαλοεπιχειρηματίας είχε πει: «Εγώ είμαι σταθερός στις πολιτικές μου πεποιθήσεις, πάντα με την κυβέρνηση, οι κυβερνήσεις είναι αυτές που αλλάζουν»
    Δεν θυμάμαι σε ποιόν αποδίδεται, και δεν ξέρω βέβαια και αν είναι αυθεντικό.
    Η συλλογική σοφία μπορεί να βοηθήσει…

  47. Νέο Kid said

    46. Ο Μποδοσάκης.
    Το ξέρω γιατί διαβάζω ένα βιβλίο που μου χάρισε ο Λάμπρος : «Πώς να γίνεις Μποδοσάκης , σε 5 απλά μαθήματα»

  48. Christos said

    38. Για να είναι σωστή η καραντίνα, έπρεπε να κλειστεί με 40 γυναίκες.

  49. Triant said

    Καλημέρα.

    Δεν έχουν αλλάξει και πολλά. Για τον σημερινό εικοσάρη ο πενηντάρης είναι με το ένα πόδι στον τάφο.
    Άλλωστε το όχι και τόοοσο μακρινό 1987, στο ΚΕΕΔ, ένας πιτσιρικάς με χαρακτήρισε στον φίλο του ‘ηλικιωμένο’. Ήμουνα 28.

  50. Γιάννης Κουβάτσος said

    46, 47: Έτσι. «Πάντα με το γκουβέρνο, μπρε! «

  51. Πέπε said

    @45.

    Στα Δωδεκάνησα. Επειδή στο νησί η γη δεν είναι απεριόριστη, όταν μια έγγεια περιουσία από γενιά σε γενιά μοιράζεται και ξαναμοιράζεται, στο τέλος τα μερίδια είναι υπρβολικά μικρά. Έτσι είχαν καθιερώσει τα εξής:
    -Μετά τον γάμο ο κάθε σύζυγος κρατάει τη δική του περιουσία, δεν τις ενώνουν.
    -Η μητρική περιουσία πάει στην πρωτοκόρη, η πατρική στον πρωτογιό. Τα υπόλοιπα παιδιά μοιράζονται ό,τι τυχόν έχουν αποκτήσει οι ίδιοι οι γονείς στη δική τους ζωή, που να μην το είχαν κληρονομήσει. (Δηλαδή οι κληρονομιές μένουν εσαεί απείραχτες).
    -Οι πρωτοκόρες παντρεύονται πρωτογιούς. Τα υπόλοιπα παιδιά τον πούλο: τ’ αγόρια συνήθως στην ξενιτιά, τα κορίτσια ανύπαντρα ως υπηρέτριες της πρωτοκόρης ή παντρεμένες με τίποτα αζήτητους (κουτσούς, στραβούς, και πάντως φτωχούς).

    Ο πρωτογιός λέγεται κανακάρης, η πρωτοκόρη κανακαρά. Κατεξοχήν όμως μ’ αυτούς τους όρους δηλώνονταν οι μεγαλοπλούσιοι/-ες, εκείνοι που όλοι τους οι πρόγονοι του ιδίου φύλου, όσο πίσω και να πάει, ήταν πρωτογιοί / πρωτοκόρες, και που έσερναν εξαρχής μεγάλη περιουσία. Αυτοί ήταν ένα πεπερασμένο πλήθος που δεν αύξανε με το πέρασμα των γενεών. (Θα μειωνόταν σε περίπτωση που μια κανακαρά δεν αποκτούσε κόρη ή ένας κανακάρης γιο – πιθανό αλλά σπάνιο).

    Χρειάστηκε πολύς αγώνας για να ξεριζώσει το επίσημο ελληνικό δίκαιο αυτό το εθιμικό δίκαιο, και πάλι κατάλοιπά του επιζούν ακόμη.

    Όμως δεν καταλαβαίνω: γιατί με το #45 απαντάς στο #34;

  52. nikiplos said

    49@ άλλο οι εκάστοτε συνήθειες της νεολαίας, πχ ένας αγράμματος συμμαθητής μου αποκαλούσε «γέρο» τον πατέρα του, ενώ είχαν διαφορά 18 μόλις χρόνια.

    Κι άλλο η πρόωρη γήρανση που βαρύνει τους ανθρώπους που δουλεύουν έξω στην ύπαιθρο και είναι όλη μέρα μες στον ήλιο. Ειδικά οι χειρώνακτες, συχνά γερνούν πιο γρήγορα σε εμφανισιακά χαρακτηριστικά, άσχετα αν έχουν καλύτερους δείκτες σε άλλα πράγματα.

    Την παλαιότερη εποχή που λόγω καταστάσεων οι άνθρωποι θα δουλεύαν περισσότερο έξω, λογικά θα γερνούσαν ταχύτερα σε εμφάνιση.

    Άλλωστε εκεί είναι το μυστικό: να αυξηθεί η ζωή του ανθρώπου προσθέτοντας έτη στη νεότητά του, και όχι στα γηρατειά του.

  53. nikiplos said

    51@ γιατί πολλοί θρύλοι αλλά και παραμύθια έχουν το μοτίβο του πρώτου παιδιού, του δεύτερου και του τρίτου, όπου το τρίτο έπρεπε να είναι τετραπέρατο και πολύ τυχερό για να προκόψει και να ξεπεράσει τα στερεοτυπικά προπορεύοντα άλλα δύο αδέρφια του ή αδερφές της.

    Θεωρήτικα λοιπόν αυτοί όλοι οι θρύλοι ενδεχομένως βασίζονταν στην εκ προοιμίου δυσμενή θέση των τρίτων παιδιών…

  54. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    46 – Ο Μποδοσάκης νομίζω έχει πεί, εγώ δεν είμαι με κόμματα, πάντα είμαι πάντα με το γκουβέρνο.

  55. Καραγκιόζης said

  56. Ερημίτης said

    Καλή σκέψη το σημερινό, το καταδιασκέδασα.
    Το περιστατικό του Πανσέληνου το διηγείται κι ο ίδιος, στο «Τότε που ζούσαμε».
    Αν θυμάμαι μάλιστα καλά, ο ενωμοτάρχης του λέει «Μα συγγραφέας; Απορώ πώς το καταδέχτηκες, μορφωμένος άνθρωπος»

  57. sarant said

    Eπανήλθα και ευχαριστώ για τα νεότερα!

    24 Έτσι που το έχω είναι τυπωμένο, δεν ξέρω

    25 Άσε, Τέο, άσε

    34τέλος Λες;!

    35 Γιατί ήταν ήδη λογοτεχνικά γνωστή ως Γαλ. Καζ. και συνέχισε να υπογράφει έτσι

    42 Α γεια σου, δεν ήξερα τις λεπτομέρειες

    46 Καλό, δεν το ήξερα

    49 Παπούδες τους λέγαμε τους τριαντάρηδες στο στρατό

  58. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    52 – Υπάρχει μια θεωρία που βασίζεται σε πολλά επιστημονικά δεδομένα, πως γεννιόμαστε όλοι με δεδομένη αποθηκευμένη ενέργεια (κάτι σαν γεμάτη μπαταρία) και εξαρτάται από την σωστή διαχείρισή της η καλή μας υγεία η μακροζωϊα και η νεανική εμφάνιση μεγαλώνοντας, γι΄αυτό βλέπουμε μερικούς ανθρώπους να έχουν μεγάλη απόκλιση από την πραγματική τους ηλικία, και προς τα πάνω και προς τα κάτω.

    Σε μεγάλο βαθμό με βρίσκει σύμφωνο.

  59. Γιάννης Ιατρού said

    …που βασίζεται σε πολλά επιστημονικά δεδομένα…

  60. Alexis said

    #47, 54: Ο Μποδοσάκης, μπράβο, αυτόν είχα κι εγώ στο μυαλό μου αλλά δεν ήμουν σίγουρος.

  61. Μαρία said

    56
    Μπράβο μνήμη!
    «Κι επιτέλους κομμουνιστής ήτανε κι ο Χριστός! Κομμουνιστής είμαι κι εγώ, αν με εξετάσεις στο βάθος! Όχι όμως και λογοτέχνης! Απορώ πώς καταδέχεσαι μορφωμένος άνθρωπος…
    […] Την άλλη μέρα ο Μυριβήλης κάθισε κι έγραψε στον «Ταχυδρόμο» πως έπρεπε τόντις η αστυνομία να ασχοληθεί περισσότερο με τη λογοτεχνία της καινούριας γενιάς παρά με τον κομμουνισμό της. »

    Τον υποβίβασες όμως απο υπομοίραρχο σε ενωμοτάρχη, για τον οποίο ο Παν. μιλάει με συμπάθεια.

  62. Πέπε said

    @53
    Στα παραμύθια ο ήρωας είναι ο τρίτος αδερφός ή η τρίτη αδερφή. Οι άλλοι δύο δεν είναι διακριτοί χαρακτήρες μεταξύ τους, είναι σαν ένας χαρακτήρας εις διπλούν. Ο ρόλος τους είναι άλλοτε ουδέτερος (απλώς αναφέρονται χωρίς να κάνουν κάτι αξιοσημείωτο στην υπόθεση) και άλλοτε αρνητικός (ευθέως εχθροί του αδερφού / της αδερφής τους). Ο καλός τρίτος μπορεί να έχει και κάποιους υπερφυσικούς συμμάχους: έναν παπουτσωμένο γάτο, ένα θαυμαστό άλογο, μια νεράιδα νονά κλπ..

    Βρήκα συναρπαστική την παρακάτω ερμηνεία αυτού του μοτίβου, που διάβασα κάπου:

    Είτε πρόκειται για την φτωχιά που παίρνει το βασιλιόπουλο, είτε για τον γενναίο που κάνει τα κατορθώματα, είτε για το μαγεμένο βασιλιόπουλο / βασιλιοπούλα που στο τέλος λύνονται τα μάγια του, είτε για κάθε άλλη παραλλαγή, η βασική υπόθεση είναι πάντοτε ο αγώνας του ατόμου προς την ολοκλήρωση, την «ενηλικίωση» ούτως ειπείν. Τα κακά μεγάλα αδέρφια, το καλό μικρότερο, και οι υπερφυσικοί βοηθοί είναι όλοι μαζί ένας χαρακτήρας. Είναι ο άνθρωπος που, στον αγώνα αυτόν, έχει μαζί του καθετί καλό που μπορεί να βρει μέσα του (γνωστά ή κρυφά ψυχικά προσόντα) και έξω του (καλή τύχη, καλοί άνθρωποι) και μ’ αυτά αντιπαλεύει καθετί κακό που μπορεί και πάλι να έχει μέσα του (ελαττώματα, αναστολές) και έξω του (αντιξοότητες). Δηλαδή τα κακά αδέρφια είναι ο κακός μας εαυτός.

    Ο λόγος που τα εμπόδια προσωποποιούνται ως δύο πανομοιότυποι χαρακτήρες και όχι ως ένας είναι απλώς για να διατηρηθεί το σχήμα των τριών. Το σχήμα των τριών καμιά φορά παραβιάζεται, όταν έχουμε δύο αντίθετους ήρωες: ο φτωχός και ο πλούσιος αδερφός, η ευγενική όμορφη και η κακιά άσχημη αδερφή, ο τρελός κι ο γνωστικός κλπ.. Και όπου έχουμε μεγαλύτερα πλήθη (εφτά νάνοι, δώδεκα μήνες, σαράντα δράκοι), είναι όλοι πανομοιότυποι και έχουν όλοι μαζί έναν ρόλο.

  63. 42 «Κοινωνικής Τεχνικής», ακριβής μετάφραση του social engineering! Δεν ήταν ο πρώτος όμως https://en.wikipedia.org/wiki/Social_engineering_(political_science)#History

  64. ΣΠ said

    Ποιος αφηγείται το ανέκδοτο για την Ελένη Χαλκούση;

  65. Μαρία said

    64
    Αν το Αγαπητέ μου γίνει Αγαπητή μου, θα είναι η ίδια η Αλεξίου 🙂

  66. ΚΩΣΤΑΣ said

    Και η διάσημη δήθεν αλληλογραφία μεταξύ Μπέρναρ Σω και Ουίνστον Τσώρτσιλ :

    Αγαπητέ Γουίνστον,
    Σου στέλνω δύο εισιτήρια για την πρεμιέρα του νέου μου έργου. Φέρε μαζί σου και έναν φίλο σου – αν σου έχει μείνει κανένας.
    Μπέρναρ Σω

    Αγαπητέ Μπέρναρ Σω,
    Δυστυχώς δεν θα μπορέσω να έρθω στην πρεμιέρα. Θα ήθελα ωστόσο να έρθω την δεύτερη μέρα – αν υπάρξει δεύτερη μέρα.
    Ουίνστον Τσώρτσιλ

  67. sarant said

    204-205 Δεν έχει αναφορά, αλλά έχει κάτω από το επόμενο ανέκδοτο οπότε υποθέτω ότι εννοεί πως και τα δύο είναι δικά του, είναι ο Μοθωνιός, που έχει συνεισφέρει σε πολλα ανέκδοτα.

  68. Γς said

    «Οι έκτακτες καταστάσεις απαιτούν έκτακτες λύσεις»

    https://caktos.blogspot.com/2015/01/blog-post_23.html

  69. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Στο εν λόγω βιβλίο διάβασα γιά πρώτη φορά και την φάση από την οποία προέκυψε και το περίφημο «καλή αντάμωση στα γουναράδικα» του Βελουχιώτη..

  70. Πέπε said

    #62:
    > > Το σχήμα των τριών καμιά φορά παραβιάζεται, όταν έχουμε δύο αντίθετους ήρωες…

    Να το διατυπώσω λίγο καλύτερα.

    Και όταν έχουμε τρεις, αν οι δύο μεγαλύτεροι (που είναι ίδιοι) είναι αντίπαλοι του τρίτου που είναι ο ήρωας, πάλι αντίθετοι χαρακτήρες είναι. Εδώ όμως εννοούσα την περίπτωση που είναι πρωτίστως αντίθετοι, αντίπαλοι δε μόνο δευτερευόντως και όχι υποχρεωτικά. Για παράδειγμα, ο τρελός κι ο γνωστικός αδερφός μαζί πορεύονται, δεν πολεμάει ο ένας τον άλλον. Στον πλούσιο και τον φτωχό, μπορεί ο πλούσιος να εκμεταλλεύεται τον φτωχό, αλλά μπορεί κι ο καθένας να κάνει τη δικιά του πορεία, όπως λ.χ. στην «Κουδούνα» (ελληνική παραλλαγή του Αλή Μπαμπά).

  71. Καλησπέρα
    204; Καλόμαθες στα πολλά σχόλια μου φαίνεται.

    Προβληματισμός: Πόσο ήταν η Αλεξίου όταν αναφέρει γέρο τον Παπαδιαμάντη που ήταν τότε πιο μικρός απ’ όσο εμείς (εγώ και ο Νίκος εννοώ) σήμερα (και πιο μικρός πέθανε δηλαδή); Γιατί εγώ μεγάλη τη θυμάμαι άρα όταν το έδωσε στη ΣΕ θα ήταν πολύ μεγάλη. Το 76 που βγήκε το βιβλίο ήταν περασμένα 80. Και θα μου πεις ο Αυγέρης τα διηγείται και τότε ήταν 25άρης. Αλλά στην περιγραφή που γίνεται εκ των υστέρων, πάλι δεν κολλάει.

  72. sarant said

    68 Με τέτοιο ωραίο κήπο είναι εύκολο να μείνεις καραντίνα.

  73. Μαρία said

    71
    Γιατί δεν κολλάει; Στο τότε αναφέρεται, στο 1906-7, όταν ο Παπ. ήταν 55-56 χρονώ. Γέρος για τότε.

  74. Κάπου έχω στην βιβλιοθήκη μου αλλά να το βρω ένα βιβλίο-συλλογή των αμίμητων του Γεωργίου Παπανδρέου. Θυμάμαι ένα: Ο Ψαθάς συναντά σε μια εκδήλωση τον Παπανδρέου και του παραπονιέται ότι αδυνατεί να συναντήσει τον γραμματέα του, τον Μοθωνιό, για να του κλείσει ραντεβού μαζί του. Και ο Παπανδρέου: «Μα δεν γνωρίζεις, αγαπητέ μου ότι για να συναντήσεις τον Μοθωνιό πρέπει να μεσολαβήσω εγώ;».

  75. nikiplos said

    Στη δεύτερη και τρίτη φωτό του γάνωσε το κέρατο στο κούρεμα… Η μηχανή δεν είναι πανάκεια… Θυμάμαι στο Παρίσι, στα πλαίσια των αιματηρών μου οικονομιών ή ας πούμε επιτηδευμένης τσιγκουνιάς, αγόρασα σαν χαζό παιδί μια κουρευτική μηχανή, αλλά από τις καλές, όχι αγιοβασιλιάτικη. Ακόμη την έχω και δουλεύει τέλεια, αν και η μπαταρία της επαναφόρτισης τα έχει πλέον φτύσει.

    Αφού τράβηξα μερικές με τη μηχανή, είδα ότι τα είχα πάει ωραία, όμως έδωσα σε μια φίλη να σιάξει τα πίσω και μου τράβηξε μια γερή σαν την εικόνα τρία πάνω (εμπρός δεξιά του Πετσαριού). Τι να της πω τώρα?
    Πάω την άλλη μέρα σε ένα κομμωτήριο στο 15ο και μόλις με βλέπει η μαντάμ, δίνει κάτι οδηγίες στον κινέζο υπάλληλό της να με αναλάβει. «Κουπέ»? μου λέει αυτός! «Ουί» του λέω, «με πά μποκού»… «ζουστμάν αν πτι πε». «Νακόρ» μου απαντάει και με κάνει σκίνχεντ…

    Έρχεται η μαντάμ, της κάνω παράπονα, με είχε τραβήξει φωτό στο κινητό, το ξέφωτο της φίλης μου, δηλαδή… Λοιπόν? Μου λέει… Τίποτε εγώ… το έφαγα το βαρυστομάχιασμα… Ευτυχώς ήταν βαρύς ο χειμώνας και το σκουφί δούλεψε αρκετά…

  76. nikiplos said

    70@ Αγαπητέ Πέπε σε ευχαριστώ! πραγματικά το λέω.

  77. leonicos said

    51 Πέπε

    Όλα αυτά τα ήξερα από μια καταπληκτική έκθαση του Μουσείου ????? που είναι στην Κυδαθηναίων, απέναντι απο την Αγία Σωτήρα, εκεί που το πάλαι ποτέ ήτν ο Σκορπιός του Χατζή,

    Αλλά το ήξερα μόνο για την Κάρπαθο. Έτσι τουλάχιστον έλεγε ηέκθαση, καθώς επίσης είχε και το συβολισμό του κεντρικου στύλου του σπιτιού που εκπροσωπεί τον άδρα.

    Ισχύει γι όλα τα 12-νησα;

  78. leonicos said

    που εκπροσωπεί τον άντρα

  79. Γς said

    Mon Vieux

  80. aerosol said

    Το σχήμα των τριών απαντάται σε πολλούς τομείς του λόγου. Νομίζω δίνει την ιδανική ισορροπία για να αναδειχθεί μια αίσθηση ρυθμού/μοτίβου. Με δύο δεν είναι σαφές, μοιάζει μίζερο (είναι καλό για αντίθεση, όχι παράθεση) και το τέσσερα πλατειάζει.
    Γουστόζικα τα ανέκδοτα!

  81. mitsos said

    Ότι έπρεπε.

    Όχι και κουτσομπολιό . Απλές κοφτές παραρηρήσεις δεικτικές και περιπαιχτικές.
    Κοινωνική κριτική με χιούμορ και … με το γάντι.

    Να ‘ναι καλά και η Λιλίκα , να ‘ναι καλά κι ο Νίκος.

    Άντε να προσθέσω κι εγώ κάτι
    Βάρναλης: Και τι θέλεις ρε Νίκο να πείς «ουρλιάζανε την νύχτα εφτά σκυλιά» ; Γιατί εφτά ;
    Καββαδίας : Δηλαδή, Δάσκαλε, εσύ πόσα ήθελες να είναι ; Την κολοκυθιά θα παίξουμε ;

    Εγώ πάντως θα τον ρώταγα αν τελικά ρουθούνιζε ο ταύρος που ζωράφισε ο Πικάσο; ή ο Πικασό ρουθούνιζε στον ταύρο;

  82. ΕΦΗ - ΕΦΗ said


    Γαλάτεια και Ελλη Αλεξίου, Μάρκος Αυγέρης, Κώστας Βάρναλης, Νίκος Καζαντζάκης και Χαρίλαος Στεφανίδης.
    Κράσι Πεδιάδος Ηρακλείου/Αύγουστος 1911
    Αρραβωνιασμένη δι’ αλληλογραφίας με τον Κώστα Βάρναλη και εν αγνοία του πατέρα της, παραδέχεται ότι «δεν υπήρχε μεταξύ μας θάρρος. Τότε τα ήθη και έθιμα ήταν εντελώς διαφορετικά. Αν μου λέγανε, πώς περάσατε με τον Βάρναλη οσάκις ήσασταν μαζί; Σιωπή! Δεν μιλάγαμε. Νομίζω ότι ήταν κι αυτός συγκινημένος κι εγώ συγκινημένη και δεν μιλούσαμε» διηγείται και παρακάτω τον συγκρίνει με τον σύζυγο της αδελφής της, Νίκο Καζαντζάκη. «Ο Βάρναλης ήταν σαν ένας απλός άνθρωπος του λαού. Ο Καζαντζάκης δεν εκτιμούσε τους αμόρφωτους ανθρώπους, ο Βάρναλης τους λυπότανε. Μέσα του γινόταν μια διαδικασία συμπόνιας».
    Έλλη Αλεξίου- Ένας αιώνας ζωής
    Εύα Νικολαΐδου/ Εκδ. Καστανιώτη 2015

  83. Πέπε said

    @77
    Κυρίως για την Κάρπαθο το ξέρω κι εγώ, αλλά νομίζω και στα άλλα.

    Μουσείο Λαϊκής Τέχνης, αλλά τώρα είναι αλλού νομίζω.

  84. Triant said

    75: Επειδή δεν τόχω με το γράψιμο θα είμαι σύντομος. Φίλος έφεδρος αξιωματικός, (προ τεσσαρακονταετίας) μου ζητάει να τον κουρέψω γιατί έμπαινε το πρωί και τα κουρεία είχαν κλείσει. Ήξερε άλλωστε ότι και τα δικά μου τα μαλλιά τα έκοβα μόνος μου οπότε ήλπιζε σε κάτι αξιοπρεπές. Κατά τις 5 το πρωί και μετά από ένα μπουκάλι ουίσκι και κουβεντούλα, άπλωσε μιά εφημερίδα, μου έδωσε ένα ψαλίδι της συμφοράς και κάθησε στην καρέκλα με ύφος μελλοθάνατου. Τότε συνειδητοποίησα ότι είχε μαλλιά σγουρά, αράπικα και οτι το ψαλίδι γλίστραγε.
    Τον κούρεψα όμως.
    Δεν τον ξαναείδα έκτοτε.

  85. sarant said

    82 Για την παρέα αυτη έχουμε γράψει εδώ
    https://sarantakos.wordpress.com/2013/10/06/krasi/

    84 🙂

  86. mitsos said

    Δεν είδα να σχολιάζεται ο τίτλος του βιβλίου.
    Διότι εακόμα και αν ρητά ο αφηγητής κάθε γεγονότος επικαλέστηκε αυτό το «υπό ( καθεστώτος ) εχεμύθειας » η δημοσίευση αποτελεί μια πράξη πρόδηλης παραβίασης του καθεστώτος εχεμύθειας.
    Σε κάθε περίπτωση μάλλον το «υπό» δεν δηλώνει τόπο και η αιτιατική χρησιμοποιήθηκε μάλλον με πρόθεση να προκαλέσει…
    Απ την άλλη αν και φλύαρος δεν τα πήγαινα ποτέ καλά με τα φιλολογικά

  87. sarant said

    86 Ειρωνικό είναι, έτσι το καταλαβαίνω

  88. Λοζετσινός said

    Πέθανε ο Βαγγέλης Λάζος των εκδόσεων Δωδώνη στα 81 του χρόνια
    Θερμά συλλυπητήρια στους οικείους του.
    Μαζί με την Μαρία Πορτολομαίου Λάζου (σύζυγό του για πολλά χρόνια) προσέφεραν πολλά!

  89. tryfev said

    1. Νίκο μου «νονεβέρα και μπεντροβάτα».

  90. loukretia50 said

    Ευχαριστούμε Νικοκύρη, ωραίο διάλειμμα!

    Aπό «Το αρχείο της Έλλης Αλεξίου στο Ε.Λ.Ι.Α. και αναγνωστικά ίχνη σε έντυπα της βιβλιοθήκης της» https://tinyurl.com/uto7flw / σελ 413

    «…H κριτική λειτουργία μπαίνει αρκετές φορές στο στόχαστρο του επιστολογράφου, ο οποίος είναι ιδιαίτερα αυστηρός, καυστικός ή και απαξιωτικός απέναντι στο αθηναϊκό κατεστημένο. Παραθέτω ενδεικτικά:
    Επιστολή του Λευτέρη Αλεξίου – Hράκλειο, 15 Iουλίου 1957,
    [….] Oι κριτικοί μας είναι άκριτοι, καθώς ελέγαμε και προηγουμένως.
    O Xάρης έγραψε για τους Aξέχαστους Kαιρούς στην Eλευθερία
    μια κακορίζικη κριτική. Tη διάβασα το Γενάρη και του έκαμα δύο επιγράμματα.
    Iδού αυτά:
    Tρεις Xάροι με σαράκιζαν: θλίψη, ερημιά, Γενάρης·
    δε φτάναν κι ήρθε τέταρτος να βοηθήσει, ο Xάρης.
    Όταν είς βιβλιοκρίτης τα καλά κτυπά βιβλία,
    κλάψετέ τον, τρέχει ο δόλιος ίσια στην αυτοκτονία.(…)

    ΥΓ1 (Δικό μου) Δεν ξέρω αν σας ανοίγει το λινκ.
    ΥΓ2 Χάρης…. Χάρης… μα κάτι μου θυμίζει το όνομα! Αποκλείεται, δε θα είχε γεννηθεί…
    ΥΓ 3 Οι επιστολές του Λ.Αλεξίου θα αρέσουν και στο Μπετατζή!

  91. tryfev said

    1. Εξοχο απάνθισμα. Διορθώνω το σχόλιό μου 89 «σινονεβέρα και μπεντροβάτα».

  92. tryfev said

    90 Πιθανότατα θα πρόκειται για τον Πέτρο Χάρη.

  93. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    84 – ΜΚ2 του έριξες ρεTriant;😂

  94. sarant said

    88 Αιωνία του η μνήμη

    92 Μάλλον

  95. loukretia50 said

    92. Δεν ξέρω αν αναφέρεται σ΄αυτόν, αλλά τώρα είδα ότι όντως γεννήθηκε το 1902!!!
    Πέθανε πλήρης ημερών , σχεδόν αιωνόβιος!
    ε, αυτόν θα τον αποκαλούσαμε γέρο χωρίς παρεξήγηση νομίζω!

  96. Μαρία said

    86
    Υπό εχεμύθειαν, υπό το κράτος, υπό σκιάν: στερεότυπες εκφράσεις, απολιθώματα της καθαρεύουσας.

  97. Μαρία, θυμάσαι ποιός ήτανε που είχε πει πως αποδίδει καλύτερα υπό ποίηση? Μου ‘χει κολλήσει ο Χ. Βλαβιανός αλλά δεν είμαι σίγουρος.

  98. Pedis said

    Τώρα τα διάβασα. Διασκεδαστικά!

    Βάλε και τη συνέχεια, Νικοκύρη.

  99. Μαρία said

    97
    Δεν έχω ιδέα.

  100. ΓΤ said

    Στο νοσοκομείο ο Μπόρις Τζόνσον

  101. sarant said

    100 Μάθαμε τι είπε στο διάγγελμα σήμερα η Ελισάβετ;

  102. Lucy Leeds said

    Σχετικά με το ανέκδοτο για το Λαπαθιώτη: Έχω την εντύπωση ότι η Έλλη Αλεξίου αγαπούσε πολύ το Λαπαθιώτη και του είχε βαθειά ευγνωμοσύνη για τον εξής λόγο: Ο Ναπολέων είχε δημοσιεύσει μιά υμνητική κριτική στο τεύχος 318 της «Νέας Εστίας» (15 Μαρτίου 1940) για τη συλλογή διηγημάτων της, «Άνθρωποι». Αξίζει να ανεβάσουμε ένα απόσπασμα της κριτικής του Λαπαθιώτη, που αποκαλεί συνεχώς την Έλλη, «κυρία Δασκαλάκη» από το όνομα του τότε συζύγου της

    Λατρεύω κι εγώ το Λαπαθιώτη όπως ο κ. Σαραντάκος, αλλά ως γυναίκα θα ήθελα να κάνω το εξής σχόλιο: Δεν ακούγεται κάπως «ρατσιστικό» για εμάς τις γυναίκες να υμνεί ο Ναπολέων την Έλλη, επειδή κατάφερε να… νικήσει τις αδυναμίες του φύλου της και να γράφει… ανδρικά;

  103. loukretia50 said

    101. οι εστεμμένοι δε φοβούνται την κορόνα!

  104. ΓΤ said

    101@
    https://www.bbc.com/news/uk-52176222

  105. Χρήστος Δ. Τσατσαρώνης said

    Έχω ένα ωραίο ταξιδιωτικό του ελληνικού χώρου, του Κυριάκου Μητσοτάκη, με σύντομα κείμενα και σχέδια του Μιχάλη Νικολινάκου, εκδόσεις Αίγαγρος 1961: «Παραλλαγές σε γαλάζιο και πράσινο».

    Μορφή της Ασκληπιού ο κύριος Λάζος, όπως και οι εργαζόμενοι στη Δωδώνη, μετά έγινε μετεγκατάσταση του βιβλιοπωλείου στην Ανδρέου Μεταξά, στα Εξάρχεια. Αναπαυμένος ας είναι.

    Χρήστος Δ. Τσατσαρώνης
    http://www.badsadstories.blogspot.gr
    http://www.badsadstreetphotos.blogspot.gr

  106. ΓΤ said

    Ωχ, ωχ, νωρίς μπήκε η Λούσι
    Λεπτή η ισορροπία της φρουράς, σαν τη Μιλλούση

  107. loukretia50 said

    LOUcy in the Skype… no diamonds!!!

  108. loukretia50 said

    Πρώτα το σοβαρό – για ξεκάρφωμα!
    Η σειρά «παγκόσμιο θέατρο» της Δωδώνης σήμαινε πολλά για μένα.

    Και πάμε:
    Η Ελισάβετ ήταν ζωηρό κορίτσι σύμφωνα μ΄αυτό A Royal Night Out https://youtu.be/wXqXAOrOmmU?t=14 Official Trailer

  109. Μαρία said

  110. ΚΑΒ said

    https://www.tanea.gr/2020/04/05/world/vasilissa-elisavet-mazi-tha-nikisoume-ton-koronoio/

  111. sarant said

    Κι αποχαιρέτα την, τη Λούσι Λιντς που πάει για μπάνιο.

  112. sarant said

    104κε Ευχαριστώ!

    105 Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει γράψει ένα πολύ καλό άρθρο για τον Λαπαθιώτη (κάπου το 1960)

  113. Μαρία said

    Τις προάλλες είχε το όνομα Τσέχας πορνοστάρ.

  114. loukretia50 said

    Είπα κι εγώ… γούστο θάχει να με στείλει για μπάνιο με ψοφόκρυο!

  115. Μαρία said

  116. loukretia50 said

    «…κι εγώ όσα δίψασα δεν είδα
    νιώθω πολλά μα ξέρω λίγα…»
    Εχεμύθεια – https://youtu.be/A6SeNdS_3to Αρλέτα

  117. Παναγιώτης Κ. said

    50,54. Ο Μποδοσάκης, ως κωνσταντινουπολίτης, έλεγε «με το ντοβλέτι»

    86,87. Δεν λέμε π.χ υπό το κράτος της βίας ή υπό την επήρεια των ναρκωτικών;
    Μήπως έχω παρεξηγήσει;
    Πάντως εγώ άκουγα το «υπό εχεμύθειαν» από δέκα χρονώ. Το χρησιμοποιούσε ο αδελφός της γιαγιάς μου.

  118. Πέπε said

    Επανέρχομαι στο: «τρεις σελιδούλες ήτανε. – Κι οι τρεις κακογραμμένες… Την μια την πήρε ο Δούναβης, την άλλην ο Ευφράτης, την τρίτη τη χειρότερη την πήρε το καλάθι».

    Είπαμε, παρωδία στιγμιαίας έμπνευσης πάνω στο Γεφύρι της Άρτας.

    Από τις εκατοντάδες τοπικές παραλλαγές του τραγουδιού αυτού, πολλές φαίνεται να συνδέονται με πασχαλινά έθιμα. Επίσης, πολλές φαίνεται να είναι και σήμερα ζωντανή παράδοση. Βρήκα ένα ιδιαίτερα εντυπωσιακό βίντεο από το πρόσφατο 2006:

    Αλιβέρι Ευβοίας. Τόπος ελάχιστα εξωτικός, εκεί ακριβώς όπου δεν περιμένεις να δεις κάτι ιδιαίτερα αρχαϊκό. Πάνδημο πανηγύρι στην αυλή της εκκλησίας. Χορός με το τραγούδι του Γεφυριού, προφανώς ολόκληρο, αφού το βίντεο έχει πιάσει τους τελευταίους στίχους. Σπανιότατο για τέτοιας έκτασης τραγούδι – στις μέρες μας όσα τέτοια επιζούν λέγονται πολύ περικομμένα, εκτός αν τύχει να έχουν τόσο γρήγορη μελωδία ώστε να φεύγουν πολλοί στίχοι σε λίγο χρόνο. Τούτο δω, που είναι αργό, όλο μαζί θα κρατάει φαντάζομαι κάνα εικοσάλεπτο τουλάχιστον. Εκτέλεση πραγματικά παραδοσιακή, χωρίς οργανοπαίχτες, χωρίς ξεχωριστό τραγουδιστή, από τους ίδιους τους χορευτές, με την αρχέγονη πρακτική της αντιφωνίας, που τους καθιστά όλους συμμέτοχους ακόμη κι αν δεν ξέρουν τα λόγια, αφού ακούν κι επαναλαμβάνουν. Γιατί το δημοτικό τραγούδι δεν είναι ακρόαμα, είναι πράξη: το λένε δημοτικό γιατί το απευθύνει ο λαός στον εαυτό του, χωρίς διάκριση πομπών-δεκτών. Δεν υπάρχει ίχνος φολκόρ, καμία φορεσιά, τίποτε γραφικό, οι φωνές δεν είναι συντονισμένη χορωδία, φυσιολογικοί σημερινοί άνθρωποι που δεν παριστάνουν κάτι. Γέροι, νέοι, παιδιά. Ο χορός δεν έχει τίποτε το διασκεδαστικό, είναι τελετουργικός.

    Η αφορμή που το ανεβάζω εδώ είναι ότι το τρίλεπτο απόσπασμα που έπιασε το βίντεο είναι ακριβώς οι στίχοι που συζητάγαμε: τρεις αδερφάδες είμαστε, κι οι τρεις κακογραμμένες…

  119. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>Υπό εχεμύθειαν
    όπως υπό πίεσιν, υπό αίρεσιν (π.χ.κληρονομιά)

    Για τις τρεις σελιδούλες-τρεις αδερφάδες κ.α
    και το παραδοσιακό

    Τρία καράβια φεύγουνε
    ΄πο μέσα από την Πόλη
    το `να φορτώνει το σταυρό
    και τ’ άλλο το ευαγγέλιο
    το τρίτο το καλύτερο
    την Άγια Τράπεζά μας
    https://www.kanellatou.gr/el/paradosiako/thrace/propontida/klaiei-i-kardia-m-ki-anastenazei.html

  120. Γιάννης Ιατρού said

    101: Νίκο, κυρίως η Ελισάβω είπε:

  121. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Καλημέρα. Ξέχασα να πω ότι μου άρεσαν τα υπό εχεμύθειαν (τα μπρέικινγκ νιούζ της ημέρας 😎).

  122. Avonidas said

    Καλημέρα.

    Λυπήθηκα απο καρδιάς τον Παλαμά – μα να σε χρησιμοποιούν για μπαμπούλα στα καλά του καθουμενου; Κι έχω να πω ότι αυτο που γινόταν κάποτε (ελπίζω οχι πια*), να φοβεριζουν τα παιδιά ότι θα τα παρει/θα τα φάει ο μπαμπούλας/ο αράπης/ο γύφτος, ηταν μια πρώτης τάξεως κτηνωδία, κι ας λέει οποιος θελει για πολιτική ορθότητα. Αν υπήρχε δίπλωμα για γονείς, και μαλλον θα πρεπε να υπάρχει, όφειλαν να τους το αφαιρέσουν δια παντός.

    * τωρα φοβεριζουν τους μεγάλους οτι θα μας αλλοιώσουν το μπολιτιζμο. Πρόοδος 🙂

  123. dryhammer said

    123. >…ο μπαμπούλας/ο αράπης/ο γύφτος,… Ξέχασες τον πρόσφυγα.

    Από την άλλη, στη γειτονιά μου πού ήταν προσφυγο-εργατο- μαχαλάς θα μας έπαιρνε ο χωροφύλακας…

  124. dryhammer said

    Και μού ΄σκασε στο κεφάλι, ένα ποιματάκι της νηπιακής ηλικίας για να πίνομε το γάλα μας.

    Αλό, αλό αλό,
    εδώ τσιγγαναριό
    κι όποιος δεν πίνει γάλα
    φέρτε τον εδώ,
    να γίνει τσιγγανάκι,
    να μη φορεί βρακάκι,
    να πάει το γατάκι
    να φάει το πουλάκι.

  125. Νέο Kid said

    Ο μπαμπούλας … άσχημο πράγμα! Και …σχετικό !
    Για την κόρη μου μπαμπούλας είναι η Φυσική! Άμα ακούει φυσική την πιάνει συγκρυο. Κι όλα αυτά χαρις σε μια μαλάκω ανίδεη καθηγήτρια…
    Πάει τοχασα το παιδί! Αποφάσισε να ασχοληθεί με …οικονομικά! 🤮
    ( Λάμπρος θα καταντήσει το κοριτσάκι μου γμτ!)

  126. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    126 τέλος
    Άντε τυχερούλη, θα τρως και φρεσκοντουφεκισμένο ψάρι και γκρινιάζεις κιόλας αχάριστε 😛

  127. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    123.Αβο «θα σε πάρει» ή «θα σε φάει» ο γέρος ήταν στις κλασικές απειλές κατά τόπους. ΄Οπως και ο αράπης.
    Ένας θείος μου με τη γυναίκα του είχαν ραφτάδικο κι εκεί μεγάλωσαν και τα παιδιά τους. Ο μπαμπούλας των μικρών ήταν » θα το μάθει ο παλιοπελάτης». Τί σόι εφεύρημα και ποιος το πρωτοκαθιέρωσε, άγνωστο. Κόπηκε αυτό το φόβητρο όταν εξελίχτηκε μια στιχομυθία με τον μπάρμπα μου κι ένα ηλικιωμένο κύριο, μπροστά στο μικρούλι ξαδερφάκι μου και ειπώθηκε «μα είσαι παλιός πελάτης…» κι ο μικρός τινάχτηκε σαν γατάκι που του ρίξανε νερό και με γοερό κλάμα πήγε και κουλουριάστηκε κάτω από τον πάγκο της ραπτομηχανής.

  128. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    128 Άσχετο αλλά μου το θύμισες:

    Διακοπές στη Λακωνία κάπου το 2006-7. Ένα βράδυ, στην ταβέρνα που τρώμε, ο μικρός μου γιός έχει βρει παιχνιδάκι με τη σαγιονάρα του την οποία εκσφενδονίζει από δω κι από κει τινάζοντας μπροστά το πόδι. Παραδίπλα τρώει μια μεγάλη παρέα (με γνωστούς μας μέσα), και κάποια στιγμή η σαγιονάρα του μικρού διαγράφει μια τροχιά κάπου 10 μέτρα και προσσουπώνεται μέσα στην κακαβιά ενός από την παρέα. Εντάξει, παρεξήγηση μηδέν, έπεσε το σχετικό γέλιο, όλα καλά, αλλά ο μπατζανάκης μου είχε τη φαεινή να πει στον μικρό πως γι αυτό που έκανε θα τον πάρει η αστυνομία.
    Την άλλη μέρα βγαίνοντας από το ψαροντούφεκο βλέπω μπροστά στην ταβέρνα αραγμένο γαλατάδικο (μιά φορά το εξάμηνο συνέβαινε να περάσουν και έλαχε τότε). Πάω στο δωμάτιο παραδίπλα, αφήνω ψάρια και ψαρικά, κατεβαίνω στην ταβέρνα και κάθομαι παρέα με τον φίλο μαγαζάτορα και τους χωροφυλάκοι (για να πάρω πληροφορίες από τον οχτρό). Ψιλοκουβεντιάζουμε και χαζολογάμε μέχρι που επιστρέφει από τη θάλασσα η γυναίκα μου με τον μικρό. Ω ρε δυστυχία… Με το που με βλέπει με αυτή την παρέα αγκαλιάζει το πόδι της μαμάς, χώνεται κάτω από το παρεό κι αρχίζει να κλαίει με μαύρο δάκρυ και να τσιρίζει «μην τους αφήσεις να με πάρουνε! Μην τους αφήσεις να με πάρουνε!» 🙂

    (νταξ δεν τον πήρανε)

  129. sarant said

    128-9 Χαχαχά!

  130. loukretia50 said

    129. !!!
    …και μόλις το ιπτάμενο πατούμενο προσουπώθηκε επιτυχώς, ο μικρός με την ευγένεια και αρχοντιά εκκολαπτόμενου σαμουράϊ είπε γλυκά :
    – Σαγιονάρα!

  131. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Και ο κουσκουμπέκης ήταν στους αόρατους παιδοκλέφτες, σ΄εμάς.

  132. Avonidas said

    Πάει τοχασα το παιδί! Αποφάσισε να ασχοληθεί με …οικονομικά! 🤮
    ( Λάμπρος θα καταντήσει το κοριτσάκι μου γμτ!)

    Τι λες ρε Kid, μια χαρά είναι τα οικονομικά! Τι δηλαδή, προτιμάς να μπλέξει με καμιά πυρηνική φυσική, να δουλεύει 9 (το βραδυ) με 5 (το πρωί), να παίρνει 3 κι 60, να λαμπει στο σκοτάδι σαν Αγκαλίτσας, και να τρέφεται με τα ψίχουλα που πέφτουν οταν γυρνάς το πληκτρολόγιο ανάποδα;

    Άσε, σου λεω! 😛

  133. Spyros said

    Από διήγηση του αείμνηστου θείου μου (1934-2007):
    Ο θείος, νέος στα τέλη της δεκαετίας του 1950, είχε επαφές με κύκλους διανοουμένων και μέσω αυτών είχε γνωρίσει προσωπικά τον Μάρκο Αυγέρη. Λοιπόν, σύμφωνα με τη μαρτυρία του θείου μου, ο Αυγέρης τους είχε πει μια ιστορία, ότι στη δεκαετία του 1900, λίγο πριν ο Παπαδιαμάντης φύγει οριστικά για τη Σκιάθο, κάποιος του τον είχε γνωρίσει και τον είχε παρακινήσει να πάρει το θάρρος και να του δείξει κάποια ποιήματά του. Πράγματι ο Αυγέρης πήρε το θάρρος, μάζεψε τα γραπτά του και συνάντησε τον Παπαδιαμάντη σε ένα ταβερνάκι. Εκεί, πάντα κατά τη διήγηση του θείου, που μας μετέφερε τη διήγηση του Αυγέρη, τα χέρια του Παπαδιαμάντη έτρεμαν, σύμπτωμα αλκοολισμού. Και λέει στο νεαρό Μάρκο Αυγέρη να περιμένει ένα λεπτό, πίνει δύο ποτήρια κρασί, τα χέρια του και τα νεύρα του ηρεμούν και τότε του λέει «δώσε μου τώρα τα κείμενά σου να τα διαβάσω».

  134. Γς said

    129:

    !!!

    Σαγιοναρες, στη Βουλή

  135. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    126 – Άσε ρε που θα γίνει Λάμπρος, το κορίτσι είναι έξυπνο, απλά πές της να με πάρει τηλέφωνο, τώρα που είναι ακόμα σχετικά νωρίς, πρίν της κάνει το σχολείο το μυαλό οικονομικό χαλβά, για να της εξηγήσω πως πρέπει να αλλάξει λίγο κατεύθυνση, να φύγει από την χειρομαντεία των οικονομικών και να πάει στην μαγεία των χρηματιστηριακών, εκεί είναι το γκουρμέ φαγητό και θα γλυτώσει και το πανεπιστήμιο, αλλιώς, με φασολάδα και τουρλού θα την βγάζει και θα λέει, έλα μωρέ σιγά τα φαγητά που τρώνε οι πλούσιοι, το τυρί μουχλιασμένο, το χαβιάρι μαύρο και πίνουν κάτι παλιόκρασα, άσε που πονοκεφαλιάζουν με τα πολλά τα λεφτά.😂

    Όπως μας δρομολογούν το σύστημα και η οικογένεια, πορευόμαστε σ΄αυτή την ζωή Κίντ, μόνο τυχαία γεγονότα μπορούν να μας αλλάξουν κατεύθυνση – τρόπο σκέψης και πάλι σε μικρό ποσοστό.

    (στο αυτί για να μη μας ακούσουν, δεν παίζουν για να χάσουν😉)

    Καλημέρα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: