Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Άουσβιτς, ένα ποίημα του Θάνου Γιαννούδη

Posted by sarant στο 20 Απριλίου, 2020


Τελειώνει σημερα αυτή η αλλόκοτη πασχαλινή περίοδος. Την αποχαιρετάμε με κάτι λογοτεχνικό, με μια ποιητική σύνθεση του Θανου Γιαννούδη που ολοκληρώθηκε τώρα, επομένως είναι επηρεασμένη από το κλίμα της πανδημίας (έστω κι αν είχε αρχίσει να γράφεται νωρίτερα).

Ο φίλος Θάνος Γιαννούδης είναι σημαντικός νεότατος ποιητής μας, που ξεχωριζει από το ότι γράφει σε παραδοσιακό στίχο, όπως και αρκετοί άλλοι -τα πέτρινα χρόνια της ισόμετρης ποίησης έχουν περάσει και δεν είναι πια δακτυλοδεικτούμενοι όσοι γράφουν έτσι.

Πέρυσι είχαμε παρουσιάσει στο ιστολόγιο την πρώτη ποιητική συλλογή του Γιαννούδη. Τώρα μου στέλνει την ποιητική του σύνθεση, που έχει κάτι το ιδιαίτερο στην τεχνική της αν και δεν θα το προσέξουν όλοι.

Το ιδιαίτερο είναι ότι η ποιητική σύνθεση είναι γραμμένη σε δακτυλικό ρυθμό, που είναι αρκετά σπάνιος. Δακτυλικός είναι ο ρυθμός στον οποίο ο στίχος παίρνει τόνο στην πρώτη συλλαβή του τρισύλλαβου μέτρου, δηλ. στην 1η, την 4η, την 7η, την 10η και την 13η (οι στίχοι του Γιαννούδη είναι πεντάμετρα). Η 1η συλλαβή μπορεί κάποτε να μένει ατόνιστη.

Τον δακτυλικό ρυθμό τον ξέρουμε από τους αρχαίους, αφού το δακτυλικό εξάμετρο (σε 17σύλλαβο στίχο) είναι το μέτρο της ομηρικής και γενικότερα της επικής ποίησης. Ο δάκτυλος είναι δύσκολος ρυθμός, διότι, όπως λέει ο Θρασύβουλος Σταύρου στη Νεοελληνική μετρική «το αδιάκοπο ξαναγύρισμα του τόνου σε κάθε τριάδα συλλαβών δίνει στον στίχο ένα βάδισμα τόσο χτυπητό και μονότονο που στο τέλος κουράζει».

Οπότε, το στοίχημα είναι να τηρηθεί ο μετρικός περιορισμός αλλά και να κυλάει ομαλά το ποίημα. Νομίζω πως ο Γιαννούδης το κερδίζει το στοίχημα αυτό.

 

Άουσβιτς

‘’…το φως σου,
χωρίς να καίει, τυφλώνει το λαό σου’’
– Κ. Καρυωτάκης

 

 ‘’ Καταραμένες κι οι φυλές του Ισραήλ,
να βολοδέρνουνε την πλάση με τα κάρα!
-κόσμε που έρχεσαι, ανάθεμα! Κατάρα!’’

 – Θ.Γ.

 Στο Νίκο Σαραντάκο, αλλά και στις κάθε λογής φυλακές μας…

 

α΄

Ρόζα, θυμάσαι τις μέρες που τ’ άκτιστο φως
δεν είχ’ ανάγκη να βγει τεχνητό προβολέα;
Πόσο μάς έμοιαζε τότες ο κόσμος απλός!
Πόσο γλυκιά μάς φαινόταν στη δύση η Πυλαία!

Λέγαν στον Όλυμπο αντίκρυ θεοί κατοικούν,
μα στους μοντέρνους καιρούς ποιος θα γράψει τα έπη;
Χρόνια χαμένος φωνάζω κι αυτοί δεν μ’ ακούν,
τρέμ’ η φλογίτσα, βαθιά την ψυχή μου που διέπει.

Γύρισε χώρες κι ηπείρους και σάπιους καιρούς,
ήλιε της άσπιλης δύσης, και μέτρα τα βάθη!
Μάταιο φως! Δεν θ’ αλλάξει των χρόνων ο ρους
τώρα που κάθε γωνίτσα τήν έχουμε μάθει!

Μοιάζ’ η ζωή μας μολύβι κι εγώ το χαρτί,
πόνους, καημούς στο κορμί μου να γράφει, να σβήνει.
Έρχομαι, φεύγω, χωρίς να γνωρίσω γιατί
κι είναι σελίδες κρυφές που δεν λεν οι Ραββίνοι.

Ένα πουλάκι θλιμμένης αυγής μουρμουρά,
μπαίνοντας μέσ’ απ’ τα κάγκελα, δίπλ’ απ’ τις σίτες:
‘’Άπαξ και φύγαν, ξανά δεν φυτρώνουν φτερά,
στέκουν οι Αγγέλοι του Τίποτα μόνο μεσίτες’’…

 

β΄

Έτσ’ είν’ ο κόσμος –τόν έμαθα πια σαν περνώ,
στάλα, κουκίδα, καθώς ο καιρός μέ πηγαίνει.
Κι όμως στα βράδια μου τ’ όνειρο τ’ αντικρυνό
φτιάχτηκαν –λέει- για το φως των ανθρώπων τα γένη.

Στις αναμνήσεις μου πάντοτ’ αγέρας φυσά
κι ένας ασβέστης που μοιάζει θαρρείς με βερνίκι.
Πώς σφαγιαστήκαν τα νιάτα μου αυτά τα χρυσά,
ποιοι μέ μολέψαν και σ’ άφησα, Θεσσαλονίκη!

Ρόζα, τις άγριες μέρες που φύγαν, εδώ
που η εργασία θα πουν λευτεριά φέρν’ αντάμα,
έπαψα πια την αγάπη μας να τραγουδώ
κι είμ’ ένα ακόμα μηδέν στων σφραγίδων την γκάμα.

Γέρνω σιμά στους μελλούμενους, όπως φωτιές
βγάζουν σπινθήρες και παίρνουν μπροστά τα πηνία.
Γίνε φωνή, της σιωπής μου σκοτάδι, και πες
πώς μού ρημάζ’ η ψυχή στην βουβή Πολωνία!

Χώρα που γίνηκες ζόφος δεν έφταιξες καν,
πρώτ’ είχες βγει να παλέψεις το τέρας της πλάσης.
Κι όμως, τα τανκς των καιρών μας εφίππους νικάν
-κι όσους βαδίζουν μ’ οράματα κι αντανακλάσεις…

 

γ΄

Ρόζα, γεννήθηκα Εβραίος! Διαλέγεις θαρρείς
ποια ‘ν’ η φυλή που για ‘κείνη μπορεί να πεθάνεις;
Θέλαμε να ‘μαστε, λέτε, στιγμάτων φορείς,
όργανα τάχα της κάθε του κόσμου πλεκτάνης;

Ρίξαν κατάρα σ’ εμάς να γυρνάμε τη γη,
μ’ όλο το βιός μας στην πλάτη, βορά για τα ‘’πρέπει’’.
Αίγυπτος, Πράγα, Βαϊμάρη –κι η μέσα κραυγή
σκόρπισε, σαν τα πουλιά στου χειμώνα τη σκέπη.

Φεύγουμε, μ’ όπλα τις μνήμες, προγόνων οστά
κι έναν Θεό –για τη χάρη του, Γη, ταπεινώσου-
Γένος μου, πάντα στου χάους την πύλη μπροστά,
πάντα σιμά σ’ όσους ζουν να ζητούν το χαμό σου!

Λόγια μού γνέφουν Λευί και γραφές Ωσηέ,
σαν απ’ τα βάθη αιώνων –μη στέργεις, κοιμήσου!
Χρόνια κρατήσαμ’ ορθή τη μορφή σου, Θεέ
-κι όμως, ακόμα να στείλεις το μονογενή σου.

Κάλπικο κίτρινο αστέρι μάς δίνεις, Δαυίδ,
τούτο που φώτιζε κάποτες την Οικουμένη.
Γόνοι, παιδιά που θα χτίσετε το Τελ Αβίβ,
μην μας ξεχάσετ’ –εσάς η φωνή μας προσμένει!

 

δ΄

Μπήκ’ ο Απρίλης σκληρός με πομπές και σπαθιά
κι άτυχες, μόνες ψυχές που διαφεύγουν λαθραία.
Είσαι του θέρους παιδί και γνωρίζεις βαθιά
πως θα ‘ν’ η άνοιξ’ αυτή των καιρών τελευταία!

Μα όταν τα χιόνια θα λιώσουν σ’ αυτά τα βουνά
κι όταν οι μέρες της Γης σταθερά θα μακραίνουν,
τότε θ’ ανθίσει κοντά σου η καρδιά μου ξανά.
Να μέ προσμένεις, θα γνέφω στην άκρη του τρένου!

Ρόζα, σ’ αγάπησα όπως στον κόσμο κανείς,
σαν το σπουργίτι που ψάχνει να βρει τη φωλιά του,
σαν την αυγούλα που στέργει να πρωτοφανείς!
Άφραστον θαύμα κι ελπίδα στη γη του Πιλάτου!

Τόσο η αγάπη το σύμπαν ακόμα κινεί
-ω, Μωυσή, πώς ανοίγεις γι’ αυτήν τα πελάγη!-
νεύει στη μοίρα μας, δείχνει μια ρότα κοινή,
ίριδες, χρώματα, κόντρα στο μαύρο φυλάγει!

Αχ, θα γυρίσω κι εσύ θα φαντάζεις παιδί,
δίπλα μου πάλι να μάθεις τα πρώτα σου λόγια
κι είν’ το πουλί που -γελώντας ξανά- κελαηδεί:
‘’δεν έχει ο κόσμος πατρίδες, μα αγάπη υδρόγεια!’’

ε΄

Βλέπω το μέλλον –ο θάνατος μόνο η αρχή
κι είν’ η ψυχή πεταλούδα που αχνά ξεμυτίζει.
Μαύροι καιροί, που το χρώμα σας δεν μάς αρκεί,
πού σταματά η φυλακή μας, η αλήθεια πού αρχίζει;

Ρόζα, απ’ το πάθος μας τίποτα δεν αφαιρώ,
βάζω τους πόνους του νου αγκαλιά με τα οφέλη.
Κι όμως, στα λόγια μου επάνω θα στήσουν χορό,
σαν σε τοτέμ -κι ο καθένας θα βλέπει ό,τι θέλει.

Ύμνους θα παίζουν που ακόμα δεν έχουν γραφτεί,
μ’ άγνωστα λάβαρα γύρω στη δίνη τ’ ανέμου.
Ήμουν το ίδιο που γίνονται τώρα κι αυτοί,
μελλοντικό μου Ισραήλ, προαιώνιε καημέ μου!

Θα ‘μαι νεκρός πολλαπλά, μα η ψυχή μου θα ζει
πίσω από κάθε γραμμή που ανατέλλω και δύω,
ξέροντας πως τους αιώνες περνάμε μαζί,
σαν δυο καρδιές σ’ έν’ αστέρι, σαν τ’ Άγιο βιβλίο,

σαν το χαμένο κορίτσι που γνέφει ψηλά
στης φυλακής μου τη μαύρην ορφάνια την τόση…
-έστω και κάποιος τον κόσμο μου ακόμα φυλά,
έστω και κάποιος απ’ τ’ Άουσβιτς έχει γλυτώσει!

 

 

 

101 Σχόλια to “Άουσβιτς, ένα ποίημα του Θάνου Γιαννούδη”

  1. Πέπε said

    Καλημέρα.

    Δάκτυλος είναι το μέτρο που παίρνει τόσο > τόνο

  2. Γς said

    Καλημέρα
    καλή βδομάδα κλπ

    ωρφαίο, μελωδικό, κυλάει όμορφα
    Δεν το πολυκατάλαβα σε πρώτυη ανάγνωση

    Αιουσβιτς και τέτοια και θυμήθηκα τον Αλβέρτο
    Και τη Σούλη.

    -Ελληνες δεν είμαστε για

    https://caktos.blogspot.com/2010/12/1992.html

  3. Δύσκολο έργο κι’ ίσως άξιο θαυμασμού
    μα λίγο υπερφίαλο μου μοιάζει
    τόσα πολλά που σαν πεζό μπορούν να πουν
    το διάβασμα σε στίχο με κουράζει

  4. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια και για τη διόρθωση!

  5. Theo said

    Χριστός ανέστη!

    Έχει μια φλέβα ποιητική ο Γιαννούδης, αλλά τα μεταξωτά βρακιά… (με το συμπάθιο). Ενώ είναι αρκετά ευκολότερο να γράφει κανείς σε ελέυθερο στίχο, για να γράψει κανείς ισόμετρη ποίηση θέλει μαστοριά και καλή γνώση των προγενέστερων ποιητών.
    Ενώ κάποιοι στίχοι ρέουν, κάποιοι άλλοι αγκομαχούν, καθώς ο ποιητής δεν καταφέρνει να κρατά παντού το μέτρο ενώ χρησιμοποιεί και ρίμες τραβηγμένες από τα μαλλιά (σαν το «έπη-διέπει»). Έτσι, δεν ρέει το ποίημα, κι εγώ σταμάτησα το διάβασμα στην τέταρτη στροφή.

  6. nikiplos said

    Καλημέρα σε όλους. Πολύ ωραίο ποίημα. Μου άρεσε. Μου άρεσε και το γεγονός ότι ο ποιητής χρησιμοποιεί σύγχρονες λέξεις «βερνίκια», «πηνία» όπως και ο Κώστας Τριπολίτης.

    Μακάρι να πάει καλά! και να συνεχίσει!

    Θεματολογικά, αναρωτιέται πως από τη Ρόζα πήγαν στον Αδόλφο. Μα ένα τσιγάρο δρόμος είναι, αλλά κομμάτι δύσκολο να το εξηγήσεις.

  7. ΓΤ said

    Έτσι αναπόταμα στο ρεύμα της ηλικίας τους, θα χαρώ πολύ να δω Γιαννούδη και Μνησιβιάδη να αφήνουν ανεξίτηλη σφραγίδα.

  8. Γς said

    6:

    > αναρωτιέται πως από τη Ρόζα πήγαν στον Αδόλφο

    από το Αουσβιτς

  9. Costas X said

    Καλημέρα !

    Ωραίο ποίημα, με νοήματα, εικόνες, μελωδία, ροή και προπάντων ρυθμό.

    Μόλις συνειδητοποίησα ότι ο δακτυλικός ρυθμός, στο μυαλό μου τουλάχιστον, είναι βαλς (3/4) ! Το συγκεκριμένο ποίημα άνετα μελοποιείται, και γίνεται ένα υπέροχο μινόρε βαλσάκι.

    (Μόνο για μουσικούς, διορθώστε με, είμαι ερασιτέχνης :+2/4 σε 1ο και 3ο στίχο, +1/4 σε 2ο και 4ο στίχο, + 1 μέτρο ακομπανιαμέντο σε κάθε στίχο).

  10. Πέπε said

    Σε πρώτη ανάγνωση ούτε κι εγώ το κατάλαβα. Να πω όμως για το μέτρο:

    Πράγματι, δεν είναι και τόσο συνηθισμένο σήμερα, γι’ αυτό και δίνει μια αίσθηση παλιοκαιρίσια. Τα πιο οικεία μέτρα σήμερα είναι μάλλον ο ίαμβος και ο τροχαίος, τα δισύλαβα (τατά τατά τατά… και τάτα τάτα τάτα…).

    Ρίχνω μια ματιά όμως στην παλιότερη ανάρτηση για τον Γιαννούδη και βλέπω ότι ψάχνει την παραδοσιακή μετρική και γενικότερα μορφή σε όλο της το εύρος: έχει κι ένα ποίημα σε ανάπαιστο, ενώ πέρα από το μέτρο έχει και σονέτα, παντούμ και τερτσίνες.

  11. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ετοιμαζόμουν να γράψω για το «έπη-διέπει», αλλά με πρόλαβε ο Theo. ☺
    Εντάξει, δεν είναι αριστούργημα, αλλά διακρίνεται η ποιητική φλέβα του δημιουργού. Παίζει ρόλο, βεβαίως, και η ηλικία του. Αν είναι νεαρός, τότε μπορούμε να αισιοδοξούμε για τη συνέχεια. Και παρά τις όποιες αστοχίες του, πρέπει να του αναγνωρίσουμε ότι δεν κρύβεται στη «σκοτεινιά» της νεωτερικής ποίησης, αλλά προσπαθεί να κρατήσει ανοικτό τον δίαυλο επικοινωνίας με τον αναγνώστη.

  12. Πέπε said

    @9 τέλος:

    Τα μουσικά μέτρα «κανονικά» είναι πάντοτε πλήρη. Αν γράφεις λ.χ. μια μελωδία σε 3/4, κάθε μέτρο θα έχει τρία τέταρτα, δε θα περισσεύουν πουθενά τέταρτα ούτε θα λείπουν. (Ακόμη και το λεγόμενο ελλιπές μέτρο, συμπληρώνεται στο τέλος και βγαίνει πλήρες.)

    Οι ποιητικοί πόδες πάλι, όχι. Το να είναι ο τελευταίος λειψός εξυπηρετεί και για τις ανάσες, αλλά και για το σπάσιμο της μονοτονίας.

    Επομένως, το Άουσβιτς θεωρητικά μπορεί να μελοποιηθεί σε καννικό μέτρο τριών τετάρτων, και τα έξτρα τέταρτα που αναφέρεις Κώστα να είναι παύσεις της φωνής (ο τραγουδιστής θέλει υποχρεωτικά χρόνο για ν’ ανασάνει, ενώ σε ποίημα την ανάσα τη λέμε λίγο μεταφορικά – την κυριολεκτική σου ανάσα την παίρνεις όποτε θέλεις) όπου ο ρυθμός θα συνεχίζεται κανονικά.

    Λέω «θεωρητικά» γιατί στην πράξη ποτέ δε γίνεται μελοποίηση τέτοια ώστε κάθε συλλαβή να αντιστοιχεί σε μία, την ίδια απ’ αρχής μέχρι τέλους, μουσική αξία. Πάντα κάποιες συλλαβές θα είναι όγδοα ή τέταρτα κ.ο.κ.

  13. sarant said

    6 Για να το γενικεύσω, κι εμένα μου αρέσει να βλέπω τέτοιες λέξεις σε ποίημα/στίχο

    7 αναπόταμα, καλό

    10 Μπράβο που το επισήμανες για τα μετρικά πειράματα του Γιαννούδη, διότι έπρεπε να το γράψω εγώ αλλά τεμπέλιασα.

  14. atheofobos said


    Έχοντας επισκεφτεί το Άουσβιτς το ποίημα με «άγγιξε» έντονα! Ήταν μια τραυματική εμπειρία που μου έχει μείνει έντονα χαραγμένη στην μνήμη.
    ΣΤ΄ ΑΟΥΣΒΙΤΣ-ΜΠΙΡΚΕΝΑΟΥ- Η ΑΠΟΚΟΡΎΦΩΣΗ ΤΗΣ ΦΡΙΚΗΣ
    http://atheofobos2.blogspot.com/2014/08/blog-post_9.html

  15. Πουλ-πουλ said

    10. Πέπε

    Τροχαίος. Είχα να ακούσω αυτή τη λέξη από μαθητής. Να λοιπόν ο λόγος να συχνάζεις στο ιστολόγιο του Σαραντάκου, ξανανιώνεις!

  16. ΓΤ said

    @13β

    Επειδή άλλοι τριαντάρηδες στριμάρουν, ενώ οι συγκεκριμένοι δύο απστριμάρουν 😉

  17. Costas X said

    12. » Αν γράφεις λ.χ. μια μελωδία σε 3/4, κάθε μέτρο θα έχει τρία τέταρτα […] τα έξτρα τέταρτα που αναφέρεις Κώστα να είναι παύσεις της φωνής»

    Αυτό ακριβώς εννούσα, αναφέρθηκα στη μουσική συνοδεία (ή συν-ωδεία(!) των στίχων. Η φωνή φυσικά θα κάνει παύσεις 2/4 και 1/4. Στο συγκεκριμένο ποίημα βλέπω ότι κατά κανόνα οι συλλαβές αντιστοιχούν σε 1/4 των 3/4.
    Μακάρι να είχα χρόνο και κέφι να γράψω μια μουσική, έστω ως παράδειγμα.

  18. nikiplos said

    12@ και 9@

    Αν μετρήσουμε συλλαβές τότε έχουμε ένας 13 ο πρώτος, 14 ο δεύτερος, 13 ο τρίτος και 14 ο τελευταίος σε κάθε στροφή.

    Κατά συλλαβή και αξία, δύσκολο να μελοποιηθεί σε 3/4, αλλά ευτυχώς κανείς δεν μελοποιει έτσι. Πρώτα και κύρια πρέπει να αναγνωστεί ένα ποίημα πολλές φορές χωρίς μελωδία, ώστε να εμπεδωθεί ο ρυθμός. Γρήγορα, αργά, πολύ αργά, πάρα πολύ αργά…

    Μετά η μελωδία θα πρέπει να μπει όχι για να καλύψει το ρυθμό, αλλά αντίθετα να τονίσει εκείνα που γράφει το ποίημα, τους στίχους, τα λόγια, τα συναισθήματά που δημιουργούν. Ας πούμε για παράδειγμα η 5η στροφή του α’ μέρους δεν μπορεί να είναι χαρούμενη μελωδία, ματζόρε η γενική της εικόνα. Μπορεί να έχει περάσματα από ματζόρε, αλλά πρέπει να απεικονιστεί μουσικά, η θλίψη, η γύμνια, η παραφωνία (με μουσικές διαφωνίες σε ελαττωμένες ή δευτέρες) της τρυφερότητας και του αμείλικτου τοπίου…

    Γενικώς η μελοποίηση στίχων δεν είναι εύκολη υπόθεση, εκτός αν θέλει κάποιος να κάνει αρπαχτή. Και τέτοιες έχουν κάνει όλοι οι μεγάλοι συνθέτες μας, κι έχουν κάψει κι αν έχουν κάψει όμορφους στίχους. Πχ το Ραντάρ του Τριπολίτη από τον Μίκη, που και άπατο πήγε και έκαψε πολύ όμορφους στίχους.

    Ένας μουσικός για να μελοποιήσει θα πρέπει πρώτα να διαβάσει πολλές μουσικές αράδες, αλλά και να ζήσει καταστάσεις.

  19. Costas X said

    18.

    «Κατά συλλαβή και αξία, δύσκολο να μελοποιηθεί σε 3/4, αλλά ευτυχώς κανείς δεν μελοποιει έτσι.» Διαφωνώ μόνο με αυτή τη φράση, ωστόσο συμφωνώ απόλυτα με όλα τα υπόλοιπα που γράφετε.

    Χωρίς να έχω καμία φιλοδοξία να γίνω συνθέτης, θα προσπαθήσω να γράψω μια απλή μελωδία σε 3/4 πανω στους στίχους, έτσι, ως πείραμα.

    Θα λείψω για λίγο, όπως λέει κι ο κ. Νικοκύρης !

  20. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Το ότι έχει ανήφορο μπροστά του, φαντάζομαι ότι το ξέρει και ο ίδιος.
    Το ότι είναι ποιητής, ικανός μάλιστα για αξιομνημόνευτη ποίηση, φαίνεται ολοκάθαρα.
    (Και βέβαια, ποιητής δεν είναι όποιος τυπώνει μιά ποιητική συλλογή..)

  21. sarant said

    19 Γιά να δούμε!

    14 Δεν ήξερα ότι υπήρχε ελληνική επιγραφή, αν και είναι εύλογο.

  22. Χρήστος Δ. Τσατσαρώνης said

    Καλημέρα, Χριστός Ανέστη!
    Πολύ ωραίο και το σημερινό και πολύ -πιστεύω- δυνατός στίχος το «πώς μού ρημάζ’ η ψυχή στην βουβή Πολωνία!».
    Ευχαριστούμε.

    Χρήστος Δ. Τσατσαρώνης
    http://www.badsadstories.blogspot.gr
    http://www.badsadstreetphotos.blogspot.gr

  23. Οταν δεν υπάρχει ρεφρέν η μελοποίηση θέλη γερό συνθέτη, δεν γίνεται με μια απλή μελωδία, όπως εδώ στο χιτ του φρτεινού Πάσχα (σικ),με ρεφρέν όμως !

    Ρωτησα τον Χαρδαλιά!!

  24. Πολύ σνομπ και αφυψηλού μου βγήκατε όλοι σήμερα! 🙂 Εμένα μ’ άρεσε το ποίημα. Κορνήλιε, λείπεις!

  25. LandS said

    Συμφωνώ με τον προλαλήσαντα στο 24

  26. gbaloglou said

    Ας σας βάλω και ένα σχετικό κουιζάκι: «δίπλα σου ο αδελφός σου θα μοχθήσει, ένας αδελφός που το πρόσωπο του ποτέ δεν αντίκρυσες» — στο Ισραήλ αναφέρεται, ποιος όμως το έγραψε;

  27. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Ρεπορτάζ σε δελτίο ειδήσεων από ένα σημείο όπου παλαιότερα υπήρχε συνήθως μεγάλη κίνηση οχημάτων: «(αυτές τις μέρες) έχουν διελεύσει πολύ λιγότερα αυτοκίνητα..»

  28. Avonidas said

    Καλημέρα.

    πώς μού ρημάζ’ η ψυχή στην βουβή Πολωνία!

    Τώρα, μας έκανες… 😦

  29. Νέο Kid said

    Κορωνιός,Παπαδιαμάντης,Άουσβιτς…
    Μες την τρελή χαρά και αισιοδοξία είμαστε τελευταία!
    Νικοκύρη, βάλε επειγόντως κανα αλέγκρο γιατί χανόμαστε!
    Και κανα κουίζ will do!

  30. Αγγελος said

    Το ποίημα κι εμένα μου άρεσε, και είναι ευχάριστο να διαβάζεις στίχους με μέτρο και ομοιοκαταληξία και όχι φράσεις αυθαίρετα κομμένες με 🙂
    Από μουσική δεν πολυνιώθω, αλλά τραγούδι με στίχους δακτυλικού ρυθμού ένα μου έρχεται στο νου — το αξέχαστο Delilah των εφηβικών μας πάρτι. Ε, βαλς δεν θα το έλεγα…

  31. Αγγελος said

    Χίλιες φορές έχω δώσει την ίδια συμβουλή, αλλά την πάτησα κι εγώ τώρα. Στο (30) ήθελα να πω «αυθαίρετα κομμένες με <CR><LF>» Αστείο που ίσως δεν θα πιάσουν όσοι πρωτοείδαν υπολογιστές στον αιώνα μας…

  32. Aghapi D said

    Δέν καταλαβαίνω πολλά από τα παραδοσιακά μέτρα – αν και λατρεύω την «παλαιά» ποίηση όταν διαβάζεται φωναχτά και με σεβασμό και στο μέτρο και στο νόημα ταυτόχρονα.
    Όμως ετούτα τα σημερινά ποιήματα μού άρεσαν πολύ – σε μένα την εν πολλοίς αδαή

  33. Pedis said

    Στο 1ο δίστιχο:

    Ρόζα, θυμάσαι τις μέρες που τ’ άκτιστο φως
    δεν είχ’ ανάγκη να βγει τεχνητό προβολέα;

    λείπει κάτι σαν [από/με/] μετά το «να βγει»;

  34. spiridione said

    Να βάλω και κάτι σχετικό μουσικό, το ορατόριο του Άουσβιτς του Πεντερέτσκι, που πέθανε πρόσφατα.

  35. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  36. Πέπε said

    @30:

    Από τον δάκτυλο προκύπτει ο ρυθμός του βαλς έτσι κι αλλιώς, χωρίς καν μελωδία. Πες μερικές φορές, λίγο αργά, ρυθμικά και χωρίς παύσεις, «δάκτυλος-δάκτυλος-δάκτυλος-δάκτυλος»: δεν είναι τσατσά, δεν είναι καρσιλαμάς, είναι βαλς!

    Βαλς με δακτυλικό στίχο (στην αρχή, όχι σ’ όλους τους στίχους) είναι το Πάμε σαν άλλοτε.

    Το βαλς μπορεί εξίσου να προκύψει κι από τους άλλους δύο τρισύλλαβους πόδες, ανάπαιστο και αμφίβραχυ, απλώς η αρχή του πρώτου ποδός του στίχου θα είναι στα μισά του πρώτου μουσικού μέτρου (το ελλιπές μέτρο που λέγαμε πριν). Έτσι, αναπαιστικό είναι το ρεφρέν από «Το πρωί με ξυπνάς με φιλιά» («το-πρω» ελλιπές μέτρο, και μετά «ίμεξυ – πνάςμεφι – λιά_ _» κλπ.), και αμφίβραχυ είναι το Μακριά από την πόλη από τα Μικροαστικά του Κηλαηδόνη-Νεγρεπόντη («μα-» ελλιπές μέτρο, και μετά «κρjάποτη – μπόλησε – μjάσυνοι – κία_»).

    Παρά ταύτα, συνήθως δε γίνεται έτσι η μελοποίηση. Από τα τρία παραδείγματα, το «Πάμε σαν άλλοτε» φτάνει αργότερα να δίνει σε αρκετές συλλαβές άνισες αξίες (συ κι εγώ – το «γω» είναι τρία τέταρτα μόνο του), το Πρωί με ξυπνάς έχει στο κουπλέ πολύ πιο σύνθετη αντιιστοιχία συλλαβών προς μουσικούς χρόνους, και του Κηλαηδόνη είναι σταθερό μεν αλλά φτιαγμένο επίτηδες τόσο απλό που να εγγίζει τα όρια της απλοϊκότητας.

    Πιστεύω ότι αν μαζέψει κανείς τα δέκα πιο αρχετυπικά βαλς (με τραγούδι βέβαια), σε όλα θα βρει κάποια σημεία που να ισχύει αυτή η αντιστοιχία αλλά σε κανένα να διατηρείται απ’ αρχής μέχρι τέλους.

  37. Πέπε said

    33
    να = για να.

    Δεν είχε ανάγκη -για να βγει- ταχνητό προβολέα. Δηλαδή, δεν είχε ανάγκη τεχνητό προβολέα για να βγει.

  38. Pedis said

    # 37 – Ααα, μάλιστα. Θάταν πολωμένο το άκτιστο φώς και με μπέρδεψε … 🙂

  39. leonicos said

    Ομολογώ ότι εχω μείνει με το στόμα ανοιχτό κι ένα κόμπο στο λαρύγγι

    Δεν πρόκειται να σχολιάσω ποιητικές λεπτομέρειες. Όλες οι ρίμες έχουν προβλήματα και όλα τα μέτρα παρεκκλίσεις. Το διέπει είναι δισύλλαβο εδώ.

    Αλλά μένα κατάπληκτος από την απόφαση αυτού του ανθρώπου να το γράψει. Να γράψει για κάτι που πονάει εμένα, να ου δείξει ότι πονάει κιαυτόν

    Όταν η ευγένεια μπαίνει μπροστά και η καλοσύνη το αποτέλεσμα είναι ΜΕΓΑΛΟΥΡΓΗΜΑ

  40. nikiplos said

    Έτσι πρόχειρα που έπαιξα λίγο κι εγώ μου βγήκε αυθόρμητα το 8/8 σαν μέτρο μιας μελωδίας. Πάντως θα είχε ενδιαφέρον να τα ακούσουμε… 🙂

  41. nikiplos said

    Εγώ στιχουργικά ταυτίστηκα με αυτό:

    Μπήκ’ ο Απρίλης σκληρός με πομπές και σπαθιά
    κι άτυχες, μόνες ψυχές που διαφεύγουν λαθραία.
    Είσαι του θέρους παιδί και γνωρίζεις βαθιά
    πως θα ‘ν’ η άνοιξ’ αυτή των καιρών τελευταία!

    Μα όταν τα χιόνια θα λιώσουν σ’ αυτά τα βουνά
    κι όταν οι μέρες της Γης σταθερά θα μακραίνουν,
    τότε θ’ ανθίσει κοντά σου η καρδιά μου ξανά.
    Να μέ προσμένεις, θα γνέφω στην άκρη του τρένου!

  42. Theo said

    @39:
    Και μένα με πονούν, Λεώνικε, το Άουσβιτς και το Ολοκαύτωμα.
    Αλλά διαισθάνομαι πως το ποίημα αυτό δεν βγήκε από την καρδιά του Θ.Γ., είναι αρκετά εγκεφαλικό και γι’ αυτό αγκομαχά (να με συγχωρείτε κι οι δυο σας).

  43. DioG said

    Πολύ ωραίο ποίημα, κάποιες στροφές μου άρεσαν ιδιαιτερα. Ο έμμετρος λόγος έχει μια ευκολία και μια δυσκολία ταυτόχρονα.

  44. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    39 Θα το εκτιμήσει ιδιαίτερα ο ΘΓ

    33 Κι εγώ κοντοστάθηκα στο σημείο αυτο, μετά το έπιασα.

    29 Ε, από αύριο

    28 Συμπάσχω….

  45. Costas X said

    12. -18. – 21. (συνέχεια από το δικό μου 19.)

    ‘Εγραψα πρόχειρα μια μελωδία κι ένα ακομπανιαμέντο πειραματικα επάνω στους δύο πρώτους στίχους, και το βαλς βγαίνει μια χαρά. Οι παύσεις της φωνής στο τελευταίο μέτρο του στίχου, που έλεγα, όχι μόνο δεν χρειάστηκαν, αλλά παρέτεινα και την τελευταία νότα, ίσως να έβαζα και κορώνα (που λέγαμε τις προάλλες!). Για την «ανάσα» μεταξύ στίχων που ειπώθηκε, πρόσθεσα δυο ολόκληρα μέτρα (σκέτη μουσική).
    Βάζω δύο λινκ, κι ελπίζω να δουλέψουν : Το ένα είναι η παρτιτούρα της φωνής, και το άλλο είναι μια πρόχειρη ηχογράφηση. Το ακορντεόν είναι η φωνή και η κιθάρα μπήκε για να δείξει το μέτρο (3/4).
    Επαναλαμβάνω ότι είμαι εντελώς ερασιτέχνης και ότι δεν είχα ποτέ καμιά φιλοδοξία !
    [audio src="http://www.geocities.ws/pipetabor/waltz_test/waltz_rec_test1.mp3" /]

  46. Μαρία said

    30
    Βαλσάκι τη χορεύαμε τη Ντιλάιλα.
    Εμένα μου ήρθε στο μυαλό το Άσ’ τη βαρκούλα να τρέχει της Μπελίντας https://www.youtube.com/watch?v=SmDVnXuCzi4

  47. Costas X said

    45.
    Tο λινκ για το mp3 δεν φαίνεται να δουλεύει άμεσα, μαρκάρετε το κομμάτι από http έως και .mp3, δεξί κλικ και «άνοιγμα δεσμού…» (open link…) ή copy – paste σε νέα καρτέλα.

  48. Μου άρεσε το ποίημα, αν και δεν με ξετρελαίνει πια η παραδοσιακή ομοιοκοτάληκτη ποίηση. Κατανοώ και θαυμάζω το αποτέλεσμα και του ρυθμού και της ομοιοκαταληξίας, ως τεχνική.
    45,47 Μπράβο σας Κώστα Χ! Εμένα μου άρεσε η μουσική σας προσπάθεια.

  49. Μαρία said

    45
    Άξιος.

  50. Costas X said

    45. – 47. Αν δεν δουλέψει κι αυτό, τα παρατάω γιατί πείνασα !
    http://www.geocities.ws/pipetabor/waltz_test/waltz_rec_test1.html

  51. ΣΠ said

    46
    Εγώ θυμήθηκα αυτό: Μια παλιά ιστορία

  52. voulagx said

    #45: Ωραίο! Μου θυμισε το «αντρα μου παει»

  53. Μαρία said

    51
    Το θυμήθηκες σαν βαλσάκι. Ο ρυθμός όμως είναι ανάπαιστος (βλ. Στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη) :άτονη-άτονη-τονισμένη, το αντίστροφο του δάκτυλου.

  54. Μαρία said

    53
    Το μέτρο γτκμ.

  55. ΣΠ said

    53
    Ε, ναι. Όπως το λέει ο Πέπε στο #36.

  56. Πέπε said

    45
    Μπράβο Κώστα! Πολύ ωραίο! Περιμένουμε (με υπομονή βέβαια – μη βιαστείς για χάρη μας) και τη συνέχεια.

    Πάντως, μιας και πιάσαμε να το θεωρητικολογούμε το πράγμα:

    Σίγουρα το βαλς βγαίνει πολύ ωραία. Αλλά όχι επειδή ο δάκτυλος είναι βαλς από μόνος του. Ο κώστας έγραψε μια μελωδία όπου, προς το παρόν, κάθε συλλαβή είναι μία νότα και κάθε νότα ένα τέταρτο. Θα μπορούσε να είναι και με χίλιους δυο άλλους τρόπους, και να βγαίνει σε οποιονδήποτε μουσικό ρυθμό – ακόμη και, πάλι, βαλς.

    παράδειγμα:

    (γράφω συλλαβές και σε παρένθεση πόσα τέταρτα κρατάει καθεμία. Κάθετος | = αλλαγή μέτρου. Αστερίσκος * = παύση, και σε παρένθεση πάλι η διάρκεια σε τέταρτα)

    Ρό- (3) | ζα (2) θυ- (1) | μά- (3) | σαι (2) τις (1) | μέ- (1) ρες (1) που (1) | τ’ ά- (1) κτι- (1) στο (1) | φως (3) | * (3) |
    δεν (3) | εί- (2) χεα- (1) | νά- (1) γκη (1) να (1) | βγει (3) | τε- (2) χνη- (1) | τό (1) προ- (1) βο- (1) | λέ- (1) α (1) * (1) | * (3) ||
    ή, εναλλακτικά:
    δεν (3) | εί- (2) χεα- (1) | νά- (3) | γκη (2) να (1) | βγει (1) τε- (1) χνη- (1) | τό (1) προ- (1) βο- (1) | λέ- (1) α (1) * (1) | * (3) ||

    Δεν ξέρω αν καταλαβαίνει κανείς τι θέλω να πω…

    Προφανώς δεν το βάζω ως εναλλακτική μουσική πρόταση, καλύτερη δήθεν από του Κώστα, αλλά ως παράδειγμα του ότι ο ποιητικός και ο μουσικός ρυθμός έχουν πολλούς τρόπους να ταιριάξουν μεταξύ τους.

  57. aerosol said

    #30
    Κι όμως η Delilah είναι πολύ χαρακτηριστικό βαλς.

  58. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πέπε, Δευτέρα του Πάσχα είναι, δεν κάνουμε εξ αποστάσεως εκπαίδευση. 😉

  59. nikiplos said

    45@ Costas X, πολύ καλό. Βέβαια εγώ δεν είπα ότι δεν βγαίνει βαλς.
    Πάντως το ζήτημα είναι πρώτα και κύρια να αναγνωρίσει κανείς τα συναισθήματά του από το στίχο.

  60. Εξαιρετικό, μπράβο!

  61. sarant said

    45-47 Μπράβο Κώστα!

    (Υπάρχει ακόμα το geocities; )

  62. leonicos said

    42
    είναι αρκετά εγκεφαλικό

    έμμετρα στιχάκια είναι υπάρχει έμμετρο μη εγκεφαλικό;

    για μενα μετράει η απόφαση να κάτσει να γράψει γι’ αυτό.

    Εγώ, που με πονάει, δεν έχω γράψει μια γραμμή

    κι ας γράφω……

  63. leonicos said

    42

    πιστεύω πως σε όποιον έλεγες τργούδησέ το μου,

    θα το τραγουδούσε σύμφωνα με την παρτιτούρα του Κώστα στο 45

    είναι το πιο εύκολο. αλλά δεν είναι και το σωστό.

    το αίτημα δεν είναι να βάλεις κάποια μουσική

    αλλά να βάλεις τη μουσική που θα κάνει τον άλο να πονέσει όπως εσύ

  64. Theo said

    @62:
    έμμετρα στιχάκια είναι υπάρχει έμμετρο μη εγκεφαλικό;

    Καλό ερώτημα.
    Επειδή, όσο έγραφα ποίηση, προσπαθούσα να μην το κάνω εγκεφαλικά, δεν έχω γράψει κάτι σε έμμετρο.
    Νομίζω, όμως, κάποια έμμετρα ποιήματα που ρέουν και συγκινούν είναι καρδιακά, όχι εγκεφαλικά, «δοσμένα», όπως έλεγε κι ο Σεφέρης.

  65. Πέπε said

    62, 64

    Έχοντας εμπειρίες από άμεση παραγωγή ποίησης, ο αυθορμητισμός χωρίς εμπλοκή αυτού που λέμε «εγκεφαλικότητα» είναι εφικτός όταν δουλεύει κανείς ένα μέτρο που του είναι πολύ οικείο.

    Συγκεκριμένα αυτό που έχω ζήσει πολλές φορές είναι η άμεση παραγωγή μαντινάδων (αυτοσχέδιο τραγούδι: μου λες, σου απαντάω, σε ρίαλ τάιμ – όχι ασύγχρονα 🙂 ). Το κάνουν με χαρακτηριστική άνεση άνθρωποι που έχουν ζήσει μέσα σ’ αυτό.

    Αλλά βέβαια υπάρχουν δύο διευκολυντικοί παράγοντες: η μαντινάδα είναι πολύ μικρό κείμενο, δυο στίχοι όλοι κι όλοι, και οι κανόνες της είναι πολύ απλοί. Με μεγαλύτερα και μετρικώς πιο σύνθετα κείμενα δεν ξέρω μέχρι ποιο σημείο μπορεί να φτάσει η εξοικείωση.

    Κάναν Σουρή πάντως άνετα θα του το ‘χα να πέταγε σονέτα όπως ο μπάρμπας ο νησιώτης πετάει τις μαντινάδες.

  66. nikiplos said

    Φυσικά δεν είναι μόνο ένα τραγούδι, οι στίχοι και η μουσική, αλλά και η ενορχήστρωση και η ερμηνεία. Αυτό εδώ το έχω πάντα ως παράδειγμα, από τα καταπληκτικά αυτά αλάνια που βγήκαν το 1975 από τα μπανλιέ του Παρί.

  67. Victor M. said

    Ο κορονοιός δεν κάνει, δυστυχώς, διακρίσεις. Έφυγε σήμερα στη Νέα Υόρκη ο «Φόρεστ Γκάμπ» της Εβραικής Ιστορίας, Benjamin Levin, στα 93 του χρόνια https://www.timesofisrael.com/avenger-benjamin-levin-a-young-hero-of-jewish-vilna-succumbs-to-covid-19/?utm_source=The+Daily+Edition&utm_campaign=daily-edition-2020-04-20&utm_medium=email

  68. sarant said

    65 Και πατάει σε στερεότυπες ρίμες, σε μοτίβα κτλ. που τα ξέρει απέξω, αφού έχει ζήσει μέσα σ’ αυτό το είδος.

  69. Πέπε said

    68
    Ναι.

    Αλλά δεν ξέρω: όταν μ’ αυτές τις ευκολίες υπάρχουν πληθυσμοί ολόκληροι που τα καταφέρνουν χωρίς «εγκεφαλικότητα», σε μια πιο δύσκολη πίστα δε θα υπάρχουν κάποιοι ιδιαίτερα προικισμένοι που να τα καταφέρνουν και πάλι;

    Και φυσικά το ζητούμενο σ’ ένα πραγματικό ποίημα δεν είναι να το βγάλεις εκείνη τη στιγμή.

  70. argyris446 said

    Reblogged στις worldtraveller70.

  71. Costas X said

    48. 49. 52. 59. 60. 61.
    Σας ευχαριστώ όλους για τα κολακευτικά σχόλια, ήταν απλώς ένα μικρό παράδειγμα μετατροπής του δακτυλικού μέτρου σε βαλς (3/4). Είπα και παραπάνω ότι δεν έχω σκοπό να γίνω συνθέτης !

    Ειδικότερα :

    56.
    Σας ευχαριστώ, κατάλαβα ακριβώς τι θέλετε να πείτε με το παράδειγμά σας, και συμφωνώ. Θα μπορούσε κάποιος να παίξει με τις αξίες (χρονικές διάρκειες) των νοτών/συλλαβών και να βγάλει μια πιο πολύπλοκη κι ενδιαφέρουσα μελωδία. Εγώ απλώς έκανα ακριβώς αυτό που γράφετε, «κάθε συλλαβή είναι μία νότα και κάθε νότα ένα τέταρτο», και μάλιστα με τονισμένη την πρώτη νότα κάθε μέτρου, σύμφωνα με τις λέξεις των στίχων, για να αναδείξω το δακτυλικό μέτρο.

    59. Σας ευχαριστώ. Γράψατε όμως στο 18. «Κατά συλλαβή και αξία, δύσκολο να μελοποιηθεί σε 3/4, αλλά ευτυχώς κανείς δεν μελοποιει έτσι», κι εγώ το πήρα «πατριωτικά»! 🙂 Συμφωνώ απόλυτα ότι τα συναισθήματα που γεννούν οι στίχοι θα δώσουν και καλύτερες μελωδίες.

    61. Σας ευχαριστώ.
    Με είχατε ξαναρωτήσει κάποτε για το geocities, πώς φαίνονται οι νοσταλγοί !
    Το geocities.COM είχε κλείσει όταν έκλεισε το Yahoo, αλλά αργότερα κάποιος το αγόρασε και το ξαναξεκίνησε ως geocities.WS. Κάλεσε μάλιστα και τους παλιούς web masters (κι εμένα), για «μουσειακούς», λόγους να ανασυστήσουν τους παλιούς ιστοτόπους τους, που υπήρχαν ακόμη ως σκόρπιες σελίδες. Εγώ ευτυχώς είχα κρατήσει αντίγραφα.

    Καλό βράδυ σε όλους !

  72. sarant said

    69τέλος: Συμφωνώ

    71τέλος: Ωχ, Αλτσχάιμερ. Ευχαριστώ!

  73. gbaloglou said

    26 «… ένας αδελφός που το πρόσωπο του ποτέ δεν αντίκρυσες»

  74. Χαρούλα said

    Περίεργη αίσθηση. Σαν τα ποιήματα από τα σχολικά βιβλία. Πριν μας κατακλύσει η μοντέρνα ποίηση. Στην αρχή το βρίσκω πολύ φτιαχτό, επιτηδευμένο στις λέξεις, στις φράσεις. Συνεχίζω και από τα μισά του β´, αλλάζω άποψη. Ρέει. Παρά το θέμα κρύβει έναν λυρισμό που σε βοηθάει να μην συγκινηθείς. Τελική ολοκληρωμένη αίσθηση θετική. Και σ´ ένα νέο ποιητή και νέο παιδί, με λίγη εμπειρία στις πλάτες του, μετράει πολλαπλά.

    Costas X, πολύ ωραία μελωδία! Μπράβο! Ταιριάζει ένα βαλσάκι στον λυρισμό και τον ρυθμό του. Δυστυχώς όμως, για μένα, δεν ταιριάζει στο θέμα. Απόψεις….

  75. Εμένα, με τις όποιες ατέλειές του, μου άρεσε. Πολύ. Τελεία.

    Ο Καμπανέλλης γράφει για ορχήστρα κρατουμένων που συνόδευε εκτελέσεις. Και, πιό μετά, ο Κοέν.

  76. 75 Σχετικό:

    The camp orchestras also provided background music for punishments and executions. On 30 July, 1942, in the Mauthausen concentration camp, Hans Bonarewitz was recaptured after an escape attempt. He was preceded by the camp ensemble as he was led to his execution past his comrades who stood in ranks.
    https://quod.lib.umich.edu/m/mp/9460447.0001.102/–music-in-concentration-camps-1933-1945?rgn=main;view=fulltext

  77. sarant said

    74 Πάντα πρέπει να προχωρήσεις λίγο -κάποια έργα δεν φανερώνονται με την πρώτη εντύπωση

  78. Κουτρούφι said

    Σχετικά με το ποια μουσική ταιριάζει με συγκεκριμένους στίχους υπάρχει και το περιστατικό με τον Γκάτσο που διηγείται ο Μ. Χατζηδάκις. Το 1950, ο Μ.Χ. είχε γράψει τη μουσική για την Ορέστεια και ήταν πολύ υπερήφανος για το αποτέλεσμα. Ρώτησε τον Γκάτσο να του πει τη γνώμη του και ο Γκάτσος του είπε:
    -Έγραψες πολύ καλή μουσική για τον Ευριπίδη. Ο Μ.Χ. απορημένος:
    -Μα, η Ορέστεια είναι του Αισχύλου. Και ο Γκάτσος:
    -Αυτό να το σκεφτείς εσύ.

    (Από το «Ο Καθρέφτης και το Μαχαίρι» του Μ. Χατζηδάκι)

  79. ΓΤ said

    (Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης, αρ.απόφ. 822/20.04.1926: Ίδρυση ΠΑΟΚ.
    Να ευχηθούμε, με λίγη καθυστέρηση είναι η αλήθεια, στον ΠΑΟΚ να είναι πάντα γερός και αξιόμαχος.)

  80. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Εμένα μου φάνηκε έξοχο από το πρωί που το διάβασα πριν πιαστώ με σερί δύσκολα πράματα πολλές ώρες. Με συντρόφευε ολημέρα ως σύλληψη το προαιώνια ζητούμενο φως, η σπίθα, το κερί, του καθενός και του σύμπαντος κόσμου, και η Ιστορία να φυσά δυνατά και πώς να το κρατήσεις για να κρατηθείς. Μην τάχα διωκόμενοι Εβραίοι μ΄έναν τρόπο (ή και με πολλούς) δεν είμαστε όλοι;
    Μ΄ένα λεπτό νήμα, σε ιστό αράχνης αιωρούμενοι, δεν κρατιόμαστε από την ελπίδα εκείνου του ενός που θα ξεγελάσει την κόλαση και θα (μας) επιστρέψει στη μέρα; Έστω ένας από το Άουσβιτς.
    Έκανα άσκηση μνήμης με τις απρόοπτες ρίμες και λέξεις του. Τώρα που το ξαναδιάβασα, υπεροχότερο!
    Θαυμασμός απέραντος που υπηρετεί την παραδοσιακή φόρμα. Θέλει περίσσο κόπο. Διπλές ωδίνες.

  81. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    45 Costas X
    Μα τί ωραίο! Συγχαρητήρια! Με το βαλσάκι σας το ποίημα έβγαλε (κι άλλα) φτερά!

  82. Costas X said

    74. – 81. Σας ευχαριστώ πολύ, ένα μουσικό πείραμα ήταν.

  83. Gero said

    Eνα μπραβο γιατι παρα τις ατελειες προσπαθει να γραψει με ρίμα
    Ποτε δε μου αρεσε η πεζη ποιηση

  84. Χρόνια πολλά, χρονιάρα μέρα, γιορτή των χριστιανών και των βαρεμένων ελληνοχριστιανών, αυτών που έκοψαν, έκαψαν εξαφάνισαν το γιασεμί για να διαψεύσουν τον ποιητή :

    είτε βραδυάζει είτε φέγγει μένει λευκό το γιασεμί

    ο ποιητής λέει ελάχιστα κι ο αναγνώστης σκέπτεται ακατάπαυστα, άμα ακούς πολλά δεν σου μένει καιρός να σκεφτείς

  85. Γς said

    Μπα σολφέζ.
    Κονσερβατουάρ το κάναμε εδώ μέσα

    Ωδείον Σαραντάκου.

    Και πως να παίξω την παρτιτούρα;

    Κι είχα στο πατάρι ενα όργανο, ιδιοκατασκευή από τα παιδικάτα μου

    -Που πας ρε Καραγουσού με το μονόχορδο;

    Είναι βέβαια και το κλειδοκύμβαλο στο πατρικό.
    αλλα αυτό είναι για την Γουσούλα.
    Την εκκολαπτόμενη Μάρτα Άργκεριχ

  86. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    αυτό εδώ είναι πόλις ολόκληρη, οργανωμένη, με ληξιαρχείο, βιβλιοθήκη, δασκάλους/καθηγητές (πολλών ειδικοτήτων), μεταφραστές, γλωσσολόγους, λαογράφους/ιστορικούς, ποιητές/ποιήτριες, συγγραφείς (από μυθιστόρημα έως λαογραφία), κομπιουτεράδες, τεχνίτες/μηχανικούς όλων των ειδικοτήτων, χρηματιστές/επενδυτές/οικονομολόγους, αθλητικογράφους/αρθρογράφους, ερασιτέχνες ψαράδες/καλλιεργητές (από ντομάτα έως μοσχομπίζελα), δύτες, αλεξιπτωτιστές κι άλλα «κομάντα», ιατρούς (πολλών ειδικοτήτων, έως και ψυχίατρους), νομικούς/ίνες, την γερουσία του, τους ξενιτεμένους του, τον καλικάντζαρό του κλπ. κλπ.
    Ε, τον συνθέτη δεν τον είχαμε εντοπίσει ακόμα, τώρα έχουμε και συνθέτη!
    Μπράβο ρε Costa-X, άξιος 🙂

  87. gbaloglou said

    26, 73 Jorge Luis Borges, Israel 1969

  88. sarant said

    78 Ωραίο αυτό!

    86 Μου άρεσε αυτό

  89. Ευχαριστώ και μέσω των σχολίων το Νίκο Σαραντάκο για το βήμα. Παρακολούθησα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την όλη συζήτηση και με ακόμα περισσότερο ενδιαφέρον τις ενστάσεις (ευχαριστώ ειλικρινά για την κριτική που θεωρώ μάλιστα πως δικαιώνεται όσον αφορά το ευρύτατο άνυσμα που καθιστά την όλη σύνθεση λιγάκι άνιση). Έλεγε η Σοφία Κολοτούρου πως τη δεκαετία του 90 όσοι έγραφαν έμμετρα αντιμετώπιζαν τη χλεύη, σήμερα βλέπουμε πως αυτό έχει αλλάξει, με τόνους διαδικτυακού και μη μελανιού να έχουν »χυθεί» όμως πρώτα για θεωρητική υποστήριξη, όσο αστείο κι αν φαντάζει πως χρειάζεται κάτι τέτοιο για να ξαναμάθεις τον κόσμο και να πεις πως 1 κι 1 ισούται με 2. Ο »παραδοσιακός» (δεν μου αρέσει αυτός ο όρος, θα προτιμούσα το »φυσιολογικός» ή το »κανονικός») στίχος έχει επανακαθιερωθεί και δεν λέω »επανέλθει» διότι ποτέ δεν έπαψε να γράφεται, απλά είχε για δεκαετίες περιοριστεί κάτω από τα ατελέσφορα μοντερνιστικά κελεύσματα. Σήμερα μπορεί κανείς να βρει ονόματα κάτω των 40 και των 30 ακόμα που δεν θεωρούνται περιθωριακοί ή οπισθοδρομικοί επειδή επιλέγουν να γράψουν έμμετρη ποίηση- το στοίχημα είναι, βέβαια, η επόμενη μέρα και η δόμηση μιας νέας συνεκτικής αφήγησης που θα αντικαταστήσει τη φθαρμένη νεωτερική.
    ΥΓ Με συγκίνησε ιδιαίτερα η μελοποίηση, αποτελεί την πρώτη που έχει γίνει σε στίχους μου από μη συγγενικό μου πρόσωπο 😀

  90. Πέπε said

    Ευχαριστούμε τον ποιητή για την παρουσία και την ανταπόκρισή του, και τον ζηλεύουμε για την εμπειρία της μελοποίησης. Καλή συνέχεια!

  91. skolotourou said

    Καλημέρα, είπα να γράψω κι εγώ δυο λόγια επειδή με ανέφερε ο Θάνος κι επειδή ο Νκοκύρης κάνει λόγο για τα «πέτρινα χρόνια» για το έμμετρο, τα οποία -ευτυχώς- έχουν παρέλθει. Πράγματι, τη δεκαετία του 1990 και ειδικά η πρώτη τριάδα ποιητών που ασχολήθηκαν πάλι με το έμμετρο (Καψάλης-Κοροπούλης-Λάγιος) αντιμετώπισαν ειρωνίες. Κι εγώ, που ανήκω ας πούμε στο «δεύτερο κύμα» της επαναφοράς του έμμετρου άκουσα ουκ ολίγα προ 20ετίας, ίσως και δεκαετίας ακόμα.

    Σήμερα με χαρά βλέπω νέα παιδιά σαν τον Θάνο, αλλά και ακόμα νεώτερους (20χρονους) να συνεχίζουν την έμμετρη παράδοση.

    Αποψή μου, όλα τα είδη στίχου και μέτρου μπορούν και πρέπει να συνυπάρχουν αρμονικά στην εποχή μας. Τι έχουμε να χωρίσουμε, άλλωστε. Ας δούμε όλες τις προσπάθειες, έμμετρες και μη, κάτω από την κοινή συνισταμένη της ποίησης.

    ΥΓ: λόγω της κώφωσης δεν πολυκαταλαβαίνω τις μελοποιήσεις και το βαλσάκι ή την προσπάθεια να γραφτεί σε δάκτυλο, αλλά την χαιρετίζω ως προσπάθεια.

  92. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Αιέν αριστεύειν Θάνο. Θα έρθει σύντομα η μέρα που εσύ, μαζί με καμιά δεκαριά άλλους της ηλικιακής σου κλάσσης, θα κουμαντάρετε το σκάφος της Ποίησής μας. Καλή συνέχεια!

  93. Νέο Kid said

    Θάνατος η ατελέσφορη ρίμα
    Μακάριας κανονικότητας γη της επαγγελίας
    που ποτέ δε φτάνεις …

    Λυκαυγές των χθόνιων Κθούληδων
    με το απεχθές κρωξιμό τους
    τρυπούν το χωροχρονικό της θείας ασυμμετρίας…

  94. loukretia50 said

    91. Σοφία, τα ποιήματά σου έχουν τη δική τους μουσική!

    Συμφωνώ ότι όλα τα είδη μπορούν και πρέπει να συνυπάρχουν αρμονικά, όμως ο αναμφισβήτητα ταλαντούχος Θ.Κ. διάλεξε στο συγκεκριμένο ποίημα ένα μέτρο που νομίζω ότι αδικεί πολύ την έμπνευση, αποδυναμώνει το συγκλονιστικό θέμα και μειώνει τη συγκίνηση που προκαλούν κάποιοι θαυμάσιοι στίχοι του.

  95. loukretia50 said

    Θάνος Γιαννούδης βεβαίως!

  96. ΑΓΓΕΛΙΚΗ said

    Περικλής Κοροβέσης: Ανθρωποφύλακες. Το βιβλίο σε pdf. https://blogs.sch.gr/zoot_/files/2014/10/%CE%A0%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%BB%CE%AE%CF%82-%CE%9A%CE%BF%CF%81%CE%BF%CE%B2%CE%AD%CF%83%CE%B7%CF%82-%CE%91%CE%9D%CE%98%CE%A1%CE%A9%CE%A0%CE%9F%CE%A6%CE%A5%CE%9B%CE%91%CE%9A%CE%95%CE%A3.pdf

  97. Γιάννης Ιατρού said

    96: Αγγελική,

    ευχαριστούμε, το ‘χουμε βάλει κι εδώ, με OCR (αν ενδιαφέρεστε) και χωρίς. όπως στο ανωτέρω😉

  98. sarant said

    89 Θάνο, το ιστολόγιο σε ευχαριστεί για την τιμή της πρώτης δημοσίευσης!

  99. ΑΓΓΕΛΙΚΗ said

    97. @Γιάννης Ιατρού:

    Και βέβαια ενδιαφέρομαι και σας ευχαριστώ για το λινκ.

  100. Γιάννης Ιατρού said

    99: 🙂😉🤗

  101. Nestanaios said

    67.
    Πόσο περισσότερο μπορεί να ζήσει ένας άνθρωπος? Μετά τα 90 ο άνθρωπος γίνεται πολύ ευάλωτος ψυχή τε και σώματι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: