Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Της τρικυμίας και της παλίρροιας (δυο ιστορίες του Dryhammer)

Posted by sarant στο 26 Απριλίου, 2020


Κι άλλες φορές έχουμε παρουσιάσει κείμενα του φίλου μας του Ξεροσφύρη: ταξιδιωτικά αφηγήματα από τον καιρό που έκανε στα καράβια και ειδικότερα από τα ταξίδια του στο Μούρμανσκ και στην Κίνα, μετά δυο ευτράπελες διηγήσεις του συστεγασμένες με άλλη μία του Δημήτρη Μαρτίνου και πιο πρόσφατα ένα διήγημα πολιτικής φαντασίας.

Λίγο πριν από την κορονομεγαλοβδομάδα, ο φίλος μας ο Ξεροσφύρης μου έστειλε τις ιστορίες που θα διαβάσετε σήμερα, που πέρασε πια η πασχαλινή περίοδος.

Είναι δυο ανεξάρτητα διηγήματα, που όμως γράφτηκαν μαζί. Ο Ξεροσφύρης μού άφησε την επιλογή είτε να τα παρουσιάσω ενιαία είτε χωριστά σε δυο δημοσιεύσεις, αφού και τα δυο είναι μεγαλούτσικα.

Προτίμησα ωστόσο να τα βάλω και τα δύο μαζί αφενός επειδή λόγω εγκλεισμού έχουμε και καιρό για διάβασμα και όρεξη για ταξίδια, και αφετέρου επειδή μου άρεσε πολύ ο τίτλος. Αλλά θα σας αρέσουν και τα διηγήματα, εγώ σαν να ταξίδεψα στα μέρη εκείνα.

Τα λεξιλογικά κτλ. είναι επίσης του Ξεροσφύρη. Εγώ απλώς κοπυπαστώνω.

 

Της τρικυμίας και της παλίρροιας

(μετά στοιχείων ναυτιλίας και ναυτικής τέχνης)

[Στις επεξηγήσεις, είτε μέσα στο κείμενο είτε στις σημειώσεις, προτίμησα να γίνεται κατανοητό αυτό που περιγράφω παρά να είναι 100% ακριβές. Οι γνώστες δεν τις έχουν ανάγκη άλλωστε.]

Α. Της τρικυμίας

Πρέπει νάτανε μέσα Οκτώβρη του ’94 στο Τσιγκτάο. Είχαμε ξεφορτώσει σιτάρι από το Βανκούβερ, δηλαδή οι Κινέζοι είχαν μπει και το ξεφόρτωναν, με σιλό από το ντόκο, με δεκάδες εργάτες να σκουπίζουν και να μαζεύουν κάθε σπυρί, κι εμείς κάναμε αργά σπατσαμέντο(1), καθώς ένα ένα άδειαζαν τα αμπάρια. Το σιτάρι ήταν καλό φορτίο για ξεφόρτωμα. Οι Κινέζοι τα έγλυφαν τ’ αμπάρια, ζημιές δεν έκανε, κι έτσι μ’ ένα σκούπισμα και μια μάνικα, το αμπάρι ήταν καθαρό και θα παίρναμε τ’ αμπαριάτικα(2) με τα ψέματα. Αυτές οι δουλειές βέβαια γίνονται στο πέλαγο, όταν ξέρεις τι θα φορτώσεις για να κάνεις την ανάλογη προετοιμασία, από πού για να ξέρεις πόσο χρόνο έχεις για να τα κάνεις, και πού θα το πάς το φορτίο γιατί ο καθένας έχει τις δικές του απαιτήσεις. Ακόμα και τα σιτηρά, που απαιτούν το αμπάρι να γίνει σαλόνι, αλλιώς είναι να το πας επισιτιστική βοήθεια στον τρίτο κόσμο, που τα πασαλείβεις όπως όπως κι είναι και β’ διαλογής, κι αλλιώς το καλό για καμιά πχ Ιαπωνία που μπαίνει ο σερβέγιορ, ο επιθεωρητής να πούμε, με την καραμπίνα και ρίχνει με ψιλό σκάγι στις απρόσιτες γωνιές για να δει αν θα πέσει καμιά φλούδα κάτω και να σε κόψει. Οπότε, όσο πλησιάζει το τέλος, η έννοια της κουβέρτας είναι το επόμενο ταξίδι.

Κι η γέφυρα την ίδια έννοια έχει αλλά στα πιο σοβαρά, να βγει η ρότα, να λογαριάσουν τα μίλια, τα καύσιμα, τις προμήθειες, το χρόνο, τους καιρούς, το βύθισμα άρα και την ποσότητα του φορτίου.  Η ρότα θα δώσει τα μίλια της απόστασης. Η ταχύτητα του πλοίου (αυτή που δόθηκε στους ναυλωτές, που μπορεί να διαφέρει λίγο από την πραγματική) μαζί με τις αναμενόμενες καιρικές συνθήκες κατά τόπο και εποχή,  και τον (περίπου) χρόνο.  Αυτά θα μεταφραστούν σε κατανάλωση καυσίμων (ντίζελ για τις ηλεκτρομηχανές και φούελ για την κύρια) πραγματική και δηλωμένη, και αφού δηλωθούν και τα υπόλοιπα στα τάγκια, το από πού και πότε θα κάνομε μπόνκερ(3), που το πληρώνουν οι ναυλωτές. Οι προμήθειες, τα στόρια και το γλυκό νερό, είναι προϋπολογισμένα να επαρκούν για κάποιο χρόνο ώστε να μπορεί το βαπόρι να τα πάρει πριν ξεμείνει κι αναγκαστεί να πάρει ό,τι νάναι κι απ’ όπου νάναι (σε ποιότητα γι αυτούς που θα τα καταναλώσουν και κυρίως σε τιμή για την κομπανία). Τα βυθίσματα είναι άλλο βάσανο. Πέρα από το βάθος του κάθε λιμανιού (που κι αυτό διαφέρει από ντόκο σε ντόκο), κάθε θάλασσα δεν έχει το ίδιο ποσοστό σε αλάτι ούτε την ίδια θερμοκρασία άρα ούτε την ίδια πυκνότητα το νερό, άρα ούτε την ίδια άνωση. Αν το λιμάνι είναι σε ποτάμι ή περνάς τον  Παναμά που το νερό είναι γλυκό και σε τροπικό πλάτος, ακόμα χειρότερα. Από αυτό καθορίζεται πόσο φορτίο μπορείς να φορτώσεις. Οπότε όσο νωρίτερα τα ξέρει ο καπετάνιος, η εταιρεία και (τα δηλωμένα) ο ναυλωτής τόσο το καλύτερο για όλους για να κάνουν τα κουμάντα τους.

Η μηχανή κοίταζε τις προμήθειές της αλλά εκείνοι στις 10+ μέρες που κάτσαμε στο λιμάνι είχαν αλλάξει ένα χιτώνιο σ΄ έναν κύλινδρο της κύριας μηχανής, είχαν ανεβάσει το παλιό στο κατάστρωμα της πρύμης να στερεωθεί κάπου που να μην εμποδίζει μέχρι να πουληθεί κάπου (συνήθως για μέταλλο) και λογαριάζανε τα έξτρα που θα παίρνανε για την επισκευή.

Και όλοι φυσικά με το μυαλό στο επόμενο λιμάνι και στον καιρό της διαδρομής.

Άμα το βαπόρι φύγει από λιμάνι της Άπω Ανατολής, που δεν έχει χύμα φορτία(4), χωρίς ναύλο, ταξιδεύει με  “Vancouver orders” δηλαδή τράβα προς Βανκούβερ να περάσεις τον Ειρηνικό, και βλέπουμε στο δρόμο.

Μ΄ αυτά και μ’ εκείνα, την άλλη μέρα θα φεύγαμε και κανείς δεν ήξερε τίποτα.

 

Επιστρέφοντας από το κοφιτάιμ των 10, μια κλεφτή ματιά στο Νο 3 (το μεσαίο από τα 5 αμπάρια) που είχε μείνει τελευταίο, να δούμε ως που βαστάνε, και πιάσαμε πάλι τα κλεισίματα. Άξαφνα από το μεγάφωνο της πλώρης ακούγεται η φωνή του καπετάνιου:

«Γραμματέα, ανέβα στη γέφυρα να πάρεις το ναύλο!»

Στους έλληνες (εγώ κι ο λοστρόμος) ψιλοαναστάτωση. Στους άλλους απορία. Ο γραμματικός στραβομουτσούνιασε. Σε αντίθεση με τον καπετάνιο που ήταν πιο όξω καρδιά και ανοιχτός άνθρωπος, εκείνος ήταν περισσότερο κρυψίνους και δεν ήθελε με τίποτα το πλήρωμα να ξέρει τα του βαποριού. Εξουσία μέσω της άγνοιας; Η χωριάτικη εκδοχή του «διαίρει και βασίλευε»; Οι τσοπάνηδες πρόγονοι; Ο θεός κι η ψυχή του…

Αργά ανέβηκε στη γέφυρα, και σε λίγο ακούστηκε από το μεγάφωνο: «Βανκούβερ, σούρφανο για το Μαρόκο»

Ρώτησα το λοστρόμο «μπόση(5), τι είναι το σούρφανο;»

«Θειάφι, μου λέει, και τ΄ αμπάρια θα θένε ασβέστωμα»

«Έ;»

«Ε να, περνάμε το αμπάρι με ασβέστη αντί για μπογιά, για να μη φάει το θειάφι τα σίδερα. Μια δόση θυμάμαι στο …»

Ούτε κι άκουγα  παρακάτω. Στο Βανκούβερ είχα ξαναπάει και μ΄ άρεσε, ήξερα και τα κατατόπια, δεν είχα θέμα γλώσσας, μια χαρά. Και στο βάθος το εξωτικό Μαρόκο…

 

Το μεσημέρι στη τραπεζαρία, ο καπετάνιος έδειξε και μια άλλη διάσταση του ταξιδιού. Μπαίνοντας για φαγητό λέει του μαρκόνη:

«Εμείς, μεγάλε, καθαρίσαμε!» και κάνει κι ένα κοφτό τρίψιμο της μιας παλάμης στην άλλη όπως όταν αποτινάζεις τις σκόνες.

«Τι λες καπετάνιε; Πώς;»

«Ε, ώσπου να πάγομεν στο Βανκούβερ, καμιά βδομάδα φόρτωση, να κατέβομεν  να περάσομεν τον  Πάναμα, να κροσάρομεν και τον Ατλαντικό, θα φτάσομεν Μαρόκο καλό Δεκέμβρη και Χριστούγεννα θα κάμομεν σπίτι μας!»

Πράγματι, όλοι σχεδόν οι έλληνες είχαμε μπει  στο βαπόρι, στα μισά του Μάη, οπότε φτάνοντας στο Μαρόκο το Δεκέμβρη κλείναμε εφτάμηνο (ή έστω πάνω από «έξη και δεκάξι») και μπορούσαμε να ξεμπαρκάρομε κι από λιμάνι κοντινό στην Ελλάδα, με φτηνό (για την εταιρεία) εισιτήριο για τα πήγαιν΄ έλα της αλλαγής πληρώματος.

«Γι αυτό σου λέω καθαρίσαμε!» και ξανάτριψε τα χέρια.

 

Την άλλη  μέρα, όντως φεύγαμε. Το ταξίδι μέχρι το Βανκούβερ θα κρατούσε 18 -20 μέρες. Μια και το βαπόρι ήταν ξεφόρτωτο, για να περάσει τον ωκεανό χωρίς να είναι μπαούλο, θα σαβουρώναμε εκτός από τα τάγκια και το τριάρι. Είναι το μεσαίο και μεγαλύτερο από τα πέντε αμπάρια του βαποριού, και γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις και δεξαμενή  έρματος. Με γεμάτο κι εκείνο, το βαπόρι έχει σε σαβούρα περίπου το ένα τρίτο του ωφέλιμου φορτίου του και «πατάει». Μερικές μέρες πριν το λιμάνι θα το αδειάζαμε για να ασβεστωθεί. Σφραγισμένο κανονικά, το γέμισαν θάλασσα μέχρι να αρχίσει να βγαίνει νερό από τα εξαεριστικά που λειτουργούσαν εν προκειμένω σαν υπερχείλιση, και κάθε μερικές μέρες θα έτρωγε κι ένα συμπλήρωμα για να αναπληρώνεται το νερό που έφευγε από το μπότζι του ταξιδιού, ώστε να είναι πάντα γεμάτο ξέχειλο και να μην έχει ελεύθερη επιφάνεια να κουνιέται.

Στο μεταξύ οι κάβοι τυλίχτηκαν και κατέβηκαν στο πούπι(6) , και το χιτώνιο στερεώθηκε με σκοινιά σε μάπες στη βάση της καπνοδόχου, να μην είναι μες στη μέση. Άμα λέμε χιτώνιο, εννοούμε έναν κούφιο κύλινδρο  διαστάσεων μεγαλύτερων από σιδερένιο βαρέλι  με πάχος πεντέξι πόντους και διάφορα ανοίγματα (θυρίδες), που σφηνώνεται στον κύλινδρο και μέσα στο οποίο ανεβοκατεβαίνει το πιστόνι (έμβολο). Καμιά τριανταριά πόντους από τη βάση του, έχει ένα δαχτυλίδι ύψους τουλάχιστο είκοσι πόντους από δόντια τέσσερεις πέντε πόντους βαθιά σαν γρανάζωμα, όχι για να γυρίζει αλλά για να σφηνώνει στη βάση του.  Οπότε μιλάμε για κάτι μεγάλο και βαρύ που επιπλέον κυλάει όταν είναι ελεύθερο.

Ησυχάσαμε και μ΄ αυτό και άρχισε το ασβέστωμα των αμπαριών με βούρτσες στα χαμηλά και σπρέι στα ψηλά και τελευταίο το πάτωμα του αμπαριού, το  πανιόλο. Ο ασβέστης πριν στεγνώσει  δίνει την εντύπωση πως απλά έβρεξες τον τοίχο και μετά βγαίνει η ασπρίλα του. Περνιόταν όλο το αμπάρι και την επομένη ακόμα ήταν μισοδιάφανο. Ο καπετάνιος το ‘βλεπε κι ήταν μέσα στη γρίνα

«Ετσιγκουνευτήκετεν τον ασβέστη και δεν πιάνει; Να το περάσετε κι άλλο χέρι» τρωγότανε του γραμματικού.

Μετά από δυο τρία χέρια το κατάλαβε αλλά τόπε μόνο σε μένα.

«Εκάμαμεν μαλακία.  Δεν είναι Μέξικο πού ‘χει σαράντα βαθμούς και στεγνώνει σε μισή ώρα».

Ήμασταν μετά τη μέση του Οκτώβρη, και σε μέρη με πιο κρύο και πιο υγρό κλίμα από το αντίστοιχο της Ελλάδας. Εκείνος, χρόνια να ταξιδεύει κεντρική και νότια Αμερική, είχε συνηθίσει σε άλλα δεδομένα.

Όντως, μετά από τρείς τέσσερεις μέρες με τα αμπάρια ανοιχτά, στέγνωσε και φάνηκε.

«Δεν πειράζει, επροστατέψαμεν το βαπόρι από το θειάφι».

Ο γραμματικός τον άκουγε και μασούσε τα μουστάκια του. Για να τον παρηγορήσω κάποια στιγμή του το ‘πα:

«Εμένα μου το ‘πε πως ‘εκάμαμεν μαλακία’ με τον ασβέστη».

Άνοιξαν τα μάτια του

«Το ‘πε;»

«Το ‘πε! Και δεν είναι λέει Μεξικό που στεγνώνει τσακ μπαμ!»

«Έ, μα!»

 

Με όλα αυτά είχαμε περάσει την χερσόνησο της Κορέας και πλέαμε πάνω από την Ιαπωνία για να περάσουμε από το στενό Τσουγκάρου, ανάμεσα στα νησιά Χόνσου και Χοκάιντο και να βγούμε στον ωκεανό. Φυσικά το είχαμε εξελληνίσει σε ‘τσουκαρού’. Ο καιρός όλο αυτό το διάστημα ήταν μουντός, συννεφιασμένος (βαθύ φθινόπωρο είπαμε) αλλά χωρίς  βροχή, ευτυχώς για τον ασβέστη, ούτε καμιά ιδιαίτερη θάλασσα. Παραόξω όμως; Ο Ειρηνικός, μόνο κατ όνομα είναι ειρηνικός κι αυτό γιατί «Ο Μαγγελάνος ήτανε κωλόφαρδος που τον επέρασεν από τα τροπικά και χωρίς τυφώνες, αλλιώς ποτές του (δ)έ θα ‘φτανεν με το καΐκι(7) ως την Αμερική».

«Και μετά την Τσουκαρού, καπετάνιο, θα κάνομε τόξο;»

«Ελωλάθηκες Γιώργη, που θα κάμομεν τόξο  Νοέμβρη μήνα κι αξεφόρτωτοι; Θα ζωγραφίσομεν ένα τόξο να το δίνομεν στους ναυλωτές, κι εμείς θα πάγομεν από πιο χαμηλά».

Επειδή η Γή δεν είναι επίπεδη, όπως στους χάρτες, αλλά σχεδόν σφαίρα, σε μεγάλες αποστάσεις πχ στο πέρασμα ενός ωκεανού, για να πας από ένα σημείο στο άλλο, η συντομότερη διαδρομή δεν είναι η ευθεία που ενώνει στο χάρτη τα δυο σημεία, αλλά τόξο μέγιστου κύκλου. Η διαφορά είναι αξιόλογη, αλλά σε οδηγεί σε μεγαλύτερα πλάτη και, τέτοια εποχή ειδικά, σε άσκημους καιρούς. Οπότε σχεδιάζεις στο χάρτη το τόξο (δηλαδή μια τεθλασμένη που να προσεγγίζει την καμπύλη του θεωρητικού τόξου) με υπολογισμούς σφαιρικής τριγωνομετρίας (το GPS το κάνει αυτόματα) για να δίνεις στίγματα από κει, και πας στην σχεδόν ευθεία σε μικρότερα πλάτη που είναι πιο καλός ο καιρός. Τότε ακόμα δεν μπορούσαν να παρακολουθούν την πορεία του πλοίου σε πραγματικούς χρόνους από δορυφόρο, και δέχονταν τα στίγματα που έδινε το βαπόρι, ενώ την διαφορά στο χρόνο του ταξιδιού την αποσοβούσαν οι κακοί καιροί στους οποίους (θεωρητικά) ταξίδευες που μείωναν την ταχύτητα πλεύσης, και στην κατανάλωση τα καβατζωμένα καύσιμα. Φυσικά η εταιρεία ήξερε και τις δύο θέσεις και συνθήκες και καταναλώσεις αλλά κι οι αρχικαπετάνιοι των γραφείων είχανε καπετανέψει πριν γίνουν ναύαρχοι (όπως κι οι παλιοί εφοπλιστές) και ξέρανε τα πώς και τα γιατί. Χαρακτηριστικά ένας αρχικαπετάνιος (που μετά έγινε και εφοπλιστής) έλεγε στους καπετάνιους ειδικά στους νέους:

«Γιά δε, εγώ κάθομαι στο γραφείο, και θα σου ρίξω και τις παναγιές σου άμα λάχει, αλλά εσύ είσαι μέσα στο βαπόρι κι εσύ το ταξιδεύεις, δεν είμαι εγώ, γι αυτό κοίτα να κάμεις το κουμάντο σου».

Ήδη, όπου βολούσε ο καιρός και τα ρεύματα, κοιτάγαμε να κλέψομε κάνα μίλι να το χουμε για παρακάτω.

 

Τα στενά της Τσουκαρούς, δεν είναι και τόσο στενά, είναι από 20 χιλιόμετρα και πάνω το φάρδος τους, αλλά έχει πολλή κίνηση από ταχύτατα φέριμπότ  που τα διασχίζουν συνέχεια ενώνοντας μεγάλες πόλεις της Ιαπωνίας εκατέρωθεν, κίνηση από ποντοπόρα που πάνε ή έρχονται από τον Ειρηνικό, και συνήθως λίγη ή περισσότερη ομίχλη. Ευτυχώς τα περάσαμε μέρα, με μια ψιλή θολούρα έτσι για το καλό, χωρίς όμως κάτι το αξιοσημείωτο. Και μπροστά μας πια ο ωκεανός, με τα ελάχιστα ως καθόλου βαπόρια στο δρόμο μας, ουρανός και θάλασσα και συννεφιά, περιμένοντας φουρτούνες.

Ντούκου ντούκου η προπέλα, ώρα μπρός και μέρα πίσω, όλο πηγαίναμε και πηγαιμό δεν είχαμε. Βαριά σύννεφα, καμιά ψιχάλα, ολίγη θάλασσα το πολύ εξάρι εφτάρι κι αυτό γιά στη μάσκα γιά δευτερόπρυμο(8), κι ο μαρκόνης να βγάζει στο φαξιμάιλ(9) χάρτες καιρού. Στο βορρά ήταν συνέχεια ζωγραφισμένα ψυχρά μέτωπα που σάρωναν τον ωκεανό και κάποια μεγάλα που φτάνανε μέχρι κάτω. Αυτά τα μέτωπα τα καταιγιδοφόρα είναι καμπύλες από βορρά προς νότο και έχουν στην κυρτή μεριά δόντια. Τά ‘βλεπε ο καπετάνιος και γρίνιαζε του μαρκόνη:

«Τι μου τις φέρνεις τις πριόνες ετούτες; Όλος ο ωκεανός γεμάτος πριόνες και θες να περάσομεν κι από μέσα!»

Ο μαρκόνης τσίμπαγε:

«Μα καπετάνιο, εγώ τις βγάζω;»

«Να μη μου ξαναφέρεις πριόνες!» και στο καπάκι «Εμείς μεγάλε, καθαρίσαμε!» και ξεσκόνιζε το χέρι του, αφήνοντας τον ασυρματιστή με σουφρωμένα φρύδια να μισοχαμογελά αμήχανα.

Εμάς βέβαια μας πιάνανε οι ουρές τους που ήταν πιο ξεθυμασμένες και το σουέλ(10) τους αλλά δεν ήταν κάτι το τόσο φοβερό. Άμα τα πράματα ζόριζαν, την πέφταμε ή στον καναπέ πού ήταν κάθετα στο κρεβάτι (αυτό έχει πάντα κατεύθυνση πλώρα-πρύμα) ή σηκώναμε την έξω πλευρά του στρώματος με το σωσίβιο (δεν ήταν κουλούρα, ήταν γιλέκο -λάιφ τζάκετ) και σφηνώναμε με το μπουλμέ (τον τοίχο) για να κουνιόμαστε μαζί με το βαπόρι χωρίς να κουτρουβαλάμε. Ξανάδαμε ό,τι βιντεοκασέτες είχαμε, διαβάσαμε μέχρι τις ετικέτες από τα σώβρακα κι αγάντα να περάσει ο καιρός.

Εγώ, πονηρεμένος από την άλλη φορά, είχα αγοράσει από το Βανκούβερ ένα πάζλ ένα μέτρο επί ανάμισι, δέκα χιλιάδες κομμάτια, έστρωσα στο πάτωμα της καμπίνας κάτι παλιούς χάρτες από την ανάποδη, και βάλθηκα να το πολεμώ. Κάποτε ζαβλάκωνα κι έπεφτα για ύπνο. Ήταν κι οι μέρες των 23 ωρών που φεύγαν πιο γρήγορα, ήρθε κι η μέρα πίσω με τις αλχημείες του σεφ, που έπρεπε να σκεφτεί κάτι εκτός εδεσματολογίου κι έφτιαξε ένα τούβλο με τρύπες δίκην παστίτσιου, κι όλο και  πλησιάζαμε.

 

Πεντέξι μέρες πριν το Βανκούβερ, ξασαβουρώσαμε το τριάρι, το ξεπλύναμε από τη θάλασσα με γλυκό νερό και το ασβεστώσαμε. Αφήσαμε στο πανιόλο τα άδεια βαρέλια του ασβέστη και κάποια με σκουπίδια για να τ΄ ανεβάσουμε στα στενά πριν το λιμάνι με το γκρένι που δεν θάχε το ελάχιστο κούνημα.  Το βαπόρι μόνο με τις δεξαμενές έρματος ήταν σαν μπαούλο που πλέει αλλά οι πριόνες είχαν περάσει και παλεβότανε. Σε μιάμιση μέρα θα μπαίναμε στα στενά Juan de Fuca μεταξύ Vancouver Island του Καναδά και πολιτείας Ουάσιγκτον της Αμερικής. Κι εκεί προς το μεσημέρι, κρι κρι κρι το νάφτεξ(11) στη γέφυρα, έβγαζε μαντάτα. Πάνω πάνω και στη μέση, υπογραμμισμένο πάνω και κάτω, HURRICANE WARNING κι από κάτω ένα δελτίο χέστα κι άστα. Ένα βαθύ χαμηλό με ανέμους 60 – 70 κόμβους (110 – 130 χλμ/ώρα) και κύματα ανάλογου μεγέθους, θα ανέβαινε από νότο προς βορρά με καμιά δεκαπενταριά μίλια ταχύτητα, και η πορεία του θα διασταυρωνόταν με τη δικιά μας. Τα βάλαμε κάτω. Εκεί είναι τώρα, εδώ είμαστε εμείς, με τόσα πάει εκείνο, με τόσα πάμε εμείς, όταν θα περάσουμε από το διάβα του αυτό θα έχει φτάσει στα βορεινά του Vancouver Island, κάπου 180 μίλια μακριά.

«Θα μας αφήκει κάνα σουέλ, στου διαβόλου τη μάνα».

«Καλά, εδωνά πάνω βγάζει τυφώνες, κοντά πενήντα πλάτος;»

«Χοντρή καταιγίδα είναι, αλλά δεν μπορεί να το βαφτίσει tropical storm εδώ που είναι, και το λέει τυφώνα λόγω έντασης ανέμου. Μποτσάρετεν τα πράματά σας καλού κακού».

Κατά το μούχρωμα ο καιρός όσο πήγαινε και χαλούσε. Οχτώ εννιά το βράδυ είχε γίνει δεκάρι γεμάτο και γύριζε από τη μάσκα στη μπάντα. Το βαπόρι χτυπιόταν και στραμπουλιόταν, βουτούσε και σηκωνόταν, η προπέλα ξενέριζε και κακάριζε το γκόβερνορ(12), κι εμείς βαστιόμαστε απ όπου μπορούσαμε να μην έρθομε κάτω. Στις έντεκα είχαμε 65 μίλια αέρα κι ο καπετάνιος γύρισε το βαπόρι κατά το νοτιά.

«Το γαμημένο δεν επέρασεν, κατσικώθηκεν και μας επερίμενε. Πορεία για Χιλή!». Το ‘φερε να τον έχουμε δευτερόπρυμο, έτσι κι αλλιώς ήμαστε μακριά από στεριές, και συγχρόνως να απομακρυνόμαστε κι από τη φουρτούνα. Το κουνολόγημα εξακολούθησε βέβαια αλλά η ταλάντωση γινόταν σε πιο βολική κατεύθυνση.

Στις δώδεκα κατέβηκα στην καμπίνα. Στο δρόμο πήγαινα με ανοιχτά χέρια και κρατιόμουνα από τις δυό πλευρές του αλουέ (του διαδρόμου)  για να φτάσω όρθιος. Ό,τι δεν ήτανε δεμένο ήταν πεσμένο και κουτρουβαλούσε ή γλιστρούσε πέρα δώθε στο πάτωμα. Το πάζλ (κι ήτανε καμωμένο πάνω απ΄ τα μισά, τρομάρα μου) είχε γίνει ένα βουναλάκι από κομματάκια που γλιστρούσαν μαζί με τους χάρτες. Πού και πού αναπηδούσαν καθώς φαίνεται πως είχε λακκούβες ο δρόμος. Χωρίς να γδυθώ πήγα και σφήνωσα στην κόχη στρώμα-μπουλμές κι έκλεισα τα μάτια χωρίς να κοιμάμαι. Κατά τις μία παρά άκουσα κάτι να χτυπάει δυνατά στην πρύμη. Δεν ήταν κρότος με ρυθμό, χτυπούσε ακανόνιστα αλλά δυνατά, σαν κάτι να κοπανιόταν, αλλά αντιλαλούσε το κομοδέσιο ή έτσι μου φάνηκε καθώς ο ήχος μέσα από τα σίδερα πρέπει να  ‘φτανε μέχρι την πλώρη. Σε κάνα δεκάλεπτο μου χτύπησαν την πόρτα. Ήταν ο γραμματικός:

«Γιώργη, ντύσου κι έλα στην πρύμη».

«Τι χτυπάει καπτα-Χρήστο;»

«Το χιτώνιο τά ‘σπασε και κουτρουβαλά».

Έβαλα παπούτσια και μπουφάν και κατέβηκα χορεύοντας στην πρύμη. Όσοι δεν είχαν βάρδιες ήταν εκεί. Το βαπόρι χόρευε και το χιτώνιο κυλούσε και στριφογύριζε (εξαιτίας των γραναζιών που του δίναν μια κωνικάδα) και γλιστρούσε πάνω στη βρεμένη λαμαρίνα και κοπανούσε σε ότι βρισκόταν στο δρόμο του. Αν ήταν ρέλι ή λαμαρίνα έκανε λακκούβα κι όπου άγγιζε, τουλάχιστο έσπαγε τη μπογιά.

Πρέπει, κατά την διάρκεια του ταξιδιού, σιγά σιγά με το κούνημα, να λασκάρανε τα σκοινιά που το δέσανε και να τρωγότανε εκεί που τρίβανε στις γωνιές των χειλιών του κι όταν δυνάμωσε το κούνημα, έχοντας μπόσικα να κινηθεί, κάποια στιγμή τά ΄κοψε και λευτερώθηκε.

Στην αρχή είπαν να ρίξουν τίποτα ξύλα στο διάβα του μπας και το σταματήσουν, (όχι τίποτα της προκοπής, σανίδια από παλέτες) αλλά κάτι το κενό λόγω των γραναζιών, κάτι η φόρα που έπεφτε πάνω τους, κάτι οι λακκούβες που πέφταμε καθώς ξενέριζε η πρύμη, κάτι το πείσμα του να μη θέλει να ξαναμπεί στα δεσμά, πότε τα απόφευγε και πότε περνούσε από πάνω τους κυλώντας ή και πηδώντας. Στην πλώρη είχαμε πιο σοβαρά ξύλα αλλά ποιος θα πήγαινε νυχτιάτικα και με τέτοια θύελλα, που δε θάφτανε ποτέ, χώρια πως δεν ξέραμε σε τι κατάσταση ήταν το καμπούνι(13) , που το πιο πιθανό ήταν να τα είχε φέρει όλα κάτω και να ήταν μαντάρα. Άρχισαν να πέφτουν ιδέες.

«Να κόψουμε τα ρέλια να πάει στη θάλασσα».

«Ίντα λές που θα το πετάξομε στη θάλασσα».

«Να σωριάσουμε κάνα κάβο μπροστά του να φρακάρει»

«Οι κάβοι είναι στο πούπι, μόνο αυτοί στις ανέμες(14)»

Ξετυλίξαμε ένα κάβο από την ανέμη, και σιγά σιγά με πηδήματα κάναμε ένα σωρουδάκι στο δρόμο του, κι άλλο ένα παρακεί κι όταν κάπως άρχισε να αργοπορεί και να γυρεύει να σταματήσει, ρίξαμε ένα βιλάι(15) να περάσει μέσα από τον κύλινδρο. Στην άλλη άκρη του βιλαγιού ήταν δεμένη η γάσα (η θηλιά) του κάβου που πέρασε κι αυτή μέσα από το χιτώνιο, κεφαλώθηκε σε μια μπίντα, και με το βίρα έμεινε το χιτώνιο να τραμπαλίζεται αλλά να μην φεύγει. Περάσαμε και τον άλλο κάβο, τον κεφαλώσαμε αλλού και μόλις τεζάρισαν και οι δύο το χιτώνιο ακινητοποιήθηκε σχεδόν στον αέρα. Σφηνώσαμε και τα ξύλα από κάτω, δέσαμε κι άλλα σκοινά από τις θυρίδες του να γίνει βράχος κι ανακουφισμένοι, μουσκεμένοι, ζαλισμένοι γυρίσαμε στις καμπίνες μας. Είχε πάει κοντά τρείς. Γδύθηκα κι  έπεσα. Κοιμήθηκα τον ύπνο του νεκρού.

Το πρωί ήπια καφέ σ΄ ένα πλαστικό σέικερ, να φτάνει κάτω από τη μέση, κι ανέβηκα στη γέφυρα. Μετά από έξη ώρες πορεία προς το νοτιά, είχαμε ξαναγυρίσει βορεινά με τον καιρό στη μάσκα, να ξαναβρεθούμε κοντά στον προορισμό μας. Ο άνεμος ήτανε στο εννιά με δέκα ακόμα, αλλά η θάλασσα είχε πιο πολύ. Το άδειο βαπόρι ακόμα στραμπουλιότανε  αλλά  η γενική εικόνα ήταν πως γύρευε να στρώσει. Το νάφτεξ είχε ξεράσει τη νύχτα ειδοποίηση πως το χαμηλό είχε μείνει στάσιμο και απομακρυνόταν με 5 μίλια την ώρα προς το βοριά.

«Καλά και μας τόπανε…»

Ο μάγειρας έφτιαξε φαί της τρικυμίας. Πίτσα που είναι ξεροφάι και μπαίνει στο φούρνο και, στον πάτο ενός μεγάλου καζανιού, φασόλια άσπρα σε ελάχιστο ζουμί, που τα σέρβιρε σε όποιον ήθελε με τρυπητή κουτάλα. Εννοείται πως τρώγαμε στα όρθια κι ο καπετάνιος κέρναγε σ΄ όποιον ήθελε κι ένα ούζο για το στανιάρισμα.

 

Το απόγεμα πια είχε εμφανώς βελτιωθεί μετά από είκοσι ώρες χτυπολόγημα. Ήμαστε στο εξάρι κι έπεφτε, είχαμε έρθει στην πορεία μας, μέχρι που την άλλη μέρα έβγαλε κι ήλιο, μετά από πάνω από μήνα. Είχαμε να δούμε λιακάδα από πριν να πάμε στο Τσινγκτάο. Μπαίνοντας πια στα στενά του Ιωάννη Φωκά που είχε κόψει καλά καλά, ανοίξαμε και τα αμπάρια να δούμε τι γίνεται και να στεγνώσουν από τις όποιες υγρασίες. Είχαμε το φόβο πως θα είχε ρίξει και κουτρουβαλήσει τα βαρέλια στο τριάρι και θα θέλαμε να το πιάσομε από την αρχή. Απεναντίας, όλα ήταν στη θέση τους, όπως τα είχαμε αφήσει. Στη μέση του βαποριού και κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας δεν είχαν πάρει χαμπάρι.

«Την άλλη φορά θα’ ρθω εδώ να κοιμηθώ» είπε ο γραμματικός.

Στο υπόλοιπο πλοίο, ό,τι μπορούσε να πέσει, επειδή ήταν πλημμελώς στερεωμένο, είχε πέσει.

Στην καμπίνα, μάζεψα το πάζλ στη σακούλα του, το έβαλα στο κουτί του κι όλο μαζί στη βαλίτσα. Όταν τον επόμενο Αύγουστο ξεμπάρκαρα, το πήγα στην αποθήκη. Ακόμα εκεί είναι. Έχω μείνει με την αίσθηση πως ένα ή δυό κομμάτια έχουν χαθεί. Θα το μάθουν κάποια στιγμή οι αρχαιολόγοι.

Το χιτώνιο το δώσαμε στο Βανκούβερ για μέταλλο.

[Σχόλιο δικό μου: Η περιπέτεια με το χιτώνιο που λύθηκε, μού θύμισε μιαν άλλη ιστορία που έχουμε παρουσιάσει στο ιστολόγιο, ένα απόσπασμα από το 1793 του Βίκτωρος Ουγκό, όπου περιγράφεται ανάλογη περίπτωση, με κανόνι όμως και σε ξύλινο ιστιοφόρο, 200 χρόνια πριν]

 

Β. Της παλίρροιας

Η Savannah της Georgia, ήτανε το έκτο και τελευταίο λιμάνι εκφόρτωσης σ΄ εκείνο το ταξίδι. Ναύλο δεν είχαμε ακόμα,  και οι οδηγίες από το γραφείο ήταν να κατηφορίσομε να μπούμε στον Κόλπο (του Μεξικού) με σκοπό να κάτσομε να περιμένομε στη ράδα της Νέας Ορλεάνης ή όπως το λέγανε New Orleans orders. Ξεκινήσαμε να περιπλεύσομε τις ακτές της Αμερικής.  Με το γκολφστρίμ κόντρα να μας κόβει το δρόμο στο μισό, είπαμε να πάμε πιο κοντά στην ακτή μπας και πιάναμε το αντίρρευμα(16) και πάρομε κάνα μίλι. Μια μέρα μετά ήρθε το μαντάτο. Προορισμός Νιού Άμστερνταμ στη Γουιάνα, φορτίο βωξίτης για το Κόρπους Κρίστι του Τέξας. Θεωρούνταν καλά νέα. Μέτριο σε διάρκεια ταξίδι, εννιά δέκα μέρες, το φορτίο χώμα, δεν θέλει και πολλά πολλά στο αμπάρι, δεν είναι σιτηρά, κι άλλο τόσο μέχρι την Αμερική, φάγαμε ένα μήνα. Η Αμερική προτιμιόταν σαν προορισμός γιατί ερχόταν δολάρια στο βαπόρι, γιατί είναι καλή για ψώνια πάσης φύσεως (ήτανε, και ίσως είναι ακόμα η πιο φτηνή χώρα του δυτικού κόσμου), είναι βολική στο ξεμπαρκάρισμα για όσους μετράνε μέρες, και ειδικά στον Κόλπο, βρίσκονταν εύκολα φορτία για Κεντρική και Νότια Αμερική. Καλά όλ΄ αυτά αλλά να πάμε πρώτα στη Γουιάνα. Κανείς δεν είχε πάει ούτε και ξέρανε κανέναν να πήγε. Ο μαρκόνης ρωτούσε τους ασυρματιστές από άλλα πλοία της εταιρείας μήπως ξέρανε κάτι, αλλά δεν είχε τύχει σε κανένα. Δεν χαλιόταν όμως κανείς, Νότια Αμερική είναι, δίπλα στη Βενεζουέλα, ό,τι και νάναι Λατίνα είναι.

 

Εμένα με εξιτάριζε το ταξίδι αυτό, γιατί μέχρι τότε από ολόκληρη την αμερικανική ήπειρο, είχα πάει μόνο σε λιμάνια της Αμερικής και του Καναδά, καλά κι άγια αλλά γούσταρα να πάω και μια στη Λατίνα, στην Κεντρική ή στη Νότια Αμερική. Στα Ισπανικά δεν ήξερα ούτε να κλάσω, αλλά σίγουρα θα τα μάθαινα εύκολα, τις παίρνω τις γλώσσες άμα έχω καλούς δασκάλους, γιατί τη θέληση την είχα. Κάτι ελάχιστα από τα βαπορίσια τα έμαθα ακούγοντας τους άλλους, κάτι από ένα ναύτη Σαλβαδοριάνο, κάτι από το δόκιμο της γέφυρας που ήταν μισός Έλληνας μισός Βενεζουελάνος, θα την έβρισκα την άκρη, κι αν όχι εγώ ο Οδυσσέας κι ο Βενιαμίν(17) σίγουρα. Το μόνο πού μάθαμε στις δέκα μέρες του ταξιδιού είναι, πως από τις τρείς Γουιάνες εμείς πηγαίναμε στην πρώην Βρετανική Γουιάνα, που είχε γίνει ανεξάρτητη κι έκοψε το βρετανική κι έμεινε σκέτη, ενώ δίπλα η πρώην ολλανδική λεγόταν Σουρινάμ και παραδίπλα η γαλλική παρέμεινε  Γαλλική. Με βάση το χάρτη, το Νιού Άμστερνταμ ήταν μέσα σ΄ ένα ποτάμι, ήταν η δεύτερη πόλη της χώρας μετά την πρωτεύουσα Τζορτζτάουν, και μάλλον θάχε ιδρυθεί από Ολλανδούς (ήτανε και κοντά στο Σουρινάμ), αλλά τη γλίτωσε όταν έγινε εγγλέζικη και δεν έγινε Νέα Υόρκη.

 

Τραβήξαμε νοτιοανατολικά, περάσαμε έξω από τα Προσήνεμα και τα Υπήνεμα Νησιά(18), και μετά ντουγρού τον κατήφορο για Γουιάνα (ή Γκουαγιάνα  όπως την έλεγε Βενεζουελάνικα ο δόκιμος –από καιρό καπετάνιος τώρα πια).

Ζέστη, ήλιος αμείλικτος αλλά δεν ήταν και Ερυθρά Θάλασσα, παλευόταν (λέμε τώρα). Κάποια στιγμή μας ήρθε κι ένα νάφτεξ πως  η Μονσεράτ ήταν στις κακές της(19) και όποιος είναι εκεί κοντά να βαρδάρει(20), αλλά περνούσαμε από μακριά και δεν δώσαμε σημασία. Ήδη πλησιάζοντας, πέρα από τη θολή γραμμή που έδειχνε την παρουσία στεριάς μέσα στην τροπική αχλή, θόλωναν και καφέδιζαν τα νερά δηλώνοντας πως υπάρχει ποτάμι. Μπήκαμε αργά στο ποτάμι, πήραμε και πιλότο αλλά ήταν της συμφοράς. Το κουμάντο το έκανε από το VHF ο καπετάνιος ενός ελληνικού πλοίου που ήταν στο βάθος σαν βαπόρι-μάνα. Μας περίμενε, μας έπιασε στο ραντάρ και έδινε οδηγίες σε μας και εντολές στον πιλότο.  Τι γίνεται εδώ; Τέλος πάντων, περάσαμε κάτι γαριδόμαντρες σχεδόν έξω  και προχωρώντας παραμέσα είδαμε  ένα εξηνταπεντάρι(21) με γκρένια, αγκυροβολημένο μπρος πίσω. Θα πέφταμε δίπλα του. Αυτό ήταν η μάνα. Κάναμε αναστροφή να έχουμε την πλώρη προς τον ωκεανό, ρίξαμε κι άγκυρα, δέσαμε σε κάτι σημαδούρες μπρος πίσω, και δώσαμε κάβους, σπρινγκ και κουτούκια(22) στη μάνα για να κολλήσομε.

 

Εδώ χρειάζεται μια παρένθεση για τα τι και τα πως της χώρας και της φόρτωσης. Η πρώην Βρετανική Γουιάνα, έγινε ανεξάρτητη το 1966 κι από αποικία έγινε προτεκτοράτο. Δηλαδή στα κοιτάσματα τουλάχιστον του βωξίτη (αλλά υποθέτω κάτι ανάλογο και στα άλλα ορυκτά) το κουμάντο το έκανε μια εταιρεία (αγγλο-ολλανδο- γάλλων και δεν ξέρω τι άλλο) που είχε και έλεγχε τα ορυχεία κι ήταν κράτος εν κράτει. Φόρτωνε από κει βωξίτη για τα εργοστάσια (δικά της αλλά και άλλων) σε Αμερική και αλλού εκεί κοντά (π.χ. Τζαμάικα) , από κει έπαιρνε αλουμίνα και την πήγαινε στα εργοστάσια της στην Αφρική (νομίζω Νιγηρία) να γίνει αλουμίνιο. Μέσα στην εταιρεία ήταν κι ο Κουμάνταρος, που ο εφοπλιστικός κλάδος των εταιριών του είχε αναλάβει τον κύκλο των μεταφορών, Γουιάνα –Αμερική (ή όπου) – Νιγηρία και πίσω Γουιάνα. Είχε εγκαταστήσει ένα βαπόρι σαν πλωτή αποθήκη για να μην σταματάει η ροή μεταλλεύματος που κατέβαινε το ποτάμι με μπάριζες (μαούνες) από τα ορυχεία. Αυτό, είχε ρίξει τέσσερεις άγκυρες, δυό  μπρος δυό πίσω, κι ήταν εκεί με χρονοναύλωση για δέκα χρόνια. Τα πλοία που θα έρχονταν φόρτωναν από αυτό κι απευθείας από τις μαούνες. Ο καπετάνιος του Κουμάνταρου ήταν γενικός δερβέναγάς στο Νιου Άμστερνταμ κι αν κάποιος αμφέβαλλε έπρεπε να τον ακούσει να ξεχέζει τον λιμενάρχη στο VHF. Εμείς πού μπλεκόμαστε σ΄ αυτό; Τα πλοία του Κουμάνταρου που είχαν αναλάβει τις μεταφορές, είχαν αθροίσει καθυστερήσεις, από τρικυμίες, στα λιμάνια (ιδίως της Νιγηρίας) κι έτσι ναύλωσαν ένα βαπόρι από αλλού για ένα ταξίδι, για να καλύψουν το κενό πριν φανεί στα εργοστάσια. (23)

 

Η μάνα ήταν μάνα σε όλα. Το νταλαβέρι με τις αρχές, προμήθειες αν χρειαζόταν,  γινόταν μέσω του καπετάνιου της, είχε και καμιά εικοσαριά κοπέλες πλέον των μονίμων του πληρώματός της, για τις ανάγκες των πλοίων που θα ερχόταν να φορτώσουν. Ανέβαιναν στο βαπόρι εγκαθίσταντο, ναυλωνόταν και με τον απόπλου επέστρεφαν στη μάνα, μέχρι να έρθει καινούργιο βαπόρι για φόρτωση. Ήταν σκούρες, αλλά όχι με το κοκκινωπό σκούρο της Λατίνας, ούτε με το αφρικάνικο καφέ-μαύρο αλλά με το πρασινωπό σκούρο της Ινδίας και του Πακιστάν. Επιπλέον μιλούσαν πολύ καλά αγγλικά και μεταξύ τους σε κάποια άλλη γλώσσα που δεν ισπάνιζε (όπως την άκουγα τουλάχιστον). Όταν μπήκαν -μόλις άνοιξαν δίαυλοι συγκοινωνίας με τη μάνα, δηλαδή αμέσως- πήγαν στο καπνιστήριο του πληρώματος και, περιμένοντας να τελειώσουν οι διαδικασίες του κατάπλου για να αγκαζαριστούν, άνοιξαν τηλεόραση. Στο κανάλι (ένα από δύο που έπιανε στο βαπόρι) μια παρουσιάστρια με σαρί και τη βούλα στο κούτελο μιλούσε σε ακατάληπτη γλώσσα και από κάτω τα γράμματα ήταν ινδικά! Οι εγγλέζοι όταν πήγανε, είχαν εποικίσει το μέρος με Ινδούς που οι απόγονοί τους αντιπροσώπευαν το μισό πληθυσμό της χώρας. Χαράς την τύχη! Η μόνη χώρα της Νότιας Αμερικής που πήγα στη ζωή μου, κι αυτή ήταν αγγλόφωνη και την κατοικούσαν Ινδοί! (Εντάξει μετά πήγα σε κάνα δυό της Κεντρικής και κάπως ισοφάρισα).

 

Εγώ πάντως ήθελα να βγω και έξω. Για τουρισμό και ψώνια. Ήρθε μια λάντζα που κρατιόταν με το ζόρι, μας πήρε, περάσαμε κάτω από μια γέφυρα (που ενώνει με την κωμόπολη Rosignol –να κι η γέφυρα του Ροσινιόλ στου διαβόλου τη μάνα-) και φτάσαμε σ΄ ένα  μικρό μόλο για μια βάρκα. Η λάντζα συγκρατιόταν στη θέση της με τη μηχανή και η πλώρη της άφριζε από το ρεύμα του ποταμού. Βγήκα έξω, συργιάνισα λίγο, μια κωμόπολη ήταν με ένα δυό δρόμους άσφαλτο και οι άλλοι πατημένο χώμα, πήγα για ποτό, έκανα τα κουμάντα μου υπό την αιγίδα του Κουμάνταρου, και κατά τις 10-11 επέστρεψα στο βαπόρι. Η φόρτωση είχε αρχίσει από ώρα. Από μακριά φαινόταν στα φώτα των δύο πλοίων, ένα σύννεφο από τη σκόνη του βωξίτη που είναι ένα κόκκινο ψιλό χώμα που κιόλας είχε κοκκινίσει τα πάντα. Από μια μεριά του βαποριού είχε δέσει μια μπάριζα που την ξεφορτώναμε στο δικό μας με τα γκρένια μας (που είχαν και χούφτες) κι από την άλλη μας φόρτωνε η μάνα με τα δικά της. Ένα από τα γκρένια μας είχε πάθει κάποια βλάβη και τρέχανε όλοι μαζί, καπετάνιος, γραμματικός, μηχανικοί και ο ηλεκτρολόγος να τη φτιάξουνε, ενώ κανόνισαν να φορτώσουν με άλλο γκρένι ένα διπλανό αμπάρι για να μη χρεωθούμε καθυστέρηση. Εγώ όταν είδα πως δε με χρειάζονταν, πήγα στην καμπίνα, φαμελίτης γαρ.

 

Η φόρτωση κράτησε καμιά βδομάδα. Πάνω στα ορυχεία είχαν κάποια απεργία και δεν κατέβαιναν μπάριζες ή κατέβαιναν αραιότερα, ο καπετάνιος της μάνας γαμοσταύριζε επί δικαίων και αδίκων γιατί οι καθυστερήσεις οφειλόταν σε κείνους, αλλά φορτώναμε από κει, κι όλο και χαμήλωνε το δικό μας κι όλο και ψήλωνε το άλλο που άδειαζε. Εμείς, δημόσιοι υπάλληλοι. Δουλειά στο ωράριο και μετά σπίτι. Στο μεταξύ δεν ήταν και για έξω γιατί δεν είχε και τίποτα, το κεχρί ήταν στην ταΐστρα, και επιπλέον τα πηγαινέλα με τη λάντζα ήταν ολίγον ρίσκο. Το ποτάμι είχε πολλά κουράγια και δυό φορές τη μέρα τα νερά άλλαζαν πορεία. Είχε ισχυρό ρεύμα τόσο προς τα μέσα από τον ωκεανό που έκανε τα νερά να τρέχουν ανάποδα προς τα ανάντη, τόσο που, όσο γέμιζε το φεγγάρι έκανε την πλώρη μας να αφρίζει λες και ταξιδεύαμε. Όταν γύριζε προς τα έξω, το νερό που επέστρεφε, μαζί με τη ροή του ποταμού έκαναν να αφρίζει και η πρύμη.

 

Το τελευταίο βράδυ είχε ρομαντική πανσέληνο. Το ποτάμι άφριζε(24). Το επόμενο μεσημέρι θα φεύγαμε. Είχαμε αδειάσει όλη τη μάνα και περιμέναμε μια δυό μαουνιές για να κομπλετάρουμε(25).  Αγκαλίτσες στα ρέλια, «Θα με θυμάσαι καθόλου;» κι άλλα μελό μέχρι να πάμε κι εμείς κι αυτές παρακάτω… Ίσα να ξεγελιέται η μοναξιά μας και η μιζέρια τους. Λυσσιασμένα κρεβάτια του αποχαιρετισμού και το πρωί wash & go.

 

Πράγματι το πρωί μαζέψαν τα μπογαλάκια τους, και μετά το κοφιτάιμ των δέκα επέστρεψαν στη βάση. Μόλις που προλάβανε. Το ρεύμα είχε μπατάρει προς τον ωκεανό. Από τη γέφυρα που ετοιμαζόταν σιγά σιγά για τον απόπλου, βλέπω τη μάνα να γυρεύει να ανοίξει μ΄ ένα απότομο στρίψιμο, και μπίνν, μπάμ, να σπάνε πρώτα τα κουτούκια και μετά οι κάβοι ένας ένας που μας δένανε μαζί της. Σε κάθε σπάσιμο τρώγαμε κι ένα τράνταγμα κι ένα τελευταίο προς τα μπρός σαν να βρήκαμε σε τοίχο. Μετά σπάσανε κι οι πρυμιοί κάβοι που μας δένανε με την  πρυμιά τσαμαδούρα. Ευτυχώς δεν ήταν κανένας στο δρόμο του κάβου που έσπασε πρώτος γιατί μετά όλοι χώθηκαν στα αποθηκάκια στη βάση των γκρενιών (στα mast house), ή στο κομοδέσιο, στο καμπούνι, από την άλλη μεριά του αμπαριού περιμένοντας να περάσει το κακό. Δε βάστηξε ούτε πέντε λεπτά, αλλά τρία στα τέσσερα σκοινιά του βαποριού ήταν σπασμένα γιατί, με το να δώσομε κάβους και κουτούκια στη μάνα είχαμε χρησιμοποιήσει ό,τι είχαμε και δεν είχαμε και μάλιστα δε κάποια χρησιμοποιήθηκαν και τα δύο άκρα του κάβου που είχαν γάσα. Η μηχανή ευτυχώς είχε ετοιμαστεί για απόπλου και είχε ατμό(26) και την βάλαμε μπροστά και με dead slow astern και slow astern(27) κρατιόμαστε στη θέση μας μέχρι να δούμε τι  θα κάνουμε.

 

Επικοινωνίες με τη μάνα που είχε πάθει κι εκείνη. Τι συνέβη: Με την απεργία στα ορυχεία, δεν κατέβαιναν φορτία, κι όταν έληξε κατέβαιναν λίγα μέχρι να επανέλθουν στους ρυθμούς τους. Ωστόσο, εμείς φορτώναμε από τη μάνα που δεν συμπλήρωνε, με αποτέλεσμα να γίνει μπαούλο. Στο τέλος την είχαμε αδειάσει τελείως και περιμέναμε την τελευταία μπάριζα να μας κομπλετάρει. Εμείς πατημένοι, μας έλειπαν κάτω από 3000 τόνοι από τους 33000 που θα παίρναμε, εκείνοι άδειοι όταν το ρεύμα φούσκωσε με όλα τα κουράγια του (πανσέληνος είπαμε αποβραδίς), και επιπλέον και τη ροή του ποταμού, τους τόστριψε, έσπασε τις καδένες  από τις δύο άγκυρες, μια πλώρα μια πρύμα διαγώνια και το βαπόρι ευθυγραμμίστηκε απότομα ανάμεσα στις άλλες δύο που απόμειναν. Αυτό άνοιξε το κενό ανάμεσά μας κι άρχισαν να σπάνε οι κάβοι. Στη πραγματικότητα εκείνο έφυγε από μας. Εμείς μόνοι μας φύγαμε προς τα μπρός λευτερωμένοι από το άλλο, κόψαμε και τους πρυμιούς κάβους και κουτουλήσαμε στην πλωριά τσαμαδούρα μέχρι που μας σταμάτησε η άκυρα που είχε έρθει στο πλάι και προς τα πίσω σαν να ήταν σπρινγκ.

 

Δεν θα κομπλετάραμε. Κλείσιμο τα αμπάρια και να φύγουμε. Οδηγίες από τον άλλο καπετάνιο. «Κράτα μέση στο ποτάμι, βάρδαρε 2 στάδια(28) τις γαριδόμαντρες, κι έρχεται πιλοτίνα(29) στο δρόμο να σου δώσει τα clearance από το Λιμεναρχείο. Ό,τι χαρτί σου λειφτεί, Cargo Manifest και τα ρέστα, θα το πάρεις στο Corpus Christi από τον ατζέντη. Θα πάνε εκείνα πριν από σένα». Γενικός δερβέναγας είπαμε.

 

Κάναμε πίσω κι άλλο, ξεμπλέξαμε και πήραμε πάνω την άγκυρα και δρόμο. Στα μισά μας πρόλαβε μια πιλοτίνα, της ρίξαμε βιλάι, μας έδεσε σε μια σακούλα ό,τι χαρτιά ήταν να μας δώσει χωρίς να σταματήσουμε και πάμε παρακάτω. Είχα μαζί μου μια φωτογραφική μηχανή και άδειασα το φιλμ τραβώντας τους σπασμένους κάβους και τις γρατζουνιές που έκαναν καθώς χτυπούσαν στο πλοίο, για λογαριασμό του καπετάνιου.

Σπατσαμέντο εν κινήσει. Την άλλη μέρα άρχισε το συμμάζεμα. Να δούμε πόσοι κάβοι βγαίνουν από τα αποκόμματα, να ματιστούν όσοι ματίζονται, να γίνουν γάσες σε όλους για να ‘χουμε να δέσουμε στην Αμερική που θα μας φέρνανε καινούργιους. Ωστόσο, μάνικα με θάλασσα  να πλυθεί το βαπόρι από τους βωξίτες και μετά με λίγο γλυκό νερό τα μέρη που θέλανε βάψιμο. Είχαμε μιάμιση μέρα που φύγαμε όταν κάποιος παρατήρησε πως το βαπόρι ήταν έμπλωρο(30), κοινώς μπρουμούτιζε. Φαινόταν κι από το ότι πήγαινε λίγο πιο αργά από το κανονικό. Πήγε ο γραμματικός να δει κι ανακάλυψε πως, όταν κουτουλήσαμε με την πλωριά τσαμαδούρα την γυρίσαμε ανάποδα και το σίδερο που προεξέχει από κάτω μας έκανε μια τρύπα στο φορπικ(31). Δεν ήταν μεγάλη αλλά έμπαζε νερά μια κι ήταν κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας και γι αυτό μπρουμουτίσαμε. Άδειασμα με τις αντλίες να ισιώσομε και κάθε μέρα μέχρι το Corpus Christi, την αδειάζαμε για να ξαναπάρει νερά τη νύχτα. Όταν θα ξεφορτώναμε που θάταν το βαπόρι ψηλά, θα το σουζάραμε με τη σαβούρα  να βγει η τρύπα πάνω απ΄ το νερό να την κολλήσομε. Δεν ήταν και τόσο χαμηλά για να ρίξουν τσιμέντο ταχείας πήξεως(32) μέχρι να τη σκεπάσει.

 

Έτσι τραβηχτήκαμε μέχρι το λιμάνι. Μόλις φτάσαμε στο Σώμα του Χριστού, ο καπετάνιος μου έδωσε λεφτά να πάω με ταξί στην πόλη να του εμφανίσω δυό φορές το φιλμ με την καταγραφή των ζημιών και να πάρω καινούργιο. Η Αμερική ήταν Αμερική. Εμπορικά κέντρα για ψώνια, ωραία μπαρ, μουσικές, ζέστη, και λόγω γειτνίασης με το Μεξικό πολλοί ισπανόφωνοι. Περνούσε γρήγορα ο καιρός γιατί είχε βγει ήδη το επόμενο ναύλο. Πορτ Κάιζερ στη Τζαμάικα να φορτώσουμε αλουμίνα για  Δουνκέρκη, Γαλλία. Άψογα και στο βάθος Ευρώπη.

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Σπατσαμέντο: Η διαδικασία για το κλείσιμο των αμπαριών μετά το πέρας φόρτωσης ή εκφόρτωσης και η προετοιμασία για τον απόπλου.

2. Αμπαριάτικα: Για τον καθαρισμό και τη συντήρηση των αμπαριών μεταξύ εκφόρτωσης και φόρτωσης δίνεται (ακόμα άραγε;) ένα ποσό που μοιράζεται στο πλήρωμα της κουβέρτας.

3. Μπόνκερ (Bunker): Ανεφοδιασμός σε καύσιμα, κατά λέξη ανθράκευση. Από την (υπόγεια) καρβουναποθήκη ονομάσανε και το καταφύγιο – αμπρί.

4. Κίνα, Ιαπωνία, Ν. Κορέα, Ταιβάν, Βιετνάμ, εισάγουν πρώτες ύλες με Bulk Carriers (τα και σκατοκουβαλίστρες), και εξάγουν έτοιμα προϊόντα με κοντεινεράδικα (και αυτοκινητάδικα)

5. Επίσημα boatswain αλλά και bosun, ο ναύκληρος (λοστρόμος) γίνεται boss και καλείται μπόσης που τα περιέχει όλα.

6. Πούπι (poop) ή κάσσαρο ελληνιστί επίστεγο: Στα παλιά πλοία ήταν η υπερκατασκευή στη πρύμη. Στα νεότερα είναι ο αποθηκευτικός κάτω από το κατάστρωμα της πρύμης.

7. Το μεγάλο από τα καράβια του Μαγγελάνου ήτανε 140 τόνοι κι ένα μέτριο βαπόρι σημερινό σαράντα πενήντα χιλιάδες, οπότε καΐκι.

8. Η μάσκα είναι η πλευρά της πλώρης κι ο καιρός στη μάσκα είναι όταν έρχεται από μπροστά αλλά υπό γωνία όχι κατάπλωρα. Δευτερόπρυμος είναι όταν έρχεται υπό γωνία στην πρύμη. Σε δυνατούς καιρούς αποφεύγεται με αλλαγή πορείας να έρχεται ο καιρός από το πλάι λόγω έντονων διατοιχίσεων (μπότζι), και φροντίζεται για λιγότερη καταπόνηση του πλοίου, να έρχεται ή στη μάσκα ή δευτερόπρυμος.

9. Το φαξιμάιλ (facsimile) ουσιαστικά είναι (ήταν;) μια μορφή φαξ που μέσω ασυρμάτου λάμβανε σε ειδικό χαρτί (που η μια του όψη είχε σκόνη μέταλλου έτσι που με μια ακίδα που το σάρωνε να καίγεται σχηματίζοντας) εικόνες, εν προκειμένω χάρτες καιρού που εξέδιδαν διάφορες υπηρεσίες. Για τον Ειρηνικό παίρναμε δελτίο από τη βάση των Αμερικάνων στο Γκουάμ που, στην μεγάλη του έκδοση έφτανε μέχρι το τακούνι της Ιταλικής μπότας στα δυτικά και στις δυτικές ακτές των ΗΠΑ από την άλλη, κι έτσι βλέπαμε και τον καιρό της Ελλάδας.

10. Σουέλ (swell) ή αποθαλασσία ή και καραντί: Ο κυματισμός που προκαλείται από κάποια καταιγίδα κάπου μακριά και ταξιδεύει μέχρι να σβήσει αφού στην ανοιχτή θάλασσα δεν έχει στεριές να τον ανακόψουν. Κύμα βουβό (χωρίς κορυφές) χωρίς άνεμο, συχνά μεγάλο σε ύψος και μήκος που ταλανίζει το πλοίο.

11. Νάφτεξ – NAVTEX(NAVigational TEleX): Συσκευή που λαμβάνει και εκτυπώνει (σε θερμικό χαρτί) αυτόματα ειδοποιήσεις για διάφορα που αφορούν τη ναυσιπλοΐα (σβήσιμο φάρων, ναυάγια, εκρήξεις ηφαιστείων, αποκλεισμός περιοχών στη θάλασσα, δελτία καιρού, κλπ κλπ) που τις εκδίδουν οι υδρογραφικές υπηρεσίες που έχουν την ευθύνη της περιοχής όπου αναφέρονται.

12. Γκόβερνορ (Governor): Ρυθμιστής στροφών. Μηχανισμός που φροντίζει ώστε όταν η προπέλα βγει έξω από το νερό, πού δεν βρίσκει πια αντίσταση, να μην ανέβουν οι στροφές της και προκαλέσει ζημιά.

13. Καμπούνι ελληνιστί πρόστεγο: Η υπερκατασκευή στην πλώρη, κάποτε εντευκτήριο των ναυτών, τώρα αποθηκευτικός χώρος για εργαλεία και υλικά της κουβέρτας και γραφείο του λοστρόμου.

14. Ανέμη είναι το βίντζι που τυλίγει και ξετυλίγει τους κάβους. Υπάρχουν σε κάθε ανέμη από ένα ή δύο κάβοι μόνιμα τυλιγμένοι πάνω τους και από δύο ανέμες σε πλώρη και πρύμη.

15. Βιλάι (heaving line): Το σκοινί με τον κόμπο στην άκρη που πετάνε από το βαπόρι για να δώσουν κάβο στη στεριά ή στο άλλο βαπόρι.

16. Όταν τα ισχυρά ρεύματα όπως το γκολφστριμ περνάνε δίπλα από τη στεριά, δημιουργείται αντίρευμα από το νερό που εκτοπίζεται (κάτι σαν το αντιμάμαλο), με κατεύθυνση αντίθετη από κείνη του κυρίως ρεύματος.

17. Ο Οδυσσέας Γκραντ κι ο Βενιαμίν Φραγκλίνος απεικονίζονται στα χαρτονομίσματα των 50 και 100 δολαρίων αντίστοιχα.

18. Windward και Leeward Islands αντίστοιχα, ένα κολιέ από νησιά που χωρίζουν την Καραϊβική από τον Ατλαντικό.

19. Τον Ιούλιο του 1995 εξερράγη το ηφαίστειο που είναι στο νησί Μονσεράτ, κι ακόμα δεν έχουν συνεφέρει από τότε. Εμείς περάσαμε ένα χρόνο μετά κι η ειδοποίηση ήταν πως κάπνιζε απειλητικά.

20. Εδώ το βαρδάρω με την έννοια του απομακρύνομαι (από το πρόσταγμα «βάρδα»).

21. Εξηνταπεντάρι δλδ χωρητικότητας 65.000 τόνων με εφτά αμπάρια.

22. Στο δέσιμο, κάβος λέγεται το σκοινί που δίνεται από την πλώρη ή την πρύμη υπό γωνία στην κάθετο του πλοίου για να το φέρει και να το συγκρατήσει στο μόλο (ή όπου δένει). Σπρινγκ είναι το σκοινί που φεύγει παράλληλα με το πλοίο και το συγκρατεί στο μπρος πίσω κατά τον διαμήκη άξονα. Τα κάθετα στο πλοίο σκοινιά που συχνά δίνονται και από τη μέση του πλοίου για να το δέσουν σφιχτά στο ντόκο (ή όπου) λέγονται κουτούκια.

23. Μπήκα στο Google maps (και στο Earth) για να ξαναδώ το μέρος και ανακάλυψα ότι υπάρχει ακόμα τερματικός σταθμός φόρτωσης βωξίτη, αλλά τον έχουν πάει πιο έξω, μετά τις γαριδομάντρες. Φαίνεται πως δεν αρέσει ο βωξίτης στις γαρίδες. Έχει και φωτογραφίες σύγχρονες, με ένα βαπόρι που φορτώνει βωξίτη, χωρίς μάνα αλλά μ΄ ένα πλωτό γερανό που το φορτώνει από μια (καινούργια) μπάριζα. Το βαπόρι της φωτογραφίας είναι ελληνικό (με σημαία Λιβερίας) περίπου 30-35.000 τόνων, μ΄ εκείνα τα κάγκελα στα πλαϊνά της κουβέρτας για να μπορεί να φορτώσει χαβαλέ ξύλα.

24. Η μέγιστη ένταση στα παλιρροϊκά φαινόμενα παρατηρείται κατά την πανσέληνο και (λιγότερο) στη νέα σελήνη, λόγω βαρυτικής έλξης της Σελήνης στα νερά της Γής. Η ελάχιστη στα τέταρτα (πρώτο και τελευταίο).

25. Κομπλετάρισμα: Η πλήρης φόρτωση του συμφωνηθέντος φορτίου. Συχνά σημαίνει συμπληρώματα στα ήδη γεμάτα αμπάρια από λίγο, για λόγους ευστάθειας.

26. Ο ατμός είναι η «μίζα» που βάζει μπροστά την κύρια μηχανή του πλοίου, τη σταματά και την αναστρέφει όπου χρειάζεται.

27. Dead Slow Astern: Η ελάχιστη δυνατή ταχύτητα προς τα πίσω, όσο που να κινείται το πλοίο. Slow Astern: Ήρεμα πίσω δηλ. πολύ αργά προς τα πίσω. Η μηχανή και η προπέλα γυρίζουν ανάποδα, για ελιγμούς σε απόπλου και κατάπλου. Εδώ χρησίμευε για να εξισορροπεί το ρεύμα και να συγκρατεί το πλοίο στη θέση του.

28. Στάδιο: 1/10 του ναυτικού μιλίου περίπου 185 μέτρα. Με το μάτι μια βαποριά περίπου (ένα μήκος πλοίου).

29. Πιλοτίνα (pilot boat): Ταχύπλοο που φέρνει και παίρνει τον πλοηγό στα βαπόρια. Άλλοτε ιδιαίτερο, άλλοτε του Λιμενικού ή της Ακτοφυλακής, ανάλογα πως είναι μοιρασμένες οι υπηρεσίες σε κάθε χώρα.

30. Όταν η πλώρη του πλοίου είναι πιο χαμηλά από την πρύμη, (βουτάει με τη μούρη) το πλοίο είναι εμπλωρο, όταν αντίθετα η πρύμη είναι πιο χαμηλά είναι έμπρυμο. Φυσιολογικά πρέπει να είναι κάνα δυό ποδάρια έμπρυμο (30-60 εκ να γέρνει προς τα πίσω) για να ταξιδεύει χωρίς απώλειες. Αν σε ακινησία είναι ίσιο, μόλις ξεκινήσει η προπέλα, κάθεται κάνα ποδάρι η πρύμη.

31. Fore peak tank: Πρωραία δεξαμενή ζυγοστάθμισης δηλαδή μια δεξαμενή κάτω από την πλώρη που γεμίζει νερό στο σαβούρωμα για ευστάθεια κατά μήκος.

32. «…σάπια βρεχάμενα, τσιμέντο και σκουριά…» Ν. Καββαδίας Το καραντί. Στα ποστάλια κάποιας ηλικίας που χρόνια πηγαινόφερναν τον κόσμο στα νησιά του, όλη νύχτα δούλευε η μπετονιέρα…

 

180 Σχόλια to “Της τρικυμίας και της παλίρροιας (δυο ιστορίες του Dryhammer)”

  1. dryhammer said

    Καλημέρα!
    Ευχαριστώ το Νικοκύρη για τη φιλοξενία κι εσάς για την υπομονή.

  2. dryhammer said

    Η Ιστορία του Ουγκό με το κανόνι, μου θύμισε τα δικά μου με το χιτώνιο, κι έβαλε τον ερινό για τα παρόντα.

  3. Τι, δεν έχει χολέρα, πανούκλα ή άλλη λοιμική σήμερα;

  4. Γς said

    Καλημέρα

    Μόλις τό πιασα και…κόλλησα

    >το καλό για καμιά πχ Ιαπωνία που μπαίνει ο σερβέγιορ, ο επιθεωρητής να πούμε, με την καραμπίνα και ρίχνει με ψιλό σκάγι στις απρόσιτες γωνιές για να δει αν θα πέσει καμιά φλούδα κάτω και να σε κόψει.

    Για πες μας Dry τι είδους έλεγχος είναι αυτός με την καραμπίνα και τα σκάγια

    Ευχαριστώ [και μπράβο]

  5. dryhammer said

    …για τις παρούσες.
    (να τελειώνεις τον καφέ πριν γράψεις)

  6. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια και τον Dryhammer για τα διηγήματα

    2 Το είχα υποψιαστεί ότι από εκεί το αναθυμήθηκες.
    Αλλά θύμισέ μας τι είναι ο ερινός
    (αυτός στη συκιά;)

  7. sarant said

    3 Ένα διάλειμμα κάνουμε και από την άλλη Κυριακή θα συνεχίσουμε με περιγραφές πανδημιών 🙂

    Θα λείψω για κάμποσες ώρες, πέρα από τον πολικό κύκλο (του Λουξεμβούργου).

  8. Νέο Kid said

    Μα την πίστη μου, πριν φτάσω στο σχόλιο του Νικοκύρη λέω μέσα μου «όπως το τρελό κανόνι του Ουγκώ!» για το γαμωχιτώνιο… Θυμίζει πολύ Ουγκώ το στυλ του dry! Όσο πλατειάζει και υπεραναλυει με υπερπεριγραφές ,τόσο η κούραση που προκαλεί δεν είναι απ αυτές που σε κάνουν να το παρατήσεις το κείμενο, αλλά απ αυτές που σε κολλάνε και δεν μπορείς να περιμένεις να δεις τι θα γίνει! Μαστοριά!

    Δύναμη ο Dry! Νάχες έναν τρόπο να τα γράψεις αυτά στα εγγλέζικα , θάσπαγες τα ταμεία!…

  9. dryhammer said

    4. Πριν τη φόρτωση, σε πολλά είδη φορτίων, γίνεται επιθεώρηση των αμπαριών για να βεβαιωθεί ότι είναι κατάλληλα για το φορτίο και σύμφωνα με τις προδιαγραφές του ναυλωτή ή του παραλήπτη. Συνήθως ο σερβέγιορ κάνει οπτικό έλεγχο, ή κρατά μια ξύστρα για να δει αν κρύβεται κανένα φούσκωμα σκουριάς κάτω από τη μπογιά, που πιθανά θα πέσει μέσα στο φορτίου στη διάρκεια του ταξιδιού και θα το μολύνει. Για τις απρόσιτες γωνιές στα ψηλά του αμπαριού (12-13 μέτρα πάνω από το πανιόλο) χρησιμοποιούν φακό ή πυροβολούν με ένα τουφεκάκι (φαντάζομαι με συγκεκριμένο τύπο φυσεκιού) για να δουν αν θα πέσουν σκουριές, ή κομμάτια (φλούδες) από παλιά μπογιά κι αν συμβεί κάτι τέτοιο, το πλοίο κρίνεται ακατάλληλο για φόρτωση και πρέπει να βγει στη ράδα για να διορθώσει τις ατέλειες, να ξαναπεράσει επιθεώρηση κλπ μέχρι να πάρει έγκριση. Αυτό συνεπάγεται ακριβές καθυστερήσεις, τα λιμανιάτικα, τα συνεργεία φόρτωσης κλπ. Σε μεγάλα λιμάνια με αδιάλειπτη φορτοεκφόρτωση, χάνεις τη σειρά σου και πας από την αρχή. Όλα αυτά τα χρεώνεται το βαπόρι δλδ η πλοιοκτήτρια εταιρία γιατί είναι δική της υπαιτιότητα που δεν ξεκινά η φόρτωση.
    Το ανάποδο: Για να φορτώσομε παλιοσίδερα ήρθε στο Αμβούργο σερβέγιορ που κατάγραψε τις υπάρχουσες ζημιές, για να μην χρεώσουμε κι αυτές σαν ζημιές που προκάλεσε το φορτίο.

    6. Ερινός είναι το αρσενικό σύκο που κρεμιέται στη θηλυκή συκιά για να γίνει η επικονίαση από το μυγάκι. Οι ερινοί γίνονται γλυκό.

    7. Οπότε μέχρι να γυρίσεις προλαβαίνει κάποιος απ’ όλους του, να εκφράσει την αλγεινή του εντύπωση για τα γραφόμενα…

  10. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλημέρα.

    Φίλε Ξεροσφύρη, μᾶς ταξίδεψες.

    Ζωντανή, σπαρταριστὴ γλώσσα καὶ ρεαλιστικὴ ἀφήγηση. Χωρὶς περιττὲς φιοριτοῦρες.

    Τὰ ζήσαμε κι ἐμεῖς μαζί σου.

    Νὰ εἶσαι πάντα καλὰ καὶ νὰ μᾶς ταξιδεύεις.

    Νικοκύρη, εὐχαριστοῦμε πολύ.

  11. Γιάννης Ιατρού said

    Άξιος Ξεροσφύρη, και δεν είναι η πρώτη ή η δεύτερη φορά που μας κάνεις ευχάριστη την μέρα!

    Και μαθαίνουμε, πάντα. Που ξέρεις, μπορεί και να μπαρκάρουμε, νέα παιδιά είμαστε, να βρούμε την τύχη μας, γιατί εδωπέρα με τα γλέντια και με τα περιφερόμενα ανά τας οδούς μουσικά φορτηγά εν μέσω επιδημιών🤐 (Το οποίον σκουλήκι… 😋🙂😜✌😂)

  12. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @6.Νικοκύρη, δὲς ἐδῶ:
    https://sarantakos.wordpress.com/2016/08/17/suka/#comment-377066

    » «Η λέξη «ορνός» ή «ορνιός» προέρχεται από την αρχαία λέξη «ερινέος» που σημαίνει «άγρια συκιά». Αγριοσυκιά είναι η αρσενική συκιά… «

  13. Konstantinos said

    Καταπληκτικό! Συγχαρητήρια! Θέλουμε κι άλλα!
    Οι γαριδομαντρες τι είναι;

  14. Καλημέρα

    Συνηθισμένος τα καλοκαίρια ν’ ακούω ναυτικές ιστορίες από παιδικούς φίλους που μπαρκάρησαν, το διάβασα και μου άρεσε, αν είχα πάει Γαλαξίδι θα είχα μπουχτίσει και δεν θα το άντεχα αλλά η αποχή έπαιξε τον ρόλο της. Οι ναυτικές ιστορίες κι οι κρητικές μαντινάδες, αυτές όταν υπερβαίνουν τα τρισήμισυ λεπτά, μου κάνουν σαν το μαρτύριο της σταγόνας.

    Στην τρικυμία κι εγώ έσπαγα το μυαλό μου που είχα ξαναδιαβάσει για το ρημάδι που κοπανιότανε στο κατάστρωμα του πλοίου, αλλά ευτυχώς το πήρε το ποτάμι γρήγορα κι ησύχασα.

    Τώρα η παλίρροια μου ξύπνησε μνήμες,τέλη του 60 όταν ένα πιο μεγάλο στην ηλικία από μένα φιλαράκι μου, συγγενής (και στο επίθετο) του Κουμάνταρου πήγε στο Λάγκος για διευθυντής στον εκεί αλευρόμυλο (;), με ετήσιο μισθό σαν να λέμε σήμερα 200 000 γιούρα «για να κλέβει λιγότερα από φιλότιμο σαν συγγενής». Είχε σκοπό να κάνει σερμαγιά αλλά η πιο κοντινή λευκή γυναίκα που μπορούσε να δει ήταν 200χιλιόμετρα μακριά ενώ κοντά είχε ένα καζίνο. Γύρισε μετά από 3 χρόνια και το μόνο που έφερε από την Αφρική ήταν μια ελονοσία και μια γνωριμία μ’ έναν αμερικάνο αριθμομνήμονα που είχε μάθει απ’ έξω το Beat the dealer του E.Thorp και τον διώχνανε από όλα τα καζίνα γιατί τους είχε τσακίσει στο μπλακτζάκ. Ο τύπος ήρθε εδώ, αλλά φοβήθηκε να μεταμφιεσθεί λόγω χούντας ,τον πήρανε χαμπάρι γρήγορα και έκλειναν όποιο τραπέζι μπλακ τζακ πλησίαζε. Ο τύπος δεν ήταν κοτόπουλο να παίξει ρουλέττα αλλά την τελευταία μέρα του στην Ελλάδα κατέβηκε μαζί μας στον ιππόδρομο, δήλωσε πως οι παίκτες βγαίνουν χαμένοι και προθυμοποιήθηκε να κάνει μπουκ το παιχνίδι μας. Τον μαδήσαμε κυριολεκτικά, έπεσε στην περίπτωση γιατί ο φίλος μου κέρδιζε πολύ σπάνια, εδώ μια περιπέτεια μ’ αυτόν !

  15. # 9, 12

    Και τώρα είναι η εποχή τους. Μόλις τώρα βγήκα στην ταράτσα και φωτογράφισα δέντρο με ορνιους στην αυλή εγκαταλελειμένου όμορου σπιτιού.

  16. Jorge said

    μια βαρύτατη ρεθεμνιώτικη κατάρα, είναι » α.. που να βγάλει το σπίτι σου ορνές»

  17. LandS said

    Τα διάβασα και τα δύο μονορούφι. Κάνα δυο φορές η Λένα πήγε να με διακόψει λέγοντάς μου: Τι έχεις καλέ; σου μιλάω τόση ώρα και όλο μμμ κάνεις, θύμωσες;

  18. dryhammer said

    Ευχαριστώ όλους για τα σχόλια.

    13. Τα κλουβιά των εκτροφείων γαρίδας που μάλιστα είναι τετράγωνα, αντίθετα με τα άλλα κλουβιά ιχθυοτροφείων που είναι κυκλικά.

  19. ΓιώργοςΜ said

    Εξαιρετικός, όπως πάντα! Ευχαριστούμε!
    Οι ναυτικές ιστορίες είναι πάντα γοητευτικές για μιας τους ιδανικούς και ανάξιους εραστές…
    Η καλοκαιρινή παρέα της όψιμης εφηβείας έβγαλε δύο καπεταναίους, οπότε οι ιστορίες πήγαιναν κι έρχονταν συνεχώς.

  20. Πολύ ωραία, Ξεροσφύρη!

  21. Παναγιώτης Κ. said

    Για υδρόγειο και για ταξίδια μιλάμε και… όσοι και όσες έχετε παιδιά ή εγγόνια από Ε΄ Δημοτικού μέχρι το Γυμνάσιο δώστε τους αυτό το προβληματάκι:
    Αν ανοίξουμε ένα τούνελ που περνάει από το κέντρο της Γης και βγούμε από την άλλη μεριά να βρείτε σε ποιο μέρος της Γης θα βρεθούμε. (η διαδρομή σε ευθεία και η Γη είναι σφαιρική).
    Φαντάζομαι ότι γίνεται αντιληπτό ότι πολλά έχουμε να πούμε στο παιδί που θα αποτελέσουν γνώσεις γιαυτό , θα ακονίσουν το μυαλό και θα διεγείρουν τη φαντασία του.
    Να μη μείνουμε όμως μόνο στη γενική λύση αλλά να περάσουμε και στην εφαρμογή.
    Μέσα στο παιχνίδι και ο υπολογιστής για να αντλήσουμε στοιχεία.
    (Εννοείται πως η εκπαιδευτική συνέπεια επιβάλλει να το έχουμε λύσει πρώτα πριν το σερβίρουμε στο παιδί).
    Επειδή μπορεί να μην υπάρχει υδρόγειος στο σπίτι ως εποπτικό μέσο, πάρτε ένα πορτοκάλι και μετατρέψτε το σε υδρόγειο!

  22. Κουτρούφι said

    Ωραίο! Λόγια της πλώρης, ένα αιώνα μετά.
    Εμένα οι χώροι μου, πιτσιρικάς, όταν περνούσαμε μερικές βδομάδες στα βαπόρια που ήτανε ο πατέρας μου μάγειρας, ήταν η κουζίνα, οι δεσπέντζες και οι σαλονο-τραπεζαρίες (αξιωματικών, πληρώματος). Στα κοφιτάι(μ) έμαθα τάβλι, ντάμα και παιχνίδια με την τράπουλα. Εκεί επίσης, στα 10 μου χρόνια, έγινα ακροατής ανάλυσης για το μουσικό ύφος (τύπου ομοιότητες-διαφορές) Κώστα Χατζή και Διονύση Σαββόπουλου από δόκιμο μηχανικό. Τέλη δεκαετίας 70 αυτά.

  23. ΚΑΒ said

    15.Δεν είναι τώρα η εποχή τους. Ωριμάζουν τον Ιούνιο και τότε τους κρεμάνε στις θηλυκές συκιές σε αρμαθιές.

    Ωραίες οι ναυτικές αφηγήσεις· πάντα με συγκινούν μιας και είμαι από ναυτική οικογένεια. Ευχαριστούμε.

  24. Χρήστος Δ. Τσατσαρώνης said

    Καλημέρα. Θα συμφωνήσω με τους σχολιαστές # 8, 10, 17. Τί τα γυρεύεις; Άμα δε θες να σταματήσεις το διάβασμα του κειμένου, μεγαλύτερο σημάδι ότι ο γράφων είναι μάστορας δεν υπάρχει. Μπράβο και ευχαριστούμε.

    Χρήστος Δ. Τσατσαρώνης
    http://www.badsadstories.blogspot.gr
    http://www.badsadstreetphotos.blogspot.gr

  25. Γς said

    >Αγκαλίτσες στα ρέλια, «Θα με θυμάσαι καθόλου;» κι άλλα μελό μέχρι να πάμε κι εμείς κι αυτές παρακάτω… Ίσα να ξεγελιέται η μοναξιά μας και η μιζέρια τους. Λυσσιασμένα κρεβάτια του αποχαιρετισμού και το πρωί wash & go.

    μμμμμμ!

  26. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  27. Theo said

    Μας ταξίδεψες και πάλι, Ξεροσφύρη.
    Το έχεις το συγγραφικό. Κι εγώ μονορούφι τα διάβασα.
    Χίλια ευχαριστώ σε σένα και στον Νικοκύρη.

  28. Theo said

    Αυτό με τους Ινδούς στη Γουιάνα μού θύμισε τα νησιά Φίτζι. Επειδή οι Φιτζιάνοι είναι σκληρά κι ατίθασα παλικάρια, οι Εγγλέζοι έφεραν κι εκεί Ινδούς. Όταν τα νησιά ανεξαρτητοποιήθηκαν ο μισός πληθυσμός τους ήταν Ινδοί, οι άλλοι μισοί Φιτζιάνοι κι είχαν εμφύλιους κάθε τρεις και λίγο. Τελικά ψήφισαν ένα Σύνταγμα ο πρόεδρος να ‘ναι Φιτζιάνος και ησύχασαν.

  29. Georgios Bartzoudis said

    # Μου άρεσαν οι δυο διηγήσεις του Ξεροσφύρη. Αν μη τι άλλο έχουν ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τα συμβαίνοντα σε υπερπόντια ταξίδια. Βέβαια, με δυσκολεύει η ναυτική γλώσσα, αλλά καταλαβαίνω ότι δεν μπορείς να γράφεις θαλασσινές ιστορίες στα …ποντιακά.
    Από λεξιλογική πλευρά βρίσκω:
    (α) η «ανέμη» χρησιμοποιείται για έναν εργαλείο όμοιο με την ανέμη που χρησιμοποιούσαν, πάλαι ποτε, για να τυλίγουν το νήμα (ήταν το τρίδυμο ανέμη-ροδάνη-τσικρίκι).
    (β) Ολίγον τι Μακεδονικά τα παραπάνω, αλλά ο Ξεροσφύρης χρησιμοποιεί και μια λέξη έτι …μακεδονικότερη:
    «Το βαπόρι ήταν έμπλωρο [σκυφτό] κοινώς μπρουμούτιζε». Όπερ παρά τοις Μακεδόσι προφέρεται μπρούμ’τζι (στον παρατατικό) και μπρούμ’τσι (στο αόριστο). Σημαίνει δε ότι έπεσε μπρούμυτα, δηλαδή με τη μύτη μπροστά ή κατά πρόσωπο (υπάρχει και το πέσιμο ανάσκελα, που όμως θεωρείται γυναικείο!)
    Πρό τινων ετών, αξιωματούχος περιφερόμενος νύκτωρ με όχημα της …μητρός Ελλάδος, μπρούμ’τσι. Τότε, ένας μεγαλοσχήμων τον ήλεγχε επιμόνως και επί μακρόν: Πως μπρούμ’τσι, γιατ’ι μπριούμ’τσι, πού μπρούμ’τσι, ποια δουλειά της μητρός Ελλάδος έκανε όταν μπρούμ’τσι κλπ, κλπ. Μέχρι που εγένετο γνωστόν ότι ο μπρουμ’τίσας είχε μπρουμ’τίσει μαζί με «γνωστό» πρόσωπο του μεγαλοσχήμονος. Και …ησυχάσαμε! [Γι’ αυτό σας λεω: Μερικά πράγματα, μην τα πολυψάχνουμε. Μπορεί να βρούμε κάτι που …δεν θέλουμε!].

  30. Νέο Kid said

    21. Παναγιώτη, με αφορμή τους «αντίποδες» που αναφέρεις, δηλαδή αντιδιαμετρικά σημεία της Γης (πχ ο Βόρειος και ο Νότιος πόλος) να ένα ωραίο (και για παιδιά ) μαθηματικό προβληματάκι ( το οποίο λύνεται και χωρίς κανέναν τύπο ή μαθηματικό φορμαλισμό. Κοινή λογική)
    :
    Υπάρχουν υποχρεωτικά δύο αντιποδικά σημεία που να βρίσκονται σε ωκεανό;

  31. Νέο Kid said

    30. Σημείωση: οι ωκεανοί καταλαμβάνουν περισσότερη από τη μισή επιφάνεια στον πλανήτη.

  32. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Διάβασα απνευστι και τα δυο αφηγηματα. Ειναι πολυ ενδιαφεροντα τοσο για την ζωη των ναυτικων οσο και των λιμανιων . Θα τα μελετησω σε δευτερη φαση σε βαθος ειδικα για το γλωσσαρι.

  33. Λεύκιππος said

    Κι εγώ που δεν έχω σχέση με το αντικείμενο εντυπωσιάστηκα, έμαθα πολλά ενδιαφέροντα για το πως γίνεται το εμπόριο και διαπίστωσα ακόμη μια φορά ότι, αν γράφεις γι’ αυτό που ζεις, γράφεις μοναδικά.

  34. ΚΩΣΤΑΣ said

    Με τα θαλασσινά διηγήματα δεν τό ‘χω. Ούτε λόγια της πλώρης, ούτε και με τον Ππδμ στα σημεία που αναφέρεται σε ναυτικούς όρους. Άλλωστε πρωτοείδα θάλασσα και έβρεξα τα πόδια μου ως τα γόνατα – όχι παραπάνω 😜 – όταν ήμουν 12/ετής. Εξ αυτού του λόγου πέρασα τα διηγήματα του Dry… κάπως διαγώνια. Στάθηκα λίγο παραπάνω εκεί, στο «Θα με θυμάσαι καθόλου;»… 😉

    Ο φίλος μας ο Dry δείχνει ότι έχει πολλή μεγάλη άνεση στο χειρισμό του λόγου, εκπληκτική περιγραφική ικανότητα, ειρμό και σαφήνεια.

    Dry… σε συγχαίρω ειλικρινά και την επόμενη φορά περιμένω να διαβάσω τις ναυτικές εμπειρίες, με την ίδια περιγραφική ικανότητα, όταν πιάνατε λιμάνι και ξεμπαρκάρατε, ε! με τα κορίτσια… κάτι σαν λίγο Καββαδία… 🙂

  35. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Μπράβο σου, Ξεροσφύρη! Νομίζω πως αν κάτσεις και ξαναδουλέψεις αυτό το ναυτικό υλικό, μπορείς να δώσεις διηγήματα που θα μείνουν..

  36. # 23

    Ρε φίλε εννοώ πως τώρα βγαίνουνε, πριν μια βδομάδα δεν είχαν βγει τα φύλλα και φαίνονταν καλύτερα. Και δεν χρειάζεται να τους κόψεις και να τους κρεμάσεις στις συκιές, τις γονιμοποιούν από μεγάλη απόσταση (κάποια χιλιόμετρα) κάποια έντομα. Ενα κάρο συκιές στους δρόμους και στα χωράφια γονιμοποιούνται από αυτά.

  37. Παναγιώτης Κ. said

    Ταξείδι στον ωκεανό ή στο πέλαγος και μποφόρ και εγώ πάντα να έχω το…μαράζι γιατί να πηγαίνει η ενέργεια του ανέμου χαμένη όταν μάλιστα η δαπάνη για τα καύσιμα του βαποριού δεν είναι… περιφρονητέα.
    Συνέρχομαι όμως γρήγορα και λέω προς εαυτόν,…κάτσε ρε…μεγάλε το σκέφτηκες εσύ ο στεριανός και δεν το σκέφτηκαν οι θαλασσινοί; 🙂
    Δεν το σκέφτηκαν οι θαλασσοκράτορες Εγγλέζοι που όπως και να έχει το πράγμα, όταν επισκέπτεσαι τα μουσεία τους διαπιστώνεις ότι το βασάνιζαν το πράγμα…

    @30. Και αυτό που προτείνεις ωραίο φαίνεται!

  38. Χρήστος Δ. Τσατσαρώνης said

    #23, 36: πάντως στα πεδινά της επαρχίας Επιδαύρου Λιμηράς, στη Λακωνία, πάλαι ποτέ συκοπαραγωγικής περιοχής (ξερών σύκων), αυτή η δουλειά γινόταν συστηματικά περί το τέλος Ιουνίου – αρχές Ιουλίου. Συλλογή των συγκεκριμένων καρπών (τους λένε «έλισος», «μπούρλιασμα» (πέρασμα σε – παλιότερα – στελέχη από βούρλα, αργότερα σε κομάτια σύρμα) και ανάρτηση από μια – δυο αρμαθιές σε κάθε δέντρο συκιάς. Κόπος μεγάλος, ήταν εκατοντάδες οι συκιές του κάθε παραγωγού. Πιο μετά τα πετούσαν χύμα κάτω απ’ τα δέντρα. Μετά, εγκαταλείφθηκε η καλλιέργεια της συκιάς εν πολλοίς. Ακούω ότι κάπως αναβιώνει τελευταία. Ακόμα υπάρχουν τα κτίρια της «Συκικής», τα αποστειρωτήρια των σύκων δηλαδή, στα χωριά και οι μεγάλες αποθήκες στα παράλια με λιμάνι, από την εποχή που η διακίνηση γινόταν με πλωτά μέσα.

    Χρήστος Δ. Τσατσαρώνης
    http://www.badsadstories.blogspot.gr
    http://www.badsadstreetphotos.blogspot.gr

  39. Παναγιώτης K. said

    Γκολφ στριμ να λέμε εμείς τα παιδιά γιατί έτσι μας το είχε μάθει ο δάσκαλος. Γκολφ στριμ ή ρεύμα του Κόλπου.
    Και μας διόρθωνε το αμερικανάκι που βρισκόταν για διακοπές στο χωριό λέγοντας: γκΑλφ στριμ. 🙂

  40. Το δικαστικό γεγονός της χρονιάς θα είναι το Κούγιας εναντίον Κούγια !!!!
    Ως γνωστόν τώρα ο Κούγιας είναι φίλος με τον Μαρινάκη και συνήγορός του κι έχουμε παραπομπή του χοντρού για ισόβια έκπτωση από ποδοσφαιρικά αξιώματα βάσει της έκθεσης της εισηγήριας που αναφέρει :

    «Όπως προκύπτει δε, από τις ένορκες μαρτυρικές καταθέσεις της Αικατερίνης Τσιαμούρα και Αλέξιου Κούγια ενώπιον του Αντεισαγγελέως Πρωτοδικών Αθηνών Κορέα Αριστείδη, Αλαφούζου Ιωάννη και Βελλή Σταμάτιου, και την απομαγνητοφώνηση συνομιλιών διαφόρων παραγόντων του ελληνικού ποδοσφαίρου, που αναφέρονται στο με αριθμό 1692/2018 βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών Αθηνών, είχαν προσαρμοστεί στο άρμα της ΠΑΕ Ολυμπιακός, μεταξύ άλλων οι ΠΑΕ Άρης Θεσσαλονίκης, ΠΑΣ Γιάννινα, Εργοτέλης, ΟΦΗ, Πλατανιάς, Βέροια, Λεβαδειακός, Κέρκυρα και Καλλονή και ακολουθούσαν πιστά τις επιλογές του ισχυρού άνδρα του Ολυμπιακού Ευάγγελου Μαρινάκη, απολαμβάνοντας την εύνοια αυτού, καθώς και διάφορες εξυπηρετήσεις θεμιτές ή αθέμιτες».

    Ε ρε γέλια

  41. dryhammer said

    37.
    https://www.energia.gr/article/148777/pagkosmia-protoporia-ellhnokthto-ploio-kineitai-me-aiolikh-energeia

    Το κακό του ανέμου είναι πως φυσά «αλα κέφα».

  42. dryhammer said

    40. Στις Μπανάνες ήταν που ο Γούντι Άλεν αυτοεξεταζόταν στο δικαστήριο;

  43. Νέο Kid said

    37. Άντε κι άλλο ένα, πιο δύσκολο απ το 30. αλλά κι αυτό σχετικό με αντιδιαμετρικά σημεία.

    Να αποδειχτεί ότι σε κάθε μέγιστο κύκλο της Γης (π.χ ο Ισημερινός) υπάρχει πάντα ένα ζεύγος αντιποδικών σημείων που έχουν την ίδια θερμοκρασία!

  44. 42 Σίγουρα στην προτελευταία σκηνή της «Κυρίας απ’ τη Σαγκάη» του Όρσον Ουέλς

  45. kpitsonis said

    12 ερινεός

  46. Ωραίος ρε μάστορα! Λογοτεχνική εγκυκλοπαίδεια λέμε!
    Θα το ξαναδώ βεβαίως σε δεύτερη και τρίτη ανάγνωση καθότι τώρα με έχουνε χώσει σε μερεμέτια κλπ. Νταξ, άλλοι παλεύουνε μεταλλικά χιτώνια στη μέση του πουθενά.

  47. nikiplos said

    Καλημέρα… Πολύ ωραία… και ναι κι εμένα μου θύμισε το κανόνι του Ουγκώ. Και οι ναυτικές ορολογίες πολύ καλά περιγεγραμμένες, γιατί πρέπει κανείς να καταλαβαίνει για τι μιλάει ο συγγραφέας. Πχ ωραία η περιγραφή σφηνώματος με τον μπουλμέ, ώστε να μην κουτρουβαλάει (και ξυπνάει) αυτός που κοιμάται…

  48. nwjsj said

    Καλημέρα σε όλες και όλους!

    Συγχαρητήρια στον Dryhammer, το σασπένς χτύπησε κόκκινο! Μου άρεσε αυτή η σταδιακή κορύφωση της αφήγησης που ξεκινάει από την ευχάριστη προσμονή (για την επιστροφή στην πατρίδα στην πρώτη ιστορία και για τη γνωριμία με τη Γκουαγιάνα στη δεύτερη) και μέσα από τις λεπτομερείς περιγραφές αντικειμένων, πολιτικοκοινωνικής κατάστασης, καθημερινότητας μέσα στο καράβι, φυσικών φαινομένων κλπ. σε φτάνει χαλαρό κι ανύποπτο σ’ ένα σημείο συναγερμού εντελώς απρόσμενο για σένα που είσαι άσχετος με τα θαλασσινά και τους κινδύνους που ανά πάσα στιγμή ενέχουν. Κι ενώ είσαι με κομμένη την ανάσα μέχρι τέλους από την τρομάρα και την αγωνία για το αν σκαρί και πλήρωμα θα τη βγάλουν καθαρή, το πλοίο πιάνει λιμάνι κι όλα τελειώνουν αισίως.

    Και μιας που έγινε λόγος για το Tsugaru, λίγη ιαπωνική ‘τζαζ’ από την περιοχή:

  49. ΓιώργοςΜ said

    Ο καρπός της αγριοσυκιάς όντως λειτουργεί (και) από απόσταση. Στη Β Εύβοια, απ’ όπου τα περίφημα σύκα Ταξιάρχη, συγγενείς μου δεν είδαν διαφορά με ή χωρίς «αρνό».

    Να βάλω και μια φιτιλιά κι εγώ: Δεν θα ήταν καλή ιδέα, ένα ταξίδι, πιθανόν συρραφή πολλών, να γίνει βάση για ένα μυθιστόρημα;

    Η τεχνική υπάρχει και είναι, το λιγότερο, επαρκής. Κίνητρο ίσως χρειάζεται, να το δώσουμε, τσιγκλίζοντας…

  50. ΣΠ said

    Καλημέρα.

    Όταν είδα το μέγεθος, σκέφτηκα να το διαβάσω κατά τμήματα. Όταν όμως το άρχισα, δεν ήθελα να το αφήσω. Πολύ ωραία γραμμένο. Ζωντανές περιγραφές. Μπράβο!

    Την Savannah της Georgia την μάθαμε όταν έγιναν εκεί τα αγωνίσματα της ιστιοπλοΐας στην Ολυμπιάδα της Ατλάντας το 1996. Εκεί ο Κακλαμανάκης κέρδισε το χρυσό μετάλλιο.

  51. Pedis said

    Ντράι, μόλις διάβασα το πρώτο και μου άρεσε πολύ. Συγχαρητήρια! (Το δεύτερο αργότερα. Θα επανέλθω.)

    Πάντως, θάπρεπε να σε πληρώνουν οι εφοπλιστές να μην δημοσιεύεις διότι … δεν είναι δουλειά αυτή.

    Και τώρα που δεν δίνουν ούτε τα μισά από παλιά …

    (Νικοκύρη, γιατί δεν λινκάρεις τις υποσημειώσεις να πηγαίνει ο αναγνώστης κατευθείαν σε αυτες και με μπακ να επανέρχεται στο κείμενο; Διότι, όπως είναι τώρα, όλη η φουτινότικη δουλειά του Ντράι πάει χαμένη.)

  52. ΚΑΒ said

    36. Φίλε μου, ασχολήσου με το ποδόσφαιρο και άσε τους άλλους που ξέρουν κάποια πράγματα. Ωραία τα γράφει και ο Πλίνιος.

  53. ΣΠ said

    43
    Λόγω συνέχειας της θερμοκρασίας πάνω στον κύκλο.

  54. ΣΠ said

    51
    Για τις υποσημειώσεις άνοιξα δεύτερη ετικέτα και τις είχα δίπλα.

  55. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    40. Να προσληφθει Κουγιας ως γραμματικος σε πλοιο του Μαρινακη 🙂

  56. LandS said

    4
    Η τεχνολογία του συγκεκριμένου σκάφους είναι του 1924 και λέγεται Flettner ή Rotor Ship ή . Παλιότερο είχα διαβάσει ότι ένα εμπορικό πλοίο διέσχισε τον Ατλαντικό πριν τον Β΄ΠΠ.
    Το πλεονέκτημα της τεχνολογίας αυτής είναι ότι το πλοίο προχωράει από όπου και να φυσάει. Ακόμα και όταν δεν φυσάει. Απλά η ενέργεια που απαιτείται σε αυτή τη περίπτωση ίσως να είναι μεγαλύτερη από του να πηγαίνει σε προπέλα.
    Άλλες μέθοδοι
    https://www.marineinsight.com/green-shipping/top-7-green-ship-concepts-using-wind-energy/

  57. Παναγιώτης Κ. said

    @43. Το θυμάσαι από τότε που έδινες Πανελλαδικές ως εφαρμογή του αγαπημένου θεωρήματος των μαθητών, του θεωρήματος Bolzano;

    @49.Υπερθεματίζω!
    Και…πιέζω να πραγματοποιηθεί.
    Θα σκεφτώ τι είδους…ψυχολογικές πιέσεις θα ασκήσω… 🙂

  58. Pedis said

    # 54 – ναι. το ξέρω, αλλά δεν έχουν ολα τα μηχανάκια την δυνατότητα, ούτε κόβει σε ολους ή έχουν ντην όρεξη, ούτε είναι ικανοί να αλλάζουν ταμπ στα γρήγορα.

  59. Χαρούλα said

    Γειά σας κι από την παράξενη.

    #51 μαζί σου. Ζορίστηκα πάρα πολύ με το πάνω κάτω! Δεν είχα και την εξυπνάδα του ΣΠ,

    #49 μπράβο! Νομίζω ότι θα το λάτρευα!

    Αλλά τώρα είμαι η άλλη άποψη των σχολίων. Ξεροσφύρη ξέρεις πόσο σε εκτιμώ. Και τα προηγούμενα ναυτικά σου τα λάτρεψα.
    Σήμερα όμως…. Ενώ είχαν πολύ ενδιαφέρον, δεν μπορώ να πω, πως τα απόλαυσα. Πολύ μεγάλα, και τα δυό μαζί δε …ατέλειωτα! Με θέμα άγνωστο, με λέξεις άγνωστες που τις ψάχνεις πολύ μακριααά, στο τέλος και των δυό κειμένων,
    Θα προτιμούσα δημοσίευση ένα-ένα. Να έχω χρόνο να τα κάνω κτήμα μου. Να καταγράψω το λεξιλόγιο. Ίσως επειδή αγαπώ πιό πολύ το χαρτί από την οθόνη, θα προτιμούσα, όπως προτείνει στο #49 ο Γιώργος, έκδοση ενός μεγάλου λογοτεχνήματος, σε βιβλίο.
    Είπαμε η παράξενη της παρέας. Πίστεψε με όμως, πως προτιμώ να είμαι ειλικρινής, ακόμη κι αν ίσως στεναχωρήσω ανθρώπους που εκτιμώ και αγαπώ. Θα το έχετε ήδη εντοπίσει εδώ. Συγγνώμη λοιπόν αν….

  60. Μυλοπέτρος said

    Ξεροσφύρη
    Ρίνιασμα λέμε εκτός από αυτό με τις συκιές, και το πρώτο κέντος των σκίνων. Μη ρωτήσεις πού.
    Αν τώρα σου πω ότι γέμισαν τα ρουθούνια μου άρθρα θα το πιστέψεις;
    Ο άλλος Χιώτης.

  61. Μυλοπετρος said

    Άρθρα = αρμύρα.
    Άκου άρθρα!

  62. LandS said

    43. Μόνο που α) η Γη δεν είναι σφαίρα. Και β) η Θάλασσα έχει ρεύματα. Άσε που γέρνει ο Άξονας.

  63. Νέο Kid said

    Φυσικά και η Γη είναι σχεδόν τέλεια σφαίρα. Πιο τέλεια ας πούμε και πιο λεία από μια μπάλα μπιλιάρδου…

  64. Νέο Kid said

    Και τι σχέση έχουν τα θαλάσσια ρεύματα και ο επικλινής άξονας;

  65. voulagx said

    #43: Για να το λέει ο Νεοκιντ έτσι θα ‘ναι, ό.έ.δ.

  66. ΣΠ said

    Δεν χρειάζεται να είναι σφαίρα και δεν χρειάζεται να είναι μέγιστος κύκλος. Ισχύει για οποονδήποτε κύκλο πάνω στην επιφάνεια.

  67. LandS said

    Και τι γίνεται με τη κατανομή της θερμοκρασίας πάνω στην επιφάνεια της Γης; Απομακρυνόμενοι από τον ισημερινό πάνω σε κάποιον μεσημβρινό η θερμοκρασία πέφτει με τον ίδιο ρυθμό είτε προς το βορρά είτε προς το νότο; Έχει την ίδια θερμοκρασία η θάλασσα με τη στεριά; Τα ρεύματα της θάλασσας δεν «κουβαλάνε» και τη θερμοκρασία του σημείου που ξεκίνησαν; Είναι συμμετρικές οι τροχιές τους; Στην ίδια απόσταση από τον ισημερινό η διάρκεια της ηλιοφάνειας είναι πάντα η ίδια;
    Αυτά για τα αντιποδικά σημεία. Για σημεία πάνω σε οποιονδήποτε κύκλο έχουμε (και) άλλες ερωτήσεις.

  68. # 52

    Παντογνώστη, διάβασε και το 49, άσε που έκανα μάθημα σε παιδιά συκοπαραγωγών από την Κύμη, άσε που καρπίζουν ένα κάρο αδέσποτες συκιές στα μέρη μου και τελευταίο μια σ’ένα ακατοίκητο νησάκι που δεν υπάρχει αρνιός ούτε για δείγμα, εκτός και επισκέτεται την συκιά κάνας τύποςμε τον κρίνο στο χέρι…

  69. Μου άρεσε αυτό με τα σκάγια. Ρε τους πούστηδοι…

    Ντράι, στην υποσημείωση 29 το «ιδιαίτερο» το καταλαβαίνω ως ιδωτικό, ιδιόκτητο. Είναι λαθάκι ή στη Χίο η λέξη χρησιμοποιείται με αυτή τη σημασία?

  70. * ιδωτικό —> ιδιωτικό γμτ

  71. Γ-Κ said

    Ποιο «οποίο σκουλίκι» και κουραφέξαλα… Gpoint και «ο οποίος τζόγος» λέμμμμεεεεε…

    Πώς δεν κόλλησε κι ο ΠΑΟΚ από κοντά….
    (Θα κολλήσει, στην απάντησή του.)

  72. ΣΠ said

    67
    Θεωρούμε μια οποιαδήποτε διάμετρο ΑΒ του κύκλου. Ας υποθέσουμε ότι η θερμοκρασία στο Α είναι μεγαλύτερη απ’ ό,τι στο Β. Περιστρέφουμε την διάμετρο ώστε το Α να πάει εκεί που ήταν το Β και το Β εκεί που ήταν το Α. Τώρα η θερμοκρασία στο Β είναι μεγαλύτερη απ’ ό,τι στο Α. Αυτό σημαίνει ότι κάπου ενδιάμεσα κατά την περιστροφή τα Α και Β έχουν την ίδια θερμοκρασία.

  73. Pedis said

    Ωραίο (και καλύτερο) το δεύτερο!

    Δεν μου λες, έχω απορία, πόσους τόνους γλυκού νερού μεταφέρει το πλοίο;

    Κι άλλη απορία: από εντερικά προβλήματα πώς πηγαίνατε; Συνηθίζονται, έτσι;

  74. LandS said

    72
    Και φυσικά ότι συμβαίνει στον κύκλο, συμβαίνει και στο σχήμα που προκύπτει από την (μισή) περιστροφή του με άξονα τη διάμετρο. Αυτό δεν το αμφισβήτησα ποτέ. Το homogeneity της σύστασης της επιφάνειας της συγκεκριμένης σφαίρας, σε ότι αφορά την διαμόρφωση της θερμοκρασίας, αμφισβήτησα.

  75. # 71

    για ψαράκια ψάχνουμε …

  76. ΣΠ said

    74
    Η θερμοκρασιακή κατανομή στην επιφάνεια της σφαίρας δεν έχει σημασία αρκεί να μην υπάρχουν ασυνέχειες.

  77. nikiplos said

    72@ σωστό μου φαίνεται ως απάντηση στο quiz. Και λογικό βάσει συλλογιστικής ίδιας με το Θεώρημα Μέσης Τιμής.

  78. ΓΤ said

    75@

    Γνωστό μαγαζί της οδού Κασταλίας στην Κυψέλη, απέναντι από το τετράγωνο της Ανυμέδοντος και την υπόγα της Ελληνομαροκινής Φιλίας, όπου η τσόχα στέναζε…
    Παντού δολώματα…

  79. Νέο Kid said

    Γενίκευση:https://en.m.wikipedia.org/wiki/Borsuk–Ulam_theorem

    Και μια πιο rigorous απόδειξη:
    https://plus.maths.org/content/maths-minute-equal-temperatures

  80. ΒΑΣΔΕΚΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ said

    ΣΑΝ ΑΠΟΜΑΧΟΣ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΔΙΑΒΑΣΑ ΜΕ ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΤΙΣ ΔΥΟ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΗΤΑΝ ΤΟΣΟ ΩΡΑΙΑ ΓΡΑΜΝΕΝΕΣ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΣΑΝ ΝΑ ΒΡΙΣΚΟΜΟΥΝ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΛΟΙΟ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 10 ΧΡΟΝΙΑ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΚΑΘΟΥΜΕΝΟΣ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ ΜΟΥ!!!!

  81. Κόνιαλι said

    Μπράβο στο συγγραφέα του άρθρου. Κάνει μπάμ οτι ξέρει από μέσα τα ναυτικά ταξίδια, έχει ταξιδέψει και πολύ μάλιστα. Συγκινήθηκα μ’ αυτά που διάβασα, θυμήθηκα τα παλιά, έχω ταξιδέψει πολλά χρόνια κι εγώ στα νιάτα μου. Να τον έχει ο Θεός καλά

  82. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    Νομιζω σε όλους άρεσαν τα διηγηματα του Ξεροσφύρη και μεγάλος έπαινος είναι τα δυο τελευταία σχόλια από ναυτικούς.

  83. Γς said

    81:

    Ετσι είναι

  84. ΣΠ said

    79
    Κιντ, ένα παρόμοιο πρόβλημα:
    Έχουμε ένα τετράγωνο τραπέζι του οποίου τα τέσσερα πόδια έχουν όλα ακριβώς το ίδιο μήκος. Όμως, επειδή το πάτωμα δεν είναι τελείως επίπεδο, το τραπέζι πατάει σε τρία ποδια. Πώς μπορούμε να δείξουμε ότι υπάρχει μια θέση του τραπεζιού στην οποία πατάει και στα τέσσερα πόδια;

  85. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Άμα έχεις βιώματα και εμπειρίες και ταλέντο, δημιουργείς!
    Πολύ ωραία, Ξηροσφύρη! Κουνηθήκαμε λιγάκι, αλλά χαλάλι… 🙂
    ——
    «… θα μπαίναμε στα στενά Juan de Fuca…» (Ιωάννης Φωκάς παρακάτω, ή Απόστολος Βαλεριάνος)

    Αμφιλεγόμενη προσωπικότητα αυτός ο Κεφαλλονίτης θαλασσοπόρος, με το όνομα του οποίου είναι γνωστά αυτά τα στενά. (Η Βίκη έχει υλικό).
    Δεν τον ήξερα, αλλά τον γνώρισα μέσω των ΕΛΤΑ, που το 2018 κυκλοφόρησε σχετικό αναμνηστικό γραμματόσημο.
    https://www.elta.gr/%CE%95%CF%84%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%AF%CE%B1/%CE%93%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%B5%CE%AF%CE%BF%CE%A4%CF%8D%CF%80%CE%BF%CF%85/%CE%94%CE%B5%CE%BB%CF%84%CE%AF%CE%B1%CE%A4%CF%8D%CF%80%CE%BF%CF%85/tabid/752/newsid1178/1441/————-/language/el-GR/Default.aspx

  86. dryhammer said

    69. Σε κάποια λιμάνια, υπάρχει ιδιαίτερο πλεούμενο για την μεταφορά των πιλότων που γράφει κιόλας PILOT BOAT και όχι πχ COAST GUARD ή PORT PATROL ή οτιδήποτε. Σε κάποια μπορεί να έρθει και με το ρυμουλκό.

    73. Μερικές εκατοντάδες τόνους ανά δεξαμενή. Συνήθως υπάρχουν Fresh Water Tanks, Cook Water και Drink Water. Προβλήματα εντερικών; Όχι. Γίνεται και κάποιος έλεγχος με σταγονοδοκιμαστικά αντιδραστήρια, κοιτάνε από που θα πάρουν νερό και, από το δίκτυο πολλών πόλεων, οι σωληνώσεις του πλοίου είναι πιο καλές.

    80, 81. Η δικιά σας γνώμη, που έχετε ταξιδέψει, μετράει πιο πολύ. Ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια, αλλά δεν έχω ταξιδέψει πολύ, μόνο δυό μπάρκα έκανα 15,5 και 13,5 μήνες αντίστοιχα μεταξύ 30 και 35 χρονών αλλά μαθαίνω (φαίνεται) εύκολα. Άλλωστε «άμα βραχεί ο κ…ς σου με θάλασσα δε στεγνώνει ποτέ». Περάστε κι από τα άλλα που λινκάρει στην αρχή ο φιλόξενος Νικοκύρης.

  87. # 82

    Νικοκύρη κι εγώ έγραψα πως μου άρεσε και θα μπορούσα έχω δίπλωμα τρίτου καπετάνιου(*)με λίγη προσπάθεια, αλλά δεν το ήξερες. Αλλο αν μπερδεύω ακόμα την πλώρη με την πρύμνη 🙂 🙂
    Να ευχαριστήσουμε κι εσένα για τον χώρο που προσφέρεις και την ευκαιρία να γνωρίσουμε καλές πέννες.

    (*) στη μονάδα που υπηρέτησα αν και ήταν σχολή έγραφες θαλάσσια υπηρεσία

  88. sarant said

    87 Ε, εσύ είσαι κρυφό ταλέντο 🙂

  89. aerosol said

    Είμαι απλός άνθρωπος: άμα δω στο μενού Ξεροσφύρη, πέφτω στο διάβασμα με τα μούτρα. Κάθε βδομάδα να έγραφε, δεν θα με χάλαγε καθόλου!
    Αφήνω για το τέλος τις υποσημειώσεις και αφήνομαι στη ροή του κειμένου, με τους άγνωστους όρους να δίνουν χρώμα στην ιστορία. Πέρα από τη ναυτική γοητεία βρίσκω πολύ ενδιαφέρουσες και τις πληροφορίες για την οργάνωση και την λειτουργία των πραγμάτων -αυτά που δεν σου λένε τα πιο «λογοτεχνίζοντα» κείμενα.

  90. ΒΑΣΔΕΚΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ said

    #86

    ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΗ ΚΑΙ ΑΞΙΑ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΩΝ ΟΧΙ ΜΟΝΟ Η ΠΑΡΑΣΤΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ ΠΟΥ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙΣ ΣΤΙΣ ΔΥΟ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΟΥ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΟΙ ΓΝΩΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΠΕΚΤΗΣΕΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΓΕΦΥΡΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΜΗΧΑΝΗ ΜΕΣΑ ΣΕ 30 ΠΕΡΙΠΟΥ ΜΗΝΕΣ ΠΟΥ ΤΑΞΙΔΕΨΕΣ.ΤΕΛΙΚΑ ΣΙΓΟΥΡΑ ΜΑΘΑΙΝΕΙΣ ΓΡΗΓΟΡΑ ΚΑΙ ΟΧΙ (ΦΑΙΝΕΤΑΙ) ΠΩΣ ΜΑΘΑΙΝΕΙΣ.ΜΠΡΑΒΟ ΣΟΥ.

  91. dryhammer said

    90. Και πάλι ευχαριστώ πολύ (και για να βλογήσω τα γένια μου) περάστε κι από τα λινκ που δίνονται στην αρχή αφού σας άρεσαν τούτα.

  92. Γ-Κ said

    Να προσθέσω και τα δικά μου συγχαρητήρια. Πολύ σωστά «Νάχες έναν τρόπο να τα γράψεις αυτά στα εγγλέζικα , θάσπαγες τα ταμεία!…»

    Μου αρέσει ιδιαίτερα που ψάχνεται, δεν περιγράφει απλώς. «Πώς και γιατί» συμβαίνει το καθετί. Βέβαια οι ναυτικοί έχουν χρόνο για κουβεντούλα, αλλά δεν τον διαθέτουν όλοι για να μάθουν.

  93. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

  94. Νέο Kid said

    84. Ναι το ήξερα Σταύρο. Intermediate Value Theorem rules! 🙂

  95. Triant said

    Ξεροσφύρη, πάρα πολύ μου άρεσαν. Δεν ξέρω αν θα ήταν καλύτερο ένα μυθιστόρημα από μία συλλογή από διηγήματα. Ας πούμε ένα βιβλίο με τίτλο «Διηγήματα ξεροσφύρι» θα το διάβαζα ξεροσφύρι 🙂
    Μια απορία. Στα βαπόρια λέγεται γοφός το αντίστοιχο της μάσκας στην πρύμη ή είναι λέξη ημών των ιστιοφλώρων;

  96. dryhammer said

    95. Δεν το έχω ακούσει (αλλά δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει). Ίσως κάποιοι αληθινοί ναυτικοί που σχολίασαν, να μπορούν να μας κατατοπίσουν.

  97. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @95, 96. Κάποιοι καϊξῆδες τὴ λένε πρυμιὰ μάσκα καὶ τὸ ἀρμένισμα μὲ τὸν καιρὸ ἀπὸ πίσω καὶ πλάγια ἐκτὸς ἀπὸ δευτερόπρυμα τὸ λένε καὶ λασκάδα.

  98. Παναγιώτης Κ. said

    Dry, την καταγωγή του καπετάνιου την ανέφερες;
    Δεν το είδα.

  99. Triant said

    97. Η λασκάδα πρέπει να είναι κατάλοιπο από τα ιστιοφόρα.

  100. Παναγιώτης Κ. said

    @85. Ερώτηση: ΄Ενα τραπέζι με τέσσερα πόδια μπορεί να ισορροπήσει (και τα 4 πόδια να στηρίζονται στην επιφάνεια της σφαίρας) πάνω σε μια σφαίρα (επαρκούς μεγέθους);

  101. dryhammer said

    98. Στο πρώτο είναι Καρδαμυλίτης (κάτοικος Πειραιά) και στο δεύτερο Πειραιώτης (Καρδαμυλίτικης καταγωγής).

  102. Τα απόλαυσα και τα δύο. Και ύστερα από 40 χρόνια στην ναυτιλιακή χρηματοδότηση, τα απόλαυσα διπλά! Μακάρι να είχαν βγει σε βιβλίο μαζί με άλλα.

  103. nikiplos said

    84@ Τα τέσσερα ισομήκη πόδια ορίζουν ένα επίπεδο. Επομένως ένα επίπεδο τέμνει μια μη επίπεδη επιφάνεια σε διάφορα σημεία τα οποία είναι περισσότερα των τριών. Με κατάλληλη μετακίνηση-περιστροφή οπωσδήποτε θα πέσει στη σωστή θέση.

  104. sarant said

    101 Καρδαμυλίτης από τα Καρδάμυλα, όχι από την Καρδαμύλη 🙂

    95 Καλύτερα διηγήματα, λέω εγώ

  105. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Είχε προαναγγελθεί και τον περίμενα ευφρόσυνα τον κυριακάτικο Dry, με σιγουριά για την καλή του γραφή και την ενδιαφέρουσα αφήγηση όπως μας έχει συνηθίσει.
    Συνταξίδεψα και πάλι μαζί τους απ΄το Βανκούβερ ως τη Γουϊάνα κι απ’ τη Νέα Ορλεάνη το ως το Μαρόκο. Θαυμάσιο. Ούτε οι (άγνωστοι) ναυτικοί όροι του με δυσκολεύουν καθόλου στην προσήλωση και στην ευχαρίστηση της ανάγνωσής του.
    Ο ποιητικός Καββαδίας σε πρόζα (ο Dry μας μάς συμπύκνωσε τη γοητεία σε διηγηματικό μέγεθος!)
    Μπράβο μπράβο και μπράβο!
    Ευχαριστούμε!
    Συντάσσομαι απόλυτα με τον Aerosol σχ. 89- πολύ μ΄αρέσουνε να τα μαθαίνω, μυστήριο καθώς είμαι γυναίκα, όλα αυτά τα καραβίσια κουμάντα και τα λιμανίσια κόλπα και τα τερτίπια του ναυτικού επαγγέλματος.
    Αυτές δε τις περιγραφές των ανάστροφων φουσκοκυμάτων , τις νεροσυρμές μέσα στα μισοποταμίσια λιμάνια, τα έκτακτα καταιγιδικά ή τιφωνώδη φαινόμενα που τσακώνουν το καράβι παρά τις προβλέψεις ,έκτακτες τις βρήκα! Πολύ το ευχαριστήθηκα που λέμε! 🙂

  106. Νέο Kid said

    100. Παναγιώτη, μια σφαίρα ορίζεται πλήρως από 4 σημεία μη συνεπίπεδα (κι ανα 3 μη συνευθειακά προφανώς). Άρα η απάντηση είναι,ναι.
    Αν δε οι απολήξεις των τεσσάρων ποδιών του τραπεζιού ορίζουν 4 συνεπίπεδα σημεία ,οι σφαίρες πάνω στις οποίες ισορροπεί το τραπέζι είναι άπειρες, αφού ορίζεται πάντα ένα τέμνον επίπεδο.

  107. ΣΠ said

    103
    Πώς γνωρίζεις όμως ότι υπάρχουν τέσσερα σημεία στις κορυφές τετραγώνου με πλευρές ίσες με την απόσταση των ποδιών του τραπεζιού;

  108. ΣΠ said

    100, 106
    Για τι τραπέζι μιλάμε; Οτιδήποτε σχήματος, οτιδήποτε μήκους ποδιών και οποισδήποτε διάταξης ποδιών;

  109. Νέο Kid said

    108. Σταύρο, τι σημασία έχει το μήκος ή η διάταξη. Αφού 4 σημεία (με τους περιορισμούς του 106) πάντα ορίζουν μια σφαίρα.

  110. Πέπε said

    Καλησπέρα. Μόνο τώρα βρήκα χρόνο να διαβάσω το πρώτο, χωρίς τα σχόλια, και μου άρεσε πολύ.

    Πέρα από τους ναυτικούς όρους, για τους οποίους δεν έχω καμία ιδέα, πολύ φυσική γλώσσα.

    Εκεί που εξηγεί τι είναι το χιτώνιο, σκέφτεται κανείς «μάτι βγάζει πως σε λίγο αυτό θα ξαμοληθεί και θα τρέχει» – κι όμως, μέχρι να φτάσει αυτή η ώρα το ‘χει ξεχάσει, και όταν τελικά γίνεται η ζημιά λέει ο αναγνώστης «α ναι ρε συ! το χιτώνιο!».

    Απολαυστικός ο λόγος του καπετάνιου. Εκάμαμεν μαλακία.

    Και κάτι που δεν ξέρω αν το ‘χει σχολιάσει άλλος: Τι τρελή συντακτική πιρουέτα είναι αυτή με την παρένθεση και τις εικόνες, στην υποσημείωση για το φαξιμάιλ; !!!

    Εύγε Ξηροσφύρη. Με το καλό (να φτάσω) και στο δεύτερο!

  111. ΣΠ said

    109
    Πρέπει το τραπέζι να είναι από την εξωτερική πλευρά της οριζόμενης σφαίρας.

  112. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    84 ΣΠ >>Πώς μπορούμε να δείξουμε ότι υπάρχει μια θέση του τραπεζιού στην οποία πατάει και στα τέσσερα πόδια;
    Να δείξουμε ή υποδείξουμε επί τόπου; 🙂

    Το πόσο μεγάλο είναι το τετράγωνο τραπέζι και το πόσο απέχουν τα 4 του πόδια μεταξύ τους, παίζει ρόλο;

  113. Νέο Kid said

    111. Δεν το καταλαβαίνω. Μου φαίνεται ότι λες ότι 4 τυχαία (πάντα με τις γνωστές συνθήκες) σημεία σε μια σφαίρα δεν «ορίζουν» πάντα ένα τραπέζι. Σύμφωνοι.
    Αλλά ένα τραπέζι ορίζει πάντα μια σφαίρα.
    Το ερώτημα του Παναγιώτη ήταν αν υπάρχει σφαίρα. Όχι τι γίνεται για δεδομένη σφαίρα. Σωστά;

  114. Νέο Kid said

    Εφούλα, δες το βιντεάκι εδώ. Ο χαμογελαστός Γερμανός τα λέει ωραία και επειδή είναι Γερμανός ξεκινάει με Biergarten!😃

  115. ΣΠ said

    113
    Δεν πρέπει τα 4 σημεία να είναι στο ίδιο ημισφαίριο της οριζόμενης σφαίρας;

  116. Γς said

    85:

    >Δεν τον ήξερα, αλλά τον γνώρισα μέσω των ΕΛΤΑ, που το 2018 κυκλοφόρησε σχετικό αναμνηστικό γραμματόσημο.

    https://caktos.blogspot.com/2014/03/blog-post_7721.html

  117. Νέο Kid said

    115. Ε ναι. Αν δεν είναι και τα 4 στο ίδιο ημισφαίριο δεν «ορίζεται» τραπέζι! Τώρα αυτό είναι διαισθητικά προφανές, αλλά κάτσε να το σκεφτούμε λίγο πώς δείχνεται φορμαλιστικά…😊

  118. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    114 ✌️ 🙂

  119. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>Στο Βανκούβερ είχα ξαναπάει και μ΄ άρεσε,
    Για το Βανκούβερ μιλούσαν ενθουσιαστικά, ως τόπο διακοπών, προ 30ετίας οι ομογενείς, φίλοι και συγγενείς, στην Καλιφόρνια (Σακραμέντο) κι έμεινα με την απορία πόσο πιο όμορφο να ήταν από τον παράδεισο που ήδη ζούσαν.

    Σούρφανο λοιπόν το θειάφι. Απύρι το λέμε μεις.
    Αλλά βλέπω εδώ ότι λέγεται στην Άνδρο
    Σούρφανο : Χαρακτηρισμός για κάποιον που έχει χάσει πολύ βάρος και φαίνεται ταλαιπωρημένος, κυρίως μετά από αρρώστια. Ο κιτρινιάρης για τους ίδιους λόγους. (Ισως από τη λέξη sulfur = θειάφι). (Είδα τον Κώστα, ένα σούρφανο είναι). (Επίσης Σουρφανιασμένος). (Σήμερα είσαι σουρφανιασμένη, με αυτές τις δίαιτες που κάνεις).
    http://www.steniotes.gr/Documents/Dictionary.files/Page290.htm

  120. Γς said

    Η Ιταλία γιόρτασε εχθές τα εβδομήντα πέντε χρόνια από το τέλος της ναζιστικής κατοχής με ιταλικές σημαίες και τραγουδώντας στα μπαλκόνια τους το «Bella Ciao»

    Και δεν ζει πια κι ο παρτιζάνος Don Andrea Gallo

  121. ΣΠ said

    117
    Παίζουν μόνο τα τραπέζια που οι άκρες των ποδιών τους ορίζουν σφαίρα που κείται ολόκληρη από κάτω και δεν τέμνει τα πόδια του τραπεζιού. Τι μαθηματικό περιορισμό μπορούμε να διατυπώσουμε για τις θέσεις των άκρων του ποδιών;

  122. Γς said

    121:
    Τραπέζια.

    Ισχύουν τα ίδια και για τα κρεβάτια;

    Κι είχα καιρό να πάω στο κεντρικό κτήριο της Σχολής καθι δεν είχα πάρει χαμπάρι για τις αλλαγές που είχαν γίνει.\

    Ετσι ανοίγοντας την πόρτα του γραφείου που νόμιζα ότι ήταν ακόμα του φίλου μου του Γιώργου βλέπω μια καινούργια νεαρή υπάλληλο της καινούργιας υπηρεσίας Διασύνδεσσης Φοιτητών κλπ.
    Σάστισα, όπως κι αυτή που με είδε όπως μπήκα έτσι φουριόζο να τα χάνω και ψέλλισε τρομαγμένη:

    -Τι θέλετε κύριε;

    Κι εγώ που επιτέλους κατάλαβα την καινούργια ανακατάταξη γραφείων θεώρησα περιττό να δικαιολογηθώ για την γκάφα μου. κοιτάζοντας πόσο αγνώριστο είχε γίνει το γραφείο. Φρεσκοβαμμένο και τέλεια επιπλωμένο. Ιδίως το ξύλινο γαφείο της δεσποινίδος.

    Το πλησίασα και το ψηλάφισα ελαφρώς.

    -Ωραίο γραφείο!

    με θαυμασμό κοιτάζοντάς την στα μάτια [τα τρομαγμένα]

    Κάνω να φύγω αλλά ξαναγύρισα στο φαρδύ άνετο μεγάλο γραφείο τραπέζι.

    -Σαν κρεβάτι είναι.

    Ετοιμη να βάλει τις φωνές. Και πάλι κάνω να φύγω αλλά πολύ το είχα ζηλέψει αυτό το έπιπλο.
    Το ξαναπλησιάζω και προσπαθώ να το κουνήσω με τις χαιρούκλες μου.

    -Και δεν τρίζει!

    Της λέω. Και την έστειλα

  123. mitsos said

    Ξεκίνησα λίγο μετά τα μεσάνυχτα έτσι για μια ματιά πριν πάω για ύπνο και… κόλλησα

    Δυο μπράβο και δυο ευχαριστούμε Ξεροσφύρη για σένα. Άξιος
    (Άντε και για τον Νικοκύρη ένα , αν και το καθυστέρησε πολύ )

    Θυμάμαι κάπου στη χούντα είχα γυμνασιόπαις ένα ραδιοφωνάκι σε ένα κοφίνι και τα βράδυα άκουγα ναυτικές ιστορίες Ταξίδευα. Και να τώρα που έτυχε να φέρεις ένα πολύ ωραίο συναίσθημα στην επιφάνεια μετά από τόσα χρόνια

    » Δεν έχει συνεφέρει» με την παθητική σημασία του » δεν έχει συνέλθει» διαβάζω στις λεξιλογολογικές παρατηρήσεις σου ! ¨ετσι τό έλεγε και ο πατέρας μου

    Να σαι καλά.

  124. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    123τέλος. Ναι! «κάτσε να συνεφέρω» ,να συνέλθω.
    «Ήπιε ένα ποτήρι νερό και συνήφερε λιγάκι»

  125. Γς said

    >ο ναύκληρος (λοστρόμος) γίνεται boss και καλείται μπόσης

    Ο λοστρόμος. Ο άνθρωπός μας δηλαδή

    Η ονομασία «λοστρόμος» θεωρείται ως παράγωγο εκ παραφθοράς του ορθότερου όρου της κοινής ναυτικής γλώσσας «νοστρόμος» που θεωρείται και αυτό απότοκο του ενετικού «nostr(o) (u)omo» που σήμαινε «ο άνθρωπός μας», δηλαδή ο πρώτος στην ιεραρχία του πληρώματος των παλαιών ιστιοφόρων.

    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9D%CE%B1%CF%8D%CE%BA%CE%BB%CE%B7%CF%81%CE%BF%CF%82

    Ο άνθρωπός μας κι «Ο άνθρωπός μου» της Βέμπο΄
    ή
    Mi hombre, Sara Montiel και τέτοια [εκτέλεση];

  126. Γς said

    >έφτιαξε ένα τούβλο με τρύπες δίκην παστίτσιου,

    Καλό!

    Μήπως όμως

    έφτιαξε ένα παστίτσιο δίκην τούβλου με τρύπες;

    Δίκην σημαίνει μάλλον «που μοιάζει με» παρά με «αντί»

  127. nikiplos said

    121@ Είναι στην περιφέρεια κύκλου, στον οποίο το τετράγωνο είναι εγγράψιμο.

  128. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    116.
    Επικές οι …ΕΠΗΚ, Γς! 🙂
    Ωραίο και το 122! 😃😎
    Καλημέρα!

  129. Γς said

    128:

    Ωραίο και το Σχ. 85 σου για τον στα στενά Juan de Fuca…» (τον Κεφαλλονίτη Ιωάννη Φωκά)

    Δεν το είχα δει και είχα ετοιμάσει ανάρτηση-σεντόνι.

    Ευτυχώς με είχες προλάβει

  130. sarant said

    Kαλημέρα από εδώ!

    Στην παγίδα πιάστηκε το εξής πολύ ωραίο αλλά βαταλίζον σχόλιο:

    Κάνω ετούτο το σχόλιο με καλή διάθεση, όντας κι εγώ παληός ναυτικός, συνταξιούχος απ’ το 2010. Αυτός πόγραψε το δήγημα έχει καλή πένα, δε χωράει αμφιβολία, αλλά ας έχει και το εξής υπόψη του: Ο οποιοσδήποτε που ταξίδεψε πάνω από 5 χρόνια στη θάλασσα αμέσως καταλαβαίνει ότι δεν εχει μεγάλη σχέση με τη δουλειά του ναυτικού. Μην του φουσκώνετε τα μυαλά του παιδιού να γράψει κι άλλα διγήματα και να τα βγάλει σε βιβλίο, γιατί θα πέσει έξω, δε θα ταγοράσει κανείς και προπάντων οι συνάδερφοί του. Εχετε υπόψη σας εμείς οι ναυτικοί είμαστε βρομόσκυλα, κωλοφάρα. Εχτός από φραγκοφονιάδες που μας λένε, είμαστε και ζηλιάρηδες με τους συναδέρφους. Ο κυρΝίκος ο Σαραντάκος θα το ξέρει: Ποιοί αγόραζαν τα ποίματα του Καβαδία; Πάντως όχι οι ναυτικοί. Με τον Καρκαβίτσα τα ίδια δε γίνανε; από άλλους δοξάστηκε όχι από μας. Τί τα θέλετε, άτιμη φάρα οι ναυτικοί, τ’ αγγέλου τους νερό δε δίνουν, πιό εύκολα θα τα σκάσουν σε μια άσκημη πουτάνα παρά σ’ενα συνάδερφο, όσο ταλέντο κι αν έχει, έχω προσωπική πείρα

  131. leonicos said

    Είμαι απλός άνθρωπος: άμα δω στο μενού Ξεροσφύρη, πέφτω στο διάβασμα με τα μούτρα. Κάθε βδομάδα να έγραφε, δεν θα με χάλαγε καθόλου!

    Κάθε βδομάδα να έγραφε, δεν θα με χάλαγε καθόλου!

    Προσυπογρ΄φω

  132. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Εσύ παιδί πόγραψες τα δύο διγήματα ποδιαβάσαμε να ξέρεις πως άμα γράψεις ποίματα δε θα ταγοράσουμε επειδής που είμαστε κωλοφάρα. Ρώτα και τον κυρΝίκο το Σαραντάκο.

  133. sarant said

    132 🙂

  134. dryhammer said

    Πριν σας καληνυχτίσω, να σας ευχαριστήσω όλους για τα καλά σας λόγια και ιδιαίτερα τους ναυτικούς.

  135. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Νύχτωσε κιόλας εκεί? Πάω να πλύνω δόντια και να ετοιμαστώ να πέσω σιγά σιγά 🙂

  136. dryhammer said

    Καλημέρα!
    Το 134 το πόσταρα στις 11.40 το βράδυ και ταυτόχρονα έπεσε το νέτι. Σήμερα όταν ξανάνοιξα το έστειλε.

    126. Έφτιαξε ένα τούβλο με τρύπες (όχι «βουβό») που έμοιαζε με παστίτσιο

    130. Για τις αφηγήσεις Νο 4 και 5 όλα αυτά; Άτιμη φάρα οι σχολιαστές… Πρώτα σε παινεύουνε κι άμα σου αποσπάσουν «το πολύτιμον» κάνουν πως δε σε ξέρουνε!

    135. Προυχώρησεν η νυξ εις το ρωμέικον.

  137. Γιάννης Ιατρού said

    130: Δε μας ξεκαθάρισε από ποιό επάγγελμα έχει προσωπική πείρα: Αναφέρει δύο, του (συγγραφέα) ναυτικού και της πουτάνας 🙂

  138. sarant said

    137 🙂

  139. dryhammer said

    137. Ο Καββαδίας λέει ότι είναι παραπλήσια (μαζί και με του ηθοποιού) γιατί έχουν όλα φυλλάδιο.

    [Μου τη φύλαγε από το σχ. 9τέλος κι όταν είδε που χάρηκα για τα σχόλια των ναυτικών, λέει «ωωωπ! εδώ σ’ έχω»]

  140. ΚΩΣΤΑΣ said

    Αν είχα κάποιες ελπίδες ότι ο @130 σχολιαστής θα κρατούσε αυτό το στυλ γραφής, θα πρότεινα να του δοθεί αναστολή ποινής. Πολύ φοβάμαι όμως ότι είναι προπέτασμα καπνού μέχρι να αποκτήσει ξανά διαβατήριο, οπότε δεν λέω τίποτα…

    Και λέει μαύρες αλήθειες, ο καημένος… 😉

  141. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @137.Ἄπαιχτο, Γιάννη. 🙂 🙂 🙂

    Ὅσο γιὰ τὸ ἐρώτημά σου, ἡ ἀπάντηση εἶναι προφανής: Τὸ δεύτερο, φυσικά.

    Ξεροσφύρη, κατὰ γενικήν ἀπαίτηση, ἰδιαιτέρως δέ, μετὰ τὴν παρακίνηση τῆς παληᾶς πουτ τοῦ παληοῦ ναυτικοῦ, περιμένουμε μὲ ἀνυπομονησία τὸ ἑπόμενο διήγημά σου.

  142. Πέρα από τα μεγαλεπήβολα σχέδια και τις τυχόν κακοτοπιές τους, προτείνω να γραφούν σύντομα η αμπώτιδα κι η νηνεμία; σαν συνέχεια των δύο που διαβάσαμε.

  143. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    141 Να λείπουν οι απρέπειες, παρακαλώ. Πολιά εταίρα, πολιός ναυτικός.
    https://el.wiktionary.org/wiki/%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%8C%CF%82

  144. sarant said

    Ξαναδιαβάζω το 132 και γελάω μόνος μου.

  145. nikiplos said

    Αγαπητέ dryhammer , δυό πράγματα από μένα:

    α. Ένα οικογενειακό παρακλάδι μου είναι ναυτική οικογένεια. Επιβιώνει ο πρώτος μου ξάδερφος ως καπετάνιος. Ήταν 30 χρόνια στα καράβια ως μηχανικός κι ο αδερφός της μητέρας μου – δεν ζει, ούτε χάρηκε καμία σύνταξη. Κωλοδουλειά κι ας λένε οι ξέμπαρκοι. Καλά έκανες που κατάφερες να ξεφύγεις. Ο πρώτος μου ξάδερφος έχει ιδρυματοποιηθεί στα καράβια και εκτός του ταξιδιού είναι έξω από τα νερά του, σαν αυτιστικός σαν τελείως αποστασιοποιημένος από την πραγματικότητα. Πριν μπαρκάρει έγραφε κάτι τις και δεν ήταν κακά. Από τότε που έγινε ναυτικός δεν ξανάπιασε «χαρτί και μολύβι». Μπορεί να πιάνει λίγα λεφτά στα χέρια του, αλλά μένει με το άγχος του μπάρκου, του ναύλου, των συνθηκών και των εκβιασμών ένθεν κακείθεν… Κι οι στεριανοί όλο χρήματα ζητάνε… Κι όταν βγαίνει τον κοροϊδεύουν πίσω από την πλάτη του, γιατί είναι ευκολόπιστος, γιατί τους αγαπάει παραπάνω, γιατί τους νομίζει δικούς του ίσως…

    β. Να συνεχίσεις να γράφεις, ό,τι κι αν λένε διάφοροι ξυπνιτζήδες δήθεν ναυτικοί ή μη. Το γράψιμο είναι κατάθεση ψυχής… και δεν μένει τίποτε άλλο από το πέρασμά μας από τούτον τον κόσμο… Μπορεί τα παιδιά σου, να αδιαφορήσουν, μπορεί να λοιδωρηθείς από σύζυγο/ους, αλλά να ξέρεις, πως όταν γράφεις με την καρδιά σου, θα υπάρξουν κάποιοι που θα τα διαβάζει, όταν θα είσαι αλλού πλέον… Αν τα εκδώσεις ακόμη καλύτερα

  146. Αγγελος said

    Άξιος μιμητής του Καρκαβίτσα!
    Εμενα πάντως, που δεν έχω σχέση με ναυτικούς και καράβια (κι ας υπηρέτησα στο Ναυτικό, αλλά στη στεριά 🙂 ), θα μου μείνει η φράση «να κι η γέφυρα του Ροσινιόλ στου διαβόλου τη μάνα» 🙂

  147. Γιάννης Ιατρού said

    140: …Και λέει μαύρες αλήθειες, ο καημένος… 😉…

    Κωστή, να σου πω: για το«καημένος» δεν ξέρω, αμφιβάλλω, ίσως από κάποια πλευρά🤔
    Για το «μαύρες» δεν αμφέβαλλα ΠΟΤΕ !
    Το «αλήθειες» το αντιπαρέρχομαι…

  148. sarant said

    145α Πρόπλασμα για λογοτέχνημα

  149. loukretia50 said

    Καλή σου ώρα μάστορα!
    Μας κέρασες αρμύρα!
    Θαλασσινή, αναπάντεχη
    στην κορονοπλημμύρα !

    Ξέχωρη ράτσα οι ναυτικοί, άλλη νοοτροπία.
    Σε μια φουρτούνα διαρκή, όταν η γνώση δεν αρκεί
    βρίσκουν ισορροπία.
    Με την καρδιά αναζητούν ορίζοντες για ν΄ανοιχτούν.
    Χαράζουν ρότα ειδική και προκαλούν τη μοίρα
    ΛΟΥ
    Ο Dry, the sailor man!!
    ————————————–
    Μπράβο Dry ! Ευχαριστούμε!
    Συμφωνώ απόλυτα με τους προλαλήσαντες , διαβάζονται μονορούφι ακόμα κι από άσχετους που νοιώθουν την αγωνία της φουρτούνας μόνο μέσα από βιβλία και ταινίες!
    Αν δεν ήσουν ο πρωταγωνιστής θα έτρεμα για την τύχη του βαποριού, αλλά ακόμα κι έτσι η αγωνία ήταν μεγάλη!
    Βρίσκω θαυμάσια την ιδέα του Triant για διηγήματα σε κοινή θεματική ενότητα που διαβάζονται ξεροσφύρι!
    Συνέχισε στο σουέλ- ιο που θα ακολουθήσει μέχρι την ολική επαναφορά σε κανονικότητα.
    Σίγουρα έχεις μια ιδέα και από παράξενα φαινόμενα, θα ενδιέφεραν πολλούς.
    Φάτα Μοργκάνα https://youtu.be/g9iiK7q2RC4 Μαρίζα Κωχ

    ΥΓ. Μ’ έκανες να ξαναπιάσω τους «Εργάτες της θάλασσας» και επειδή τρελαίνομαι να βλέπω ιστιοφόρα, χάζεψα σκαναριστά το ολίγον αφελές αλλά ευχάριστο Hornblower!
    Η κουλτούρα δεν κρύβεται, οπότε συνέχισα με Πειρατές Καραϊβικής!

  150. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    147 Ασβέστη στον ασβό 😉

  151. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Έλα, Λου 🙂 (σπαμ αλέρτ)
    https://www.slang.gr/definition/28343-kirlagkitsi

  152. loukretia50 said

    151. Οι γάτες των καραβιών μπορεί να τρελαίνονται, αλλά σε προηγούμενη ζωή μου σίγουρα είχα ταξιδέψει με ιστιοφόρο!
    Αλήθεια, τι λες γι αυτό?
    Drunken Sailor

  153. ΚΩΣΤΑΣ said

    147 Ό,τι και να λέμε, Γιάννη, μας κάνει και γελάμε, αναζωπυρώνει τα σχόλια και πρέπει να παραδεχτούμε ότι γράμματα γνωρίζει. Εντάξει, το πρόβλημα είναι το γνωστό χούι που συνάμα τον συνοδεύει.

    Το σημερινό σχόλιο, μέχρι και ο Νικοκύρης, που του πιάστηκε η μέση από το σφουγγάρισμα, έγραψε: «πολύ ωραίο αλλά βαταλίζον σχόλιο».

    Του κάνω μια πρόταση. Αν θέλει να ακολουθήσει το σημερινό στυλ, να μας το πει έμμεσα, να καθιερώσει το χρηστώνυμο «Ο Καπιτάνιος». Τον έχει βαφτίσει έτσι, νομίζω, ο Κιντ.

    Καπιτάνιος εστί ένας μούργος, σκύλος. Τον περιγράφει ο Στρ. Μυριβήλης στο ομότιτλο θαλασσινό διήγημα, που εμένα μου άρεσε πολύ. Ας το βάλω κι εδώ, λόγω συνάφειας με το θέμα της ανάρτησης.

    http://photodentro.edu.gr/photodentro/myrivilis2_pidx0051716/

  154. Theo said

    @153:
    Πριν τέσσερα πέντε χρόνια το ‘παιζε καπετάνιος. Από εκεί το κράτησε ο Κιντ.

  155. 152 Λέω ότι, ως Ιρλανδοί, δεν ξέρεις αν μποτζάρουν από το κύμα ή απ’ το πιώμα 🙂

  156. Κιγκέρι said

    Και μένα μου άρεσαν τα ναυτικά διηγήματα του Dryhammer κι ας είμαι τόσο απελπιστικά καμπίσια που χρειάστηκε να γκουγκλίσω μέχρι και την κουβέρτα 😛Τώρα, να πω ότι κατάλαβα σε τι χρησιμεύει το χιτώνιο, ψέματα θα πω. Εννοείται ότι πρώτα διάβασα το γλωσσάρι και μετά το διήγημα!

    Στο δεύτερο διήγημα, της παλίρροιας, εκεί που λέει για τον δόκιμο που την Γουιάνα την έλεγε Γκουαγιάνα, μου ήρθε μια φλασιά από τα εφηβικά μου χρόνια, τότε που προσπάθησα ανεπιτυχώς να γίνω άγριο νιάτο και ν’ ακούσω κι εγώ χέβι μέταλ. Θυμήθηκα λοιπόν το ομώνυμο κομμάτι των Manowar που μιλάει για τη μαζική υποκινούμενη αυτοκτονία των οπαδών του Τζιμ Τζόουνς, το 1978 στη Γουιάνα.

  157. nikiplos said

    148@ Ευχαριστώ πολύ!

  158. aerosol said

    Πρώτον, αν ποτέ φτιάξω συγκρότημα γεροντορόκ, θα το πω Dryhammer. Το δηλώνω για να εξηγούμαστε!
    Δεύτερον:
    Βλέπω πως ο Ξεροσφύρης μας μάλλον έχει κι άλλα διηγήματα μέσα του. Και θα ήθελα να τα διαβάσω. Όμως το μυθιστόρημα είναι τελείως άλλο πράγμα, δεν είναι «σαν διήγημα, αλλά μεγαλύτερο». Αυτό μόνο ο ίδιος ο συγγραφέας μπορεί να νιώσει αν υπάρχει μέσα του και θελήσει κάποτε να βγει.

  159. dryhammer said

    158.
    α) avec plaisir (άάτσα !)

    β) Δεν είμαι για μεγάλα. Δε θα τελειώσει ποτέ…

  160. no comment said

    (153): Κύρ Κώστα, συμφωνώ κι εγώ ότι όλοι όσοι αγαπούν τα ζώα, πρέπει να διαβάσουν το εξαίσιο (σε ορισμένα σημεία…) διήγημα του Στρατή Μυριβήλη για τον σκύλο «Καπιτάνιο». Ακόμη και η γατόφιλη κυρία Λουκρητία, ακόμη κι ο γατόφιλος σχολιαστής Gpoint οφείλουν να το διαβάσουν

  161. sarant said

    160 Θα συμμορφωθείτε με το χρηστώνυμό σας στο εξής.

  162. Γιάννης Ιατρού said

    140: Κώστα, είναι γνωστό πως είσαι καλοπροαίρετος. Αλλά επειδή έχουμε και περιστασιακούς αναγνώστες που δεν έχουν υπόψη τους τον «πρότερο βίο» του καθ΄ου, δυό λόγια επί της πρότασής σου:

    Γρήγορα (γιατί δεν πιστεύω «εύκολα»🤔) ξεχνάς πως ο λεγάμενος, εκτός άλλων σοβαρών παρεκτροπών, ad hominem επιθέσεων, ακροδεξιών και ρατσιστικών αναφορών και λοιπής άσχημης συμπεριφοράς (π.χ. πλαστοπροσωπίες με σκοπό την δημιουργία παρεξηγήσεων κλπ.), εδώ στο μπλογκ, έχει προσβάλει με τις πράξεις του και τα σχόλιά του (έργω και λόγω που λένε κι οι νομικοί) αρκετές φορές και εκλιπόντες, νεκρούς δηλαδή. Φίλους μας, γνωστούς μας και ξένους.
    Τουλάχιστον 3000ετείς οι παραδόσεις μας, ὕβρις → ἄτη →νέμεσις → τίσις!

    Επομένως δεν πρόκειται απλά και μόνο για «χούϊ», όπως το αποκαλείς σε μιά προσπάθεια λεκτικής αποκλιμάκωσης. Τι να το κάνεις που μπορεί ενίοτε (βλ. lucida intervala) ν΄αφήσει και κάποιο ενδιαφέρον ή αστείο σχόλιο;
    Γι αυτά (κυρίως) διαφωνώ με την πρότασή σου.
    Ἐτεόν οὗτος ἀτάσθαλον ὕβριν ἔτισεν👍 (άλλωστε δεν είναι δικό μου το μπλογκ…, άλλοι αποφασίζουν).

    Τ΄αφήνω έτσι, μη με πουν και κακόψυχο στο τέλος🤐

  163. ΚΑΒ said

    162. ἐκ δ’ αἱμάτων παλαιτέρων τίσει μύσος.

  164. ΚΩΣΤΑΣ said

    162 Είπαμε, υπό την προϋπόθεση ότι θα αλλάξει και θα αφήσει πίσω τις αμαρτίες του παρελθόντος του, Γιάννη. Άλλωστε, είτε έτσι, είτε αλλιώς, δεν έλειψε ποτέ.

    Πάντα υπάρχει μια στιγμή που κάποιος μπορεί να γίνει άλλος άνθρωπος. Ας μείνει μόνο με τα ωραία του. Μερικές φορές καταθέτει σημαντικές πληροφορίες. Ε! και κάποιες λέξεις ή εκφράσεις του, όσο και αν τον κατηγορούμε, έχουν γίνει παροιμιώδης εδώ μέσα και μια χαρά διασκεδάζουμε. Εσένα γιατί σε φωνάζουμε όλοι καλόψυχο; 🤐

    Μην ξεχνάς ότι ο διώκτης Σαούλ ή Σαύλος έγινε Παύλος.

  165. sarant said

    164 Όπως είδες, πολλές φορές τον έχω αφήσει και μετά από μερικά ευπρεπή ή ανεκτά σχόλια αρχίζει να παρεκτρέπεται.

  166. ΚΩΣΤΑΣ said

    165 Σε αυτό δίκιο έχετε, Νικοκύρη, μπας και το καταλάβει από μόνος του. Άλλο το ψιλοτρολάρισμα για πλάκα και γέλιο και άλλο η κατάχρηση φιλοξενίας και καλοσύνης. Απορώ, γιατί φαίνεται νοήμων, πώς επιμένει σε μερικές απαράδεκτες ενέργειες. Στην ουσία αυτοεκτίθεται σε κάποιους που ενδεχομένως τον συμπαθούν. Αναμένουμε την περαιτέρω στάση του…

  167. Μαρία said

    166
    Κι εγώ απορώ που απορείς με δημοσιογράφο του φασιστικού «Στόχου».

  168. … Γκόβερνορ (Governor): Ρυθμιστής στροφών. …

    Ξεκινάει με τις ατμομηχανές και τον περιστροφικό ρυθμιστή του Τζέιμς Βατ* αυτή η ιστορία με τον governor για ρύθμιση στροφών. Ήταν ευφυής μηχανική επινόηση στην αρχή, τώρα ηλεκτρονικά πλέον.

    Χρειαζόταν αρκετή τέχνη για να ρυθμιστεί σωστά ο μηχανικός γκόβερνορ (αλλιώς έπεφτε σε hunting – ασταθείς ταλαντώσεις τις λέμε σήμερα). Χρειάστηκε ο Μάξγουελ (του ηλεκτρομαγνητισμού και όχι μόνον) για <να αναλύσει πώς συμπεριφέρεται ο γκόβερνορ και πώς να αποφεύγει την αστάθεια.

  169. …και πάνω στην προσπάθει να λύσει το πρόβλημα με την ευστάθεια της λύσης στην εξίσωση (11) στο κείμενο, ο Μάξγουελ ανακάλυψε την ειδική μορφή του θεωρήματος Routh-Hurwitz, για κυβική εξίσωση.

    Ρουθ και Μάξγουελ ήταν συμφοιτητές και ανταγωνιστικοί μεταξύ τους – αποφοίτησαν 1-2 στην χρονιά τους.

  170. Πέπε said

    166 κλπ.:

    Κώστα, μην το συζητάς καθόλου. Αν το θέμα ήταν από αυτά που λύνονται με συζήτηση, θα είχε λυθεί με τις άπειρες συζητήσεις που έχουν γίνει. Κι αν έβλεπες την προσέγγιση που του ‘κανε μια φορά ο Λεώνικος (δεν μπορώ να σ’ την περιγράψω) και πώς την ποδοπάτησε, δε θα ‘χανες τον καιρό σου με ελπίδες.

  171. Γς said

    156:

    > να πω ότι κατάλαβα σε τι χρησιμεύει το χιτώνιο, ψέματα θα πω

    Ελα μωρέ, που δεν ξέρεις τα χιτώνια, που είναι μέσα στους κυλίνδρους των ΜΕΚ (μηχανών εσωτερικής καύσεως) και πάνω τους πηγαινοέρχονται τα πιστόνια.
    Τα λέμε και πουκάμισα.
    Τα άλλαζα σαν τις γκόμενες στα σαράβαλάκια της ζωής μου

  172. dryhammer said

    171. Εν προκειμένω κάτι τέτοιο χωρίς τη βάση (μόνο το κυλινδρικό μέρος)

  173. Γιάννης Ιατρού said

    172: Ρε Ξεροσφύρη, βάλε κι ένα «…με το συμπάθιο» 😂😂👍

    163: ΚΑΒ Αυτός ο σχύλος! Καλά τα λένε οι χοηφόροι 🙂 Έχει γράψει κι ο Βάρναλης γι αυτό («Ἔτσι κι ἀλλιῶς θὰ παίρνει σε ἀπὸ πίσου»….)

    167: Εμ… !
    170: Προφανώς ούτε να σώσεις την ψυχή σου δεν μπορείς μ’ αυτόν🙄

  174. ΚΩΣΤΑΣ said

    @167 Μαρία, @170 Πέπε και προηγούμενοι.

    Δεν είχα καμιά πρόθεση να αρχίσω εκστρατεία υπέρ του γνωστού πολυώνυμου σχολιαστή. Αν ξαναδείτε τα @140, 153 και 162 δικά μου σχόλια και τα @147 και 162 του αγαπητού καλόψυχου 😉 φίλου Γιάννη Ιατρού, θα το καταλάβετε αμέσως.

    Τι εννοούσα με την αποστροφή μου «Και λέει μαύρες αλήθειες, ο καημένος…»
    Έχω συγγράψει κι εγώ δυο βιβλία και τα χρησιμοποιούν εκπαιδευτικοί της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης σε περιβαλλοντικά και άλλα εκπαιδευτικά προγράμματα. Κατά κανόνα «ξεχνούν» να αναφερθούν στις πηγές τους ή να μου κάνουν ένα ευχαριστήριο τηλεφώνημα. Όχι πως με νοιάζει και πολύ, με ικανοποιεί το γεγονός ότι έστω και ανώνυμα συμβάλλω στη γνώση της ιστορίας της γειτονιάς μου. Γι’ αυτό συμφώνησα με το πολυώνυμο όταν είπε τα περί «κωλοφάρας» κάποιων συντεχνιών (σχόλιο 130), έκανα κι εγώ ανάλογους συνειρμούς.

    Να πω και κάτι ακόμη. Έχω ασχοληθεί με εκπαίδευση ειδικών ομάδων. Μέσα σε αυτούς περιλαμβάνονται και οι παραβατικοί. Με διακρίνει μια ανεκτικότητα απέναντί τους και πάντα προσπαθώ μπας και τους φέρω στον ίσιο δρόμο. 😉

    Αυτά και ελπίζω να μη χρειαστεί να επανέλθω επ’ αυτού του θέματος.

  175. Γς said

    Σεφερική η κατάληξη. Γουστάρω…

  176. Γς said

    Καλόψυχος;
    Ποιος μωρέ; Ο Ντοcteur;

  177. ndmushroom said

    28
    Το κόλπο οι Άγγλοι το έχουν εφαρμόσει πολλάκις. Άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα μαζικού εποικισμού από Ινδούς είναι το Τρινιντάντ (και Τομπάγκο), όπου ακόμα και σήμερα οι δύο παρατάξεις που εναλλάσσονται στην εξουσία χωρίζονται με βάση εθνοτικές και όχι πολιτικές γραμμές (όσοι έχετε δει το Great Hack -ή παρακολουθήσει την υπόθεση της Cambridge Analytica γενικότερα- θα θυμάστε και τα κατορθώματά της εκεί…)

    Κατά τα άλλα, άργησα να το διαβάσω, αλλά ρε Ξεροσφύρη, βιβλίο πότε θα βγάλεις; Είναι εξαιρετικά όλα όσα έχεις γράψει μέχρι τώρα, πάντα τέτοια!

  178. 171,
    Θα θυμάσαι, φαντάζομαι, πως αφού αλλάζονταν τα πουκάμισα στην μηχανή, ακολουθούσε καλό ρεκτιφιέ.

  179. ΒΑΣΔΕΚΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ said

    95 # ΟΝΤΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΟΡΟΛΟΓΙΑ ΙΣΧΙΟ Η ΓΟΦΟΣ ΔΕΞΙΟ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΤΜΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΡΥΜΝΗΣ ΤΟΥ ΠΛΟΙΟΥ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΑ ΜΕ ΤΑ ΤΜΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΛΩΡΗΣ ΤΑ ΛΕΓΟΜΕΝΑ
    ΔΕΞΙΑ ΜΑΣΚΑ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΜΑΣΚΑ

  180. giorgos said

    Υπέροχα διηγήματα ! Μπράβο!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: