Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Θα ‘ρθουν σπίτι μας Αμερικάνοι μουσαφίρηδες (διήγημα του Αζίζ Νεσίν)

Posted by sarant στο 10 Μαΐου, 2020


Για το σημερινό λογοτεχνικό μας ανάγνωσμα διάλεξα ένα εύθυμο διήγημα ενός αγαπημένου συγγραφέα, του Τούρκου Αζίζ Νεσίν (1915-1995), που είναι πολύ γνωστός στην Ελλάδα αφού ευτύχησε να έχει μεταφραστή τον Έρμο Αργαίο (Ερμόλαο Ανδρεάδη).

Ο Νεσίν γεννήθηκε στη Χάλκη, στα Πριγκιπονήσια, και έζησε κυρίως στην Πόλη. Ήταν αριστερός και κυνηγήθηκε από αυταρχικά καθεστώτα στην πατρίδα του. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα αφιέρωσε στη μάχη ενάντια στον θρησκευτικό φανατισμό. Είχε αρχίσει να μεταφράζει τους Σατανικούς στίχους και το 1993, ενώ συμμετείχε σε μια εκδήλωση Αλεβιτών στη Σεβάστεια (Σιβάς) ένα πλήθος φανατικών περικύκλωσε το κτίριο και έβαλε φωτιά -με 37 θύματα.

Το 1957 ο Νεσίν ίδρυσε το Ίδρυμα Νεσίν, που το προικοδότησε με τα συγγραφικά του δικαιώματα. Δέχεται κάθε χρόνο ως υπότροφους τέσσερα άπορα παιδιά και αναλαμβάνει τη στέγη, την τροφή και την εκπαίδευσή τους μέχρι την ενηλικίωση.

Τα πρώτα βιβλία του Νεσίν, όπως η συλλογή διηγημάτων Ο καφές και η δημοκρατία, τα είχα διαβάσει μικρός στην πατρική βιβλιοθήκη. Το σημερινό διήγημα, αρκετά γνωστό, θαρρώ πως ανήκει κι αυτό σε αυτή την πρώτη συλλογή του Νεσίν, αλλά δεν είμαι βέβαιος διότι το βιβλίο δεν το έχω εδώ. Το διήγημα το πήρα από την Επιθεώρηση Τέχνης, όπου είχε δημοσιευτεί στο τεύχος Μαΐου 1961. Aντί για όνομα μεταφραστή αναφέρονται τα αρχικά Ε.Α. που είναι βέβαια ο Έρμος Αργαίος. Από εκεί πήρα και το σκίτσο, που μάλλον είναι της τουρκικής έκδοσης.

Το διήγημα πρέπει να εκτυλίσσεται στη δεκαετία του 1950. Εκσυγχρόνισα (ελάχιστα) την ορθογραφία και μονοτόνισα. Μια σημείωση για το ρήμα του τίτλου: το «θα ‘ρθουν» αντιστοιχεί στο «θάρθουν». Αν θέλει κανείς να γράψει «θαρθούν», θα τονίσει το μονοσύλλαβο: θα ‘ρθούν. Ο γνωστός στίχος λοιπόν γράφεται: αν είναι να ‘ρθει θε να’ ρθεί, αλλιώς θα προσπεράσει.

 

Θα’ ρθουν σπίτι μας Αμερικάνοι μουσαφίρηδες

Ο μίστερ Φρανκ μας είχε καλέσει σπίτι του σε τραπέζι και έπρεπε να ξεϋποχρεωθούμε. Την ώρα που χωρίζαμε του λέω:

—Ορίστε και σε μας· ελάτε ένα βράδυ να φάμε μαζί.

—Θα ’ρθουμε, είπε το αντρόγυνο.

Μόλις είπαν έτσι, ένοιωσα ένα σφίξιμο στην καρδιά μου.

– Θα σας ειδοποιήσουμε, το πότε θα ’ρθουμε, είπε ο μίστερ Φρανκ.

Το πρώτο που είχαμε να κάνουμε, ήταν να διαδώσουμε σ’ όλη τη γειτονιά ότι θα ’ρθουν σπίτι μας Αμερικάνοι μουσαφίρηδες. Όταν μ’ έβλεπε στο δρόμο ένας και με ρωτούσε:

— Για πού έτσι βιαστικός Μουζαφέρ Μπέη ;

Απαντούσα :

Θα ’ρθουν σπίτι μας μουσαφίρηδες γι’ αυτό… ξέρεις, κά­τι Αμερικάνοι μουσαφίρηδες…

Δεν έμεινε κανείς, που να μην το είχε μάθει. Μου λέει ο μπακάλης ο Τζεβάτ :

—Μασαλλάκ Μουζαφέρ μπέη, μάθαμε ότι θα σας έρθουν Αμερικάνοι μουσαφίρηδες· αλήθεια είναι ;

Λέω κι εγώ, κάνοντας δήθεν τόν άδιάφορο :

—Χμ… ναι, θα μας έρθουν.

Αν πεις, γι’ αυτούς που κάθονταν στο κάτω πάτωμά πάνε να σκάσουνε απ’ τη ζήλεια τους. Ένα βράδυ καθώς ανέβαινα τις σκάλες, μου λέει ο Σαμπρή μπέης που κάθεται από κά­τω μας:

—Το πήραμε χαμπέρι. Ο Θεός να δώσει. Θα σας έρθουν, λέει, Αμερικάνοι μουσαφίρηδες.

—Γιατί όχι… και βέβαια θα μας έρθουν, του κάνω.

Σ’ αυτό τον κόσμο υπάρχουν πολλοί μοχτηροί άνθρωποι. Το τι μας έσυραν, είναι άλλο πράμα : Δήθεν δε θα μας έρθουν στ’ αλήθεια Αμερικάνοι μουσαφίρηδες και το διαδίδουμε επίτηδες, για να μας αυξήσουν, λέει, ο μπακάλης και ο χασάπης την πίστωση…

Έφτασαν στ’ αυτιά μου και τα λόγια του φαρμακοποιού Μεμντούχ :

—Ψέματα, είπε. Ψέματα πως θα ’ρθουν οι Αμερικάνοι. Θα κουβαλήσει σπίτι του, λέει, κανέναν φίλο του ξανθόν και ψηλόν, χωρίς κοιλιές και πισινούλι και θα μας τον πασάρει για Αμερικάνο. Λες και θα το χάψουμε!

Όμως εγώ θα σας δείξω. Μια να κάνουν πως έρχονται οι Αμερικάνοι, να μη με λένε Μουζαφέρ, αν δε σας κάνω να βλέπετε από την κλειδαρότρυπα. Όταν θα μου λένε :

—Σήμερα φυσάει σκόνη…

—Έτσι ε!.. Τι κρίμα, και μεις περιμέναμε σήμερα τους Αμερικάνους, θα τους απαντώ.

Κι αν δε λέει κανείς τίποτε, εγώ θα τους ρωτάω :

— Άραγες θα βρέξει σήμερα ;

Κι όταν λένε:

—Βροχερός φαίνεται ο καιρός…

Τότε εγώ θα χτυπώ τα χέρια μου στα πόδια και θα λέω:

—Βαχ βάχ, τι αναποδιά… και είχαμε σήμερα την επίσκεψη των Αμερικάνων…

Αν πάλι, λένε :

— Όχι τζάνουμ, βροχή, τίποτα, δεν έχει σήμερα…

Τότε θα κάνω το χαρούμενο :

—Αχ τι καλά, αμάν να μη βρέξει, να μας έρθουν οι Αμερικάνοι…

Τώρα πια, όσοι με βλέπουν στο δρόμο, αντί να με ρωτούν :

—Τι κάνεις, πώς είσαι;

Λένε :

—Ήρθαν οι Αμερικάνοι μουσαφίρηδές σας Μουζαφέρ μπέη ;

Έφτασα ακόμα να γράψω σέ κάτι γνωστούς και ξεχασμέ­νους φίλους στη Σμύρνη και στην Άγκυρα που χρόνια είχα ν’ αλληλογραφήσω μαζί τους, ότι θα μας έρθουν οι Αμερικάνοι μουσαφίρηδες.

Να μην τα πολυλογούμε, μια μέρα ειδοποίησαν οι Αμερικάνοι ότι θα μας έρθουν το ερχόμενο Σάββατο. Μας έπιασε μια ανησυχία, που δε λέγεται. Η γυναίκα μου σηκώθηκε στο πόδι:

Δε στο ’λεγα εγώ τόσον καιρό να φύγουμε απ’ αυτό το σπίτι; Μπορεί να καθίσει κανείς σ’ αυτό το ρημάδι; Τι θα κάνουμε τώρα που θα ’ρθουν οι Αμερικάνοι; Πάει, γίναμε ρεζίλι…

Και πού να δείτε τη μάνα μου που κρέμασε κάτι μούτρα! Πάει, χάλασε η τάξη του σπιτιού μας.

—Θα γίνουμε ρεζίλι, λένε, στους Αμερικάνους… Καλά να ’ταν κανένας δικός μας, ρεζίλι θα γίνουμε στους Αμερικάνους.

Απ’ αυτή την αιτία μαθεύτηκαν οι καυγάδες μας σ’ όλη τη γειτονιά.

—Τι τους κατέβηκε και κάλεσαν τους Αμερικάνους μ’ αυτά τα χάλια που ’χουνε !…

Και κοντά στους ξένους, αυτό τον καβγά κάναμε. Έχω έναν παιδικό φίλο που τον λένε Ραγκίπ. Ένα βράδυ μας ήρθε επίσκεψη με τη γυναίκα του. Και μπροστά του ακόμα αρχίσαμε να μαλώνουμε με τη γυναίκα μου.

—Τί σου ’ρθε και κάλεσες τους Αμερικάνους, μου λέει αφρί­ζοντας από το κακό της.

Κάπως μετανιωμένος και γω για την πράξη μου, άρχισα να φωνάζω :

—Αλλάχ Αλλάχ, εγώ τους κάλεσα βρε αδερφέ; Με κάλεσαν οι άνθρωποι στο τραπέζι. Την ώρα που έφευγα μου είπαν ότι θα ’ρθουν ένα βράδυ σε μας. Τι να τους έλεγα ; «Όχι μην έρχεστε, ντρεπόμαστε γιατί δεν έχουμε σπίτι μας έπιπλα;». Κι αν το καλοεξετάσεις, αυτοί οι Αμερικάνοι, για μένα έρχονται ή για τα έπιπλα; Και τα πιο ακριβά έπιπλα να κουβαλούσα στο σπίτι, σημασία δε θα ’διναν οι άνθρωποι. Έχουν απ’ όλα σπίτι τους.

Λέει τότε η πεθερά μου :

—Τότε τι έρχονται να δουν ;

—Βρε, εμένα έρχονται να δούνε, εμένα…

Ελπίζοντας ότι θα με δικαιώσει ο Ραγκίπ, γυρίζω και του λέω :

— Έλα να χαρείς Ραγκιπάκι μου, εξήγησέ τους, τα έπι­πλα έρχονται να δούνε αυτοί οι άνθρωποι, ή εμάς;

Τότε ο Ραγκίπ σήκωσε το χέρι του στον αέρα και είπε με επισημότητα :

— Όοοχι… οι άνθρωποι αυτοί έρχονται φίλε μου εδώ, για να δούνε ένα τούρκικο σπίτι· το κατάλαβες; Και συ δεν έχεις κανένα δικαίωμα να μας ρεζιλέψεις. Δε σηκώνει αστεία αυτή η υπόθεση φιλαράκο μου. Ο Αμερικάνος θέλει να δει τι λογής είναι το τούρκικο σπίτι… Πού είναι η ηλεκτρική σκούπα σου; Δεν είναι ντροπή;

Γιά κοίτα αυτόν τον Ραγκίπ… Βρε τον τιποτένιο, τον κε­ρατά! Επειδή πήρε χτες για το σπίτι του με δόσεις μια μεταχειρισμένη ηλεκτρική σκούπα, γιά δες τον πώς κοκορεύεται…

Ξαφνικά διαδόθηκε η πληροφορία σ’ όλη τη γειτονιά :

«Οι Αμερικάνοι για να δουν ένα τούρκικο σπίτι, θα έρθουν στο σπίτι των Μουζαφέρηδων. Αυτοί oι Μουζαφέρηδες θα μας ρεζιλέψουν όλους. Το σπίτι τους θα το παρουσιάσουν στους Αμερικάνους, δήθεν για τούρκικο σπίτι. Πρέπει να πάμε να το καταγγείλουμε αυτό στην αστυνομία.».

Χωρίς να το θέλω, έβαλα το κεφάλι μου σέ μπελά. Όπου και να ’ναι θα με καλέσουν στο δικαστήριο. Τι δηλαδή, το σπί­τι μας δεν είναι τούρκικο ;

Ένα βράδυ έρχεται η κόρη του μπακάλη του Τζεβάτ και μου λέει ψευδίζοντας :

—Θείο, ο μπαμπάς μου σου στέλνει χαιρετίσματα, και λέει…

—Τι λέει ;

—Λέει ο μπαμπάς μου, θα έρθουν, λέει, στο σπίτι σας κάτι Αμερικάνοι μουσαφίρηδες…

—Εεε, λοιπόν ;

—Στό σαλόνι σας, λέει, δεν έχετε ούτε στιλ έπιπλα, ούτε πολυθρόνες μοντέρνες…

—Άλλο ;

—Ο μπαμπάς μου, λέει, σας στέλνει χαιρετίσματα… Είναι και ντροπή, λέει, να δουν τα χάλια σας οι Αμερικάνοι. Είπε να σας πω, ότι πήρε ένα καινούργιο ηλεκτρικό ψυγείο μέγεθος οκτώ ποδών.

—Έεε, ύστερα;

—Είναι, λέει, καλύτερα να έρθουν οι Αμερικάνοι στο δι­κό μας σπίτι. Και να σας πω, λέει, πολλά χαιρετίσματα.

Κι εγώ δεν ξέρω πώς τινάχτηκα απ’ τη θέση μου· μόλις μπόρεσε και ξέφυγε το κορίτσι κατεβαίνοντας τρεχάλα τα σκαλοπάτια.

Πρωί και βράδυ στο σπίτι μας καυγαδίζαμε. Εγώ που είκοσι δυο χρόνια παντρεμένος δεν είχα τσακωθεί καθόλου με τη γυναίκα μου, κατάντησα να σκέφτομαι το διαζύγιο.

Το πρωί πήρα από το γείτονά μου Χασάν εφέντη ένα γραμματάκι που ’γραφε:

«Αδελφέ μου Μουζαφέρ μπέη,

Όπως πληροφορήθηκα, καλέσατε σπίτι σας μια αμερικάνικη οικογένεια, για να δει πώς είναι ένα τούρκικο σπίτι.

Αδελφέ μου Μουζαφέρ μπέη, επειδή αυτή η πραξις αφορά την πατρίδα μας και το έθνος μας, είμαι πεπεισμένος ότι θα επιδείξετε την απαιτούμενη φρόνηση. Και με την ευκαιρία αυτή, επειδή νομίζω ότι θα ήταν προτιμότερο να έρθουν οι Αμερικάνοι στο δικό μας το σπίτι, σας πληροφορώ ότι δέχομαι να σας αποζημιώσω για τις σχετικές δαπάνες που έχετε ώς τώρα υποστεί. Περιμένω γρήγορη απάντησή σας».

Έσχισα το γράμμα σε χίλια κομμάτια και το πέταξα στα μούτρα του κομιστή.

Ανταμωθήκαμε στο δρόμο με το Χασάν εφέντη. Μου ’κανε τα παράπονά του :

Τι πράματα είναι αυτά αδερφέ μου· σου ’παμε τίποτα κα­κό και θύμωσες έτσι; Όσο και να ’ναι, αυτή η υπόθεση αφορά την πατρίδα μας… Εδώ αδερφέ μου, ούτε συ ούτε εγώ υπάρχουμε, είμαστε ένα σύνολο. Η κόρη μας γράφτηκε φέτος στο Αμερικανικό Κολέγιο. Εσείς σπίτι σας δεν έχετε κανέναν που να λέει σωστά στους Αμερικάνους ένα «οκέι», ένα «γιες». Αγόρασα μια καρυδένια ντουλάπα, θαύμα… Έχω και πικάπ, και ηλεκτρικό πλυντήριο, την καλύτερη μάρκα… Σου δίνω και λεφτά από πάνω… Τι άλλο θέλεις, τον μπελά σου θέλεις;

Στο σπίτι μας αρχίσανε ν’ αλλάζουνε γνώμη και να πη­γαίνουν με το μέρος αυτών που μας κάνανε τίς προτάσεις τους. Λέει η γυναίκα μου :

—Σάμπως ξέρουνε οι Αμερικάνοι το σπίτι μας; Να τους πάμε σε άλλο σπίτι, λέγοντας ότι είναι δικό μας.

Το σκέφθηκα για μια στιγμή, αλλά ύστερα ήρθα στα λο­γικά μου.

—Μωρέ δεν ξέρετε τους γειτόνους μας; Καλά, να τους πάμε τους Αμερικάνους σε άλλο σπίτι. Αυτοί όμως θ’ αρχίσουν επίτηδες να φλυαρούν ασταμάτητα, λέγοντας στο μεταξύ ότι το σπίτι είναι δικό τους.

Η πεθερά μου που είναι μυαλωμένη γυναίκα, λέει:

Θα το πούνε αυτοί· κι εγώ να ’μουνα, το ίδιο θα ’κανα. Για να τους πιστέψουν οι Αμερικάνοι είναι ικανοί να τους δείξουν και το συμβόλαιο του σπιτιού τους.

Ήρθε η Παρασκευή. Την άλλη μέρα το βράδυ θα ’ρθουν οι Αμερικάνοι. Αρχίσαμε ν’ ασπρίζουμε το σπίτι. Παρατήσαμε όλες μας τίς δουλειές, προσπαθώντας μικροί και μεγάλοι να ομορφήνουμε το σπίτι. Τελειώσαμε το άσπρισμα, δώσαμε όλοι χέρι, σφουγγαρίσαμε και καθαρίσαμε το σπίτι. Στο μεταξύ οι Αμερικάνοι μάς ειδοποιούν ότι :

«Επειδή μας παρουσιάστηκε μια δουλειά, αναβάλλουμε την επίσκεψή μας για το ερχόμενο Σάββατο. Σας ζητούμε συγγνώμη».

Ωωωωχ!… είπαμε και αναπνεύσαμε βαθιά. Είχαμε ακόμα μπροστά μας μια βδομάδα καιρό. Αρχίσαμε πάλι να συγυρίζουμε το σπίτι μας.

Έτρεξα απ’ εδώ κι απ’ εκεί, για να πάρω έπιπλα με δό­σεις. Όμως, το σύστημα των δόσεων σταμάτησε πια. Μόνο ρούχα μπορείς να ράψεις, τίποτα άλλο. Σκέφτηκα για μια στιγμή να ράψω πέντε δέκα κουστούμια και να τα κρεμάσω στους τοίχους, εδώ κι εκεί… Δεν ήξερα κι εγώ τι να κάμω. Δε σκεφτόμουνα πια την επίσκεψη των Αμερικάνων. Εγώ ήθελα να βουλώσω το στόμα των γειτόνων.

Βαλθήκαμε μικροί και μεγάλοι να στολίσουμε το σπίτι. Με τη βοήθεια των φίλων καταφέραμε και πήραμε ένα χαλί με δόσεις. Αγόρασα κι ένα πολύφωτο τοις μετρητοίς. Ήρθε ξανά είδηση από τους Αμερικάνους ότι, επειδή τους έτυχε μια δου­λειά, δε θα ’ρθουν αυτό το Σάββατο, αλλά το άλλο.

Πέρασε άλλη μια βδομάδα. Βλέποντας αυτές τις αλλεπάλ­ληλες αναβολές, λέω στη γυναίκα μου:

—Γυναίκα, κάτι συμβαίνει εδώ. Αυτές οι αναβολές των Αμερικάνων, κατάντησαν σαν την αμερικανική βοήθεια.

Η γυναίκα μου :

—Δεν καταλαβαίνω, τι θέλεις να πεις ;

—Τι θα πει, δεν καταλαβαίνεις. Να, κάποιος εχθρός μας θα πήγε και θα τους είπε: «Στο σπίτι τους δεν έχουν ούτε καρέκλα για να καθίσετε, ελάτε στο δικό μας σπίτι». Κατάφεραν τους Αμερικάνους. Νομίζεις πως δεν έχουμε εχθρούς;

Απ’ τη μια μεριά η γυναίκα μου κι απ’ την άλλη μεριά η μάνα μου και η πεθερά μου, άρχισαν να χτυπιούνται:

—Αχ, τι κρίμα! Βρε, τι πάθαμε! Ακούς εκεί να μας τη σκάσουν…Ώστε τζάμπα σκουπίσαμε και καθαρίσαμε το σπίτι απ’ άκρη σέ άκρη. Βάλαμε και τις καινούριες κουρτίνες… Ασπρίσαμε κι όλας… Κι αν δεν έρθουν;

Η πεθερά μου άρχισε να καταριέται:

—Να τους στραβώσεις θεέ μου τους οχτρούς μας…Τι να κάνουμε, ας περιμένουμε άλλο ένα Σάββατο. Κι ας μην έχουμε ρούχα να φορέσουμε για να υποδεχτούμε τους Αμερικάνους.

Σπίτι μας είμαστε οχτώ νοματαίοι. Σκεφθείτε τι θα πει να κάνουν ο καθένας και από μια φορεσιά… Η γυναίκα μου πετάει τον πόντο:

—Άραγες να φτιάξω βραδινό φόρεμα ;

Η μάνα μου απειλεί.

—Αν ράψει φόρεμα βραδινό η νύφη, θέλω κι εγώ το ίδιο!

Και η πεθερά μου δε μένει πίσω :

—Τότε θέλω κι έγώ χειμωνιάτικο πανωφόρι!
—Βρε αδερφέ, κατακαλόκαιρο, φοριέται μέσα στο σπίτι πανωφόρι;

Έλα τώρα να συνεννοηθείς μαζί της…

—Τώρα που παρουσιάστηκε ευκαιρία, λέει, κάντε μου κι εμένα ένα πανωφόρι. Άλλη φορά, ούτε Αμερικάνοι θα ’ρθουν σπίτι μας, ούτε πανωφόρι θα μου ράψετε…

Κοπιάσαμε, τσακιστήκαμε, όμως το σπίτι πάλι γυμνό έμεινε. Πήγα να νοικιάσω έπιπλα, όπως νοικιάζουν ρούχα, αλλά μου είπαν τέτοιο πράμα δε γίνεται.

Πήγα στους γνωστούς:

— Αμάν φίλοι μου, θα μας έρθουν Αμερικάνοι μουσαφίρη­δες. Η δική μου υπόληψη είναι και δική σας υπόληψη. Να φιλήσω τα πόδια σας, να σας χαρώ. Δώστε μου δανεικά έπιπλα για μια βραδιά. Άνθρωποι είμαστε. Μπορεί μια μέρα να με χρειαστείτε κι εσείς…

Μου λέει κάποιος:

—Να σου δώσω το χαλί, αλλά θα μου αφήσεις εγγύηση. Φέρνεις το χαλί, παίρνεις τα λεφτά σου πίσω. Κοίταξε όμως να μην το λεκιάσεις και το τρυπήσεις, αλλιώς δε σου δίνω τα λεφτά σου πίσω.

Δέχτηκα. Έδωσα την εγγύηση και πήρα το χαλί. Ας είναι καλά, μου λέει ένας φίλος :

—Μισή ώρα προτού έρθουν οι Αμερικάνοι, έλα να πάρεις το ηλεκτρικό ψυγείο μου, αλλά πρόσεξε, μισή ώρα μετά την αναχώρησή τους, το θέλω πίσω.

—Ευχαρίστως…

Μας έδωσαν ο καθένας με τους όρους του, άλλος ηλεκτρι­κό πλυντήριο, άλλος πικάπ, άλλος αυτόματη κατσαρόλα. Όλα αυτά τα τοποθετήσαμε με τέτοιον τρόπο, ώστε· να τα δουν με την πρώτη οι Αμερικάνοι. Αλλά η πιο μπελαλίδίκη δουλειά ήταν η προσφορά από ένα φίλο μου, κρεβατιού από καπλαμά καρυδιάς. Εγώ να πούμε την αλήθεια δεν το ήθελα. Το είχε ζητήσει ή γυναίκα μου. Λέει στην κυρά μου η γυναίκα που μας δάνεισε το κρεβάτι:

—Εγώ θέλω να κάνω καλοσύνη. Στη γειτονιά μας όποιος θέλει να κάνει στο παιδί του σουνέτι έρχεται και μου ζητάει το κρεβάτι. Το δίνω για ψυχικό. Πάρτε το κι εσείς.

Τα δανεικά έπιπλα, όπως-όπως τα τακτοποιήσαμε στο σπίτι. Έμειναν μόνο το ψυγείο και το πικάπ. Φώναξα μερι­κούς ειδικούς για να μου πουν τη γνώμη τους σχετικά με την επίπλωση του σπιτιού.

—Μασαλλάχ, μου είπαν, το σπίτι σου έγινε σωστό Αμερι­κάνικο, όπως τα βλέπουμε στα φιλμ.

Ένας άπ’ αυτούς λέει:

—Μόνο το ψυγείο λείπει.

—Θα ’ρθει, είπα, θα το χώσουμε σ’ αυτή τη γωνιά που έμεινε άδεια. Υποσχέθηκε να μας το δώσει ο ιδιοκτήτης του, λίγη ώρα προτού έρθουν οι μουσαφίρηδες…

Ενώ ανεβάζαμε το πικάπ από τις σκάλες πλακώσανε οι Αμερικάνοι… Βρήκαν οι ευλογημένοι την ώρα να ’ρθουν… Η πόρτα του σπιτιού είναι στενή και το πικάπ δε χωρούσε. Ενώ προσπαθούσαμε να το μπάσουμε μέσα, έφραξε η πόρτα. Ανα­ποδιά πάνω στην αναποδιά. Αναγκάστηκαν να περιμένουν απ’ έξω οι Αμερικάνοι, ώσπου με το ζόρι, κακήν κακώς, χώσαμε στο σπίτι το πικάπ.

Επιτέλους μπήκαν μέσα οι Αμερικάνοι. Η γυναίκα μου πέρασε μπροστά τους και οδηγώντας τους στην κρεβατοκά­μαρα τους λέει:

—Περάστε απ’ εδώ παρακαλώ… Τους πέρασε σιγά – σιγά απ’ εκεί και τους πήγε στο σαλόνι. Δεν προλάβαμε να κάτσουμε και ακούστηκε άπ’ έξω ένας θόρυβος. Αμάν, τι τρέχει, είπαμε και πήγαμε να δούμε… και τότε βλέπουμε, να έρχεται το ψυγείο. Βρήκαν την ώρα να το στείλουν! τι θα πουν οι Αμε­ρικάνοι, βλέποντας να κουβαλούν μες τη νύχτα το ψυγείο;

—Αμάν, τους λέω, μετάνιωσα, δεν το θέλω, να το πάτε πίσω…

Ενώ παρακαλούσα να τους πείσω να πάρουν πίσω το ψυ­γείο, μου λέει ο ιδιοκτήτης του :

—Τι λέτε καλέ! Στα χίλια χρόνια μια φορά μου δόθηκε η ευκαιρία να εξυπηρετήσω ένα φίλο… Όχι, όχι, δεν το παίρνω πίσω.

Η κόρη του, που ήξερε εγγλέζικα, είπε κάτι στον Αμερικάνο. Ρώτησα το δραγουμάνο που είχα καλέσει από πριν:

—Τι του λέει του Αμερικάνου;

—Είπε, λέει, ότι εμείς βοηθάμε πολύ, ο ένας τον άλλον. Κι επειδή, λέει, δεν είχατε ψυγείο, και για να μην εκτεθείτε έφεραν το δικό τους. Είπε ακόμα ότι όλα αυτά τα έπιπλα που βλέπουν είναι δανεικά.

Ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι μου. Να πιάσω και να τη φτύσω στα μούτρα, θα πουν οι Αμερικάνοι «τι λογής άνθρω­ποι είναι αυτοί».

Εκείνη την ώρα με πιάνει ο γιός μου και μου λέει:

—Μπαμπά, αυτός δεν είναι Αμερικάνος.

—Πώς το κατάλαβες παιδί μου;

—Καλέ μπαμπά, εσύ δεν είδες καθόλου αμερικάνικη ται­νία; Πού είναι το πιστόλι του, πού είναι η φορεσιά του η καουμποϊδίστικη… Πού είναι το καουμποϊδίστικο καπέλο του;

—Πήγαινε παιδί μου στη δουλειά σου, ο άνθρωπος είναι γνήσιος Αμερικάνος.

—Καλά, αφού είναι Αμερικάνος, ας χορέψει με τη γυναίκα του κανένα ροκ-εντ-ρόλ, να τους δούμε…

Ήμαρτον θεέ μου… δεν πρόλαβα να συνέρθω και με μιας βλέπω όλους τους δικούς μου να έρχονται ένας ένας. Μου είχε πει ένας φίλος από πριν:

—Το καλό που σου θέλω, μην τους φανερώσεις όλους τους δικούς σου στους Αμερικάνους. Αυτοί οι άνθρωποι δεν μπορούν να καταλάβουν τις δουλειές μας. Θα τα χάσουν και θ’ αναρωτιούνται πώς τα καταφέρνεις και θρέφεις τόσα στόματα.

Έτσι έπρεπε να κάνω, δεν τον άκουσα όμως. Όλες οι δι­κές μου στολίστηκαν και καλλωπίστηκαν, λες και θα πηγαίνα­νε σε γάμο. Ενώ η Αμερικάνα φορούσε ένα τσίτινο φόρεμα και ήταν ξυπόλυτη… Ήρθε ή μικρή μου κόρη, φίλησε το χέρι της Αμερικάνας και της έκανε τεμενά! Λες και τη δασκαλέ­ψαμε να το κάνει επίτηδες… Καλά το κορίτσι, παιδί πράμα είναι, η πεθερά μου όμως; Έδωσε το χέρι της στον Αμερικάνο κι αυτός της το ’σφιξε. Πού να τραβήξει όμως ή δική μας το χέρι της· καθόταν και περίμενε… Ο Αμερικάνος τα ’χασε. Ύστερα η πεθερά μου με το ζόρι ανάγκασε τον Αμερικάνο να φιλήσει το χέρι της. Μην τα ρωτάτε, γίναμε ρεζίλι.

—Ορίστε να φάμε, τους είπαμε.

Για να τους εντυπωσιάσω, πήγα ν’ ανοίξω το ψυγείο. Πού ν’ ανοίξει όμως ! Σάμπως ξέρουμε να μεταχειριστούμε τέ­τοια εργαλεία; Είχαμε ξεχάσει να βάλουμε το κορδόνι στην πρίζα. Μπρε πού είναι η πρίζα… Στου διαόλου την άκρη ήταν. Κάποιος έξυπνος είχε βάλει εκεί το κορδόνι του πικάπ. Πάω να βάλω μπρος το πικάπ, αλλά δεν έπαιζε. Το κουμπί του ραδιοφώνου δε γύριζε. Τρέχω στο ψυγείο, πολεμάω, πολεμάω, τί­ποτα· απ’ το πολύ το ζόρισμα βγήκε το χερούλι του. Οι Αμερικάνοι πέσανε κάτω απ’ τα γέλια.

Πήγα να σκάσω απ’ το κακό μου. Έμπηξα τις φωνές στη γυναίκα μου :

—Βρε τι κάθεστε έτσι και χαζεύετε; Δεν καταφέραμε να δουλέψει κανένα μηχάνημα. Τουλάχιστο φέρτε το ηλεκτρικό πλυντήριο, να το βάλουμε μπρος, να δουν οι άνθρωποι… Δεν πρόλαβε να πει η μάνα μου ότι, καθώς το κουβαλούσαν oι χαμάληδες έσπασαν το χερούλι του και ακούστηκε μια λυπητερή φωνή:

—Άχου, τι πάθαμε!…

Το μωρό μας είχε κατουρήσει πάνω στο χαλί. Η μάνα μου άρχισε να φωνάζει :

—Το ξένο πράμα, έτσι γίνεται… Τι θα κάνουμε τώρα;

Η γυναίκα μου άρχισε να φοβερίζει το μωρό:

—Γιατί δεν είπες τσίσια… Φέρτε μου τη μασιά. Να σου κάψω τώρα το μπιμπί σου; Το μικρό απ’ το φόβο του άρχισε να τσιρίζει. Κι εγώ ο καημένος, έτρεχα απ’ εδώ κι απ’ εκεί, για να βάλω μπρος τα μοντέρνα μηχανήματα.

Ξαφνικά ακούστηκε απ’ το δρόμο μια φασαρία. Βρε τι τρέχει; Είχαν μαζευτεί τα παλικάρια της γειτονιάς έξω απ’ το σπίτι μας, και για να επιδειχθούν στους Αμερικάνους, άρχι­σαν να ψάλλουν τον εθνικό μας ύμνο και άλλα εμβατήρια…

Όταν σηκωθήκαμε απ’ το τραπέζι, είπαν οι Αμερικάνοι ότι θα φύγουν. Μόλις πρόλαβαν και βγήκαν έξω, ακούστηκαν κάτι ζητωκραυγές. Είχαν μαζευτεί απ’ όλη τη γειτονιά και ζητωκραύγαζαν τους Αμερικάνους.

Έτσι γλιτώσαμε απ’ αυτή τη δουλειά. Όοοχι… ακόμα δε γλιτώσαμε. Δεν έμεινε δανεικό έπιπλο που να μην έσπασε, να μη χάλασε, να μη λέκιασε. Εδώ και τρία χρόνια, προσπα­θούμε να ξεπληρώσουμε τα σπασμένα.

 

195 Σχόλια to “Θα ‘ρθουν σπίτι μας Αμερικάνοι μουσαφίρηδες (διήγημα του Αζίζ Νεσίν)”

  1. Χαχα, το θυμάμαι αυτό – όντως από το «Ο καφές και η δημοκρατία» είναι.

  2. Αὐγουστῖνος said

    Καλημέρα… καλόόόό!
    Πολὺ μοῦ ἄρεσε καὶ τὸ σκίτσο. Τὸ διηγηματάκι τὸ εἶχα ξαναδιαβάσει στὰ νιάτα μου (τότε ποὺ τὸν Ἐθνικὸ Κῆπο τὸν λέγαμε ἀκόμα βασιλικό!). Ἀλλὰ τὸ σκίτσο δὲν θυμᾶμαι νὰ τὸ ἔχω ξαναδεῖ καὶ εἶναι πολὺ καλό. Θυμίζει τὶς εἰκονογραφήσεις τοῦ Μίνω(α;) Ἀργυράκη στὶς ἐκδόσεις Γαλαξία.

  3. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Τον ήξερα από «Το θεριό του Ταύρου». Συμπαθέστατο και αναγνωρίσιμο ύφος..

  4. Γς said

    Δυο λαθάκια και μια απορία:

    >Δε σηκώνει αστεύα αυτή η υπόθεση

    >Είvαι ντροπή, λέει, να δουν τα χάλια σας οι Αμερικάνοι. Είναι και ντροπή, λέει, να δουν τα χάλια σας οι Αμερικάνοι

    >Στη γειτονιά μας όποιος θέλει να κάνει στο παιδί του σουνέτι έρχεται και μου ζητάει το κρεβάτι.

    σουνέτι=περιτομή. Και τι χρειάζεται το κρεβάτι

  5. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @3 …Το οποίο «Θεριό του Ταύρου» ξεσηκώθηκε από τον Καμπανέλη για να γίνει το σενάριο του Κουνδούρειου «Δράκου», που αποσκορακίστηκε από την τότε «Αυγή».. (Στα κατοπινά, όμως, χρόνια η Αριστερή κριτική ανακάλυψε στον «Δράκο» ένα αριστούργημα! 🙂 )

  6. nikiplos said

    Μιλάει σίγουρα για μια άλλη εποχή της Τουρκίας. Φυσικά τόσο όμοια με την τοτινή δική μας.

  7. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

  8. 4 Και πού θα κάτσει το παιδί μετά το σουνέτι;

  9. Αγγελος said

    Διαβάζοντας, άρχισα να υποθέτω πως δεν θα έρθουν τελικά οι Αμερικάνοι, και σκέφτηκα πως αν ο συγγραφέας ήταν Ελληνας, θα το ονόμαζε «Περιμένοντας τους βαρβάρους». Αλλά ήρθαν τελικά, οπότε ο τίτλος θα ήταν αταίριαστος…

  10. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια και τις διορθώσεις!

    2 Σου θύμισε κι εσένα τον Αργυράκη; Μπορεί να είναι και δικό του το σκίτσο, συνεργαζόταν με την ΕπιθΤέχνης

  11. Costas X said

    Καλημέρα !

    Απολαυστικό και το σημερινό ευθυμογράφημα, περιγράφει πολύ ζωντανά τον επαρχιωτισμό και τη δουλοπρέπεια που είχαμε (και έχουμε;) και στην Ελλάδα απέναντι στους «πολιτισμένους» ξένους.

    Η μετάφραση με ξένισε λίγο σε κάποια σημεία, όχι λόγω ιδιωματισμών, αλλά λόγω κάποιων αφύσικων φράσεων. Δεν ξέρω αν φταίει η ακριβής μεταφορά από τα Τούρκικα ή το ιδίωμα της εποχής του μεταφραστή. Ίσως μια πιό σύγχρονη κι ελεύθερη απόδοση να έδινε άλλον αέρα.

    Π.χ. έτσι πρόχειρα : «Όχι τζάνουμ, βροχή, τίποτα, δεν έχει σήμερα»
    θα μπορούσε να αποδοθεί : «Όχι τζάνουμ, δεν θα ‘χουμε καθόλου βροχές σήμερα»
    ή καλύτερα : «Όχι τζάνουμ, σήμερα δεν θα βρέξει καθόλου»

    Επίσης : «έβαλα το κεφάλι μου σέ μπελά», λέγεται συνήθως «έβαλα μπελάδες στο κεφάλι μου»
    .
    «Η πόρτα του σπιτιού είναι στενή και το πικάπ δε χωρούσε»

    Κάποιοι νεότεροι σίγουρα θα απορούσαν με τη φράση. Φυσικά εννοεί το μεγάλο έπιπλο με ενσωματωμένο πικάπ, ραδιόφωνο και ηχεία. Βέβαια υπάρχουν και κάποιοι νεότεροι που δεν ξέρουν καν τι είναι το πικάπ ! 🙂

  12. Γιάννης Κουβάτσος said

    Καλημέρα.
    Από το «Ο καφές και η δημοκρατία» είναι και αυτό, όντως. Το βιβλίο του Νεσίν που μου άρεσε περισσότερο είναι το «Ο Ζήσης και ζει και δε ζει», μια καταπληκτική σάτιρα της κρατικής γραφειοκρατίας, που είναι αποτελεσματική, όσον αφορά τις υποχρεώσεις των απλών πολιτών απέναντι στο κράτος, αλλά δύσκαμπτη και κουφή σε ό,τι αφορά τα δικαιώματά τους.

  13. dryhammer said

    Καλημέρα!

    Ο άνδρας στα κάτω αριστερά του σκίτσου είναι ο Τσαβούσογλου;

  14. nessim said

    4γ, Γς, το κρεβάτι της περιτομής είναι όσο πιο επίσημο παίρνει

  15. Παναγιώτης K. said

    Ολοκλήρωσα την ανάγνωση αυτού του μισο…ευχάριστου διηγήματος.
    Έγραψα μισο…ευχάριστου γιατί με στενοχώρησαν; με εκνεύρισαν; τα εσωτερικά δεσμά των ανθρώπων αυτών.

    Και μια ερώτηση: Ο μπέης τι αξίωμα είναι;
    Πολιτικό; στρατιωτικό;

  16. 15 Είναι τουρκισμός. Δηλ. στα τούρκικα σήμερα σημαίνει κύριος, ο Χασάν μπέης=ο κύριος Χασάν. Οι μεταφραστές το κρατάνε συνήθως και κάνουν ατμόσφαιρα, όπως όταν Ρώσοι προσφωνούν ο ένας τον άλλο Γκεόργκι Ιβάνοβιτς 🙂

  17. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλημέρα.

    Πᾶνε κάμποσα χρόνια ποὺ διάβασα τὸ βιβλίο Ὁ Καφὲς καὶ ἡ Δημοκρατία, ἀλλὰ δὲν τὸ θυμᾶμαι τὸ σημερινό.

    Ὄχι πὼς θυμᾶμαι καὶ τὰ ὑπόλοιπα. 🙂

    Καλὸ ἦταν, πάντως. Ξεφύγαμε κι ἀπὸ τὰ γνωστά, ξέρετε ποιά, νὰ μήν τὰ ξαναλέμε. 🙂

    @8. Δύτης των νιπτήρων said:

    4 Και πού θα κάτσει το παιδί μετά το σουνέτι;

    Στὴν καρέκλα. 🙂

  18. Πέπε said

    11
    Λες εκείνο που ζεύαν ένα βόδι να γυρίζει γύρω γύρω (όπως στο αλώνι) γυρίζοντας μαζί και τον δίσκο; Κάθε εσχατόγηρος (55+) και εσχατόγρια (42+) θα το θυμάται.

    Το δικό μας παίζει ακόμα. Αθάνατες κατασκευές!

  19. sarant said

    18 Kλέβεις, 52+ είναι οι εσχατόγηροι, όχι 55+

  20. Γς said

    Η Μέρα της Μητέρας, γιορτάζεται κάθε χρόνο τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου

    Μια μάνα του 1949. Του Ζοζέφ Κορίνθιου

    Και μια μητέρα. Πάλι του 1949 και του Ζοζέφ Κορνθιίου [στην παραλήγουσα τότε]

  21. Γς said

    14:

    Α, δεν το ήξερα.

    Μας έλεγε ότι του το κάνανε στη καρέκλα κάτω από μια κληματαριά

    https://caktos.blogspot.com/2013/11/blog-post.html

  22. Costas X said

    18. 🙂 🙂 🙂 (επίσης εσχατόγηρος, 55+) 🙂

    Κι όποιος ξέρει σε τι χρησιμεύουν αυτά, κι ακόμα χειρότερα, αν τα χρησιμοποιεί, μάλλον ανήκει σε ομάδα υψηλού κινδύνου ! 🙂

  23. ΚΩΣΤΑΣ said

    Ωραίο, ευχάριστο, χιουμοριστικό, καλός ο Ν. Χικμέτ. Κάπου αναγνωρίζουμε και δικές μας συνήθειες διαβίωσης (τότε) και παράλληλη νοοτροπία μη ντροπιαστούμε στους ξένους.

    Αυτό πάντως, ότι θα γίνουμε ρεζίλι στους πιο αναπτυγμένους, είχε και εσωτερική διάσταση. Αναμιμνήσκομαι ημερών αρχαίων, όταν πήγα γυμνάσιο στη Λάρισα. Ενώ ήμουν άριστος μαθητής, στην Α΄ τάξη πήρα έπαινο, ο κύκλος μου ήταν κυρίως τα λοιπά χωριατόπαιδα – κυρίως βλαχούλια, γεια σου Βουλάγκς – λόγω αυτού του κόμπλεξ, πώς να το πω. Η ομιλία μου, το ντύσιμο και το σαβουάρ βίβρ δεν ταίριαζε με τους συμμαθητές μου που ήταν παιδιά γιατρών, δικηγόρων, στρατιωτικών, εμπόρων…. κλπ. Έτσι αποκόπηκα κατά κάποιο τρόπο από την λαρισαϊκή νομενκλατούρα. Δεν πειράζει όμως. Οι καιροί άλλαξαν, τώρα νιώθω περήφανος γι’ αυτή την περίοδο της ζωής μου.

  24. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

  25. Γς said

    17:

    >4 Και πού θα κάτσει το παιδί μετά το σουνέτι;

    Στὴν καρέκλα;

    Α, διαβάζεται ευχάριστα η ανεπανάληπτη κινηματογραφική σκηνή που λινκάρισες

    Σταυρίδης: Ποιος είναι εδώ;

    Γκιωνάκης: Εμείς οι δύο!

    Σταυρίδης: Άχου κάτι τσαχπινιές!

    Γκιωνάκης: Τι θέτε;… Θέτε τίποτα;

    Σταυρίδης: Έχεις μια πορτοκαλάδα ρε;

    Γκιωνάκης: Πορτοκαλάδα θέτε;

    Σταυρίδης: Ναι ρε.

    Γκιωνάκης: Από πορτοκάλια;

    Σταυρίδης: Όχι από μούσμουλα.

    Γκιωνάκης: Καλό.

    Σταυρίδης: Να που το ρίξαμε κι οι δυό τις τσαχπινιές και πως θα βγάλουμε άκρη…

    Γκιωνάκης: Ναι…

    Σταυρίδης: Φέρε μια πορτοκαλάδα ρε.

    Γκιωνάκης: Πορτοκαλάδα θέτε;

    Σταυρίδης: Πορτοκαλάδα… Λεμονάδα…

    Γκιωνάκης: Λεμονάδα θέτε;

    Σταυρίδης: Άντε λεμονάδα.

    Γκιωνάκης: Από λεμόνια;

    Σταυρίδης: Ώ ρε τι θα γίνω ‘γω με δαύτον! Ρε έχεις μια γκαζόζα;

    Γκιωνάκης: Γκαζόζα θέτε;

    Σταυρίδης: Γκαζόζα… σόδα…

    Γκιωνάκης: Σόδα θέτε;

    Σταυρίδης: Ω ρε τι θα γίνω εγώ με σένανε!

    Γκιωνάκης: Ε τι; μια μου λέτε λ…εμονάδα, μια π…ορτοκαλάδα, μια σ…όδα, ε τι θέτε;

    Σταυρίδης: Άκου δω! Μια κι έξω! Πορτοκαλάδα!

    Γκιωνάκης: Πορτοκαλάδα θέτε;

    Σταυρίδης: Αα στάσου ααα! Μη το ξαναπάμε απ΄ την αρχή!

    Γκιωνάκης: Πορτοκαλάδα θέτε;

    Σταυρίδης: Πορτοκαλάδα!

    Γκιωνάκης: Να σας δώκω

    Σταυρίδης: Άιντε δώκε μου τέλος πάντων να ξαμπερδεύουμε.

    Σταυρίδης: Ρε συ, ο Παλαιών Πατρών Γερμανός είναι αυτός;

    Γκιωνάκης: Τσου. Έλληνας είναι!

    Σταυρίδης: Κατάλαβα… (βλέπει τα γάντια)

    Σταυρίδης: Αμάν! Ρε συ!

    Γκιωνάκης: Τι με θέτε;

    Σταυρίδης: Ποιος καθόταν εδώ;

    Γκιωνάκης: Πού;

    Σταυρίδης: Σ’ αυτό εδώ το τραπέζι.

    Γκιωνάκης: Στο τραπέζι;

    Σταυρίδης: Ναι.

    Γκιωνάκης: Κανένας. Κάθονται στα τραπέζια οι άνθρωποι; Χε χε…

    Σταυρίδης: Ποιος καθόταν εδώ μωρέ;

    Γκιωνάκης: Στο τραπέζι;

    Σταυρίδης: Όχι! Στις καρέκλες.

    Γκιωνάκης: Α! Στις καρέκλες! Στις καρέκλες μάλιστα. Αλλά εσείς μου λέτε στο τραπέζι. Στο τραπέζι δεν κάθονται οι άνθρωποι.

    Σταυρίδης: Ρε παναθεμά τον! Βρε λεβέντη μου σ΄ αυτές εδώ τις καρέκλες, που είναι και οι δυό πορτοκαλάδες, ποιος καθότανε;

    Γκιωνάκης: Εδώ;

    Σταυρίδης: Ναι!

    Γκιωνάκης: Που είναι και οι δυό πορτοκαλάδες;

    Σταυρίδης: Ναι!

    Γκιωνάκης: Ποιος καθότανε;

    Σταυρίδης: Ναι!!!

    Γκιωνάκης: Δεν ξέρω…

    Σταυρίδης: Πώς δεν ξέρεις; Πώς δεν ξέρεις δηλαδή;

    Γκιωνάκης: Ε πού θέλετε να ξέρω; Εγώ δεν ήμουνα εδώ. Η κυρά Θοδώρα ήτανε. Αλλά πάλι… δυο πορτοκαλάδες… ε, δυο θα ‘τανε. κάνα ζευγαράκι θα ‘τανε.

    Σταυρίδης: Ζευγαράκι ε;

    Γκιωνάκης: Ε, πώς; Έρχονται πολλά ζευγάρια εδώ.

    Σταυρίδης: Πολλά ε;

    Γκιωνάκης: Πολλά πολλά…

    Σταυρίδης: Και δε μου λες… Αυτό το ζευγαράκι που καθόταν εδώ στο τραπέζι…

    Γκιωνάκης: Στο τραπέζι;

    Σταυρίδης: Στις καρέκλες! Στις καρέκλες, πανάθεμά σε! Στις καρέκλες! Λοιπόν. Λέω, αυτό το ζευγαράκι που καθόταν εδώ…

    Γκιωνάκης: Στις… στις καρέκλες…

    Σταυρίδης: Στις καρέκλες! Στις καρέκλες! Πάει και τέλειωσε! Στις καρέκλες! Τις καρδιές μας θα χαλάσουμε τώρα;

    Γκιωνάκης: Μά’ιστα…

    Σταυρίδης: Είμαστε άντρες και τον λόγο μας τον κρατάμε.

    Γκιωνάκης: Μά’ιστα.

    Σταυρίδης: Στις καρέκλες!

    Γκιωνάκης: Μά’ιστα.

    Σταυρίδης: Τι μάλιστα μωρε;

    Γκιωνάκης: Ε, τί θέτε τώρα;

    Σταυρίδης: Μωρέ σε ρωτάω μωρέ… Αυτό το ζευγαράκι που καθόταν εδώ, που στο διάολο πάει τώρα;

    Γκιωνάκης: Ε, ζευγαράκι είναι… θα ‘χει πάει κατά τα πευκάκια.

    Σταυρίδης: Κατά τα πευκάκια;

    Γκιωνάκης: Ναι, τα ζευγαράκια την ημέρα τραβάνε κατά τα πευκάκια και το βράδυ κατά την αμμουδιά.

  26. ΚΩΣΤΑΣ said

    ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ σε όλες τις μανούλες!

    Και το παρακάτω στη μνήμη των μανάδων που αποδήμησαν.

    ΑΘΩΟΙ ΦΟΒΟΙ

    ΠΑΙΔΙ: Θέλω τη μάνα.
    ΠΑΤΕΡΑΣ: Επέταξε και στ’ άστρα πάει να ζήσει.
    ΠΑΙΔΙ: Πώς τόσο μάκρος άρρωστη δυνήθηκε να σχίσει;
    ΠΑΤΕΡΑΣ: Έχουν φτερούγες οι ψυχές.
    ΠΑΙΔΙ: Γιατί δεν τις απλώνει
    τότε η δική μας, μην αυτή τρέξει στ’ αστέρια μόνη;
    ΠΑΤΕΡΑΣ: Δεν είναι μόνη, γύρω της φτεροκοπούν αγγέλοι.
    ΠΑΙΔΙ: Αν άγγελό της μ’ έλεγε, κοντά της θα με θέλει.
    ΠΑΤΕΡΑΣ: Ώ! δίχως κάλεσμα Θεού ψηλά κανείς δεν πάει.
    Κοιμήσου τώρα, ησύχασε.
    ΠΑΙΔΙ: Και ποιος μου τραγουδάει;
    ΠΑΤΕΡΑΣ: Εγώ παιδάκι μου…
    ΠΑΙΔΙ: Εσύ κλαις…
    ΠΑΤΕΡΑΣ: Όχι σε με απιθώσου:
    «ζάχαρη νάναι ο ύπνος σου και μέλι τ’ όνειρό σου».
    ΠΑΙΔΙ: Νυστάζω. Από το πλάι μου καθόλου μη σπαράξεις,
    δος μου το χέρι – σκιάζομαι μήπως και συ πετάξεις!

    Μαρκοράς Γεράσιμος

  27. ΚΩΣΤΑΣ said

    23 Διόρθωση: καλός ο Ν. Χικμέτ… τι λέω βρε! επανάληψη στο ορθό –> καλός ο Αζίζ Νεσίν

  28. sarant said

    27 Ε, κι ο Χικμέτ καλός είναι 🙂

  29. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    Ωραίο το διήγημα.
    Πρόσφατα (προ κορονοϊού) πήγα Κων/πολη, οι Τούρκοι μου έκαναν εξαιρετική εντύπωση.

  30. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    19 δηλαδή περιλαμβάνει κι εμένα, εσχάτως 🤨

    Για τα πικάπ μην ανησυχείτε, τα ξέρουν οι νέοι, οι δίσκοι έγιναν μόδα, απλώς ενδέχεται να μην ξέρουν πώς τα λένε. Δεν θα εκπλαγώ αν ακούσω player βινυλίου

  31. ΚΩΣΤΑΣ said

    28 Ναι, καλός είναι και ο Χικμέτ, έχει όμως και την αχίλλειο πτέρνα του! 😉

  32. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  33. Κι εγώ το ήξερα το σημερινό. Και μου θύμισε το άλλο του Νεσίν, με τη χύτρα ταχύτητας που είχανε φάει τα λυσσακά τους να την αποκτήσουνε για να μην υστερούν από τους υπόλοιπους γείτονες που είχαν. Και μετά πήραν σβάρνα τη γειτονιά για να μάθουν πώς ακριβώς λειτουργεί. Και κανείς δεν ήξερε. Άλλος τους είπε πως η χύτρα εξερράγη, άλλος πως δεν μπόρεσαν να την ανοίξουν και το φαΐ είναι δυό μήνες μέσα στη χύτρα, κι ο τελευταίος τους έδειξε το ταβάνι. «Μπράβο, ωραία διακόσμηση» λέει ο Νεσίν. Κι ο γείτονας: «Τα καφέ που βλέπετε είναι κρέας, τα κόκκινα ντομάτες και τα κίτρινα πατάτες»😂

  34. leonicos said

    Ο γνωστός στίχος λοιπόν γράφεται: αν είναι να ‘ρθει θε να’ ρθεί, αλλιώς θα προσπεράσει.

    ΟΧΙ

    : αν είναι νά ‘ρθει θε να’ ρθεί, αλλιώς θα προσπεράσει.

    ο τόνος εδώ συμπεριφέρεται σαν εγκλιτικός, αλλιώς δεν ξέρεις πού θα τονίσεις τη φράση

  35. leonicos said

    αυτούς που κάθονταν στο κάτω πάτωμά

    alt kattakı komşular

  36. Ki Λεώνικε, ki 🙂

  37. leonicos said

    τότε ποὺ τὸν Ἐθνικὸ Κῆπο τὸν λέγαμε ἀκόμα βασιλικό!

    θυμάται κανένας από κείνη την εποχή, την έκφραση ‘ξενοδοχείον φαγητού’ για το εστιατόριο; και ξενοδοχείο ύπνου για το ξενοδοχείο;

    πρέπει να την είχα ακούσει πολύ μικρός, και γύρω στα 30 μου από μια κρητικιά ή ζακυνθινιά. φίνεται λεγόταν ακόμα στην επαρχία

  38. Νίκη Ρέππου said

    Λατρεμένο διήγημα και τόσο μα τόσο αληθινό για μένα. Θα μου επιτρέψετε να αφηγηθώ δύο περιστατικά:

    (1) Αρχές 10ετίας ’60 ήρθαν συγγενείς Ελληνοαμερικάνοι 2ης γενιάς στο σπίτι μας και ούτε λίγο ούτε πολύ νιώσαμε σαν κι αυτούς στο διήγημα, «γυμνοί». Δανειστήκαμε, θυμάμαι, καρέκλες και πιατικά. Και το ότι οι Αμερικάνοι έγλειψαν και τα δάχτυλά τους με το
    μουσακά μας ελάχιστα απάλυνε τη ντροπή μας και το αίσθημα κατωτερότητας. Πολύ αργότερα μπήκαν όλα και όλοι στις σωστές τους διαστάσεις.

    (2) Ήταν μια ιστορία ανάλογης «ντροπής» που την άκουγα από μικρό παιδί από μια γυναίκα που την έζησε.1939, νιόπαντροι με τον άντρα της σε κεφαλοχώρι, με πολλή αγάπη αλλά χωρίς ούτε κουτάλι να φάνε, κυριολεκτικά. (Τότε οι άνθρωποι τολμούσαν και παντρεύονταν και χωρίς καν τα απολύτως απαραίτητα. Βλέπετε, είχαν άλλες προτεραιότητες!). Ο άντρας, άνθρωπος κοινωνικός αλλά όχι και πρακτικός, κάλεσε έναν «επιφανή» φίλο του (δασάρχη, ντεεε!) με τη γυναίκα του σε τραπέζι. Φαγητό υπήρχε–χωριό ήταν, ψάρευαν και στη λίμνη–όμως τραπέζι και τα υπόλοιπα απαραίτητα; Ο άντρας πρότεινε δανεισμό από τους γείτονες. «Άλλο ρεζίλι και τούτο!», αγρίεψε η γυναίκα και ευθύς αντιπρότεινε με τρόπο που δεν σήκωνε αντίρρηση: «Πες μια δικαιολογία στους καλεσμένους σου κι εξαφανίσου στην πόλη για λίγες μέρες. Και μη γυρίσεις χωρίς πιάτα και κουταλοπήρουνα!» Όπερ και εγένετο! Στη 10ετία του ’90, τό ‘φερε η μοίρα και οι δυο γυναίκες, υπερήλικες πια, ξανασυναντήθηκαν, ξαναγνωρίστηκαν, μίλησαν για τα παλιά και για το παραπάνω γεγονός και θαύμασαν για το πόσο άλλαξαν τα πράγματα κι ο κόσμος από τότε! Οι πρωταγωνιστές της ιστορίας ήταν οι γονείς μου.

    Θεώρησα οτι άξιζε να τα αναφέρω. Αν κρίνετε διαφορετικά και θέλετε να αποκλείσετε το σχόλιό μου, δεν με πειράζει. Ευχαριστώ.

  39. Costas X (11) μού έλυσες την απορία με το πικάπ (ραδιοπικάπ). Όντως μεγάλο έπιπλο.

  40. leonicos said

    9 Άγγελος

    «Περιμένοντας τους βαρβάρους»

    Και που ήρθαν; βάρβαροι δεν ήτανε; εννοώ δεν μιλούσαν ελληνικά

  41. leonicos said

    38 Νίκη Ρέππου

    Όλα όσα είπες είναι τόσο ωραία!

    Για μας μιλάμε

    Εμένα η Φωτεινη μού δοκίμασε σήμερα τα καλοκαιριάτικα πανταλόνια. Θρίαμβος + άνεση
    Περπατάω μ’ένα πανί που απέχει 3-5 εκ από την κοιλιά μου και 5-15 εκ από τα οπίσθιά μου. Αν ήταν αδιάβροχο κι έπαιρνε νερό, θα πνιγόμουν

  42. Ωραία και η ιστορία και τα σχόλια. Πράγματι νοοτροπίες που τις είχαμε κι εμείς μέχρι πρόσφατα — αν δεν τις έχουμε ακόμα!

  43. Georgios Bartzoudis said

    «Μασαλλάκ Μουζαφέρ μπέη… Μασαλλάχ, μου είπαν»

    # Μακεδονιστί λέμε μασιαλά (μα-σια-λά)= μπράβο (ή κάπως έτσι), ένθαπερ η συλλαβή –σια- προφέρεται παχέως και σερραϊστί (όπως λέμε, πήγα στα Σιέρρας!)
    Κατά τα λοιπά, μάλλον δεν πολυταιριάζει η τούρκικη κουλτούρα της δεκαετίας του ’50 με αυτήν της μητρός ημών Ελλάδος (αν και εφόσον ο συγγραφέας απεικονίζει την τουρκική κουλτούρα της εποχής εκείνης).

  44. Γιωργής said

    24 ΕΦΗ ΕΦΗ
    Παρακαλώ πολύ, ποιός έχει γράψει αυτό το εξαίρετο ποίημα;

  45. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ξεκίνησα να γράψω ένα (1) σχόλιο για το σημερινό. Μου βγήκε σε τρεις μορφές. Θα διάλεγα το ένα-ήθελα να είμαι και σύντομη 🙂 , θέλω και να μαγειρέψω 🙂 , αναποφάσιστη, σας τα αφήνω όλα 🙂

    Α, ο Αζίζ Νεσίμ! Ο καρντάσης! Στους Αμενικάνους μουσαφίρηδες, με ανάλαφρο,τρυφερόπικρο ύφος, ξεδιπλώνει την αγωνία του αφελούς αδύναμου λαϊκού ανθρώπου μπρος στο θάμβος που του ασκεί ο πολύφερνος, ο πλούσιος, ο προβεβλημένος, (το τοτέμ του ονείρου του;) να θέλει «να φανεί» κι αυτός.
    Παρακολουθούμε μια παράλογη ανακατοσούρα προκειμένου να δείξει -με μια εικόνα της στιγμής-πως είναι άξιος να ευλογηθεί με μια ματιά συμπάθειας της αυτού μεγαλειότητας.Να εγκριθεί. Μάλλον και οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές φαίνεται να μπαινοβγαίνουν σαν ηθοποιοί σε ρόλο από τη φαντασίωση ως την πραγματικότητα που καταλήγει φάρσα, όπου τίποτα δεν πάει κατά τα ποθούμενα και τους ξώμεινε μόνο η πικρή ανάμνηση και το πραγματικό φέσι/ χρέος.

    Τους βλέπει με τρυφερότητα να μπαίνουν στη θεατρικότητα της κατάστασης
    Χιουμοριστικές σκηνές αλλά όχι χωρίς πόνο. Ανθρώπινοι καημοί, μικρά απωθημένα, αλλά τακατανίκητη η επιθυμία να οργανώσουν όπως όπως και με κάθε θυσία μιαν εικόνα που φαντασιώνονται πως ανταποκρίνεται σε αναμενόμενο/επιζητούμενο επαινο/έγκριση σ΄αυτούς τους καημένους τους ευλογηθέντες με την επίσκεψη των Αμερικ(λ)άνων!
    Αγαπούμε το Νεσίν για πολλά του. Μπέρεδεψα κι εγώ το διήγημα με το άλλο του με τη χύτρα.

    Στο διήγημα αν έβαζα τίτλο «Θα ΄ρθουν οι συμπέθεροι» μπορώ να περιγράψω εντελώς αντίστοιχες σκηνές από τους γείτονες που περίμεναν την πρώτη επίσκεψη από το σόι του μέλλοντος γαμπρού κι άλλαξαν πατόκορφα το σπίτι ,την επίπλωση, ως και τ΄αμάξι τους. Πριν καμιά 10αριά χρόνια τα έμαθα αυτά με λεπτομέρειες (φεσώθηκαν κι αυτοί, όπως στο διήγημα- ενώ είχε αρχίσει η κρίση , τώρα κοντεύουν να χάσουν το σπίτι) όταν είδα στο καθιστικό των ξαδερφιών μου ξαφνικά μια τεράστια τηλεορασάρα και μου είπαν, να η Λαμπρινή από κάτω αρραβώνιασε την κόρη της και τ΄άλλαξε όλα και μας τη χάρισε.Θα την πέταγε στα σκουπίδια. Πήρε απ΄τις άλλες, τις πλακέ.

  46. argyris446 said

    Reblogged στις worldtraveller70.

  47. Ντουγρού said

    Μπράβο για την επιλογή. Είμαι χρόνια θαυμαστής του Νεσίν, τον έχω γνωρίσει και προσωπικά, ήταν καταπληκτικός άνθρωπος, χρυσή καρδιά και αγαπούσε πολύ τους Έλληνες. Το διήγημα αυτό για τους Αμερικανούς μουσαφιραίους υπάρχει δραματοποιημένο σε πολλές εκδοχές και στο διαδίκτυο. Να μία απ’ αυτές

  48. Γιώτα said

    Είναι καταπληκτικός ο Νεσίν. Εγώ τον ερωτεύτηκα τη δεκαετία του 80, όταν διάβασα το πιό διάσημο ποίημα του «Σώπα, μη μιλάς». Βρίσκω πως περιγράφει καταπληκτικά ότι συνέβαινε σε Τουρκία και Ελλάδα Ελλάδα τις περασμένες δεκαετίες, και κατά τη γνώμη μου εξακολουθεί να είναι επίκαιρο

    Σώπα, μη μιλάς , είναι ντροπή
    κόψ’ τη φωνή σου σώπασε επιτέλους
    αν ο λόγος είναι αργυρός
    η σιωπή είναι χρυσός.
    Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί
    έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα μου λέγανε: «Σώπα».
    Στο σχολείο μου κρύψαν την αλήθεια τη μισή,
    μου λέγανε: «Εσένα τι σε νοιάζει; Σώπα!»
    Με φιλούσε
    το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα
    και μου λέγανε:

    «Κοίτα μην πείς τίποτα,
    σσσσ…. Σώπα!»
    Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.
    Και αυτό βάσταξε μέχρι τα είκοσι μου χρόνια.
    Ο λόγος του μεγάλου, η σιωπή του μικρού.
    Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο:
    «Τι σε νοιάζει εσένα;», μου λέγανε,
    «θα βρεις το μπελά σου, σώπα».
    Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι:
    «Μη χώνεις τη μύτη σου παντού, κάνε πως δεν καταλαβαίνεις, σώπα»
    Παντρεύτηκα, έκανα παιδιά,
    η γυναίκα μου ήταν τίμια κι εργατική και ήξερε να σωπαίνει.
    Είχε μάνα συνετή, που της έλεγε: «Σώπα».
    Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με συμβουλεύανε:
    «Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα!»
    Μπορεί να μην είχαμε με δ’ αύτους γνωριμίες ζηλευτές,
    με τους γείτονες, μας ένωνε όμως, το «σώπα».
    «Σώπα» ο ενας, «σώπα» ο άλλος,
    «σώπα» οι επάνω, «σώπα» οι κάτω,
    «σώπα» όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.
    «Σώπα» οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.
    Κατάπιαμε τη γλώσσα μας. Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.

    Φτιάξαμε το σύλλογο του «σώπα».
    Και μαζευτήκαμε πολλοί
    μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη ,αλλά μουγκή!
    Πετύχαμε πολλά, φτάσαμε ψηλά,
    μας δώσανε παράσημα, τα πάντα κι όλα πολύ.
    Εύκολα, μόνο με το «σώπα». Μεγάλη τέχνη αυτό το «σώπα».
    Μάθε το στη γυναίκα σου, στο παιδί σου, στην πεθερά σου
    κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις
    ξερίζωσε τη γλώσσα σου και κάν’ την να σωπάσει.
    Κόψ’την σύρριζα. Πέτα την στα σκυλιά.
    Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.
    Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες, τύψεις κι αμφιβολίες.
    Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου
    και θα γλιτώσεις απο το βραχνά να μιλάς,
    χωρίς να μιλάς να λες «έχετε δίκιο, είμαι σαν κι εσάς.
    Αχ! Πόσο θα ‘θελα να μιλήσω ο κερατάς.» Και δεν θα μιλάς, θα γίνεις φαφλατάς ,
    θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς.
    Κόψε τη γλώσσα σου, κόψ’ την αμέσως. Δεν έχεις περιθώρια. Γίνε μουγκός.

    Αφού δε θα μιλήσεις, καλύτερα να το τολμήσεις.
    Κόψε τη γλώσσα σου.
    Για να είσαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου.
    Ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσα μου,
    γιατί νομίζω πως θα’ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω και θα ξεσπάσω
    και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω
    και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω
    με ένα φθόγγο, με έναν ψίθυρο, με ένα τραύλισμα,
    με μια κραυγή που θα μου λεει:
    ΜΙΛΑ….!

  49. sarant said

    33 Kι αυτό με τη χύτρα είναι πολύ καλό, όπως και κάμποσα ακόμα!

    38.1 Πολύ ενδιαφέρον

  50. Πάντως πρέπει η αμερικάνικη εισβολή στην περιοχή μας (την πάμπτωχη με τα υπερατλαντικά δεδομένα) να ήταν ιδιαιτέρως τραυματική για τους ντόπιους. Θυμήθηκα κι άλλο του Νεσίν, με τη δημοπρασία των επίπλων του δήθεν αμερικάνου λοχία που και καλά αναχωρούσε για επιστροφή οίκαδε. Φτάσανε μέχρι να πουλήσουνε τα σώβρακα του φουκαρά που έστησε το κόλπο, και κάποιος από το κοινό όταν άκουσε πως ήταν αφόρετα είπε πως δεν τον ενδιαφέρουν. Άμα είχαν φορεθεί καμπόσες φορές γύρω από τα αμερικάνικα κωλομέρια κλπ, ευχαρίστως να τα πλήρωνε χοντρά.

  51. Χαρούλα said

    Φτωχός και τίμιος τόπος. Χωρίς μεγαλεία, δρόμους, βίλες, αυτοκίνητα, επώνυμα ρούχα, καινούργια έπιπλα, χωρίς λεφτά να πάει ένα ταξίδι.
    Και ήρθε μια μεγάλη παρέα άλλων τόπων, και δέχτηκε και τον φτωχούλη. Μα εκείνος ντράπηκε! Πού πάει έτσι, χωρίς όλα αυτά τα λούστρα; Η μόρφωση κι η ιστορία που είχε, δεν φαίνονται! Τι να δείξει; Δεν έχει ότι κι αυτοί.
    Μα ναί, βρήκε τρόπο! Δανείστηκε! Και εφτιαξε και δρόμους, και σπίτια, και εξοχικά, και πήγε για καφέ στην Ρώμη, ψώνια στο Παρίσι. Μερικά του τα δανείζαν κι από την παρέα. Ξανοίχτηκε! Έκανε και μια μεγάλη γιορτή. Που λίγοι την κάνουν, κάθε τελσσερα χρόνια. Και φάνηκε άρχοντας. Και μετά; Μετά όμως τι έμεινε;;; Δάνεια! Ζόρια! Αναμνήσεις σπό τα «ένδοξα» χρόνια.
    Τι κρίμα; Περιμένωντας την παρέα, έχασε την ψυχή του!

    Σας χαιρέτησα; Δεν σας χαιρέτησα. Καλό απόγευμα!

  52. # 35

    γαλλιστί 🙂 🙂

    κατσέγιε-βου, κατάχαμα !

  53. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Οι «Αμερικανοι» δεν είναι Αμερικανοι, η πλειονοτητα τους ειναι Γερμανικής καταγωγης, κατι που συχνα λησμονουμε.

    ΥΓ
    1. In the 1990 U.S. Census, 58 million Americans claimed to be solely or partially of German descent.[102] According to the 2005 American Community Survey, 50 million Americans have German ancestry. German Americans represent 17% of the total U.S. population and 26% of the non-Hispanic white population.[103]https://en.wikipedia.org/wiki/German_Americans

    2. German-American presidents

    There have been three presidents whose fathers were of German descent: Dwight D. Eisenhower (original family name Eisenhauer and maternal side is also German/Swiss), Herbert Hoover (original family name Huber), and Donald Trump (whose paternal grandparents were immigrants from the Palatinate region of Germany). Presidents with maternal German ancestry include Richard Milhous Nixon (Nixon’s maternal ancestors were Germans who anglicized Melhausen to Milhous)[192] and Barack Obama, whose maternal family’s ancestry includes German immigrants from the South German town of Besigheim[193] and from Bischwiller in the Alsace region that is nowadays part of France; both families came to America around 1750.[194]

  54. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    53. Συνιστάται η αναγνωση του
    Ιστορία του λαού των Ηνωμένων Πολιτειών, Howard Zinn,
    Αιώρα , 2008

  55. Πέπε said

    34
    Όχι Λεώνικε, λάθος το γράφεις.

    Αν είναι να ‘ρθει: Χωρίς τόνο. Πράγματι το «’ρθει» εδώ είναι εγκλιτικό, αλλά όταν η προηγούμενη λέξη είναι μονοσύλλαβη δεν παίρνει τόνο ούτε κι από έγκλιση (δε γράφουμε «η γή μου»).

    Θε να ‘ρθεί: Εδώ το «’ρθεί» δεν είναι εγκλιτικό, και εφόσον δεν είναι ούτε γνήσιο μονοσύλλαβο τονίζεται κανονικά.

  56. Δεν μου άρεσε λογοτεχνικά. Δεν ξέρω αν φταίει η μετάφραση ή το κείμενο, ξέρω όμως πως η δυστυχία και η πείνα είναι εύκολα πιασάρικα θέματα για να συγκινήσουν πολιτικά τους αναγνώστες αλλά χρειάζεται η μαστοριά ενός Τσέχωφ ή η γλώσσα ενός Παπαδιαμάντη ώστε να ξεπεραστεί η συνηθισμένη μετριότητα που προκύπτει αναγκαστικά από τέτοια θέματα. Γενικά το είδα σαν ένα κείμενο που όταν διάβαζες μια γραμμή ήξερες τι θα γίνει στην επόμενη και επειδή δεν είχε και καμιά εξαιρετική γλώσσα καταντούσε βαρετό αν είχες διαβάσει κάτι ανάλογο σαν τηνέϊτζερ.

  57. GeoKar said

    #22 Βεβαίως τα χρησιμοποιούσαμε!

    Γενικότερα: Κι έτσι, σε δυο γενιές, φτάσαμε απο την ανέχεια στην υπερκατανάλωση.

  58. Theo said

    Χριστός ανέστη!

    Καλή η σάτιρα του Ασίν.

    Είχα διαβάσει το αυτό το ευθυμογράφημα πριν από κάποια χρόνια και μου άρεσε. Σήμερα, όμως, σα να με κούρασε. Ίσως να ‘ναι αρκετά μεγάλο και να επαναλαμβάνει αρκετές φορές ένα μοτίβο. Ίσως, γιατί γράφει με μια συνταγή, αρκετά «πρωτοποριακή» στην εποχή του, που σήμερα φαίνεται ξεπερασμένη. Δεν ξέρω.

    Μου θύμισε τον Φρέντι Γερμανό. Στην πρώιμη εφηβεία μου ήμουν φαν του. Είχε ένα πρωτότυπο για μένα χιούμορ, ασχολιόταν μ’ ένα πρωτευουσιάνικο και μεσοαστικό κόσμο που φάνταζε κάπως εξωτικός για ένα επαρχιωτόπουλο σαν και μένα, με έμπαζε σε μόδες που δεν ήξερα μέχρι τότε… Μετά από δυο βιβλία του, όμως, τον βαρέθηκα. Επαναλαμβανόταν, αλλάζοντας απλώς πρόσωπα και θέματα.

    Κάτι τέτοιο μού φαίνεται και ο Ακίν, παρά τις πολιτικές/ιδεολογικές διαφορές του με τον Γερμανό. Καλός για την εποχή του αλλά ξεπερασμένος σήμερα.

  59. # 53

    Οι αμερικάνοι πολλά εκατομμύρια και υπάρχουν αρκετοί με την χαρακτηριστική αμερικάνικη νοοτροπία αλλά νομίζω ανεξάρτητα από την καταγωγή τους. Εχω και μια αδερφή που ζει 50+ χρόνια στο Αμέρικα που έχει τόσο γίνει αμερικάνα που δεν ήρθε ούτε στην κηδεία της μάνας μας παρότι της είχε απίστευτες ηθικές υποχρεώσεις. Ο βέρος αμερικάνος μετράει μόνο το χρήμα κι ο σεβασμός προς τον συνάνθρωπό του είναι ανάλογος του ετήσιου εισοδήματός τους. Αντίθετα οι γερμανικής καταγωγής αμερικανοί είναι συνήθως πιο μορρφωμένοι, έχουν μια κουλτούρα και πιθανόν να ενδιαφέρονται και για κάτι άλλο εκτός από καριέρα και χρήμα. Καθένας βέβαια κρίνει από τις εμπειρίες του.

  60. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    44. Αμ δε ξέρω! Στο αχανές διαδίκτυο το είδα. Και το θέμα είναι ότι νομιζα ότι το ήξερα, το έχω ξαναδεί, αλλά μου συμβαίνει αυτό όταν μ΄αρέσει κάτι

    45 τί γράφω,Αζίζ Νεζίμ; Παρέλκυση από το Ναζίμ του Χικμέτ! 🙂

    48 Θυμάμαι την απαγγελία της Μαριέττας Ριάλδη. Στη συναυλία για τους πυροπαθείς στο Ηρώδειο (29-9-2007)

  61. Αλέκος81 said

    Ο σωστός στίχος αφορά την περίοδο που αποσύρεται το μέτρο της εξόδου με μήνυμα, αφορά δε αυτό καθαυτό το μέτρο και είναι:

    «Αν είναι ν’αρθεί, θε ν’αρθεί, αλλιώς θα προσπεράσει»

  62. Ντουγρού said

    Ο Αζίζ Νεσίν έχει γράψει κι ένα ολόκληρο βιβλίο για τα Σεπτεμβριανά του 1955 («SALKIM SALKIM ASILACAK ADAMLAR»), που μεταφράστηκε το 1999 στα ελληνικά από τον «Καστανιώτη» με τον τίτλο «Κρεμάστε τους σαν τα τσαμπιά». Μεταξύ άλλων παντελώς άγνωστων σ’ εμάς εδώ, ο Νεσίν αποκαλύπτει πώς αναγνώριζε ο τουρκικός όχλος τους Ρωμηούς στην Πόλη κατά τη διάρκεια των γεγονότων του 1955: Όπως ακριβώς και οι Γερμανοί τους Εβραίους στην Αθήνα επί Κατοχής: Τους ξεβρακώνανε και ζητούσαν να δούν αν έχουν περιτομή!.. Ιδού η σχετική περιγραφή του Νεσίν:

  63. gbaloglou said

    62 Αυτό είχε συμβεί και σε πολύ γνωστό έμπορο της Θεσσαλονίκης επί Γερμανικής Κατοχής: αν και Χριστιανός… είχε Εβραϊκή επιγραφή στο κατάστημα του! (Ισπανοεβραϊκή, τώρα αν ήταν σε Εβραϊκό ή Λατινικό ή Ελληνικό αλφάβητο δεν γνωρίζω.)

  64. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    63 Δεν ταΐζουμε το τρολ.

  65. gbaloglou said

    64 Για πω την αλήθεια, δεν κατάλαβα καν ότι ήταν … το γνωστό πολυώνυμο 🙂 Αλλά, σε κάθε περίπτωση, αυτή η δημόσια επίπληξη ή έστω παραίνεση δεν είναι αποδεκτή. (Απλή λογική: από την στιγμή που ο κάτοχος του ιστολογίου δεν διαγράφει τα μηνύματα του … δεν έχει έννοια η απαγόρευση απάντησης σ’ αυτά.)

  66. ΓΤ said

    64@

    Κάθε τρολ θέλει πατρόλ

  67. sarant said

    65 Κάποιες φορές αφήνω μηνύματα που περιέχουν χρήσιμες πληροφορίες οπότε και τα επόμενα δημοσιεύονται χωρίς να τα δω. Απαγόρευση απάντησης δεν υπάρχει, υπάρχει όμως ισχυρή σύσταση 🙂

  68. Γς said

    62:

    Αν ήταν φρόνιμος και σεμνός [σαν εμένα π.χ.] θα ήταν πολύ χρήσιμος για το ιστολόγιο.

    Τι λέτε;

  69. Γς said

    A-wop-bop-a-loo-bop-a-wop-bam-boom!

    Ε, ρε και να γινότανε να ξαναγεννιόμαστε μαζί σου

  70. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    »Το Θεριό του Ταύρου» – Αζίζ Νεσίν

  71. Γιάννης Ιατρού said

    44: Γιωργής
    60α ΕΦΗ (24)

  72. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    71 Θερμά,θερμά ευχαριστώ!

    Του ίδιου:

    Έλαμπες μάνα
    μέσα στο χαμόγελό σου
    και τώρα λάμπεις δυό φορές
    μια στον ουρανό
    μια στη γη.

  73. sarant said

    Ευχαριστω για τα νεότερα!

  74. Μαρία said

    71
    Αφιερωμένο σ’ όλα τα αγοράκια που αρνούνται να μεγαλώσουν 🙂

  75. Αγγελος said

    Ο επίσημος κανόνας είναι απλός και επιδέχεται μηχανική εφαρμογή: η τυχόν έκθλιψη ή αφαίρεση ΔΕΝ επηρεάζει το αν γράφεται ή όχι τόνος. Άμα χάνεται τονισμένο φωνήεν, χάνεται μαζί του κι η οξεία κι η λέξη μένει χωρίς τόνο: κατά+αυτόν > κατ’ αυτόν, θα+έρθω > θα ‘ρθω. Άμα δισύλλαβη λέξη χάσει άτονο φωνήεν και μείνει μονοσύλλαβη, ο τόνος εξακολοθεί να γράφεται: φέρε+το > φέρ’ το, θα+ερθώ > θα ‘ρθώ.
    Παραδέχομαι ότι μερικές φορές τα αποτελέσματά του είναι άκομψα, όπως γενικά των κανόνων του μονοτονικού: γράφουμε «από μας», βάζοντας οξεία σε μια τελείως άτονη συλλαβή και αγνοώντας εκείνη που πράγματι τονίζεται. Αλλά έχει το προσόν ότι μπορεί να διδαχτεί, πολύ πιο εύκολα απ’ ό,τι αν περιμέναμε από το πσιδί ν’ ακούσει τι ακριβώς λέει και να το γράψει όπως το λέει. Νομίζω πως οι δάσκαλοι ανάμεσά μας θα μου δώσουν δίκιο…

  76. Μαρία said

    75
    > Αλλά έχει το προσόν ότι μπορεί να διδαχτεί, πολύ πιο εύκολα απ’ ό,τι αν περιμέναμε από το παιδί ν’ ακούσει τι ακριβώς λέει και να το γράψει όπως το λέει
    Μα ένα παιδί, για να μάθει να βάζει σωστά τους τόνους, πρέπει να ακούει. Όλα τα παιδιά στην αρχή λίγο πολύ παρατονίζουν.

    Τη συζήτηση για το παράλογο μονοτονικό που υιοθετήθηκε την κάναμε εδώ, στα σχόλια https://sarantakos.wordpress.com/2012/03/19/egklitika/

  77. sarant said

    75-76 Από την άλλη μεριά, εγώ θα έλεγα πως τα περισσότερα παιδιά θα έβαζαν αυτόματα το τελικό ν πριν απο π, κ, τ, επειδή το ακούνε -αλλά δεν το βάζουν.

  78. Triant said

    74: Τα αγοράκια μεγαλώνουν μέχρι τα 7. Μετα, απλώς ψηλώνουν 🙂

  79. Μαρία said

    77
    Δεν καταλαβαίνω πού το πας. Διαφωνείς οτι, αν είσαι κουφός, δεν μπορείς να βάλεις σωστά τους τόνους;
    Έχεις δει παιδικά γραπτά όπου γράφουν (στην κοινή ενν.) π.χ. τω τραπεζιών;

  80. Σ said

    74-78.

    αυτά που γράφω είναι
    ό,τι μου ψιθυρίζει
    στον ύπνο μου
    ένα παιδί
    που όρθιο το κράτησε
    η δασκάλα
    μπροστά στον πίνακα
    για τιμωρία

    Γίωργος Οικονόμου

  81. sarant said

    79 Εννοώ το αρσενικό άρθρο. Ενώ για μένα ο κανόνας είναι απόλυτα φυσικός, βλέπω παράπονα ότι δεν θυμούνται το κ, π, τ….

  82. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    74. Από την άλλη, είναι αγριευτικό που το συνειδοποιείς όταν παύει να είναι κάποιος να σε λέει παιδί μου (και να είσαι παιδί του).
    Μια παρηγοριά που πριν καν δεν την πρόσεχες.

  83. Ντούκου said

    Παρακαλώ τον κ. Σαραντάκο να βγεί και να μάς πεί αν θα τολμήσει τις επόμενες ημέρες να κράξει την αγαπημένη του Κίνα, που απόψε ξεφτιλίστηκε παγκοσμίως: Απάντησε στις ΗΠΑ για τον Κορωνοϊό με μία επιστολή 30 σελίδων και 11.000 λέξεων χρησιμοποιώντας στον πρόλογο (όπως λέει το έγκυρο Ρόιτερς) το πιό γνωστό ΑΠΟΦΕΥΓΜΑ του Προέδρου Λίνκολν:

    «Υou can fool some of the people all the time and fool all the people some of the time, but you cannot fool all the people all the time»

    Όλη η αλήθεια για το (μηδέποτε ξεστομισθέν από τον Αβραάμ Λίνκολν) απόφευγμα έχει αποκαλυφθεί από τον χειμώνα του σωτηρίου έτους 2003 (βλέπε εδώ) από το ίδιο το «Ίδρυμα Λίνκολν»

    Τολμήστε, κύριε Νίκο μου, τι φοβάστε; Μή σάς κάνει «νταντά» ο τιμονιέρης Μάο; Μα αυτός έχει «τα έχει τινάξει» εδώ και 44 χρόνια… Δεν είναι σωστό να κράζετε κάθε Σαββάτο τον οποιοδήποτε παγκοσμίως άγνωστο φουκαρά, και «να την χαρίζετε» στους Κινέζους επειδής είναι ενάμισυ δισεκατομμύριο νοματαίοι, στην πλειοψηφία τους μπολσεβίκοι…

  84. Γ-Κ said

    Ωχ! Θ’ αρχίσει πάλι με τους τόνους…

  85. Γιωργής said

    71 Γιάννης Ιατρού
    Ευχαριστώ πολύ.

  86. Triant said

    81: Είναι γιατί δεν ζήσανε Χούντα και Παττακό 🙂

  87. Pedis said

    έτσι: «θα’ρθει» δεν είναι καλύτερο; Το κενό πριν ή μετά την απόστροφο είναι λόγω απλής σύμβασης χωρίς καμιά λειτουργικότητα ή αξία , σωστά;

  88. Pedis said

    Παράλειψη: το διήγημα είναι θαυμάσιο.

  89. Μαρία said

    87
    Ποιο κενό; Η απόστροφος μπαίνει στη θέση του φωνήεντος ή δίψηφου που έχει αφαιρεθεί. Στην έκθλιψη στη θέση του φωνήεντος που έχει εκθλιφθεί.

  90. Pedis said

    θα ‘ρθουν vs. θα‘ρθουν 🙂

    Ποιος ο λόγος να υπαρχει το κενό αφού στην ομιλία δεν ακούγεται; Αυτή είναι η απορία μου.

  91. Pedis said

    τέλος πάντων, ό,τι θέλει χρησιμοποιεί ο έντιτορ για αποστροφο αλλά καταλαβαινόμαστε κι έτσι, πιστεύω.

  92. Μαρία said

    90
    Για τον ίδιο λόγο που δεν γράφουμε: Αυτή είναι ηαπορίαμου.

  93. Pedis said

    # 92 – μα δεν είναι το ίδιο … ποιος διαβάζει ή μιλά, φυσιολογικά, έτσι;

  94. Μαρία said

    93
    Απόλυτα ίδιο. Στη φωνολογική λέξη (κλιτικό* – πλήρης λέξη**-κλιτικό) τα κλιτικά είναι άτονα. Ο τόνος πέφτει στο ρί.

    *https://fr.wikipedia.org/wiki/Clitique

    **http://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/glossology/show.html?id=37

  95. Pedis said

    # 93 – Πας να με μπερδεψεις, τώρα με τη γλωσσικη τοπολογία σε πολυδιάστατους χώρους … 🙂

    Η απόστροφος χρησιμοποιείται για να δηλωθεί ότι δεν συμφέρει να προφερθει το «ε» στο «έρθει» επειδή προηγείται το «θα» και το στόμα θα χάσκει και θα μπει καμιά μύγα ή θα φανούν τα χαλασμένα δόντια των προγόνων μας. Οπότε, σε αυτήν την περίπτωση οι δύο λέξεις ενώνονται και θα πρέπει να ακουστούν σα νάναι μία λέξη. Άρα, δεν χρειάζεται το κενό. Λ.χ. Γάλλοι και Ιταλοί γιατί το τρώνε το κενό σε ανάλογες περιπτώσεις (π.χ. με τ’ άρθρα τους -> τ’άρθρα τους);

  96. Μαρία said

    95
    Μα αυτό είναι τυπογραφική σύμβαση που δεν επηρεάζει την προφορά. Με κενό ή χωρίς κενό ίδια προφέρεται η φωνολ. λέξη.

  97. P said

    Ε, αυτό λέω, ετούτη η τυπογραφική σύμβαση (η οποία νομίζω ότι είναι ΓΕΝΙΚΩΣ άχρηστη) μπερδεύει ακόμη περισσότερο τα παιδάκια όπως φαίνεται στο συγκεκριμένο παράδειγμα από τη στιγμή που βλέπουν δύο ξεχωριστές λέξεις και καμιά τους δεν έχει τόνο.

    Σε αυτές τις περιπτώσεις (πόσες είναι;) ίσως θα έπρεπε να επισημοποιηθεί η ένωση των δύο λέξεων και να γράφουμε «θάρθει», «νάναι», «πούναι» κλπ. Αλλιώς ας χασκει το στόμα -> «θα έρθει», «να είναι» κλπ … δεν είναι δα και τόσο προβληματικό.

  98. Pedis said

    Αν επιμένει κάποιος στην απόστροφο για να βασανίζονται ακόμη περισσότερο τα παιδάκια στην ανάγνωση, αν δεν τους φτάνει η σαδιστική ορθογραφία μας, ε τότε -> «θά’ναι» ή «θα’ναι».

  99. Γιάννης Ιατρού said

    90..95 Ρε Πέδη, έλεος!. Δεν το είχα καταλάβει πως είσαι τόσο δεμένος με τους αρχαίους μας! Κι αυτοί (εδώ κι Ρωμαίοι, μέχρι και κάτι από το Βυζάντιο πήρε το μάτι μου.. νά ‘χουν κολλήσει τον ιό 😎), ούτε διαστήματα ξέρανε στις επιγραφές τους, ούτε τίποτα (ε, καμιά φορά έβαζαν και καμιά τελείτσα ή κάθετη γραμμούλα, αλλά σπάνια τέτοια εξυπηρέτηση).
    Γι αυτό και χαιρόμαστε να διαβάζουμε επιγραφές σήμερα… (πού ΄ναι ο Π2;)

  100. 99 Να σου πω τι διάβασα αντί για ΠΡΥΤΑΝΕΣ να με πεις Γς 🙂

  101. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Εγώ πάλι που είμαι σεμνός άνθρωψ πρόσεξα εκείνο το ΤΕΜΒΟΛΕ, τημβουλή. Ζγκατάψυξ 🙂

  102. Μαρία said

    98
    Για να γραφτούν οι τύποι θάναι ή θά ΄ναι, χρειάζεται να αλλάξουν οι κανόνες του παράλογου μονοτονικού που υιοθετήθηκε.
    Η γραφή θάναι αποκλείεται, γιατί στη νεοελλ. γραμματική η κράση έχει καταργηθεί. Η γραφή θά ΄ναι επίσης αποκλείεται, γιατί παρόλο που τονίζουμε το θά, οι συντάκτες των κανόνων θεωρούν οτι ο τόνος στο θα είναι περιττός, ως ευκόλως εννοούμενος 🙂 Κάτι που σύμφωνα με τη «λογική» τους δεν ισχύει για τα ζευγάρια θά ΄ρθω/θα ΄ρθω/βγω/βρω/μπω*. Το αποτέλεσμα: λέξεις που τονίζονται να γράφονται χωρίς τόνο.

    *Ο κανόνας που διατύπωσε ο Άγγελος: « Άμα χάνεται τονισμένο φωνήεν, χάνεται μαζί του κι η οξεία κι η λέξη μένει χωρίς τόνο: κατά+αυτόν > κατ’ αυτόν, θα+έρθω > θα ‘ρθω. » δεν έχει γενική ισχύ. Το θα έρθω γίνεται μετά την αφαίρεση θά ΄ρθω.

  103. Γς said

    100, 101:

    Στήλη από πεντελικό μάρμαρο. Βρέθηκε στην Ακρόπολη.
    Επιστημονικός Κατάλογος Επιγραφών, 87-89

    Eπιγραφικό Μουσείο 6808

    ΤΙΜΕΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΤΩΝ ΑΘΗΝΑΙΩΝ
    ΣΤΟΝ AΛΙΚΑΡΝΑΣΣΕΑ ΛΕΩΝΙΔΗ
    440-427 π.X.

    Μπορείτε να την διαβάσετε εδώ

    Click to access epigr_2.pdf

    σελίδα 31

  104. Γς said

    103:

    εδώ
    [https://www.hellenicparliament.gr/UserFiles/8c3e9046-78fb-48f4-bd82-bbba28ca1ef5/epigr_2.pdf]

  105. Γιάννης Ιατρού said

    100:, 101: χαχαχα, ρε σεις! Άξιοι. Για τον ΓουΣου (103) δεν το συζητώ, αρχαιολάγνος μας βγήκε 🙂

  106. Αγγελος said

    Pedis, η απόστροφος δηλώνει ότι υπήρχε κάποιο γράμμα/φθόγγος και χάθηκε. Οι λέξεις παραμένουν διακριτές και εξακολουθεί να γράφεται κενό μεταξύ τους: «στ’ αμπέλια», «μ’ αυτό», «τ’ μπούφ’ του π’λί» (τίτλος διηγήματος του Παπαδιαμάντη)… Έτσι και «θα ‘ναι, θα ‘ρθω»… Τυπικά, πρέπει να γράφουμε ακόμα και «πού ‘ν’ το;»
    Εξαιρείται (όσον αφορά την απόστροφο) το «κι» (που πολύ συζητήθηκε επί Ψυχάρη) και το «μες», αλλά μόνο πριν από την πρόθεση «σε» («μες στα όλα», «μες στη νύχτα», αλλά π.χ. «μέσ’ από το δάσος» — δεν ξέρω γιατί.)

    Ειδικά τώρα για τα «θα βγω/μπω/βρω», από τη στιγμή που αποφασίσαμε να γράφονται όλα τα μονοσύλλαβα (εκτός από τα πού/πώς/ή) χωρίς τόνο, δεν έχουμε, νομίζω, τρόπο, σύμφωνα με τη σχολική ορθογραφία, να ξεχωρίζουμε τους δύο δυνατούς τονισμούς. Αν προβλέπεται ρητή εξαίρεση γι’ αυτά στη σχολική γραμματική, ομολογώ πως δεν το ξέρω.

  107. Spyros said

    Καλημέρα και καλή εβδομάδα σε όλους!

    Σε κάποιο βιβλιοπωλείο της Χαριλάου Τρικούπη (εκεί ανάμεσα Ακαδημίας και Σόλωνος) είχα βρει ένα παλιό βιβλίο του Αζίζ Νεσίν με τίτλο «Αναμνήσεις ενός εξόριστου». Ήταν με μωβ εξώφυλλο, θυμάμαι, πολύ λεπτό και αν δεν κάνω λάθος, είχε βγει από τις εκδόσεις Στοχαστής. Με είχε συνεπάρει το ύφος του, ευκολοδιάβαστο και χιουμοριστικό ταυτόχρονα αλλά και μορφολογικά λιτό με σύντομες περιόδους και πολλούς διαλόγους. Απ’ όσα είχα ως τότε διαβάσει, μου θύμισε πολύ τον Γιάροσλαβ Χάσεκ.

    15 Bey είναι ο κύριος. Στρατιωτικό αξίωμα ήταν (ίσως και ακόμα να είναι) ο Πασάς. Ο πατέρας μου συνήθιζε να λέει «Ισμέτ Πασάς» αντί «Ισμέτ Ινονού», ανακαλώντας προφανώς στη μνήμη του τα δημοσιεύματα των εφημερίδων που διάβαζε στην εφηβεία του…

    22 Τα 45άρια μικρά δισκάκια είχαν στη μέση μια τρύπα, που σε καμία περίπτωση δεν εφάρμοζε στον άξονα στο κέντρο του πικάπ. Τα «τριγωνάκια» αυτά χρησίμευαν για να στερεώνονται στο 45άρι, ώστε να μπορεί να γίνει η εφαρμογή. Έπαιζα με αυτά, όταν ήμουνα μικρός, και είχα σπάσει και μερικά…

    58 Ο Φρέντυ Γερμανός μου άρεσε πολύ παλιότερα, ανήκε στη «ομάδα» εκείνη των ανθρώπων του λόγου και της τέχνης, που έβλεπαν με σκεπτικισμό και έντονη σατιρική διάθεση την άνοδο και την ευρεία επικράτηση μιας μορφής λαϊκισμού κατά τη δεκαετία του ογδόντα. Κάτι ανάλογο είχε κάνει και ο Χάρυ Κλυνν την ίδια περίοδο με τον δικό του βέβαια τρόπο. Οξύ βλέμμα, έξυπνη παρουσίαση εντυπώσεων και απόψεων, χωρίς να παραβλέπουμε τις κρυάδες και των δύο σε ορισμένες περιπτώσεις… Ο Νεσίν όμως δεν ήταν απλά δημοσιογράφος ευθυμογράφος ή χρονογράφος, όπως ο Γερμανός, ήταν συγγραφέας λογοτέχνης με δυνατό σατιρικό πνεύμα. Νομίζω πως πρέπει να διακρίνουμε ξεκάθαρα τη σάτιρα από την ευθυμογραφία.
    Ο Φατίχ (Μπέης 🙂 ) Ακίν είναι σκηνοθέτης, δεν ξέρω αν «κολλάει» πολύ σε μία ανάρτηση για τον Νεσίν, σίγουρα πάντως το Soul Kitchen περιέχει πολύ ωραία σάτιρα με άφθονους πολιτικούς υπαινιγμούς και είχα γελάσει πολύ, θυμάμαι, όταν το είχα δει… όσες άλλες ταινίες του έχω δει, ήταν γροθιά στο στομάχι… εξαιρετικός πραγματικά και πολύ «δυνατός».

  108. Μαρία said

    106
    Η γραφή θα ΄ρθω/θά ΄ρθω κλπ, αντί του λογικού θά ΄ρθω/θα ΄ρθώ δεν είναι θέμα σχολικής γραμματικής αλλά κανόνας του καθιερωμένου μονοτονικού.

  109. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Τι άξιοι ρε Γιάννη, άσε με σε παρακαλώ,… με τομπούστη που τα ‘γραφε 🙂

  110. Μαρία said

    107
    α. Δεν κάνεις λάθος. Βγήκε απ’ το Στοχαστή τον Ιούνιο του 1973, όπως βλέπω στο αντίτυπο που έχω.

  111. Nestanaios said

    83.
    Υπάρχει περίπτωση η σημερινή Κίνα να έχει σχέση με την Κίνα του Μάο? Τότε την διοικούσε ένας παγκοσμίως αναγνωρισμένος φιλόσοφος και πατριώτης. Τώρα δεν ξέρω ποιος την διοικεί.

  112. Πέπε said

    @95 κλπ.:

    Σε κάθε φράση, οι περισσόστερες λέξεις προφέρονται μονορούφι σαν μία. Ακόμη κι όταν ο τόνος της καθεμιάς είναι εντελώς ξαχωριστός, δεν κάνουμε παύσεις από λέξη σε λέξη, εκτός από εκείνη την κυρία που ήταν νυχθημερόν επί δεκαετίες στο 141 και τη ρωτάγαμε τι ώρα είναι. (Γι’ αυτό και συμβαίνουν φαινόμενα επανανανανάλυσης: την Ικαριά > η Νικαριά κλπ.)

    Επομένως, τα κενά μεταξύ λέξεων στη γραφή (και όχι βέβαια μόνο στην τυπογραφία) δεν έχουν σχέση με την αποτύπωση του ήχου. Γενικά η γραφή δεν είναι μόνο αποτύπωση του ήχου. Εξυπηρετεί και την κατανόηση: να καταλάβω ποιες λέξεις έχω μπροστά μου.

    Με μία λέξη γράφεται καθετί που είναι μία λέξη. Εξαίρεση απότελεί το «στον» (στην – στο – στους κλπ.), και αυτό όντως δημιουργεί δυσκολίες στους μαθητές, αφού τους λες ότι υπάρχει πρόθεση και η πρόθεση δε φαίνεται πουθενά.

    ___________________________

    @55 (δικό μου) και άλλα:

    Λοιπόν, λάθος κάνω. Η Μαρία (#102 τέλος) το λέει σωστά.

    Πράγματι, oι επισήμως σωστές γραφές είναι «θά ‘ρθει» και «θα ‘ρθει» αντίστοιχα. Είναι όντως απολύτως παράλογο. Η σχολική γραμματική του Γυμνασίου στους κανόνες τονισμού λέει:
    «2) Οι μονοσύλλαβες λέξεις δεν παίρνουν τόνο. Εξαιρούνται και παίρνουν τόνο:
    […]
    δ) Οι μονοσύλλαβες λέξεις, όταν συμπροφέρονται με τους ρηματικούς τύπους μπω, βγω, βρω, ‘ρθω σε όλα τα πρόσωπα και τους αριθμούς και προφέρονται εμφατικά, π.χ. θά ‘ρθω (προφέρουμε δυνατότερα το θά), θά ‘ρθεις, αλλά θα ‘ρθεις (προφέρουμε δυνατότερα το ‘ρθεις).
    »
    http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGYM-A112/621/4005,17968/

    Δύο σελίδες πιο πριν όμως λέει:
    «δ) Η αφαίρεση: η αποβολή του αρχικού φωνήεντος μιας λέξης, όταν η προηγούμενη τελειώνει σε φωνήεν. Στη θέση του γράμματος που αφαιρείται μπαίνει απόστροφος, π.χ. θα έρθει → θα ‘ρθει.»
    http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGYM-A112/621/4005,17967/

    (Εδώ δηλαδή δε διατυπώνει κανόνα για τον τόνο, δίνει όμως ένα παράδειγμα τονισμένο λάθος, κατά παράβαση του κανόνα που διατυπώνει δύο σελίδες μετά.)

    Η γραμματική της Ε’ και ΣΤ’ Δημοτικού είναι πιο κατηγορηματική ότι ισχύει ο κανόνας που δεν ισχύει:

    «Ένας ρηματικός τύπος που έμεινε όμως άτονος μετά από απαλοιφή φωνήεντος δεν ανεβάζει τον τόνο στην προηγούμενη λέξη. Π.χ. μου έριξε → μου ‘ριξε»
    http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSDIM-F102/580/3784,16611/

    Ίσως τελικά το κριτήριο του σωστού τονισμού είναι τι τάξη πας. 🙂

    Αν και φυσικά δε φταίει το ίδιο το μονοτονικό για τα λάθη των σχολικών βιβλίων. Από μνήμς, έχω την εντύπωση ότι η ορίτζιναλ διατύπωση είναι έτσι όπως λέει ο Άγγελος. Αυτό παρουσιάζει και συνέπεια: μετράμε τις συλλαβές μιας λέξης στην πλήρη της μορφή, ανεξαρτήτως εκθλίψεων και αφαιρέσεων.

  113. Μαρία said

    112
    > δίνει όμως ένα παράδειγμα τονισμένο λάθος, κατά παράβαση του κανόνα που διατυπώνει δύο σελίδες μετά

    Δεν είναι τονισμένο λάθος. Ο κανόνας αφορούσε το μονοσύλλαβο θα που τονίζεται κατ’ εξαίρεση για έμφαση

  114. Πέπε said

    113
    Τι θα πει «για έμφαση»; Όταν έχεις ένα «θα» και ένα «’ρθει», ή το ένα θα προφέρεις τονισμένα ή το άλλο. Εγώ από το πρώτο από τα τρία παραθέματα που έβαλα καταλαβαίνω ότι αν ο τόνος προφέρεται στο «θα», σημειώνεται και γραπτά. Και ότι η λέξη «εμφατικά» είναι μια άστοχη διατύπωση γι’ αυτό τον τονισμό κατά την προφορά.

    Πρέπει να μπεις στον νου του νομοθέτη, κι αυτό είναι πάντα επισφαλές. Αλλά αν το επιχειρήσω, βλέπω ότι πουθενά αλλού δε γίνεται λόγος για κατ’ εξαίρεση τονισμό λόγω έμφασης, και ότι πουθενά αλλού δε λέει κάτι για τις περιπτώσεις αυτές (θα ‘ρθει κλπ.) όταν προφέρονται παροξύτονα αλλά χωρίς έμφαση. Οπότε, καταλαβαίνω ότι δεν υπάρχει κριτήριο έμφασης και απλώς προσπαθεί να μας πει «όταν προφέρουμε τον τόνο στο θα τον γράφουμε κιόλας».

  115. Μαρία said

    114
    Η διατύπωση «για έμφαση] μπορεί να είναι άστοχη, ωστόσο αυτό που έγραψες οτι το παράδειγμα θα ‘ρθει μετά απο δυο σελίδες παραβιάζει τον κανόνα δεν είναι σωστό.

  116. Pedis said

    Μαρία & Άγγελε, επιμένετε να εξηγείτε την απόστροφο και το ρόλο της. Δεν διαφωνούμε. Προφανώς.

    Επειδή το αρχικό πρόβλημα, αν κατάλαβα σωστά, ήταν αν ένα παιδάκι θα έχει δυσκολία να διαβάσει δύο ξεχωριστές λέξεις, καμιά τους με τόνο, (-> θα ‘ρθει) κι επιπλέον με ένα άλλο σύμβολο στη μέση να τα μπερδεύει (απόστροφος) υπάρχουν δύο ρεφορμιστικές λύσεις:

    – σε αυτες τις περιπτώσεις να πάρει τόνο η μονοσύλλαβη λέξη (δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται αυτό) -> θά ‘ρθει!

    – να απαλειφθεί το κενό πριν (ή μετά όταν παρουσιάζεται) από την απόστροφο έτσι ώστε το παιδί να έχει να διαβάσει ΜΙΑ λέξη -> θα’ρθει.

  117. Pedis said

    Τέλος πάντων, παραφράζοντας το ρητό του Πιτιγκρίλλι για τη γραμματική:

    Ορθογραφία της Ελληνικής: ένα σύνθετο σύνολο κανόνων που σε μαθαίνουν πώς να γράφεις τη γλώσσα και σε δυσκολεύουν να τη διαβάσεις.

  118. Μαρία said

    116
    >Μαρία & Άγγελε, επιμένετε να εξηγείτε την απόστροφο και το ρόλο της.
    Εγώ όχι ακριβώς. Δες σχ.102

    >Επειδή το αρχικό πρόβλημα, αν κατάλαβα σωστά, ήταν αν ένα παιδάκι …
    Όχι. Εκτός αν θεωρείς το Λεώνικο (σχ.34) παιδάκι. Ο Λεώ μάλιστα τονίζει λογικά, γιατί δεν είναι κουφός, αλλά λάθος σύμφωνα με το παράλογο μονοτονικό μας.
    Όταν γλωσσολόγος σαν τον Πέπε του τα εξηγεί ανάποδα, καταλαβαίνεις το μέγεθος του παραλογισμού. Αυτό προσπάθησα να σου δείξω.

  119. Pedis said

    Στο σημερινό λίκνο απέφυγα τα σπαράγματα Λεωνίκου (μα δεν θα παραξενευομουν να έχει πρόβλημα στην ανάγνωση έτσι όπως γράφει … άλλωστε «δις παίδες [οι/μερικοί] γέροντες») …

    αλλά διάβασα τα # 75 και 76 όπου εσύ κι ο Άγγελος κάνετε αναφορά στα παιδιά και στην πιθανή δυσκολία που έχουν …

    Στο #102 μπορεί να απαντούν οι δύο επιλογές που προτείνονται στο #116.

  120. Πέπε said

    115
    Γιατί δεν είναι σωστό;

  121. Pedis said

    Μού ήρθε η απορία:

    πώς τα κατάφεραν οι μονοτονιστές να βάλουν τάξη στο μπουρδέλο του ανούσιου σχολαστικισμού της ορθογραφίας και να επιβληθούν;

    Δούλευαν υπογείως για χρόνια στιις γραμμές του εχθρού και τον ουδετεροποίησαν επειδη ήταν ολοφάνερο το μέγεθος του παραλογισμού ή μέτρησε περισσότερο ότι έβαλε τ@ρχίδια του πάνω στο τραπέζι το πασοκ της εποχής με τις δυνάμεις της συντήρησης να έχουν λουφάξει από την έκπληξη και έγινε και κάτι σωστό, το ελάχιστο προφανές δηλαδή που θα έπρεπε να έχει γίνει από τότε που ιδρύθηκε το δημόσιο ελληνικό σχολείο.

    Υπάρχουν μαρτυρίες, περιγραφές, αναλύσεις; Νικοκύρη, θα γράψεις ποτέ σχετικά (το έχει ήδη κάνει);

  122. Γ-Κ said

    Καλή και δημιουργική δεκαετία…

  123. Μαρία said

    120
    Γιατί δίνει ένα παράδειγμα αφαίρεσης χωρίς έμφαση κατα τη δική τους ορολογία στη μονοσύλλαβη λέξη θα. Και γράφουν σωστά θα ‘ρθει.

  124. ΓιώργοςΜ said

    Να θυμίσω πως μέχρι να εφαρμοστεί το σημερινό μονοτονικό, υπήρχαν κι άλλες προτάσεις, οι περισσότερες καλύτερες κτγμ.
    Θυμάμαι τα «Νέα» το 80 χρησιμοποιούσαν παύλα στα εγκλιτικά.
    Δε θυμάμαι ποιος από τους μεγάλους φιλολόγους (Κακριδής;) είχε προτείνει να τονίζονται οι μονοσύλλαβες λέξεις όταν έχουν και στον προφορικό λόγο έμφαση, πχ «νά ο γάτος»-«είπα να φέρεις ψωμί».
    Ένα λειτουργικό σύστημα γραφής, επιτρέπει στον αναγνώστη να διαβάζει χωρίς πρόβα μια πρόταση. Ετούτο εδώ, αν δεν αναλύσεις τι θέλει να πει ο ποιητής, δεν ξέρεις ούτε να το διαβάσεις, ούτε να το γράψεις

  125. Πέπε said

    123
    Δηλαδή όταν γράφουν «Στη θέση του γράμματος που αφαιρείται μπαίνει απόστροφος, π.χ. θα έρθει → θα ‘ρθει», εσύ καταλαβαίνεις ότι το «θα ‘ρθει» το προφέρουν οξύτονο;

  126. Pedis said

    # 124 – Θα ηταν άκρως ενδιαφέρουσα η ιστορία και η πολύχρονη ζύμωση και διαδικασία που οδήγησαν, ίσως μία από τις πιο συντηρητικές ομάδες διανοούμενων, που είναι οι φιλόλογοι, να παραλύσουν τελικά μπροστά στην από χρόνια οφθαλμοφανή ανάγκη για απλοποίηση των τόνων και εξάλειψη των πνευμάτων.

  127. ΣΠ said

    Όταν η αφαίρεση συμβαίνει σε τρισύλλαβη λέξη προκύπτει δισύλλαβη λέξη που δεν τονίζεται: να ‘ξερα. Κι αυτό επειδή στην ουσία έχουμε κράση: νάξερα (μία τονιζόμενη λέξη). Αυτή θα ήταν η απλούστερη και λογικότερη ορθογραφική λύση γι’ αυτές τιε περιπτώσεις. Εγώ πάντω έτσι γράφω.

  128. Γ-Κ said

    Λες να ‘ταν (sic) οι φιλόλογοι το πρόβλημα; Για ρώτα πού σκοντάφτει η απλοποίηση της ορθογραφίας.
    (Οι φιλόλογοι έχουν τις λιγότερες αντιρρήσεις.)

  129. Μαρία said

    125
    Ναι, σύμφωνα με τους κανόνες τονισμού που ακολουθούν.

    127
    Το πρόβλημα δεν είναι οι συλλαβές αλλά το οτι δεν γίνεται αποδεκτός ο τόνος στο μόριο να, που, ενώ τονίζεται, θεωρείται άτονο. Όπως έγραψα και στο σχ.102 κράση δεν υφίσταται πια με ή χωρίς κορωνίδα. Γράφεις έτσι για προσωπική χρήση βέβαια.

  130. Spyros said

    110 Ευχαριστώ Μαρία.
    Μου άρεσε στο συγκεκριμένο βιβλίο η ζωντάνια του λόγου, που πετυχαίνει ο συγγραφέας με τους διαλόγους και τον μικροπερίοδο λόγο.
    Επίσης, θυμάμαι ένα άλλο βιβλίο (συλλογή σατιρικών διηγημάτων) του Αζίζ Νεσίν με τίτλο «η τελετή του καζανιού», το οποίο μου είχε δανείσει ένας συμμαθητής μου στο λύκειο και στο οποίο περιλαμβάνεται μια ιστορία ενταγμένη στο ίδιο ιστορικό πλαίσιο και στην ίδια θεματολογία της παγίωσης της επιρροής των ΗΠΑ στην Τουρκία κατά τη δεκαετία του πενήντα. Αναφέρεται στην επίσκεψη αμερικανικού πολεμικού πλοίου στην Κωνσταντινούπολη και παρουσιάζει τους διαλόγους ανάμεσα στους ντόπιους, που είχαν μαζευτεί στην προκυμαία και χάζευαν το θέαμα. Μία από τις «ατάκες» που θυμάμαι: «-Τη νικάνε τη Γαλατασαράι αυτοί;»
    Αντίστοιχες αναφορές στον στόλο και τους ναύτες έχουμε και εδώ στην Ελλάδα… άλλωστε οι Αμερικανοί πάντα έβλεπαν την Ελλάδα και την Τουρκία ως στρατηγικά ενιαίο χώρο ενταγμένο στη Δύση.

  131. Pedis said

    Σε αντίθεση με τον Φτωχό-μπέη του διηγήματος ο Παπαδημούλης στη θεση του θα είχε άλλο προβλημα: σε ποιο από τα ακίνητά του να υποδεχτεί τον αμερικάνο μουσαφίρη …

    https://www.cnn.gr/news/politiki/story/218925/pothen-esxes-oxto-diamerismata-agorase-o-papadimoylis-to-2018

    Καλά, εκεί στoν σύριζα οι ευρωβουλευτές τι ενίσχυση δίνουν στο κόμμα; Ενισχυση με κουπόνια του 1 Ευρω;

    Ή έκανε πλούσιο γάμο στο μεταξύ;

    Τον κτυπάει στα ίσα τον Κούλη!

  132. Pedis said

    Τα ξαναδιαβάζω και μου τη δίνει πραγματικά στα νεύρα!

    – είναι δικαιούχος και συνδικαιούχος με τη σύζυγό του και τα παιδιά του σε 22 τραπεζικούς λογαριασμούς στην Ελλάδα και στο εξωτερικό με καταθέσεις ‪834.346,47ευρώ. Ο μεγαλύτερος εξ αυτών είναι κοινός προθεσμιακός λογαριασμός με τη σύζυγό του, ύψους ‪509.487,75ευρώ.

    – η σύζυγος του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ είναι συνδικαιούχος μαζί με τον αδερφό της σε προθεσμιακό τραπεζικό λογαριασμό της μητέρας της με υπόλοιπο ‪354.251,39ευρώ.

    – Στην προηγούμενη δήλωση περιουσιακής κατάστασης οι τραπεζικές καταθέσεις του κ. Παπαδημούλη ήταν της τάξης του ‪1.094.550,12 ευρώ

    – Κατά τη διάρκεια του οικονομικού έτους 2019 (χρήση 2018) τα προσωπικά εισοδήματά του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ ανήλθαν σε ‪257.245,21ευρώ και της συζύγου του σε 30.804,13ευρώ.

    – προχώρησε στην εκποίηση επενδυτικών τίτλων με τη αξία πώλησής τους να ανέρχεται στα ‪365.858,61ευρώ. Υστερα από αυτή την εξέλιξη η αξία αποτίμησης των 21 τίτλων μετοχών και αμοιβαίων κεφαλαίων, που διέθετε στο τέλος του συγκεκριμένου οικονομικού έτος το στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, έφτανε τα ‪593.916,89ευρώ.

    – την ίδια χρονιά μεγάλωσε ο κατάλογος των ακινήτων, που διαθέτει ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς αγόρασε 6 διαμερίσματα καταβάλλοντας το συνολικό ποσό των ‪239.500ευρώ. Πρόκειται για διαμερίσματα στην Αθήνα (70,80 τμ, 70τμ, 96τμ, 67τμ, 67τμ, 92τμ).

    – παράλληλα, αγόρασε άλλα 2 διαμερίσματα στην Αθήνα εμβαδού 143,12τμ και 196,80τμ αντίστοιχα έναντι του συνολικού ποσού των ‪121.500ευρώ, τα οποία και μεταβίβασε ως γονική παροχή την ίδια χρονιά στα 2 παιδιά του.

  133. sarant said

    132 Θα έρθουν οι κομμουνιστές να του τα πάρουν.

  134. Pedis said

    121500 € συνολικά για δύο διαμερίσματα 143,12τμ και 196,80τμ;

    Πού τα βρήκε τόσο φθηνά;

    Περίεργα πράγματα …

  135. Pedis said

    # 133 – όταν έρθει η ώρα, αφού είναι ο ίδιος κομμουνιστής θα τα δωρίσει ο ίδιος στις κολλεκτίβες να στεγαστουν οικογένειες που έχουν ανάγκη …

    Πέρα από την πλάκα, τώρα, ο ευρωβουλευτής θα έπρεπε να κρατάει 3-4 χιλιάρικα για να ζήσει (έχει τα πολλά από τα έξοδα του για τη δουλιεά του προβλεπόμενα και πληρωμένα) επειδή οι τιμές στα ΚΕΝΤΡΙΚΑ είναι φωτιά (τόσος κοσμος κινείται εκεί με λεφτά άλλων για οδοιπορικά, έξτρα και έξοδα παράστασης, επομένως οι τιμές απογειώνονται) αλλά τα υπόλοιπα θα έπρεπε να τα δίνει στο κόμμα χάρη στο οποίο εκλέχτηκε.

    Γιατί τους στέλνουν εκεί οι ψηφοφόροι για να τους κάνουν πλούσιους;

    Και καλά οι δεξιοί-πασόκοι το θεωρούν τιμή και υποχρεώσή τους να βάζουν σε καλοπληρωμένα πόστα (με τη μίζα τους άμα λάχει) τους υποψηφίους τους, οι αριστεροί, δεν θα έπρεπε να ανέχονται τέτοιες καταστάσεις … Θέλω να πιστεύω, δηλαδή …

  136. Μαρία said

    132
    Σου δίνει στα νεύρα, επειδή έχει λεφτά; Πολλοί μηχανικοί της γενιάς του έκαναν λεφτά. Βάλε κι οτι στα 50 του απο το 2004 είναι ευρωβουλευτής με ένα διάλειμμα στην εδώ βουλή.
    Εγώ απορώ με την αγορά διαμερισμάτων. Θυμίζει ραντιέρηδες παλιότερων εποχών.

    Απ’ τη δήλωση του Κυριάκου μου έκαναν εντύπωση τα 4 ΙΧ. Συλλέκτης είναι;

  137. Pedis said

    # 136 – εγώ καταλαβαίνω ότι τα κρατάει όλα, μισθούς, αποζημιώσεις, οδοιπορικά, παρουσίες, επιτροπές και ό,τι άλλα προνόμια εχουν και δεν πληρώνουν γι αυτούς και τους συνταξιδιώτες ας πούμε …

    Και παίζει μονόπολυ …

    Γι αυτό μού την έδωσε στα νεύρα.

    Για τον κάθε Κούλη δεν έχω αμφιβολία ώστε να νιώσω απογοήτευση, η πολιτική γι αυτούς είναι και επιχείρηση με υψηλά εισοδήματα, γνωριμίες, πόστα και κονέ και μάλιστα χάρη σε αυτό ανεβαίνει το πρεστίζ του στους ψηφοφόρους τους και αποτελεί εγγύηση για την επανεκλογή τους.

  138. Pedis said

    Πάντως, Μαρία το # 134, αν είναι έτσι όπως είναι δημοσιευμένα και δεν υπάρχει κάποιο λάθος, σε άλλες χώρες θα μπορούσε να κινήσει την περιέργεια κανενός λειτουργού …

  139. sarant said

    136 Κι εγώ απορώ

  140. Πέπε said

    Δεν είχα σκεφτεί ποτέ το ενδεχόμενο να είναι ο Νεσταναίος άλλη μια περσόνα του Bατάλου.

  141. Pedis said

    # 139, 136 – μου επιβεβαιώνετε, αν γνωρίζετε, ο Σύριζα δεν υποχρεώνει τους ευρωβουλευτές του να καταθέτουν ένα σημαντικό μέρος των ευρωβουλευτικών αποζημιώσεών τους στο ταμείο του κόμματος, σωστά;

  142. sarant said

    141 Ναι, αν και έχω κατά καιρούς ακούσει ότι δεν συμμορφώνονταν όλοι (για τον Ππδ δεν έχω ακούσει τίποτα τέτοιο)

  143. Μαρία said

    140
    Πέπε, δες απο πότε χρονολογείται η γνωριμία https://neostipoukeitos.wordpress.com/2009/09/06/%ce%b1%cf%80%ce%bf-%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%b2%ce%b3%ce%b1%ce%b9%ce%bd%ce%b5%ce%b9-%ce%bf-%ce%b7%ce%bb%ce%b9%ce%bf%cf%83-%ce%b5%cf%84%cf%85%ce%bc%ce%bf%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%b9%ce%ba%ce%ac-%ce%b5%ce%bd/#comment-790
    Κλικ στο όνομα Nick …:-)
    Αργότερα ήρθε κι απο δώ.

  144. Pedis said

    # 142 – αν, όντως, συμμορφώνεται …, τότε δεν εξηγείται η περιουσία του … κι αυτό, θα έλεγα, δεν είναι υπέρ του …

  145. Πέπε said

    143
    > > Κάνετε αναφορές μόνον σε γλωσσικούς κανόνες. Περί γραμματικής παντελή μούγκα.
    > > Σας παραθέτω απόσπασμα από τον θησαυρό τῆς Ελληνικῆς γλώσσας, το γνωστό TLG.
    > > τους ινδοευρωπαίους και τους μπαμπινιώτιδες δεν αξίζει να τους αναφέρει κανείς

    Ίσως δεν είναι τόσο μοναδικές οι ομοιότητες, αλλά υπάρχουν κάποιες. Αν και έχω δει ότι ο Ν. κυκλοφορεί σε πολλά στέκια, π.χ. στη Βικιπαίδεια!

    Εν πάση περιπτώσει δεν το εννοούσα κυριολεκτικά, απλώς σήμερα τους είδα να έρχονται πολύ κοντά ως προς την τρολοσύνη. Και κατά λάθος το σχολίασα εδώ αντί δίπλα.

  146. Μαρία said

    145
    Δεν αναφέρθηκα στις ομοιότητες. Τον αυθεντικό καλό παλιό σου έδειξα, όταν γλωσσολογεί, όπως κι εδώ στην αρχή.

  147. 132 Πάντως εγώ αν είχα τόσα διαμερίσματα τόσων τ.μ. (μαζί με άφθονα φράγκα καβάτζα) θα έκανα είτε εκμετάλλευση ερμπιενμπί είτε ανακαίνιση και (μοσχο)μεταπώληση. Εξαιρετικά διαδεδομένη όσο και προσοδοφόρα μπίζνα των τελευταίων ετών.

  148. Γιάννης Ιατρού said

    140: Όχι 😎

  149. Γιάννης Ιατρού said

    147: Το α), μπίνγκο (70,80 τμ, 70τμ, 96τμ, 67τμ, 67τμ, 92τμ) ….
    Έχει και σχετική ταμπελίτσα απ΄έξω

  150. 149 Ερ πι πι το παπί 🦆

  151. Μαρία said

    Δεν είναι κι ο Λάμπρος εδώ, να αξιολογήσει το χαρτοφυλάκιο.

    ομόλογα στην DEUTSCHE TELECOM INT. (αξίας κτήσης 43.280 ευρώ), στην Goldman Sachs (αξίας κτήσης 57.355 ευρώ, στη Siemens (47.500 ευρώ), στη Nestle (41.140 ευρώ), στην Colgate – Palmolive (28.704 ευρώ), στην JOHNSON & JOHNSON (25.907 ευρώ), στην SANOFI (26.602 ευρώ), στην Pepsico (26.875 ευρώ), στην PROCTER & GAMBLE (20.020 ευρώ), στην DEUTSCHE TEL.INTL (30.369 ευρώ), στην Bayer (34.105 ευρώ), και στην DAIMLER (25.265 ευρώ). ξεχωρίζουν τα ομόλογα της Novartis (αξίας κτήσης 24.722 ευρώ)
    Όλα δωρεά του πεθερού του!
    https://thepressproject.gr/omologa-novartis-goldman-sachs-ke-siemens-sto-pothen-esches-pikramenou/#.XrmARIBttO5.twitter

  152. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    140 Απ τις πρώτες μέρες στο ιστολόγιο, είδα να λένε γι΄αυτόν (δε θυμάμαι ποιος), «στο Ν. λέμε πάντα ναι» κάπως έτσι ή «ο γιατρός είπε να του λέμε ναι». Ένα είδος στοιχειού που υπάρχει αλλά δεν του δίνουν σημασία.

  153. Πέπε said

    152
    Για τα γλωσσικά. Άλλωστε συνήθως μόνο αυτά σχολίαζε και, όντως, αν δεν τον πείραζες δεν σε πείραζε. Τον τελευταίο καιρό όμως το ΄χει ρίξει στις προκλήσεις, και σήμερα του ‘δωσε και κατάλαβε.

    Τέλος πάντων, δίπλα έπρεπε να την ξεκινήσω αυτή την κουβέντα. Είπαμε, κατά λάθος βρέθηκα σ’ αυτό το νήμα, αλλά, κατά λάθος ξεκαταλάθος, τον σχολιάζουμε τώρα ερήμην…

  154. Γιάννης Ιατρού said

    152/153: Με τις κλεισούρες/καρά Ντίνες ο Νικόλας (έχει όνομα ρε σεις ο άνθρωπος) δεν έχει πάει για ψάρεμα (τ΄αγαπημένο του σπορ, μη γελάτε ρε ρεμάλια, κυριολεκτικά εννοώ) κι έχει αγριέψει, γι αυτό 🙂 🙂

  155. Pedis said

  156. 155 Είναι σωστά αυτά που λέει το τουίτ? Υπάρχουν επιβεβαιωμένα στοιχεία από την ΑΡχή ΧΙαστί ΔΙασταύρωσης?

  157. ΔΙερεύνησης γμτ

  158. Pedis said

    # 156 – Ναι, η ΑΡ-ΧΙ-ΔΙ θα ήταν ό,τι πρέπει για την περίπτωση, αλλά δεδομένων του βίου και της πολιτείας του παπάτζα τα στοιχεία είναι λάθος. Λίγο μού φαίνεται το 70.7% για φέικ φόλλοουερς …

    Σιγά μην έχει τουίτερ το μέσο ζώον, ο μεσήλικας ή ο σκατόγερος ψηφοφόρος της νδ …

  159. Μαρία said

    Επιβεβαιώνω τη γαλατική ευγένεια παρόλο που δεν παρακολούθησα αυτή ειδικά τη στιχομυθία.

  160. 158 Aπό την άλλη, έχει ψηφοφόρους που τον βγάζουν βουλευτή, έχει κοινό που μπορεί να του δίνει όντως το 30% αληθινών φόλοουερς. Θλίψη, εμετός και φρίκη.

  161. Μαρία said

    160
    Απ’ τους δημοφιλέστερους https://ekloges.ypes.gr/current/v/home/districts/60/

  162. Αυτό λέω, Μαρία. Απλά, ως σεσημασμένος κοπρίτης 🙂 δεν ψάχνω στοιχεία για τα παγκοίνως γνωστά. Για τα αμφισβητούμενα όλο και κάποια εργατική ψυχή θα βρεθεί να κάνει την έρευνα 🙂

  163. Μαρία said

    Να δούμε αν αυτή η μυτιληνιά λέρα τολμήσει να της κάνει μήνυση για δυσφήμιση.

  164. Spiridione said

    163. Μυτιληνιός είναι ο άλλος, ο Χαράλαμπος. Για τον Παναγιώτη
    https://www.efsyn.gr/politiki/228744_o-teleytaios-martyras-na-kleisei-tin-porta
    https://www.efsyn.gr/ellada/dikaiosyni/178262_i-kritiki-sti-dikaiosyni-den-einai-protofanes-fainomeno

  165. Μαρία said

    164
    Αμάν, γκάφα μου. Κανονικά δεν πρέπει να της κάνει μήνυση;

  166. sarant said

    164 Σωστά

  167. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    164 Ναι ο Παναγιώτης
    http://www.avgi.gr/article/10964/8898954/-oikonomikoi-diacheiristikoi-elenchoi-se-chronizousa-ekkremoteta-

  168. Spiridione said

    165. Λέει ότι αυτά τα είχε αναφέρει στην πρότασή της να μην προαχθεί ο Αθ.

  169. Μαρία said

    168
    Ναι, το διάβασα. Αλλά δεν είχε βγει παραέξω.

  170. Μαρία said

    167
    Χα, χα, αυτή είναι η επιχείρηση Τσακοπιάκος.

    https://www.efsyn.gr/node/242241
    Από την πλευρά μας κατατίθεται άμεσα μηνυτήρια αναφορά στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου για τη διερεύνηση, πέραν των άλλων υποθέσεων κακοδιαχείρισης, και της νέας κατάφωρης παρανομίας.

  171. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    168
    ο πρώην Οικονομικός Εισαγγελέας Παναγιώτης Αθανασίου, είχε κρατήσει στο συρτάρι του τις τρεις δικογραφίες για υπουργούς της κυβέρνησης Καραμανλή από το 2014 ενώ την ύπαρξή γνώριζε, το ίδιο διάστημα, και η πρώην Εισαγγελέας Διαφθοράς Ελένη Ράικου καθώς ήταν αυτή που την είχε χρεώσει στην Οικονομική Εισαγγελία.

    Αντίστοιχη αβλεψία φαίνεται ότι επέδειξε ο Π. Αθανασίου και στην υπόθεση των Panama Papers αφού καταγγέλεται ότι αγνόησε συνάντηση με ξένους εισαγγελείς στη Χάγη, όπου θα του παρείχαν στοιχεία για την εμπλοκή Ελλήνων με την περιβόητη υπόθεση των φορολογικών παραδείσων και ισχυρίζεται ψευδώς στην υπηρεσία του ότι έχει πάει.

    Ως γνωστό από τα panama papers αποκαλύφθηκε η δράση πολλών επιχειρηματιών που φέρεται ότι ήταν κοντά στη ΝΔ και ενεπλάκησαν σε διάφορες υποθέσεις όπως οι Παπασταύρου και Μιωνή.Οι χειρισμοί του Αθανασίου σε αυτές τις υποθέσεις, ήταν και η αιτία που δεν προήχθη, όπως ανέφερε στην κατάθεσή της η Ξένη Δημητρίου.
    https://tvxs.gr/news/ellada/pos-thaftike-i-ereyna-gia-tis-shore-trion-ypoyrgon-tis-nd

  172. spiridione said

    171. Προήχθη τελικά ο Αθανασίου, βλ. πρώτο λινκ σχ. 164.
    Τον Ιανουάριο του 2017 ο Π. Αθανασίου διέταξε νέα έρευνα για το σκάνδαλο της Novartis, ενώ λίγους μήνες αργότερα έληξε η θητεία του και ταυτόχρονα προήχθη σε εισαγγελέα Εφετών επί προεδρίας Β. Θάνου και παρά τις αντιρρήσεις που εκφράστηκαν από την τότε εισαγγελέα του Αρείου Πάγου και αφορούσαν αυστηρά θέματα συμπεριφοράς.

    Για το ταξίδι στη Χάγη το έχει αναφέρει και ο Παπαγγελόπουλος
    «…Δεν δίστασε να πει ψέματα παντού, στην υπηρεσία του, στο υπουργείο, στην εισαγγελέα του Αρείου Πάγου ότι δήθεν πήγε στη Χάγη όπου συζητούσαν εισαγγελείς από πολλές χώρες διεθνές σκάνδαλο και αυτός ήταν σε ταξιδάκι αναψυχής»!
    https://www.efsyn.gr/politiki/229092_empathis-kakoithis-kai-megalos-pseytis

    Το περίεργο είναι ότι η παρουσία του Αθανασίου στη Χάγη είχε δημοσιευτεί στα ΜΜΕ επίσημα
    https://www.in.gr/2017/04/07/greece/stoixeia-gia-logariasmoys-ellinwn-sta-panama-papers-zitisan-oi-eisaggeleis/

  173. Μαρία said

    Παπαδημούλης απολογείται στον εισαγγελέα διαφθοράς Pedis 🙂

    Η κλασική κοτσάνα υψηλή (κυριότητα) αντί ψιλή είναι των άσχετων του λεφτ. https://left.gr/news/dim-papadimoylis-dehthika-mia-epithesi-organomeni-me-nonpaper-poy-esteile-i-nd-vinteo

  174. Μαρία said

    172 τέλος
    Άρα θα μαθεύτηκε οτι δεν πήγε απ’ τους άλλους δύο.

  175. Pedis said

    # 173 α – Αναμενόμενο να τον ψάξουν λίγο …

    Κι αν δεν προλάβαινα να τον δώσω εγώ … 🙂

    θα τον έδινε καποιος από αυτούς για αντιπερισπασμό …

    «Βαθύ» πορτοφόλι για το ζεύγος Γεραπετρίτη. Ειδικά η σύζυγος του υπουργού Επικρατείας, Αλεξάνδρα Γουρζή, κόρη μεγαλομετόχου της ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ, δηλώνει επενδύσεις σε ομόλογα και αμοιβαία κεφάλαια αξίας 4,5 εκατ. ευρώ και άλλα 4 εκατ. ευρώ καταθέσεις με την οικογένειά της. Σε «τεχνικούς λόγους» απέδωσε ο Γιώργος Γεραπετρίτης το γεγονός ότι δεν μεταφέρθηκαν στη δήλωση τα ετήσια εισοδήματά τους, δηλαδή 101.000 ευρώ για τον ίδιο και 28.600 ευρώ για τη σύζυγό του.

    ● Κατά 1.140.000 ευρώ (από εκποίηση μεριδίου του πατρικού του σπιτιού) αύξησε τα εισοδήματά του ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Μιλτ. Βαρβιτσιώτης. Ο ίδιος εμφανίζει μερίδια και συμμετοχές σε πλήθος ακινήτων, διαθέτει ταχύπλοο 8,5 μ. που απέκτησε το 2017 έναντι 10.500 ευρώ, ενώ εξακολουθεί να αποπληρώνει (μέχρι το 2048) το δάνειο των 300.000 ευρώ που πήρε το 2008 από το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων.

    ● Με βαρύ επενδυτικό χαρτοφυλάκιο εμφανίζονται τόσο ο Κ. Χατζηδάκης όσο και ο Τ. Θεοδωρικάκος. Ο υπουργός Περιβάλλοντος διαθέτει τίτλους χρεογράφων αξίας 1.597.083 ευρώ, ενώ ο υπουργός Εσωτερικών αναρίθμητα ομόλογα, μετοχές και αμοιβαία κεφάλαια (π.χ 50.000 ευρώ της Goldman Sachs και μερίδια αξίας 80.000 ευρώ στην Blackrock).

    ● Καταθέσεις που ξεπερνούν το 1,5 εκατ. ευρώ εμφανίζει από κοινού με τον σύζυγό της, Δημ. Λουκά, η υπουργός Παιδείας Νίκη Κεραμέως. Η ίδια δήλωσε εισοδήματα 238.915 ευρώ.

    ●Υψηλές δανειακές υποχρεώσεις εμφανίζει ο Αδωνις Γεωργιάδης (630.000 ευρώ συνολικά σε Εθνική και Αlpha Bank) αλλά και ο Θ. Ρουσόπουλος, ο οποίος έλαβε δάνεια 450.000 ευρώ (από το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων και την Εθνική) το 2006. Χρεωμένη εμφανίζεται και η σύζυγός του Μάρα Ζαχαρέα, με δάνεια 275.000 στην Alpha και 150.000 στην Τράπεζα Πειραιώς.

    ● Δάνεια σχεδόν 700.000 ευρώ για τον υφυπουργό Αθλητισμού, Λευτέρη Αυγενάκη, τα οποία, όπως αναφέρει, τα έχει ρυθμίσει.

    ● Δάνεια 400.000 ευρώ, χρέη σε Tαμεία 31.000 ευρώ και σε δήμους 52.000 ευρώ για τον βουλευτή Μεσσηνίας της Ν.Δ., Περικλή Μαντά.

    ● Εισόδημα 0,10 ευρώ και καταθέσεις περίπου 1.600 ευρώ δηλώνει η βουλευτής της Ν.Δ., Κατερίνα Μονογυιού.

    https://www.efsyn.gr/politiki/boyli/242929_1072-diloseis-pothen-eshes-gia-theathinai-kai-horis-elegho

    —-

    Ερώτηση: γιατί φαίνεται ο Κουστούμπας να έχει εισόδημα 70τόσες χιλ (αν και βέβαια πάνε στο κόμμα) και οι αλοι αρχηγοι δηλώνουν άλλα ποσά διαφορετικά και σαφώς μικρότερα;

  176. sarant said

    175 Nαι, αλλά ο Παπαδημούλης… 🙂

  177. Pedis said

    # 176 – Ο Παπαδημούλης αν ήταν πολιτικός σε άλλο κόμμα, το πόθεν έσχες του, όχι μόνο δεν θα κινούσε την περιέργεια κανενός αλλά, αντίθετα, θα του έδινε πόντους στην εκτίμηση των ψηφοφόρων του κόμματος του …

  178. Μαρία said

    176
    Είδα εκείνο το πιστΟτική που τιτίβισες και είπα να το ελέγξω.
    Εκτός απ’ το μπατακτσιλίκι και τις αλχημείες στα δάνεια, δεν ντρέπονται να έχουν χρέη απο πιστωτικές κάρτες; https://www.hellenicparliament.gr/userfiles/pothen/xrhsh2018_etos2019/MITSOTAKIS_KYRIAKOS_1571631_2019.pdf

  179. Pedis said

    # 178 – Καλά, αυτό … αλλά γιατί να ντραπούν;

    Εγώ θεωρώ ότι και μόνο και μόνο για τα δάνεια εκατοντάδων χιλιάδων Ευρώ που πολλοί από αυτούς (αρσενικοί και θηλυκοί) έχουν (ή οι σύζυγοι τους) θα έπρεπε να τους αφαιρείται το δικαίωμα της ενασχόλησης με την πολιτική.

    Είτε τα έχουν συνάψει πριν μπουν στην πολιτική είτε, χίλιες φορές χειρότερα, ενώ ασχολούνται με την πολιτική.

    Είναι ευάλωτοι σε χάρες, συμφωνίες … Περισσότερο απο ευάλωτοι είναι ύποπτοι, ιν πρινσιπλ! Πώς να το κάνουμε.

  180. Pedis said

    Να ένα χρήσιμο μέτρο: όποιος εισέρχεται στον πολιτικό στίβο και πληρωνεται από το Δημόσιο ως βουλευτής, υπουργός, νομάρχης, δήμαρχος κλπ με ό,τι ακίνητα έχει όταν αρχίζει τη ενασχόλησή του με τα κοινά με τόσα βγαίνει. Με ό,τι καταθέσεις (+ μετοχές + ομόλογα κλπ) μπαίνει με τόσα βγαίνει + ας πούμε ένα 5% για αποταμίευση, χαριστικά.

    Όλες οι μεταφορές χρημάτων στους λογαριασμους του είναι υπό συνεχή έλεγχο.

    Αν παρατηρείται διαφορά στις καταθέσεις συμπεριλαμβανομένης της ενδεχόμενης μεταφοράς χρημάτων σε συγγενείς, με έλεγχο ανά διετία, να πούμε, αυτή κατάσχεται και αποδίδεται στο Δημόσιο.

    Αν του περισσεύουν από το μισθό του, επειδή αυτός είναι υψηλός, και δεν τα χαλάει για τις αυξημένες ανάγκες διαβίωσής του, αν και έχει και οδοιπορικά κι άλλες διευκολύνσεις, ας τα κάνει γαριδάκια, ας τα φάει στα μπουζούκια …

  181. Μαρία said

    Στο ύψος ρεκόρ των 308,7 εκατομμυρίων ευρώ έχουν φτάσει πλέον οι οφειλές της Νέας Δημοκρατίας σε δάνεια, σύμφωνα με τον ισολογισμό του κόμματος για το 2019. https://tvxs.gr/news/ellada/sta-3087-ekat-eyro-eftasan-ta-daneia-tis-nd-ayksisi-rekor-2019

  182. Pedis said

    # 181 – Ε, αφού χρωστάει γιατί δεν της κάνουν κατάσχεση … που είναι και μεγαλοφειλέτης;

    Έτσι δεν λένε … μην κοιτάτε που κλαίγονται για τα σπίτια, βίλλες έχουν! Για τα μαγαζιά, επιχειρηματίες-απατεώνες είναι!

  183. Γιάννης Ιατρού said

    181: Α, εδώ μου είχατε πάει… Ε, δεν τα είχα δει και το έβαλα, ευκαιρίας δοθείσης, αλλού

  184. Μαρία said

    Πράγματι, η Νέα Δημοκρατία έχει πολλά δάνεια. Προϊόν μιας άλλης εποχής, όπου πράγματι υπήρχε μία πολιτική τα κόμματα να μπορούν να δανείζονται, με ενέχυρο μελλοντικές κρατικές ενισχύσεις. Αυτή η πρακτική δεν υπάρχει πια σήμερα. Αυτήν την κατάσταση κληρονόμησα. Τι έκανα εγώ για τα οικονομικά της Νέας Δημοκρατίας, κ. Χατζηνικολάου; Περιόρισα τις λειτουργικές δαπάνες του Κόμματος κατά 70%. Επαναλαμβάνω, κατά 70%. Παίρνοντας δύσκολες αποφάσεις, μαζεύοντας, όμως, τα οικονομικά της Νέας Δημοκρατίας. Έκανα και κάτι άλλο, όμως. Απευθύνθηκα στον απλό νεοδημοκράτη. Και τους είπα «ελάτε να στηρίξετε το κόμμα μας, με μία ετήσια συνδρομή, για να μπορέσουμε να τα βγάλουμε πέρα σε μια δύσκολη συγκυρία». Και οι νεοδημοκράτες, κ. Χατζηνικολάου, ανταποκρίθηκαν σ’ αυτήν την προσπάθεια. Και έχουμε σήμερα 155 χιλ. νεοδημοκράτες, οι οποίοι δίνουν 12 ευρώ τον χρόνο, 1 ευρώ τον μήνα στην Νέα Δημοκρατία, έναν εσπρέσο τον μήνα, για να στηρίξουν οικονομικά το Κόμμα μας. Και δεν υπάρχουν πολλά κόμματα στην Ευρώπη τα οποία να έχουν αυτή την βάση για να μπορούν να εξαρτώνται οικονομικά πολύ περισσότερο από τα μέλη τους. Και θέλω να τους ευχαριστήσω από την καρδιά μου γι’ αυτήν την πολύ μεγάλη κίνηση. Έχω κάνει ό,τι περνάει από το χέρι μου, κ. Χατζηνικολάου, για να μπορέσω να αντιμετωπίσω αυτό το πρόβλημα. Και πληρώνουμε, χρησιμοποιούμε σχεδόν το σύνολο της κρατικής επιχορήγησης, για να εξυπηρετήσουμε τα παλιά μας δάνεια. Με άλλα λόγια, είμαι υπερήφανος για αυτό το οποίο έχουμε πετύχει, για να βάλουμε σε τάξη τα οικονομικά της Νέας Δημοκρατίας.
    https://ysterografa.gr/%CE%BF-%CE%BC%CE%B7%CF%84%CF%83%CE%BF%CF%84%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BA%CE%AC%CE%BB%CF%85%CF%88%CE%B5-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%87%CE%B1%CF%84%CE%B6%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA/

  185. dryhammer said

    184. Πού έχει εσπρέσο με ένα ευρώ;

  186. Γιάννης Ιατρού said

    185: Ρε συ, κι εγώ αυτό σκέφτηκα μόλις το είδα. Ούτε για να τον μυρίσεις, έξω. Αλλά θα εννοεί σπιτικό… ΚΑΦΕΤΙΕΡΑ έχει 🙂 🙂

  187. dryhammer said

    186. Σε τέτοια το συζητάμε, στις άλλες με τις καψούλες άστο…

  188. Μαρία said

    Και να πεις οτι δεν ξέρει απο τιμές!

  189. Μαρία said

    8 ακίνητα απόκτησε το ζεύγος Μενδώνη το 2002, όταν η κυρία ήταν γ.γ. Με αδυναμία στα ισόγεια.

    Click to access MENDONI_STYLIANI_1540565_2019.pdf

    Ξεροσφύρη, και δενδροκαλλιέργεια στα Μαστιχοχώρια.

  190. Pedis said

    Να τους πει να κόψουν επιπλέον και μια τυρόπιτα το μήνα μπας και με αυτόν τον τρόπο καταφέρει το κόμμα να ξεχρεώσει τα 380 εκ. σε 102 χρόνια αντί για 204, αν τους ζητάει έναν εσπρέσσο του 1 €. …

    Καλά, έχει βρει 155 χιλ κόσμο διαθέσιμο να κάνει καφέ σοσπέζο για την άπορη ΝΔ;!

    Τι σου είναι το γλείψιμο …

    Caffè sospeso:

    https://en.wikipedia.org/wiki/Caff%C3%A8_sospeso

  191. dryhammer said

    189. Προλαβαίνω τον πατριώτη Μυλόπετρο για να διορθώσω: Μαστιχόχωρα.

    Επί της ουσίας (κι όχι μόνο γι αυτήνε αλλά για πάμπολλους): Η κανονική παροιμία λέει «Δούλεψε να φας και κλέψε νάχεις» αλλά στην πραγματικότητα ισχύει η τροποποιημένη εκδοχή «Άρπαξε να φας και κλέψε νάχεις». Το «δούλεψε» είναι μόνο για το δούλεμα που ρίχνουν.

  192. Μαρία said

    191
    Δήμος Μαστιχοχωρίων στη δήλωση. Είναι λάθος;

    Πολύ καλό προεκλογικό.

  193. dryhammer said

    192. Τα (Χιαστί) Μαστιχόχωρα έγιναν (τα περισσότερα) Δήμος Μαστιχοχωρίων.

    Υπέστησαν στίλβωμα.

  194. Μαρία said

    193
    Κατάλαβα.
    Ελληνιστί Η Μαστιχόχωρα 🙂

  195. dryhammer said

    194. Άλλωστε, μια χαρακτηριστική ιδιότητα της μαστίχας είναι πως μαστιχώνει.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: