Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Νύχτα αγρύπνιας (διήγημα του Δημ. Σαραντάκου) – 4

Posted by sarant στο 28 Απριλίου, 2020


Πριν από ένα μήνα άρχισα, κόντρα στην επικαιρότητα, να δημοσιεύω σε συνέχειες το διήγημα «Νύχτα αγρύπνιας» του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, το δεύτερο διήγημα από το βιβλίο του «Ο βενετσιάνικος καθρέφτης», που το είχε έτοιμο όταν αδόκητα έφυγε από τη ζωή πριν από οχτώ χρόνια και που το εκδώσαμε λίγο πριν κλείσει χρόνος από τον θάνατό του.

Κανονικά οι δημοσιεύσεις αυτές γίνονται κάθε δεύτερη Τρίτη. H προηγούμενη τρίτη συνέχεια βρίσκεται εδώ.

Ο αφηγητής, ο πατέρας μου, με δυο συναδέλφους του μηχανικούς της ΑΤΕ, έχουν ξεκινήσει για επαγγελματικό ταξίδι στην Αρκαδία. Η δράση εκτυλίσσεται το 1985. Τελειώσαμε το δεύτερο κεφάλαιο, όταν οι τρεις φίλοι αναγκάζονται να περάσουν τη νύχτα στο καφενείο ενός μικρού χωριού και, για να περάσει η ώρα, λένε ιστορίες με φαντάσματα και στη συνέχεια συζητούν για τον εμφύλιο στην Πελοπόννησο.

3

Η κουβέντα δεν προχώρησε άλλο. Οι εξηγήσεις που έδωσε ο Γιάννης καταλάγιασαν λίγο την έξαρσή μας. Νυστάζαμε κιόλας. Κόντευαν μεσάνυχτα.

Επηρεασμένος από αυτά που μόλις είχα ακούσει, έπεσα σε συλλογή. Σκεφτόμουνα πως τα σπίτια έχουν ένα είδος προσωπικότητας, κάτι σαν «ζωή». Όχι τίποτα το μεταφυσικό, αλλά στη συνείδηση ή το υποσυνείδητο των ανθρώπων που έζησαν μέσα ή κοντά σε ένα σπίτι, πρέπει να  έχει απομείνει κάτι από τα συμβάντα που έγιναν σ’ αυτό. Είτε χαρούμενα: γλέντια, γάμοι και χαρές, παιχνίδια παιδιών, είτε λυπητερά: αρρώστιες και θάνατοι, σκοτωμοί και βασανιστήρια. Έχω δει πολλά σπίτια, κλειστά και έρημα, που αποπνέουν όμως κάτι σαν γαλήνη, έναν αέρα ευτυχίας θα έλεγες και άλλα πάλι, επίσης κλειστά και έρημα, που σε τρομάζουν, με την ατμόσφαιρα της αγριότητας που τα περικυκλώνει. Αυτή την εντύπωση μου έκανε το κατάκλειστο, μεγάλο σκοτεινό σπίτι, μόλις το πρωτοείδα, έστω κι αν δεν το παρατήρησα προσεχτικά.

Στο μεταξύ ο νταλικέρης σηκώθηκε, έκλεισε καλά το τζάκετ του, σήκωσε τα πέτα του, φόρεσε το κασκέτο του, κατέβασε τα πλευρικά αυτιά του, μας καληνύχτισε και βγήκε. Καθώς άνοιξε την πόρτα ένα παγωμένο ρεύμα αέρα τρύπωσε στο καφενείο. Ανατρίχιασα. Ευτυχώς η πόρτα έκλεισε αμέσως. Έριξα ένα κούτσουρο στη σόμπα και τράβηξα την καρέκλα μου πιο κοντά της. Ο Γιάννης κοίταξε προς την πόρτα, που είχε κλείσει πίσω από τον νταλικέρη και είπε μονάχα:

«Θα ξεπαγιάσει μέσα στο φορτηγό, ο φουκαράς».

Ο Ουμβέρτος δεν απάντησε. Είχε αποκοιμηθεί πάνω στην καρέκλα του. Ο καφετζής, που  λαγοκοιμόταν κι αυτός ακουμπισμένος πάνω στο τεζιάκι του, σήκωσε το κεφάλι του κι είπε νυσταγμένα:

«Έχει κουβέρτες μέσα στην καμπίνα του».

Κι αμέσως ξανακοιμήθηκε. Σε λίγο είδα τον Γιάννη να κουτουλάει από τη νύστα. Ίσως να αποκοιμόμουν κι εγώ πάνω στην άβολη καρέκλα μου, αν δεν άκουγα ξαφνικά μιαν άγνωστη φωνή να λέει:

«Ασυνήθιστη, δια την εποχήν, κακοκαιρία, δε νομίζετε;»

Γύρισα ξαφνιασμένος. Στη θέση που λίγο πριν καθόταν ο νταλικέρης βρισκόταν ένας μικρόσωμος γέρος. Ξαφνιάστηκα. «Πότε μπήκε;» αναρωτήθηκα. Συμπέρανα πως θα μπήκε την ώρα ακριβώς που βγήκε ο νταλικέρης. «Πώς όμως και δεν τον πήρα είδηση;» αναρωτήθηκα.

Παρατήρησα τον γεράκο πιο προσεχτικά. Είχε κάτι το παλαιικό επάνω του, όχι μόνο από το ντύσιμό του αλλά και από τον τρόπο που μίλησε.

«Εδώ ζώμεν μακράν του κόσμου και όπως αντιλαμβάνεσθε η παρουσία ξένων, έστω και υπό τοιαύτας συνθήκας, είναι μία ευχάριστος παρένθεσις».

Τον κοιτούσα χωρίς να μιλώ. Δεν ήταν μόνο το ντύσιμο και η φρασεολογία του παλαιική. Είχε κάτι επάνω του που με απωθούσε. Όταν τον πρωτοείδα μου έδωσε την εικόνα καλοκάγαθου γεράκου, αλλά για μια στιγμή μονάχα. Παρατηρώντας τον τώρα πιο προσεχτικά είδα πως στο πρόσωπό του ήταν αποτυπωμένη μια σκληρότητα, ασύμβατη με την εικόνα που πρωτοσχημάτισα. Οι ρυτίδες γύρω από το στόμα και στις άκρες των ματιών του, έδειχναν άνθρωπο που δε γελούσε εύκολα και που ήταν μαθημένος να διατάζει. Ήταν κι εκείνο το αλά Χίτλερ μουστάκι του, που μου τον έκανε ακόμα πιο αντιπαθή. Ύστερα, δεν ξέρω γιατί, αισθανόμουν πως απέπνεε μια παγωνιά, μια θανατίλα. Ανατρίχιασα. Αυτός συνέχισε το μονόλογό του, με την υπόκρουση της ραγδαίας βροχής που συνεχιζόταν, ενώ η λάμψη από τις συχνές αστραπές, έδινε στο πρόσωπό του όψη αληθινά διαβολική.

«Εδώ οι χωρικοί με αποφεύγουν. Ούτε καν με χαιρετούν, ενώ άλλοτε υπεκλίνοντο ή ίσταντο εις προσοχήν όταν περνούσα.  Ίσως διότι εγώ, τότε που έπρεπε και όπως έπρεπε, έπραξα το καθήκον μου και μόνον το καθήκον μου, ενώ εκείνοι πήγαιναν, ως άβουλος μάζα που είναι, με τον εκάστοτε ισχυρόν. Στην αρχή εκολάκευον και υπηρέτουν τους Ιταλούς. Προσωπικώς εγώ τους περιεφρόνουν, τους είχα άλλωστε αντιμετωπίσει νικηφόρως εις την Κλεισούραν και το Τεπελένι. Αλλά ο πόλεμος είναι πόλεμος, με τους δικούς του κανόνας και νόμους. Άπαξ και, με την βοήθειαν των Γερμανών, ενίκησαν και κατέλαβον την χώραν μας, απετέλουν πλέον τας νομίμους αρχάς και ουδείς είχε δικαίωμα να αμφισβητήσει την εξουσίαν των, πλην των εκπροσώπων της βασιλικής κυβερνήσεως, η οποία όμως έδρευεν εις το Κάιρον και η εξουσία της δεν έφθανεν έως εδώ.

»Δεν σας κρύβω ότι περιεφρόνουν μεν τους Ιταλούς, αλλά τους Γερμανούς τους σέβομαι. Είναι αληθείς στρατιώται και είναι απηλλαγμένοι από τους δήθεν ανθρωπιστικούς συναισθηματισμούς των Ιταλών. Αντιμετωπίζουν τον πόλεμον ως πόλεμον, με τους δικούς του κανόνας και την απαιτουμένην σκληρότητα. Δεν είναι όμως καλοί διπλωμάται. Μου φαίνεται ακατανόητον πώς ώθησαν, τρόπον τινά, τους Άγγλους και τους Αμερικανούς εις την αγκάλην των κομμουνιστών. Τελικώς η υπερβολική αυτοπεποίθησίς των θα τους καταστρέψει. Αυτή η σκέψις μού προκαλεί μεγάλην ανησυχίαν.

»Διότι και εδώ ενεφανίσθη μία άλλη, δήθεν εξουσία. Κάποιοι διδασκαλίσκοι, κάποιοι μικροϋπάλληλοι, κάποιοι ακτήμονες γεωργοί, κάποιοι επηρμένοι μείρακες, εξαπατηθέντες από την πατριωτικήν φενάκην του κομμουνιστικού κόμματος, προσεχώρησαν εις τον ξενοκίνητον κομμουνισμόν και εδημιούργησαν οργανώσεις, αι οποίαι ημφεσβήτουν όχι μόνον την, έστω προσωρινήν, εξουσίαν των Ιταλών αρχικώς και των Γερμανών εν συνεχεία, αλλά και τον Βασιλέα και την βασιλικήν κυβέρνησιν. Και το χείριστον όλων, εις τας συνεδριάσεις των ομίλουν κατά του Θεού, της θρησκείας και της οικογενείας. Εδίδασκον τον ελεύθερον έρωτα».

Μιλώντας έκλεινε κάθε τόσο το δεξί του μάτι, τραβώντας ταυτόχρονα το πιγούνι του προς τα πίσω.

«Ήσαν και κάποιοι αλλοδαποί, ελληνοαμερικανοί, οι οποίοι όχι μόνον συνέπραξαν με τους κομμουνιστάς, αλλά με τον τρόπον της ζωής των έδιδαν κακόν παράδειγμα εις τους χωρικούς. Εν πρώτοις δεν εκκλησιάζοντο. Εξ άλλου αι νεαραί γυναίκες της οικογενείας αυτής εφόρουν ανδρικάς περισκελίδας και τα παιδιά των απεκάλουν τον πάππον τους με το μικρόν του όνομα. Ουδείς δηλαδή σεβασμός προς τας παραδόσεις μας. Μετέφεραν εις τα ιερά αυτά χώματα, που εδόξασαν τόσοι ήρωες, τον χυδαίον υλισμόν που επικρατεί εις την Αμερικήν. Όπως ο αείμνηστος Βρεττάκος, όταν εξηπατήθη από τους Άγγλους εκήρυξε τον πόλεμον κατά της Μεγάλης Βρετανίας, ούτω και εγώ απεφάσισα να κηρύξω τον πόλεμον κατά της Αμερικής και των εδώ Αμερικανών. Όχι μόνον δια τους λόγους που σας εξέθεσα.  Με είχεν εκνευρίσει το ύφος της ανωτερότητος, με το οποίον με αντιμετώπιζεν ο αρχηγός της οικογενείας αυτής. Ένας χυδαίος Μπρούκλης ήτο και όμως δεν ίστατο εις προσοχήν ενώπιον ενός Έλληνος αξιωματικού. Εις την Αμερικήν θα μου μετέφερε τας αποσκευάς ή θα εστίλβωνε τα υποδήματά μου και εδώ με παρετήρει με έκδηλον ειρωνείαν, επάνω από τας χρυσάς διόπτρας του».

Τον παρακολουθούσα, πως όσο μιλούσε τόσο αγρίευε και το τικ με το μάτι και το πιγούνι, επαναλαμβανόταν όλο πιο  συχνά.

«Όπως είχαμε κατ’ επανάληψιν συζητήσει με τον αείμνηστον Βρεττάκον, ο κύριος εχθρός μας είναι ο κομμουνισμός και οι συνεργάται του. Οι Ιταλοί έφυγαν και οι Γερμανοί ήλθον και θα παρέλθουν, οι κομμουνισταί όμως θα μείνουν και θα καταλάβουν την εξουσίαν. Αυτόν τον όλεθρον θέλομεν να αποφύγωμεν και προ του ιερού αυτού σκοπού, παν μέσον είναι θεμιτόν. Θα συμμαχήσωμεν και με τον διάβολον ακόμη, διότι ο κομμουνισμός είναι τρις χειρότερος. Πρέπει να τους εξοντώσομεν αμειλίκτως όλους και μέχρι τρίτης γενεάς. Υπερηφανεύομαι, ότι εις το κεφάλαιον αυτό έπραξα το καθήκον μου. Με τον αρχιμανδρίτην, αξιολογότατον άνθρωπον, μεγάλης μορφώσεως αλλά και σιδηράς θελήσεως, έχομεν εξοντώσει πολλάς δεκάδας από τους υπανθρώπους αυτούς».

Τώρα πια είχα αρχίσει να θυμώνω. Πού ζει ο παλιόγερος, σκέφτηκα. Τέτοιες στερεότυπες βλακείες δε διαβάζεις πια ούτε στα πιο δεξιά έντυπα. Ταυτόχρονα παραξενεύτηκα, καθώς μπέρδευε τους χρόνους και δεν καταλάβαινα αν μιλούσε για το παρελθόν ή για το παρόν. Βαρέθηκα κι όλας να τον ακούω, γιατί συνέχισε να μιλά το ίδιο μονότονα και επί πλέον με εκνεύριζε το επαναλαμβανόμενο τικ του. Στο τέλος συμπέρανα πως δε θα είναι στα καλά του και έπαψα να παρακολουθώ τα λόγια του.  Μια ακατανίκητη νύστα με κυρίεψε. Ο Γιάννης, και ο Ουμβέρτος από ώρα κοιμόντουσαν στις καρέκλες τους. Ο καφετζής είχε χαθεί πίσω από το τεζιάκι του. Τελικά, ενώ ο γέρος συνέχιζε να μονολογεί,  αποκοιμήθηκα κι εγώ.

(Συνεχίζεται)

68 Σχόλια to “Νύχτα αγρύπνιας (διήγημα του Δημ. Σαραντάκου) – 4”

  1. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Ο γέρων της ιστορίας κάποιον άλλο γέροντα μου θυμίζει. Εμφανίστηκε κι όταν προυχώρησεν η νυξ… 🙂

  2. Georgios Bartzoudis said

    Ο πατήρ Σαραντάκος, και όταν ονειρευόταν ναζιστές κατασκεύαζε. Δεν μπορούσε να υπάρχει χωρίς αυτούς. Πάντως, …υπήρχαν και τέτοιοι! Ελπίζω, από εκεί ψηλά που μας βλέπει να λεει: Ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης!
    Καλημέρα σας, και …άνευ κορονοϊού!

  3. Παναγιώτης Κ. said

    Καλό πράγμα η λογοτεχνία. Και η καλή λογοτεχνία πιο καλό!
    Μπορείς να πεις τα πάντα χωρίς να ενοχλείς. Ποιητική αδεία, καθώς λέμε.
    Και ο αναγνώστης παίρνει ό,τι του αρέσει από αυτά που διαβάζει, και ενδεχομένως αγανακτεί με ό,τι δεν του αρέσει. Σε κάθε περίπτωση (πρέπει να) βρίσκεται σε διανοητική εγρήγορση.
    Ο πατήρ Σαραντάκος είναι απολαυστικός για μένα!

  4. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    https://www.imerodromos.gr/i-thysia-ton-trion-iroon-sto-kastro-tou-ymittou-tou-andrea-denezaki/

  5. Ωραίο! Πάνω στο καλύτερο μας κόβεις.

    Αυτό με τα καταθλιπτικά σπίτια υπάρχει και σε ένα τρομαχτικό διήγημα του Κίπλινγκ, βασισμένο σε μια δικιά του εμπειρία (έψαχνε να νοικιάσει σπίτι και είδε ένα το οποίο του προκαλούσε ακαταμάχητη κατάθλιψη)

  6. leonicos said

    ὁ οὖλος ὄνειρος τοῦ Ἀγαμέμνονος ἐν Πελοποννήσωι.

    Καλὸν τὸ εὕρημα. Ἄξιον συγχαρητηρίων.

    Κι εγώ μια φορά ξύπνησα κι ένιωσα μεγάλη ανακούφιση που είδα ότι δεν καβγάδιζα πραγματικά με τη Φωτεινή

    Και είχε και στον ύπνο μου δίκιο

    Ούτε στον ύπνο μου δεν τολμάω να την αμφισβητησω!!!!!

  7. leonicos said

    Ο Εγγονόπουλος δεν επριγράφει το άδειο δωμάτιο όπου βλέπει τα δύο θεριά που κάποτε έκαναν έρωτα;

  8. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    5 Ε, ναι. Βέβαια, εδώ έτσι κι αλλιώς ολοκληρώνεται το κεφάλαιο.

  9. leonicos said

    3

    Ο πατήρ Σαραντάκος είναι απολαυστικός για μένα!

    α όλα τα σωστά και τα ωραία εσύ θα τα πεις πρώτος;

  10. Νέο Kid said

    Πάντως εδώ έχουμε ένα ενδιαφέρον (ίσως και πρωτότυπο;) σχήμα.
    Τα στοιχειωμένα σπίτια λειτουργούν εκτοπλασματικά αυστηρά εντός του σπιτιού. Όχι έξω απ αυτό. Εδώ , το φάντασμα μετοίκησε στο γειτονικό καφενείο!
    Ίσως επειδή είχε εκτελέσει τους ελληνοαμερικάνους στον κήπο… ξέφυγε από τη νόρμα.

  11. Λεύκιππος said

    Καλά που το διαβάζουμε μέρα μεσημέρι και όχι αργά το βράδυ, γιατί αγριευτήκαμε, που λένε.

  12. Costas X said

    Καλημέρα !

    Πάντα απολαυστικός ο Δημ. Σαραντάκος, και οι αφηγήσεις του, και ο λόγος του, ακόμα κι όταν γράφει στην καθαρεύουσα !

    Απολιθώματα σαν τον αρτηριοσκληρωτικό γέροντα ναζί δυστυχώς υπάρχουν ακόμα, και μάλιστα γράφουν και στο φέισμπουκ, συνήθως ασυνάρτητα και με κεφαλαία! Το κακό είναι ότι τους ακολουθούν και κάποιοι «επηρμένοι μείρακες» !

  13. sarant said

    12 🙂

  14. @2 Δεν χρειαζόταν κανένα για να υπάρχει ο Δημητρης Σαραντάκος πολύ περισσότερο ναζί. Άλλοι υπάρχουν μόνο από το να βάζουν εχθρούς.
    Η προσωπικότητα του όπως τη γνωρίσαμε στα κείμενα του όσο ζούσε και όπως την επριγρα΄φουν και οι τυχεροί που των γνώρισαν από κοντά το δείχνει αυτό. Και συνεχίζει να υπάρχει μέσα από τα γραπτά και τα βιβλία του που μας δίνουν νέους δρόμους στη σκέψη μας, με τρόπου που τον νιώθουμε πάντα εδώ.

  15. Alexis said

    Παρατηρώ πάντως ότι μεγάλο μέρος της θεματολογίας των βιβλίων του Δ.Σ. έχει να κάνει με τον εμφύλιο και τις προεκτάσεις του.
    Φαίνεται πως τον είχε σημαδέψει στα νιάτα του αυτή η περίοδος…

  16. Καλημέρα

    Πολλές φορές λαγοκοιμόμαστε και βρισκόμαστε προ απροόπτου όταν γίνεται επανασύνδεση με την πραγματικότητα. Αυτό εξηγεί, κατά την γνώμη μου, την απορία για την εμφάνιση του γεράκου. Παίζει ρόλο και το μέγεθος, μωρέ ας έμπαινε ο δικός μας Δον ή κάτι αντίστοιχο και σου λέω εγώ αν τον καταλαβαίνεις με την πρώτη… πριν μπεί έρχονται οι δονήσεις του πατώματος από τα βήματα και του αέρα από το εκτόπισμα !!

    Ωραίος στη διήγηση ο πατήρ, αφήνει και περιθώρια να συμπληρώσει κάποιος κατά βούληση

  17. mitsos said

    Καλή αλλά μικρή η τζούρα.

    «Ημφεσβήτουν» λοιπόν ! 🙂

    Νομίζω πως είναι αναμενόμενη η εμφάνιση των ειδικών επί της λέξεως «μεῖραξ» και της σημασίας αυτής και για τα δυο φύλα εφήβων .

  18. @15 Μα ο εμφύλος είναι το συνδετικό στοιχείο στις τρεις νουβέλες του βιβλίου «Ο βενετσιάνικος καθρέφτης» το ξέρουμε από την αρχή (φαντάζομαι θα το γραφει και το οπισθόφυλλο.
    Ίσως και στα «έπη των Αριμασπών» βλέπουμε μαιο αναφορά αλλά δεν νομίζω ότι έχει μεγάλη έκταση, αλλα΄στα υπόλοιπα (σχίζοντυας τις γραμμές των οριζόντων κ.λπ.) βεν βλέπω)

  19. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

  20. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Ο σχολιασμός εδώ έχει αραιώσει γιατί παραδίπλα έχουνε γίδα βραστή (θουκύριε…)

  21. Costas X said

    Επειδή, παρά το ωραίο διήγημα, δεν βλέπω κίνηση σήμερα, θα βάλω κάτι άσχετο για να φτιάξει το κέφι. Με προσκάλεσε ένας φίλος στην ομάδα «Ετυμολογία» του φέισμπουκ ξέροντας ότι με ενδιαφέρει αλλά μάλλον θα φύγω τρέχοντας! Τέθηκε το μάλλον αστείο θέμα των φωνών των ζώων στα αρχαία ελληνικά. Ο «αντιερασμικός» κύριος «Ολύμπιος», που έχει φόντο στη σελίδα του τον Παρθενώνα και την Αθηνά με την κουκουβάγια σχολίασε :

    Δημήτριος Ολύμπιος
    Comica Adespota (FCG), Fragmenta comicorum anonymorum Play FCA, fragment 195, line 1 Βαὺ βαὺ καὶ κυνὸς φωνὴν ἱείς. ΑΝΕΓΝΩΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΕΡΑΣΜΙΚΩΣ ΤΗΝ ΦΩΝΗΝ ΤΟΥ ΚΥΝΟΣ ..ΒΑΥ …ΒΑΥ…Ο ΔΕ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ ΤΗΝ ΠΕΡΙΕΓΡΑΨΕΝ ΩΣ ΑΥ ΑΥ ….ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΕΝ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΙΚΗΝ ΓΡΑΦΗΝ ΠΙΘΑΝΟΝ ΔΥΝΑΣΘΕ ΝΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΠΟΙΗΣΕΤΕ ΑΛΛΑ ΑΥΤΗ ΤΩΝ ΑΔΕΣΠΟΤΩΝ ΚΩΜΙΚΩΝ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ Η ΤΑΦΟΠΛΑΚΑ ΤΗΣ ΨΕΥΔΟΕΡΑΣΜΙΑΚΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΕΩΣ, ΤΕΡΜΑ ΚΑΙ ΤΕΛΕΙΑ.

    Περισσότερο για πλάκα, έτσι για να τρολάρω, έγραψα το παρακάτω σχόλιο :

    Costas Hand
    Πιθανότατα το «βαυ βαυ» (δεν υπήρχε τόνος τότε) προφερόταν «μπάου μπάου», όπως το γαύγισμα στα Σανσκριτικά, τα σημερινά Ινδικά, τα Ταμίλ και τα Ουρντού. Διαδόθηκε μέσω Ινδοευρωπαϊκής γλώσσας και έφτασε μέχρι τα Αγγλικά, μέσω Γερμανικών, ως «μπάου ουάου» (bow wow).

    Και διαβάστε την απολαυστική συνέχεια :

    Δημήτριος Ολύμπιος
    ὅπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Γερμανός Γλωσσολόγος Franz Bopp «η σανσκριτική στηρίζεται στην ελληνική και όχι η ελληνική στην σανσκριτική».
    […] Ας δούμε μερικά παραδείγματα που αποδεικνύουν την παραπάνω άποψη:
    Θεός Diauh< Δίας
    Βούδας< (F)οἲδα
    (Χ)ιμαλάια< χιών (χειμών)+λᾶας (πέτρα)
    Νibbana (Νιρβάνα)< νήφω (πρβλ. νηφάλιος)
    Μαί (μεγάλος)< μέγας
    Erethe< αρετή
    Jugam(γιόγκα)< ζυγός<δυγός<δυο+ἂγω (μηχανισμός με δύο υποζύγια που οδηγούν κάτι, πχ κάποιο άρμα και στην ινδική φιλοσοφία συμβολίζει την ένωση ψυχής-σώματος δια της ζεύξης)

    Costas Hand
    …και το ιαπωνικό "κιμονό" επίσης από το "χειμών", όπως είπε ο αείμνηστος Γκας Πορτοκάλος, στην ταινία "Γάμος αλά ελληνικά"! Η παρετυμολογία σε όλο της το μεγαλείο! Δεν συνεχίζω.

    Δημήτριος Ολύμπιος
    παραετυμολογία;; Ἀφοῦ ἡ ρίζα ΚΙΜ εἶναι ἑλληνική καί ὡς ἀρχική ρίζα σημαίνει τό ΙΜΑΤΙΟΝ…!!! Καλά ὁ Πορτοκάλος ἔλεγε ΧΕΙΜΩΝ …Ὄχι δέν σημαίνει ΧΕΙΜΩΝ ἀλλά ΚΙΜ ἤτοι ΙΜΑΤΙΟΝ Εἰς τόν Ἀριστοφάνη ἡ λέξις ΚΙΜΜΕΡΙΚΟΝ σημαίνει τήν γυναικεία Ἐσθῆτα ..ἤτοι τό ἱμάτιον …!!!
    Ὄντως ἠ Ἑλληνική ῥίζα ΚΙΜ μεταξύ τῶν ἄλλων ἐννοιῶν ἀποδίδει ἐπίσης καί τήν ἔννοια τοῦ ΙΜΑΤΙΟΥ δηλα δή τῆς ΕΣΘΗΤΟΣ …ΤΟΥ ΚΙΜ ΟΝΟ…!!!
    Ὅταν ἔχει δέ ἐνέργειαν …ἐρεθίζει ὑποδείγματος χάριν τότε τίθεται καί ἕνα ΒΗΤΑ ἴνα δηλωθῆ ἡ ὑπάρχουσα καί ἡ προκαλουμένη ἐνέργεια…
    Τότε δέ καλεῖται ΚΙΜ ΒΕΡΙΚΟΝ…!!! Ἐπίσης ὡς λέξις τό ΚΙΜΟΝΟ ἐπικοινωνεῖ μέ καθαρή ἑλληνική ρίζα δεῖτε ΕΔΩ ΚΙΜΩΝ=ΚΙΜΟΟΝ=ΚΙΜΟΝΟ…!!!
    ΚΑΙ ΕΞ ΑΝΤΙΘΕΤΟΥ…
    ΚΙΜΟΝΟ=ΚΙΜΟΟΝ=ΚΙΜΩΝ…!!! ΤΟ ΚΙΜΟΝΟ ΕΙΝΑΙ ΟΝΤΩΣ ΕΝΑ ΙΜΑΤΙΟΝ…!!!
    ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΤΤΙΚΟΝ ΚΙΜΜΕΡΙΚΟΝ Ἤ ΚΙΜΒΕΡΙΚΟΝ πού ἦταν (ΑΚΟΥΣΟΝ ΑΚΟΥΣΟΝ …) ΔΙΑΦΑΝΗΣ ΚΑΙ ΚΟΝΤΟΣ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΧΙΤΩΝ…!!!

    Costas Hand
    Οπότε από την ελληνική ρίζα "κιμ-", δεν έχουμε μόνο το κιμονό, αλλά και τους Κιμμέριους, και τον κιμά, αλλά και την Κιμ Μπάσιντζερ ! Επειδή αυτά που γράφετε είναι …Fragmenta Comica & Adespota, δεν θα ξαναπαντήσω σε σχόλιό σας.
    Α ! Ξέχασα και τον Κιμ Γιόνγκ Ουν ! 😁

    Δημήτριος Ολύμπιος
    Μήν παραποιεῖτε κύριε τήν γλωσσολογίαν. ΚΙΜ συνδέει ΙΔΙΕΣ ἔννοιες …ΙΔΙΟΝ ΣΗΜΑΙΝΟΝ ..(ΚΙΜ) ΚΙΜΜΕΡΙΚΟΝ καί ΚΙΜΟΝΟ σημαίνουν ΙΜΑΤΙΟΝ …Δέν σημαίνουν οὔτε κιμᾶ …οὔτε κιμ Μπάσιντζερ ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΑΝΤΑΤΕ ΕΦΕΞΗΣ ΣΕ ΟΤΙ ΠΑΡΑΘΕΤΩ ΔΙΟΤΙ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΤΑΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΙΝΟΜΕΝΟΝ ΚΑΙ ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΡΙΖΑ ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΜΑ…

    …και συνέχισε ακάθεκτος ! 🙂

  22. # 21

    Δεν τα ξέρω καλά αλλά νομίζω πως το ύψιλον ερασμιακά προφέρεται οπως το γαλλικό u, μην το τεντώνουμε σε ου όπου συμφέρει. Επίσης το β είναι άγνωστον πως ακριβώς το πρόφεραν οι ΑΗΠ. όπως και τα υπόλοιπα χειλεόφωνα, γι αυτό και το βη-βη πείθει μόνον αυτούς που θέλουν να πεισθούν – άσε που οι κραυγές των ζώων δεν αποδίδονται με ανθρώπινους φθόγγους. Ενδείξεις υπάρχουν πολλές υπέρ της ερασμιακής προφοράς αλλά μόνον ενδείξεις και οι αλλαγές στην προφορά για κάποια γράμματα δεν είναι τόσο σπάνιες (π.χ. το τζ πριν πολλά χρόνια το προφέρανε τσ ή οι ιταλοί το δάκρυ το γράφανε lagrima κι έχει μείνει στις όπερες αντί του lacrima.

    Σαφώς η «Ετυμολογία» πάσχει γιατί-ως γνωστόν- το Κιμ είναι αιγυπτιακή θεότητα και μάρκα τράπουλας πλαστικής εξαιρετικής ποιότητας και δεν έχουμε δει άγαλμα Φαραό με κιμονό, ούτε παίζανε χαρτιά οι Γιαπωνέζοι πριν τα ανακαλύψουν οι Κινέζοι 🙂

  23. Αγγελος said

    AΑιρετικόν άνθρωπον μετά πρώτην και δευτέραν νουθεσία παραιτού.
    Θα μου πεις βέβαια, Costa X, ακριβώς αυτό έκανες!

  24. Georgios Bartzoudis said

    14, Σωστός!

  25. Αγγελος said

    G, το υ σκέτο πιστεύεται ότι στην κλασική Αθήνα (και πολύ μετά, ως τον 10ο αιώνα τουλάχιστον) προφερόταν πράγματι σαν το γαλλικό u, γι’ αυτό και οι Ρωμαίοι εισήγαγαν ειδικό γράμμα, το Υ graecum, για να το αποδώσουν. Στις διφθόγγους αυ και ευ όμως, είναι σχεδόν βέβαιο ότι προφερόταν ου, γι’ αυτό και αποδίδεται ως u (aula, Europa) στα λατινικά και γι’ αυτό εξελίχθηκε σε β/φ αργότερα (πέρασμα από ü σε β/φ είναι αδιανόητο).
    Απόδειξη οι φωνές των ζώων δεν μπορούν ν’αποτελούν, συμφωνώ, ένδειξη όμως και σοβαρή, ναι, ιδίως όταν συγκλίνουν. Το βη-βη μόνο του δεν αρκεί, αλλά όταν λέγεται μΗκώμαι το μεεε της κατσίκας (ενώι μΥκώμαι του μουουου της αγελάδας), και βαυ-βαυ το γαύγισμα του σκύλου, κάτι μαρτυρούν μαζί όλα αυτά. Και είναι αστείο να τις επικαλείται ο Δημήτριος Ολύμπιος, που η όλη του σελίδα μαρτυρεί ότι πολλά έχει διαβάσει αλλά τίποτα δεν έχει καταλάβει…

  26. sarant said

    21 Την ομάδα Ετυμολογία του ΦΒ την ελέγχει μια ομάδα χρηστών που έχουν διακηρυγμένο σκοπό να βγάζουν ελληνική κάθε ετυμολογία. Κάποτε με είχε φωνάξει ένα άλλο μέλος και συμμετείχα στις συζητήσεις αλλά με έδιωξαν επειδή χαλούσα την πιάτσα.

  27. Αγγελος said

    Αναρωτιέμαι πάντως, είπε πράγματι ο Γερμανός Γλωσσολόγος Franz Bopp «η σανσκριτική στηρίζεται στην ελληνική και όχι η ελληνική στην σανσκριτική»; Φυσικά, ούτε το ένα ούτε το άλλο συμβαίνει. Μήπως, αν όντως το είπε, μιλούσε π.χ. για τα φωνήεντα, όπου όντως η ελληνική απηχεί πιστότερα την εικαζόμενη ινδοευρωπαϊκή;

  28. # 25

    Αγγελε, σχετικά με το με το εε που λες εξαρτάται από τον τόνο της φωνής γιατί είναι γνωστόν απ΄όλες τις όπερες (και τα τραγούδια του Νταλάρα ακόμα) πως Ε σε ψηλές νότες δεν βγαίνει με τίποτε κι αντικαθίσταται μεγαλοπρεπώς από λιγότερο τσιριχτό Ι (κι εδώ ο Νταλάρας τσιρίζει γιατί μόνο Α καλό έχει στα ψηλά). Κι επειδή πολλά λέγεται πως τα λέγανε τραγουδιστά οι ΑΗΠ δεν βγαίνει συμπέρασμα. Εκτός αυτού τα φωνήεντα των ΑΗΠ δεν είναι όπως τα σημερινά όπωσ φαίνεται στις άλλες απόδόσεις του α όπως Αττική και Ωττική αλλά και Ηρα- Ηρη και Αθηνά Αθήνη. Στο τελευταίο παράδειγμα ο αναβιβασμός του τόνου πολλά υπονοεί για την μουσικότητα της προφοράς.
    Γενικά επειδή σε τόπους και χρονολογίε ς υπάρχουν μεγάλες διαφορές, όπως είπα ενδείξεις έχουμε αλλά δεν μπορεί να τις παίρνουμε για δεδομένα μέχρι (αν) αποδειχθούν

  29. # 28 συνέχεια

    Ούτε μπορούμε να παραβλέψουμε πως το Η στην δωρική διάλεκτο γίνεται Α κι αν δούμε το όνομα της θεάς στα δωρικά Αθαναία, Αθανάα και Αθάνα και το περβόητο ρητό «ἢ τὰν ἢ ἐπὶ τᾶς’ τελειώνει κάθε συμπέρασμα

  30. # 25

    Αγαπητέ Αγγελε Σήμερα διαβάζουμε Εουρόπα το Europa, κάποτε όμως δεν υπήρχε το u προφερότανε β και μετά γραφότανε χωριστά «v» το Quid paras filia θα πρέπει να το θυμάσαι από το γυμνάσιο, κβιντ πάρας φίλια το διαβάζαμε και κβοβάντις το quovantis

  31. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Λίγο να πέρναγε αυτό το γεροντο-φάντασμα (του παρελθόντος;) στο μονόλογό του σε εκπαιδευτικά θέματα θα έλεγε και δια τας σχολικάς ποινάς, διαγωγήν κοσμίαν εις τα κωλόπαιδα και αποβολάς με την σέσουλαν και τσακ θα προσγειωνόταν ολοζώντανος στο 2020, με τους λίθους, πλίνθους και κεράμους του νομοσχεδίου δια την νέαν παιδείαν.

  32. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>Οι ρυτίδες γύρω από το στόμα και στις άκρες των ματιών του, έδειχναν άνθρωπο που δε γελούσε εύκολα και που ήταν μαθημένος να διατάζει.
    Μου ήρθε η λέξη «σουφρόστομος» και γουγλισα να δω αν υπάρχει κι έπεσα στη
    «σουφρόστομη Χίλαρυ» του Αθεόφοβου 🙂
    http://atheofobos2.blogspot.com/2011/03/blog-post_26.html

  33. sarant said

    32 🙂

  34. dryhammer said

    32. Κι από ένα σουφρόστομα μόνο κακά εκβάλλονται, βεβαίως βεβαίως…

  35. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Την άλλη φορά, στην παραπροηγούμενη συνέχεια, είπαμε ότι από την περιγραφή (απόμερο χωριό της Αρκαδίας στα κατσάβραχα), αν υποθέσουμε ότι ήταν πραγματική ιστορία, ίσως ταιριάζει η Ζάτουνα.
    Μόνο το Καφφενείο της(που θα μπορούσε να είναι ο τόπος της διανυκτέρευσης αφού κτίστηκε το 1916!) είναι πιο μερακλίδικο από εκείνο της αφήγησης.

  36. Costas X said

    22., 23. Έτσι κι αλλιώς για πλάκα απάντησα, μόλις είδα το πρώτο σχόλιο, κατάλαβα περί τίνος πρόκειται. 🙂

    26. «Την ομάδα Ετυμολογία του ΦΒ την ελέγχει μια ομάδα χρηστών που έχουν διακηρυγμένο σκοπό να βγάζουν ελληνική κάθε ετυμολογία.»

    Κάτι ψυλλιάστηκα, αλλά νόμιζα ότι είναι κάποιοι μεμονωμένοι ελληνοβαρεμένοι.
    Επειδή βλέπω πολλες μπούρδες στην «Ετυμολογία», και δεν κρατιέμαι να μην σχολιάσω, βλέπω να με διαγράφουν κι εμένα ή να αποχωρώ μόνος μου σύντομα.
    Δείτε κι ένα σημερινό παράδειγμα δικής μου αντιπαράθεσης για να γελάσετε :

    Dionisis Liaros (Ανάρτηση)
    ΚΟΡΗ οφθαλμου. Προσωπικη εικασια επειδη ανοιγοκλεινει οπως το αιδοιο Κορης. Οι κυριες θα το γνωριζουν.Ειναι το αντιστοιχο των στυσεων στα αγορια
    Αναλογα και το λατινικο Pupilla
    Ο Ελυτης αποκαλουσε τα κορασια Πιπινια απο το πιπι τους. Κανω πιπι=ουρω

    Costas Hand
    «Ο Ελυτης αποκαλουσε τα κορασια Πιπινια απο το πιπι τους.» !!!
    Θεωρώ απίθανο να είπε ο Ελύτης τέτοια βλακεία. Η αρχική σημασία της λέξης «πιπ(π)ίνι» είναι νεοσσός περιστεριού, πιτσουνάκι, και κατ’ επέκταση κοριτσάκι. Ετυμολογείται από το αρχαίο ηχομιμητικό «πιππίζω», βγάζω ήχους μικρού πουλιού.
    Ο δε συσχετισμός κόρης, κορασίδας και αιδοίου είναι τουλάχιστον αστείος! Το δε λατινικό pupilla δεν είναι ανάλογο, σημαίνει μόνο την κόρη του ματιού, το αιδοίο είναι vulva ή vagina.
    «ΚΟΡΗ οφθαλμου…επειδη ανοιγοκλεινει οπως το αιδοιο Κορης»
    Μάλλον κάνετε πλάκα !

    Dionisis Liaros
    Απορω πως ξεχνατε το για το γεννητικο μοριο, επικοινο, πουναι ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ φαινομενο. (Ucello Ιταλιστι,κλπ).Ισως εχει σχεση το οτι ονειρα κανεις να πεταει ερμηνευονται ως συμβολα αυτοερωτισμου. Συνεπως δεν υπαρχει καμμια διχογνωμια. Απλως η σεμνοτυφια σας εμποδιζει να δειτε τη σχεση. Συμφωνω απολυτως μαζι σας. Εσεις ΝΟΜΙΖΕΤΕ οτι λεμε κατι διαφορετικο

    Εν πασει περιπτωσει ειπα εξ αρχης οτι ειναι μια εικασια. Ο Ελυτης βεβαιως αναφεροταν στα κορασια ως Πιπινια ΟΧΙ διοτι τα θεωρουσε αλλα επειδη κανουν πιπι με το πιπι τους.

    Αποριπτομενης της θεωριας μου ποιαν εχετε εσεις να ερμηνευει την ΚΟΡΗ? Δεν μπορουσαν να βρουν αλλον ορο? Φτωχυνε η Ελληνικη? Η Αρνηση ειναι ευκολη. Ο Γκαιτε φρονουσε πως

    Costas Hand
    Λεξικό Μπαμπινιώτη : «Κόρη, ετυμολογία: αρχ., θηλ. τού κόρος < *K0pFa, βλ. κ. κούρος. Η λέξη σήμαινε τη νεαρή κοπέλα, σημ. με την οποία συνδέεται και το «κόρη οφθαλμού», που πιθ. σήμαινε αρχικά τη μικρή εικόνα ως αντανάκλαση τού οπτικού ειδώλου."

    "…Ο Ελυτης βεβαιως αναφεροταν στα κορασια ως Πιπινια ΟΧΙ διοτι τα θεωρουσε αλλα επειδη κανουν πιπι με το πιπι τους.»

    Σας το είπε ο ίδιος ο Ελύτης ; Επειδή και τα αγόρια κάνουν πιπί με το «πιπί» τους, κι επειδή βλέπω εμμονές με «πιπί» και ονειρώξεις, δεν θα ξαναπαντήσω. Ίσως θα πρέπει να εφευρεθεί ο όρος «φιλολογικός αυνανισμός». 😁

    Κι εδώ άρχισα να σκέφτομαι την αποχώρηση από την ομάδα…

    Καλό βράδυ !

  37. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Όμως το 1969, το καφενείον γραφόταν με ένα *φ* 🙂

  38. Γ-Κ said

    22.
    «και μάρκα τράπουλας πλαστικής εξαιρετικής ποιότητας»
    …ο οποίος τζόγος…

    ——————–

    Τι τρέχετε στα FB για αυτοσχέδιες ετυμολογίες; Αφού έχετε εδώ μέσα αυτο-σχεδιαστή θεωριών (γλωσσολογικών τε και ποδοσφαιρικών).

  39. Georgios Bartzoudis said

    Κλαίω και οδύρομαι. Η γαρ καλύβη μου εκτός Νομού εστί: Μηκέτι Μακεδών έχει καλύβην, απέσβετο και το μακεδονίσι που είχα σπείρει, ομού με ρεπανάκια τινά, άτινα ήδη εγένοντο σκληρά ωσεί αδάμαντες! Τέλος πάντων, κάλλιον εν φυλακή ετέρας 20 ημέρας παρά …εις τους αιώνας των αιώνων (να μου λείπει το Αμήν!).
    Και αφού ο πατήρ Σαραντάκος είδε φάντασμα, γιατί να μην έχω δει και γω;
    Το ημιυπόγειο …αρχοντικό δωμάτιό μου ήταν Αμφιπόλεως 6, κοντά στην Καμάρα και καρσί προς την Ροτόντα. Καλή γειτονιά με …καλές υπάρξεις! Και η σπιτονοικοκυρά, μία γραύς περί τα εβδομήκοντα, ήταν πολύ καλή: «Αν έχεις τίποτα για την παγωνιέρα, μη διστάζεις να το φέρνεις». (Περί του τί εστί παγωνιέρα, ας αποφανθούν οι …αρχαιολόγοι του μπλογκ).
    Ούτω, αγοράσας βότρυν ευμεγέθη, τον ετοποθέτησα στην παγωνιέρα. Θα τον κατανήλεσκον [λάθος; Ούτε που με νοιάζει!] βαθμιαίως και σε μια εβδομάδα περίπου.
    Μίαν εσπέραν Κυριακής (σμούχρια, που λέμε Μακεδονιστί), μπάφιασα από το διάβασμα, και τόριξα στο …γλέντι. Πήγα σε έναν σινεμά, είδα δυο έργα στη σειρά και επέστρεψα εις την οικίαν του σπιτιού μου κατά τις 1 μετά τα μεσάνυχτα. Ανεβαίνω λοιπόν στο δωμάτιο της γραός, ένθαπερ η παγωνιέρα και η στάφυλος. Σκοτάδι πίσσα (νύχτα γκρόζνους, που λέμε Μακεδονιστί). Ανοίγω τον διακόπτη και βλέπω μπροστά μου ένα φάντασμα! Τρόμαξα, δεν λέτε τίποτα! Ένας ολόμαυρος παπαδεσπότης, ακίνητος, αμίλητος αγέλαστος! (υπήρχε τότε ένα άγαλμα στην πλατεία Αγίας Σοφίας, και όταν το έβλεπα θυμόμουν ένα ποίημα: «Πως μας θωρείς ακίνητος, πού τρέχει ο λογισμός σου» κλπ. Έτσι ακριβώς ήταν και το …φάντασμα). Να!, με πήγαινε, αλλά βρήκα το κουράγιο και είπα:
    – «Καλησπέρα»! Οπότε με κάποια καθυστέρηση μου απαντά:
    – «Καλησπέρα, παιδί μου».
    – «Μίλα άνθρωπέ μου! Με τρόμαξες»!
    – «Αμ γω να δεις», μου λέει.
    Να μην τα πολυλογώ, ήταν Καλόγηρος, αδερφός της γραός σπιτονοικοκυράς. Είχε έρθει και την περίμενε αλλά εκείνη μάλλον δεν τον τίμησε. Βλέπετε, τότε …δεν είχε ανακαλυφθεί ακόμα το τηλέφωνο (ιγκζέπτ τα χειροκίνητα μαγνητικά που είχαν οι Αρχές). Μετά ήρθαν τα …αυτόματα τηλέφωνα στα περίπτερα!
    (έχω και άλλα …μεταφυσικά αλλά τα αφήνω για άλλη φορά)

  40. Γ-Κ said

    Ας έρθουμε και στο διήγημα. Καλά το πάει ο συγγραφέας. Για να δούμε…

    ————-

    Το «αμφισβητώ» πράγματι έπαιρνε δύο αυξήσεις (ημφεσβήτουν) ή το βάζει ο συγγραφέας για να αποδώσει υπερβολική λογιότητα στον ήρωά του;

  41. sarant said

    40 Ναι, είναι υπαρκτός τύπος η διπλή αύξηση όπως πχ και στο ηνεώχθη (ανοίγω)

  42. voulagx said

    #40: αμφισβητεω-ω ημφε(ι)σβητουν αμφισβητησω ημφε(ι)σβητησα ημφεσβητηκα ημφεσβητηκειν

  43. Γ-Κ said

    Wow!
    (Ευχαριστώ.)

  44. nikiplos said

    35@ Νομίζω πως στο προηγούμενο που υπάρχει κάποια περιγραφή, παραπέμπει στο χωριό Ίσσαρης. Δεν επιμένω όμως…

  45. Μαρία said

    41. 42
    Υπαρκτά αλλά μεταγενέστερα. Ακόμα και την Μ. Παρασκευή τα μνημεία άλλοτε ανεώχθησαν και άλλοτε ηνεώχθησαν 🙂

  46. ΚΩΣΤΑΣ said

    Το να διαβάζεις λογοτεχνικό κείμενο και του πατρός Σαραντάκου, είναι απόλαυση, ανεξάρτητα αν συμφωνείς ή διαφωνείς με τα γραφόμενά του.

    Πολύ μου ήρεσεν ότι πατήρ Σαραντάκος ήτο άριστος γνώστης και της καθαρευούσης, γλώττης των διανοουμένων, των επιστημόνων και γενικώς των πνευματικώς πλεονεκτούντων ανθρώπων. Χάρηκα τα μάλα δια το γεγονός τούτον. 😎

  47. Μαρία said

    46
    Τα νι να προσέχεις.

  48. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    44 ε, ναι, υποθέτουμε…
    Κι άλλη αναρώτηξη: Και ποιος ήταν ο προορισμός τους άραγε όπου να είχε ο Αγροτικός Συνεταιρισμός «τυροκομείο, ελαιουργείο και οινοποιείο»; (λμτ) 🙂

  49. spiridione said

    41. Το ηνεώχθη λέει είναι τριπλή αύξηση

  50. Μαρία said

    49
    Βέβαια. Το ω εννοείται υπογεγραμμένο.

  51. ΚΩΣΤΑΣ said

    47 Κι άλλα λάθη έχω, άστα να περάσουν στο ντούκου.

  52. Κόνιαλι said

    Σχετικά με όσα γράφει στο σχόλιο 46 ο αφελέστατος κύριος Κώστας για την άψογη καθαρεύουσα που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας του άρθρου, έχω να πώ τα εξής:

    Είναι πράγματι ενδιαφέρων και αρκετά διδακτικός (γι’ αυτούς που ξέρουν λιγουλάκι Ιστορία…) ο μονόλογος του γέροντα ταγματασφαλίτη… Γεννάται το ΕΡΩΤΗΜΑ: Πώς τον διέσωσε τόσο λεπτομερειακά ο πατήρ Σαραντάκος; Είχε μαζί του μαγνητόφωνο εν έτει σωτηρίω 1985 και το χρησιμοποίησε μέσα στη νύχτα; Υπενθυμίζω πως όλοι οι ιστορικοί συμφωνούν ότι ο Μέγας Θουκυδίδης κατέγραψε με τέτοια ακρίβεια τον «Επιτάφιο» του Περικλέους και τις άλλες Δημηγορίες της μνημειώδους Ιστορίας του, επειδής ήταν αυτόπτης μάρτυς και ήξερε άριστη Στενογραφία…

    Οφείλει, λοιπόν, να μάς πεί ο κυρ-Νίκος Σαραντάκος αν ο αείμνηστος πατήρ του μαγνητοφώνησε, ή αν κατέγραψε στενογραφικά τον μονόλογο του γέροντα γερμανοτσολιά… Μήπως (όπως όλα δείχνουν…) τον έβγαλε από το κεφάλι του κατόπιν εντολής του ΚΚΕ, ώστε να πληγεί η Εθνικόφρων Παράταξις; Ας είμαστε σοβαροί, κύριε Νίκο μου: Είναι αδύνατον να θυμόταν ο πατέρας σας 600 τόσες λέξεις σε άπταιστη καθαρεύουσα μετά από 20 χρόνια… Δεν είμαστε όλοι οι αναγνώστες σας τόσο κάφροι όσο νομίζετε…

    ΥΓ: Είναι αποκαρδιωτικό ότι τα θαυμάσια άρθρα του πατρός Σαραντάκου παίρνουν τόσα λίγα σχόλια από τους αναγνώστες. Αποδεικνύεται διά μίαν εισέτι φοράν ότι οι σχολιασταί του παρόντος Ιστολογίου είναι μεγάλα ρεμάλια: Δεν έχουν ούτε την στοιχειώδη ευγένεια να κάτσουν να γράψουν δυό – τρία σχόλια κάτω από τα κείμενα του Δημήτρη Σαραντάκου, ώστε να μη στεναχωριέται ο γιός του ο κύρ Νίκος για τον μικρό αριθμό των σχολίων που συστηματικά λαμβάνουν τα άρθρα του πατρός του…

  53. ΚΩΣΤΑΣ said

    52 Για ποια καταγραφή, μαγνητοφώνηση ή στενογράφηση αναρωτιέσαι; Όνειρο έβλεπε ο άνθρωπος μεταξύ ύπνου και ξύπνου. Κι επειδή ο μουσαφίρης ήταν ταγματαλήτης, τον ονερευόταν σε καθαρεύουσα. Έτσι ήταν τα στερεότυπα των αριστερών τότε. Τί δεν καταλαβαίνεις και τί ρωτάς; Είσαι και συμπάθειά μου! 😜

  54. sarant said

    52 Κι άλλο ορφανό κρούσμα!

  55. Alexis said

    #52: Αποδεικνύεται δια μίαν εισέτι φοράν ότι είσαι η χαρά κάθε πικραμένου στο παρόν ιστολόγιον.
    Γελάει και το ποικιλόχρωμον ερίφιον με όσα γράφεις.

    (Το νου σας …ρεμάλια! Σχολιάστε γιατί χανόμαστε!)

  56. Γιάννης Ιατρού said

    54: Τι ορφανό; Νεογέννητο (δηλ. νέα πλαστοτέτοια…)!

  57. Costas X said

    52.
    Νομίζω ότι και ο «Μέγας Θουκυδίδης» είχε κάποιο είδος μαγνητοφώνου, χρησιμοποιούσε λωρίδες χαλκού και ήλεκτροΝ, αν δεν κάνω λάθος, βλ.»Αρχαία Ελληνική Τεχνολογία».
    Εις εκ της φυλής των Κάφρων. 🙂

  58. Γιάννης Ιατρού said

    56: Kόνιαλι στα Τούρκικα είναι η ονομασία των κατοίκων της Βυζαντινής πόλης Ικόνιο (Κόνια)

  59. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    «Περιεφρόνουν», «ημφεσβήτουν», πολύ πλάκα οι αρχαιοπρεπείς αυξήσεις στα εμπρόθετα στον προφορικό λόγο. Η κρωχτή φωνή του Παπαδόπουλου μου ρχεται μ΄αυτά 🙂 .

    58 κι ο χορός με τα κουτάλια 🙂

  60. Γιάννης Ιατρού said

    59β: Ναι! 👍👍🤗

  61. Μαρία said

  62. Μαρία said

    56
    Δώρο του Νικοκύρη στον Κώστα που κλαύτηκε χτες για τον φασίστα.

  63. KONSTANTINOS said

    και το Ικονιο (Κονυα σημερινή) έχει για θυρεό του δήμου το δικέφαλο αετό. Τον βλέπεις παντού, μέχρι και σε κάτι καταπληκτικές σχάρες ομβρίων.

  64. Κόνιαλι said

    Να μάς πεί ο κ. Σαραντάκος (που δικαίως κράζει από το Twitter την αρχιμο@νάρα την Ευγενία Μανωλίδου, επειδή πίστεψε και επανέλαβε τον χόακα του Σίλλερ για τους Έλληνες…) γιατί επί τόσα Σάββατα αρνείται να κράξει και τον ιεροψάλτη Τσιόδρα, που διέπραξε πολύ μεγαλύτερη γκάφα…

    Στην ιερότερη στιγμή της ζωής του, στο προσκλητήριο του Γάμου του με την παπαδοκόρη Ασημίνα, ο κύριος Τσιόδρας γράφει «12 π.μ.» για να δηλώσει τις 12 το μεσημέρι που έγινε ο γάμος του στον Εσταυρωμένο του Αιγάλεω. Δίνοντας έτσι την εντύπωση στους καλεσμένους του ότι ο γάμος θα γίνει στις 12 τα μεσάνυχτα!..

    ΡΩΤΑΩ τον κ. Σαραντάκο και όλους τους σχολιαστές του παρόντος Ιστολογίου που θαυμάζουν τον αδαέστατο Σωτηράκη; Τί μπορεί να περιμένει το χρεοκοπημένο Ρωμέικο από έναν ιεροψάλτη λοιμωξιολόγο, που διαθέτει πεθερό παπά και μπερδεύει την 12η μεσημβρινή με τις 12 τα μεσάνυχτα;

  65. Γιάννης Ιατρού said

    62: Ανεκτίμητο 🙂
    Έχει βγάλει περισκόπιο….

  66. nikiplos said

    48@ Δεδομένου ότι η Αγροτική Τράπεζα τότε δανειοδοτούσε τέτοια εγχειρήματα, ίσως η αποστολή να περιελάμβανε περισσότερες της μίας δραστηριότητες. Πάντως σταφίδες και κρασιά ήταν το κύριο ενδιαφέρον της εποχής εκείνης.

  67. sarant said

    64 Μπαν!

  68. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Yazdıklarını da sil, Nikokyr efendi, damnatio memoriae çerçevesinde.
    (Σβήσε και τα σχόλιά του στο πλαίσιο της καταδίκης μνήμης. Το μεταφράζω για σένα. Αυτός είναι από το Ικόνιο, δεν έχει ανάγκη
    😎)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: