Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Όχι παραπέρα απ’ το σανδάλι, τσαγκάρη

Posted by sarant στο 19 Μαΐου, 2020


Το σημερινό σημείωμα βασίζεται σε μια συζήτηση που έγινε πριν από μερικές μέρες στη Λεξιλογία, συζήτηση που με τη σειρά της βασιζόταν σε μιαν ανάρτηση του Απόστολου Δοξιάδη στο Φέισμπουκ, και που έκρινα ότι ενδιαφέρει το ιστολόγιο από ορισμένες απόψεις. Άλλωστε, είχαμε αναφερθεί στην ιστορία αυτή πριν από καμιά δεκαριά μήνες, αλλά αυτό ειχε γίνει στα σχόλια ενός εντελώς άσχετου άρθρου, οπότε καλό είναι να αφιερώσουμε και ειδικό άρθρο.

Στην αρχή βρίσκεται μια ιστορία για τον μεγάλο ζωγράφο της αρχαιότητας, τον Απελλή από την Κω. Ο Πλίνιος ο πρεσβύτερος, στο 35ο βιβλίο της Φυσικής ιστορίας του, που είναι αφιερωμένο στη ζωγραφική, αφηγείται διάφορα ανέκδοτα από τη ζωή του Απελλή, ανάμεσά τους και το εξής:

Ο Απελλής είχε τη συνήθεια, όταν τελείωνε τους πίνακές του να τους εκθέτει έξω από το εργαστήριό του έτσι ώστε να τους βλέπουν οι διαβάτες. Ο ίδιος στεκόταν από πίσω, αθέατος, και άκουγε τις κρίσεις τους για ενδεχόμενα ψεγάδια των έργων του, επειδή θεωρούσε ότι οι περαστικοί θα εντόπιζαν λάθη που είχαν ξεφύγει από τον ίδιο.

Μια μέρα, είδε τον πίνακα ένας τσαγκάρης, ο οποίος πρόσεξε ότι το ένα σανδάλι είχε λιγότερες τρυπίτσες για κορδόνια από το άλλο και το επέκρινε φωναχτά στην παρέα του. Ο Απελλής πράγματι διόρθωσε το λάθος. Την άλλη μέρα ο τσαγκάρης ξαναπέρασε και ένιωσε πολύ περήφανος όταν είδε πως το ψεγάδι είχε διορθωθεί, οπότε συνέχισε επικρίνοντας και τον τρόπο που ήταν ζωγραφισμένο το πόδι, βρίσκοντας κι εκεί λάθη.

Οποτε, ο Απελλής θυμωμένος ξεπρόβαλε πίσω από τον πίνακα και του είπε: Όχι παραπέρα από το παπούτσι, τσαγκάρη!

Ή, αν το προτιμάτε στα λατινικά, sutor, ne ultra crepidam -η τελευταία λέξη είναι δάνειο από το ελλην. κρηπίς, κρηπίδος.

Στην αρχαία ελληνική γραμματεία δεν σώζεται τέτοιο επεισόδιο, εκτός αν δεν έψαξα καλά. Βέβαια, κάπου θα το βρήκε ο Πλίνιος, σε κάποια ελληνική πηγή, η οποία όμως θα έχει χαθεί.

Ο Πλίνιος μάς λέει πως η φράση αυτή έγινε παροιμιώδης -και πράγματι, τόσο στα λατινικά όσο και σε νεότερες γλώσσες βρίσκουμε παροιμίες που αποτελούν απόηχο της φράσης του Απελλή. Στα αγγλικά η αντίστοιχη παροιμία είναι The cobbler should stick to his last, όπου αυτό το last δεν είναι το «τελευταίος» αλλά είναι το καλαπόδι, ενώ στα ισπανικά είναι zapatero, a tus zapatos – τσαγκάρη, στα παπούτσια σου.

Στα ελληνικά δεν έχουμε κάποια παροιμιώδη φράση παρμένη από το επεισόδιο με τον Απελλή. Στο βιβλίο του Λέξεις και φράσεις παροιμιώδεις, ο Τάκης Νατσούλης αναφέρει τη φράση «Όχι παραπέρα από το παπούτσι, τσαγκάρη» και διηγείται την ιστορία του Απελλή (εδώ μπορείτε να δείτε τι λέει) και υποστηρίζει ότι «Η φράση αυτή λέγεται για κάποιον που κρίνει και επικρίνει πράγματα,  που δεν μπορεί να τα ξέρει», αλλά αμφιβάλλω αν όντως λέγεται αυτή η φράση.

Βλέπουμε πότε πότε αρχαΐζουσες παροιμιώδεις φράσεις που βασίζονται στο ίδιο επεισόδιο, όπως:

– Άχρι πεδίλων (και μέχρι σφυρών), ω βέλτιστε
– Άχρι αστραγάλων, ω βέλτιστε
– Άχρι κρηπίδος

και πιο ανεπτυγμένο:

«Άχρι πεδίλων και μέχρι σφυρών, ω βέλτιστε. Ου γαρ θέμις σοι πέραν τούτων χωρείν», όπου η δεύτερη πρόταση μπορεί ν’ αποδοθεί «δεν σε παίρνει να μιλάς για πιο πάνω».

Αυτά πρέπει να είναι λόγιες μεταγενέστερες κατασκευές, εννοώ του 19ου αιώνα, διότι όπως είπα δεν φαίνεται να υπάρχει αντίστοιχο στην αρχαία ελληνική γραμματεία (εκτός αν δεν έψαξα καλά). Πολύς κόσμος πιστεύει ότι οι φράσεις είναι γνησιες αρχαίες, αλλά αυτό δεν ισχύει.

Η ιστορία του Πλίνιου για τον Απελλή έμπνευσε (σικ, ρε) και τον Αλέξανδρο Πούσκιν, ο οποίος το 1829 έγραψε ένα ποίημα με τίτλο «Παπουτσής», που όσοι ξέρουν ρωσικά μπορούν να το διαβάσουν εδώ, ενώ οι υπόλοιποι μπορούμε εδώ να δούμε μιαν αγγλική μετάφραση. Ο στίχος του Πούσκιν «Суди, дружок, не свыше сапога!» δηλαδή «Μην κρίνεις, φίλε, παραπέρα απ’ το παπούτσι», έχει γίνει παροιμιώδης στα ρωσικά.

Από την ίδια ιστορία, ο Βρετανός δοκιμιογράφος William Hazlitt, τον 19ο αιώνα, έπλασε τις λέξεις ultracrepidarian και ultracrepidarianism, από το λατινικό ultra crepidam, που αν θέλαμε να το μεταφράσουμε κατά λέξη θα το αποδίδαμε υπερσανδαλιστής ή κάτι τέτοιο. Ο ultracrepidarian είναι αυτός που εκφράζει απόψεις και δίνει συμβουλές για πράγματα που δεν τα ξέρει. Ο Χάζλιτ το είχε αναφέρει για τον κριτικό λογοτεχνίας William Gifford.

Είπα πως δεν έχουμε λαϊκή παροιμία αντίστοιχη με την αγγλική και τις άλλες, αν και έχουμε κάποιες συγγενικές. Το «έκαστος στο είδος του» (και ο Λουμίδης στους καφέδες, έλεγε η διαφήμιση) αναγνωρίζει την ειδικότητα του καθενός στον τομέα του, αλλά δεν προχωράει στο τι γίνεται «πιο πάνω από το παπούτσι». Το «ελα παππούλη μου να σου δείξω τα αμπελοχώραφά σου» ειρωνεύεται την τάση του άσχετου να δώσει συμβουλές στον ειδικό, αλλά δεν αναγνωρίζει την ειδικότητά του σε άλλον τομέα. Το «κοίτα τη δουλειά σου» δεν είναι ακριβώς το ίδιο -ούτε το άκρως πατριαρχικό «κάνε ρόκα σου εσύ», που ασφαλώς αρχικά θα λεγόταν σε γυναίκα που τόλμησε να πει κι αυτή τη γνωμη της για κάποιο οικογενειακό πρόβλημα.

Κι όμως, θα μπορούσαμε να επιστρατεύσουμε τη φράση με τους αστραγάλους, είτε στην αρχαΐζουσα είτε σε νεοελληνική διατύπωση π.χ. για να χαρακτηρίσουμε τις απόψεις που εκφράζουν για τη γλώσσα διάφοροι καλλιτέχνες ή επιστήμονες άλλων κλάδων π.χ. γιατροί ή φυσικοί. Βέβαια, σύμφωνα με το στερεότυπο, εκείνοι που εκφράζουν απόψεις ως ειδικοί για το κάθε τι είναι οι ταξιτζήδες, αλλά από τον ταξιτζή που αποκαλύπτει τα κρυμμένα μυστικά ξέρουμε να προφυλαχτούμε, ενώ τον μουσικό ή τον σκηνοθέτη ή τον φυσικό ή τον γιατρό που αποφαίνεται για τη γλώσσα είναι πιο δύσκολο να τον απομυθοποιήσεις.

204 Σχόλια to “Όχι παραπέρα απ’ το σανδάλι, τσαγκάρη”

  1. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    «Δύσκολο φίλε, αυτό ούτε ταξιτζής δεν το λύνει», άλλη στερεότυπη έκφραση μιας και αναφέρθηκαν οι αυτοκινητιστές της κίτρινης φυλής.

  2. dryhammer said

    Φίλος δημοσιογράφος (στέλνει και ρεπορτάζ στον Αθηναϊκό τύπο ενίοτε) θέλησε, σε κάποιο τραπέζι, να με συστήσει σε άλλο ομότεχνό του.
    «Γιώργος Ξεροσφύρης (λετ) συνάδελφος»
    «Δημοσιογράφος κι εσύ, πού; Δε σ΄έχω υπόψη μου»
    «Όχι, ξερόλας κι εγώ!»
    Χαμογελοστραβομουτσούνιασαν κι οι δύο και ξαναμιλήσαμε για να πούμε καληνύχτα.

  3. Κουνελόγατος said

    Καλημέρα.

  4. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    Ο Κωνσταντίνος Θεοτόκης είχε γράψει μια νουβέλα με τίτλο «Απελλής», στην οποία ενσωματώνει ανεκδοτολογικό υλικό του Πλίνιου. Η τελευταία της έκδοση από την Άγρα, με θαυμάσιο εξώφυλλο από τον επίσης ζωγράφο της αρχαιότητας Αλέκο Λεβίδη.

  5. Γιάννης Κουβάτσος said

    Καλημέρα.

  6. π2 said

    Να επαναλάβω, μια που είχα βάλει λάθος λινκ στο αρχικό σχόλιο τον Απρίλιο (https://sarantakos.wordpress.com/2020/04/11/meze-422/#comment-645468) ότι το λήμμα της wiki (https://en.wikipedia.org/wiki/Ultracrepidarianism) έχει την παροιμιακή φράση όπως καθιερώθηκε και σε άλλες γλώσσες: Zapatero a tus zapatos / Schoenmaker, blijf bij je leest / Skomager, bliv ved din læst / Schuster, bleib bei deinem Leisten / Pilnuj, szewcze, kopyta / Суди, дружок, не свыше.

  7. ΚΩΣΤΑΣ said

    Παρεμφερής μύθος με αυτόν του Απελλή και του τσαγκάρη, σε καθιαυτού θεσσαλικά, 😋 είναι και η έκφραση «θέλοντας ο βλάχος και μη θέλοντας ο ζωγράφος, φόρεσε και ο Χριστός τσαρούχια».

    Νομίζω ότι όλοι αντιλαμβάνονται τη ρήση αυτή, όμως για κάποιον που τυχόν απορει ας βάλω και την εξήγηση. Πλούσιος βλάχος, παρή(ά)γγειλε σε ζωγράφο-αγιογράφο τον εσταυρωμένο. Όταν ο ζωγράφος τέλειωσε τον πίνακα και τον παρέδωσε, ανέκραξε ο βλάχος: «Α! ρα, στου θ’κόμ του σπίτ’ ου Χριστός θα είνι ξ’πόλτους; Ή τουν βάν΄ς και τσαρούχια ή δε σι πληρώνου»

    Οπότε, θέλοντας ο βλάχος……,

    Το ξέρατε, ε; Εντάξει, μια επανάληψη δεν πειράζει. 😉

  8. Κουτρούφι said

    Καλημέρα,
    Μια άλλη διατύπωση που έχω συναντήσει είναι «Υποδηματοποιέ, όχι (ή ουχί) πέραν του υποδήματός σου». π.χ. εδώ: http://www.matrix24.gr/2017/12/i-sandalopii-tis-enimerosis-ke-tis-politikis-vlaptoun-sovara-tin-ellada-2/

    Αλλά και αυτή πρέπει να είναι καθαρευουσιά του 19ου αιώνα και μετά.

  9. Πέπε said

    Καλημέρα.

    Ποτέ μου δεν είχα ακούσει να υπάρχει σημερινή έκφραση σχετική με την ιστορία του Απελλή. Όχι απλώς δεν έχω ακούσει να λέγεται, αλλά ούτε καν να ισχυρίζεται κανείς ότι λέγεται.

  10. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    4 Δεν το ήξερα το βιβλίο!

    5 Ούτε αυτό το ήξερα!

    6 Πιδύε, το είχαμε συζήτησει και παλιότερα χωρίς την έκφρ. του Χάζλιτ. (Και ομολογώ πως αυτό το σχόλιο δεν το θυμόμουν)

    7 Κι εγώ το ξέρω και μάλιστα με κόκκινα τσαρούχια.

  11. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  12. Παναγιώτης Κ. said

    Κάποια μνεία στη φράση αυτή έγινε σε κάποια προηγούμενη ανάρτηση, αν δεν κάνω λάθος.
    Σήμερα όμως τα μάθαμε όλα και προσωπικώς, το απόλαυσα!

  13. atheofobos said

    7
    Η ιστορία με τον βλάχο και τα τσαρούχια μου θύμισε το πώς στο άγαλμα του ο Κολοκοτρώνης απέκτησε περικεφαλαία!
    ΚΡΥΦΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ ΓΝΩΣΤΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΑΙΩΝΑ
    https://atheofobos2.blogspot.com/2019/06/blog-post_23.html

  14. sarant said

    13 Πολύ ωραία ιστορία αυτή.

  15. Παναγιώτης Κ. said

    @2. 🙂

    @7.Με την, έμμεση, συμβολή του Λαζόπουλου-εξοικειωθήκαμε με τη θεσσαλική προφορά- το ανέκδοτο ανεβαίνει…επίπεδο! 🙂

    Θυμίζω το περιστατικό που, υποτίθεται ότι συνέβη στον Λαζ.
    Σταμάτησε σε ένα χωριό του θεσσαλικού κάμπου να πάρει τσιγάρα από το περίπτερο και καθώς πήρε το αμάξι του να φύγει, αντικανονικά κάποιος άλλος παρ ολίγο να τον τρακάρει οπότε ακολουθεί ο εξής διάλογος:΅
    Λαζ: Δεν βλέπεις ότι έχω προτεραιότητα;
    Χωρ: Στο θ΄κομ του χουργιό έ(χ)εις ισύ προτεραιότητα;

    Προσέξτε! Οι λόγιες λέξεις (προτεραιότητα) προφέρονται κανονικά.! 🙂

  16. nikiplos said

    Καλημέρα,

    Το άρθρο θίγει πραγματικά ένα σπουδαίο ζήτημα το οποίο ενδεχομένως να περιλαμβάνει πολλές παραμέτρους. Η πρώτη και ενοχλητική είναι αυτή του ξερόλα, που έχει γνώμη για όλα τα ζητήματα και πρέπει σώνει και καλά να γίνει ακουστή και σεβαστή. Αυτή αν στους λαϊκούς τύπους είναι στερεότυπη με τον ταξιτζή, νομίζω πως στις μέρες μας θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελεί το «σύνδρομο του δημοσιογράφου» ελληνικών ΜΜΕ. Έχουμε δει επανειλημμένα στα ελληνικά ΜΜΕ τους δικτατορίσκους της δημοσιογραφίας γνώμης να χτυπούν κάποιον ειδικό επιστήμονα στο καναβάτσο, να μην τον αφήνουν να μιλήσει ή να ολοκληρώσει τη φράση του, επιτρέποντας παράλληλα τον θόρυβο από διάσημους τσιρίδες όπως του Λάδωνη. Υπό αυτήν την έννοια οι ταξιτζήδες συκοφαντούνται αδίκως αφού η ταμπέλα τους είναι «αμπελοφιλοσοφία».

    Μια άλλη παράμετρος όμως είναι η λεγόμενη «δικτατορία των ειδικών». Βάση αυτής μόνο οι ειδικοί μπορούν να μιλούν για ένα θέμα και να θέτουν την ατζέντα. Οι υπόλοιποι πρέπει να σιωπούμε ευλαβικά παραβλέποντας ωστόσο πως συνήθως οι γνώμες των ειδικών εκπίπτουν της επιστήμης τους και έχουν συνέπειες στην δική μας πλάτη. Η συνήθως στερεότυπη έκφραση: «είσαι δικηγόρος και τα λες αυτά?» ή «είστε γιατρός?» ρωτούσε ο Πατούλης έναν συνομιλητή του σε κάποιο πάνελ, προκειμένου να αδυνατήσει τη γνώμη του, καίτοι το θέμα συζήτησης ήταν η «υγειονομική βόμβα» των προσφύγων-παράτυπων μεταναστών, όπου ο κος Πατούλης καθόλου ειδικός δεν είναι αφού τυγχάνει (ετύγχανε εν ακρίβεια, γιατί εδώ και χρόνια εξασκεί άλλες δραστηριότητες) χειρουργός ορθοπαιδικός. Το ίδιο σενάριο έχουμε δει σε χειρότερο βαθμό σε εξεκιούτιβς έξπερτς που πλαισιώνουν συνήθως πολιτικούς σε φόρα ή και σε κυβέρνηση. Η γνώμη των έξπερτς δικτατορικά επιβάλλεται, χωρίς προηγουμένως να έχουν τεθεί τα όρια ισχύος της, το που σταματάει δηλαδή η γνώση-εμπειρία-δεξιότητα-στάση ενός ειδικού σε ένα θέμα, ενός ανθρώπου που έχει ξετρίψει δηλαδή χρόνια πάνω σε ένα αντικείμενο και που αρχίζει το πεδίο της διαβούλευσης.

    Ο Όσκαρ Ουάϊλντ κάποτε είπε πως η απόλυτη εξειδίκευση είναι η άπειρη γνώση του μηδενός. Σήμερα βιώνουμε μια τεράστια εξειδίκευση σε γνωστικά αντικείμενα, έχοντας πολλούς καλούς παρατηρητές δέντρων, αλλά ελάχιστους δασών. Απόντων των τελευταίων το ρόλο τον αναλαμβάνουν γραφιάδες ή δημοσιογραφοι ξερόλες ή «έξπερτς» χωρίς καν γνώσεις.

  17. ΚΩΣΤΑΣ said

    15β Ναι, έχεις δίκιο, Παναγιώτη, με τον Λάκη Λαζ. Αν θες να μάθεις και το χωριό που έγινε το συμβάν, είναι το Νιμπεγλέρ, άλλως πως Νίκαια Λάρισας.

  18. Aghapi D said

    4 Πρόκειται για ένα ελάχιστο βιβλιαράκι που ο Θεοτόκης έγραψε πριν γίνει ολότελα σοσιαλιστής
    Ελάχιστο αλλά τόσο δυνατό τουλάχιστον λάτρη τών δυνατών προσωπικοτήτων – εξ απαλών ονύχων αν και η λύπη για την αναλγησία τού ζωγράφου δέν λείπει.

    Βάζω ένα απόσπασμα που βρήκα στο διαδίκτυο
    Η Θηβαία που αναφέρεται εδώ είναι μια σκλάβα που ερωτεύονται ο Απελλής και ο Αλέξανδρος. Ωστόσο ο ζωγράφος δέν διστάζει να βάλει να δέσουν τον αδελφό της σ’ έναν βράχο και βάζει ένα εκπαιδευμένο όρνιο να τον κατατρώει για να ζωγραφίσει έναν Προμηθέα

    Τόσο ευτυχισμένος, όσο σ’ εκείνον το χρόνο, ο Απελλής δεν είχε σταθεί ποτέ του. Η καινούρια του αγάπη για τη Θηβαία ήτουν καινούρια άνθιση της ζωής του κ’ επαραδινότουν στο νέο πάθος του με τη δύναμη της πρώτης νιότης, απολαβαίνοντας όμως περσότερο. Και μαζί με τον έρωτα έφτασε στην υψηλότατην ακμή της και η τέχνη του. Σ’ ένα καλοκαίρι είχε τελειώσει δύο από τες καλύτερές του εικόνες: την Αναδυομένη, πού ’δειχνε όλη τη δύναμη της ομορφιάς, όλο το βάθος της ερωτικής ευτυχιάς του και την εικόνα του Μακεδόνα καβαλλάρη, που ήταν φωτισμένη από τη φλόγα του ενθουσιασμού, εικόνα του μεγάλου ανθρώπου που μόνο ένας τεχνίτης μεγάλος μπορεί να τον νιώσει, γιατί βλέπει μέσα του ο ίδιος το αντικότισμα του μεγαλείου, την ίδιαν άσβηστη δίψα να βγει από τα στενά σύνορα της ζωής στον μεγάλον κόσμο της ιδέας και της αθανασίας.

    Ήταν οι πρώτες μέρες του χινόπωρου, που στα γλυκά κλίματα της Ιωνίας μοιάζει με δεύτερην άνοιξη. Ο Απελλής ηθέλησε να παρουσιαστεί στον Αλέξαντρο για να του πει πως τού ’χε τελειώσει την εικόνα. Από δύο μέρες είχε απλώσει απάνου στον πίνακα το μελανό βερνίκι που μετρίαζε τεχνικά τη ζωηρότη των ανοιχτών χρωμάτων κ’ έκανε να βγαίνουν τα στορίσματα πιαστά όξω από τον πίνακα.

    Οι δύο άντρες τώρα εστεκόνταν μπροστά στη μεγάλη ζωγραφιά. Ένα χαμόγελο ανέβηκε στα χείλια του ήρωα που αναγνώρισε τον εαφτό του κ’ έβλεπε μπροστά του ένα δεύτερο βουκέφαλο, ομορφήτερον ακόμα από τ’ αγαπημένο του πολεμικό άτι, γιατί είχε την αιώνια σφραγίδα της τέχνης. Μα ξετάζοντας παρατήρησε στατικός στο ζωγραφισμένο πρόσωπό του μία βαθιά μυστικήν έχφραση, που ο ίδιος δεν την έβλεπε στον ασημένιο καθρέφτη, στο βλέμμα μία μελαγχολία απέραντου κι αχόρταγου πόθου, μία έγνοια για το άγνωστο μελλάμενο, που ο ίδιος δεν την ήξερε και που αρμόδια δεν του φαινότουν για το φωτεινό του χαραχτήρα. Κι όμως ένοιωθε τη δεινή τέχνη του ζωγράφου· τα δάχτυλα έβγαιναν σαν ανάγλυφα και ένας φωτεινός κεραυνός που επετιότουν από το απλωμένο του χέρι, εφαινότουν να χύνεται πέρα μακριά από τον πίνακα με αληθινά τρομαχτική λάμψη. Τότες κοιτάζοντας με προσοχή είπε συλλογισμένος:

    «Απελλή, μου φαίνεται τέτοιος δεν είμαι».

    «Αλλιώτικος δεν είσαι στον υψηλόν κόσμο της τέχνης» αποκρίθηκε ο ζωγράφος μ’ έμφαση· «τέτοια καταλαβαίνω την ψυχή σου· το μελλάμενό σου φανερώνεται εδώ μ’ όλη την άχραντη δόξα του. Δεν ήθελα μόνο να δείξω του Ελληνικού κόσμου το πρόσωπό σου, μα και τα κρουμμένα μυστήρια της ψυχής σου· είναι η αποθέωσή σου, Αλέξαντρε».

    Ο βασιλέας έμεινε σκεφτικός και ο Απελλής επρόστεσε: — «Ας έρθουν οι φοράδες σου· θα σε καταπείσουν πως ξέρω να ζωγραφίζω· είναι κριτές ανώτεροι παρά ο κάθε ζωγράφος».

    Κ’ έκαμε τους δούλους να στήσουν την καινούριαν εικόνα μπρος στη μπασιά του χτίριου, όπου εκατοικούσε ο Αλέξαντρος. Κ’ εδιάταξαν να φέρουν τες φοράδες από το σταύλο. Και τα μακεδονίτικα φαριά, που άλλοι σκλάβοι τα κρατούσαν από τα σαλιβάρια, βλέποντας τον ιστορισμένο βουκέφαλο εχλιμίντρισαν όλα, και ο Απελλής είπε, γελώντας για το θρίαμβο: — «Οι φοράδες εγνώρισαν το βουκέφαλο, ίσως κιόλας και τον Αλέξαντρο».

  19. Aghapi D said

    4 Αυτό θα το ξέρεις για την πρώτη – σε βιβλίο- έκδοση
    http://www.biblionet.gr/book/25191/%CE%98%CE%B5%CE%BF%CF%84%CF%8C%CE%BA%CE%B7%CF%82,_%CE%9A%CF%89%CE%BD%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%82,_1872-1923/%CE%91%CF%80%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AE%CF%82

  20. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ένα σατιρικό στιχούργημα του Στιχάκια Γιάννη Μπελεσιώτη…

    .~

    Ο ξερόλας

    Κάθε οικογένεια κάθε παρέα κάθε σπίτι
    έχει –να δεις πως τονε λεν;– έναν ξερόλα
    από την Θράκη βόρεια μέχρι κάτω την Κρήτη
    υπάρχει κάποιος που τα ξέρει πάντα όλα

    Πολιτική, Ιατρική, Κοινωνικά, ταινίες
    Ψυχολογία, ερωτικά, διατροφή, Ιστορία
    τραγούδι, τέχνες, μουσική, θέατρο, φιλοσοφίες
    διά πάσα νόσο ειδικός και πάσα μαλακία

    Δε θα μπορούσε –ασφαλώς– και το δικό μου σόι
    να αποτελέσει εξαίρεση σε τούτο τον κανόνα
    υπάρχει κάποιος ευφυής –ποιος Έκο ποιος Τολστόι–
    εδώ μιλάμε έχουμε τον Γνώστη του Αιώνα

    Τα πάντα ξέρει ο άτιμος! Όλα τα αναλύει
    γιατί η γη είναι στρογγυλή πόσο πηδά ο ψύλλος
    γιατί μυρίζει η πορδή ο ήλιος γιατί δύει
    γιατί νιαουρίζει το γατί γιατί γαβγίζει ο σκύλος

    Κι είναι μεγάλη μου χαρά και περηφάνεια επίσης
    να κάθομαι απέναντι να ακούω να θαυμάζω
    όλες αυτές τις φοβερές που κάνει αναλύσεις
    και στον καθρέφτη άπειρες ώρες να τον κοιτάζω

  21. Γς said

    >Όχι παραπέρα από το παπούτσι, τσαγκάρη!

    Το τόλμησε ο δικός μου. Από τα καλαπόδια του στα γράμματα. Εστω σαν χωρατό.

    Και τελικά έμπλεξε. Καράφλιασε κι ο ίδιος

    https://caktos.blogspot.com/2014/01/blog-post_21.html

  22. Παναγιώτης Κ. said

    Εκτός από τη φράση του Απελλή, εμένα μου έρχονται προς χρήση και οι παρακάτω φράσεις:

    Παπάς απ΄την πόλη, παπαδιά μολογάει

    Έμαθα και μαστορεύω και…πηδώ τον μάστορή μου

    Οι μούτσοι που… πηδούσαμε γίναν καπεταναίοι

    Ήρθαν τα άγρια να διώξουν τα ήμερα

    Μάθανε πως πηδιόμαστε και πλάκωσαν και οι …Ρομά ( P.C)

    Δεξιότερα Κουροπάτκιν

    Δουλειά σοοου! (Βέγγος)

    (Υπάρχει και μια ακόμη φράση με τον γιο, τον πατέρα και τη μάνα αλλά δεν μπορώ να τη γράψω διότι μας διαβάζουν και οι …μαμάδες ) 🙂

  23. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ο ξερόλας ή δοκησίσοφος είναι ένας από τους χαρακτήρες που εξετάζει ο Λασκαράτος στο απολαυστικό «Ιδού ο άνθρωπος»:

    Ο δοκησίσοφος

    Ο δοκησίσοφος έλαβε από τη φύση του το χάρισμα του να έχη μεγάλην ιδέαν δια τον εαυτόν του, δια τας γνώσεις του. Ο δε τοιούτος και ζη μεγάλος με τη φαντασία του, έως ότου η περίστασες του το επιτρέπουνε, έως ότου απαντήματα με ανυπομόνους δεν τον εχθέτουνε σε δυσάρεστα ξεγελάσματα.

    Καλά γεμάτος από την ιδέα του, και συνηθισμένος ακολούθως να μιλή ως από καθέδρας δια πράγματα που κάπως εννοεί, ξεθαρρεύει αγάλι΄ – γάλι, και απλώνεται να φλυαρή με τον ίδιον διδαχτικόν τρόπον και δια πράγματα εις τα οποία δεν έχει διόλου γνώριση.

    Ότι δε η μεγάλη ιδέα του εαυτού του φυσικώ τω λόγω τόνε φέρνει στη φλυαρία, ευκόλως ημπορεί να εννοηθή· επειδή, αφού έφθασε να πείση τον εαυτόν του ότι είναι κάτοχος μιας σπανίας νοημοσύνης, μιας σωστότητος κρίσεως αλανθάστου, ενός πνεύματος οπού από λίγο εννοεί πολύ… από τότε δεν αμφιβάλλει πλέον ότι τον φθάνει ν΄ απαντήθηκε κάπου και να ομίλησε με τον Αραγγό, δια να μπορή να εξηγή τες περιοδείες των κομήτων· να εχαιρετήθηκε με τον Βίσμαρκ, δια να ημπορεί να αποφθέγγεται στα πολιτικά· να επισκέφθηκε το Παρίσι, δια να εξευγενίσθηκε· να είδε τη Σμύρνη, δια να γνωρίζη την Ασία· ότι έχει γνώσες ανώτερες από τους άλλους· ότι ακολούθως είναι άνθρωπος με βάρος· και έτσι, εκεί κοντά σοφός και αλάνθαστος να νομίζη ότι μπορεί να μιλή από καθέδρας δια κάθε πράγμα.

    Εις την διεξαγωγήν όμως της δοκησισοφίας του, απαντά κάθε τόσο χάσματα εις τα οποία και αυτή του η οίηση πρέπει να σταματήση. Φιλονεικώντας τότε με άλλους, και αντιπαθώντας να ομολογήση αμάθειαν, ριψοκινδυνεύει να περάση το χάσμα δια πηδήματος, εις το οποίον ενδέχεται και να πέση μέσα.

    — Ναι, κύριε Χ, αλλά σεις βέβαια θα γνωρίζετε με πόσην επιτυχίαν ο Dnieper καταπολεμεί αυτά τα οποία πρεσβεύετε.

    — Α, τον Dnieper εγώ τον εδιάβασα απ΄ αρχής έως τέλους· αλλά τα επιχειρήματά του είναι σαθρά.

    — Έχετε υπομονήν, κ. Χ, αλλά ο Dnieper δεν είναι συγγραφεύς. Είναι ποταμός εις την Ρωσίαν.

    Και ιδού ο δοκησίσοφος εις την ξυλόγατα!…-

  24. sarant said

    15β-17 Μα είναι γνωστό πως σε όλα τα χωριά ισχύει άλλος ΚΟΚ. Προτεραιότητα έχουν οι χωριανοί, ακολουθούν οι σώγαμπροι του χωριού, μετά όσοι έχουν εξοχικά και τέλος οι διερχόμενοι.

  25. Georgios Bartzoudis said

    (α) «The cobbler should stick to his last, όπου αυτό το last δεν είναι το «τελευταίος» αλλά είναι το καλαπόδι…. «Άχρι πεδίλων και μέχρι σφυρών, ω βέλτιστε. Ου γαρ θέμις σοι πέραν τούτων χωρείν», όπου η δεύτερη πρόταση μπορεί ν’ αποδοθεί «δεν σε παίρνει να μιλάς για πιο πάνω»…. Μην κρίνεις, φίλε, παραπέρα απ’ το παπούτσι».

    # Νομίζω ότι αυτά αντιστοιχούν (μεταφορικά) στην παροιμία «κάθε κατεργάρης στον πάγκο του»

    (β) σχετικά με το σανδάλι= υπόδημα, πέδιλο, έχουμε και τη μακεδονική λέξη σαντάλι(το)= 6 αρμάθες ξηρού καπνού μαζί (αλλαχού της χώρας λέγεται κιουντές ή ορμαθός). Τα αντίστοιχα ρήματα είναι σανταλιάζω και ξεσανταλιάζω= ξεχωρίζω τις βέργες= αρμαθιές του σανταλιού. Ο Πασχαλούδης θεωρεί ότι είναι τουρκικό αντιδάνειο, από το σανδάλιον.

  26. Γιώργος Λυκοτραφίτης said

    19,

    γνώρισα την νουβέλα από την έκδοση της Άγρας, η οποία δεν είναι η πρώτη, φυσικά.
    Δεν έχω δει ποτέ την έκδοση των «Κειμένων», του 73.

  27. spiridione said

    Από 19ο αιώνα βρίσκω μόνο ‘μη υπέρ την κρηπίδα».
    https://www.google.com/search?rlz=1C1CHBF_elGR740GR740&biw=1536&bih=722&tbm=bks&sxsrf=ALeKk005VjdoaHwL_DLDoaMuFH3RKL4mFA%3A1589877341111&ei=XZrDXoynBtCsmwXeuaeABA&q=%22%CE%BC%CE%B7+%CF%85%CF%80%CE%AD%CF%81+%CF%84%CE%B7%CE%BD+%CE%BA%CF%81%CE%B7%CF%80%CE%AF%CE%B4%CE%B1%22&oq=%22%CE%BC%CE%B7+%CF%85%CF%80%CE%AD%CF%81+%CF%84%CE%B7%CE%BD+%CE%BA%CF%81%CE%B7%CF%80%CE%AF%CE%B4%CE%B1%22&gs_l=psy-ab.3…11766.16671.0.16954.20.16.0.0.0.0.239.1531.0j10j1.11.0….0…1c.1.64.psy-ab..11.0.0….0.mC7fq7yiiA0

  28. Πέπε said

    @23
    Ωραίο το ρήμα «αποφθέγγεται»!
    Δεν ξέρω τι είναι η ξυλόγατα, αλλά το υποθετικό περιστατικό με τον τύπο που έχει διαβάσει Δνείπερο είναι βέβαια παράφραση του αισώπειου μύθου με τη μαϊμού και το δελφίνι.
    και σε κάποια παλιά κωμική σειρά (ή σε ευθυμογράφημα της Ακρίτα μήπως;) θυμάμαι την ατάκα «τι να σας κάνω που δεν έχετε διαβάσει και Θεμιστοκλή κύριέ μου!»

  29. spiridione said

    Του Πλίνιου είχε προηγηθεί λίγα χρόνια ο Βαλέριος Μάξιμος, πολύ πιο λακωνικός
    Mirifice et ille artifex, qui in opere suo moneri se a sutore [suo] de crepida et ansulis passus, de crure etiam disputare incipientem supra plantam ascendere vetuit.
    http://monumenta.ch/latein/a.php?tabelle=Valerius_Maximus&s=3371&sectio=103&id=Valerius%20Maximus,%20Mirabilia,%208,%20%20%2012,%20103&string=&apparat=%C2%AC_first_frame=&nummer=&domain=&lang=0&target=&inframe=1

  30. Παναγιώτης Κ. said

    Για να…χτίσουμε και το σημερινό ας περιλάβουμε και τον δοκησίσοφο του Ανδρέα Λασκαράτου.

    https://www.sarantakos.com/kibwtos/mazi/laskaratos_dokhsisofos.html

  31. Αγγελος said

    Ξυλόγατα είναι η φάκα, η ποντικοπαγίδα.

  32. Παναγιώτης Κ. said

    @23. Η…καθιερωμένη παράλειψη του ριφρές. 🙂

  33. Πουλ-πουλ said

    13.
    Τέτοια κρυφά σημειώματα είναι συνηθισμένο εύρημα όταν αποσυναρμολογούνται παλαιότερες αναστηλώσεις. Πολλές φορές μάλιστα είναι πολύτιμα, γιατί χρονολογούν με ακρίβεια κάποια επέμβαση. Η συνήθεια αυτή των τεχνιτών επιβιώνει λάθρα και στις μέρες, κάτω από τα στραβά μάτια των επιβλεπόντων.

  34. Πέπε said

    > > «Όχι παραπέρα απ’ το σανδάλι, τσαγκάρη»

    Είπαμε ήδη ότι δεν έχω ακούσει να υπάρχει τέτοια έκφραση. Αλλά κι αν θέλαμε να τη φτιάξουμε, νομίζω ότι η πιθανότερη προσφώνηση προς τσαγκάρη δε θα ήταν «τσαγκάρη» αλλά «μάστορα». Θα μου πεις, μα είναι διαφανές αυτό; Ε, παροιμιόμυθος είναι (=θα ήταν). Στους παροιμιόμουθους, αν ξέρεις τον μύθο καταλαβαίνεις καλύτερα. Αν όχι, απλώς συνηθίζεις ποιο είναι το νόημα της παροιμίας.

  35. Πουλ-πουλ said

    33. και στις μέρες μας, ήθελα να πω

  36. sarant said

    34 Σωστά, μάστορα!

    27-29 Μπράβο

  37. Παναγιώτης Κ. said

    @24. 🙂
    Στο δικό μου χωριό ακολουθούμε πολιτικές ενσωμάτωσης οπότε τόσο οι σώγαμπροι όσοι και οι…ξένοι έχουν όλα τα δικαιώματα. Αν μάλιστα συμβεί να είναι και καλά παιδιά, τότε μπορεί να έχουμε και διακρίσεις υπέρ τους και σε βάρος των…εγχωρίων. 🙂
    Διερχόμενους δεν έχουμε! Το χωριό δεν είναι πέρασμα.
    Κυριολεκτικώς, το έχουμε…τερματίσει! 🙂

  38. Γιάννης Κουβάτσος said

    32::Απεκατέστησες την τάξη. ☺

  39. 15β. Έτσι την πάτησα κάποτε, όταν ήσαν στις δόξες τους οι Μήτσοι, και βρέθηκα σε μπαρ στην Τσαριτσάνη, όπου άκουσα δυο ντόπιους να μιλούν σαν τον Λαζόπουλο. Αρχικά νόμισα ότι τον μιμούνταν για καλαμπούρι αλλά γρήγορα κατάλαβα ότι μιλούσαν την γλώσσα τους, οι άνθρωποι.

    24. Επιστρέφοντας βράδυ από ταβέρνα, έξω από την Κατερίνη, με φίλο Κατερινιώτη, περάσαμε ανανόχλητοι απο μπλοκο της αστυνομίας. «Σταματούν μόνο αυτοκίνητα με πινακίδες εκτός Πιερίας, γιατί εδώ όλοι είμαστε γνωστοί» με διαφώτισε ο φίλος.

  40. Ξύλινη γάτα λοιπόν η φάκα. Καλό αυτό!

  41. Pedis said

    # 29 – Συνεπώς και σε αυτή την περίπτωση:

    «What is important is to invent something last, not first»
    A. de Rujula

    Να μου το θυμηθείτε, επειδή οι Ρωμαίοι ήταν αντιδραστικοί και γι αυτό καθυστερημένοι στα γράμματα και τις τέχνες, όταν άρχισαν να ασχολούνται με το σπορ κόπιαραν ξεδιάντροπα τους Αρχαίους Έλληνες, επομένως, το ρητό, πιθανά, έχει καταγωγή στην αρχαιοελληνική γραμματεία, κάτι πάει να μου θυμίσει αλλά δεν … για την ώρα.

  42. Avonidas said

    Καλημέρα.

    Ο Πλίνιος ο πρεσβύτερος, στο 35ο βιβλίο της Φυσικής ιστορίας του […]

    … θα πρεπε να ‘χε ακολουθήσει τη σοφή του συμβουλή, καθώς όποτε καταπιάνεται με τις επιστήμες εκεί μέσα γράφει πατάτες ογκωδέστερες των μενίρ 🙄 Μικρό δείγμα:

    -Γράφει ότι οι κυψέλες των μελισσών ειναι εξαγωνικές διότι «κάθε πόδι της μέλισσας φτιάχνει κι από μια πλευρά»!
    -Μπερδεύει τα οπτικά νεύρα με φλέβες «που συνδέουν το μάτι με τον εγκέφαλο», και γνωματευει οτι πρεπει να συνδέονται και με το στομάχι, καθώς «είναι αδύνατο να βγάλεις το μάτι κάποιου χωρίς να κάνει εμετό» 🤣
    -Εξηγεί πώς βρήκαν οι Αλεξανδρινοί την περίμετρο της γης: καποιος μακαρίτης περπάτησε, λέει, από τον ταφο του ως το κέντρο της Γης (!), μέτρησε τα βηματα του πήγαινε-έλα, τους έγραψε τη διάμετρο σε σημείωμα στον τάφο του και πολλαπλασιασαν με π.🤯 Αυτό καταλαβε ο Πλίνιος απο τη μέτρηση του Ερατοσθένη.

    Και πολλά, πολλά άλλα. Γενικά, η Φυσική Ιστορία του ειναι άξιος πρόδρομος της Φρικηπαίδειας, 😋 ειναι πραγματικά κρίμα που ανέλαβε να «διασώσει» την Ελληνιστική γνώση…

  43. Costas Papathanasiou said

    Γεια σας!
    Είναι πάντα ωραίοι οι κάθε λογής παροιμιώδεις λόγοι (προσωπικά, μου θυμίζουν ως επί το πλείστον ευρηματικούς στίχους αγνώστου υπερρεαλιστή) όπως και ο συγκεκριμένος που παρουσιάζεται εξ ίσου ωραία (και διεξοδικότατα) στο παρόν άρθρο.
    Από εννοιολογικής απόψεως, ως απόδοση του «μακαρονισμού» ultracrepidarianism θα’στεκε, νομίζω, μάλλον καλά και το «υπερφιαλισμός» , λαμβανομένου υπόψη ότι ο μύθος πλάστηκε για να στηλιτεύσει την αλαζονεία των ημιμαθών, δοκησίσοφων ή ξερόλων, τουτέστιν των ανθρώπων που δεν γνωρίζουν τα όρια της γνώσης τους (ή την αρχή «ουδέν οίδα, αλλά…»), αποφαίνονται ανακριβώς για οτιδήποτε υπερβαίνοντάς τα και ξεχειλίζουν, συχνά, από καμάρι γι’αυτό.
    Πέραν τούτου, ψειρίζοντας γκρινιάρικα τον σχετικό μύθο θα μπορούσαμε κι εμείς («τσιγκλώντας σαν τσαγκρασούλια») να αναρωτηθούμε «γιατί, άραγε, ένας τσαγκάρης να μην ξέρει περισσότερα για τα πόδια από ένα ζωγράφο;», ο οποίος πάλι, αντί να ψέξει, επίσης αλαζονικά, τον χαζοπαπουτσή, γιατί δεν επανέφερε το αρχικό ”ψεγάδι” στον πίνακά του, εξηγώντας του χαμογελαστά: «Φίλε, κακώς σε άκουσα και την πρώτη φορά: Το ένα παπούτσι πρέπει να διαφέρει, γιατί δεξί κι αριστερό ποτέ δεν είναι ίδια. Ας μάθουμε κι οι δυο να κατανοούμε το διαφορετικό».

    υγ:Δεν ξέρω ποια είναι η νατσούλεια άποψη επί του συγκεκριμένου θέματος, αλλά ως παντελώς αδαής (=ντιπ σκράπας) τάσσομαι ανεπιφύλακτα υπέρ αυτής διότι πιστεύω ότι είναι μέγας ειδήμων στον «υπερσανδαλισμό»

  44. Παναγιώτης Κ. said

    «τσιγκλώντας σαν τσαγκρασούλια».
    Τι σημαίνει τσιγκλώ και τι τσαγκρασούλι ή τσαγκαρσούλι;

  45. sarant said

    43 Ο Νατσούλης λέει όσα υπάρχουν στο λινκ που δίνω στο άρθρο, δηλ. απλώς διηγείται την ιστορία. Το μόνο ψεγάδι του είναι πως ισχυρίζεται ότι η φράση «Όχι παραπέρα από το παπούτσι…» λέγεται.

  46. loukretia50 said

    Καλημέρα!
    Θυμάμαι την παροιμία και τη σχετική ιστορία, από τα παιδικά μου χρόνια ακόμη.
    Με μια μικρή διαφορά, οι αντιρρήσεις δεν προέρχονταν από το σπόνσορα αλλά απ΄το μοντέλο, ήταν ο αγνός ποιμήν που αρνιόταν κατηγορηματικά να ποζάρει χωρίς τα τσαρούχια.
    Την αθώα απορία μου «γιατί ο ζωγράφος δεν τα άλλαζε στο τέλος?»
    ακολουθούσε διδαχή περί του καθαρού λόγου : «ο λόγος – συμβόλαιο».
    Δυστυχώς την ιστορία με τον Απελλή την έμαθα μεγάλη, όταν είχα ήδη εξασκηθεί στο να δοκησισοφίζω επαρκώς σε κάθε ευκαιρία!

    ΥΓ Νατσουλισμό θέλετε? ΄Ισως αργότερα!

  47. Costas Papathanasiou said

    44. κεντάω με τσαγκ(α)ροσούβλι (-σούγλι) -στα θεσσαλιώτικα
    (ξαναγειά!)

  48. loukretia50 said

    Το «τσιγκλάω – ώ» ή «τσιγκλίζω» νόμιζα ότι λέγεται παντού, κυρίως μεταφορικά.

  49. Παναγιώτης K. said

    @47. Οκ

  50. Avonidas said

    Για τους μεγάλους (σε ηλικία) φυσικούς και τον υπερσανδαλισμό τους τα ‘χει πει ωραία ενας δικος μας

  51. rizes said

    ΔΑΜΟΚΛΕΙΟΣ
    https://vgiannelakis.wordpress.com/2017/04/11/%ce%b4-%ce%b1-%ce%bc-%ce%bf-%ce%ba-%ce%bb-%ce%b5-%ce%b9-%ce%bf-%cf%83/

  52. rizes said

    Δ Α Μ Ο Κ Λ Ε Ι Ο Σ
    https://vgiannelakis.wordpress.com/2017/04/11/%ce%b4-%ce%b1-%ce%bc-%ce%bf-%ce%ba-%ce%bb-%ce%b5-%ce%b9-%ce%bf-%cf%83/

  53. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    31, 40
    Και ξύλινο παλτό το φέρετρο.

  54. Το τσιγγλάω το ξέρω σαν παρακινώ, προτρέπω επί καλού και προβοκάρω, πειράζω επί κακού

    η αλεπού εκατό χρονώ, το αλεπόπουλο εκατόνδέκα, έλεγε μάνα μου

  55. Μυλοπέτρος said

    Ξεροσφύρη θα θυμάσαι το παλαιότερο: ο καθένας στη δουλειά του κι ο Κοράκης στα γλυκά του». Τον φάγαμε το Λουμίδη.

  56. loukretia50 said

    Εδώ μάλλον τα βρήκανε τελικά με τον καλλιτέχνη!
    Βέβαια είναι λίγο γκλαμουράτα τα τσαρούχια…
    Αγ.Γεώργιος ο νέος – εξ Ιωαννίνων

    Αν θέλει κανείς χάζεμα σε άλλη βερσιόν και σε διάφορες ωραίες Βυζαντινές εικόνες, εδώ :

    https://www.searchculture.gr/aggregator/edm/TositsasFoundation/000040-63508

  57. Κυριλλος Μεθόδιος said

    Αυτή η ιστορία με τον Απελλή να πετάγεται θυμωμένος πίσω από τον πίνακα για να φυλάξει την πόρτα (gatekeep – ρωτήστε τη νεολαία ή γκουγκλίστε) είναι τόσο αστεία που αποφάσισα να χρησιμοποιώ μια από αυτές τις ατάκες τακτικά στο μέλλον. Σκέφτομαι ιδίως να το κάνω σε συζητήσεις άλλων, αιφνιδιαστικά και χωρίς πραγματικό κριτήριο, για την πρόκληση μέγιστου χάους. Θα δοκιμάσω και τις σύντομες αρχαΐζουσες εκδοχές, αλλά η εκδοχή «Όχι παραπέρα από το παπούτσι, τσαγκάρη!!» είναι η πιο αστεία νομίζω.

  58. Χριστος said

    Και ξυλογαιδαρα η τραμπαλα

  59. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    56 Κουστουμιά ο Αηγιώργης!

  60. loukretia50 said

    Αpelligator!! https://youtu.be/1Hb66FH9AzI ω! ρε γλέντια!!

    Nτου από παντού! – με τα τσαρούχια!

  61. # 59 β

    και η κάπα φορεμένη κουτσαβάκια …

  62. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    58 Η ξυλογαϊδάρα ήταν πολλαπλών χρήσεων.
    https://www.slang.gr/definition/24772-ksylogaidara

  63. ΣΠ said

    Σχετικό και αυτό το απόφευγμα:

  64. Μυλοπέτρος said

    Κάποτε στη Χίο πήγα σε ένα μαγαζί φίλου ο οποίος προσπαθούσε να νοσήσει να καταλάβω πως έπρεπε να χειριστώ αυτό που πήρα. Όταν του έλεγα συνέχεια ξέρω μωρέ ξέρω, (πράγματι ήξερα) αυτός με διέκοψε λέγοντάς μου: ρε μην έρθεις ύστερα να με ρωτάς σαν τον Αλβανό.
    Στην απορία μου απάντησε πως όταν εξηγούμε κάτι στους Αλβανούς που είναι άριστοι πετράδες, κάποια πράγματα, αυτοί είναι όλο ξέρω και ξέρω. Μετά από λίγο γυρίζουνε, με ερωτήσεις. Ξανά και ξανά.

  65. Μυλοπέτρος said

    νοσήσει = μου δοσει

  66. Pedis said

    http://www.cna.org.cy/webnews.aspx?a=bab0fd8019b44b25b1f7f1cf36139137

  67. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    66 Να σε πιάσω τώρα με την κηραλοιφή να σε κάνω σύχριστο, που θα πεις το Βελόπουλο ψεύτη 🙂

    (κάποιος να ρωτήσει και τους Βουλγάρους, γιατί στη βίκι λέει πως κάνει διδακτορικό εκεί)

  68. Pedis said

    https://www.news247.gr/epistimi/seismos-stoys-seismologoys-papadopoylos-kata-tselenti-gia-pseydi-ilikia-kai-anaxiokratia.7644693.html

  69. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας.

    Τὸ παρακάτω εἶναι πραγματικὸ περιστατικό. Τὸ ἔχω χρησιμοποιήσει, ἐλαφρῶς ἀλλαγμένο στὸ διήγημά μου «Ὁ Ξερωγός».

    Ὅταν ἔβαζαν πλακάκια στὸ σπίτι μας στὰ Θερμιὰ, ὁ μάστορας τό ᾿τσουζε λιγάκι (τρόπος τοῦ λέγειν) καὶ τὰ πλακάκια ἔδειχναν μιὰ τάση νὰ ξεφύγουν ἀπὸ τὴ μονοτονία τῆς εὐθυγράμμισης.

    Σὲ σχετικὲς παρατηρήσεις τοῦ πατέρα μου καὶ τοῦ παπποῦ μου ἡ ἀπάντησή του ἦταν:

    Δάσκαλε τὴν πένα σου! Κι ἐσὺ καπτα-Μῆτσο τὸ τιμόνι σου!

  70. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Δον μου, ο μάστορας ήταν ευγενής. Δεν ήθελε να υπονοήσει πως αν το έτσουζαν κι αυτοί λιγάκι (αναλόγως τεσπα) δεν θα εντόπιζαν το παραμικρό πρόβλημα στην πλακοθεσία.

  71. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @67,66. Στὴν παραπομπή, κάτω ἀπὸ τὴν ἀνακοίνωση τοῦ Πανεπιστημίου Κύπρου γιὰ τὰ ἀνύπαρκτα πτυχία τοῦ Βελόπουλου ὑπάρχει καὶ ἀνακοίνωση γιὰ τὴν ψώρα.

    Τυχαῖο; 😉

  72. nikiplos said

    Δεν είναι κακό πάντως ένας καλλιτέχνης να παίρνει ιδέες από το κοινό και να διορθώνεται σε μερικά πράγματα, ιδίως από γνώστες στο είδος τους. πχ ένας συγγραφέας από κάποιον αστυνομικό, κάποιον ιατροδικαστή κλπ.

    Ας πούμε ένας που αρέσκεται να λέει ποδοσφαιρικές ιστορίες, θα μπορούσε να μιλήσει με κάποιον βετεράνο του ποδοσφαίρου. 🙂

  73. angelos said

    Ολα αυτα τα χρονια, με την Κριση, τραβαγαμε τα μαλλια μας οι οικονομολογοι, με ολα αυτα που βλεπαμε να γραφονται στα social (και οχι μονο).
    Ε, καιρος τους ηταν και των γιατρων 😛
    Οι γλωσσολογοι ειναι εκτος συναγωνισμου, γιατι….»ε, σιγα, ολοι ξερουμε ελληνικα» 😛😛

  74. dryhammer said

    55. Το θυμάμαι και στην ταμπέλα του πρατηρίου του στην αρχή της Βενιζέλου (όπου ήταν όλα τα τουριστογλυκατζήδικα) αλλά το κορυφαίο μότο είναι του Αργυράκη (του φούρναρη); «Ξέρει η πάπια πού ΄ναι η λίμνη και βουτά και πά και πίνει» και ζωγραφισμένη μια λίμνη με βούρλα.

    71. «Ψώρ’ ακούς στη γειτονιά σου; Ψωροβότανο κοντά σου».

  75. Πέπε said

    @72
    Έχει συγγραφείς που κάνουν τέτοιου είδους έρευνα/προεργασία, και μάλιστα ανακοινώνουν και τους πληροφορητές τους (στις ευχαριστίες συνήθως). Αλλά βέβαια μιλάμε για ό,τι κάνει κανείς εκ των προτέρων. Εκ των υστέρων είναι πιο σπάνιο, πιο δύσκολο, και είναι συζητήσιμο αν δείχνει μεγαλύτερη τόλμη (έκανα λάθος και το διορθώνω) ή ανασφάλεια (δν ξέρω να πω πότε ολοκληρώνεται το έργο μου).

  76. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Το 1902, ο Γιαννούλης Χαλεπάς, συνοδευόμενος από τη μητέρα του και τον γλύπτη Θωμά Θωμόπουλο, πήγε στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Εκεί, στην είσοδο του μουσείου, είδε ένα γύψινο αντίγραφο του αγάλματος του Ερμή του Πραξιτέλη, στο οποίο ο σπουδαίος γλύπτης αναγνώρισε ότι δεν έχει τα δικά του πόδια.
    «Πράγματι, ξέρουμε ότι το άγαλμα του Πραξιτέλη, που βρέθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα, στην αρχή δεν είχε καθόλου πόδια. Στη συνέχεια όμως βρέθηκε το δεξί πέλμα κι έτσι ένας Γερμανός γλύπτης το συμπλήρωσε. Τώρα τι είδε ο Γιαννούλης Χαλεπάς και το θεώρησε κακοτεχνία, αυτό είναι ένα θέμα που θα μπορούσε να συζητηθεί με γλύπτες, ιστορικούς τέχνης, αρχαιολόγους και συντηρητές», ανέφερε η κα Μωραΐτου, που συμπλήρωσε μια ακόμα ιδιαίτερη αναγνώριση από τον γλύπτη:
    «Στην αίθουσα του Ποσειδώνα, ο Χαλεπάς αντίκρισε ένα άγαλμα του οποίου το χέρι ήταν λευκό, ενώ το υπόλοιπο άγαλμα είχε κάποιες επικαθήσεις από το χώμα μέσα στο οποίο είχε βρεθεί.
    Λέει ο Θωμόπουλος: «Το χέρι δεν είναι δικό του».
    Και απαντά ο Χαλεπάς: «Δικό του είναι, είναι έργο του 5ου αι. π.Χ.». Και πραγματικά ο Διαδούμενος, που εκτίθεται στην περιοδική έκθεση Οδύσσειες είναι νεότερο αντίγραφο του Πολύκλειτου, σε πρότυπο του 5ου αι. π.Χ.»,
    https://www.archaiologia.gr/blog/2016/11/14/%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B5%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%87%CE%B1%CE%BB%CE%B5%CF%80%CE%AC-%CF%84%CE%B1-%CE%B3%CE%BB%CF%85%CF%80%CF%84%CE%AC-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80/

  77. ΣΠ said

    68
    Τι ηλικία δήλωσε ο Άκης Τσελέντης; Δύο βιογραφικά του που βρήκα στο διαδίκτυο διαφέρουν στο έτος γέννησης.
    https://en-uoa-gr.academia.edu/AkisTselentis/CurriculumVitae

    Click to access cvtselentis.pdf

  78. π2 said

    42: Ούτε από γεωγραφία έσκιζε. Οι κατάλογοι τοπωνυμίων που έχει για διάφορες περιοχές που δεν ξέρει καλά είναι μνημείο τσαπατσουλιάς. Από την άλλη, το ευρύτατο εγκυκλοπαιδικό του πνεύμα και, κυρίως, η διάθεσή του να προσφέρει ένα εγκυκλοπαιδικό εγχειρίδιο με έμφαση στις πρακτικές γνώσεις, χρήσιμο για κάθε Ρωμαίο τζέντλεμαν τον τον καθιστούν χαρακτηριστικό εκπρόσωπο του πνεύματος της εποχής (ιδίως του ρωμαϊκού).

  79. Γιάννης Κουβάτσος said

    Στο σημερινό πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο δεν είδα κανένα ανορθόγραφο πανό. Θα πρέπει να ψάξουν για κάποιο άλλο «μεμπτό» τα παπαγαλακια και ο ιντερνετικός όχλος.

  80. Κιγκέρι said

    55: Μυλόπετρε, η λαρισινή βερσιόν:

  81. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    «Εκαστος εφ ω ετάχθη »

    Η μαντινάδα μοιρολογά μια συφοριασμένη αλλαγή ρόλων
    Ετσα τα φέραν οι καιροί
    κι οι βουλισμένοι χρόνοι
    ο καπετάνιος στο κουπί
    κι ο ναύτης στο τιμόνι

  82. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    80 👍

    Άλλη η δουλειά του ναύτη κι άλλη του καντηλανάφτη

  83. ΣΠ said

    82
    Άλλο πράκτωρ κι άλλο εισπράκτωρ (Βέγγος).

  84. skom said

    @77
    reborn seismologist.

  85. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @82. Κάπως ἀλλιῶς τὸ ξέρω:

    Ἄντρα μου καντηλανάφτη

    νά ᾿χες τὸ κουπὶ* τοῦ ναύτη.

    *Δὲ λέει κουπί, ἀλλὰ μᾶς διαβάζουν καὶ μαμᾶδες τέτοιαν ὥρα. 🙂

  86. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Οποτε, ο Απελλής … του είπε: Όχι παραπέρα από το παπούτσι, τσαγκάρη!

    Σχετικό : Κάνουν εγχειρήσεις οι νοσοκόμες ;

  87. 16, … η λεγόμενη «δικτατορία των ειδικών» …

    Σ’ αυτό το μοτίβο, σε περιπτώσεις που ο ειδικός μπορεί να έχει και μη ευαγείς στόχους, ο όρος expert παραμερίζεται από τον pundit (ινδικής προέλευσης) που κυριολεκτικά σημαίνει περίπου το ίδιο, αλλά χρησιμοποιείται με όλο και πιο μειωτική χροιά, για να δείξει είτε έλλειψη γνώσεων σε βάθος είτε κρυφά κίνητρα.

  88. Κιγκέρι said

    81: Έφη,

    η μαντινάδα σου μου θύμισε λιγάκι ένα χαριτωμένο περιστατικό που διάβασα κάπου, δε θυμάμαι πια πού για να το ξαναβρώ με λεπτομέρειες, οπότε θα προσπαθήσω με όσα θυμάμαι:
    Ο Ρουμάνος συνθέτης, πιανίστας και βιρτουόζος του βιολιού Τζώρτζε Ενέσκου θέλοντας να βοηθήσει κάποιον φίλο του; μαθητή του; να δώσει ένα ρεσιτάλ βιολιού, ανέλαβε να τον συνοδεύσει στο πιάνο. Ζήτησε κι από έναν άλλο φίλο του, πιανίστα, να του γυρίζει τις σελίδες. Οπότε την επόμενη μέρα ένας κριτικός έγραψε:
    «Πολύ περίεργο ήταν το ρεσιτάλ που παρακολουθήσαμε χτες το βράδυ. Αυτός που έπαιζε πιάνο, θα έπρεπε κανονικά να παίζει βιολί. Αυτός που γύριζε τις σελίδες, θα έπρεπε να παίζει πιάνο. Κι αυτός που έπαιζε βιολί, θα έπρεπε να γυρίζει τις σελίδες!»

  89. 69,
    Το ‘λεγε για πλάκα(κι)

  90. loukretia50 said

    Ένας πίνακας, μια ενδιαφέρουσα ιστορία, διαχρονική
    «Η Συκοφαντία» , θύμα της οποίας υπήρξε ο Απελλής, ενέπνευσε τον Μποτιτσέλλι και δημιούργησε μια πολύ τολμηρή αλληγορία – αν σκεφτούμε πόσο επικίνδυνο ήταν στην εποχή που κυριαρχούσε ο Σαβοναρόλα .

    Περισσότερα εδώ:
    Sandro Botticelli and his Allegory of Slander an Italian painting of the fifteenth century
    https://translate.google.com/translate?hl=en&sl=it&u=https://artesemplice.blogspot.com/2014/06/sandro-botticelli-e-la-sua-allegoria.html&prev=search

    (ως συνήθως απέφυγα τη Βίκι, μπορείτε εύκολα να τη δείτε)
    ………..

    Είναι στα Ιταλικά, αλλά αξίζει να το δείτε
    LA CALUNNIA di Sandro Botticelli – https://youtu.be/KluoKrQ9lUE?t=22 I SIMBOLI NELL’ARTE

  91. loukretia50 said

    Και ο Ροσσίνι στον Κουρέα της Σεβίλλης αναφέρεται στη συκοφαντία, και βλέπουμε πάλι τον πίνακα.

    – «La calunnia e un venticello» https://youtu.be/WQsn9R-WiFs Gioacchino Rossini Il Barbiere di Siviglia

    «Slander is a breeze. A very gentle earphone, which is insensitive to subtle, slightly sweetly, begins to whisper.
    Slowly, downstairs, under a hissing voice, it is flowing, buzzing, in people’s ears.
    It is introduced intently, and the heads and brains, it stuns and makes it swell.
    From the mouth out going out, the noise goes on growing, gradually strengthens, it already flows from place to place, it seems the thunder, the storm, which in the sen of the forest, is whistling, grumbling, and makes you horror chill.
    At the end it overflows, and bursts, spreads, doubles, and produces an explosion, like a cannon shot, a tremor, a storm, a general tumult, which makes the air reverberate.
    And the petty slandered, disheartened, trampled under the public scourge, for great luck goes to crepar» (πρόχειρη μετάφραση – όχι δική μου, το πρωτότυπο στο λινκ)

  92. loukretia50 said

    στο σχ.90 έχει και αγγλικούς υπότιτλους

  93. 58, 62,
    Ξυλογαϊδάρα (Καλλιθέα) και τοποθεσία στην Φωκίδα (παλιά σχόλια εδώ και εδώ με συνέχεια 121, 165)

  94. leonicos said

    τον γιατρό που αποφαίνεται για τη γλώσσα είναι πιο δύσκολο να τον απομυθοποιήσεις.

    εγώ είμαι και φιλόλογος και θεολόγος (αν καιάλλου θρησκεύματος)

    οποτε δεν με αφορα

  95. leonicos said

    7
    «θέλοντας ο βλάχος και μη θέλοντας ο ζωγράφος, φόρεσε και ο Χριστός τσαρούχια».

    Από το γερμανικό Assimil

    Ζωγράφος και πελάτης

    Πελ. Είδες ἀγγελο με παπούτσια;
    Ζωγρ. Είδες κάποιον χωρίς;

  96. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    88, Κινγκ Φαρμακερό! 🙂

    90, Λου, ακουσα νωρίτερα τον Π»γγελόπουλο στη Βουλή να απαντά στις κατηγορίες. Φρικάρησα.
    Αυτές οι κάργες στον πίνακα θα μπορούσε πχ να είναι αντίστοιχα κάποιοι εισαγγελείς (γυναίκες και άνδρες) που ανέφερε

  97. Μαρία said

  98. leonicos said

    10

    Κι εγώ το ξέρω και μάλιστα με κόκκινα τσαρούχια

    Απ’ όσο θυμάμαι τα τσαρουχάδικα της οδού Πανδρόσου, όλα τα τσαρούχια είναι κόκκινα.

    Κάνω λάθος;

    Στην Πενταγιού ο ένας και μοναδικός που φορούσε φουστανέλα, είχε τσαρούχια στο φυσικό χρώμα του δερματος

  99. aerosol said

    Η αλήθεια είναι ότι αυτοί που νομίζουν πως τα ξέρουν όλα εκνευρίζουν εμάς που τα ξέρουμε. 🙂

    Πάντως, με την σημερινή διάδοση της πληροφορίας, έχει γίνει πολύ εύκολο να ανατρέξεις στην πρωτογενή γνώση και να συλλάβεις τον ειδικό να σφάλλει. Το πρόβλημα έγκειται στο ποιος και με ποια κριτήρια έχει την δυνατότητα να το κάνει αυτό, και ποιος απλά νομίζει πως καταλαβαίνει και εντοπίζει ανύπαρκτα σφάλματα για τα οποία φταίει η ημιμάθειά του. Σε κάποιες περιπτώσεις τα λογικά (σφ)άλματα και η προβληματική μεθοδολογία είναι ξεκάθαρη σε κάθε προσεκτικό αναγνώστη. Αν είσαι και ενήμερος για τις μικροπολιτικές τον συγκρουόμενων θεωριών ενός γνωστικού αντικειμένου είναι εύκολο να εντοπίσεις και την τηγή της προκατάληψης πίσω από την έρευνα.

  100. 97 Τώρα παρουσίασε χαρτί από το Ανοιχτό Παν/μιο Κύπρου o κουτοπόνηρος.
    https://www.imerodromos.gr/o-velopoylos-oydepote-ypirxe-foititis-toy-panepistimioy-kyproy/

  101. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    100. Γιὰ νὰ λέμε καὶ τοῦ στραβοῦ τὸ δίκιο, δὲν χρειάζεται νά ᾿χεις πανεπιστημιακὸ δίπλωμα γιὰ νὰ φωτοτυπήσεις τὶς ἐπιστολές τοῦ Χριστοῦ.

    Κι ἔνα παιδὶ τοῦ δημοτικοῦ μπορεῖ νὰ βγάλει φωτοτυπίες. 😉

  102. # 98

    Στην Πενταγιού ο ένας και μοναδικός που φορούσε φουστανέλα, είχε τσαρούχια στο φυσικό χρώμα του δερματος …

    Μήπως τον ρώτησες για την πανέμορφη πενταγιώτισσα-να δεις πως την λέγανε … Ευτυχία όχι, Φωτεινή, όχι αααα Μαρία την λέγανε, να σου πει την πραγματική της ιστορία γιατί κυκλοφορούν αρκετές εκδοχές ! 🙂 🙂

  103. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    Το «Άχρι πεδίλων» το χρησιμοποιούσε συγγενικό μου πρόσωπο πολιτευτής προ τεσσαρακοντετίας τουλάχιστον. Ήταν και συγγραφέας.

  104. dryhammer said

    102. Πάντως τώρα ξέρουμε τι κάνει

  105. leonicos said

    85 Μαρτίνο

    κουπί λέει

    και ο καθένας ό,τι έχει κατά νου καταλαλαβαίνει

  106. 101 Δημήτρη, τόχω ξαναπεί: Άμα ήτανε μέιλ ή έστω φαξ του Χριστού να το δεχτώ. Επιστολές γράφει ο πασαένας. Τουλάχιστον, γραμματόσημο είχανε? Θα έχει αμύθητη αξία λέμε.

  107. leonicos said

    102 Τζι

    Και φυσικά τον ρώτησα.

    Τον ρώτησα επίσης πώς λένε την ομάδα των Πενταγιών και μου απάντησε 5ΠΑΟΚ

    Μα γιατί 5ΠΑΟΚ κί ποχι απλώς ΠΑΟΚ;

    Ε…. ο ΠΑΟΚ δεν ηγαινει καλά κι είπαμε να το αλλάξουμε λιγάκι

  108. leonicos said

    Γς

    Πήγα να γράψω σχόλιο για τον τσαγκάρη σου, που μου ἀρεσε, και δεν βρήκα πού γράφονται

  109. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    63 Εγγυημένο του Πλάτωνα!

    73τέλος Ακριβως,… Και ιστορία επίσης

    79 Οπότε δεν θα δεις και τίποτα να γράφεται για το συλλαλητήριο

    91 Έχουμε άρθρο για την άρια της συκοφαντίας!

  110. sarant said

    Στη μαρμάγκα έχει κρατηθεί (και θα συνεχίσει να κρατείται) το εξής σχόλιο

    Είμαι συνταξιούχος καθηγητής των Λατινικών και θα ήθελα να σάς συγχαρώ για το υπέροχο αυτό άρθρο. Επιτρέψτε μου να διευκρινίσω ότι η ακριβής φράση τουΠλινίου είναι «ne supra crepidam sutor iudicaret» και όχι «sutor, ne ultra crepidam». Παραθέτω το ακριβές λατινικό απόσπασμα του Πλινίου Πρεσβυτέρου από το 35ο Βιβλίο της «Φυσικής Ιστορίας», κεφ. 10, παρ. 84-85:

    «84 Apelli fuit alioqui perpetua consuetudo numquam tam occupatum diem agendi, ut non lineam ducendo exerceret artem, quod ab eo in proverbium venit. idem perfecta opera proponebat in pergula• transeuntibus atque, ipse post tabulam latens, vitia quae notarentur auscultabat, vulgum diligentiorem iudicem quam se praeferens;

    85 feruntque reprehensum a sutore, quod in crepidis una pauciores intus fecisset ansas, eodem postero die superbo emendatione pristinae admonitionis cavillante circa crus, indignatum prospexisse denuntiantem, ne supra crepidam sutor iudicaret, quod et ipsum in proverbium abiit.»

    ΜΕΤΑΦΡΑΖΩ πρόχειρα:

    «Ο Απελλής συνήθιζε να λέει πως δεν θα έπρεπε να περνάει ούτε μιά μέρα χωρίς να τραβάμε μία γραμμή για να εξασκούμεθα. Κι αυτό κατέστη παροιμιώδες. Σ’ αυτούς που τον ρωτούσαν γιατί διορθώνει συνεχώς τα έργα του, έλεγε ότι τα προορίζει για την Αιωνιότητα. Και προτιμούσε την κριτική των απλών ανθρώπων…
    Μιά άλλη συνήθειά του ήταν η εξής: Όταν τέλειωνε τα έργα του, τα εξέθετε δημοσίως κι αυτός κρυβόταν για ν’ ακούσει τις κριτικές των επισκεπτών. Λέγεται ότι κάποιος υποδηματοποιός του βρήκε ένα λάθος στον σχεδιασμό των σανδαλιών, όσον αφορά τον αριθμό των οπών τους. Ο Απελλής διόρθωσε το λάθος, και την επόμενη μέρα ο ίδιος υποδηματοποιός ξανάρθε και ήταν τόσο υπερήφανος που ο ζωγράφος διόρθωσε το λάθος, ώστε βρήκε κάποιο λάθος και στο πόδι. Τότε ο Απελλής εμφανίστηκε από εκεί που κρυβόταν και τον έκραξε λέγοντας πως ένας υποδηματοποιός δεν θάπρεπε να επεκτείνει την κριτική του πέρα από τα σανδάλια. Μια ρήση που επίσης έγινε παροιμία: : ne supra crepidam sutor iudicaret!»

    ΣΗΜΕΙΩΤΕΟΝ ότι η φράση του Πλινίου Πρεσβυτέρου «non lineam ducendo exerceret artem» κατέστη επίσης παροιμιώδης σε όλες τις λατινογενεις γλώσσες και αποτελεί αντιγραφή (απο τον Πλίνιο) της προϋπαρχούσης ελληνικής φράσεως «τήμερον ουδεμίαν γραμμήν ήγαγον» που καταγράφουν οι Έλληνες Παροιμιογράφοι συμπληρώνοντας: «επί των αμελούντων της σπουδής και της εαυτών τέχνης. τούτο Απελλής ο ζωγράφος είρηκεν»

    Με τη λογική του Πλινίου, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο κ. Σαραντάκος έχει κάτι κοινό με τον Απελλή: Όπως ο κορυφαίος ζωγράφος της Αρχαιοτητος δεν άφηνε ούτε μιά μέρα να περάσει χωρίς να τραβήξει κάποια γραμμή για να εξασκείται, έτσι και ο ο κ. Σ. δεν αφήνει μέρα να περάσει χωρίς να μάς τρατάρει κάποιο άρθρο. ΚΙ όπως ο Απελλής, έτσι και ο κ. Σαραντάκος. είναι πάντα πρόθυμος ν’ ακούσει τους ειδικούς που θα του υποδείξουν κάποιο λάθος. Ουαί κι αλλοίμονο, όμως, αν κάποιος απ’ αυτούς θελήσει να επεκτείνει την κριτική του σε πράγματα που εμφανώς αγνοεί: «Μέχρις αστραγάλων, ώ βέλτιστε» θα του φωνάξει ο κ. Σαραντάκος και θα έχει δίκιο: «ne supra crepidam sutor iudicaret!»

  111. sarant said

    91 Λου, εδώ η άρια της συκοφαντίας:

    https://sarantakos.wordpress.com/2017/04/04/calunnia/

  112. Theo said

    @7 κα:
    Εγώ το ξέρω λίγο πιο καθαρευουσιάνικο, που έχει κι ένα ρυθμό:
    «Θέλοντος του βλάχου, και μη θέλοντος του ζωγράφου, φόρεσες και συ Χριστέ μου, κόκκινα τσαρούχια.»

    @72, 75:
    Ένας φίλος μου στα 80ς σπούδαζε στο Βερολίνο, έμενε στο Κρόιτσμπεργκ, το ΄χαν ρίξει στον μπάφο με την παρέα του, είχαν φτιάξει και ερασιτεχνική ποδοσφαιρική ομάδα με έμβλημα το τετράφυλλο και όνομα «πανχασισιακός». Μου ΄λεγε πως τους πλησίαζε ο Ηλίας Πετρόπουλος, καθόταν μαζί του και τους παρακινούσε να μιλάνε συνεχώς, για να καταγράφει λέξεις και φράσεις της αργκό τους.

  113. Avonidas said

    Στη μαρμάγκα έχει κρατηθεί (και θα συνεχίσει να κρατείται) το εξής σχόλιο

    Νικοκύρη, τι νόημα έχει να στέλνεις τα σχόλια του πολυώνυμου στη μαρμάγκα, κι απ’ την άλλη να τα παραθέτεις εσύ ο ίδιος; Ότι δεν θα δούμε το καινούριο παρατσούκλι του να σανδαλιστούμε; Μικρή παρηγοριά.

    Μα την αλήθεια, ωρες ωρες δε σε πιάνω 😐

  114. dryhammer said

    113. Το πρώτο το αθώο είναι το τυρί (που συχνά αξίζει να διαβαστεί), και με την κατοχύρωση του νέου παρατσουκλιού θα στείλει το εμετικό επόμενο όπως πλειστάκις έχει κάνει.

  115. loukretia50 said

    11. Μερσί, δεν το θυμόμουν και πάντα μ΄αρέσουν οι αναφορές σε παλιότερα σχετικά άρθρα.

    =============

    Τη λέξη «ξυλόγατα» τη βρήκα τυχαία χαζεύοντας μια ενδιαφέρουσα μετάφραση/παράφραση? – έτσι γράφει – από έκδοση του 1837 της Βατραχομυομαχίας, με γλωσσάρι και σημειώσεις.
    Paraphrasis Batracomyomahiae https://tinyurl.com/y6w8q3xl Demetri Zeni

    Προσπερνάμε το λατινικό κείμενο – εμείς οι αλατίνιστοι – και στη σελ. 83/ 18 :

    «…Μά σαν έμεγαλώσανε, έβγαίνασι ‘ς το πλάτος,
    τον πρώτον τον εφόνευσεν ο κάκιστος ο γάτος,
    πήρέ τον έξω πού τρεχε (ουαί) και έπιασέ τον,
    μ’ εκείνον τάχα έπαιξε, αλλ’ ύστερα ‘φαγέ τον, 205
    Τον άλλον πάλιν έπιασαν άνδρες αγριωτάτοι
    μ’ εκείνην την ξυλόγατα, πού νε φοβερωτάτη
    Πολλοί την ονομάζουσι παγίδα, όπου φέρνει
    Τους ποντικούς με πονηριά , κ’ εις θάνατον τους παίρνει…»

    Αντιστοιχεί στο στ. 115 του πρωτοτύπου , όταν η «ἔχθιστος γαλέη» έφαγε ένα ποντικό ενώ οι άνθρωποι , «καινοτέραις τέχναις ξύλινον δόλον ἐξευρόντες,
    ἣν παγίδα καλέουσι, μυῶν ὀλέτειραν ἐοῦσαν…»

    Μου άρεσε περισσότερο από τη μετάφραση Βηλαρά στο
    http://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/library/browse.html?page=4&text_id=3

    (περί ορέξεως…)

  116. 101, … δὲν χρειάζεται νά ᾿χεις πανεπιστημιακὸ δίπλωμα γιὰ νὰ φωτοτυπήσεις τὶς ἐπιστολές τοῦ Χριστοῦ.
    Κι ἔνα παιδὶ τοῦ δημοτικοῦ μπορεῖ νὰ βγάλει φωτοτυπίες. 😉 …

    Προσοχή στο φωτοστέφανο

  117. Κιγκέρι said

    Να κι ο Ξερωγός του, που τον ανέφερε ο Δημήτρης Μαρτίνος στο σχ. 69:

    https://sarantakos.wordpress.com/2018/05/20/martinos-5/

  118. mitsos said

    Αφού ολιγωρούν όσοι όφειλαν να μας θυμίσουν τα σχετικά από το slang.gr ( ονόματα δεν λέμε . πρόσωπα δεν θίγουμε )

    ή παπάς παπάς, ή ζευγάς ζευγάς
    Ευρέως γνωστή και κλασσική έκφραση, που μας λέει το αυτονόητο:

    O καθένας μας μπορεί να αναλάβει έναν μόνο συγκεκριμένο ρόλο, όχι πολλαπλούς. Ο παπάς δεν μπορεί να είναι γεωργός, ούτε ο γεωργός να γίνει παπάς.

    ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ
    Απόσπασμα από άρθρο της εφημερίδας Βήμα:
    «Αξιότιμοι κύριοι καθηγητές, ο σοφός λαός μας λέει ή παπάς παπάς ή ζευγάς ζευγάς. Τιμούμε την εκπαιδευτική σας προσφορά, αποδοκιμάζουμε τις επιχειρηματικές σας βλέψεις. Η δουλειά σας δεν είναι να εκπονείτε μελέτες. Αρκετά πια!».

    Την καλησπέρα μου στην συντροφιά

    Υ/γ. ( ήσσονος σημασίας από δάσκαλο φυσικής γαρ )
    Κριτική στον παππά και στον ζευγά ή στον ζωγράφο δικαιούνται προφανώς να κάνουν όλοι και οι τσαγκάρηδες μα και οι ανεπάγγελτοι . Απλά δεν θα επιτύχουμε αν έχουμε αξιώσεις επαγγελματικής προσφοράς (ή βαρύνουσας σημασίας παρέμβαση ) σε πολλά αντικείμενα …αλλά σε ένα μόνο.

  119. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    112. 2

    1. Το Δυτικό Βερολίνο περιβαλλόταν από ανατολικογερμανικά εδάφη, ενώ η Ανατολική Γερμανία ανακήρυξε το Βερολίνο (τον ανατολικό τομέα του) ως πρωτεύουσα, κίνηση που δεν αναγνωρίστηκε από τις δυτικές δυνάμεις. Αν και μισό σε μέγεθος και πληθυσμό από το Δυτικό Βερολίνο, το Ανατολικό κατείχε το ιστορικό κέντρο της πόλης.

    2. Όποιος δεν ήθελε να πάει φαντάρος, πήγαινε εκεί – αυτή ήταν η ιδέα που είχε η Δυτική Γερμανία για να εποικίσει το Δυτικό Βερολίνο. Κι επίσης επιδοτούσαν τα νοίκια και την κοινωνική ασφάλιση. Γιατί αν δεν υπήρχε κάποιου είδους κίνητρο, στο Δυτικό Βερολίνο θα είχαν μείνει μόνο γιαγιούλες να περιμένουν τους άντρες τους να γυρίσουν απ’ τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οπότε η πόλη έγινε χωνευτήρι για όλους τους απροσάρμοστους που ήθελαν να ξεφύγουν απ’ την ασφυκτική κοινωνία του χωριού τους. Έρχονταν όλοι στο Βερολίνο για να βρουν ομοϊδεάτες. Πηγή: http://www.lifo.gr

    Μου θύμισες το JOHN. LE CARRE ΑΠΟΛΥΤΟΙ ΦΙΛΟΙ

    Βερολίνο 1969. Μέσα στη φωτιά μιας διαδήλωσης, ένας φοιτητής από την Αγγλία, ο Τεντ Μάντι, γνωρίζεται μ’ έναν νεαρό Γερμανό διανοούμενο, τον Σάσα. Ανάμεσά τους γεννιέται μια βαθιά, απόλυτη φιλία. Ένας δεσμός που θ’ αποδειχθεί πιο ισχυρός από την απόσταση, την απουσία και τις μεγαλύτερες δοκιμασίες της ιστορίας. Γιατί όταν ο Τεντ και ο Σάσα ξαναβρίσκονται λίγα χρόνια αργότερα, ανήκουν σε αντίπαλα στρατόπεδα, σε δυο κόσμους που τους χωρίζει το Τείχος. Φαινομενικά είναι εχθροί. Στην πραγματικότητα όμως είναι ένα δίδυμο κατασκόπων που παίζουν τέλεια το διπλό παιχνίδι τους, χάρη στη μεταξύ τους αφοσίωση και εμπιστοσύνη. Ωστόσο, με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου η φιλία τους ραγίζει, καθώς δείχνει να μην έχει θέση στη Νέα Τάξη Πραγμάτων. Περνούν χρόνια χωρίς να συναντηθούν. Ώσπου, μετά το δεύτερο πόλεμο στο Ιράκ, ο Σάσα κάνει ξανά την εμφάνισή του. Κι ο Τεντ δεν μπορεί ν’ αρνηθεί στον παλιό του φίλο αυτή την τελευταία παρτίδα. . . Αλλά πόσο μετράνε δυο παλαίμαχοι πράκτορες σ’ έναν κόσμο που βυθίζεται όλο και περισσότερο στο ψέμα και στην παράνοια, κάνοντας τις προδοσίες του χθες να μοιάζουν με ασήμαντα παραπτώματα και τα πιστεύω μιας ζωής με γραφικές, ξεθωριασμένες μπροσούρες; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

  120. Pedis said

    # 77 – 68 Τι ηλικία δήλωσε ο Άκης Τσελέντης;

    Δεν έχω ιδέα. Υππθέτω ότι θα είναι εκείνη (1957) που του δινει το δικαίωμα να υποβάλει την αίτηση. 🙂

  121. Pedis said

    -> 120 –

    καταθέτει και ρητά απου*?εγματα …

  122. sarant said

    113-114 Αυτό. Το χρήσιμο που εισφέρει.

  123. Γιάννης Κουβάτσος said

    113: Εγώ πάλι δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να μη δημοσιεύονται τα σχόλια του Βάτμαν και να δημοσιεύονται σχόλια με χοντρά μπινελίκια. Απλώς το αναφέρω σαν απορία, άλλος κάνει κουμάντο.

  124. Γιάννης Ιατρού said

    Χαιρετώ,

    ίσα που πρόλαβα και διάβασα το ωραίο άρθρο σήμερα και στα γρήγορα και τα σχόλια.

    113: Έχει κάποιο νόημα Άβο, αν κάποιο σχόλιο, απ΄ όπου κι αν προέρχεται 🙂 🙂 , έχει κάποιο ενδιαφέρον, μας το ανακοινώνει, χωρίς να δίνει γενικά βήμα σε νέες περσόνες κλπ. που θα ήθελαν μετά μπαν(ι)άρισμα κλπ. => διαχειριστικό κόπο. Γνώμη μου βέβαια.

  125. Avonidas said

    Σχετικά με την «τυραννία των ειδικών»:

    Ο Απελλής τήρησε ακριβώς την ενδεδειγμένη στάση: συμβουλεύτηκε έναν ειδικό – τον τσαγκάρη – στην ειδικότητά του. Στη συνέχεια όμως, μ’ οσες συμβουλές κράτησε κι όσες απέρριψε, τον πίνακα τον έφτιαξε ο ίδιος. Διότι μπορεί ο τσαγκάρης να ηταν ειδικός στο να φτιάχνει παπούτσια, αλλά ο Απελλής ήταν ειδικός στο να ζωγραφίζει – ακομα και παπούτσια.

    Αυτός είναι ο ρόλος που πρέπει να παίζουν οι ειδικοί, καλώς εχόντων των πραγμάτων: να συμβουλεύουν, οχι να αποφασίζουν, ούτε να εκτελούν (περα απ’ την ειδικότητά τους). Θέλουμε οι γιατροί να μας εξετάζουν, να μας συνταγογραφουν και να μας θεραπεύουν όταν προστρέχουμε σ’ αυτούς, αλλά δεν θελουμε να μας δένουν στο χειρουργικό κρεβάτι και να μας χειρουργούν με το στανιό. Θέλουμε ο πολιτικός μηχανικός κι ο αρχιτέκτονας να σχεδιάσουν το σπιτι μας, κι οι χτιστες να το χτίσουν, αλλά τον αρχιτέκτονα θα τον επιλέξουμε και για το σχέδιο θα δώσουμε την εγκριση μας. Και όσα κι αν γνωρίζουν οι φιλόσοφοι για την αρετή και το ευ ζην, ο Πλάτωνας εσφαλλε να πιστεύει οτι θα ‘ταν άξιοι κυβερνήτες.

    Θα μου πείτε, ο απλός κόσμος σε τι είναι ειδικός; Ειναι ειδικός στο να γνωρίζει πώς αισθάνεται και τι θέλει, και στις δημοκρατίες, ειναι γι’ αυτό επιφορτισμένος να αποφασίζει για τις τύχες του. Αλλά το να ξέρεις τι θέλεις ειναι άλλο, κι άλλο να γνωρίζεις πώς να το πετύχεις. Και γι’ αυτό ο πολίτης για ν’ αποφασίσει δημοκρατικά πρεπει, απαραιτήτως, να ενημερώνεται απο τους κατάλληλους ειδικούς, και πολύ μάλιστα, και τακτικά.

  126. ΣΠ said

    120
    Αν είναι το 1957 και αφού πήρε πτυχίο Φυσικής το 1979, δεν ισχύει αυτό που λέει ο Γερ. Παπαδόπουλος ότι θα έπρεπε να είχε μπει στο πανεπιστήμιο 15-16 χρόνων.

  127. Avonidas said

    Και μιας και λεμε για ειδικούς:

  128. sarant said

    123 Επειδή τα χοντρά μπινελίκια προέρχονται από φίλους μας που παραφέρονται

  129. Pedis said

    # 126 – ναι, το πρόσεξα.

    Να σου πω, είναι που έκανε εκείνη την ηλίθια προεκλογική καμπάνια για το ευρωκοινοβούλιο και έδειξε ότι είναι ικανός να γίνει ρεζίλης που έχει χάσει την αξιοπιστια του (αν την είχε ποτέ, αλλά έτσι μου φαινόταν, πάντως, στο μακρινό παρελθόν).

    # 128 – μερσί. 🙂

  130. # 112 b

    Για τους βερολινέζους κάτι έχει τραγουδήσει ο Λούτσιο…

    Girando ancora un poco ho incontrato
    Uno che si era perduto
    Gli ho detto che nel centro di Bologna
    Non si perde neanche un bambino
    Mi guarda con la faccia un po’ stravolta
    E mi dice «Sono di https://youtu.be/JDNGvuXBAaY»

  131. Pedis said

    # 42 – Και τα τρία αυτά είναι από το βιβλίο του Russo; ( To ένα με τις κυψέλες το θυμάμαι).

    «An expert is someone who starts out knowing something about some things, goes on to know more and more about less and less, and ends up knowing everything about nothing.

    Whereas a philosopher is someone who starts out knowing something about some things, goes on to know less and less about more and more and ends up knowing nothing about everything»

    Niels Bohr, αναφ. στο A. Pais «Niels Bohr’s Times»

    (κάτι σχετικό είδα να γράφει ο Νικιπλος παραπάνω)

  132. Avonidas said

    Και τα τρία αυτά είναι από το βιβλίο του Russo;

    Μπίνγκο! 🙂 (Μόνο που παραθέτω από μνήμης και μετά από καμιά δεκαετία)

  133. Γιώτα said

    Πολύ ωραίο το άρθρο. Δεν είναι άσκημη η μετάφραση του καθηγητή των Λατινικών στο σχόλιο 110, αλλά – όπως λέει κι ο ίδιος – είναι κάπως πρόχειρη. Η αγγλική μετάφραση των εκδόσεων Loeb (έκδοση του 1952) από τον καθηγητή του Καίμπριτζ, H. Rackham, για το περί ού ο λόγος απόσπασμα της Φυσικής Ιστορίας του Πλίνιου (35, 10, 84-85) έχει ως εξής:

    84: Moreover it was a regular custom with Apelles never to let a day of business to be so fully occupied that he did not practise his art by drawing a line,* which has passed from him into a proverb.»
    85: Another habit of his was when he had finished his works to place them in a gallery in the view of passers by, and he himself stood out of sight behind the picture and Hstened to hear what faults were noticed, rating the public as a more observant critic than himself. And it is said that he was found fault with by a shoemaker because in drawing a subject’s sandals he had represented the loops in them as one too few, and the next day the same critic was so proud of the artist’s correcting the fault indicated by his previous objection that he found fault with the leg, but Apelles indignantly looked out from behind the picture and rebuked him, saying that a shoemaker
    in his criticism must not go beyond the sandal, a remark that has also passed into a proverb.’*

  134. sarant said

    133 Είδατε ο καθηγητής;

  135. Triant said

    120, 126 κ.α. Κι εγώ έχω γεννηθεί το 1957 και μπήκα στο Μετσόβιο το 1975. Με 4 χρόνια σπουδών στο Πανεπιστήμιο μια χαρά θα τέλειωσε το 1979.

  136. Γιάννης Ιατρού said

    134: το τραγουδά κι Δ. Σαμίου, στ΄αποκριάτικα 🙂 🙂

  137. Νέο Kid said

    Κοτζαμάν καπετάνιο τον καταντήσατε «Γιώτα» με τα «μπαναρίσματα» σας…

  138. nikiplos said

    16@, 125@, 87@, αλλά και 131@

    «Η δικτατορία των ειδικών».

    Ο Popper έκανε κάποια πειράματα σε αυτό το θέμα.

    Σε ένα από αυτά, έδινε στους exerts, masters, savants στοιχεία που τους οδηγούσαν σε μια γνώμη, η οποία βασιζόταν σε ένστικτο περισσότερο (και σε εμπειρία) και λιγότερο σε πραγματολογικά δεδομένα. Προϊόντος του χρόνου, τα νέα στοιχεία που κάθε φορά τους εμφάνιζε έδειχναν ακριβώς το αντίθετο από τον ισχυρισμό των experts, masters, savants. Παρατήρησε ότι σε μεγάλο ποσοστό, δεν ήταν πρόθυμοι να εγκαταλείψουν την αρχική τους θέση, αλλά την υποστήριζαν μέχρι το τέλος. Μαντέψτε την ειδικότητα που τα πήγε χειρότερα…

    Σε ένα άλλο σε ομάδες με experts, masters, savants, που συμβούλευαν μανατζαρέους αποφάσεων, έριχνε τεχνηέντως ψέυτικους τέτοιους. Ήταν άριστοι ηθοποιοί που είχαν μελετήσει αρκετά τη γλώσσα του σώματος, το ύφος και το στυλ, αλλά και τη σιγουριά της intuition που έχει ένας expert, master, savant σε έναν συγκεκριμένο τομέα. Το Πείραμα περιελάμβανε δυό φάσεις:
    α. Στην πρώτη ο αληθινός τέτοιος απομονωνόταν με άλλους ψεύτικους, δασκαλεμένους να πετάγονται και να προτείνουν απαντήσεις-προτάσεις για προβλήματα που τίθεντο. Οι απαντήσεις των ψεύτικων τέτοιων ήταν φτιαγμένες να μοιάζουν διαισθητικά σωστές. Από αυτές κάποιες μόνο ήταν κραυγαλαία λανθασμένες. Σε μεγάλη πλειοψηφία οι αληθινοί τέτοιοι παρασύρονταν και συναινούσαν με τους ψευδείς τέτοιους γιατί επικρατούσε η υποσυνείδητη διάθεση να μην πάει κάποιος κόντρα σε μια ομάδα στην οποία είναι διακριτό μέλος.

    β. Στην δεύτερη φάση, ήταν πλειοψηφία οι αληθινοί, αλλά πάλι κάποιος από τους ψεύτικους τέτοιους πεταγόταν και έδινε τις απαντήσεις σχετικά γρήγορα όμως αυτή τη φορά. Κάποιες από αυτές ήταν εσκεμμένα λανθασμένες, ενώ είχε προηγηθεί μια περίοδος χάριτος που γινόταν ένα γρήγορο validation, ώστε να δώσει τα kudos και τα credits στον «πεταχτό τύπο» δλδ να πείσει τους ειδικούς ότι δεν είναι μόνο γρήγορος αλλά και σωστός. Στη συνέχεια το πείραμα εξελισσόταν αλλά τώρα οι στημμένοι στις 10 σωστές απαντήσεις, πετούσαν και 3 κραυγαλαίες κοτσάνες. Πάλι κι εδώ σε μεγάλη πλειοψηφία οι αληθινοί τέτοιοι παρασύρονταν και συναινούσαν με τους ψευδείς τέτοιους γιατί επικρατούσε η υποσυνείδητη διάθεση της σύγκρισης με τους ομοειδείς, δεν έπρεπε να υστερεί ένας αληθινός τέτοιος σε ταχύτητα, ευστροφία και αποφασιστικότητα με τους ομολόγους του. Ελάχιστοι είχαν το θάρρος να ζητήσουν χρόνο να εξετάσουν το θέμα, κι όταν το έκαναν οι μανατζαρέοι τους επανέφεραν στην τάξη.

    Κλείνω τη σεντονιάδα με τον William Castle:
    «An expert is a man who tells you a simple thing in a confused way in such a fashion as to make you think the confusion is your own fault».
    (ειρωνικό φυσικά και απευθύνεται κυρίως στους «experts» των Η/Υ)

  139. loukretia50 said

    137. Ι-5 !!

  140. Dimitris said

    #77
    Πάντως σε άλλα σημεία των βιογραφικών υπάρχει συνέπεια.
    Και από τα δυο φαίνεται ότι ξέρει καλά Pithon (pithon is more dangerous που θα λέγανε και οι Monty Pythons! – no pun intended!)

  141. Γιάννης Ιατρού said

    Ωχ, πέσανε στρατιωτικοί όροι… 🙂 🙂 Άμα έχεις υπηρετήσει στο μέτωπο…

  142. Πέπε said

    @128 και σχετικά:

    Μα κι απ’ τη μύγα ξίγκι;

    Κανείς δεν είναι τόσο κακός, χυδαίος, ηλίθιος, ανήθικος κλπ. ώστε να λέει ή να κάνει αποκλειστικά και μόνο κακίες, ηλιθιότητες, χυδαιότητες, 24/7. Κάποια στιγμή θα πει ή θα κάνει και κάτι καλό, ή ουδέτερο.

    Μπορεί όμως κάλλιστα να είναι τόσο κακός / χυδαίος κλπ. ώστε να μην είναι ανεκτός.

  143. sarant said

    139 🙂

    142 Δεκτό σαν επιχείρημα.

  144. loukretia50 said

    141, Μπα, μόνο από μετωπικές έχω μια ιδέα! Και σίγουρα έχω μέτωπο!

  145. Pedis said

    # 135 – Αλλά πάλι, σε κάθε αίτηση ο υποψηφιος καταθέτει αντίγραφο ταυτότητας. Τα μέλη της επιτροπής το έχουν υπόψην τους και μάλιστα πρέπει όλα αυτά είναι προσβάσιμα στη βάση δεδομένων, αν όχι σε όλους, τουλάχιστον στους ομοβάθμιούς του (δημόσια έγγραφα σχετικά με την προκήρυξη, άσε που θα, αν δεν είναι τα τωρινά στο απέλλα, θα είναι εκείνα με τα οποία πήρε την τελευταία θέση ή ορίστηκε ο ίδιος σε επτροπές κρίσης). Επομένως, αν ο άλλος έκανε την καταγγελία στον βρόντο (διότι πρόκειται γα ένα απλό τυπικό κριτήριο και όχι ακαδημαϊκό), αυτός είναι ο βλάκας. Σωστά;

  146. Μαρία said

    145
    Απο τα σχόλια στο φουμπού, που λίνκαρες.

    Ηράκλειτος Παπ. Κ. Τσελεπη, επειδη τα πολλα λογια ειναι φτωχια, και για να μαθουμε κι εμεις οι θνητοι ποια ειναι η αληθεια, δημοσιευτε το ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΓΕΝΝΗΣΗΣ σας και εκει τελειωνουν ολα. Ευχαριστω.

    Ηράκλειτος Παπ. Διαφορετικα ειναι χειραγωγηση του δημοσιου βιου με νομικιστικα κολπα. Τελεια και παυλα.

    Akis Tselentis Ηράκλειτος Παπ. Μη λες βλακείες φίλε όλα αυτά που λες έχουν γίνει εκεί που πρέπει στις αρμόδιες υπηρεσίες και θα βάλω την Κάθε κυρά Κατίνα να κοίτα προσωπικά μου έγγραφα; Δηλαδή ποιος θα με αξιολόγηση εσύ τα έχω Θποβάλλει εκεί που πρέπει έχουν ελεγχθεί και είναι νόμιμα

  147. Pedis said

    # 146 – το ζήτημα είναι απλό: ή ο ένας ή ο άλλος είναι ανόητος.

    Αντίγραφο της ταυτότητας του Τσ. είναι κατατεθειμένο σε δέκα μεριές και στην αίτηση για τη συγκεκριμένη προκήρυξη. Ακόμη κι αν η επιτροπή κρίσης κάνει τα στραβά μάτια, εννοω σε περιπτωση που ο Τσ. έχει άδικο, θα φάει ένσταση, θα χάσει και θα τραβιέται και η επιτροπή. Σόου σιμπλ.

    ( Μπορεί, βέβαια, να μην περίμενε να έχει συνυποψήφιο … 🙂 )

  148. ΣΠ said

    147
    Δεν χρειάζεται καν ένσταση. Τα έγγραφα περνούν από έλεγχο νομιμότητας από το υπουργείο. Αν υπάρχει παρατυπία, επιστρέφονται.

  149. Pedis said

    Άλλη είναι η απορία μου: οι ομότιμοι ορίζονται σε επιτροπές κρίσης;

    Ή το Γεωδυναμικό Ινστιτούτο υπακούει σε άλλο θεό;

  150. Pedis said

    # 148 – Σωστά. Μπορεί ο Τσ. να παίζει το χαρτι ότι θα αναλάβει υπηρεσία πριν κλείσει τα 65, αν γινει κατορθωτό να συγκληθεί η επιτροπή για την εξέταση εγκαίρως. Χμμ … μπορεί και να έχω αρχίσει να καταλαβαίνω τη φουστιά κόντρα στη φουστιά …

  151. Pedis said

    -> 150 – άλλη είναι η διορία …

    Η προκήρυξη είχε ανασταλεί τον περασμένο Ιούνιο

    Να μην έχουν συμπληρώσει κατά τον χρόνο υποβολής της υποψηφιότητάςτουςτο εξηκοστό τρίτο (63ο) έτος της ηλικίας τους.

    και πρέπει να σκοτώνονται:

  152. Pedis said

    και πολύ πιθανά δεν θα υπάρχει κάποια έστω επιστημονική διαμάχη που θα ήταν θεμιτή ή κριτική οργανωτικών ικανοτήτων, δεδομένης της θεσης, αλλά ο ενας είναι της κυβέρνησης κι ο αλλος θέλει να τους χαλάσει τη δουλειά. Και γίνονται ρεντίκολα σε όλη τη χώρα.

  153. Μαρία said

    151
    http://www.gsrt.gr/central.aspx?sId=126I495I1208I646I518417&olID=777&neID=673&neTa=8_30617_1&ncID=0&neHC=0&tbid=0&lrID=2&oldUIID=aI777I0I119I428I1089I0I3&actionID=load&JScript=1

  154. Pedis said

    # 153 – Υπάρχει νεώτερη προκήρυξη. Έχει κλείσει και είναι να γίνει άμεσα η κρίση. Αν είναι γεννημένος το ’57 τότε οριακά είναι νόμιμη η κατάθεση των δικαιολογητικών του. Καταγγέλεται, όμως, από τους συνυποψηφίους του, λέει, ότι είναι του ’55 και κάποια λαδιά έχει κάνει. Κουφό; Βέβαια, ο Τσ. δηλώνει σε ένα από τα δύο βιογραφικά που βρήκε ο Σταύρος παραπάνω (εκείνο στο οποίο αναγράφεται έτος γένννσης 1955) ως τόπο γέννησης το Ζαίρ …

  155. Μαρία said

    153
    Το ίδιο όριο ηλικίας είχε κι η παλιά.

  156. antonislaw said

    «Πιτόρε, τα πινέλα σου!»
    Φράση που αναφέρει ο Εμ. Κριαράς ότι είχε πει ο Ψυχάρης κατά την επίσκεψή του στα Χανιά το 1925.(Το περιστατικό το είχα αναφέρει και στο άρθρο του Νικοκύρη για τον Ψυχάρη, συγγνώμη για την επανάληψη, μου κόλησε η φράση του μεγάλου γλωσσολόγου και λέω να τη χρησιμοποιώ)

    «Συνεχίζοντας ο Κριαράς, αφηγείται άλλο στιγμιότυπο, όπου φαίνεται και η τραχύτητα των τρόπων του Ψυχάρη:

    ¨Του προσφέραμε γεύμα σε ένα παραλιακό κέντρο των Χανιών. Συζητούσαμε κατά τη διάρκεια του γεύματος. Ένας από τους συνδαιτημόνες – όχι ο νεότερός μας – ζωγράφος ήδη αρκετά γνωστός, τόλμησε να φέρει κάποια αντίρρηση· ίσως επίμονα στην άποψή του Ψυχάρη. Εκείνος δεν έχασε καιρό και του φώναξε: «Πιτόρε, τα πινέλα σου!»

    Ερευνητικά» (έκδοση Ινστ. Νεοελληνικών Σπουδών-Ίδρυμα Μαν. Τριανταφυλλίδη, 2005) στο κεφάλαιο «Δημοτικισμός και αντίδραση στα 1925-1926» (το κείμενο είχε δημοσιευτεί αρχικά στο περιοδικό Λέξη, τεύχ. 181, Ιούλ.-Σεπτ. 2004)

    https://katerinatoraki.blogspot.com/2015/09/1925.html?m=1

  157. Για όσους επιμένουν να μην καταλαβαίνουν την διαφορά του χάρτινου από το πραγματικό …

    Η ομοσπονδία του χάντμπολ έπειτα από ψηφοφορία αποφάσισε να βάλει τίτλους τέλους στην σεζόν και να στέψει πρωταθλήτριες τις ομάδες που προπορεύονταν στα πρωταθλήματα ανδρών και γυναικών. Μάλιστα, στις γυναίκες είχαμε και μία παγκόσμια πρωτοτυπία. Η μοναδική ομάδα που ψήφισε λήξη πρωταθλήματος χωρίς ανακήρυξη πρωταθλητή ήταν η ομάδα που τελικά κατέκτησε το πρωτάθλημα. Ο ΠΑΟΚ δεν ήθελε τον τίτλο και οι υπόλοιπες ομάδες του το χάρισαν αυτό με την ψήφο τους! Με 14-1 για την ακρίβεια.

    άλλα πράγματα κάνουν τον παοκτσή, όχι οι τίτλοι

  158. # 157

    Για να γίνει αντιληπττή η διαφορά δείτε πως υπθδέχθηκε την απόφαση στο πρωτάθλημα ανδρών άλλο σωματείο :

    Λεπτομέρεια η ΑΕΚ ήταν πρώτη αλλά ισόβαθμη με τον δεύτερο και υπήρχαν αρκετές αγωνιστικές ακόμη.

  159. BLOG_OTI_NANAI said

    Το ρητό το αναφέρει ανώνυμα ο Τριανταφυλλίδης:

  160. BLOG_OTI_NANAI said

    Υπάρχει και αυτή η μετάφραση σε μια ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ (εμβάς = τύπος παπουτσιού)

    Και μια παλαιότερη απόδοση:

  161. Γς said

    119.2:

    > Όποιος δεν ήθελε να πάει φαντάρος, πήγαινε εκεί […] η πόλη έγινε χωνευτήρι για όλους τους απροσάρμοστους που ήθελαν να ξεφύγουν απ’ την ασφυκτική κοινωνία του χωριού τους. Έρχονταν όλοι στο Βερολίνο για να βρουν ομοϊδεάτες

    Ναι βρε, γι αυτό το μάντρωσαν οι Ανατολικο-Γερμανοί. Για να προστατευτούν από τους Δυτικο Βερολινέζους φυγάδες !

    Και κλάμα το ΚΚΕ για την πτώση του «προστατευτικού» τοίχους

  162. Γς said

    161:

    > πτώση του «προστατευτικού» τοίχους

    τείχους.

    τοίχους: τα ντουβάρια του κκε

  163. Γς said

    Κι ήταν κάτι πιτσιρικάδες στο ρόλο του Απελλή.

    Χριστούγεννα κι αφού χλαμπακιάσαμε στην χασαποταβέρνα δίπλα στην κατεντράλε των Καλυβίων στην πλατεία χαζεύαμε το πλουμιστό τίγκα στα φωτάκια τεράστιο Χριστουγεννιάτικο δέντρο.
    Χαζεύαμε και σχολιάζαμε το ελαφρώς κιτσερία δέντρο, όταν ξαφνικά άρχισε να μας απαντάει.

    Τα πιτσιρίκια που είχαν τρυπώσει μέσα στη ζούγκλα από στολίδια λαμπάκια κορδέλες και τέτοια.

    Και τι Γς θα ήμουν αν δεν θυμόμουν μια άλλη ζούγκλα από μουριές.

    https://caktos.blogspot.com/2014/03/blog-post_915.html

  164. Λ said

    Περιμένω το σημερινό άρθρο και ελπίζω να είναι αφιερωμένο στη σημερινη ημερομηνία 20/5/2020

  165. Γιάννης Κουβάτσος said

    Φίλος είναι και ο Βάτμαν, Νικοκύρη. Τόσα χρόνια τον πετάς έξω και τόσα χρόνια επιμένει να τρυπώνει. Έχει παθολογικό έρωτα για το ιστολόγιο. ☺

  166. sarant said

    164 Τον Οκτώβριο, έχω πει

    159-60 Ευχσριστώ, κι άλλες παραλλαγές!

    156 Καλό!

  167. antonislaw said

    160 «Υπάρχει και αυτή η μετάφραση σε μια ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ (εμβάς = τύπος παπουτσιού)»

    Η λέξη ζει και βασιλεύει στην πολεμική μας αεροπορία όπου εμβάδες=πλαστικές παντόφλες
    Από δημόσιο διαγωνισμό για προμήθεια υλικών του 2018.

    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://www.e-artas.gr/artaimages/pelemikidoron_F1214886188.pdf&ved=2ahUKEwipxL7f9sHpAhUNoRQKHUH_CPEQFjAOegQIBBAB&usg=AOvVaw2-o3FX4-T_AK2aSS4gl977&cshid=1589960077914

  168. BLOG_OTI_NANAI said

    167: Ο στρατός είναι το κάτι άλλο στις ορολογίες που χρησιμοποιεί…

  169. Γς said

    Nelly’s :

    Υπάτη 1930 πωλητής παπουτσιών σε εμποροπανήγυρη.

  170. Γς said

    169:

    Αυτά τα παπούτσια δεν δημοσιεύτηκαν στο γαλλικό περιοδικό Illustration de Paris, κι ούτε ο αθηναϊκός τύπος αντέδρασε έντονα χαρακτηρίζοντας τη φωτογράφιση στην Υπάτη «βεβήλωση».

  171. dryhammer said

    169. Προσέξτε τις σόλες από λάστιχο αυτοκινήτου.

    170. π.π. (προ πεϊνιρλίου)

  172. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    171α

    Μια δεκαετία αργότερα, στην Κατοχή, τα λάστιχα έγιναν πολύτιμο είδος, γι αυτόν ακριβώς τον λόγο.

  173. Γς said

    171 b:

    https://caktos.blogspot.com/2014/05/blog-post_9319.html

  174. Theo said

    Κάτι σχετικό από τον άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο:
    «Τί σεαυτὸν ποιεῖς ποιμένα, πρόβατον ὤν; Τί γίνῃ κεφαλὴ, ποὺς τυγχάνων; Τί στρατηγεῖν ἐπιχειρεῖς, τεταγμένος ἐν στρατιώταις;»

  175. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Λάθος νήμα, Τεό. Προσπαθούσα να ταιριάξω τον Γρηγόριο με το πεϊνιρλί και δε μου έβγαινε με τπτ.

  176. avadista said

    157 Gpointofview

    Θα γραφτεί και αυτό στο βιβλίο που έχει ο Θεός για τον ΠΑΟΚ

    Αμήν!

  177. Theo said

    @175:
    Μάλλον τρολάρεις, αλλά το θέμα είναι εδώ ο τσαγγάρης ως … τεχνοκριτικός.

  178. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    177 Όχι, ποτέ δεν τρολάρω. Με ηπάτησε ο πεϊνιρλής και τα έμπλεξα με την Αποκάλυψη του σημερινού νήματος. Το περιεχόμενο του κρανίου μου έχει πολλά χρόνια ληγμένο 🙂

  179. dryhammer said

    173. Μετά το sultan ακολουθεί μερεμέτι;

  180. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    179 Αν κριθεί απαραίτητο…

  181. ΣΠ said

    174
    Θυμίζει το «σηκώθηκαν τα πόδια να χτυπήσουν το κεφάλι».

  182. dryhammer said

    180. Sorry, δεν βρήκα φώτο με μάστορα τρώγοντα πεϊνιρλί…

  183. Γς said

    175, 182:

    >Λάθος νήμα, Τεό. Προσπαθούσα να ταιριάξω τον Γρηγόριο με το πεϊνιρλί και δε μου έβγαινε με τπτ.

    Φάτο τώρα το πεϊνιρλί!

    Εγώ τέτοιες μαλακίες, ωχ, λάθη τα έκανα στο δημοτικό, που ταίριαξα τον Μέγα Βασίλειο με το αλόγατο

    https://caktos.blogspot.com/2010/12/1953.html

  184. Chequechak said

    Επειδή αναφέρεις…τους αστραγάλους. Γιατί όχι του αστράγαλου και τους αστράγαλους;

  185. loukretia50 said

    …μα ακούγεται πολύ πιο όμορφα!
    έχουμε άστρα, γάλλους – ρομαντικό, n’ est-ce pas?
    Καληνύχτα!

  186. loukretia50 said

    «θέλοντας ο βλάχος και μη θέλοντας ο ζωγράφος, έβαλε ο Χριστός τσαρούχια»

    – Ιγώ, ξιβράκουτους! Απαπα! Ντρουπή!
    Σάστισε ο πολύς Τζωρτζέτο, Ελληνοϊταλός πιτόρο φαμόζο, που η πόρκα μιζέρια τον έριξε στα κατσάβραχα να κάνει τεμενάδες στον άξεστο τσέλιγκα που έλαχε να είναι φίλος του κόντε Γεράσιμου – του Μπακαλιάρου – κι είχε κάνει τάμα να χαρίσει στην εκκλησιά μια εικόνα του Χριστού ίσαμε το μπόι του. Ευτυχώς ήταν στούμπος… ο τσέλιγκας ντε!, για το θρησκευτικό κομμάτι δεν είχε φωναχτή άποψη, μόνο την τέχνη του προσκυνούσε.
    Βαριεστημένα είχε καταδεχτεί να τον φιλοξενήσουν στο αρχοντικό, πολύ αμφέβαλλε αν οι χωρικοί θα εκτιμούσαν το ταλέντο του, όμως το προκαταβληθέν μπαγιόκο του εξασφάλιζε διακοπές διαρκείας χωρίς σκοτούρες.
    Νάτος λοιπόν, μετά την άκαρπη αναζήτηση – άγρα μοντέλου- μεταξύ των ελάχιστων κατοίκων του χωριού, να αντιμετωπίζει την πιο μεγάλη κρίση της καριέρας του.
    Είχε εξασκηθεί να καλοπιάνει τις ιδιότροπες κυράδες και να τις πείθει ότι θα φαίνονται ομορφότερες αν δεχτούν την αυθεντία του. Αλλά τούτο το πράμα ήταν αλλούτερο.
    Το ιδανικό μοντέλο, ένας νεαρός τσοπάνης με αγγελικό πρόσωπο και κορμί κυπαρισσένιο, αρνιόταν κατηγορηματικά να ποζάρει.

    Τον είδε ξαφνικά μια μέρα που απελπισμένος τράβηξε προς τις κορφές να ξαλεγράρει.
    Στο μικρό χωριό δεν υπήρχε ούτε ένας αρσενικός κάπως εμφανίσιμος.
    Όλοι οι νέοι έλλειπαν, και οι σταφιδιασμένοι αγριωποί παππούδες δεν προσφέρονταν για μοντέλα.
    Κι εκεί που αναρωτιόταν αν θα κατάφερνε από μνήμης να κολλήσει στο γεροδεμένο σιδερά το πρόσωπο ενός μορφονιού που γνώρισε κάποτε, έγινε το θαύμα.
    Με τα χέρια απλωμένα στη γκλίτσα, μια ωραία, ευγενική φυσιογνωμία, με αδρά χαρακτηριστικά και γαλήνιο, αλλά λίγο μελαγχολικό βλέμμα, τον παρακολουθούσε από έναν ψηλό βράχο.
    Έμοιαζε πλάσμα ενός άλλου κόσμου, ιδανικό για προσευχή, εξιλέωση και κακές σκέψεις.
    Στα πρακτικά σημεία όμως δεν τα βρήκαν.
    Ο αγνός ποιμένας πεισματικά αρνιόταν να γδυθεί.

    – Μα θα είναι η εικόνα του Χριστού!
    – κι ούλο το χουριό θα ξέρ΄ότι είμ΄ιγώ! Ξιβράκουτους!

    Αν και του αναγνώριζε κάποιο δίκιο, ο ζωγράφος επέμενε.
    – Μα ο Εσταυρωμένος δε φοράει φουστανέλα!

    Μεγάλη ήταν η κόντρα, τελικά συμβιβάστηκαν κι από τη Σταύρωση πέρασαν στην Ανάσταση.
    Θα φόραγε ο νέος μια λευκή χλαμύδα , οι ουρανοί θ΄αγάλλονταν κι οι πιστοί κι η φύση όλη.
    Όμως όταν έγινε το προσχέδιο κατάφερε το μοντέλο να κρυφοκοιτάξει τον πίνακα και εξανέστη.
    Κανένας σεβασμός στο δημιουργό.
    – Τι ‘ν τούτο ωρέ? Ξ΄πόλ’τους ου Χριστούλης?
    – Ε, ναι!
    – Α, όχ’! Πώς γύρναγι χουρίς πατούμενα χ’μώνα – καλουκαίρ’ ?
    – Μα ήταν ο γιος του Θεού, ήταν φτωχός κι απλός και δεν κρύωνε.
    -Αμ δε ! Και κρύωνε και πείναγε και δίψαγε, όπως ούλοι, έτσ΄μας λένε.
    -Ναι, αλλά όταν αναστήθηκε, παπούτσια δε φορούσε.
    – κι ισύ πού το ξέρ΄ς?
    -Μα έτσι τον ζωγράφιζαν απ΄τα χρόνια τα παλιά.
    – Ποιοι ντε?
    – οι Άγιοι Πατέρες ( προτίμησε να μην αναφερθεί σε ζωγράφους της εποχής για να προσδώσει επιπλέον κύρος- ή έτσι νόμιζε!)
    – Α, καλά, χαμπάρ΄δε μπαίρνουνε αυτοί στα μοναστήρια! Κι ούλ’ φουράν’ πατούμενα.
    -Ναι, αλλά όχι στις εικόνες.
    -Αμ πώς, έχου δει ιγώ, κάτ’ σουβλιρά πασουμάκια. Μι πήγ’ ου μπισνόνους σγΚέρκυρα.
    Ου θ’κός μας ου Χριστούλ’ς θα πουδεθεί. Αλλιώς δε θα κάτσω.
    -Βα μπένε. Ουφ! Παλουκώσου ντε!

    Και εγένετο φως. Εικόνα εξαίσια, ο ζωγράφος καμάρωνε, ο σπόνσορας παρεισέφρυσε στο προτελευταίο στάδιο και εκέκραξε:
    – Φσσσσσσσσ’τ! ωρέ! Κι δε σ΄φαίνονταν!

    Όμως το στόρυ δεν είχε χάπυ εντ, το μοντέλο στρίτζωσε.

    -Ούι! Τι σόι πέδιλα είν’ τούτα?
    -Σανδάλια. Αυτά φορούσαν τα χρόνια τα παλιά.
    -Τα κουρτσούδια. Οι άντρες φόραγαν τσαρούχια.
    – Μα δεν υπήρχαν τότε τσαρούχια…
    – Μωρ΄τι μας λες! Τα θ΄κά μ΄ είν’ του παππού μ’!
    -Δε ζούσε τότε ο παππούς σου!
    – κι οι προπαππούδες τι φόραγαν? Πεδιλάκια στα κατσάβραχα?
    -Δεν έχει κατσάβραχα στην Ιουδαία
    -το όρος των Ελαιών δεν είνι β’νό?
    – ε, εκεί θ’ ανέβαινε με γαϊδουράκι
    – σιγά που θάπαιρνε το ζωντανό αντί να ποδεθεί!

    Εδώ διακόπτονται οι αφηγήσεις των παρατρεχάμενων, το βέβαιον είναι ότι το έργο ολοκληρώθηκε και δεσπόζει μέχρι σήμερα στο ταπεινό εκκλησάκι που προσελκύει πλήθος προσκυνητών και περίεργων.
    Κράχτης η πανέμορφη εικόνα, ύμνος στη χαρά της Ανάστασης και στο φολκλόρ, που απογειώθηκε ως τα σύννεφα με τα τσαρούχια!

  187. Γς said

    Κι ούτε ένας τσολιάς.

    Ούτε ένας ναύτης έστω, με τσαρούχια

  188. sarant said

    186 Ωραίο!

  189. dryhammer said

    185. Cosmonautes Français = αστραΓάλλοι

  190. loukretia50 said

    189. !!
    Αστραγαλέζα – γαλή εξ Αστραλίας
    Αστραγαλλίς : ( κλίνεται κατά το περικνημίς), καλτσίδιον προστατευτικόν δι΄αστραγάλους, με γαλλική φινέτσα – ελαστικόν και κομψόν, στολισμένο με αστεράκια

  191. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    186 Μπράβο σου -με τα τσαρούχια ! 🙂

  192. Pedis said

    -> # 68, 121 – Τσελεντιάδα

  193. Μαρία said

    192
    Απο τα σχόλια 🙂
    Pantelis Bassakos Vasiliki Georgiadou Κατι έχω ακούσει. Βεβαια το ΕΚΠΑ – ΦΠΨ είχε, στα ’80, σπάσει κάθε ρεκόρ., Καθηγητής που ο πατήρ του ήταν πρόεδρος κοινότητας, τόπου γεννήσεως, διόρθωνε την ημερομηνια γέννησης για να αποφύγει συνταξιοδότηση. Στο τέλος εφέρετο να έχει τελειώσει το λύκειο σε παιδική ηλικία.

    Vasiliki Georgiadou Παρότι η περιγραφή μου δεν είχε σημεία αναφοράς, ειδικά εσείς Pantelis Bassakos ήμουν σίγουρη ότι κάτι θα είχε πάρει το αυτί σας. Πάντως, ναι το κακό είχε παραγίνει μια περίοδο και μπορεί και ακόμη …

  194. Pedis said

    # 193 – μετά τον πόλεμο ξέρεις πόσες μεγαλοκοπέλες (για τις συνήθειες της εποχής) ξεπέρασαν το πρόβλημα της ηλικίας και παντρεύτηκαν επειδή είχαν καεί τα αρχεία της κοινότητας όπου είχε δηλωθεί η γέννησή τους … ; 🙂

    Υποθέτω ότι αναβλήθηκε η εκλογή ώστε στο μεταξύ να ερωτηθεί ο ληξίαρχος στο Ζαίρ …

  195. Μαρία said

    194
    Απ’ τον πόλεμο δεν ξέρω συγκεκριμένες περιπτώσεις. Μπορώ να τις φανταστώ. Στα Σέρρας τον Ιούνιο του 1913 οι Βούλγαροι κατα την υποχώρηση πυρπόλησαν κεντρικές συνοικίες και κάηκαν και κάποια δημοτολόγια. Έτσι επιθεωρητής ακούστηκε να λέει σε δασκάλα οτι πρέπει να τελείωσε το διδασκαλείο σε ηλικία 5 χρονώ.

  196. sarant said

    194-5 Πολλές από αυτές μετάνιωσαν μετά όταν το ΠΑΣΟΚ έδωσε συντάξεις του ΟΓΑ.

  197. Μαρία said

    196
    Ποιο πασοκ; Η γιαγιά μου έπαιρνε το βοήθημα του ΟΓΑ απ’ το 1962.

  198. Πέπε said

    @194
    > > ο ληξίαρχος στο Ζαίρ

    Δεν ξέρω αν ήταν σκόπιμο, αλλά επικροτώ την παράλειψη των περιττών διαλυτικών. Το φαί, το Ζαίρ, ο Χαίμ, το ροί (του λαδιού). Τα μονοσύλλαβα δεν παιρνουν τόνο, άρα αυτά είναι δισύλλαβα.

  199. loukretia50 said

    Πέπε, γιατί? Μόνο εγώ τα διαβάζω σα δίφθογγο?

  200. loukretia50 said

    Το παιδί που μαθαίνει γράμματα (κι ο ποιμήν του 186 υποθέτω!) πρέπει να μάθει και διφθόγγους, έτσι δεν είναι?
    Αν ναι, θα τους βλέπει παντού, αν δεν τονίζονται.
    Άρα η διάκριση είναι σκόπιμη.

  201. Pedis said

    # 198 – έπρεπε να τα βάλω τα διαλυτικά, Πέπε, αλλά βαριόμουν να στραμπουλήξω τα δάκτυλά μου …

    Πάντως, μπερδεμα δεν υπάρχει επειδή δεν υπάρχει άλλη τέτοια λέξη που να αρχίσει και με κεφαλαίο …

    Εδώ, όμως, τους έστησαν ένα ωραίο μπέρδεμα:

    https://video.repubblica.it/mondo/turchia-bella-ciao-risuona-dai-minareti-delle-moschee-di-smirne/360784/361340

  202. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    194, 195

    Η ίδια μου η μάνα (Κρήτη, καμμένα αρχεία) δεν ξέρουμε με απόλυτη βεβαιότητα αν γεννήθηκε Γενάρη ή Νοέμβρη. Τη χρονιά την ξέρουμε.

  203. Theo said

    @195:
    Όταν ήρθε το ελληνικό στη Μακεδονία, οι γονείς δήλωσαν τα παιδιά τους (συνήθως) μικρότερα. Τις μεν κόρες, για να παντρευτούν ευκολότερα, τους δε γιους για να παν αργότερα φαντάροι. Έτσι, ο παππούς μου πέθανε 95 χρονών και στον τάφο του έγραφε 94, ενώ η γιαγιά μου που ήταν 71 ή 72, την έγραψαν 69.

  204. Theo said

    @202:
    Κι η δική μου ξέρω πως γεννήθηκε το 1927 (στην Κατράνιτσα που κάηκε από τους ταγματαλήτες) αλλά όχι τον μήνα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: