Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Το καταντήσαμε Τζορτζίνα το κριτήριο…

Posted by sarant στο 7 Μαΐου, 2020


Στοιχηματίζω πως, στη φράση του τίτλου αρκετοί θα έχετε μια-δυο άγνωστες λέξεις και θα δυσκολεύεστε να βγάλετε νόημα, εκτός αν ξέρετε τη φράση, που είναι αρκετά διάσημη. Γκουγκλίζεται άλλωστε και ούτε έχω σκοπό να βάλω κουίζ, κάθε άλλο.

Αλλά να πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Πριν από δυο περίπου εβδομάδες, που είχαμε τη γιορτή του αγίου Γεωργίου, είχα γράψει ότι υπάρχει μια φράση «με το όνομα Γεωργία ή παραλλαγή του, αλλά δεν την αναφέρω τώρα διότι θέλω να τη βάλω σε ξεχωριστό άρθρο». Ε, σήμερα ήρθε το πλήρωμα του χρόνου γι’ αυτό το άρθρο. Πρέπει όμως να πω πως τα περισσότερα που θα διαβάσετε τα έχω αντλήσει από μια συζήτηση που έγινε στην ομάδα «Τα υπογλώσσια» του Φέισμπουκ.

Τα «Ενθυμήματα στρατιωτικά» του Νικ. Κασομούλη είναι από τα πιο σημαντικά έργα που γράφτηκαν από αγωνιστές του 1821. Ο Κασομούλης (1795-1872) ήταν Μακεδόνας και στην αρχή του ξεσηκωμού έδρασε στη Μακεδονία, αλλά μετά την ήττα της επανάστασης εκεί κατέβηκε νοτιότερα, πολέμησε μαζί με τον Καραϊσκάκη και ήταν στο πολιορκημένο Μεσολόγγι -μάλιστα αυτός συνέταξε την απόφαση για την Έξοδο και είχε τον γενικό συντονισμό της. Στο νεοελληνικό κράτος ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία και το 1832 έγραψε τα Ενθυμήματα.

Σε αντίθεση με τον Μακρυγιάννη, που ήταν σχεδόν αγράμματος (έχουμε γράψει για το θέμα) ο Κασομούλης, που ήταν νοικοκυρόπουλο, είχε πάει σχολείο και ήξερε γράμματα -μάλιστα, κατά καιρούς εκτελούσε εκτάκτως χρέη γραμματικού ή τον περνούσαν για γραμματικό, εξαιτίας και της νεαρής του ηλικίας. Δυστυχώς, αντί να γράψει στη γλώσσα που μιλούσε, στο βιβλίο του προσπαθεί να μιμηθεί την καθαρεύουσα που είχε ήδη υιοθετηθεί στο νεοπαγές κράτος, με αποτέλεσμα να σολοικίζει διαρκώς. Πέρα από τα πολλά ορθογραφικά λάθη, μπερδεύει τις σημασίες λέξεων (πχ χρησιμοποιεί το «παραχωρώ» σαν να σημαίνει «υποχωρώ» και αντίστροφα), κάνει παρανοήσεις, τις μετοχές τις χρησιμοποιεί αφειδώς αλλά δεν προσέχει πάντοτε τη συμφωνία γένους και αριθμού, υπερδιορθώνει και παρετυμολογεί (πχ φρούδα αντί φρούτα). Ο Βλαχογιάννης, που εξέδωσε και του Κασομουλη τα Ενθυμήματα, πλάι στου Μακρυγιάννη και τόσων άλλων αγωνιστών, συνεχώς στις υποσημειώσεις του επισημαίνει τα γλωσσικά αστοχήματα του κειμένου.

Όμως ο Κασομούλης διασώζει διαλόγους και φράσεις των αγωνιστών, που τις μεταφέρει στο κείμενό του χωρίς πολύ σιδέρωμα. Επίσης, η απλή καθαρεύουσά του δεν είναι ομοιόμορφη, αφού συνεχώς η ζωντανή γλώσσα σηκώνει κεφάλι και διεκδικεί τα δικαιώματά της. Πχ πολύ συχνά παραλείπει την εσωτερική αύξηση στα σύνθετα ρήματα (π.χ. επίμενε, αντίτεινα) -αλλά δεν θα γράψω τώρα άρθρο για τη γλώσσα του Κασομούλη, αν και θα άξιζε (υποθέτω πως θα έχει γραφτεί).

Λοιπόν, στον πρώτο τόμο των Ενθυμημάτων (αν έχετε την τρίτομη έκδοση), ο Κασομούλης αφηγείται τη δίκη του Καραϊσκάκη, που έγινε τέλη Μαρτίου του 1824 στο Ανατολικό (Αιτωλικό σήμερα) με την κατηγορία της συνεννόησης με τους Τούρκους -συγκεκριμένα, ότι ειδοποίησε τον φίλο του Ομέρ Βρυώνη πως οι Έλληνες έχουν σκοπό να επιτεθούν στην Άρτα.

Δικαστές ήταν, με απόφαση του Μαυροκορδάτου, άλλοι οπλαρχηγοί, χρέη προέδρου είχε ο γηραιός Γαλάνης Μεγαπάνου ή Πάνος και ρόλο εισαγγελέα, ας πούμε, είχε ο Πορφύριος Άρτης.

Οπότε διαμείφθηκε ο εξής διάλογος, όπως τον καταγράφει ο Κασομούλης:

Καραϊσκάκης: Αν βάλετε θεμέλιο εις τα λόγια μου, εκατό ζωές να έχω δεν γλιτώνω. Πλην ποτέ έργον δεν έκαμα.

Γαλάνης Μεγαπάνου: -Βρε, ηξεύρομεν, Καραϊσκάκη, οπού λέγεις όλο λόγια, μα διατί να τα λέγης έτσι;

Καραϊσκάκης: Το έχω χούι, Κύριε Πάνο.

(Μεγα)Πάνος: Μα, γιατί να το έχεις αυτό το χούι ενώ είσαι 50 χρονών;

Καραϊσκάκης: Αμ’ δεν ημπορώ να το κόψω τώρα, Κυρ Πάνο. Κι εσύ, Κυρ Πάνο, είσαι ογδόντα χρόνων, μα το χούι δεν τ’ αφήνεις, να γαμείς – και δεν με ακούς…

Τούτο λέγοντας ο Καραϊσκάκης, εκτύπησαν τα γέλια όλοι, και κριταί και λαός, και πήγαν πολλοί να λιποθυμήσουν, καθώς κι εγώ ο ίδιος.

– Αφήσατέ το σήμερον, λέγει ο Στορνάρης· το καταντήσαμεν Τζιορτζίνα το κριτήριον.

Και ούτως διελύθησαν. Οι υπέρ τού Καραϊσκάκη άρχισαν πλέον αναφανδόν να φωνάζουν, άλλος ότι αθωώθη, άλλος ότι αποκρίθηκεν εξαίρετα και αποστόμωσεν τους κριτάς· άλλος εκθείαζεν το παρουσιαστικόν του, άλλος την ετοιμολογίαν του, ένας και τις αστειότητές του. Άλλος φώναζεν: ‘Μωρέ, πού μεταγίνεται άλλος τέτοιος πουτσαράς;’

Κι έτσι, με την καίρια ατάκα του, ο Καραϊσκάκης ξέφυγε από μια δύσκολη θέση, αν και τελικά δεν γλίτωσε την καταδίκη: το δικαστήριο συνεδρίασε χωρίς ακροατήριο και χωρίς την παρουσία του και τον καταδίκασε για προδοσία με στέρηση αξιωμάτων και αποπομπή από το Μεσολόγγι (εδώ η καταδικαστική απόφαση).

Να σχολιάσουμε όμως τη φράση του Νικ. Στορνάρη, που την έβαλα τίτλο του άρθρου: Το καταντήσαμε Τζιορτζίνα το κριτήριον.

Μεσα στα συμφραζόμενα, καταλαβαίνουμε εύκολα ότι η λέξη «κριτήριο» δεν έχει τη σημερινή σημασία (κάθε τι με βάση το οποίο εκφέρουμε μια κρίση ή παίρνουμε μια απόφαση) αλλά σημαίνει δικαστήριο. Τη σημασία αυτή τη βρισκουμε σε αρχαία αλλά και σε μεσαιωνικά κείμενα -επίσης έχει τη σημασία «μέλλουσα κρίση» ή και «βασανιστήριο». Το «φοβερό κριτήριο» ήταν το δικαστήριο της μέλλουσας κρίσης -το βρίσκουμε και σε στίχους του Μάρκου Βαμβακάρη που τους μελοποίησε ο γιος του:

πεθαίνω εξαιτίας σου στον Άδη κατεβαίνω
στο φοβερό κριτήριο εκεί σε περιμένω.

Αλλά η Τζ(ι)ορτζίνα; Καταλαβαίνουμε βέβαια από τα συμφραζόμενα ο Στορνάρης λέει «το κάναμε θέατρο το δικαστήριο» ή, όπως επεξηγεί ο Βλαχογιάννης: δηλαδή μίαν σκηνήν γελοιώδη. Αλλά τι ή ποια ήταν η Τζιορτζίνα και πώς έφτασε να πάρει αυτή τη σημασία;

Η σύντομη απάντηση στα ερωτήματα αυτά είναι: δεν ξέρω.

Μάλιστα, ένας από τους λόγους που γράφω το σημερινό άρθρο είναι μήπως η συλλογική σοφία του ιστολογίου βοηθήσει να βρούμε την άκρη. Αλλά στο υπόλοιπο άρθρο θα παραθέσω όσα στοιχεία βρήκα ή βρέθηκαν κατά τη συζήτηση στα Υπογλώσσια.

Την εκφραση «έγινε/κατάντησε Τζορτζίνα» με τη σημασία «έγινε ρεζίλι, έγινε θέαμα, γελοιοποιήθηκε» τη βρίσκουμε αρκετές φορές σε κείμενα του 19ου και του πρώτου μισού του 20ού αιώνα.

* Το 1883 ο Σουρής γράφει στον Ρωμηό:

Των Άγγλων η φιλία καθόλου δεν τ’ αρέσει
ούτε του λόρδου Τζώρτζιλ τα σχέδια εκείνα
και τους φτωχούς Εγγλέζους αφήνει μες τη μέση
κι ο Τζώρτζιλ ο καημένος κατήντησε Τζωρτζίνα.

Ο λόρδος Τζώρτζιλ είναι ο πατέρας του Ουίνστον, και μάλλον ο Σουρης τον γράφει Τζώρτζιλ για να μοιάζει και οπτικά με τη Τζωρτζίνα.

* Ο ίδιος Σουρής τριάντα χρόνια αργότερα λογοπαίζει ακόμα σαφέστερα με το όνομα Τζωρτζ:

Πλην ο Γούναρης, παιδιά, δίχως νάχει και στερλίνα
πέρασε τον Λόυδ Τζώρτζ και τον έκανε τζωρτζίνα.

* Σε φιλολογικό ανέκδοτο που εκτυλίσσεται το 1901, ο ποιητής Στέφανος Μαρτζώκης παραπονιέται σε φίλο του: Μωρέ ρεντίκολο, μωρέ Τζωρτζίνα θέλεις να με κάνεις;

* Στη διάσημη επιθεώρηση Ξιφίρ Φαλέρ, το 1916, ξένος μυστικος πράκτορας παραπονιέται ότι στην Αθήνα «τον κάνουν τζορτζίνα».

* Σε αυτοβιογραφικό του σημείωμα ο Δροσίνης θυμάται ένα επεισόδιο της εποχής που ήταν στη Λιψία, όπου φοβήθηκε μη γίνει «σωστή Τζωρτζίνα, κατά τη λαϊκή έκφραση».

* Σε γλωσσάρι από τα Βουρλά της Μικρασίας, η λέξη τζωρτζίνα δίνεται να σημαίνει «άνθρωπος γελοίος» και η φράση «με κατάντησε τζωρτζίνα» = με γελοιοποίησε.

* Σε άλλο γλωσσάρι, θρακικό: τζωρτζίνα = διασαλπιζομένη είδησις [εδώ έχουμε επέκταση της σημασίας, περίπου όπως στη φρ. «με έκανε βούκινο»]

* Στο Γαλλοελληνικό λεξικό Σχινά-Λεβαδέως, η φράση c’est le bardot de la compagnie αποδίδεται: είναι έμπαιγμα, περίγελος της συνοδείας, τον έχουν ζορζίνα.

* Στα Συνώνυμα και συγγενικά του Βλαστού, στο λήμμα γελοίος δίνονται διάφορα συνώνυμα και στο τέλος: … γίνηκεκ θέατρο, τζορτζίνα.

* Στο Λεξικό Δημητράκου, η λέξη λημματογραφείται. τζορτζίνα: ο κινών, ο διεγείρων τον γέλωτα διά των πράξεων ή της καθόλου εμφανίσεως αυτού, ο γελοίος.

* Και στο Λεξικό της Πρωίας βρίσκουμε το λήμμα, με σχεδόν ίδιο ορισμό με του Δημητράκου, απλώς προσθέτει το «καραγκιόζης».

Είναι σημαντικό ότι λημματογραφείται στην Πρωία και στον Δημητράκο, διότι δείχνει ότι η λέξη είχε πανελλήνια διάδοση και δεν ανήκε στην αργκό. Δεν τη βρίσκουμε στο Λεξικό της λαϊκής του Δαγκίτση άλλωστε.

Η αναφορά στον Κασομούλη είναι, και με διαφορά, η αρχαιότερη που έχουμε.

Αλλά γιατί και πώς «τζορτζίνα» (ή Τζωρτζίνα;)

Αν βλέπαμε τη φράση χωρίς να έχουμε ιδέα για τις ανευρέσεις της θα μπορούσαμε να σκεφτούμε πως υπήρχε κάποια πρωταγωνίστρια περιοδεύοντος μπουλουκιού που ονομάστηκε έτσι, ή ίσως και κάποιος φαιδρός τύπος της παλιάς Αθήνας, που είχε αυτο το παρατσούκλι -αλλά βέβαια και οι δυο αυτές θεωρίες καταπίπτουν αφού ξέρουμε πως η φράση χρησιμοποιήθηκε το 1824, όταν δηλαδή δεν υπήρχαν θίασοι με γυναίκες ηθοποιούς.

Μια ιδέα είναι να πρόκειται για ιταλικό/ενετικό δάνειο. Δεν το αποκλείω, αλλά δεν έχω βρει τίποτα.

Μια άλλη ιδέα είναι να σκεφτούμε όχι θίασο αλλά παιδικό παιχνίδι ή πανηγυριώτικο δρώμενο. Υπάρχει άλλωστε η εκφρ. «τον έκαναν μπερλίνα», σχεδόν ταυτόσημη στη σημασία με την «τον έκαναν τζορτζίνα» που ανάγεται μάλλον σε παιχνίδι.

Σε αυτή την εκδοχή στέκομαι, περιμένοντας μήπως από τα σχόλιά σας φωτιστεί περισσότερο το θέμα.

Προσθήκη: Από τα σχόλιά σας βρέθηκε η άκρη. Δείτε για την curcina, ιδίως τα σχόλια 94, 122 και 123.

Και θα κλείσω με μια ακόμα φράση από το απόσπασμα του Κασομούλη, που δεν την έβαλα στον τίτλο: ‘Μωρέ, πού μεταγίνεται άλλος τέτοιος πουτσαράς;’ φώναξε κάποιος από τους ανθρώπους του Καραϊσκάκη για να τον παινέψει.

Μεταγίνεται είναι άλλος τύπος του κοινότερου «ματαγίνεται», δηλ. ξαναγίνεται. Είναι ηπειρώτικος τύπος. Και ο πουτσαράς (πουτζιαράς πρέπει να ήταν στο χειρόγραφο, διότι το τσ το έγραφαν τζ την εποχή εκείνη, όπως έχουμε πει) χρησιμοποιείται, πανελλήνια αλλά και ειδικά στην Ήπειρο-Δυτ. Ελλάδα, σαν συνώνυμο του λεβέντη, παλικάρι, ακόμα και σαν χαιρετισμός προς άγνωστο νέο -«από πού είσαι, πουτσαρά μου;». Και λέγεται και για τις γυναίκες, πουτσαρίνα, λεβέντισσα.

201 Σχόλια to “Το καταντήσαμε Τζορτζίνα το κριτήριο…”

  1. Παναγιώτης Κ. said

    Και μόνο τον διάλογο να είχε η σημερινή ανάρτηση, θα είχε επιτελέσει το σκοπό της!
    Μετά από το σημερινό σκέφτομαι να 🙂 ενδιατρίψω στον Καραϊσκάκη! 🙂

    Τιμής ένεκεν

  2. Maria Houm said

    Καλημέρα
    Τη χρήση της λέξης τζορτζίνα που αναφέρετε στο άρθρο δεν την είχα υπόψη. Η μόνη τζορτζίνα που γνωρίζω είναι ένα είδος γρήγορου μουσικού ρυθμού ή χορού με προέλευση από τον Καύκασο, πιθανώς από τη Γεωργία, όπως μαρτυρά και η ονομασία.

  3. antonislaw said

    Καλημέρα από τας Πάτρας και από τας …Μεσολόγγας, κατά το παλιό ανέκδοτο, λόγω θέματος σήμερα. Ειλικρινά αυτή τη φράση την απαντώ πρώτη φορά στην περίπου μεσήλικη ζωή μου!
    Ενδιαφέρουσα και κρίμα που εξέλιπε , νομίζω ότι η σημερινή αντίστοιχη είναι «το κάναμε καραγκιόζ μπερντέ», ¨η «το ξεφτιλίσαμε τελείως».

    Θα ήθελα να ρωτήσω, θίασοι με γυναίκες δεν υπήρχαν τότε, όμως υπήρχαν με άντρες που παρίσταναν γυναίκες, δεν θα μπορούσε να είναι κάποιος ηθοποιός άντρας, ο οποίος έπαιζε ρόλους γυναικείους, ομοφυλόφιλος ή μη, με ιδιαίτερη επιτυχία και έμεινε παροιμιώδης, όπως πχ τρέχω σαν τον Βέγγο, έγινα Λούης, έγινα Καραγκιόζης κτλ;

  4. Κιγκέρι said

    Εγώ πάλι, που έχω παιδί στην Γ´ Λυκείου, σκέφτηκα αμέσως τα κριτήρια αξιολόγησης για τη Γλώσσα, πχ « μη με διακόπτεις, έχω να τελειώσω ένα κριτήριο». Καθένας με τον πόνο του…

    Όλη η φράση «Το καταντήσαμε Τζορτζίνα το κριτήριο…» μου θύμισε την ατάκα του Παντελή Ζερβού από τους αξεπέραστους Μακρυκωσταίους και Κοντογιώργηδες:
    «Ογδόντα χρόνων βεντέτα έπεσε στα χέρια σου και την έκανες γαϊτανάκι»!

    Καλημέρα!

  5. rizes said

    Πιθανόν να έλεγαν Τζιορτζίνα τον άντρα που έπαιζε στη σκηνή το γυναικείο ρόλο. Το Γιώργη που γίνονταν Γεωργία, τον άντρα που ντύνονταν γυναίκα.

  6. Παναγιώτης K. said

    Για προσέξτε και αυτό το τραγούδι.
    ΜΠοτσαρίνα ακούγεται. Δηλαδή, γυναίκα του Μπότσαρη φαντάζομαι.

    ( Χαρισμένο…καταλαβαίνουν οι εξ Ηπείρου ορμώμενοι 🙂 )

  7. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Για τη Τζωρτζίνα ιδέα, αλλά την πουτσαρίνα την έχω ακούσει ως π’τσού, Φθιώτιδα μεριά.

  8. Λεύκιππος said

    Κασομούλης Μακεδόνας μεν αλλά από που ακριβώς; δεν αναφέρεται. Από την Δράμα μέχρι την καστοριά είναι απόσταση. Καλημέρα

  9. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    3-5 Το σκέφτηκα αυτό που λέτε, για ομοφυλόφιλο ή άντρα που έπαιζε γυναικείους ρολους, αλλά μου φαίνεται πως ούτε τέτοιοι υπήρχαν το 1800.

  10. antonislaw said

    5 Αυτό λέω κι εγώ! Ότι προέρχεται από κύριο όνομα ηθοποιού που καθιέρωσε κάποιο σκετς ή ρόλο.

    – Αφήσατέ το σήμερον, λέγει ο Στορνάρης· το καταντήσαμεν Τζιορτζίνα το κριτήριον.

    Μάλιστα σ’αυτό συνηγορεί και το ότι παρατίθεται με κεφαλαίο το «Τ» στην Τζιορτζίνα. Έχει σημασία να δει κανείς ότι όντως είναι με κεφαλαίο. Άρα είναι κύριο όνομα και όχι προσηγορικό, δε θα μπορούσα να φανταστώ ότι το πχ μπερλίνα θα γραφόταν με κεφαλαίο.

  11. Theo said

    @8:
    Από την καθιαυτού Μακεδονία (Πισοδέρι, Κοζάνη Σιάτιστα). Όχι σαν αυτούς του πέραν του Στρυμόνος που έγιναν Μακεδόνες επί Φιλίππου Β΄ 🙂

  12. Γς said

    3:

    >Καλημέρα από τας Πάτρας και από τας …Μεσολόγγας, κατά το παλιό ανέκδοτο,

    Και κατά το άλλο παλιό ανέκδοτο, μια που το πουτζίσαμε ελαφρώς σήμερα:

    Ο δάσκαλος ελληνικών μιας Αμερικάνας:

    -Ξενοδοχείον αι Πάτραι. Ριπίτ πληζ.

    -Κξενοδοχέϊον άι Πατράι.

    -Ξενοδοχείον αι Πάτραι!

    -Κξενοδοχέϊον άι Πατράι.

    -‘Αι Πατράι ε; Στον πόυτσο μόυ και μένα!

  13. nikiplos said

    9, 10@ Ίσως αυτό το (ι) στο Τζ(ι)ορτζίνα, να υποδηλώνει Ιταλική προέλευση. Και Βενετσιάνικη.

  14. antonislaw said

    9
    «3-5 Το σκέφτηκα αυτό που λέτε, για ομοφυλόφιλο ή άντρα που έπαιζε γυναικείους ρολους, αλλά μου φαίνεται πως ούτε τέτοιοι υπήρχαν το 1800.»

    Αν είχε κανείς πρόσβαση σε τούτο δω το βιβλίο ίσως να έβρισκε κάτι.

    ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΣΑΤΙΡΕΣ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΡΟΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ (1800-1820)
    ΚΩΜΩΔΙΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΒΛΑΧΙΑΣ – [ΤΑ ΑΓΓΟΥΡΙΑ ΤΟΥ ΓΕΝΕΡΑΛΗ] – Ο ΧΑΡΑΚΤΗΡ ΤΗΣ ΒΛΑΧΙΑΣ

    https://www.politeianet.gr/books/9789607316639–idruma-kosta-kai-elenis-ourani-koinonikes-satires-sto-elliniko-proepanastatiko-theatro-1800-1820-240386

    Πάντως εμένα μου μυρίζει λαϊκό θέατρο, και ίσως και λόγω ονόματος (που λέει και ο Νικοκύρης ότι έχει βενετσιάνικη ρίζα), και Επτανησιακό, Ζακυνθινές «ομιλίες» και τέτοια, αν είναι κανείς επτανήσιος στο ιστολόγιο να μας διαφωτίσει

  15. Γς said

    3:

    >νομίζω ότι η σημερινή αντίστοιχη είναι «το κάναμε καραγκιόζ μπερντέ», ¨η «το ξεφτιλίσαμε τελείως».

  16. nikiplos said

    13@ και συνεχίζοντας τον συλλογισμό μου, ως ιταλική λέξη-όνομα το Τζιορτζίνα ίσως να λαμβάνει κάτι και από το giocoso, δηλαδή στην Ιταλική αργκό να είναι η μικρούλα χαριτωμένη η μικρούλα αστεία κάτι σαν μαϊμού ας πούμε… Οι Ιταλομαθείς αναμφισβήτητα έχουν το λόγο.

  17. Αὐγουστῖνος said

    @3: Ἄσε μας, ρὲ Ἀντωνάκη, ποὺ λογιέσαι καὶ γιὰ (περίπου) μεσήλικας· τζόβενο, ἒ τζόβενο!

    Ἀλήθεια, καλημέρα εἶπα; Καλημέρα σας, μὲ ἀγωνιστικοὺς χαιρετισμοὺς (π@τσαρέικους) ἀπὸ Ρόδο. 😛

  18. Pedis said

    Μην είναι κάνας χαρακτήρας θεατρικού που έγινε γνωστό στο Τζάντε, λέω; Μπα, θατόχει σκεφτεί ο Νικοκύρης …

    Πλάκα έχει … σαν ατάκα του Προέδρου του Ψαθά ακούγεται.

  19. ΚΩΣΤΑΣ said

    Ωραιότατο το σημερινό και την φράση δεν την ήξερα, ευχαριστούμε, Νικοκύρη.

    Λόγω προχωρημένου αλτσχάιμερ 😉 δεν μπορώ να θυμηθώ καλά, και πού να ψάξω, όπως τα έχω καταχωνιάσει τα βιβλία μου!!!

    Αν θυμάμαι καλά, λοιπόν, ο Καραϊσκάκης είχε στο «επιτελείο» 🤣 του μια Σπανομαρία ή Κλανομαρία, για να εξυπηρετεί τις σεξουαλικές του ανάγκες σε ώρες που η ανεύρεση γυναίκας ήταν δύσκολη. Αυτονόητο ότι το άτομο αυτό ήταν άνδρας ειδικών σεξουαλικών ικανοτήτων 😜

    Για Τζορτζίνα δεν ξέρω τίποτα.

  20. leonicos said

    1. Καλημέρα
    2. Λυπάμαι που δεν πρόλαβα χτς να δω το άρθρο του Ρογήρου. Πολύ νόστιμο
    3. γυμνές γυναίκες στα Λοφότεν; Έχετε πάει; πορεί να κυκλοφορήσει κανείς ξεκουκούλωτος;
    πέντε μέρες στις Φερόες έκανα καλοκαιριάτικά… και δεν είδα καλοκαίρι

    Μόνο για dryas octopetala είναι.

  21. leonicos said

    dryas octopetala το κάναμε χτες

    τζιορτζίνα σήμερα

    Το ‘πουτσαρά μου’ το έχω ακούσει να λέγεται, αλλά με την αμηχανη διευκρίνιση ότι ‘δεν σημαίνει αυτό που νομίζω’. Του ξέφυγε, και προσπαθούσε να το μαζέψει. Φυσικά γελάσαμε

  22. leonicos said

    Χτες έμαθα το στικστοκι (αν το λέω καλά) σήμερα τη τζιορτζίνα

    Με μορφώνετε εδώ μέσα

    Αλλά να μοφώνεται και ο Τζι, να μη μείνει αμόρφωτος

  23. leonicos said

    Άκου…. τρωει νερόβραστο μπακαλιάρο. Δεν θυμάαι ν έφαγα ποτέ, αλλά πάνε 50 (48 για την ακρίβεια) από τότε που δεν έβαλα στο στόμα μου ψάρι

  24. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    20 Λεώ, στα σχόλια του χτεσινού άρθρου θα έβλεπες ότι στα Λοφότεν η θερμοκρασία δεν πέφτει πολύ κάτω το χειμώνα.

    Though lying within the Arctic Circle, the archipelago experiences one of the world’s largest elevated temperature anomalies relative to its high latitude.

  25. Αὐγουστῖνος said

    Κατὰ τὸν Ποῦχνερ («Τὸ παραδοσιακὸ λαϊκὸ θέατρο στὴν Ἑλλάδα καὶ τὴ Βαλκανική – Οἱ πρῶτες μορφὲς τοῦ θεάτρου» Ἐκδόσεις ΑΡΜΟΣ, σελ. 170): Ἀποτελεῖ κανόνα τῆς θεατρικῆς ἱστοριογραφίας τῆς νοτιοανατολικῆς Εὐρώπης πώς, στὶς ζῶνες τῆς Τουρκοκρατίας, μὲ λίγες ἐξαιρέσεις, δὲν συναντιέται ὀργανωμένος θεατρικὸς βίος, λόγῳ τῆς θρησκευτικῆς ἀπαγόρευσης δημόσιων παραστάσεων.
    Στὶς συνοδευτικὲς ὑποσημειώσεις ἀναφέρει ὡς ἐξαιρέσεις τὸ θέατρο σκιῶν καὶ τὸ θρησκευτικὸ θέατρο στὸν αἰγαιοπελαγίτκο χῶρο κατὰ τὸν 17ο καὶ τὸ πρῶτο μισὸ τοῦ 18ου αἰώνα.
    Ἀπὸ τὸ ἴδιο: Λόγῳ τῆς ἀπουσίας τῆς Τουρκοκρατίας στὰ Ἑπτάνησα, τὰ Ἰόνια νησιὰ ἀποτελοῦν καὶ τὴ μοναδικὴ γεωγραφικὴ καὶ οὐσιαστικὴ ραχοκοκαλιὰ τῆς ἱστορίας τοῦ νεοελληνικοῦ θεάτρου, μὲ μιὰ συνεχῆ παρουσία θεατρικῶν παραστάσεων καὶ δραματικῶν ἔργων ἀπὸ τὸν 16ο αἰώνα ἕως τὸν 20ό…
    Συνεπῶς μποροῦμε χωρὶς μεγάλο κίνδυνο λάθους νὰ δεχθοῦμε τὴν προέλευση τῆς Τζιορτζίνας ἀπὸ τὸ ἰταλικὸ θέατρο, μὲ ἐνδιάμεσο κρίκο τὸ ἑπτανησιακό.
    Πάντως τὸ ὄνομα Τζιορτζίνα δὲν συναντιέται στὴν Κομέντια ντὲλ Ἄρτε (κρατώντας καὶ μιὰ μικρὴ ἐπιφύλαξη).

  26. Μάκης Τσαμαλίκος said

    Ο ρυθμός «τζωρτζίνα» ή «τζούρτζουνα» (curcuna, αρκετά διαδεδομένος σε Αρμενία-Τουρκία-Συρία) συναντάται και στην ελληνική παραδοσιακή μουσική. Τουρικά δεν ξέρω, αλλά βλέπω ότι η λέξη curcuna μεταφράζεται «φασαρία», «πανζουρλισμός», «τζερτζελές»

  27. Alexis said

    Καλημέρα.

    Εμένα αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι ότι αν και φαίνεται να είναι ιταλικής-βενετσιάνικης προέλευσης η έκφραση, είχε γίνει πανελληνίως γνωστή και ανευρίσκεται και σε γλωσσάρια της Μικρασίας και της Θράκης!

    #0: Τα «πουτσαράς», «πουτσαρίνα» εκφέρονται συγκεκομμένα συνήθως, χωρίς «ου» (γειά σου π’τσαρά μ’ ! )
    Εν Ξηρομέρω έχω ακούσει και τη λέξη «πολυπούτσω» (πολ’πούτσω) ως χαρακτηρισμό γυναίκας.
    Η σημασία της είναι αδιευκρίνιστη, σαφώς μειωτική-ειρωνική, κάτι σαν πολυλογού ή αυτή που ασχολείται με πολλά και διάφορα…

  28. loukretia50 said

    Μελωδική καλημέρα!
    Αν και μπορεί η Τζωρτζίνα να αναφέρεται σε ρυθμό, βρίσκω πιο πιθανό να έχει σχέση με το θέατρο και να προέρχεται από τα Επτάνησα, όπου ήταν έντονη η επίδραση του Ιταλικού μελοδράματος.
    Επίσης από παλιά υπήρχαν και έργα Ελλήνων δημιουργών που παρουσιάζονταν στο θέατρο.
    Δεν έχω άμεσα δυνατότητα για σοβαρή έρευνα, ο Αυγουστίνος ήδη ανέφερε τον Πύχνερ, αλλά σίγουρα θα βρείτε κάτι σχετικό. Κοιμούνται οι Κερκυραίοι φίλοι?
    Μια πρόχειρη αναφορά
    Περιοδικό ΠΑΛΚΟ «Η όπερα στην Ελλάδα»
    https://palko.gr/i-opera-stin-ellada/

  29. Στο επίτομο των Ανδριώτη-Οικονόμου-Σταύρου στο λήμμα τζορτζίνα αναγράφεται : άνθρωπος γελοίος, φαιδρόν πρόσωπον, λέξη της δημοτικής, ιταλικής προέλευσης

    :

  30. sarant said

    26 Αυτό μας δίνει μια πιθανή κατεύθυνση

  31. Πάντως επειδή το γραμμένο τζωρτζίνα μπορεί και να το προφέρανε τσωρτσίνα ας ψάξουν τα τσακάλια των αναζητήσεων και την λέξη ciorcina

  32. Avonidas said

    Καλημέρα.

    Μετά από το σημερινό σκέφτομαι να ενδιατρίψω στον Καραϊσκάκη!

    Μην ενδιατρίβεσαι στη γκλίτσα του τσομπάνη 😉

  33. antonislaw said

    Επίσης παρατηρώ ότι το όνομα Τζιωρτζίνα, με γιώτα, και όχι Τζο(ω)ρτζίνα, απαντάται στην Κύπρο.
    Στην Ελλάδα υπάρχει το επίθετο Τζιωρτζόπουλος.Γνωστός ο παλιός αμυντικός Σταύρος Τζιωρτζόπουλος.

    https://www.offsite.com.cy/articles/eidiseis/topika/225324-tziortzina-hristodoyloy-i-lemesiani-poy-ergazetai-sti-disneyland

    17 «@3: Ἄσε μας, ρὲ Ἀντωνάκη, ποὺ λογιέσαι καὶ γιὰ (περίπου) μεσήλικας· τζόβενο, ἒ τζόβενο!»

    Χα χα, φίλων φίλτατε Αυγουστίνε, έχοντας καβατζάρει τα 46 δεν πλέω πλησίστιος στην μεσηλικίαν;

  34. Νέο Kid said

    Νικοκύρη, έγκριση!
    Το μυστήριο διελευκάνθη με άνθη 😄

  35. Γιάννης Ιατρού said

    Τι μόνο Τζορτζίνα; Εδώ τα λέμε, νησιώτικα 🙂 🙂 🙂
    «Χαρδαλιά δεν έχω μάσκα τη χρησιμοποίησα το Πάσχα.
    …Ένα δίμηνο στο σπίτι, η γυναίκα μου εγώ κι οι τοίχοι…»

  36. Πέπε said

    Καλημέρα.

    > > …μάλλον ο Σουρης τον γράφει Τζώρτζιλ για να μοιάζει και οπτικά με τη Τζωρτζίνα
    > > Και ο πουτσαράς (πουτζιαράς πρέπει να ήταν στο χειρόγραφο, διότι το τσ το έγραφαν τζ την εποχή εκείνη, όπως έχουμε πει)…

    Δεν ίσχυε και επί Σουρή (1883) το ίδιο όπως επί Κασομούλη (1832) για τον φθόγγο «τσ» που γραφόταν «τζ»;

    @26:
    > > Ο ρυθμός «τζωρτζίνα» ή «τζούρτζουνα» (curcuna, αρκετά διαδεδομένος σε Αρμενία-Τουρκία-Συρία) συναντάται και στην ελληνική παραδοσιακή μουσική.

    Όχι, δε νομίζω να συναντάται. Απλώς ήταν γνωστή και οικεία στους Έλληνες, κάποιων έστω περιοχών. Ένα μεμονωμέννο τούρκικο τραγούδι σε ρυθμό τζούρτζουνας, ο Μέμος, υπήρξε κατ’ εξαίρεση ιδιαίτερα δημοφιλές στους Έλληνες, αλλά μέχρι εκεί. Ούτε τζούρτζουνες με ελληνικό στίχο έχω πετύχει ποτέ, ούτε καν οργανικές που με κάποιο τρόπο να συνδέονται με την ελληνική παράδοση.

    Τα λεξιλογικά της δεν τα ξέρω, ούτε την είχα ξανακούσει ως «τζωρτζίνα ή τζούρτζουνα» – μόνο τζούρτζουνα. Σαν να θυμάμαι όμως πολύ αμυδρά κάποια πληροφορία ότι ο ρυθμός -δεν ξέρω αν είναι και χορός- ονομάστηκε από ένα συγκεκριμένο τραγούδι (όπως από το Μαντίλι καλαματιανό θεωρείται ότι προέρχεται η ονομασία του χορού Καλαματιανού).

    _______________________

    > > Υπάρχει άλλωστε η εκφρ. «τον έκαναν μπερλίνα», σχεδόν ταυτόσημη στη σημασία με την «τον έκαναν τζορτζίνα» που ανάγεται μάλλον σε παιχνίδι.

    Ε όχι και μάλλον! Φυσικά παιχνίδι είναι. Δεν ξέρω πώς παίζεται, δεν ανήκω στις γενιές που το πρόλαβαν -και άλλωστε νομίζω ότι ήταν κοριτσίστικο- αλλά το όνομά του σίγουρα είναι γνωστό. Κάτι με ερωτήσεις και κουτσομπολιά έχει να κάνει. Υπήρχε και η «Στήλη της Μπερλίνας» (στην Καθημερινή;).

  37. Παναγιώτης Κ. said

    @35. 🙂 🙂
    Το συνηθίζω όταν κάτι μου φέρνει γέλιο να το λέω εν είδει ευχαριστίας.

  38. Νέο Kid said

    Δεν ξέρω γιατί μ έπιασε η αράχνη και γιατί δεν με ελευθερώνει ο Νικοκυρης …
    αλλά η georgina είναι λουλούδι. Η ντάλια.

  39. Νέο Kid said

    Το βρήκα σε βενετσιάνικο κείμενο του 1848, το οποίο και λίνκαρα πριν,αλλά μπαναριστηκε…

  40. Παναγιώτης Κ. said

    Μια… υποψία μου: Μήπως τα πιο πολλά ουσιαστικά εις -ινα είναι ξενικής προέλευσης.

  41. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  42. Ήξερα το φοβερό κριτήριο αλλά όχι τη τζωρτζίνα και παρακολουθώ με ενδιαφέρον τη συζήτηση. Προσωπικά τείνω να πιστέψω ότι αν δεν μας επισκεφτεί βενετολόγος δεν θα βγάλουμε άκρη.

  43. Νέο Kid said

    https://books.google.com.cy/books?id=YzVKAAAAcAAJ&pg=RA1-PP31&lpg=RA1-PP31&dq=e+una+georgina&source=bl&ots=TuUiQmpdCl&sig=ACfU3U2gL2DL4VnI7xK2u7nUl-EqJo3zhA&hl=en&sa=X&ved=2ahUKEwjHgqvaqqHpAhVGXBoKHd32DoUQ6AEwDnoECAMQAQ#v=onepage&q=e%20una%20georgina&f=false

    Η Georgina είναι φυτό. Μάλλον η ντάλια.
    Το καταντήσαμε λέλουδα κι αγάπες , που λέμε …

  44. sarant said

    43 Kιντ, το είχα δει αυτό με τη Ντάλια/Georgina/Giorgina στο ιταλικό λεξικό. Ονομάστηκε έτσι από κάποιον φυσιοδίφη Giorgi, που ήταν Γερμανός, αλλά η ονομασία αυτή δόθηκε μετά το 1805 ,οπότε είναι δύσκολο (αν και θεωρητικά όχι αδύνατο) να έφτασε στην Ελλάδα και να πήρε και ιδιωματική/μεταφορική σημασία.

  45. Κιντ, παρότι η ωραία πηγή σου δηλώνει άγνοια (Si chiama Georgina perchè… perchè fu battezzata con questo nome), η μετονομασία της ντάλιας έγινε το 1805 προς τιμή κάποιου Γερμανού βοτανολόγου: n 1805, German naturalist Alexander von Humboldt sent more seeds from Mexico to Aiton in England, Thouin in Paris, and Christoph Friedrich Otto, director of the Berlin Botanical Garden. More significantly, he sent seeds to botanist Carl Ludwig Willdenow in Germany. Willdenow now reclassified the rapidly growing number of species, changing the genus from Dahlia to Georgina; after naturalist Johann Gottlieb Georgi. https://en.wikipedia.org/wiki/Dahlia#European_introduction
    Λίγο δύσκολο δεν είναι να πέρασε μέσα σε δυο δεκαετίες στην καθομιλουμένη των οπλαρχηγών του Μοριά;

  46. Μόλις έχασα τη φήμη του γρηγορότερου πιστολιού στο Σαραντακουέστ…

  47. Costas Papathanasiou said

    ▪Από τα συμφραζόμενα, προκύπτει και η πιθανότητα η εν λόγω φράση να παραπέμπει σε ερωτική αρτίστα (ψευδοϊταλικής ή όχι καταγωγής) και η φράση να σημαίνει ότι «κάναμε το κριτήριον οικοανοχείον» ή «έγινε της π.., εδώ μέσα».
    ▪Προκειμένου για μεγάλες απαιτήσεις κάποιου, υπάρχει και η εξής Καραϊσκάκεια απόκριση:
    «Αυτά γινόταν επί Τσάρου: Πού-ου Τσαρος(*), τώρα!»
    (*)ή Τζάρος, κατά την παλαιότερη προφορά

  48. Costas X said

    28. «Κοιμούνται οι Κερκυραίοι φίλοι?»

    Κάποιοι ξύπνησαν, δεν είναι και Ικαριώτες ! 🙂

    Παρότι το Τζορτζίνα και το Τζόρτζια ήταν συνηθισμένα ονόματα στα Επτάνησα (π.χ η μαλτέζικης καταγωγής καθολική προγιαγιά μου), δεν έχω υπόψιν κάτι σχετικό με τη φράση, ούτε θεατρικό, ούτε κάποια άλλη σημασία του ονόματος. Έψαξα μόλις και το «Κερκυραϊκό Λεξικό 5.000 λέξεων», μήπως μου διαφεύγει κάτι. Στην Κέρκυρα έλεγαν «εγινήκαμε θέατρο» ή «μπομπή» ή «βουρδούγιο», αλλά το «τζορτζίνα» δεν το έλεγε ούτε η «μπιζνόνα» (προγιαγιά).

  49. π2 said

    11: Καλά, και πέραν του Αξιού εν πολλοίς επί Φιλίππου Β΄ έγιναν Μακεδόνες, αλλά δεν το λέμε παραέξω γιατί θα θυμώσουν οι καθιαυτού. ΄

  50. π2 said

    Υπάρχει καμιά λέξη τσιορτζής ή κάτι τέτοιο στα τούρκικα;

  51. Pedis said

    άσχετο:

    https://books.google.it/books?id=3zIOu9Xwg6UC&pg=PA92&lpg=PA92&dq=georgina+in+dizionario+veneto&source=bl&ots=i3D0BxS73R&sig=ACfU3U302ZWnW0sGYxuGAE1pkiT49cu06g&hl=en&sa=X&ved=2ahUKEwj3qtmVt6HpAhW-UBUIHUQ1D54Q6AEwDnoECAoQAQ#v=onepage&q=georgina%20in%20dizionario%20veneto&f=false

    O Giorgio είναι ανθρώπινο ξύλινο ομοίωμα που του βάζανε φωτιά για διασκέδαση.

    fare il Giorgio = κατασκευή του ανωτέρω ομοίωματοε & για όποιον κανει τον καυχησιάρη, τον ξυπνιομαλάκα …

  52. π2 said

    Βλέπω ότι Τζιορτζίνα λέγεται η πρωταγωνίστρια σε θεατρικό έργο του δημοφιλούς Γάλλου θεατρικού συγγραφέα Ρενέ-Σαρλ Γκιλμπέρ ντε Πιξρεκούρ (φοβερό όνομα), αλλά το έργο (Ondine, ou la nymphe des eaux) νομίζω χρονολογείται το 1830, οπότε δεν μας κάνει.

  53. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    36 Ωραίος Πέπε. Ήξερα την ύπαρξη του άσματος αλλά δεν το είχα ακούσει. Το αναφέρει η Διδώ Σωτηρίου στα Χώματα, ως δημοφιλέστατο μεταξύ των Ελλήνων της Σμύρνης. Αμάν Μεμό, σεκερίμ Μεμό, τζιλβελί Μεμό…

  54. Avonidas said

    Το «φοβερό κριτήριο»

    Του Chauvenet?

    (Εμείς πάντως μετά φόβου το εφαρμόζαμε στα εργαστήρια Φ1 😛 )

  55. loukretia50 said

    Επιμένω στην Ιταλική προέλευση και το θέατρο ή κάποιο δρώμενο έστω.
    Δε νομίζω η Τζωρτζίνα του κειμένου να είναι ο ρυθμός – σε 10/8, curcuna, jurgina, jurguna, giurgina πιθανόν και giorgina.
    Δε φαίνεται να ήταν πολύ γνωστός στην Ελλάδα, θα αναγνωρίζαμε κάποια ομοιότητα σε παραδοσιακούς ρυθμούς .
    Στο 2΄ γίνεται πιο ζωηρός, αλλά δεν είναι τόσο χαρούμενος ώστε να θυμίζει γλέντι ή μπάχαλο
    Curcuna (jurjuna), Orhan Kilis

    Αν και αυτό ζωηρεύει αρκετά
    jurjina – Nashaz https://youtu.be/4qfA7TJrl08 (Arabic Oud Jazz)

    Πέπε, μήπως σ΄ενδιαφέρει αυτό? – το προχωράς λίγο, εκεί που έχει ρυθμούς και διαγράμματα.
    Middle Eastern an Mediterranean music Rythms http://babayagamusic.com/Music/oriental-dance-rhythm-diagrams-and-descriptions.htm

  56. Konstantinos said

    Η προσφώνηση «καυλιαρη» και «πουτσαρα» παίζει ακόμα σε εργοτάξια.

  57. sarant said

    46 Επιτέλους, πήρα το αίμα μου πισω 🙂

    51 Χμμμ… δεν είναι απίθανο κι αυτό που βρήκες….

  58. Πουλ-πουλ said

    «το καταντήσαμεν Τζιορτζίνα το κριτήριον»

    Αντικαθιστώντας το «κριτήριον» με το «γήπεδο», και το «Τζιορτζίνα» με το «μπ@@@λο», προκύπτει το παλιό τραγουδάκι των αεκτζήδων: Έκανες το γήπεδο μπ@@@λο, ρε Μαρτσέλο, ρε Μαρτσέλο».

  59. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλημέρα κι ἀπὸ μένα.

    Ἄκρως ἐνδιαφέρον καὶ τὸ σημερινό.

    Ἡ ἔκφραση τζωρτζίνα ὑπάρχει καὶ στὴ θερμιώτικη ντοπιολαλιά, γιὰ κάποιον/α ποὺ γίνεται ἀντικείμενο κοροϊδίας.

    Παράδειγμα: Οὗλοι γελοῦνε μὲ δαύτονε. Τζωρτζίνα τὸν ἐκάμανε.

    Δὲν ἤξερα ὅτι ἡ ἔκφραση εἶχε τόσο μεγάλη διάδοση στὸν εὐρύτερο ἑλληνικὸ χῶρο. Πίστευα πὼς ἦταν κάτι τοπικό, ἀναφερόμενο σὲ συγκεκριμένο ἄτομο, ἐπειδὴ ὑπῆρχε καὶ ἡ κοροϊδευτικὴ ἔκφραση παλαβοτζώρτζη ἤ καὶ σκέτο τζώρτζη συνώνυμη τοῦ βλάκα.

    Ὅπως μοῦ εἶχαν πεῖ, ἡ ἔκφραση προερχόταν ἀπὸ κάποιον ἄνθρωπο περιορισμένων πνευματικῶν ἱκανοτήτων ποὺ ἔζησε παλιότερα, τὸν Τζώρτζη τοῦ ᾿Νουφρίου (προφ. Ὀνουφρίου).

    Καὶ τὸ κριτήριο ὑπάρχει στὴ θερμιώτικη ντοπιολαλιά, μὲ τὴ σημασία τῆς μεγάλης ταλαιπωρίας.

    Παράδειγμα: Τὸ κριτήριό μου μὲ τὸ σκύλο ποὺ μοῦ κουβάλησες. Γαύγιζε οὕλη τὴ νύχτα καὶ δὲν ἔκλεισα μάτι

    Συνώνυμη ἔκφραση: Κρίθηκα σὰν τὸ Χριστό.

  60. LandS said

    Δεν έχω διαβάσει τα προηγούμενα σχόλια.

    Αν ο Σουρής το Churchill το έγραψε Τζώρτζιλ για να ταιριάζει οπτικά με το Τζωρτζίνα (πετυχημένα πάντως) το Church με τι ταιριάζει οπτικά για να το γράφουμε Τζώρτζ;

  61. Georgios Bartzoudis said

    (α) «ματαγίνεται», δηλ. ξαναγίνεται. Είναι ηπειρώτικος τύπος…

    # Για ηπειρωτικός δεν ξέρω, αλλά Μακεδονικός είναι σίγουρα. Η πρόθεση «ματα»=ξανά, υποθέτω ότι είναι παραλλαγή της «μετά», και άρα ματαγίνεται=γίνεται μετά (πάλι)=ξαναγίνεται. Στα Μακεδονικά έχουμε αρκετά σύνθετα ρήματα με την πρόθεση αυτή. Θυμάμαι προχείρως: Δεν την ματαείδα (ή δεν την ματάειδα), ματασέρνω τα κεραμίδια της σκεπής, ματαπιάνω το προζύμι κλπ.

    (β) 8-Λεύκιππος, 11-Theo: Σίγουρα πάντως ο Κασομούλης ήταν Μακεδόνας προ του …Τίτου, και σίγουρα τα Μακεδονικά που μιλούσε στο σπίτι του δεν πρόλαβαν οι κατωαυλακιώτες να τα ξεπουλήσουν στους ΒουλγαροΣκοπιανούς. Το κακό είναι ότι δεν έγραψε τα «Ενθυμήματα» στα Μακεδονικά αλλά σε έναν γλωσσικό ακτιρμά που, για να τα διαβάσεις …θα βγάλ’ς καλαγκάθ(ι), όπως λέμε Μακεδονιστί.

  62. sxoliastis2020 said

    Δεν ξέρω αν σχετίζεται με το θέμα μας, όμως από ένα τραγούδι του Λεό Φερρέ, το Mister Giorgina, βρήκα ότι «Giorgina est le nom de l’accordéon en argot italien » .

    Πηγή: http://leoferre.over-blog.com/article-18034952.html

  63. Πέπε said

    Η μεγαλύτερη αποκάλυψη στη μέχρι τώρα συζήτηση είναι μάλλον το #59. Νομίζω ότι επιβάλλεται να πραγματοποιηθεί σειρά συνεντεύξεων (με ανακριτική μεθοδολογία β ή γ βαθμού) σε κάθε Θερμιώτη, αρχής γενομένης από τον Δημήτρη, μέχρι να πάψουν να μας αποκρύπτουν το παραμικρό (κι ας δυσαρεστηθεί η ερασμοϊνδοευρωπαϊστική κλιξ).

    @55:
    > > Στο 2΄ γίνεται πιο ζωηρός…

    Εκεί αρχίζει (μάλλον 1’45»). Το προηγούμενο είναι ταξίμι-εισαγωγή, χωρίς ρυθμό.

    > > …αλλά δεν είναι τόσο χαρούμενος ώστε να θυμίζει γλέντι ή μπάχαλο

    Καλά, η αλήθεια είναι ότι οι συγκεκριμένοι μουσικοί είναι κάπως τεθλιμμένοι. Αλλά γενικά, ελάχιστη σχέση υπάρχει ανάμεσα στη χαρά, και ιδώς στο μπάχαλο, και στο γλέντι. Γλέντι σημαίνει κυρίως δύο πράγματα: πόνος, και ευταξία/αυτοπειθαρχία. Εσύ Λουκρητία δεν είχες ποστάρει τις προάλλες ένα ηπειρώτικο μοιρολόι του Πετρολούκα; Είναι το κλασικό εναρκτήριο κομμάτι στα ηπειρώτικα γλέντια. Ακόμη και οι γάμοι συχνά αρχίζουν με το «μοιρολόι της νύφης» (που κλάιει η ίδια και η πατρική της οικογένεια για τον αποχωρισμό). Χαρά στο γλέντι υπάρχει μόνο μετά την κάθαρση από τον πόνο, μπάχαλο δε μόνο αν στραβοπάρει το γλέντι.

    > > Πέπε, μήπως σ΄ενδιαφέρει αυτό?

    Ευχαριστώ! Ασφαλώς με ενδιαφέρει.

  64. loukretia50 said

    62. Eνδιαφέρον!
    Mister Giorgina https://youtu.be/__BXhNl2WZU Leo Ferre

  65. dryhammer said

    61> (β) 8-Λεύκιππος,11-Theo

    Δεν μοιάζει με οργανική ένωση;

  66. loukretia50 said

    63. Πέπε, δια την τάξιν! Το καταπληκτικό μοιρολόι το έχω ποστάρει κι εγώ παλιότερα, πιθανόν και άλλοι, όμως πρόσφατα ήταν ο Nikiplos!

  67. Πέπε said

    @61:
    Δε λέει πουθενά ότι το «ματαγίνεται» είναι ηπειρώτικος τύπος. Ασφαλώς είναι πανελλήνιος. Ηπειρώτικο είναι το «μεταγίνεται», κι εδώ συμφωνώ ότι:

    > > Η πρόθεση «ματα»=ξανά, υποθέτω ότι είναι παραλλαγή της «μετά»

    Ακόμη και σε μερικά εντελώς κλασικά και χωρίς ιδιαίτερο λαϊκό / τοπικό χρώμα σύνθετα του «μετα-», όπου η σημασία ΔΕΝ είναι «ξανά», αλλά «αλλού / αλλιώς», φαίνονται τα πρώτα βήματα της σημασιολογικής μετάβασης:
    Μεταφέρω = φέρνω κάτι αλλού από εκεί που ήταν. Άρα, περίπου «το ξαναφέρνω».
    Μετακινώ = πάλι το ίδιο. Υποθέτοντας ότι κάποιος το είχε ήδη κινήσει για να το πάει στην πρώτη θέση, το ξανακουνώ για να το πάω σε άλλην. (Άλλωστε υπάρχει και το «μετακουνώ», που δε σημαίνει ούτε ακριβώς «μετακινώ» ούτε ακριβώς «ξανακουνώ».)
    Μεταπουλώ, μεταπώληση: η έμφαση είναι στο ότι το πουλώ παραπέρα, αλλά φυσικά ενέχεται και η έννοια της επανάληψης (της πράξης της πώλησης), η οποία, στη μορφή «ματα-», πήρε το πάνω χέρι.

  68. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    62, 64

    Δε νομίζω να σχετίζεται το σημερινό με το ακορντεόν που βλέπω στη βίκι πως εφευρέθηκε το 1822.

  69. loukretia50 said

    68. Mπορεί, αλλά ο Leo Ferre πάντα αξίζει!
    Πάρε κι άλλο ένα καταχωρημένο κάπου ως curcuna /jurguna
    Mom Bar: https://youtu.be/j4Sdvpej1Ow Armenian folk melody

  70. LandS said

    47 Εμ πως αλλιώς το Σαραντακοκουεστ θα σάρωνε το Χαλένικκουέστ αν δεν ήταν τόσο γρήγορο

  71. voulagx said

    #67: Και προφανώς τα Μεταμαθηματικά προέρχονται από τα Ματαμαθηματικά και δεν έχουν σχέση με τα Μαθηματικά της Μάτα Χάρι.

  72. Χαρούλα said

    Ναι εμείς, λέμε : τζωρτζίνα τόκανες, με την έννοια, το είπες σέ όλους δημόσια. Επίσης λέμε έγινε/θα γίνει μεγάλη τζουρτζούνα εννοώντας σαματατζίδικο γλέντι. Κάτι σαν βαβούρα.
    Τόσα χρόνια νόμιζα ότι ήταν λέξεις παραφθαρμένες μεν, που τις λέγαμε σε έναν μικρό περίγυρο.
    Ευχαριστώ για το μάθημα

  73. LandS said

    Το μΕταγίνεται είναι το Ηπειρώτικο. Το ΜατΑγίνεται (και πολλά άλλα ματα- ) ακούγεται παντού. Εγώ το νόμιζα Μωραΐτικο.

  74. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @36. Ὅσα θυμᾶμαι σχετικὰ μὲ τὸ παιχνίδι τῆς Μπερλίνας ποὺ ἀναφέρει ὁ Πέπε.

    Ἕνα κορίτσι ἔκανε τὴ Μπερλίνα καὶ τὰ ὑπόλοιπα πλησίαζαν λέγοντας:

    «Καλημέρα κυρία Μπερλίνα. Πέρασα ἀπὸ τὸ γαϊδουροπάζαρο καὶ ἄκουσα πολλὰ καλά καὶ κακὰ γιὰ σᾶς.»

    Ἡ Μπερλίνα ρωτοῦσε: «Τί ἄκουσες;»

    Καὶ τὰ κορίτσια ἄρχιζαν νὰ λένε διάφορα, ἀναλόγως μὲ τὰ αἰσθήματα ποὺ ἔτρεφαν γι᾿ αὐτὴν.

    Συνήθως κάποια ἀθῶα πειράγματα, ἀλλὰ κάποιες φορές τύφλα νά ᾿χει τὸ χειρότερο μπούλινγκ.

  75. Ντούκου said

    Αφού ο Κασομούλης γράφει «Τζιορτζίνα», γιατί στον τίτλο του άρθρου λείπει το γιώτα; («Τζορτζίνα») Κι αφού την εξήγηση τί θα πει΄«Τζιορτζίνα» («δηλαδή μίαν σκηνήν γελοιώδη») τη δίνει ο ίδιος ο Κασομούλης, γιατί το άρθρο λέει πως τη δίνει ο Βλαχογιάννης;

  76. Eli Ven said

    Εξεπλάγην λίγο με την σημερινή ανάρτηση, δεν είχα βρει ποτέ άλλον να ξέρει τη λέξη. Νόμιζα ότι ήταν ντοπιολαλιά και στο μυαλό μου καθώς δεν την είχα βρει ποτέ γραμμένη την είχα με όμικρον. Κατάγομαι από τη Μεσσηνιακή Μάνη όπου χρησιμοποιούμε τη φράση «με κάνεις τζ@ρτζίνα» η οποία όμως έχει μια σημασία του στυλ «με ταλαιπωρείς με τις συνεχείς -παράλογες ενδεχομένως – επιθυμίες σου που περιμένεις να ικανοποιήσω». Ψιλοπαρόμοιο με τη φράση «με έχεις σήκω σήκω κάτσε κάτσε «

  77. Αγγελος said

    Όχι ακριβώς, Δημήτρη. Ένα κορίτσι μεταφέρει στη Μπερλίνα όσα της είπαν μυστικά τα άλλα παιδιά, και αυτή διαλέγει ένα από τα κουτσομπολιά, οπότε αυτός που το είπε αποκαλύπτεται και παίρνει τη θέση της για τον επόμενο γύρο.

  78. H. Mandragoras said

    54: Αμαρτωλό κριτήριο κυρ Αβονίδα μου. Πολλή η ταλαιπωρία να παραδεχτείς ότι το χρησιμοποίησες στη Φ1. Πιο εύκολο ήταν να πάρεις άλλη μια μέτρηση αντ’ αυτής που βγηκε στο γάμο του Καραγκιόζη. Ή αν ήσουν σκληρός καργιόλης να γράψεις στο τετράδιο κάτι πιο ρεαλιστικό απ αυτό που έγραφε το όργανο 😛

  79. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Δίκιο ἔχεις, Ἄγγελε. Δὲν τὸ θυμόμουνα καλά. Πάντως ἔπεφτε θάψιμο ἀνάμεσα σὲ ἄσπονδες φίλες.

  80. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    72
    τζωρτζΐνα(ή)— ό ντόρος, ή διάδοση.
    — Τζωρτζίνα τώκαμες! (=τό διέδωσες παντού!) Τζουρτζίνα έγινε,

    ΑΡΧΕΙΟΝ TOY ΘΡΑΚΙΚΟΥ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟΥ
    ΚΑΙ ΓΛΩΣΣΙΚΟΥ ΘΗΣΑΥΡΟΥ

    Click to access arxeio_thrakikou_laografikou_glossikou_thisavrou_t26.pdf

  81. Χαρούλα said

    Ναι ΕΦΗ, ευχαριστώ!

  82. sarant said

    60 Τον Church τον γράψανε Tζορτζ επειδή έγραφαν τζ και το τσ, έτσι νομίζω

    61 Ηπειρωτικός τύπος είναι το «μετα»γίνεται. Το ματαγίνεται είναι πανελλήνιο.
    Α, με πρόλαβαν στο 67 και 73.

    75 Διότι γράφει και πουτζιαράς. Όσο για την παρένθεση, δεν προκύπτει από πουθενά ότι ανήκει στον Κασομούλη. Παρόλο που τα Υπομνήματα σε αυτό το θέμα δεν είναι καθόλου σαφή, αν κρίνω από τις άλλες παρενθέσεις που βλέπω, είναι σαφές ότι δεν αποτελούν επεξηγήσεις του συγγραφέα.

  83. ΣΠ said

    60
    Σερ Ρίτσαρντ Τσωρτς (Sir Richard Church) ή Ρίτσαρντ Τσερτς ή Ριχάρδος Τσουρτς ή Τζουρτζ ή Τσωρτζ.
    Η οδός Τζουρτζ στην Πάτρα είναι γι’ αυτόν.

  84. Γιάννης Ιατρού said

    Ρε τι μαθαίνει κανείς εδώ στου Νικοκύρη! Πανεπιστήμιο 🙂 👍
    Αυτήν την έκφραση (με το ‘τζιορτζίνα’) ούτε ακούσει την είχα ποτέ, ούτε και την ήξερα. Μόνο σαν γυναικείο όνομα μου ήταν γνωστή η λέξη, π.χ. για την γυναίκα του Ρονάλντο (την Ροντρίγκεζ) … Πως και δεν βγήκε κανένας ποδοσφαιρόφιλος να την αναφέρει;

  85. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @83. Καὶ ἡ ὁδὸς Τζώρτζ, κάθετος τῆς Στουρνάρα στὸ ὕψος τῆς πλαϊνῆς πύλης τοῦ Πολυτεχνείου.

  86. Avonidas said

    Αμαρτωλό κριτήριο κυρ Αβονίδα μου. Πολλή η ταλαιπωρία να παραδεχτείς ότι το χρησιμοποίησες στη Φ1. Πιο εύκολο ήταν να πάρεις άλλη μια μέτρηση αντ’ αυτής που βγηκε στο γάμο του Καραγκιόζη

    Μα τι αμαρτία, δοκτωρ, αφηστε με στον πονο μου! Τρυφερος και φέρελπις μαθητευόμενος φυσικός τότε, που έμπλεξα με τον (κατα)στρεπτικό ζυγό του Κάβεντις, κι άκουγα τις μπάλες του, νααα κατι αγκωναρια! να βαράνε στα τοιχωματα, γκντουπ, γκντουπ! – ηταν και πουτζαράς ο ζυγός…

    Ολες τις τιμές τις κράτησα, δεν πέταξα καμία, δεν μαγείρεψα πράμα. Άμαν ηταν η παγκόσμια σταθερά της βαρυτητας οση την εβγαλα, θα χε καταρρεύσει τώρα το σύμπαν σ’ ενα σπυρί ρύζι 🙄😔

  87. Ντούκου said

    Αγαπητέ κ. Σαραντάκο (82γ): Ευχαριστώ για τη δημοσίευση του σχολίου μου. Είμαι 32 χρόνια επιμελητής κειμένων, έχω ιδιαίτερα ασχοληθεί με το 1821, έχω δεί τα χειρόγραφα του Κασομούλη στο Αρχείο Βλαχογιάννη και… πιστέψτε με: Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η εξήγηση της λέξης «ΤζΙορτζίνα» στην παρένθεση είναι του ίδιου του Κασομούλη. Αν ήταν του Βλαχογιάννη, δεν θα είχε γραφτεί σε τέτοια καθαρεύουσα. Και πάντως ο Βλαχογιάννης δεν θα μάς εξηγούσε δύο φορές ότι «χούϊ» σημαίνει «συνήθεια». Σάς στέλνω όλη τη σελίδα 383 του 1ου τόμου των «Ενθυμημάτων Στρατιωτικών» για να δείτε ότι οι υποσημειώσεις του Βλαχογιάννη ξεχωρίζουν στο κάτω μέρος της σελίδας.

    Είναι φυσικά δικαίωμά σας να αλλάζετε την ορθογραφία του Κασομούλη (ζωαίς, γλυτώνω, γέλοια) αλλά νομίζω ότι η δεοντολογία προστάζει να το δηλώνετε σαφώς στο άρθρο σας. Και πάλι σας ευχαριστώ και συχωρέστε μου την επαγγελματική εμμονή στη λεπτομέρεια

  88. Από τον τίτλο, ο νους μου πήγε ότι τα χώνεις εμμέσως σε κανέναν Χαρδαλιά που κάνει τα μέτρα λάστιχο…

    Από Τζορτζίνα/ο, μόνο τον φραπέ.

  89. Πέπε said

    Ο Curch φυσικά πρόφέρεται έτσι ώστε, με τις σημερινές τάσεις στα ελληνικά, να αποδίδεται Τσερτς. Παλιότερα θα τον απέδιδαν Τσωρτς. Το τζ ποτέ δεν υπήρχε. Τα ίδια ακριβώς και ο Τσώρτσιλ. Αν υπήρχαν σήμερα πρόσωπα με αυτά τα επώνυμα που να απασχολούν τον ελληνικό τύπο, μάλλον Τσερτς και Τσέρτσιλ θα τους μαθαίναμε.

    Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι το τζ έμεινε από τα χρόνια που με ταυ-ζήτα έγραφαν και τον φθόγγο «τσ». Απλώς συγχέεται με το πολύ πιο γνωστό όνομα Τζωρτζ.

    Ακόμα θυμάμαι ένα στιγμιότυπο από το Δημοτικό (μάλλον Έκτη): μια συμμαθήτρια λέει μάθημα, Ιστορία, και τον Τσώτσιλ τον προφέρει Τζώρτζιλ. Κάποιοι κάγχασαν, είπαν «Τζωρτζ τον έκανες» κλπ.. Η δασκάλα δε σχολιάζει καθόλου τη μαθήτρια, ρίχνει στους άλλους μια αυστηρή ματιά που εννοεί «αυτό σάς μάρανε;», και συνεχίζουμε κανονικά.

    Δίκαιη αντιμετώπιση εκ μέρους της. (Όχι σαν μιαν άλλη φορά που άλλη συμμαθήτρια έκανε την Αυστρία Αυστραλία, κι έγινε περίπου το ίδιο. Εκεί ήταν λάθος φαρδιάς-πλατιάς άγνοιας και έπρεπε να διορθωθεί. Ο Τσέρτσιλ-Τσώρτσιλ-Τζώρτζιλ, σιγά τώρα.)

  90. Πέπε said

    Ποιος ήταν που είχε πει 4 μέχρι τέλος του μήνα, ο Νίκιπλος; Τον βλέπω να χάνει πανηγυρικά…

  91. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Τζωρτζίνα είναι και μια ποικιλία κλήματος (κρασί και τσίπρο). Υβρίδιο λέει αλλά πολύ πετυχημένο, με γεύση φράουλας
    https://www.thegreekwineguide.gr/poikilia/tzortzina-10341

  92. Κιγκέρι said

    Πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι..

  93. ΣΠ said

    60
    Σερ Ρίτσαρντ Τσωρτς (Sir Richard Church) ή Ρίτσαρντ Τσερτς ή Ριχάρδος Τσουρτς ή Τζουρτζ ή Τσωρτζ.
    Η οδός Τζουρτζ στην Πάτρα είναι γι’ αυτόν.

  94. spiridione said

    26. Για την curcuna έχει ενδιαφέρον το θέμα, αλλά θέλουμε τη βοήθεια του Δύτη.
    Κάτι λέει εδώ ο Νισανιάν
    https://www.nisanyansozluk.com/?k=Curcuna
    και το βικιλεξικό
    https://tr.wiktionary.org/wiki/curcuna
    αλλά δεν μπορώ να το καταλάβω καλά. Καταλαβαίνω όμως ότι εκτός από τη φασαρία, το σαματά, είναι ένας κωμικός χορός ντυμένων με κωμικά καπέλα, σαν κλόουν ας πούμε. Συνδέεται δε με το Ortaoyunu, το οποίο είναι ένα λαικό κωμικό τουρκικό θέατρο, η τουρκική comedia dell’ arte.

    Από το 17ο αιώνα, ομάδες μίμων που λέγονταν col περιλάμβαναν μουσικούς και χορευτές μη ισλαμικής προέλευσης. Χορεύτριες γυναίκες και μίμοι ( επίσης μη ισλαμικής προέλευσης) είχαν ξεχωριστές ομάδες. Χορευτές άντρες και γυναίκες λέγονταν cengi. Οι άντρες χορευτές, που η εμφανιση τους ήταν θηλυπρεπής, λέγονταν kocek. Συνήθως, οι άντρες έπαιζαν γυναικείους ρόλους και οι γυναίκες αντρικούς ρόλους για να αυξήσουν το κωμικό στοιχείο. Κωμικοί χοροί από κλόουν, γελωτοποιούς και μπουφόνους λέγονταν curcuna, που σημαίνει drunken rebel, και η παράστασή τους λεγόταν curcunabaz. Κωμικοί (γκροτέσκ) χοροί ήταν ουσιώδεις στην ανάπτυξη του Ortaoyunu, της τουρκικής comedia dell’ arte.
    https://books.google.gr/books?id=klGvBAAAQBAJ&pg=PA863&dq=%22curcuna%22+clown&hl=el&sa=X&ved=0ahUKEwjl7YC-6aHpAhXRzaQKHQ9zA24Q6AEIOzAC#v=onepage&q=%22curcuna%22%20clown&f=false

    Ortaoyunu begins with raucous Curcunabaz dances and again ends with dances, the actual play taking place between these two dances.
    http://www.turkishculture.org/performing-arts/theatre/traditional-theatre/traditional-theatre-ortaoyunu-288.htm

    Νομίζω ότι κάτι υπάρχει εδώ.

  95. sarant said

    87 Στο δικό μου το αντίτυπο, που είναι μεταγενέστερη έκδοση (Βεργίνα), το «δηλαδή μίαν σκηνήν γελοιώδη» το έχει με γωνιώδεις αγκύλες και σημειώνει ότι αυτές είναι προσθήκες του Βλαχογιάννη. Είδα και τη δική σας έκδοση και στο ίδιο συμπέρασμα τείνω. Μην μπερδεύετε τις υποσημειώσεις με τις προσθήκες.

  96. sarant said

    94 Κάτι βρήκες. Μάλλον το βρήκες, δηλαδή. Κι έτσι εξηγείται και η πανελλήνια διάδοση και σε μέρη όπως Θράκη, Σμύρνη.

  97. Avonidas said

    Από τα συμφραζόμενα, προκύπτει και η πιθανότητα η εν λόγω φράση να παραπέμπει σε ερωτική αρτίστα

    Όπως αυτή , για παράδειγμα;

  98. Ρε Σπύρο μπράβο, νομίζω ότι το βρήκες. Είσαι θησαυρός!! Καλά καταλαβαίνεις τον Νισανιάν και το βικιλεξικό. Άγνωστης ετυμολογίας.
    Για το ορτά ογιουνού πήρα πολύ πρόσφατα στα χέρια μου ένα ωραίο βιβλίο, που μεταφράζει ένα έργο και έχει και επίμετρο. https://www.politeianet.gr/books/-rodakio-i-kakourga-kalloni-299937
    Άσχετο: Στο μεταξύ ο ίδιος έχει εκδώσει και τρεις-τέσσερις ιστοριούλες από τον Εβλιγιά. Δύτης στη θέση του Δύτη (αν και η γλώσσα της μετάφρασης δεν είναι ακριβώς του γούστου μου)! https://www.politeianet.gr/books/9786185248376-celebi-evliya-rodakio-sure-ki-ela-me-magous-kai-bampir-284810

  99. loukretia50 said

    94 – 98 Πάντα ενδιαφέρουσες οι πληροφορίες σας!

    ————
    Δεν κατάφερα να βρω αναφορές για το «fare il Giorgio» , ψάχνοντας όμως για την Commedia dell’arte, βρήκα όμως έναν ωραίο ιστότοπο για τους χαρακτήρες κλπ και σκέφτηκα να το μοιραστώ
    Commedia dell’arte CHARACTER DESCRIPTIONS
    https://sites.google.com/site/italiancommedia/the-characters

  100. sarant said

    97 Είχες γεννηθεί όταν έπαιζε αυτή; 🙂

    98 Το έχω διαβάσει αυτό με την Καλλονή και σκεφτόμουν να το παρουσιάσω -είναι παλιός φίλος μου ο ΔΧ

  101. Μυλοπέτρος said

    Θογν = θέλουν.
    Συγγνώμη

  102. ΓΤ said

    @82γ

    Ασφαλώς «δεν προκύπτει από πουθενά ότι ανήκει στον Κασομούλη. Παρόλο που τα Υπομνήματα σε αυτό το θέμα δεν είναι καθόλου σαφή, αν κρίνω από τις άλλες παρενθέσεις που βλέπω, είναι σαφές ότι δεν αποτελούν επεξηγήσεις του συγγραφέα». Ωστόσο, υπάρχει ένα στοιχείο που μας δείχνει ότι σαφώς όλα τα εν παρενθέσει σχόλια είναι του Βλαχογιάννη. 🙂
    Αντιγράφουμε τις τελευταίες δύο αράδες μετά το τέλος της εκτενέστατης Εισαγωγής (σελ. οστ’-οζ’), όπου και η «Οδηγία προς τον αναγνώστη»: «[…] Οι λέξεις οι κλεισμένες σε οξείες αγκύλες είναι παρένθεση του εκδότη. Οι κλεισμένες με ορθογώνιες είναι του συγγρ., και κατά τη γνώμη του εκδότη πρέπει να βγουν». Άρα ό,τι λοιπό κλείεται διαφοροτρόπως είναι του Βλαχογιάννη.

    (Ενδεικτικά, στον τόμ. 1, οι πρώτες οξείες αγκύλες σε σελ. 2, αρ. 4 από τέλος. Οι πρώτες ορθογώνιες αγκύλες σε σελ. 8, αρ. 6 από τέλος

  103. Theo said

    @90:
    Ο Κίντος ήταν.
    Εγώ στοιχημάτισα για 16 🙂

  104. Theo said

    @94:
    Μπράβο, Σπύρο!

  105. Μαρία said

    94
    Μπράβο, Σπύρο. Μ’ άλλα λόγια κάποιοι πέρασαν τη γνωστή μας τζουρτζούνα για γυναίκα και μάλιστα την εξιτάλισαν σε Τζωρτζίνα.

  106. ΚΩΣΤΑΣ said

    Σε αυτό το ιστολόγιο υπάρχουν αξιολογότατοι ερευνητές, όπως ο Σπύρος… κλπ, τα συγχαρητήριά μας, να μην τους περνάμε στο Ντούκου, 😜 ε;

  107. sarant said

    102 Αυτό λέω κι εγώ

    106 🙂

  108. LandS said

    89
    Εκτός από τις πινακίδες στους δρόμους που τους έχει δοθεί το όνομα (83&93 και 85) ορκίζομαι ότι έτσι το έβλεπα στα βιβλία ιστορίας. Πάνε χρόνια βέβαια. Ελπίζω να τον λένε τώρα Τσερτς. Μη βέβαια περιμένουμε χοντρά τσ, δεν έχουμε.
    Τις τελευταίες μέρες ακούω αποφθέγματα του «Τσόρτσιλ» και το διορθωτήρι μου το θέλει Τσώρτσιλ. Οπότε μπα!

  109. Μυλοπέτρος said

    Παλιά σε εκπομπή για τον πόλεμο του ’40, κάποιος ντόπιος Ηπειρώτης θέλοντας να περιγράψει τη λεβεντιά των στρατιωτών ανέφερε πως «πολεμούσαν πουτσαρίσα». Η άνεση με την οποία το είπε αυτό, με έκαναν πιστέψω ότι η λέξη αυτή είναι συνηθισμένη όταν θογν να περιγράψουν αντρικά χαρακτηριστικά, όπως πχ η ανδρεία και το πεισμα στην Ήπειρο.

  110. 101 / 109 Tι έγινε, πρώτα η διόρθωση του σχολίου και μετά το ίδιο το σχόλιο? Αυλή των θαυμάτων είναι εδωμέσα.

  111. Γς said

    Μα και συ…Γιατί δεν διαβάζεις τις αναρτήσεις απ το τέλος΄;

  112. Μαρία said

    110
    Η μαρμάγκα φταίει λόγω του ντόπιου Ηπ…

  113. Πέπε said

    @94

    Εύγε Σπυριδίων!

    Ένα σημείο από όλα αυτά τα συναρπαστικά το γνώριζα: τον τούρκικο χορό kocek (κιοτσέκ), με χορευτές άντρες ντυμένους γυναίκες. Το πλαίσιο το αγνοούσα.

    Σ’ αυτό το βίντεο ο χορός δεν είναι σε ρυθμό τζούρτζουνας, άλλωστε το γράφει και στον τίτλο ότι είναι τσιφτετέλι.

    Πιστεύω ότι τα πρωτοέμαθα αυτά από κάποια συζήτηση σχετικά με τα κοτσάκια της Νάξου, η οποία πιθανότατα να είχε γίνει εδώ και άρα πιθανότατα να έχει φέρει στο φως και άλλα στοιχεία, που μας ενδιαφέρουν εδώ αλλά πέρασαν στο ντούκου εκεί αφού η αφορμή της αναζήτησης ήταν άλλη.

  114. Γς said

    110:

    Ημαρτημένα διορθωμένα εκ των προτέρων ουκ έσονται ημαρτημένα

  115. 113 δες https://malvumaldit.wordpress.com/2008/07/24/nikos-skalkottas-vs-ulvi-cemal-erkin/

  116. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @112,110. Κι ἐγὼ ποὺ νόμιζα πὼς ἦταν σὰν τὸν Λούκυ Λούκ, ποὺ πυροβολοῦσε πιὸ γρήγορα κι ἀπ᾿ τὴ σκιά του. 🙂

  117. 112 Καθιαυτού ντόπιος? 🙂

  118. Μαρία said

    117
    Βεριτάμπλ και με πετιγκρί 🙂

  119. Πέπε said

    115:
    Μπράβο!

    Βέβαια, μας παραθέτει διάφορες πληροφορίες από ένα άρθρο το οποίο έχει προηγουμένως επικρίνει ότι δε δίνει βιβλιογραφικές πηγές.

    Πάντως αυτό που περιγράφει δε φαίνεται ούτε κωμικό ούτε μπουφόνικο, αλλά καθαρά αισθησιακό. (Γούστα είναι αυτά…) Και παρατηρώ ένα σημείο:

    > > Η καριέρα […] διαρκούσε όσο ο κιοτσέκ παρέμενε… άτριχος.

    …που δε φαίνεται να επιβεβαιώνεται από το βίντεο. Οι χορευτές του βίντεο είναι τριχηλότατοι, το δε θέαμα δεν μπορώ να το πω αισθησιακό (αλλά και πάλι, γούστα είναι αυτά), αλλά ούτε και ξεκάθαρα κωμικό, μάλλον απλώς παράδοξο.

    Ή θα υπήρξε λοιπόν κάποια κωμική εξέλιξη των κιοτσέκ μετά την απαγόρευση του αισθησιακού χορού άτριχων παιδιών, ή η κωμική τζούρτζουνα θα ήταν κάτι που υπήρχε παράλληλα και ανεξάρτητα (οπότε ίσως απλώς η λέξη κιοτσέκ να δηλώνει παρενδυτικούς άντρες χορευτές, είτε αισθησιακούς εδώ είτε κωμικούς εκεί).

  120. Avonidas said

    Είχες γεννηθεί όταν έπαιζε αυτή;

    Όταν εκανε (π)σόλο καριέρα, όχι. Κατι γκεσταριλίκια της στα ογδόνταζ τα πρόλαβα 🤣

  121. 38, 43, 44,
    Θυμάμαι την θεια μου που έλεγε (τα) τζίνια για τις ντάλιες – δεν ήξερα την προέλευση, ούτε ότι υπάρχει κάποια διάκριση.

  122. spiridione said

    119 κωμικός, μπουφόνικος χορός ήταν μόνο η τζουρτζούνα/curcuna. Εδώ μερικές ακόμη διαφωτιστικές πληροφορίες
    Ottoman dances had their origins in theatre, the performers enacting a subject by means of pantomime in the form of dance, using body language to convey their meaning. These dances were of three types.
    The first was performed by dancers known as çengi, who originally included both men and women, but in later times came to be women only. The word çengi is derived from çeng, a type of harp played upon the knees and no longer used today. The çengi dancers held a type of castanet known as çarpara in their hands, and sometimes also handkerchiefs. Their costumes were highly ornate, concealing every part of the body apart from the face and hands. Some çengis whirled china plates on the tips of their fingers while they danced, and were then known as kâsebaz or ‘dish jugglers’.

    Male dancers were known as köçek. They usually wore skirts and imitated girls in both appearance and demeanor, but sometimes performed as men, wearing trousers and conical caps. Since this type of dancing consisted of sprightly steps and leaps, and the performers wrinkled up their faces like rabbits as they danced, köçek were popularly known as ‘rabbits’ or ‘rabbit boys’. The köçeks gave public performances, while çengis performed for audiences of women only. … In Ottoman çengi dancing, women dressed as men to play male roles in dances featuring roles for both genders.

    The third type of Ottoman dancers were known as curcuna dancers. These resembled clowns and danced with jerky convulsive movements, making a lot of noise. They generally wore comical masks and strange, ridiculous costumes, and we might describe them as grotesque dancers. Curcuna dancers also appeared in the improvised comedies known as ortaoyunu. A miniature by Levnî shows köçek and curcuna dancers performing at the festivities held to celebrate the circumcision of the sons of Sultan Ahmed III in 1720. In this picture we see the köçeks dancing before the tent of the grand vezir, while curcuna dancers wearing masks amuse the audience with a clumsy imitation of them. The costumes worn by some of them resembled those of Harlequin, the clever and witty servant who features in the Italian commedia dell’arte, an improvised folk theatre.
    http://www.turkishculture.org/performing-arts/dance/court-dance-445.htm

  123. spiridione said

    Για τα γλωσσολογικά: η curcuna που πέρασε και στα αραβικά συχνά βλέπω ότι γράφεται Jurjina και προφέρεται λογικά τζουρτζίνα. Και σε κάποιες ελληνικές πηγές της μικρασίας το βλέπουμε τζουρτζίνα.
    https://books.google.gr/books?id=jdShDwAAQBAJ&pg=PA118&lpg=PA118&dq=curcuna+iraq&source=bl&ots=QExo5Vn0i5&sig=ACfU3U2GJF1fVR7NKNsUblcG8v988l1YPg&hl=el&sa=X&ved=2ahUKEwia8t_SmqLpAhUjJcUKHfOSAO8Q6AEwB3oECAoQAQ#v=onepage&q=curcuna%20iraq&f=false

    Και στα ρουμανικά υπάρχει η λ. giurgină, όπου εκτός από τουρκικός χορός με αστείες φιγούρες και χειρονομίες, σημαίνει και κοροιδεύω κάποιον, και εξαπατώ κάποιον.
    https://dexonline.ro/definitie/giurgin%C4%83%20

  124. giorgos said

    {οδός τζώρτζ στήν Πάτρα} Αυτό θά πεί σχιζοφρένεια ! Τιμούμε καί τόν Καραισκάκη αλλά καί αυτόν πού πήρε τή θέση του καί ώς αρχιστράτηγος εσκεμμένα αλλάζοντας τά πολεμικά σχέδια τού Καραισκάκη οδήγησε τόν ελληνικό στρατό στήν ήττα .

  125. ΚΩΣΤΑΣ said

    Άσχετο με το σημερινό, αλλά λόγω ομοηχίας ας το βάλουμε και αυτό. Υπήρχαν και οι Τζιωρτζίνιδες, (μήπως τζιωρτζίνηδες;), οι Γεωργιανοί καλόγεροι της μονής Ιβήρων του Αγίου Όρους.

    http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=124&pageid=13716&id=-1&s=0&STEMTYPE=0&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=ARwASOASRAShASZAScASOASRASVASJ&CropPDF=0

  126. dryhammer said

    Οπότε, τώρα που λύθηκε το ζήτημα, μπορούμε να επιστρέψουμε στις αγαπημένες μας θεματολογίες και να ματα- κάνουμε Τζιορτζίνα το ιστολόγιο, όπως κάθε μέρα…

  127. Βρέθηκε και το επόμενο χρηστώνυμο του απαυτού. Ταιριάζει και με διάφορα παλιότερά του, ταμάμ.

  128. Χαρούλα said

    #121, πωπω! Ναι, παλιά, παιδάκι ήμουν, το χρησιμοποιούσαμε και μεις για τις ντάλιες. Σχεδόν το είχα ξεχάσει… βουτιά στα βάθη της μνήμης!
    Ευχαριστώ

  129. 122 Ακριβώς.
    Αυτή είναι η εικόνα των τζουρτζούνηδων που παραπέμπει το σάιτ: http://www.turkishculture.org/picture_shower.php?ImageID=2248
    Είχα στο μυαλό μου κάτι πιο χαρακτηριστικό αλλά δεν το βρίσκω ονλάιν.

  130. Spiridione said

    Μάλλον τον Πέπε τον μπέρδεψε τον λινκ από τα γουγλοβιβλία του σχ. 94 που συγχέει λίγο τους κιοτσέκους και τους τζουρτζούνηδες. Ο τούρκος στο σχ. 122 τα εξηγεί καλύτερα.

  131. loukretia50 said

    Τις ντάλιες τις θυμάμαι «ζίνιες» – πληθυντικός πάντα.
    Όμως όλο και κάποιος έλεγε «τα τζίνια».

    Και στις ωραίες εικόνες των τζουρτζούνηδων στα λινκ που μας χαρίσατε, μπορεί κανείς να πει ότι βλέπει και χρώμα τζουρτζουλί.
    Δεν είμαι σίγουρη σε ποιά απόχρωση αντιστοιχεί, σαν κάτι παρδαλό το ξέρω.

    48. Τι όμορφα παράξενο ακούγεται το «μπισνόνα»!
    Σε μας ήταν συνηθισμένο το απλό «νόνα» – προφανώς σπάνιζαν οι προγιαγιάδες , ενώ το «μπισνόνο» σε ζακυνθινά κείμενα κάπου το θυμάμαι.
    Υπάρχει και παιδικό τραγουδάκι , μάλλον αρχίζει με τραμπαλίζομαι-
    «… πέφτω και τσακίζομαι και χτυπώ το γόνα μου και φωνάζει η νόνα μου»

  132. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα! Αφαίρεσα τη λ. Ηπειρώτης από τη μαύρη λίστα.

    123 Οκ, έκλεισε. Μπράβο. Για τα κιουστέκια έχει γράψει και ο Πετρόπουλος.

  133. voulagx said

    #102 @ΓΤ & #107 @Σαραντ: Την καταντήσατε Τζιορτζίνα την κ.Ντούκου.

  134. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    121 >>Θυμάμαι την θεια μου που έλεγε (τα) τζίνια για τις ντάλιες – δεν ήξερα την προέλευση, ούτε ότι υπάρχει κάποια διάκριση.
    Δεν την …ανθίστηκες τη …δουλειά! 🙂
    Άλλοτζίνια σπορόφυτο μονοετές κι άλλο,ντάλια κονδυλόριζο πολυετές.

    131τέλος «…και βαρώ το γόνα μου και με κλαίει η Παγόνα μου» σ΄εμάς

  135. ΓιώργοςΜ said

    131 Εγώ το θυμάμαι
    Τραμπα-τραμπαλίζομαι, πέφτω και τσακίζομαι, και χτυπώ το γόνα μου, και με κλαίει η νόνα μου
    Ταχτάρισμα για μωρά και μικρά παιδιά.

  136. Γιάννης Ιατρού said

    126/127: ΞεροΧτήνος, ονοματοδοτούμε κιόλας, ε; Αλλά με ημερομηνία (κι ώρα) λήξης!

  137. loukretia50 said

    132. …δε νομίζω να βλάφτει μια υπενθύμιση!

    » κιουστέκια, τα : κιουστέκια ή κουστέκια ή κιοστέκια λέγανε, για να χρησιμοποιήσω τον ορισμό του Ηλία Πετρόπουλου, «εκείνες τις πολλαπλές αλυσίδες που κρεμάγανε, χιαστί, στο στήθος, τα παλικάρια του 1821 (μαζί με άλλα κοσμήματα, φλουριά και τιτριμίδια)».
    Αυτή είναι η βασική σημασία της λέξης, οι επάλληλες ασημένιες αλυσίδες, με μια κεντρική ασημένια πλάκα, που φοριούνταν χιαστί στο στήθος- υπήρχαν όμως και κιουστέκια που φοριούνταν στη μέση.
    Δάνειο από τα τουρκικά, kostek, που σημαίνει τα δεσμά, την αλυσίδα του ρολογιού, το φρένο.
    Τα κιουστέκια είναι εντυπωσιακό και ακριβό κόσμημα που μπορεί να φτάσει να ζυγίζει όχι λίγο – σκεφτείτε το την επόμενη φορά που θα δείτε χορευτές με παραδοσιακή στολή και κιουστέκια.
    Δεν ταυτίζονται με τα τσαπράζια: τσαπράζια είναι γενική ονομασία για τα στολίδια που φοριούνται σταυρωτά στο στήθος. Η λέξη έχει πάντιος και άλλες σημασίες.
    Ανάμεσα στ’ άλλα, είναι και το σκοινί ή το λουρί με το οποίο δένουν οι χωρικοί τα πόδια των ζώων (ένα μπροστινό με ένα πισινό)
    Μια από τις πολλές φορές που είχαν ανακοινωθεί μέτρα περιορισμού των ιστολογιών, ένα γνωστό ιστολόγιο έγραψε ότι αποκλείεται «να δεχτούμε αδιαμαρτύρητα τα κουστέκια που ετοιμάζονται να μας περάσουν» ΝΙΚΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΚΟΣ – Λέξεις που χάνονται

  138. Μαρία said

    126
    Με μια είδηση ταμάμ https://www.francetvinfo.fr/societe/harcelement-sexuel/une-journaliste-allemande-porte-plainte-contre-valery-giscard-d-estaing-pour-agression-sexuelle_3953443.html

  139. Γς said

    Μπράβο!

    Την βρήκατε!

    Αυτήν όμως, την είδατε;

    Είχα βγει στη βεράντα μου κι την άκουσα:

    Ψιτ! Κύριος!

    Γυρίζω και την βλέπω μέσα απ το λουλούδια μου.

    Ολοκαινουργια, πάνω απ τον Νότιο Ευβοϊκό, Τώρα!

    Να την πιεις στο ποτήρι…

    https://caktos.blogspot.com/2015/08/full-moon-over-lake-victoria.html

  140. ΓΤ said

    133@

    Εγώ πάντως, Βούλαγκα, οφείλω να ξηγηθώ σαπώ. Τι δύναμη ψυχής πρέπει να έχει ένα άτομο να αλλάξει φύλο, να πάει στα ορυχεία, χρόνια στα μαύρα σαν της ψυχής του κατάβυθα, να σηκώσει κεφάλι, στην ξεμύτα να σκάσει μπας και φωτοδεί, να φτάσει Εμπορικός Ακόλουθος Ελλάδος-Κίνας αφού χρόνια έπιανε αγκαζέ τις σελίδες των βιβλίων με λιανοκέρια, να είναι 32 έτη επιμεληταράς εκδόσεων (που παραπέμπει σε κεφαλαιογράμματες ραψωδίες της Οδύσσειας), να μη χάνει κανένα κατατόπι για παρουσίαση βιβλίου για να κεράσει τον συγγραφέα καταπότι αβρότητος, με κόντρα ξούρα μάγουλο φράπα, ω της ευπρεπείας, αλλά να μην μπορεί να απαλλαγεί από τον μύχιο εαυτό του, ντερτιλικής εμμονής χουντοκιόπεκο, σκορπιός κυκλοβάτης γύρω από τη φωτιά, καταγελάσιμος και αξιοδάκρυτος συνάμα…

  141. Theo said

    @125:
    Οι Γεωργιανοί έζησαν στη Μονή Ιβήρων από το 980 που επέκτειναν την αρχαία (ιδρύθηκε γύρω στο 800) Μονή του Κλήμεντος, χτίζοντας κι ένα καινούργιο «Καθολικό» (κεντρικό ναό), μέχρι και τον 16ο αιώνα, όταν χάνονται τα ίχνη τους (το 1754-1755, όταν ο Τιμόθεος Γκαμπασβίλι, ένας Γεωργιανός επίσκοπος, την επισκέπτεται βρίσκει 300 μοναχούς, αλλά κανένα Γεωργιανό ανάμεσά τους).

    Αυτοί στους οποίους αναφέρεται ο δημοσιογράφος της «Μακεδονίας» του λίκνου σου είναι οι «Νεο-Γεωργιανοί» που το 1869 επάνδρωσαν ένα «Κελλί» (εξάρτημα) της Ιβήρων, τον Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο, κάπου ενάμιση χιλιόμετρο μακριά της, και εκδιώχθηκαν από αυτό το 1919 από επιτροπή της Ιεράς Κοινότητας του Αγίου Όρους, γιατί δεν ακολουθούσαν τα αγιορείτικα θέσμια και δρούσαν σαν ανεξάρτητοι, έχοντας τις πλάτες της τσαρικής Ρωσίας. (Δυο ή τρεις από αυτούς γηροκομήθηκαν εν τέλει στη Μονή.)

    Αυτοί, ενώ στη βυζαντινή εποχή ονομάζονταν Ίβηρες, στην περίοδο 1869-1919 στα ελληνικά έγγραφα και χειρόγραφα που έχω δει αναφέρονται ως Γκιουρτζήδες (από τα τούρκικα) ή Γεωργιανοί. Το «Τζιωρτζίνιδες» μάλλον είναι προϊόν της φαντασίας του δημοσιογράφου.

  142. ΚΩΣΤΑΣ said

    141 Ευχαριστώ, Theo. Δεν γνωρίζω την υπόθεση, απλά ψάχνοντας για την Τζιορτζίνα βρήκα και αυτό και είπα ας το βάλω.

    Αυτό πάντως που μου έκανε εντύπωση είναι ότι οι Γεωγιανοί από τότε ακόμα φαίνονταν πόσο καλοί και νόμιμοι πολίτες ήταν, όπως και σήμερα οι μετανάστες που είναι από εκεί. 😉 Μη θυμηθώ και τον πατερούλη!!! 😜

  143. sarant said

    138 «Δεν θυμάται τίποτα» λένε οι δικοί του. «Ξεχνάω ρε παιδιά, ξεχνάω» που λέει και το ανέκδοτο.

  144. Μαρία said

    143
    Κανονικά κι αυτή έπρεπε να το ξεχάσει μετά απο τόσο καιρό.

  145. Spiridione said

    Ένα πολύ ωραίο σάιτ που βρήκα με μακάμια
    Το Ικά Τζουρτζίνα
    http://www.maqamworld.com/el/iqaa/jurjina.php

  146. Γιάννης Ιατρού said

    144: και με την υποστήριξη του WDR !!! A B Y S S

  147. Triant said

    138: Της έπιασε τον ποπό αλλά αυτή ήθελε και άλλες φωτογραφίες. Άμα θες να διαμαρτυρηθείς κυρά μου κάντο τότε. Δεν είναι οτι στην έπεσε στα σκοτεινά που δεν έβλεπε κανείς και φοβόσουνα κι όλας.
    Κι αυτός πια! Βέβαια δεν είναι ο πρώτος ενενηντάρης που χουφτώνει ότι βρει αλλά έχει και μια υστεροφημία να λάβει υπόψιν του. Φαίνεται όμως ότι σ’ αυτή την ηλικία τα γράφεις όλα εκεί που πρέπει 🙂

  148. Corto said

    Χαίρετε! Πολύ ενδιαφέρον και το άρθρο, και τα σχόλια!

    Μία επουσιώδης μικροδιόρθωση (μόνο για το τυπικό της υπόθεσης):
    Στην προσωπογραφία δεν απεικονίζεται ο Κασομούλης, αλλά ο Κίτσος Τζαβέλλας. Πρόκειται για έργο του Κρατσάιζεν.

  149. Γς said

    144:

    >κι αυτή έπρεπε να το ξεχάσει μετά απο τόσο καιρό

    μα ούτε δυο χρόνια δεν πέρασαν «l’accusant de lui avoir touché plusieurs fois les fesses en 2018»

    Ξεχνιούνται τέτοιες ιστορικές στιγμές, για την κυρία;

    Bravo, Monsieur le President.

    https://1.bp.blogspot.com/-sVDd4zL54iI/T9z5Q3KLvDI/AAAAAAAAOAY/yOAZY_2wYkw/s280/%CE%9A%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%BB%CE%AE%CF%82-%CE%96%CE%B9%CF%83%CE%BA%CE%AC%CF%81+%CE%9D%CF%84'+%CE%95%CF%83%CF%84%CE%AD%CE%BD.bmp

  150. loukretia50 said

    148. Αχ τα νιάτα! Πάλι βιαστικός! Βάλε κι ένα λινκ! Ή κάτι για τους ρυθμούς που ξέρεις καλά, έστω ένα ωραίο τραγούδι.
    Θέλεις να γίνει το νήμα τζωρτζίνα και ν΄αρχίσει συζήτηση του κώ..?
    https://historyofgreece.wordpress.com/tag/1821/

  151. Corto said

    150:
    Γεια σου Λου ατακαδόρα! Καλά τα λες, αλλά δεν τσίμπησα την πληροφορία από το διαδίκτυον, αλλά από την εγκυκλοπαίδεια Ηλίου (του Νικοκύρη τα χωράφια), γιαυτό δεν έβαλα λινκ.
    Πολύ ωραία η πινακοθήκη όπου παραπέμπεις!

  152. loukretia50 said

    151. Καταλαβαίνω τι εννοείς, γιατί -όπως και οι περισσότεροι γνωστοί μερακλήδες … ανιχνευτές φαντάζομαι – όταν η πληροφορία υπάρχει στον προσωπικό σκληρό δίσκο ή σε κάποια κούτα στο πατάρι, το να αναζητήσεις ον λάιν πηγές είναι βάσανο και συχνά δε βρίσκεις αυτά ακριβώς που θέλεις.
    Για τη χαρά που μου δίνεις όταν θυμάσαι να εμφανιστείς – έστω χωρίς μελωδικό κέρασμα,
    Par “Chemirani et Hal – https://youtu.be/yKTQTXL4wPk Maryam Chemirani

    Δεν ξέρω αν κατατάσσεται στις τζουρτζουδιές, αλλά το βρίσκω όμορφο.

    Και Chabi Majnoun – https://youtu.be/ZJPJmfTFkE8 Maryam Chemirani που υπάρχει λένε και στα Ελληνικά

  153. sarant said

    148 Δίκιο έχεις, να το αλλάξω

  154. Corto said

    152:
    Με γλύκανες με τα λόγια και τις μουσικές σου Λου! Να είσαι πάντα καλά!

  155. Μαρία said

    145
    Πτυχίο έχουν αυτοί, για να γραφτούν στο μητρώο καλλιτεχνών;
    Νικολόπουλος στο 0:30 https://www.youtube.com/watch?time_continue=57&v=w6VsXPCSnko&feature=emb_logo

  156. loukretia50 said

    Αυτή είναι τζουρτζούνα πάντως!
    – Jurjuna https://youtu.be/sKBDCiuZczk Stelios Petrakis

    Στο προηγούμενο (β) έκανα λάθος, απλώς είναι γνωστό στην Ελλάδα από το τούρκικο «Drama Köprüsü» or «Debreli Hasan».
    Σίγουρα κάποιοι θα το ξέρουν.

  157. Corto said

    153:
    Μπράβο ταχύτητα! Ώσπου να εμφανιστεί το σχόλιο, η εικόνα είχε ήδη αλλάξει.
    Παρεμπιπτόντως η συγκεκριμένη εικόνα του Κασομούλη δίνει την εντύπωση ότι είναι ζωγραφική πάνω σε φωτογραφία, όπως οι ζωγραφιές που έκανε αργότερα ο λαϊκός ζωγράφος Χρηστίδης, π.χ. εδώ:

    Δεν έχω γνωρίζω βέβαια αν ο Κασομούλης φωτογραφήθηκε ποτέ.

  158. Ντούκου said

    Αγαπητέ μου κ. Σαραντάκο (95), συγνώμη για την καθυστέρηση, αλλά μόλις τώρα ήρθα σπίτι. Το να ισχυρίζεστε ότι οι λέξεις οι κλεισμένες σε παρένθεση στο κείμενο του Κασομούλη είναι του Βλαχογιάννη, δείχνει πως ποτέ δεν έχετε διαβάσει πάνω από 5 λεπτά τα «Ενθυμήματα Στρατιωτικά». Στον Βλαχογιάννη ανήκουν μόνο οι λέξεις μέσα στις γωνιώδεις αγκύλες. Η φράση «δηλαδή μίαν σκηνήν γελοιώδη» είναι μέσα σε παρένθεση και όχι μέσα σε γωνιώδεις αγκύλες, άρα ανήκει στον Κασομούλη

    Αν όντως οι εκδόσεις «Βεργίνα» την έχουν σε γωνιώδεις αγκύλες, πρόκειται για τραγικό λάθος. Στην δική μου 1η έκδοση (1939) των «Ενθυμημάτων Στρατιωτικών» από τα «Αρχεία της Νεώτερης Ελληνικής Ιστορίας» είναι μέσα σε παρένθεση, όπως φαίνεται και από την φωτοτυπία του σχολίου 87. Όπως σας είπα, έχω μελετήσει το χειρόγραφο του Κασομούλη και είναι γεμάτο παρενθέσεις, δηλ. λέξεις γραμμένες μέσα σε παρένθεση. Ουδέποτε ο Βλαχογιάννης θα διενοείτο να βάλει δικό του σχόλιο μέσα σε παρένθεση και να το παρεμβάλει στο κείμενο του Κασομούλη. Τόσο απλά είναι τα πράγματα.

    Όσο για την Τζ(ι)ορτζίνα που στον τίτλο σας την γράφετε χωρίς γιώτα, με το επιχείρημα ότι ο Κασομούλης γράφει «πουτζιαρά» τον πουτσαρά, είναι δικαίωμά σας. Όπως και δικό μου δικαίωμα είναι να το επισημαίνω για τους αναγνώστες που τυχόν δεν το αντελήφθησαν. Επίσης, το να αλλάζετε την ορθογραφία του Κασομούλη (ζωαίς, γλυτώνω, γέλοια) και να μή το δηλώνετε στο άρθρο, αντίκειται στη δεοντολογία όλων των επιμελητών κειμένων

  159. ΓΤ said

    Να συμπληρώσουμε ότι τo #102, που δηλώνει έμμεσα ότι όλα τα εν παρενθέσει σχόλια είναι του Βλαχογιάννη, είναι από τα Αρχεία της Νεωτέρας Ελληνικής Ιστορίας (Αθήναι, 1939).

  160. Μαρία said

    159
    Ας τη βάλουμε κι εδώ https://anemi.lib.uoc.gr/php/pdf_pager.php?rec=/metadata/7/2/f/metadata-02-0000243.tkl&do=84822_01_w.pdf&pageno=82&pagestart=1&width=477&height=694&maxpage=553&lang=en

  161. Γς said

    156:

    >Στο προηγούμενο (β) έκανα λάθος, απλώς είναι γνωστό στην Ελλάδα από το τούρκικο «Drama Köprüsü» or «Debreli Hasan».

    Και πάλι λάθος.
    Είναι της «Ρούμελης», όπως έλεγαν την σημερινή Ελλάδα οι Οθωμανοί.
    Παραδοσιακό Μακεδονίας Θράκης

  162. spiridione said

    129. – Είχα στο μυαλό μου κάτι πιο χαρακτηριστικό αλλά δεν το βρίσκω ονλάιν.

    Μήπως αυτό; Και αυτό ταιριάζει με την περιγραφή του άρθρου: πίσω τα κιουτσέκια και μπροστά οι τζουρουντζήδες

  163. spiridione said

  164. Μαρία said

  165. spiridione said

    Μετά από 1,5 μήνα στην εντατική. Κρίμα.

  166. Γς said

    165:

    Κρίμα…

    Ο Γιακούμπ όμως;

    Μια χαρά είναι

  167. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μια απάντηση από τον Γιώργο Θαλάσση σε όσους θέλουν να καταντήσουν την εκπαίδευση τζορτζίνα…

    «Επί 23 χρόνια που ήμουν διευθυντής γυμνασίου στη Σχολή Μωραΐτη αντιστάθηκα πολύ έντονα στις φωτογραφήσεις και τις μαγνητοσκοπήσεις κάθε είδους, με εξαίρεση για τις σχολικές γιορτές και τις θεατρικές παραστάσεις και πάντα με αυστηρές προδιαγραφές.

    Είχα ακούσει πολλές φορές αιτήματα γονέων για παρακολούθηση των κοινόχρηστων χώρων του Σχολείου με κάμερα για λόγους ασφάλειας. Μου είχε ζητηθεί να τοποθετηθεί κάμερα ακόμη και στα αποδυτήρια και στους προθάλαμους των τουαλετών, αλλά, παρά τα τόσο παράλογα αιτήματα από μια πολύ μικρή μερίδα γονέων ευτυχώς, κανείς δεν μου ζήτησε να μπει κάμερα και μέσα στις αίθουσες διδασκαλίας. Και όταν η γενική διεύθυνση του Σχολείου μου ζήτησε να μπαίνω στις τάξεις, για να παρακολουθώ την ποιότητα του μαθήματος αρνήθηκα κατηγορηματικά σε αυτό το παιχνίδι εξουσίας. Η αίθουσα διδασκαλίας και το μάθημα δεν πρέπει να παραβιάζονται από κανένα μάτι, κανένα αυτί, καμιά παρουσία τρίτου προσώπου. Και μπορώ να διαβεβαιώσω ότι τα μάτια και τα αυτιά των τρίτων είναι στην πλειοψηφία τους κακόβουλα.

    Μου είχε τύχει να κυκλοφορούν μαγνητοσκοπημένα στιγμιότυπα από κινητά μαθητών σε ώρα αντικατάστασης απόντος καθηγητή ή ακόμη και κατά την ώρα του διαλείμματος, που τα χρησιμοποιούσαν γονείς, για να ισχυριστούν ότι ο εικονιζόμενος καθηγητής δεν μπορεί να επιβάλει την τάξη και να κάνει μάθημα. Και δεν θέλω να θυμάμαι το μπούλιγκ που γινόταν με μαγνητοσκοπημένες ιδιωτικές στιγμές παιδιών.

    Τώρα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την απαίτηση του υπουργείου παιδείας να μαγνητοσκοπούνται τα μαθήματα, για να προβάλλονται στα παιδιά που αδυνατούν να παρακολουθήσουν το μάθημα.

    Κατανοώ την ανάγκη, κατανοώ τις έκτακτες ανάγκες αυτής της περιόδου, αλλά ούτε σε αυτήν, ούτε σε άλλη περίπτωση εγώ ως διευθυντής σχολείου δεν θα επέτρεπα να γίνει μαγνητοσκόπηση την ώρα του μαθήματος. Υπάρχουν κάποια όρια που δεν πρέπει ποτέ και κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες ή ανάγκες να παραβιάζονται. Και αν γίνει υποχώρηση σε αυτή την ανάγκη, πάντα θα εμφανίζονται τέτοιες ανάγκες στο μέλλον με αυτήν ή με άλλη ηγεσία στο υπουργείο παιδείας, με αυτήν ή με άλλη κυβέρνηση. Κάθε τόσο αδειάζουν από παιδιά οι σχολικές αίθουσες λόγω γρίπης, πάντα θα υπάρχουν παιδιά που λείπουν, παιδιά που έχουν απορίες, παιδιά που κάνουν επανάληψη, παιδιά που προετοιμάζονται για εξετάσεις. Γιαυτό η άρνηση πρέπει και τώρα και στο μέλλον να είναι κατηγορηματική.

    Το σχολικό μάθημα δεν είναι ακαδημαϊκή διάλεξη, δεν είναι δημόσια διάλεξη, δεν είναι ανακοίνωση σε επιστημονικό συνέδριο. Το σχολικό μάθημα δεν παράγεται από μια επιστημονική αυθεντία, αλλά από όλη την τάξη. Δεν παράγεται μόνο από τον εκπαιδευτικό, αλλά και από όλα τα παιδιά. Ο/η εκπαιδευτικός δεν απευθύνεται σε ένα απρόσωπο και ανώνυμο ακροατήριο από ένα χειρόγραφο που έχει μπροστά του. Απευθύνεται σε όλα τα παιδιά μαζί, αλλά και σε καθένα χωριστά, κάνει το μάθημα μαζί με όλα τα παιδιά, αλλά και με το καθένα χωριστά. Και κυρίως η σχολική αίθουσα είναι κατεξοχήν ο χώρος όπου γίνονται λάθη, πολλά λάθη, γιατί τα παιδιά μαθαίνουν κυρίως από τα λάθη τους. Λάθη που προσπερνιούνται, που ξεχνιούνται, λάθη που δεν στιγματίζουν. Μέσα στη σχολική αίθουσα τα παιδιά που μιλάνε πολύ θα συγκρατηθούν, για να μιλήσουν και τα παιδιά που μιλάνε λίγο ή καθόλου. Τα παιδιά που έχουν απορίες θα ενθαρρυνθούν να διατυπώσουν τις απορίες τους και τα παιδιά που έχουν καταλάβει το μάθημα θα μάθουν να είναι υπομονετικά με τα παιδιά που έχουν κενά στις γνώσεις τους. Τα παιδιά μέσα στην τάξη δεν μιλάνε μόνο για να ελεγχθούν οι γνώσεις τους. Κυρίως μιλάνε, για να προχωρήσει το μάθημα παρακάτω. Με τη συμμετοχή των παιδιών προχωράει το μάθημα, όχι με τον μονόλογο του εκπαιδευτικού.

    Αλλά μέσα στην τάξη μπορεί να γίνουν κι άλλα πράγματα. Δεν ήταν λίγες οι φορές που κάποιο παιδί το έπαιρνε ο ύπνος κι εγώ έκανα νόημα στα άλλα παιδιά να κάνουν ησυχία κι εγώ μιλούσα χαμηλόφωνα, για να μην ξυπνήσει το παιδί που κοιμόταν. Γιατί συχνά οι έφηβοι υποφέρουν από αϋπνία κι αν το παιδί κοιμόταν δέκα-δεκαπέντε λεπτά θα μπορούσε να συνεχίσει με πιο καθαρό μυαλό την υπόλοιπη μέρα. Κι άλλοτε πάλι που τα έβλεπα αγχωμένα, γιατί είχαν τεστ την επόμενη ώρα, τα άφηνα το τελευταίο δεκαπεντάλεπτο να συζητήσουν μεταξύ τους τις απορίες τους και να κάνουν μια τελευταία επανάληψη. Και τα άφηνα να γελούν και τα έκανα να γελούν. Γιατί το γέλιο είναι ιερή στιγμή για το παιδί, εφόσον δεν γελάει εις βάρος κάποιου άλλου.

    Πριν από λίγες ημέρες μια παλιά μου μαθήτρια μου έστειλε ένα μήνυμα: «Σας αγαπώ πάντα… Ήμουν μαθήτριά σας δεκαετία 80… Μας κάνατε πλάκα τσα πίσω από την κουρτίνα…»

    Γιατί η σχολική τάξη είναι μια μεγάλη αγκαλιά. Και μέσα στην αγκαλιά χωράει πολύ κλάμα και πολύ γέλιο. Αυτό που δεν χωράει είναι η κάμερα, φανερή ή κρυφή.

    Ο Νίτσε έλεγε ότι ο δάσκαλος είναι ο κατεξοχήν πατέρας. Εγώ, λοιπόν, σας λέω πως ο δάσκαλος πρέπει να είναι η κατεξοχήν μητέρα. Και πρέπει να παραμείνει μητέρα που δεν υποκαθίσταται, ούτε αντικαθίσταται από την τεχνολογία.

    Το μισό χαρτοφυλάκιο της κυρίας Κεραμέως μαγνητοσκοπείται και προβάλλονται από την τηλεόραση λειτουργίες και ακολουθίες. Ας μείνει το άλλο μισό χαρτοφυλάκιο στην ησυχία του. Με την μαγνητοσκόπηση του μαθήματος δεν εξυπηρετείται η παιδεία. Η πολιτική του υπουργείου παιδείας εξυπηρετείται. Κανένας και καμιά εκπαιδευτικός με στοιχειώδη αυτοσεβασμό δεν πρέπει να ενδώσει σε αυτήν την πολιτική. Με το όχι στη μαγνητοσκόπηση διαφυλάσσουμε τις θεμελιώδεις αξίες της δημοκρατικής παιδείας και της ανθρωπιάς μας.»

  168. sarant said

    164-165 Ναι ο καημένος, είχε κολλήσει μαζί με τον Πρετεντέρη, τον Παπαχελά και τους άλλους (όπως άκουσα)

  169. sarant said

    158 Δείτε το σχόλιο 102.

  170. sarant said

    Κι ένα σχόλιο απο το ΦΒ

    Καλησπέρα κύριε Σαραντάκο, επιτρέψτε μου δύο σχόλια: τον όρο «κριτήρια» αντί για «δικαστήρια» τον συναντάμε και στα ίδια τα συνταγματικά κείμενα της Επιδαύρου και του Άστρους – το Σύνταγμα της Τροιζήνας είναι αυτό που χρησιμοποιεί πια μόνο τον όρο «δικαστήρια». Αναφορικά με τη μόρφωσή του, ο Κασομούλης (του οποίου ο πατέρας ήταν από το Πισοδέρι Φλώρινας και η μητέρα του από τη Βλάστη Κοζάνης, όπως ο ίδιος λέει στη διαθήκη του) αναφέρει ότι την άνοιξη του 1808, στη διάρκεια της επανάστασης του παπα-Θύμιου Βλαχάβα, βρισκόταν ως μαθητής στη Τσαριτσάνη Ελασσόνας «..καθ’ον καιρόν 12 ετών νέος εδιάβαζα τα πρώτα μαθήματά μου εις τον Ελληνικόν σχολείο τούτο». Εάν οι ημερομηνίες είναι σωστές, τότε είχε σχολάρχη τον Κωνσταντίνο Οικονόμο (τον εξ Οικονόμων). Ο Οικονόμος και ο Κούμας, που είχαν διαμορφώσει το πρόγραμμα του σχολείου, ήταν τότε, νομίζω, οπαδοί του Κοραή στα γλωσσικά.

  171. 163 Ωχ ναι, την πέτυχα την εικόνα αλλά δεν είδα το πρώτο πλάνο. Υπάρχει κι άλλη πάντως.

  172. Γιάννης Ιατρού said

    167: πολύ όμορφο και ζεστό το κείμενο του ‘παιδιού-φάντασμα’ (κατ΄όνομα 🙂 )

  173. Μαρία said

    Τις ενδυματολογικές προτάσεις του Κασιμάτη για την προεδρική φρουρά που φοράει «μίνι φούστα, καλσόν», τις είδατε; Μεγάλη ξεφτίλα.
    https://www.kathimerini.gr/1075263/opinion/epikairothta/politikh/talimpan-me-molotof
    Ευτυχώς ο Κασομούλης φοράει μάξι.
    Χτες μετά το σάλο η Κ. επανόρθωσε https://www.kathimerini.gr/1077021/opinion/epikairothta/politikh/oi-eyzwnoi-kai-h-k

  174. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    167 και πάλι άξιος!

    173 Το άκουγα κι εγώ κι έμεινα χάσκοντας! ΔΕΜΠΑΜΕΚΑΛΑ

  175. ΚΩΣΤΑΣ said

    Λυπάμαι πολύ για τον Κρεμαστινό, αιωνία του η μνήμη.

    167 Γιάννη, προσυπογράφω απόλυτα το σχόλιο. Φιλικά σε ενημερώνω ότι εγώ είπα αυτά που έπρεπε να πω, εκεί που πρέπει. Τι θα γίνει δεν ξέρω, θέλω να ελπίζω, δεν είμαι όμως και σίγουρος.

  176. Γιάννης Κουβάτσος said

    175:Πάσα πρωτοβουλία θετική, Κώστα. Μην το καταντήσουμε το σχολείο Βόρεια Κορέα. 😉

  177. Χαρούλα said

    Δάσκαλε μπράβο! Το κεφαλαίο όχι απλά επειδή αρχίζει πρόταση.

  178. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Σημαδιακή η απώλεια του Κρεμαστινού. Πολύ κρίμα.
    ……………………………

    Τζορτζίνα το βουλευτήριο
    «Για εξαπάτηση της εθνικής αντιπροσωπείας κατηγορείται ευθέως ο Υπουργός Περιβάλλοντος Κώστας Χατζηδάκης, ο οποίος την Τετάρτη κατά την ψήφιση του πολυσυζητημένου νομοσχεδίου του υπουργείου του, συμπεριέλαβε στο τελικό κείμενο διατάξεις, που είχε αναγγείλει δύο μέρες πριν ότι αποσύρονται.»
    https://tvxs.gr/news/ellada/ekthetos-o-xatzidakis-apesyre-diatakseis-gia-istoriko-kentro-kai-tis-epanefere-en-krypto

  179. Μαρία said

    178
    Μεγάλος απατεώνας https://sarantakos.wordpress.com/2020/05/02/meze-425/#comment-651703

  180. Γς said

    167:

    >Το σχολικό μάθημα δεν είναι ακαδημαϊκή διάλεξη, δεν είναι δημόσια διάλεξη, δεν είναι ανακοίνωση σε επιστημονικό συνέδριο. Το σχολικό μάθημα δεν παράγεται από μια επιστημονική αυθεντία, αλλά από όλη την τάξη. Δεν παράγεται μόνο από τον εκπαιδευτικό, αλλά και από όλα τα παιδιά

    Ενίοτε και στο αμφιθέατρο αν δεν έχεις καβαλήσει το καλάμι.

    https://caktos.blogspot.com/2015/01/blog-post_21.html

  181. Pedis said

    Βιντεοσκοπείς μια χρονιά και κλείνεις τα σχολεία

    Μετά παίζεις το βίντεο στα παιδιά για δέκα χρόνια.

    Ναι, κάντε κατι οι αυλοκούληδες να μην ειναι τα βίντεο παραπάνω από πέντε χρόνια ολντ. Πλιιιιιζ!

  182. Πέπε said

    167
    Προσυπογράφω κάθε λέξη (εκτός από την πρώτη πρόταση, γιατί εγώ δεν ήμουν 23 χρόνια γυμνασιάρχης στου Μωραΐτη).

    Θα προσέθετα όμως κάτι πολύ απλό, που απορώ πώς λείπει από το κείμενο:

    «Δε θα μαγνητοσκοπήσουμε κανένα μάθημα».

  183. Άγγελος Σέρτης said

    Τα εύσημα κατά τη γνώμη μου, κατά 95/%, ανήκουν στον σχολιαστή κ. Τσαμαλίκο (σχόλιο 26) Μετά από το curcuna που έφερε στο φως, ήταν θέμα 2-3 διαδικτυακών κλικ να βρεθούν τα υπόλοιπα…
    Όχι ότι δεν αξίζουν και στον spiridione, αλλά έλεος…

  184. spiridione said

    178. 179.

    Διαβάστε εδώ
    https://anevenontas.gr/diathesimh-apo-proxthes-6-5-pros-polhsh-ektash-11000-str-sth-zhreia-natura-me-arxaiologikh-sthlh-kai-4500-str-dasous/

  185. Μαρία said

    184
    Πάρε τηλέφωνο να μάθεις τον ιδιοκτήτη που καρτερούσε υπομονετικά το νόμο.
    https://kouniaki-estate.gr/el/property/446

  186. Μαρία said

    Απο προφορική εντολή μπήκε και στο νομοσχέδιο.

  187. Γιάννης Κουβάτσος said

    Σχολείο «Βig brother» αριστείας και κανονικότητας. Εγώ είμαι κοντά στη σύνταξη, αλλά λυπάμαι τους νεότερους συναδέλφους που θα δουλέψουν σ’ αυτό το σχολείο. Όσο κι αν είσαι καχύποπτος με τις θεωρίες συνωμοσίας, δεν μπορείς να μη σκεφτείς πόσο βολικός για κυβερνήσεις και εργοδότες είναι αυτός ο κορονοϊός.

  188. sarant said

    187 τέλος: Έλα ντε!

  189. To λέγαμε απ’ την αρχή ρε παιδιά, η επιδημία ως πολύτιμο μάθημα πάσης φύσεως χειρισμού πλήθους.

  190. Γιάννης Ιατρού said

    184/185: Το Μήτσο ρωτήστε, ξέρει! 🙂

  191. kikisakka said

    Για τη Τζορτζίνα μάλλον καλύφθηκε το θέμα- όλοι κάτι ανάλογο φανταστήκαμε: παρενδυσία, φαιδρότητα, ευτελισμός.
    Το Πουτσαράς και πουτσαρίνα ευρέως διαδεδομένα στη Ρούμελη και τη Θεσσαλία αντιστοιχούν με τους γενναίους, δυνατούς, αποφασιστικούς. Θετική απολύτως η σημασία τους. Ο παππούς μου, Δομοκίτης, μας φώναζε με καμάρι πουτσαρά και πουτσαρίνα τον αδερφό μου κι εμένα…Αν κάνουμε φεμινιστική προσέγγιση τραβάμε τα μαλλιά μας αφού όλα μετρώνται με βάση το ανδρικό μόριο : βαρύ, σημαίνον (κατά το σημερινό «αρχιδάτος»!) 🙂

  192. Μαρία said

    190
    Ποιο Μήτσο;
    Αυτό είναι στα μέρη του παππού μου απ’ ότι είδα στο χάρτη.

  193. Spiridione said

    Πάντως διαμπερές αγροτεμάχιο πρώτη φορά βλέπω.

    192. Καταυλακιώτισσα μας βγήκες και συ; 🙂

  194. Μαρία said

    193
    Κι εγώ. Μάλλον εννοεί οτι δεν υπάρχουν τριγύρω άλλα οικόπεδα, σαν τις πανταχόθεν ελεύθερες πολυκατοικίες.
    Μόνο κατ’ επώνυμο. Ο πατέρας του πατέρα μου ήταν απ’ τα Στύλια, πρώην Βλαντούσια (τη βουλγαριά δεν τη γλίτωσα).

  195. Γιάννης Ιατρού said

    192: Κι αυτού, από εκεί κρατάει η σκούφια του. Μετά κατέβηκε στα πεδινά/παραθαλάσσια 🙂

  196. Spiridione said

    Εννοούν βλέπω ότι έχει πρόσωπο σε δύο δρόμους.

  197. ΚΩΣΤΗΣ ΣΙΜΙΤΣΗΣ said

    Τζορτζίνα είναι και μια ντόπια ποικιλία κρασοστάφυλου στη Θάσο, που έχει ενδεχομένως απώτερη καταγωγή τη Γεωργία.

  198. sarant said

    197 Ευχαριστούμε!

  199. […] via Το καταντήσαμε Τζορτζίνα το κριτήριο… — Οι λέξεις έχο… […]

  200. stelios chronopoulos said

    Ίσως ενδιαφέρον και αυτό : https://books.google.de/books?id=cTJGAAAAcAAJ&pg=PA562&lpg=PA562&dq=%CE%A4%CE%B6%CE%BF%CF%81%CF%84%CE%B6%CE%AF%CE%BD%CE%B1+%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%BF%CE%B9%CE%BF%CF%82&source=bl&ots=WNUjpxRxZq&sig=ACfU3U09uk97iLbT_Dzac2UONMQKtkej1A&hl=de&sa=X&ved=2ahUKEwiG3-Cx-O_pAhWmThUIHTbfAPYQ6AEwBnoECAUQAQ#v=onepage&q=%CE%A4%CE%B6%CE%BF%CF%81%CF%84%CE%B6%CE%AF%CE%BD%CE%B1%20%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%BF%CE%B9%CE%BF%CF%82&f=false

  201. sarant said

    200 Το σχόλιό σας είχε κρατηθεί για σπαμ, ζητώ συγγνώμη.

    Επί της ουσίας, στα ιστολόγια είχε αναφερθει αυτό το λινκ -όπως καταλαβαίνω, εξηγεί την ιταλική λέξη με το τζορτζίνα, δεν σημαίνει ότι υπάρχει κάποια σχέση ανάμεσα στις δυο λέξεις.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: