Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Νύχτα αγρύπνιας (διήγημα του Δημ. Σαραντάκου) – 3

Posted by sarant στο 14 Απριλίου, 2020


Πριν από ένα μήνα άρχισα, έστω και κόντρα στην επικαιρότητα, να δημοσιεύω σε συνέχειες το διήγημα «Νύχτα αγρύπνιας» του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, το δεύτερο διήγημα από το βιβλίο του «Ο βενετσιάνικος καθρέφτης», που το είχε έτοιμο όταν αδόκητα έφυγε από τη ζωή πριν από οχτώ χρόνια και που το εκδώσαμε λίγο πριν κλείσει χρόνος από τον θάνατό του.

Κανονικά οι δημοσιεύσεις αυτές γίνονται κάθε δεύτερη Τρίτη, αλλά η προηγούμενη δεύτερη συνέχεια κατ’ εξαίρεση είχε δημοσιευτεί Πέμπτη.

Ο αφηγητής, ο πατέρας μου, με δυο συναδέλφους του μηχανικούς της ΑΤΕ, έχουν ξεκινήσει για επαγγελματικό ταξίδι στην Αρκαδία. Η δράση εκτυλίσσεται το 1985. Bρισκόμαστε στο δεύτερο κεφάλαιο, όταν οι τρεις φίλοι αναγκάζονται να περάσουν τη νύχτα στο καφενείο ενός μικρού χωριού και, για να περάσει η ώρα, λένε ιστορίες με φαντάσματα.

[Είδα πως η συζήτηση βάρυνε και ο νταλικέρης έδειχνε να αδημονεί ακούγοντάς τους. Πιστός στο πνεύμα της «ομάδας των αποβλήτων» προσπάθησα να λαφρύνω λίγο την κουβέντα μας.]

«Μια που το έφερε η κουβέντα στα φαντάσματα, στο δικό μου χωριό, ξέρετε, βγαίνουνε τρία φαντάσματα ή ξωτικά, όπως τα λένε εκεί. Το ένα είναι ενός χωριανού, που ύστερα από ένα φόνο που έκανε στα νιάτα του, έφυγε στην Αμερική αλλά εκεί έγινε γκάνγκστερ και στο τέλος τον απελάσανε και τον ξαναστείλανε πίσω και κάποιος τον εσκότωσε σ’ ένα γδικιωμό. Το φάντασμά του το έβλεπε ταχτικά ο Μήτσακας που είχε μια ταβέρνα στο χωριό. Όπως έλεγε του θείου μου, το φάντασμα ερχόταν να τον δει αργά το βράδυ, σαν έφευγε και ο τελευταίος πελάτης, την ώρα που αυτός, πιωμένος κανονικά, έκλεινε την ταβέρνα. Πιάνανε κουβέντα ανηφορίζοντας προς το σπίτι του. Όταν πλησιάζανε εκεί, γινότανε ταραχή. Το μουλάρι χλιμίντριζε, τα βόδια μουκανίζανε, τα σκυλιά αλυχτούσαν και οι κούροι [κόκορες] κράζανε. Απ’ όξω από το σπίτι το φάντασμα σταματούσε. “Να μην έρθω πιο κοντά και σκιαχτεί η γυναίκα σου” έλεγε και χανόταν στο σκοτάδι.

»Το δεύτερο φάντασμα ήταν ένα “τυλιχταρούδι”, ένα βρέφος φασκιωμένο δηλαδή, που έβγαινε τη νύχτα, όταν είχε πανσέληνο, στη ρεματιά δίπλα στο χωριό μας. Αλίμονο στον ανύποπτο διαβάτη που θα προσπαθούσε να το πάρει στα χέρια του. Έχανε τα συλλοϊκά του.

»Το τρίτο τέλος φάντασμα ήταν “μεσημερίτης”, από κείνα δηλαδή που παρουσιάζονται ντάλα μεσημέρι, κατακαλόκαιρο, σε χαλάσματα ή βράχους που πυρπολεί ο ήλιος ή στις σπάνιες πηγές του τόπου. Ο δικός μας μεσημερίτης εμφανιζόταν στη βρύση, που είναι κοντά στο μοναστήρι του Αϊ-Νικόλα. Ήταν ένας γέρος με μακριά γένια, που πρόβαλε μέσα από το νερό κι αν έκανες το λάθος και του μιλούσες, αυτός μεν χωνόταν πίσω στην πηγή και χανόταν, εσύ δε έχανες τη μιλιά σου.

»Αυτά μου τα διηγόντανε  ο παππούς μου κι οι μπαρμπάδες μου, για πλάκα φυσικά, γιατί κανένας τους δεν πίστευε ούτε σε φαντάσματα, ούτε και σε τίποτ’ άλλο. Γενικά δεν τους απασχολούσαν μεταφυσικά ή υπερφυσικά προβλήματα. Τους άρεσε όμως να διηγούνται τέτοιες ιστορίες, ιδίως όταν στο ακροατήριο υπήρχαν εύπιστες γυναίκες, για να τις τρομάζουν.

»Μια φορά όμως ο παππούς μου μας διηγήθηκε πως κατεβαίνοντας νύχτα τη ρεματιά, είδε στη ρίζα μιας βελανιδιάς ξαπλωμένο το κορμί ενός ανθρώπου. Τώρα, σ’ αυτή τη βελανιδιά είχε πριν από χρόνια σκοτωθεί κάποιος και, σύμφωνα με την επικρατούσα πρόληψη, το φάντασμα του σκοτωμένου βγαίνει στον τόπο που έγινε το φονικό. Ο παππούς μου βέβαια δεν πίστευε σε φαντάσματα και αποφάσισε να εξακριβώσει εμπράκτως αν αυτό που είδε  ήταν κάποιος άνθρωπος ή ήταν ξωτικό, πλάσμα της φαντασίας του. Τράβηξε το πιστόλι, που πάντα έπαιρνε μαζί του όταν περπατούσε νύχτα έξω από το χωριό και φωνάζοντας “στον τόπο” σημάδεψε το ξαπλωμένο κορμί. Βέβαια, σύμφωνα πάλι με την επικρατούσα πρόληψη, αν πυροβολήσεις φάντασμα, το όπλο στομώνει και μπορεί να σε τραυματίσει, αλλά σας είπα πως ο παππούς μου δεν ήταν προληπτικός. Θα πυροβολούσε, στον αέρα βέβαια, αν δεν άκουγε το “φάντασμα” να του λέει με τρεμάμενη φωνή:

» “Τι σου ’κανα χριστιανέ μου και θες να με σκοτώσεις;”

»Το φάντασμα ήταν φυσικά ένας διακονιάρης, που είχε διαλέξει αυτό το δέντρο για να περάσει τη νύχτα.

»“Φύγε από κει βρε χαντακωμένε” του λέει ο παππούς μου, «εδώ βρήκες να κοιμηθείς;»

Παρά την προσπάθειά μου όμως η συζήτηση δε λάφρυνε. Άλλωστε γινόταν με την υποβλητική υπόκρουση της βροχής, που έπεφτε με αμείωτη ένταση, ενώ αστραπές και βροντές, συμπλήρωναν το σκηνικό. Άθελα μας επηρεαστήκαμε από όλη αυτή την ατμόσφαιρα, ακόμα κι εγώ και ο Γιάννης δεδηλωμένοι ρεαλιστές και ορθολογιστές.

Όλη αυτή την ώρα, ο καφετζής, παρακολουθούσε την κουβέντα μας με φανερό ενδιαφέρον. Έτσι κι αλλιώς θα διανυκτέρευε μαζί μας και η τροπή που πήρε η συζήτηση, παρά το απόκοσμο περιεχόμενό της, ήταν ένα κι ένα για να περάσει τη νύχτα του. Στο τέλος δεν κρατήθηκε και όταν σταμάτησα, πήρε το λόγο.

«Λοιπόν φαντάσματα και τέτοια ανεξήγητα φαινόμενα έχουμε κι εδώ».

«Έχετε και στην Ασφάκα εξωγήινους;» τον πείραξα.

Αυτός με αγνόησε.

«Παρατηρήσατε εκείνο το μεγάλο σπίτι απέναντι;» μας ρώτησε.

«Αυτό το σκοτεινό και κατάκλειστο;»

«Λοιπόν, είναι στοιχειωμένο. Όταν ξημερώσει θα συμφωνήσετε πως σε τρομάζει η όψη του και θα δείτε πως στον κήπο γύρω του δε φυτρώνει τίποτα, ούτε το παραμικρό χορταράκι. Ξεραΐλα, αγριάδα και ερημιά. Αφού κι εμένα και τους άλλους χωριανούς μας τρομάζει κι ας το βλέπουμε να στέκει εκεί τόσα χρόνια. Κι όμως δεν ήταν πάντα έτσι. Το θυμάμαι, σαν ήμουνα παιδάκι, πως ήταν ένα χαρούμενο σπίτι, γεμάτο ζωή. Στα παράθυρά του είχε όμορφες κουρτίνες και γλάστρες με λουλούδια. Τα βράδια φεγγοβολούσαν από τα φώτα κι ακουγόταν μουσική από γραμμόφωνο. Κι ο κήπος γύρω του ήταν γεμάτος δέντρα, θάμνους, αναρριχητικά και λουλούδια, αληθινός παράδεισος».

«Παράξενο δεν είναι, σε τόσο μικρό χωριό να υπάρχει ένα τόσο μεγάλο σπίτι» του λέω.

«Το φτιάξανε κάτι Αμερικάνοι, συγχωριανοί μας. Είχανε πάει στην Αμερική πριν από τον πόλεμο, τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο δηλαδή, κάνανε λεφτά και σκέφτηκαν να χτίσουν ένα σπίτι για να ’ρχονται αυτοί και τα παιδιά τους να ξεκαλοκαιριάζουν στο χωριό. Φέρανε λαγκαδιανούς χτιστάδες, από τους καλύτερους. Κάπου δέκα χρόνια το χάρηκαν το σπίτι. Έρχονταν κάθε καλοκαίρι οικογενειακώς και μένανε δυο και τρεις μήνες. Είχα πιάσει φιλίες με τα παιδιά τους, ήμουν βλέπετε στην ηλικία τους και πολλές φορές παίζαμε στον κήπο τους ή μέσα στα δωμάτιά τους. Μιλούσαν ελληνικά, όχι μόνο μαζί μου αλλά και με τους γονιούς τους. Μου άρεσε πολύ να κάνω παρέα μαζί τους, γιατί ήταν πολύ πρόσχαρα και ζωηρά παιδιά και είχανε ένα σωρό παιχνίδια, που τέτοια εγώ δεν είχα πιάσει ποτέ στα χέρια μου. Μου έκανε εντύπωση πόσο θάρρος είχαν με τους γονιούς τους και τον παππού και τη γιαγιά τους. Εμείς τότε τους γονιούς μας τους φοβόμασταν, γιατί με το παραμικρό μας βάραγαν. Ούτε να φανταστούμε μπορούσαμε το θάρρος που είχανε τα Αμερικανάκια με τους μεγάλους.

»Την τελευταία φορά που ήρθαν με τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους, ήταν το καλοκαίρι του ’40. Κοίτα να δεις όμως ατυχία. Αρρώστησε το πιο μικρό τους εγγόνι και τρέχανε κάθε τόσο στους γιατρούς στην Τρίπολη, ώσπου ξέσπασε ο πόλεμος στην Αλβανία και αποκλείστηκαν εδώ. Είχανε κάτι λεφτά στην πάντα και τη βγάλανε τον πρώτο χειμώνα, της πείνας. Ύστερα, ήτανε καλοί άνθρωποι και τους συντρέξανε όλοι οι χωριανοί.

»Το κακό άρχισε το καλοκαίρι του ’43 σαν ήρθανε εκείνοι του Βρεττάκου και επιτάξανε το σπίτι. «Εθνικός Στρατός» λέγονταν και πολεμούσανε λέει και τους Ιταλούς και τους κομμουνιστές. Εδώ δεν είχαμε τότε Γερμανούς, μόνο Ιταλούς. Οι Γερμανοί μας ήρθανε στα τέλη του ’43, σαν  παραδόθηκε η Ιταλία. Μπήκε τότε στην Πελοπόννησο πολύς γερμανικός στρατός. Κανονική εισβολή κάνανε για να ξαναπάρουν τον Μοριά, από τους Ιταλούς και τους αντάρτες. Γίνανε πολλές μάχες, με τους αντάρτες βεβαίως γιατί οι Ιταλοί δε ρίξανε μία σφαίρα. Όσοι δεν παραδόθηκαν στους Γερμανούς, σκορπίσανε και κρύφτηκαν στα χωριά. Ο στρατός του Βρεττάκου, εδώ που τα λέμε μόνο τους κομμουνιστές βάραγε, με τους Γερμανούς τα είχανε κάνει πλακάκια…»

Ακούγοντάς τον ο Ουμβέρτος δεν άντεξε.

«Δεν έχω διαβάσει πολλά, αλλά ξέρω πως ο ίλαρχος Βρεττάκος δεν ήταν προδότης. Μάθαμε τώρα να τους βγάζουμε όλους προδότες. Ο Βρεττάκος και πολλοί άλλοι αξιωματικοί  ήρθανε στην Πελοπόννησο με εντολή των Άγγλων για να δημιουργήσουν αντιπερισπασμό στα νώτα των Γερμανών. Είχαν πει πως η απόβαση θα γινόταν στην Πελοπόννησο. Στην πραγματικότητα ήταν στρατήγημα των Άγγλων για να αποσπάσουν την προσοχή των Γερμανών εδώ, ενώ η απόβαση έγινε στην Ιταλία» παρατήρησε με έμφαση.

«Απ’ ό,τι έχω διαβάσει και από όσα μου έχουν πει –μην  ξεχνάτε πως είμαι από δω κοντά…» άρχισα λέω, αλλά ο καφετζής με διέκοψε:

«Είσαι από τα μέρη μας, πατριώτη;»

«Από πιο κάτω, από τη Μάνη κι ο Βρεττάκος ήταν  κι αυτός Μανιάτης, Γυθιάτης. Κι εγώ δεν πιστεύω πως ήτανε συνειδητά προδότης, αλλά πως ήταν πολύ φιλόδοξος, πολύ εγωιστής και πολύ εύπιστος. Όπως ο ίδιος το είπε, λίγο  πριν πεθάνει, τον πήρανε στο λαιμό τους οι Άγγλοι. Στην αρχή ήταν οργανωμένος στο ΕΑΜ, ήταν μάλιστα στη Νομαρχιακή Λακωνίας, αλλά οι Άγγλοι σύνδεσμοι, που αφορμή γύρευαν να δημιουργήσουν διχόνοιες ανάμεσα στους Έλληνες, εκμεταλλεύτηκαν τη μωροφιλοδοξία του. Τον παρακίνησαν να φύγει από το ΕΑΜ, να κάνει δικό του αντάρτικο και του έδωσαν ένα σωρό υποσχέσεις πως θα τον υποστήριζαν με άφθονο οπλισμό, φτάνει να πολεμούσε τον ΕΛΑΣ. Φυσικά η βοήθειά τους σταμάτησε στο να παρακινήσουν Έλληνες αξιωματικούς από την Αθήνα και την Πάτρα να έρθουν και να τον στελεχώσουν. Από πολεμοφόδια δεν του έδωσαν ούτε μία σφαίρα, όχι γιατί δεν ήθελαν, αλλά γιατί οι ανάγκες του συμμαχικού αγώνα επιβάλανε, θέλοντας και μη, να ενισχύουν τον ΕΛΑΣ, που ήταν η μόνη αξιόμαχη δύναμη στην περιοχή και είχε αναγνωριστεί από το Συμμαχικό Στρατηγείο της Μέσης Ανατολής ως «συμμαχικός στρατός». Έτσι, καθώς οι Άγγλοι δεν τήρησαν καμιά υπόσχεσή τους, ο Βρεττάκος βρέθηκε στα δυο στενά και εξ ανάγκης, για να επιβιώσει, δε βαρούσε τους Γερμανούς, παρά μόνο τον ΕΛΑΣ. Αυτά που μας είπε ο φίλος από δω, πως τα έκανε πλακάκια μαζί τους, έχουν μεγάλη δόση αλήθειας. Να σκεφτείτε πως μπήκε μια νύχτα με πενήντα αντάρτες του στην Καλαμάτα, πέρασε μπροστά από ένα σωρό σκοπιές των Γερμανών και αυτοί δεν τον ενοχλήσανε. Και μιαν άλλη φορά, στη Βυτίνα, με το τμήμα του συναπαντήθηκε με έναν γερμανικό λόχο και όχι μόνο δεν πολεμήσανε αλλά χαιρετήθηκαν με τον Γερμανό λοχαγό και ανταλλάξανε τα πιστόλια τους».

«Έτσι είναι όπως τα λες πατριώτη. Προδότης δεν ήταν αλλά πολύ φιλόδοξος και πολύ σκληρός. Αυτός έδωσε διαταγή και σκοτώσανε τον Κώστα τον Γιαννακούρα, τον αδερφό του Πέρδικα, αν τον έχεις ακουστά. Εγώ τότε ήμουνα μικρό παιδί, αλλά άκουγα τι λέγανε οι μεγάλοι. Τον είχα δει κιόλας από κοντά, όταν το καλοκαίρι του ’43 ήρθανε και εγκαταστήσανε εδώ το στρατηγείο τους. Πιο πολλοί ήταν οι αξιωματικοί παρά οι απλοί αντάρτες. Επιτάξανε αυτό το σπίτι και στους  νοικοκυραίους αφήσανε μονάχα το υπόγειο. Οι καημένοι τι να κάνουν; Στριμώχτηκαν όπως μπορούσαν, τέσσερις άντρες, κι έξι γυναίκες ήτανε, είχανε και πέντε παιδιά, στα τρία δωμάτια του υπογείου, που παλιά τα είχανε για αποθήκες.

»Όταν αγρίεψαν τα πράματα, αρχές του ’44 και οι ελασίτες τους χτύπησαν στη Πετρίνα, όπου πάθανε μεγάλη νίλα, όσοι γλίτωσαν γύρισαν πολύ αγριεμένοι. Να πιούνε αίμα θέλανε. Λέγανε πως προδόθηκαν οι κινήσεις τους από δω μέσα. Πιάσανε πέντ’ έξι χωριανούς, που ήταν ύποπτοι πως είχαν πάρε δώσε με τους εαμίτες, πιάσανε και τον γέρο Τζίμη και τους γαμπρούς του, τους φυλακίσανε στο ίδιο τους το σπίτι και αφού τους ανακρίνανε και τους βασανίσανε για να ομολογήσουν  και τελικά τους πέρασαν από στρατοδικείο. Στρατοδίκης ήταν ο ίδιος ο Βρεττάκος και βασιλικός επίτροπος, εισαγγελέας να πούμε, ήταν ένας ξενομερίτης, απόστρατος αξιωματικός. Αυτός έσταζε φαρμάκι. Ζήτησε και πέτυχε να δικαστούν όλοι σε θάνατο. Τους εκτελέσανε στη μάντρα του κήπου.

»Είχε και συνέχεια το φονικό, γιατί δε σταμάτησαν εκεί. Στα μέρη μας ξέρετε ο εμφύλιος πόλεμος άρχισε μέσα στην Κατοχή. Οι ελασίτες τούς κάνανε επίθεση, αλλά ήταν μικρή η ομάδα τους και αποκρούστηκαν. Αυτοί τότε, για να έχουν ορατότητα μην τυχόν και ξαναγίνει επίθεση, κόψανε όλα τα δέντρα του κήπου, δεν αφήσανε βλαστάρι. Ύστερα έγινε το μεγάλο κακό. Πήγαν να χτυπήσουν τους ελασίτες κοντά στο μοναστήρι της Τίμιοβας, αλλά εκεί την πάθανε. Ούτε οι μισοί δε γύρισαν. Αφού κι ο ίδιος ο Βρεττάκος όπως μάθαμε τραυματίστηκε και πιάστηκε αιχμάλωτος. Αυτοί που γύρισαν ήταν αφηνιασμένοι. Είδανε δύο από τα παιδιά των Αμερικάνων, που είχαν ξετρυπώσει από το υπόγειο να παίζουνε στην αυλή και τα δείρανε άσχημα. Οι χαροκαμένες γυναίκες άρχισαν να τους βρίζουν και να τους καταριούνται. Τότε εκείνος ο απόστρατος, ο ξενομερίτης, που δεν το είχε κουνήσει από το χωριό, έδωσε διαταγή και τις εσκοτώσανε όλες, ακόμα και τα μικρά παιδιά. Ρουθούνι δεν άφησαν. Ακούγαμε τις φωνές των παιδιών και σηκωνόταν η τρίχα μας.

»Τι να σας πω, γίνανε πράγματα, που ούτε οι Γερμανοί δεν κάνανε. Γιατί μη νομίσεις πως όταν νίκησαν οι ελασίτες κάνανε λιγότερα. Η μπάλα πήρε όχι μόνο όσους αντάρτες του Βρεττάκου πιάσανε –όσοι  γλίτωσαν πήγανε στην Τρίπολη, στα Τάγματα Ασφαλείας– αλλά  και κάποιους χωριανούς, που είχαν συνεργαστεί μαζί τους. Μόνο που οι ελασίτες δεν πείραξαν γυναίκες και παιδιά, η αλήθεια να λέγεται. Ούτε τους τραυματίες πείραξαν, αλλά έναν παπά, που είχε το ψευδώνυμο Παπαφλέσσας και καυχιόταν πως είχε φάει δεκαεφτά κομμουνιστές με το αυτόματό του, αυτόν τον λυντσάρανε, κομμάτια τον κάνανε.

»Από τότε λοιπόν το σπίτι στοίχειωσε. Όχι μόνο δεν ξαναφύτρωσε τίποτα γύρω του, αλλά πολλές νύχτες σαν και την αποψινή, ακούμε φωνές παιδιών που κλαίνε στα υπόγειά του, μέσα από τις γρίλιες των παντζουριών βλέπουμε να αναβοσβήνουν φώτα και ακούμε περίεργους κρότους, πόρτες να χτυπάνε ή ποδοβολητά. Κάποιοι χωριανοί έχουν δει τις νύχτες να τριγυρνάνε σκιές γύρω από το σπίτι».

Σαν επικύρωση των λεγομένων του καφετζή, έφεξε απ’ έξω εκτυφλωτικά η λάμψη μιας αστραπής και αμέσως μας ξεκούφανε μια τρομερή βροντή. Πέρασε κάμποση ώρα χωρίς να μιλάμε. Ύστερα ο ορθολογιστής Γιάννης ξανάρχισε:

«Πολύ εντυπωσιακά όλα αυτά που μας είπες. Για τους αλληλοσκοτωμούς τι να πω. Πολλά πέρασε αυτός ο τόπος. Δεν υπάρχει πιο άγριο πράμα από την εμφύλια αλληλοσφαγή και καιρός είναι να κλείσουμε οριστικά αυτό το κεφάλαιο, αλλά για όσα είπες για το στοιχειωμένο σπίτι, έχω αντιρρήσεις. Πολλοί άνθρωποι αναφέρουν φυσικές αλλαγές μέσα σε στοιχειωμένα σπίτια, ιδιαίτερα μια αίσθηση παρουσίας που συνοδεύεται από μείωση της θερμοκρασίας και ανεξήγητους ήχους. Δεν φαντάζονται υπερφυσικά πράγματα. Τα περισσότερα από αυτά τα φαινόμενα συμβαίνουν μέσα σε παλιά κτίρια, που συνήθως μπάζουν, έχουν δηλαδή ρεύματα αέρα. Επιστήμονες που έχουν ερευνήσει τα στοιχειωμένα σπίτια εξηγούν την αλλαγή της θερμοκρασίας βρίσκοντας τις πηγές των ρευμάτων, όπως άδειους χώρους πίσω από τοίχους και εξηγούν τους ήχους που ακούγονται από διαστολές ξύλων λόγω υγρασίας ή μετάλλων λόγω αλλαγής της θερμοκρασίας».

(συνεχίζεται)

110 Σχόλια to “Νύχτα αγρύπνιας (διήγημα του Δημ. Σαραντάκου) – 3”

  1. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Καλημέρα.
    (προβλέπεται σφαγή στα σχόλια).

  2. Νέο Kid said

    Τι να κλάσουν τα καημένα τα πόλτεργκαιστ και τα βρυκολακάκια μπρος στο μίσος και το σφαξίδι των ζωντανών! …

  3. Παναγιώτης Κ. said

    Υπάρχει και στη Θεσσαλονίκη στην οδό Εθνικής Αντιστάσεως δεξιά καθώς κατεβαίνουμε προς Ντεπό, εκεί κοντά, ένα ακατοίκητο σπίτι. Άκουσα Θεσσαλονικείς να το λένε «στοιχειωμένο».
    Με το παράδειγμα αυτό θέλω να πω ότι δεν υπάρχει περίπτωση να βρεθείς σε έναν τόπο και να μην έχει μια αντίστοιχη ιστορία.
    Πιθανολογώ ότι αυτές οι προλήψεις εγκαθίστανται στο μυαλό των ανθρώπων από την παιδική τους και είναι το αποτέλεσμα του εκφοβισμού των μαμάδων προς τα παιδιά τους για να μη πηγαίνουν σε ακατοίκητα μέρη επομένως άγνωστα και ίσως, επικίνδυνα.

  4. atheofobos said

    Η πίστη ότι υπάρχουν φαντάσματα οφείλεται στο ότι οι διάφορες θρησκείες μιλάνε για την μετά θάνατο ζωή. Η πραγματικότητα αυτή οδηγεί το 52,3% των Αμερικανών να πιστεύουν ότι υπάρχουν φαντάσματα που στοιχειώνουν σπίτια και άλλα μέρη!
    Όσοι δεν πιστεύουν σε αυτά γνωρίζουν πως αυτή δεν υπάρχει και έτσι δεν μπορούν να υπάρχουν και φαντάσματα.
    https://www.iefimerida.gr/news/369038/den-fantazeste-poioi-einai-oi-megalyteroi-fovoi-ton-amerikanon-lista

  5. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    3 Ναι, και στο Φάληρο υπάρχει στοιχειωμένο σπίτι.

  6. Πόλεμος χωρίς πλιάτσικο δεν έχει νόημα, αν είχαν όπλα και οι χούλιγκαν των ομάδων θα πολεμάγανε για «ιδεολογίες»

  7. “τυλιχταρούδι”, «μεσημερίτης»: ωραίες ελληνικές λέξεις!

  8. Κι εγώ ελπίζω να μιλήσουμε για στοιχειωμένα σπίτια αλλά καλού-κακού θα βάλω κι ένα φιτίλι μιας και το βρήκα: http://www.katiousa.gr/istoria/gegonota/3-oktovri-1943-to-triplo-stygero-egklima-tou-ellinikou-stratou-sto-vangou-megalopolis/

  9. spyridos said

    3.
    το στοιχειωμένο σπίτι συνήθως είναι αυτό που αρνούνται να το δώσουν στον εργολάβο αντιπαροχή.
    Μόλις το δώσουν ξεστοιχειώνει.
    Θυμάμαι ένα στην παραλία της Θεσσαλονίκης (κι αυτό «στοιχειωμένο») που έκανε γυρίσματα ο Αγγελόπουλος στην «Αιωνιότητα και μια μέρα».

  10. dryhammer said

    Μια και περί φαντασμάτων και στοιχειών ο λόγος, έχω φάει τον κόσμο να βρω μια εικόνα του αγαπημένου μου φαντάσματος: Του θείου του Γκούφη, του Στριγγλίνου. Μόνο μια αναφορά σε τίτλο Μικιμάους βρήκα. Τον θυμάμαι να βάζει το κεφάλι του στο πλυντήριο για να ασπρίσει που λερώθηκε…

  11. Να πω όμως ότι στο ελληνικό καλοκαίρι προσιδιάζει το φάντασμα του μεσημεριού, αντίθετα με τον βορρά που ευνοεί τα μεσάνυχτα.

  12. Νέο Kid said

    Έχω ακούσει ότι και τα καράβια , τουλάχιστον τα πολυταξιδεμένα, έχουν τα οικόσιτα στοιχειά τους… Ας μας πει ο dry που είναι έμπειρος γεμιτζής!

  13. Γς said

    Και ξαφνικά εμφανίστηκαν κάτι Ινδονησιακά αντικορωνοϊκά φαντάσματα

    https://www.news247.gr/viral/indonisia-fantasmata-tromokratoyn-toys-polites-oste-na-menoyn-spiti.7622704.html

  14. dryhammer said

    12. Για καράβια δεν ξέρω, σε βαπόρια έκαμα (λίγο).

  15. Νέο Kid said

    14. Το βαπόρι δεν είναι καράβι;

  16. Χρήστος Δ. Τσατσαρώνης said

    Καλημέρα. Νομίζω το έχω ξαναγράψει εδώ, με τους «μεσημεριάτες» μας έσκιαζε η γιαγιά μου (στη νότια Λακωνία) για να ξαπλώνουμε τα μεσημέρια του καλοκαιριού αντί να γυρνοβολάμε. Ήταν ηλικωμένοι άνδρες με ξεβαμμένα από τον ήλιο ρούχα και μια πελώρια μαύρη ομπρέλα βροχής που είχει γίνει γκρίζα από το έντονο φως και άρπαζαν περιπλανώμενα παιδιά. Προσωπικά ξάπλωνα κοντά της, αλλά δεν κοιμόμουν παρά ξεφύλλιζα περιοδικά (Μπλεκ, Τρουένο, Αγόρι, Μάχη, Τανκς, Μικρό Ήρωα, Μικρό Σερίφη, Κλασσικά Εικονογραφημένα κ.λ.π.). Η γιαγιά φώναζε γιατι την ενοχλούσε ο ήχος από το φυλλομέτρημα…
    Αχ! ρε γιαγιά…

    Χρήστος Δ. Τσατσαρώνης
    http://www.badsadstories.blogspot.gr
    http://www.badsadstreetphotos.blogspot.gr

  17. Theo said

    Καλημέρα!

    Ένα «στοιχειωμένο» σπίτι, κατά Παπαδιαμάντη:

    Ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος τοῦ δρόμου, ἀριστερὰ εἰς τὸν ἀνερχόμενον, δίπλα εἰς τὸ σπίτι τοῦ γερο-Παγούρη, καὶ ἀντικρύζουσα μὲ τὸ τοῦ Χατζῆ Παντελῆ, ὑψοῦτο ἀτελείωτος οἰκοδομή, μὲ τέσσαρας τοίχους ὀρθοὺς μέχρι τοῦ πατώματος, μὲ τὰς ξυλώσεις χασκούσας ἕως τῆς ὀροφῆς, μὲ τὴν στέγην καταρρέουσαν, μὲ φαιοὺς καὶ φθειρομένους τοὺς τοίχους, τὴν ὁποίαν ἡ ἐγκατάλειψις, ὁ ἄνεμος καὶ ἡ βροχὴ εἶχον καταστήσει ἐρείπιον καὶ χάλασμα. Τὰ παιδία, ὅσα κατήρχοντο τὴν μεσημβρίαν ἀπὸ τὸ ἓν σχολεῖον καὶ ὅσα ἀνήρχοντο τὴν ἑσπέραν ἀπὸ τὸ ἄλλο, διὰ νὰ ἀφήσωσι τὰ βιβλία εἰς τὴν οἰκίαν, κλέψωσι τεμάχιον ἄρτου ἀπὸ τὸ ἑρμάριον καὶ τρέξωσιν ἀκράτητα διὰ νὰ παίξωσιν εἰς τὸν αἰγιαλόν, τῆς ἔρριπτον ἀφθόνους πέτρας, διὰ νὰ τὴν ἐκδικηθῶσι τὴν ἡμέραν δι᾽ ὅσον τρόμον τοὺς ἐπροξένει τὴν νύκτα, ὅταν ἐτύχαινε νὰ περάσωσιν. Οἱ παπάδες, ὅταν ἐπέστρεφαν τὴν παραμονὴν τῶν Φώτων ἐν σώματι ἀπὸ τὴν οἰκίαν τοῦ δημάρχου, μὲ τοὺς σταυροὺς καὶ τὰς φωτιστήρας των, ἁγιάζοντες οἰκίας, δρόμους καὶ μαγαζειά, καὶ διώκοντες τοὺς σκαλικαντζάρους, ἐλησμόνουν νὰ ρίψωσι μικρὰν σταγόνα ἁγιασμοῦ καὶ εἰς τὴν ἄτυχην ἐγκαταλελειμμένην οἰκίαν, τὴν ὁποίαν δὲν εἶχε χαρῆ ὁ οἰκοκύρης ὅστις τὴν ἔκτισε, καὶ ἥτις δὲν εἶχεν ἀξιωθῆ ν᾽ ἀπολαύσῃ τὴν οἰκοκυράν της. Τοιαύτη οἰκία ἑπόμενον ἦτο νὰ γίνῃ κατοικητήριον τῶν φαντασμάτων, ἄσυλον ἴσως τῶν βρυκολάκων, καὶ ἴσως ὁρμητήριον καὶ τόπος συγκεντρώσεως τῶν τυράννων τῆς ὥρας ταύτης, τῶν σκαλικαντζάρων.

  18. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    11 Οι Δροσουλίτες όμως είναι πρωινοί, değil mi?
    Κι άμα ο παρατηρητής έχει και τπτ κακές συνήθειες ό,τι νάναι βλέπει 🙂

  19. Γραψε βρε Εφη για τους Δοσουλίτες που έχουν και πιστοποίηση Π.Ο.Π. !!!!!!

  20. Ε, οι Δροσουλίτες είναι και φυσικό φαινόμενο (λέει). Το μεσημέρι όμως, με το καλοκαιρινό φως, χωρίς σκιές, έχει κάτι το μυστηριακό άμα θες να το δεις έτσι.

  21. Το έφαγα το ρο… Δροσουλίτες, όχι τυχάρπαστα φαντασματάκια !

  22. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    21 Όχι, οι Δοσουλίτες είναι εφοριακοί που έρχονται κάθε μήνα, δεν είναι φαντάσματα.

  23. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    «……Στην Κάθοδο των Εννιά, ο Πελοποννήσιος συγγραφέας, σεναριογράφος και ακαδημαϊκός Θανάσης Βαλτινός αφηγείται την πορεία μιας ομάδας εννέα ανταρτών από τα άγρια βουνά της Πελοποννήσου προς τη δυτική ακτή αμέσως μετά το τέλος του Εμφυλίου Πολέμου, την άνοιξη και το καλοκαίρι του 1949. Περικυκλωμένοι από τον τακτικό στρατό, σε έναν κλοιό που σφίγγει εκτός κι εντός, οι εννέα άντρες οδεύουν προς τη θάλασσα σε μία μάταιη απόπειρα σωτηρίας.

    Με αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο, και με χρήση μίας καταπληκτικής οικονομίας εκφραστικών μέσων, ο Θανάσης Βαλτινός πλάθει μία εξιστόρηση που ελάχιστα διαφέρει από ιστορική μαρτυρία. Όπως, μάλιστα, αναφέρει η Φραγκίσκη Αραμπατζόγλου (Ο Άλλος εν Διωγμώ – Η εικόνα του Εβραίου στη Λογοτεχνία, Ζητήματα Ιστορίας και Μυθοπλασίας, εκδ. Θεμέλιο), ο Βαλτινός παραδέχτηκε πως, πράγματι, πολλοί αναγνώστες αρχικά εξέλαβαν το βιβλίο ως ιστορική-αναφορική αφήγηση, και το διάβασαν ως πραγματική μαρτυρία.

    Η Κάθοδος των Εννιά, όμως, είναι κάτι διαφορετικό. Ακολουθώντας μεθόδους πραγματολογικής περιγραφής αλλά και μέσω της επανάληψης, της αντιπαράθεσης και της προβολής συγκεκριμένων μοτίβων (δίψα, θάλασσα, θάνατος), ο Θανάσης Βαλτινός υφαίνει μία διαχρονική ελεγεία για την ήττα και την οπισθοχώρηση, μία σκληρή πολεμική αφήγηση για τη βία και τον παραλογισμό της ανθρώπινης φύσης. Με φράσεις απογυμνωμένες και σύντομες, ο συγγραφέας μετατρέπει το τοπίο της γνώριμής του Πελοποννήσου σε άνυδρο κι εχθρικό πεδίο κολάσεως, σε έναν τόπο αφιλόξενο δίχως καταφύγια.

    Ο Θανάσης Βαλτινός έγραψε την Κάθοδο των Εννιά το 1959, στα 27 του χρόνια. Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό Εποχές τέσσερα χρόνια αργότερα. Σήμερα κυκλοφορεί από της εκδόσεις Εστίας – μόλις 64 σελίδες.

    Η αφήγηση της άσκοπης πορείας προς τη θάλασσα (ή προς το θάνατο) αποτελεί μαρτυρία για τον Εμφύλιο Πόλεμο ως σύγχρονο ιστορικό γεγονός αλλά, κυρίως, μαρτυρία για την ανθρώπινη κατάσταση:

    «Έπεσε η ψάθα του αγωγιάτη, εκείνος δεν έσκυψε να την πάρει. Κοίταζε σα δαρμένο ζο. Τον κοίταζε κι ο Γιωργουλέας.

    »Ζύγωσε ο Νικήτας, πίσω του ο Μπρατίτσας και μεις. Τον βάλαμε στη μέση. Ο αγωγιάτης άπλωσε το χέρι του κι ακούμπησε τον τράχηλο του μουλαριού. Να πιαστεί από κάτι δικό του».

    …….
    Υ.Γ.2: Συζητώντας για το βιβλίο με έναν καλό φίλο, έμαθα ότι το βιβλίο αποτέλεσε για χρόνια «Βίβλο» των Κομμουνιστών – σε κάποιες κηδείες, μάλιστα, σύντροφοι το πετούσαν στους τάφους τους αντί για λουλούδια.»

    http://www.tovima.gr/blogs/article/?aid=437443

    ……Καραγατσης, Σεφερης, Ελυτης, Βαλτινος,….

    Να τιμουμε και τους συντηρητικους λογοτεχνες

  24. sarant said

    22 🙂 🙂 🙂

    8 Α μπράβο!

  25. sarant said

    23 Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου

  26. leonicos said

    Και στην Αρτοτινα είχε φαντάσματα, ξωθειές, που σου έπαιρναντη μιλιά αν τους μιλούσες. Σχεδόν όλοι είχαν δει κάποιο, αλλά ήξεραν το κόλπο κι έτσι όλοι μιλούσαν μια χαρά. Επειδη πήγαινα από χωρι΄πο σε χωριο με τα πόδια, δεν είχα αυτοκίνητο, εκτός αν έφευγα πολύ πρωί με το λεωφορείο, αλλά από κει και πέρα ποδαράτος και τραγουδιστός, απαγορευμένο Θεοδωράκη, 1972-1973 γαρ, με είχαν προειδοποιήσει όλοι. Αλλά τα φαντάσματα δεν αρέσκονται σε κομμουνιστικα τργούδια και γι’ αυτό δεν βγαίνανε. Σίγουρο αυτό. Τα φαντάσματα είναι συτνηρητίκες του κερατά.
    Γι’ αυτό, αν σας τύχει κανένα στο δρόμο σας, αρχίστε το παντιέρα ρόσα, ή ρόζα (οι Συριζαίοι), ή το μαύρα κοράκια ή ελάς Ελάς ‘ελάς, Ελάς αντιλαλεί
    και τα φαντάσματα ούτε που θα σας ζυγώσουν.

    Εγκυημένο!

  27. leonicos said

    Απολαυστική γραφή όπως πάντα

  28. leonicos said

    Προχτές έλεγα ότι Δεν υπάρχει βιβλίο αλάνθαστο.

    Από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, έχει εκδοθεί η Ιλιάδα σε ‘μετάφραση’ του Μιχάλη Γκανά.

    Πρόκειται για ανασύνθεση του Τρωικού μύθου,ούτε καν για παράφραση, αλλά τέλος πάντων, μετάφραση το χαρακτηρίζουν.

    στη δευτερη σελίδα ενος βιβλίου που, όπως φαίνεται από την όψη του, πρέπει να ψάχτηκε πόντο πόντο,

    διαβάζουμε

    μα την πληρώσουν οι θνητοί, όπως συμβαίνει πάντα.

    μα αντι να

    Υποθέτω ότι ο Γκανάς θα τους βάλει να το ξανατυπώσουν

    Αφού το ελέγξει και για τα υπόλοιπα φυσικά, αν υπάρχουν. Δεν το είδα όλα ακόμα

  29. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Προσπαθώ να θυμηθώ τι στοιχειά ήταν εκείνα που περίμεναν, στο πανηγύρι τους Σωτήρος, στους Ωρεούς, να δουν στο τείχος του κάστρου οι πιτσιρικάδες. Πάντα κάτι έβλεπαν, σκιές από τα φώτα του πανηγυριού, πιθανότατα. Παλιά, εξιστόρηση του πατέρα μου που την είχα ξεχάσει, τη θυμάμαι κάθε φορά που αναφέρονται Δροσουλίτες.
    Δε χύθηκε και λίγο αίμα σ’ εκείνο το κάστρο, στρατηγικό σημείο από αρχαιοτάτων χρόνων. Αεροναυμαχίες έγιναν και στο Β’ΠΠ, οι πιτσιρικάδες της εποχής ανέβαιναν στα υψώματα και τις έβλεπαν, σαν θέαμα…

  30. leonicos said

    Το
    να την πληρώσουν οι θνητοί, όπως συμβαίνει πάντα.

    είναι βεβαίως εξω-ομηρική προσθήκη, ιδεολόγημα του μεταφραστή

    και το ‘άνομο κρεβάτι’ όταν ο Αγαμέμνονας μιλάει στον Χρύση για την κόρη του, είναι ασφαλώς αναχρονισμός

  31. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    23 Όπως γράφει και στο οπισθόφυλλο της έκδοσης που έχω, «κατ’ αρχήν πρέπει κανείς να πάρει εδώ μια βαθιά ανάσα, γιατί, όσο διαρκεί το διάβασμα αυτό είναι αδύνατον να γίνει».

  32. Νέο Kid said

    20. Δύτη, οι ήχοι, ή μάλλον οι «μή ήχοι» του μεσημεριού στα χωριά το καλοκαίρι, έχουν κάτι το απόκοσμο , μια «ησυχία» αναλογη της νυχτερινής . Τα τζιτζίκια είναι οι φύλακες του Άδη …

  33. dryhammer said

    15. Βαπόρια είναι τα μηχανοκίνητα, καράβια (παρά τα λεξικά) τα ιστιοφόρα, πλοία (και σκάφη) όλα μαζί. Τώρα θα μου πεις, ξύλινο μηχανοκίνητο είναι βαπόρι; Πριν 100-150 χρόνια ναι! τώρα είναι καΐκι.

  34. leonicos said

    Αρχίζει όμως μ’ ένα γοητευτικό τετράστιχο, με απηχήσεις από Σαββόλ πουλο και Πεντάτευχο

    Πιάσε το χέρι μου Θεά· ψυχή μου δώσε ρεύμα
    να γράψω μ’ έναν κεραυνό πάνω σε μαύρη πλάκα
    του Αχιλλέα τον θυμό και τ’ Αρχηγού το πείσμα
    μήπως και ταρακουνηθούν οι δύο πολεμάρχοι

    το κείμενο έχει ωραιότατη ροή, πραγματκό ποίημα, αλλά είναι ανασύνθεση και όχι μετάφραση. Απλώς ακολοθεί την ίδια σειρά επεισοδίων

  35. dryhammer said

    Για τις ιδιαίτερες κατηγορίες, παίρνεις μια βάρκα ας είναι και φουσκωτή, προσθέτεις μια κότα και γίνεται κότερο.

  36. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    25. Ευχαριστω για την διορθωση.

  37. Γς said

    Και μου’ λεγε η γιαγιά μου για κάποιο στοιχειωμένο εξωκλήσι. Κάποτε όταν ήταν πιτσιρίκι πήγαν με τις φίλες της να μπουκάρουν μέσα, αλλά το βάλανε στα πόδια όταν άκουσαν ένα «Ουυυυυυυ».

    Πολύ αργότερα κάποιοι ευφάνταστοι είπαν ότι πιθανόν το είχανε «στοιχειώσει» μερικοί χαρτοπαίχτες της περιοχής για λόγους ασφαλείας

  38. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    26 Εγκυημένο, Λεώνικε? Γκαστρωμένες είναι οι ξωθιές?

  39. William T. Riker said

    Μια ιστορία με φαντάσματα λέει κι ο πατέρας μου. Τη δεκαετία του 60 υπηρετούσε τη θητεία του σε ένα φυλάκιο στην Κρήτη, δε θυμάμαι τώρα σε ποιό. Υπήρχε η φήμη ότι ξημέρωμα Κυριακής (και μόνο) όποιος είχε σκοπιά σε ένα συγκεκριμένο σημείο μπορούσε μερικές φορές να δει έναν μαυροφορεμένο άντρα να κινείται αιωρούμενος για κάμποση ώρα. Δεν πίστευε σε φαντάσματα, αλλά είδε κι αυτός εν τέλει το απόκοσμο θέαμα και δεν μπορούσε να το εξηγήσει. Τελικά με τον ερχομό της άνοιξης ήρθε και η λύση στο μυστήριο. Δεν επρόκειτο παρά για τον παπά του απέναντι χωριού που πήγαινε το πρωί της Κυριακής στην εκκλησία καβάλα στο γαίδαρό του, αλλά η πυκνή ομίχλη έκρυβε το συμπαθές τετράποδο!

  40. Γς said

    Ε, ας βάλουμε και τους δροσουλίτες για όσους δεν τους ξέρουν

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%94%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%AF%CF%84%CE%B5%CF%82

  41. Theo said

    Και για τον βυζαντινό πύργο της Ουρανούπολης έλεγαν ότι κυκλοφορούσε ένα φάντασμα στον πάνω όροφο. Έτσι της είπαν οι χωρικοί της κυράς του πύργου όταν πήγε εκεί, της Joice NanKivell Loch, της συγγραφέα, που θεωρείται η σημαντικότερη Αυστραλέζα του 20ου αιώνα, πως ήταν από την οικογένεια του ξεπεσμένου Ρώσου ευγενή που κατοικούσε εκεί για λίγα χρόνια. Έλεγε πως το έβλεπαν κάποιοι επισκέπτες της, με τελευταία την έφηβη κόρη του Philip Sherrard (στη βιογραφία της Blue Ribbons Bitter Bread, the Story of Joice Loch, Australia’s Most Decorated Woman)

  42. kpitsonis said

    12 Υπάρχει και ο ευρωπαϊκός θρύλος του Ιπτάμενου Ολλανδού ,που ήταν ένα πλοίο φάντασμα , και έγινε ιδιαίτερα γνωστός από την εξαίσια όπερα του Richard Wagner .

    9

  43. ΚΩΣΤΑΣ said

    Νεράιδες, στην ορεινή νοτιοδυτική Θεσσαλία τις λένε και καλότυχες. Συχνάζουν κυρίως σε πηγές, τραγουδάνε και χορεύουν. Αν κάποιας της πάρεις το μαντήλι της, την κατακτάς, γίνεται σκλάβα σου και της κάνεις ό,τι θέλεις… 😜

    Αν σε φωνάξει η νεράιδα δεν πρέπει να απαντήσεις γιατί θα χάσεις τη μιλιά σου, εκτός και απαντήσεις μόνο με τη λέξη όρσε. Γι’ αυτό τα βράδια στα χωριά αυτά, αν κάποιος-α άκουγε να τον/την καλούν και δεν αναγνώριζε τη φωνή, απαντούσε όρσεεε!

  44. Costas X said

    Απολαυστική όπως πάντα η αφήγηση του Δημ. Σαραντάκου !

    Με τον «Μεσημερά» μας φόβιζε μια θεία στην εξοχή της Κέρκυρας, για να ησυχάζουμε τα μεσημέρια, ή για να μην πάθουμε καμιά ηλίαση τριγυρνώντας. Άλλα φαντάσματα που άκουσα από τους παλιούς στην Κέρκυρα ήταν ο «Μόρος», βαριά μαύρη σκιά στα υπόγεια «σαγράδα» των αρχοντικών, η «Νύφη» που πέθανε στο γάμο της, την είδαν μάλιστα η προγιαγιά μου και οι κόρες της, και το πιό γελοίο η «Αγελάδα», που γύριζε τις νύχτες σέρνοντας την αλυσίδα της στο Καμπιέλο, την παλιά συνοικία της πόλης. Για όλα αυτά βέβαια, το σκηνικό ήταν αρκούντως υποβλητικό, τα σκοτεινά στενά ανάμεσα στα παμπάλαια ψηλά σπίτια.

    Υ.Γ.1 Φυσικά δεν πιστεύω σε τίποτα μεταφυσικό ή υπερφυσικό !
    Υ.Γ.2. Θα τηρήσω σιγή ιχθύος (ή ασυρμάτου) σχετικά με τον εμφύλιο.

  45. sarant said

    34 Δεν το ξέρω αλλά μου αρέσει το απόσπασμα, θα το αναζητήσω

    43 Καλότυχες, ευφημισμός

  46. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Εχει ο Κορτάσαρ ένα μικρό και ωραίο «Παραδείγματα για το πώς να νιώσετε φόβο» αλλά δεν έχω πρόχειρους τους Κρονόπιο στη δουλειά και να με συμπαθάτε.

  47. Χαρούλα said

    #23 Αφώτιστε νομίζω ότι όσο κάνουν κάποιοι άλλοι τον διαχωρισμό στους καλλιτέχνες, άλλο τόσο και συ. Γιατί να τους βάλουμε ταμπελίτσα. Για το έργο τους, τους τιμούμε.

    #33,35 τι έμαθα! Αν και παρα-θαλασσινή, δεν τα είχα διευκρινήσει στο μυαλό μου! Ευχαριστώ Ξηροσφύρη!

  48. 46 Χτήνος https://dytistonniptiron.wordpress.com/2009/07/23/seksek/
    ΟΔΗΓΙΕΣ – ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΩΣ ΝΑ ΝΙΩΣΕΤΕ ΦΟΒΟ

    Σ’ένα χωριό της Σκοτίας πουλάνε βιβλία που έχουν μία σελίδα λευκή σκορπισμένη σε κάποιο βιβλίο του τόμου. Αν κάποιος αναγνώστης ανοίξει το βιβλίο σ’αυτή τη σελίδα, όταν το ρολόι χτυπήσει τρεις το απόγευμα, πεθαίνει.

    Στην πλατεία Κιρινάλ, στη Ρώμη, υπάρχει ένα σημείο, που γνώριζαν οι μυημένοι μέχρι τον 19ο αιώνα, απ’ όπου, στο φως της πανσέληνου, φαίνονταν πως κινούνταν ελαφρά τα αγάλματα των Διόσκουρων που παλεύουν με τα αφηνιασμένα τους άλογα.

    Στο Αμάλφι, εκεί που τελειώνει η παραλία, υπάρχει μία προβλήτα που εισχωρεί στη θάλασσα και στη νύχτα. Λίγο πιο πέρα απ’το τελευταίο φανάρι, ακούγεται το γάβγισμα ενός σκύλου.

    Ένας κύριος απλώνει την οδοντόπαστα στο βουρτσάκι του. Ξαφνικά, βλέπει, ξαπλωμένη ανάσκελα, μια μικροσκοπική μορφή γυναίκας, από κοράλλι ή ίσως από ψίχα βαμμένου ψωμιού.

  49. 48 Δεν είναι ολόκληρο. Θυμάμαι και ένα ακόμα με τον ασθενή που μετά την εξέταση, καθώς ο γιατρός του γράφει τη συνταγή, κοιτά κάτω από το γραφείο και βλέπει ότι ο γιατρός έχει ανεβασμένα τα παντελόνια μέχρι το γόνατο και φορά γυναικείες κάλτσες. Και αυτό το ωραίο:

    Είναι γνωστή η ιστορία του περιοδεύοντος εμπόρου που άρχισε να του πονάει ο αριστερός καρπός, ακριβώς κάτω από το λουράκι του ρολογιού. Βγάζοντας το ρολόι, ξεπήδησε το αίμα: η πληγή είχε τα ίχνη πολύ λεπτών δοντιών.

  50. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    48 Το είχες ανεβάσει βρε θηρίο? Μπράβο!

  51. Γς said

    Φαντάσματα
    και θυμήθηκα κι αυτό

  52. Χαρούλα said

    Και για να συνδέσω το σημερινό και με το προχτεσινό,
    Το νερό είναι στοιχειο και στοιχειο!

  53. Theo said

    Ένας Γεωργιανός πανεπιστημιακός, φιλόλογος και παλαιογράφος από το Σβανέτι, μια ορεινή περιοχή της Γεωργίας που θεωρείται καθυστερημένη και όπου μιλούν τη δική τους γλώσσα 10.000 νοματαίοι μόνο, όταν τον ρώτησαν αν πιστεύει ότι υπάρχουν κάποια φαντάσματα εκεί (δεν θυμάμαι τώρα το όνομά τους) απάντησε: «Όχι, αλλά αν σου εμφανιστεί ένα, μην του μιλήσεις, γιατί θα πάθεις το και το» 🙂

  54. ΚΩΣΤΑΣ said

    45β Ναι, Νικοκύρη, μάλλον ευφημισμός. Και σε άκρως θεσσαλική προφορά, καλότχες! 😉

  55. Theo said

    Αν και το imdb.com γράφει πως η γλώσσα του Dede ταινίας του 2017, είναι γεωργιανά, είναι η πρώτη (και μάλλον, η μόνη) που γυρίστηκε στα σβανέτικα (σωστά, Νικοκύρη; ). Τη βρήκα στο Δίκτυο με ελληνικούς υπότιτλους και την έδωσα στον Jost Gippert. Αυτός, αν και είχε μελετήσει τη γλώσσα, καθώς μελετά τις γλώσσες του Ανατολικού Καυκάσου από το 1984, κάποιες λέξεις τις είχε ξεχάσει και τον βοήθησαν οι ελληνικοί υπότιτλοι, όπως μου είπε.

  56. Theo said

    Ουπς! βάφτηκε γαλάζια όλη η παράγραφος 😦
    Ο λίκνος για την ταινία Dede, που εικονίζει τη σκληρότητα της πατριαρχικής σβανέτικης κοινωνίας, είναι: https://www.imdb.com/title/tt5638952/

  57. Νέο Kid said

    Τα φαντάσματα, τα πνεύματα και τα στοιχειά δεν θα εκλείψουν ποτέ ,γιατί είναι βαθιά ριζωμένα στο dna των ανθρώπων. Είναι η πιο αρχαία και πολύχρονη θρησκεία. Όλοι οι άνθρωποι μέχρι πριν 3-4 χιλιάδες χρόνια δεν πίστευαν ή πιο σωστά δεν είχαν καν συλλάβει την ιδέα κάποιου μοναδικού παντοδύναμου, πανάγαθου θεού.
    Η ιδέα του θεού είναι όψιμη ( στη χρονική κλίμακα της υπαρξης του) για το ανθρώπινο είδος.
    Η επαφή τους με το θείο ,το μεταφυσικό ήταν βασικά πνεύματα προγόνων , άντε και κανα στοιχείο της φύσης ,πιο πρόσφατα.

  58. sarant said

    55 Mωρέ μπράβο!

  59. Theo said

    Κι εδώ για τα σβανέτικα (Svan language).
    Η Βίκι δίνει άλλους αριθμούς φυσικών ομιλητών. Ο Γκίπερτ μου είχε πει για 10.000 περίπου.

  60. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  61. nikiplos said

    Καλημέρα κι από εδώ. Δεν θα κατέτασα τον Βαλτινό στους συντηρητικούς συγγραφείς. Κομμουνιστής δεν ήταν?

  62. spyridos said

    61
    Το ένα δεν αποκλείει το άλλο

    48
    έχεις εκεί (και στα σχόλια) υλικό για 2-3 Χάος και Φιορίλε μαζί

  63. loukretia50 said

    για το σχ. 48.
    Χχτήνος, θα βρεις κρυμμένο στο βυθό των σχολίων να σου γελάει ένα αγαπημένο φάντασμα…

  64. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    63

    Ναι…
    😦

  65. Παναγιώτης Κ. said

    @8.Εξ΄αφορμής του λινκ.

    Η αφαίρεση, δηλαδή η γενίκευση ναι μεν κάνει πιο εύληπτες τις καταστάσεις αλλά πολλές φορές μας απομακρύνει από την πραγματικότητα.

    Ερώτηση-παρατήρηση: Η πολιτική των Βρετανών ήταν ενιαία και χωρίς αντιφάσεις;
    Η στάση των Βρετανών ήταν σε κάθε περίπτωση κατά του ΕΑΜ;
    Η δική μου απάντηση είναι όχι.
    Στο ΣΜΑ υπήρχαν στρατιωτικοί προερχόμενοι από το Εργατικό Κόμμα οι οποίοι είχαν θετική διάθεση απέναντι στον ΕΛΑΣ.
    Ο Γουντχάουζ για παράδειγμα έχει και καλό λόγο για το ΕΑΜ καθώς προκύπτει από τα βιβλία του.

    Με ρώτησε κάποτε η κόρη μου να της απαντήσω σε κάποιο ζήτημα ιστορικο-πολιτικού χαρακτήρα.
    Άρχισα να της εξηγώ οπότε με διακόπτει και μου λέει: Πες μου ποιοι ήταν οι καλοί και ποιοι οι κακοί!
    Όταν έχεις έναν έφηβο μπροστά σου γίνεσαι συγκαταβατικός.
    Δυστυχώς όμως έχουμε και ώριμους ανθρώπους οι οποίοι συνεχίζουν να πορεύονται με τον…εφηβικό τρόπο. 🙂

  66. Κουτρούφι said

    Μεσημεριάτης και στη Σίφνο. Από το «Στον Ισκιο της καρυδιάς»» του Γρυπφάρη:

    «στα τροφαντά ξώσαρκα στήθια της
    παραπατάει ο μεσημεριάτης.»

    Ένα άλλο φόβητρο ήταν το «Πουλί». Το θέμα είναι ότι και το «Μεσημεριάτης» και το «Πουλί» ήταν (είναι) επίσης παρατσούκλια ανθρώπων και αυτό δημιουργούσε παρεξηγήσεις στα παιδάκια όταν τους βλέπανε. Μια φορά, ανέβαινε το «Πουλί» στον Αρτεμώνα (τρανός καϊκτσής στα μέσα του 20ου αιώνα. Σπίθας, το επίθετό του) και μόλις άκουσα τους μεγάλους να λένε «να, το Πουλί έρχεται» έτρεξα να κρυφτώ.

  67. Παναγιώτης Κ. said

    @34. Leo…καλά έκανες και μας ενημέρωσες.
    Δεν γνώριζα αυτή τη δουλειά του συνηπειρώτη μου του Γκανά.

  68. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    65 . «…Δυστυχώς όμως έχουμε και ώριμους ανθρώπους οι οποίοι συνεχίζουν να πορεύονται με τον…εφηβικό τρόπο. 🙂 …»

    Και μαλιστα αποφοιτους ΑΕΙ, υψηλης ευφυιας και χαμηλης συναισθηματικης νοημοσυνης, που ενω διαγουν ανετο βιο εντος του συστηματος, για να διατηρησουν το οικονομικο τους επιπεδο μετα το 2011, προβαινουν σε φοροαποφυγη ή/και φοροκλοπη με διαφορους τροπους, ενω παραλληλως διαμαρτυρονται λ.χ. για τις διαρκεις ελλειψεις σε προσωπικο, εξοπλισμο και αναλωσιμα σε δημοσια νοσοκομεια, προβληματα που αναδυθηκαν λογω της επιδημιας του κορονοϊου.

  69. nikiplos said

    65@ Είναι ατελέσφορο να κρίνουμε με τα αν και μήπως, αλλά σε πολύ κόσμο υπάρχει η διάχυτη αντίληψη πως οι Βρεττανοί δεν θα είχαν και πολλούς λόγους να είναι αρνητικοί απέναντι στο ΕΑΜ εξαρχής. Ούτε και θα ήταν αρνητικοί σε μια πιθανή συμμετοχή τους σε μια μεταπολεμική κυβέρνηση. Αρνητικοί ήταν εξαρχής στην παντοδυναμία του. Και η καχυποψία τους μεγάλωνε προϊόντος του χρόνου, καθόσον το ΕΑΜ βιάστηκε από νωρίς να διαλέξει στρατόπεδο. Μόλις ωρίμασαν αυτά τα δύο (η οικουμενικότητα του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και με τι βία μερικές φορές, και η ακραιφνής φιλοσοβιετική πίστη του), ήταν πλέον βέβαιο πως οι Άγγλοι θα ξεδόντιαζαν όλο αυτό το φιλορωσικό μέτωπο από τη ρίζα.

    Από την πλευρά του ΕΑΜ, βλέπω ότι υπήρξαν δύο βασικά στρατηγικά λάθη:
    α. Το γεγονός ότι διάλεξαν να ποντάρουν στο Ρωσικό Άλογο πολύ νωρίς, αγνοώντας το μέχρι τότε ιστορικό γίγνεσθαι και φυσικά αδιαφορώντας για τις συνέπειες μιας τέτοιας επιλογής.
    β. Πήραν πολύ σοβαρά το ρόλο του κεντρικού επαναστάτη και φορέα πολιτικής μιας κεντρικής κυβέρνησης, λογαριάζοντας ελάχιστα τη θέληση ή και τις διαθέσεις των τοπικών πληθυσμών. Αντίθετα επέβαλαν με τη δύναμη των όπλων εκεί την άποψή τους, μια άποψη που ερχόταν κατευθείαν από τη μαμά Ρωσία και που είχε περίσσευμα βολονταρισμού και που συνήθως έγραφε στα παλιά της τα παπούτσια τις ανάγκες, την πολιτική οργάνωση και τις θέσεις των τοπικών πληθυσμών, αλλά και των δικών τους αγωνιστών που εκπροσωπούσαν τον τοπικό αυτό πληθυσμό.

    Για τους Άγγλους δεν ήταν παιχνιδάκι η υπόθεση διάλυσής του. Μεταχειρίστηκαν όλη την υψηλή τεχνογνωσία του διαίρει και βασίλευε που είχαν από τις αποικίες, παράλληλα εκμεταλλευόμενοι με θαυμαστό τρόπο ντόπια χαρακτηριστικά όπως η κατά τόπους ανεπτυγμένη φιλοχρηματία, τα τοπικά καπετανάτα και ο συμμοριτισμός κατσαπλιάδων. Ο μεγαλύτερος κόπος φυσικά αφορούσε την ύπαιθρο, γιατί η Αθήνα στρατηγικά ήταν ένα μαντρί.

  70. ΚΑΒ said

    >>Το τρίτο τέλος φάντασμα ήταν “μεσημερίτης”, από κείνα δηλαδή που παρουσιάζονται ντάλα μεσημέρι, κατακαλόκαιρο,

    Ψαλμός 90,6 οὐ φοβηθήσῃ …ἀπὸ συμπτώματος καὶ δαιμονίου μεσημβρινοῦ.

    Ο Πολίτης εξηγεί: επειδή οι θνητοί διαταράζουν την ησυχία των δαιμόνων εκείνες τις ώρες, γι’ αυτό και προκαλούν την τιμωρία τους.

  71. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Μιας και είναι μόλις 3 ημερών η απώλεια του Κοροβέση, να θυμηθώ κάτι που είχε γράψει το 1994, μετά τον 50χρονο αποχαρακτηρισμό βρετανικών εγγράφων για τα Δεκεμβριανά: Πως οι Άγγλοι είχαν σκεφτεί, είχε υπάρξει τελοσπάντων εισήγηση για τη μεταφορά τουρκικών στρατευμάτων στην Αθήνα για να πολεμήσουν τον ΕΛΑΣ. Ξέρει κανείς τίποτα?

  72. Νέο Kid said

    71. Σιγά να μην έριχναν κι ατομική βόμβα στη Σπερχειάδα … ρε συ Χτηνος!
    Και οι Εγγλέζοι ήλεγχαν τους Τούρκους για να φέρουν ασκέρι στο Μωρηά;
    Κάτι παλιοϊνδοί μας ήφεραν…

  73. Παναγιώτης Κ. said

    @65. Νίκιπλε, ξαναδιάβασα το #65 μήπως μου ξέφυγε κανένα «αν» και κάποιο «μήπως».
    Ευτυχώς! Ούτε «αν» ούτε «μήπως» υπάρχει!
    Το «αν» το αποφεύγω…σαν ο διάολος το λιβάνι. 🙂

    Ιστορικός δεν είμαι οπότε δεν έχω άλλη επιλογή παρά να εμπιστεύομαι ιστορικούς.
    Οι ιστορικοί λοιπόν τους οποίους εμπιστεύομαι είναι κατηγορηματικοί. «Αν στην Ιστορία δεν υπάρχει». Αυτό είναι το δόγμα τους.

    Κατά τα άλλα, συμφωνώ με το σημείωμά σου διευκρινίζοντας:
    Εφόσον κατά πλειοψηφία η ηγεσία του ΕΑΜ εμπνεόταν από τον επαναστατικό τρόπο κατάληψης της κρατικής εξουσίας (είναι και αυτό μια άποψη) από εκεί και πέρα τα πράγματα ήταν μονόδρομος και ό,τι ακολούθησε, δεν ήταν…κεραυνός εν αιθρία.

    Επί τη ευκαιρία. Είναι πολύ δύσκολο να διαβάζεις την ιστορία της δεκαετίας του 1940 αποστασιοποιημένα. Ειδικώς όταν υπάρχουν πολιτικοί οι οποίοι την εργαλειοποιούν για τις πολιτικές ανάγκες τους σήμερα και φυσικά, επιδιώκουν να βάλουν και τους πολίτες στο δικό τους τριπ. Το χαρακτηριστικό αυτό είναι διαπαραταξιακό.

  74. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    72 Κιντ, αναφέρω αυτό που θυμάμαι πως σαφώς έγραψε ο Π.Κ. Δεν τους ήλεγχαν αλλά υποθέτω πως θα είχε να κάνει με κάποια ανταλλάγματα στο Αιγαίο (άμα ελέγξεις την Ελλάδα μετά την κάνεις ό,τι θες). Πάντως μου έμεινε επειδή ήταν πολύ χοντρό και σίγουρα ήταν την εποχή των 50χρονων του Δεκέμβρη. Άρα μάλλον ήταν το 1995 και πιθανότατα στην Ελευθεροτυπία.

  75. ΓΤ said

    0@ Δεν ξέρω γιατί, αλλά το «τυλιχταρούδι» μού θύμισε τα «τυλιχτά» γλυκά Καζινό στο Λουτράκι…

    28@ Εδώ το βρήκες στη δεύτερη σελίδα. Προ ημερών, στην ίδια κουβέντα, για μια επιμελήτρια που είχες χαρακτηρίσει «μεγάλη» (και είχαμε συμπληρώσει ότι μας παρακολουθεί η κόρη της από χωρίον Μαγνησίας, και δεν είναι τόσο «μεγάλη» όσο εκείνη νομίζει ότι είναι…), να πω ότι σε βιβλίο της συγκεκριμένης, που είχε την αποκλειστική φροντίδα του, διαβάζουμε, στην πρώτη κιόλας σελίδα, «συνομίλικος»…

    Επιστρέφω στο «Μεταίχμιο», και στην «Ιλιάδα» που αυτό εξέδωσε τον Νοέμβριο του 2019. Δεν εντοπίζουμε αυτό που λες. Αντίθετα, διαβάζουμε στον στχ. 8*, «μα την πληρώσαν οι θνητοί, όπως συμβαίνει πάντα». Δεν ξέρω εάν ξανατυπώθηκε (ασφαλώς όχι μετά από πίεση…), αν έχεις κάτι άλλο στα χέρια σου. Ξέρω ότι ο Παπαγεωργίου, o «Νώντας» στη γλώσσα του σιναφιού («Μεταίχμιο»), είναι σκληρός εργοδότης, και θα στεναχωριόμουν πολύ αν μάθαινα ότι κάποιος έχασε το ψωμί του μετά από αυτό που είδες. Οι ρυθμοί στις επιμέλειες-διορθώσεις είναι εξαντλητικοί, και εσωτερικά οι έμμισθοι και εξωτερικά, οι πιέσεις είναι αφόρητες κ.λπ… Όμως η «μεγάλη» επιμελήτρια, χρόνια σε θρονί, δεν μπορούσε να… απολύσει τον εαυτό της…

    Κάτι τελευταίο, εξομολογητικό: χωρίς καν να με ενδιαφέρει πού με έχεις, ανήκεις σε εκείνη την ομάδα ανθρώπων τους οποίους, χωρίς να έχω γνωρίσει, τους έχω στην καρδιά μου. Γι’ αυτό και σου έγραψα στον ενικό. Αν σε ενοχλεί, πες μου την άλλη φορά να τον γυρίσω τον διακόπτη 🙂

    * σελ. pdf 8, σελ. 11, στο http://flip.metaixmio.gr/apospasmata/OMHROY_ILIADA_TOY_MIXALH_GKANA/24/index.html

  76. Konstantinos said

    Στη Νάξο έχουν τις «καλές κιουραδες» που κυκλοφορούν βράδυ σε ρεματιες και πηγές. Εννοείται οτι δεν πρέπει να τους μιλήσεις αν τις συναντήσεις.

  77. Konstantinos said

  78. ΓΤ said

    76@

    Εύγε στη Νάξο με τις Καλές. Αρκετά πια με του Ουίνδσορ τις Εύθυμες 🙂

  79. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Επειδή νήμα χωρίς κορονοϊό δεν στέκει 🙂 , αφιερωμένο στον φίλο ΚΩΣΤΑ , ως συμβολή στον προβληματισμό για το σωτήριο εμβόλιο που περιμένει οσονούπω ο κοσμάκης με αγωνία..
    https://www.iefimerida.gr/kosmos/poy-koronoios-toylahiston-dodeka-12-gia-embolio

  80. ΣΠ said

    10
    Στριγγλίνος
    https://comicstrades.wordpress.com/2013/01/18/%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%B5%CF%83-%CE%B1%CF%80%CE%BF-%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CF%85-%CE%BC%CE%B1%CE%BF%CF%85%CF%83-%CF%84%CE%B5%CF%85%CF%87%CE%BF%CF%83-64-%CE%BF-%CE%BE/

  81. ΓΤ said

    75@

    σελ. pdf 8 —-> σελ. pdf 5

  82. Παναγιώτης Κ. said

    @71. Δεν ξέρω κάτι γιαυτό.Τώρα το πρωτοδιάβασα.
    Από τα σχετικά διαβάσματα μου έχω καταλάβει γενικώς τα εξής:
    Μπορεί ο τάδε πρεσβευτής να έκανε τη σχετική βολιδοσκόπηση και το έγραψε στην αναφορά του στο FO.
    Επίσης, οι απλοί άνθρωποι γνωρίζουμε τις διάφορες συμφωνίες χωρίς να έχουμε υπόψη όσα προηγήθηκαν πριν φτάσουν στο τραπέζι όπου μπαίνουν οι υπογραφές από τους υπουργούς των εξωτερικών ή από όποιους άλλους μεγάλους.
    Οι διάφορες κρούσεις για το όποιο επίδικο θέμα, ξεκινούν από χαμηλά, από το επίπεδο των πρεσβευτών ας πούμε. Δίνονται οι σχετικές αναφορές στις κεντρικές υπηρεσίες και αναλόγως με την κύρια γραμμή της κάθε χώρας, κρατάνε «ζεστό» το θέμα και το δουλεύουν πιο λεπτομερειακά ή το παγώνουν στην αντίθετη περίπτωση.
    Επί του συγκεκριμένου και πιο…συγκεκριμένα.
    9 Οκτωβρίου 1944 στη Μόσχα Στάλιν και Τσόρτσιλ συμφωνούν κάποια πράγματα και η Ελλάδα κατακυρώνεται στους Βρετανούς ( «συμφωνία των ποσοστών»). (Και αυτή η συμφωνία δεν ήταν…της στιγμής. Υπήρξε προηγούμενη διπλωματική δραστηριότητα συν βεβαίως και κάποιες ακόμη συμφωνίες π.χ Συμφωνία της Καζέρτας 26.09.44 μεταξύ Βρετανίας και Ελλάδας).
    Με αυτή λοιπόν την… αποσκευή ο Τσόρτσιλ έκανε αυτό που ήθελε για την Ελλάδα.
    Υπόψη ότι ο Β΄ΠΠ δεν είχε τελειώσει. Τα πράγματα δηλαδή ήταν ρευστά.
    Υπενθύμιση:
    Δεκεμβριανά: 03.12.44- 11.01.45.
    (διότι όταν τα γεγονότα είναι πυκνά ο χρόνος έχει πολύ μεγάλη σημασία στην ιστορική αποτίμηση)

  83. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Τώρα που τέλειωσε το πρώτο κύμα της εφημερίας, διάβασα με προσοχή όλες τις εκδοχές φαντασματοξωτικών (Ναξιώτικα, σιφναίικα, κερκυραϊκά, μωραϊτικα, θεσσαλικά κλπ.) Δεν το συζητώ, ΚΩΣΤΑ! Οι δικές σας είναι οι καλύτερες!
    «Συχνάζουν κυρίως σε πηγές, τραγουδάνε και χορεύουν .. την κατακτάς, γίνεται σκλάβα σου και την κάνεις ό,τι θέλεις..» και σίγουρα θα είναι όμορφες, όπως ήταν οι Λαρισαίες και Τρικαλινές συμφοιτήτριές μας 🙂
    [Κώστα, κατά ‘κεί θα πάμε το καλοκαίρι και θα αράξουμε δίπλα σε καμιά πηγή, καρτερώντας 🙂 ]

  84. Λοζετσινός said

    16,17,44
    Κοιμηθείτε γιατί θάρθει ο μεσημεράς και θα σας πάρει…
    Στη Λάρισα έτσι προσπαθούσαν να συνετίσουν τα μικρά παιδιά για να μπορέσουν οι μεγάλοι να ξεκουραστούν και να κοιμηθούν.
    Και πράγματι πέρναγε ο μεσημεράς (ήταν ηλικιωμένος και κρατούσε πάντα ομπρέλα -ανοιχτή όταν έβρεχε ή είχε πολύ ήλιο-).
    Ήταν όμως υπάλληλος των σιδηροδρόμων και έκανε έλεγχο των γραμμών. Περπατούσε στη μέση της σιδηροδρομικής γραμμής και με την ομπρέλα του χτυπούσε τις ράγες μια φορά δεξιά και μια αριστερά. Πιθανόν να ξεκινούσε από τον Βόλο.

  85. sarant said

    84 Μεσημεράς και στην Αίγινα, ακριβώς με την ίδια φράση μάς φοβέριζε η γιαγιά μου.

    Παρέμπ, έγινε ένα σχόλιο που το κράτησα μέχρι να γίνει τεστ για βαταλίαση:
    Αυτός ο ταγματασφαλίτης Βρεττάκος είχε σχέση με την οικογένεια του ποιητή Νικηφόρου Βρεττάκου; Πρέπει να διευκρινιστεί αυτό, γιατί και οι δύο ήταν Μανιάτες

  86. ΓΤ said

    85@

    Τα απαιτούμενα τεστ για βαταλίαση ξεπερνούν τα αντίστοιχα του κορονοϊού…

  87. Κιγκέρι said

    Η γιαγιά μου προσπαθούσε να μας φοβερίσει με τον Μαμούτο, αλλά δεν την άφηνε η μάνα μου.

    Διαβάζω όμως τόση ώρα για φαντάσματα κι άρχισε στ’ αυτιά ν’ ακούγεται
    η κουκουβάγια έξω που φώναζε Θανάση Βάγια..

    http://www.greek-language.gr/digitalResources/literature/tools/concordance/browse.html?cnd_id=3&text_id=243

  88. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας.

    Ἐμεῖς δὲν εἴχαμε μεσημερᾶ. Εἴχαμε τὴν Καπότα.

    Ἦταν ἡ κυρα-Μαρία τοῦ Μπουλαζέρη. Τὸ σπίτι της ἦταν στὴν ἄμμο τοῦ Μέριχα, ἐκεῖ ποὺ κολυμπούσαμε ὅλη ἡ πιτσιρικαρία.

    Κουκουλωνόταν μὲ μιὰ κουβέρτα κι ἔβγαινε, ἀργά τὸ μεσημέρι, τότε ποὺ εἴχαμε βγεῖ ἀπὸ τὴ θάλασσα καὶ χαλούσαμε τὸν κόσμο ἀπὸ τὶς φωνές.

    Κάποιος φώναζε «ἡ Καπότα»· κι ἐμεῖς ὅπου φύγει-φύγει.

    Παρόλο ποὺ ξέραμε πὼς ἦταν ἡ κυρα-Μαρία.

  89. ΚΩΣΤΑΣ said

    Γιώργο Κατσέα

    79 Και τι είναι 12 μήνες μπροστά στην αιωνιότητα;

    83 Φοβούμαι ότι από τότε που έφυγα εγώ, 😜 δεν θα βρεις παγὰν λαλέουσαν.

    Όμορφες ήταν – και παραμένουν – οι Λαρισαίες και Τρικαλινές, σε κάναμε γαμπρό Θεσσαλό ή μας τη σκαπουλάρισες; 😂

  90. dryhammer said

    80. Θερμά ευχαριστώ!

  91. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @89.
    α) Το ανέβασα για να σου/σας πώ ότι τα προσδοκώμενα οφέλη και οι ελπίδες για το εμβόλιο κατά του SARS-CoVi 2 δεν αφορούν στην παρούσα φάση της πανδημίας…
    β) Παρά λίγο! 🙂

  92. ασορτί και η Μετ τώρα έχει Ρουσάλκα !!!

  93. Aghapi D said

    Μαθήτριά μου έντεκα χρόνων τότε Η αδελφή της στα δεκαπέντε.
    Από το Κάτω Σούλι (ανατολική Αττική). Ήταν βέβαιες και οι δύο πως η γιαγιά τους ήταν νεράιδα και πως ο παππούς τής είχε κλεψει το ρούχο όταν μαζί με άλλες ξεφάντωναν (ποτέ δέν κατάλαβα αν χόρευαν, αν κολυμπούσαν ή και τα δύο) στην παραλία τού (τής;) Ραμνούντα.
    Ο πατέρας, αστρολόγος, έπασχε, είπε η μικρή, από δαιμονοληψία και γι’ αυτό κυρίως τον χώρισε η μάνα της, που τα έφτιαξε μετά με παντρεμένο διοικητή αστυνομικού τμήματος.
    Το κορίτσι αυτό διάβαζε πολύ όταν την έβαζε η μάνα της να μήν πηγαίνει σχολείο για να κάνει φασίνα. Ό,τι και να τής έδινα να διαβάσει ποτέ δέν συσχέτισε τα βιβλία με τη ζωή. Μέχρι που διάβασε το «Αγαπάει Γιάγκο αγαπάει» τής Φιλομήλας Βακάλη – Συρογιαννοπούλου. Συγκλονίστηκε επειδή στον «καθυστερημένο» ήρωα τού βιβλίου αναγνώρισε τον παππού της που είχε «παντρευτεί τη νεράιδα». Ίσως να έκανα κακό που τής έδωσα αυτό το βιβλίο, γιατί ήταν γι’ αυτήν η αρχή τής αμφισβήτησης και τής ρήξης που την τάραξαν.

  94. Μαρία said

    71
    Δεν νομίζω οτι αληθεύει. Αν ίσχυε κάτι τέτοιο, θα το ανέφερε ο Σφήκας. http://www.biblionet.gr/book/126151/%CE%A3%CF%86%CE%AE%CE%BA%CE%B1%CF%82,_%CE%98%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%83%CE%B7%CF%82_%CE%94./%CE%A4%CE%BF_

  95. 94 Δεν ξέρω, Μαρία. Επαναλαμβάνω αυτό του 74, πως το συγκράτησα τόσα χρόνια επειδή ήταν πολύ χοντρό. Και μαλερεζμάν δεν υπάρχει και πρόσβαση στο αρχείο της «Ε» πριν το 2001.

  96. Χαρούλα said

    ΣΠ (#80). Για άλλη μια φορά εντυπωσιασμένη!
    Θέλω καιρό τώρα να το γράψω, και δεν τολμούσα. Λειτουργείς κατά την γνώμη μου, ως αυθεντικός εκπαιδευτικός. Βρίσκεις αμέσως την πληροφορία. Λιγόλογη και τεκμηριωμένη. Κάνεις με στοιχεία τις διορθώσεις, με απόλυτη ευγένεια!
    Συγχαρητήρια.

  97. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    Ωραίο το διήγημα για «νύχτα καραντίνας»!

    Στα μέρη μας το φόβητρο γιατα παιδιά ήταν η «μούτα» ( νομίζω σημαίνει σιωπηλή).

  98. Παναγιώτης Κ. said

    Αίτημα βοηθείας
    Ενώ μου έβγαινε παράθυρο με εισερχόμενα ειδησεογραφικά μηνύματα και μπορούσα να τα διαβάζω τώρα το παράθυρο γράφει: Ο ιστότοπος αυτός ενημερώθηκε στο παρασκήνιο.
    Ακατάληπτο από μένα και επιπλέον…δεν μπορώ να διαβάσω τα μηνύματα.
    (Δεν εννοώ στο μέηλ).

  99. ΣΠ said

    96
    Σ’ ευχαριστώ, Χαρούλα, για τα καλά σου λόγια.

  100. nikiplos said

    98@ εικάζω ότι τρέχεις τον chrome ως browser, ο οποίος συνεχίζει να τρέχει στο παρασκήνιο. Πρέπει να τον κάνεις reset για να αρχίσει πάλι από την αρχή.
    δες κι εδώ:
    https://www.techster.gr/google-chrome-stop-running-background/

  101. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Άργησα σήμερα να μπω και είναι πολύ ωραία κι αυτή η συνέχεια. Περί φαντασμάτων (και παλιών μιασμάτων) με ωραία αφηγηματική γλώσσα.

    Ο μεσημεράς, ο κουσκουμπέκης, ο μπαμπούγερος και οι ανεράιδες τα παιδικά μας φόβητρα.

    Για τους Δροσουλίτες (αιωρούμενες σκιές «πολεμιστών»,κατά τα τέλη του Μάη, πάνω στα τείχη του Φραγκοκάστελου) , εκτός απ όσα γράφει η βικη, λένε κι ότι είναι είναι αντικατοπτρισμός καμηλιέρηδων ‘πο κάτω ΄πο τη Σαχάρα, όταν βολεύει ο καιρός τέλη της άνοιξης να συμβαίνει το φαινόμενο.
    Πριν από καμιά ΄κοσαριά χρόνια που βρεθήκαμε στα Σφακιά, μετά τη διάβαση της Σαμαριάς, μας έλεγε γελώντας ο σφακιανός ταβερνιάρης, με τη Γερμανίδα γυναίκα του, που μας νοικιάσανε και τα δωμάτια που μείναμε, δίπλα στο Φραγκοκάστελο, ότι έρχονται κάθε Μάη άνθρωποι απ΄όλες τις μπάντες γι΄αυτή την την ιστορία. » Ίντα θωρούνε κι ίντα δε θωρούνε, ο θιος κι η ψυχή ν τονε», κατέληξε. 🙂 Εμείς είμασταν εκτός εποχής έτσι κι αλλιώς αλλά τα παιδιά εντυπωσιαστήκανε βεβαίως με την εκδοχή των σκιών των καμηλιέρηδων.

    «Δροσουλίτες» Χριστόδουλος Χάλαρης/ Νίκος Γκάτσος
    Ερμηνεύουν ο Χρύσανθος και η Δήμητρα Γαλάνη

  102. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    ΚΩΣΤΑ
    Παγανιστικές δοξασίες της Θεσσαλικής επαρχίας Χρυσόστομου Τσαπραϊλη/εκδόσεις Αντίποδες
    https://sarantakos.wordpress.com/tag/%CF%87%CF%81%CF%85%CF%83%CF%8C%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CF%82-%CF%84%CF%83%CE%B1%CF%80%CF%81%CE%B1%CE%90%CE%BB%CE%B7%CF%82/
    Κι εδώ σε θεατρική αφήγηση

  103. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Χαϊνηδες/ Η Ανεράιδα

  104. ΓΤ said

    Ο Δονάλδος Τρούμπας διακόπτει τη χρηματοδότηση στον ΠΟΥ…

  105. dryhammer said

    104. Γι αυτό και τα διαλυτικά για τα οποία αναρωτιέται στο
    https://sarantakos.wordpress.com/2020/04/11/meze-422/#comment-646362

  106. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    1

    (αίσχος ρε πστ. Αποχωρώ από το ιστολόγιο. Αντί να σφαχτούνε προτίμησαν να πάνε βόλτα στην ψωροριβιέρα)

  107. dryhammer said

    106. …Δε σφάξανε…

  108. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Exactly, dear Dry. They didn’t slaughter.

  109. ΓιώργοςΜ said

    Πολύ βιαζόσαστε, ωρέ, τα σφάγια θα χαλάσουν μέχρι την Κυριακή!
    Ή θα φάτε κρέας, μεγαλοβδομάδα; Αμαρτωλοί, ε αμαρτωλοί!

  110. dryhammer said

    109. Μία μέρα να στραγγίξουν τα αίματα, και τρεις σίτεμα στο ψυγείο… ταμαμ!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: