Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο βενετσιάνικος καθρέφτης (διήγημα του Δημ. Σαραντάκου)

Posted by sarant στο 26 Μαΐου, 2020


Τους αμέσως προηγούμενους μήνες δημοσίευσα στο ιστολόγιο, όπως πάντα κάθε δεύτερη Τρίτη και σε συνέχειες, τις δύο πρώτες νουβέλες από το βιβλίο «Ο βενετσιάνικος καθρέφτης» του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, που το είχε έτοιμο όταν αδόκητα έφυγε από τη ζωή πριν από οχτώ χρόνια και που το εκδώσαμε λίγο πριν κλείσει χρόνος από τον θάνατό του.

Σήμερα αρχίζω να δημοσιεύω την τρίτη νουβέλα, που ο τίτλος της είναι ίδιος με τον τίτλο του βιβλίου: Ο βενετσιάνικος καθρέφτης. Θα ολοκληρωθεί, όπως λογαριάζω, σε 5-6 συνεχειες.

Όπως αναφέρει ο πατέρας μου στον πρόλογο του βιβλίου, η δράση εκτυλίσσεται το 1995 και έχει επίσης αυτοβιογραφικό χρώμα, αφού ο πατέρας μου πράγματι μετά την συνταξιοδότησή του αφιέρωνε πολύ χρόνο στην ΕΔΙΑ, Εταιρεία Διάσωσης Ιστορικών Αρχείων, της οποίας ήταν ιδρυτικό μέλος και μέλος του Δ.Σ., με πρόεδρο τον επίσης αείμνηστο Βαρδή Βαρδινογιάννη.

Το διήγημα είναι αφιερωμένο στη μνήμη της αγωνίστριας Άννας Τεριακή-Σολωμού

 

1

Η είδηση πως η Ματίνα έπαθε κάτι σοβαρό –είπανε εγκεφαλικό ή αμνησία ή κάτι παρόμοιο– έπεσε στην παρέα μας σαν κεραυνός. Ήταν το μόνο που δεν περιμέναμε ν’ ακούσουμε, για τη Ματίνα εννοείται, γιατί πολλοί άλλοι φίλοι μας έχουν πάθει όχι μόνο εγκεφαλικά επεισόδια, αλλά πολύ χειρότερα συμβάντα και κάποιοι έχουν αποδημήσει οριστικά και αμετάκλητα. Ώρες ώρες, στις ταχτικές εβδομαδιαίες συγκεντρώσεις μας, παρομοιάζω την παρέα μας με στρατιωτική μονάδα αποδεκατισμένη από τη μάχη της ζωής. Παρόντες οχτώ, απόντες έντεκα: έξι νεκροί τρεις τραυματίες (ένας κατάκοιτος, δύο με ημιπληγία) και δύο αιχμάλωτοι (σε οίκο ευγηρίας).

Η Ματίνα όμως; Αδύνατο να το χωρέσει ο νους μας. Μ’ όλο που πέρασε τα εξηνταπέντε, εξακολουθεί να έχει μια ζωτικότητα που καταπλήσσει. Πάντοτε με μυαλό  ζωντανό και πνεύμα σπινθηροβόλο. Έχει κρατήσει όλη τη φλόγα εκείνης της γενιάς, τη ζωντάνια και το κέφι της. Η «αειθαλής επονίτισσα», έτσι τη λέγαμε.

Από την παρέα των συνομήλικων και φίλων, που μαζευόμαστε ταχτικά και τα λέμε, εκτός από μένα την ξέρουνε πολύ καλά ο Μιχάλης και ο Γιάννης. Κάποτε, δηλαδή προ πεντηκονταετίας, ήμασταν αχώριστοι. Οι υπόλοιποι της παρέας την ξέρουν κι αυτοί, αλλά λιγότερο.

Εγώ την γνώρισα το ’46, όταν, τελειώνοντας το Γυμνάσιο, ήρθα από τον τόπο μου για να προετοιμαστώ για τις εξετάσεις στο Πολυτεχνείο. Την είχα πρωτοσυναντήσει στη λέσχη της ΕΠΟΝ, (στην οδό Ακαδημίας 15, ήτανε). Συνομήλική μου, θα έδινε εξετάσεις για τη Φιλολογία, το Σεπτέμβρη. Μ’ όλο που ήταν πολύ όμορφη κοπέλα και εγώ τότε ήμουν αισθηματικά ξεκρέμαστος, η γνωριμία και η στενή φιλία που ακολούθησε, δεν είχαν τίποτα το πονηρό, δεν πήραν ποτέ καμιά απόκλιση προς το φλερτ. Ήταν άλλωστε άλλες εποχές τότε και σε πολλά ζητήματα ήμασταν κάπως πουριτανοί.

Όχι πως δεν ερωτευόμασταν. Κάθε άλλο. Άλλωστε κι εκείνη, στα δεκαοχτώ της, φοιτήτρια πια της φιλολογίας, συνάντησε τον μεγάλο έρωτα της ζωής της, τον Κώστα, έναν νεαρό εργάτη, που τον γνώρισε στη Λέσχη. Τον ήξερα κι αυτόν. Ήταν κεφάτο και δραστήριο παλικάρι. Του άρεσε το διάβασμα κι έγραφε μάλιστα ποιήματα. Ο Κώστας  ταίριαξε με την πρώτη με τη Ματίνα και ενσωματώθηκε στην παρέα μας. Είχαμε πολύ ζωντανή και εύθυμη παρέα τότε. Κάναμε, με πενιχρότατα μέσα, πάρτι, που άφησαν εποχή και εκδρομές, με λεωφορεία ή με φορτηγά ή καμιά φορά και με τα πόδια, σε όλες τις ακρογιαλιές της Αττικής, που σήμερα έχουν αξιοποιηθεί, γεμίζοντας πολυκατοικίες και βίλες και σε όλα τα γύρω βουνά, που σήμερα, αν δεν κάηκαν τα δάση τους, έχουν κι αυτά αξιοποιηθεί αναλόγως.

Όταν, από τα μέσα του ’47 τα πράγματα αγρίεψαν πολύ, οι εκδρομές κόπηκαν, γιατί οι Αρχές έβλεπαν τη φυσιολατρία με καχυποψία. Θεωρήθηκε προετοιμασία για το πέρασμα στο αντάρτικο. Μάλιστα η Εστία εκείνης της εποχής, είχε επινοήσει τον τύπο της «δεσποινίδος Βουνοτρυπίδου», μιας υποτίθεται φυσιολάτρισσας και ορειβάτισσας, «από καλή οικογένεια, με μαλλιά χτενισμένα «παζ», με φούστα πλισέ και καλτσάκια», που αν δεν ήταν υποψήφια αντάρτισσα, ήταν οπωσδήποτε ύποπτη σαν τροφοδότης και πληροφοριοδότης των ανταρτών. Είχαν τότε σημειωθεί και διάφορες κωμικές υπερβολές. Σε πολλούς χίτες αλλά και σε αρκετούς χωροφύλακες ο ύμνος του Ελληνικού Ορειβατικού Συλλόγου, που μεταξύ άλλων έλεγε

…κι ανεβαίνοντας ξανά
πάνω στα ψηλά βουνά
το κορμί μας παίρνει δύναμη κι αγέρα…

ακουγόταν σαν αντάρτικό και τους εξαγρίωνε. Η μπάλα είχε επίσης πάρει πολλά κλέφτικα, όπως το «σαράντα παλικάρια από τη Λειβαδιά» ή ριζίτικα όπως το «πότε θα κάνει ξαστεριά», που σχεδόν είχε απαγορευτεί να τραγουδιόνται σε δημόσιους χώρους.

Αλλά και τα πάρτι κόπηκαν. Πολλά από τα αγόρια της παρέας πήγαν στρατιώτες, αρκετά κατέληξαν στη Μακρόνησο και ελάχιστα πήγαν με τους αντάρτες. Ανάμεσα σ’ αυτά και ο Κώστας, που τέλη του ’47 χάθηκε από προσώπου γης και αργότερα μάθαμε πως βγήκε στο βουνό. Έναν άλλο νεαρό της παρέας μας, τον Πάνο, που καλοκοίταζε τη Ματίνα και ο οποίος, παρά τον γνωστό και αποδεκτό από τους υπόλοιπους δεσμό της με τον Κώστα, επέμενε να τη φλερτάρει, όταν στρατεύθηκε τον έστειλαν στη Μακρόνησο.

Τελικά το ’48 πιάστηκε και η Ματίνα. Την βασάνισαν, την έμπλεξαν σε δίκες, την καταδίκασαν σε θάνατο, αλλά ευτυχώς δεν την εκτέλεσαν. Οι σπουδές της φυσικά διακόπηκαν για να συνεχιστούν το ’53 πια, σαν βγήκε από τη φυλακή. Πήρε πτυχίο κι όταν τα πράγματα ησύχασαν κάπως, κατάφερε να διοριστεί σε ένα μεγάλο ιδιωτικό εκπαιδευτήριο, όπου δούλεψε μέχρι που συνταξιοδοτήθηκε.

Αυτά θυμηθήκαμε με τον Μιχάλη και τον Γιάννη, σαν μάθαμε την είδηση. Δηλαδή εγώ την πρωτάκουσα, προχθές στα γραφεία του Συλλόγου μας και τους τη μεταβίβασα. Ήταν η μέρα μου να πάω στα γραφεία, γιατί, παρά τα (σχεδόν εβδομήντα) χρόνια μου, δεν εννοώ να γίνω τυπικός συνταξιούχος και έτσι κατέληξα μέλος του Συλλόγου, που έχει την ευρηματική επωνυμία «Μνήμη κατά της Λήθης» και ασχολείται με τη συγκέντρωση αρχείων και λοιπών στοιχείων της πρόσφατης (δηλαδή των τελευταίων πενήντα χρόνων) ιστορίας μας.

Δεν μου έφτασε δε που έγινα μέλος, αλλά στην τελευταία Γενική Συνέλευση των μελών του, με εκλέξανε στο Διοικητικό Συμβούλιο. Συνήθως οι σύλλογοι αυτού του είδους, με τον τρόπο που λειτουργούν θυμίζουν τον τσάμικο. Όπως σ’ αυτόν το χορό ο πρώτος χτυπιέται και χοροπηδά με τσαλίμια και κόλπα και ο δεύτερος (ο αφανής ήρωας του χορού) τον κρατάει, αποτελώντας ένα είδος εφαλτήριό του, ενώ οι υπόλοιποι απλώς παρακολουθούν σαλεύοντας  στο ρυθμό του, έτσι και στους συλλόγους αυτούς: όλη σχεδόν η δουλειά βγαίνει από τον πρόεδρο και άλλο ένα, άντε δύο,  μέλη του διοικητικού συμβουλίου.

Μέλος του Συλλόγου είναι και η Ματίνα, αλλά όταν της πρότειναν να μπει στο Διοικητικό Συμβούλιο αρνήθηκε κατηγορηματικά. Ανέκαθεν δεν κοίταζε ούτε πόστα ούτε αξιώματα. Η δουλειά να έβγαινε, αυτό την ένοιαζε. Όταν ήρθε στο Σύλλογο, η μεταδοτική ζωντάνια της, σε συνδυασμό με τη μεθοδικότητά της, του έδωσαν άλλο ρυθμό λειτουργίας. Καταπιάστηκε με τα αρχεία μας, αποδεικνύοντας πως διέθετε ταλέντο ταξινόμου και αρχειοθέτη, ταυτόχρονα όμως και αληθινή αγάπη και αφοσίωση γι΄ αυτά. Μια φορά μου είχε πει:

«Ξέρεις, ο αγώνας της μνήμης κατά της λήθης είναι ταυτόχρονα και αγώνας για την αλήθεια, γιατί  αυτό ακριβώς σημαίνει η λέξη α-λήθεια: μη λήθη».

Άλλοτε πάλι την έβλεπα να περιεργάζεται πολλή ώρα παλιές φωτογραφίες αγωνιστών της Αντίστασης ή του Εμφυλίου, ενώ το πρόσωπό της  έδειχνε ένταση και συγκίνηση.

«Πώς έγινε και χάθηκαν τέτοιοι έξοχοι άνθρωποι;» της ξέφυγε μια φορά.

Τα πέντε από τα εφτά μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου, συνταξιούχοι και διαχειριστές του ελεύθερου χρόνου μας, έχουμε δεσμευτεί να περνούμε ένα πρωί την εβδομάδα από τα γραφεία μήπως παρουσιαστεί κανένα ζήτημα, το οποίο δε θα μπορούσε να επιλύσει ο Μανούσος, ισόβιο μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου, μόνιμος και άμισθος εθελοντής, που τα κρατάει ανοιχτά όλη τη βδομάδα, πλην Σαββάτου και Κυριακής. Τα οικονομικά του Συλλόγου δεν επιτρέπουν την πολυτέλεια μονίμου υπαλλήλου, με μισθό, δώρα, εισφορές ΙΚΑ, και όλα τα σχετικά.

Ο κυρ Μανούσος είναι από τα ιδρυτικά του μέλη  και αρχικά, υπερεκτιμώντας βεβαίως τις δυνάμεις του,  είχε προσφερθεί να αναλάβει έργα,  που ούτε ένας εκπαιδευμένος τριαντάρης δε θα μπορούσε να ξεκεφαλώσει: να καταγράψει και ταξινομήσει τα οκτακόσια περίπου βιβλία της βιβλιοθήκης, να ταχτοποιήσει το πλουσιότατο αρχειακό υλικό, να αναλάβει τις δημόσιες σχέσεις του Συλλόγου και άλλα πολλά. Σύντομα διαπιστώθηκε ότι οι δυνατότητές του ήταν αντιστρόφως ανάλογες προς τη διάθεσή προσφοράς του. Έτσι τελικά, τα μόνα καθήκοντα, στα οποία ανταποκρίνεται με επάρκεια, είναι να ανοίγει κάθε μέρα στις 9:00 τα γραφεία, να σημειώνει τα τηλεφωνήματα, να πληρώνει τους λογαριασμούς ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, ΟΤΕ και κοινοχρήστων και να κλείνει τα γραφεία στις 14:00 ακριβώς.

Φυσικά ο Πρόεδρος του Συλλόγου δε λείπει ποτέ. Εκτός από την ημέρα της «εφημερίας» του, κατά κανόνα έρχεται και όλες τις άλλες. Έχει σχεδόν μετακομίσει στα γραφεία, αλλά πλήττει μόνος του και θέλει παρέα.

Εδώ που τα λέμε όλα τα μέλη του Συλλόγου, ήμαστε λίγο πολύ σαν τον Πρόεδρο και τον Μανούσο. Παλιοί αντιστασιακοί, με αρκετά χρόνια στην πλάτη μας, πολλά από τα οποία διανύθηκαν σε φυλακές και εξορίες, με τις αναπόφευκτες συνέπειες της ηλικίας και της πολιτικής μας τοποθέτησης, αλλά και με μιαν ασυμβίβαστη με τα χρόνια μας ζωντάνια.

Για πολλά χρόνια η λειτουργία του Συλλόγου μας, στις φιλόδοξες επιδιώξεις του οποίου ήταν η διάσωση της ιστορικής μνήμης της Αντίστασης, του Εμφυλίου πολέμου και του Αντιδικτατορικού Αγώνα, βασιζόταν στην εθελοντική προσφορά και εργασία. Το γεγονός πως είμαστε όλοι πλέον συνταξιούχοι, με λυμένα, κατά τον ένα ή τον άλλο τρόπο, τα βιοτικά μας προβλήματα, διευκόλυνε και την προσφορά και την εργασία, όχι όμως και την αποδοτικότητα.

Τελικά με τη χρηματοδότηση κάποιου Κοινοτικού Προγράμματος, που ο δαιμόνιος Πρόεδρός μας το ξετρύπωσε από το Υπουργείο Πολιτισμού, μπορέσαμε να προσλάβουμε τρία νέα παιδιά, δυο αγόρια κι ένα κορίτσι, με κανονικό μισθό, που τον πληρώνει ο ΟΑΕΔ, ενώ ο Σύλλογος πληρώνει τις εισφορές του ΙΚΑ. Από τότε η δουλειά προχωράει με γοργό ρυθμό. Εντοπίζουμε αρχειακό υλικό, είτε σε χέρια ιδιωτών, κρυμμένο σε συρτάρια ή μπαούλα, είτε σε δημόσιες υπηρεσίες, καταχωνιασμένο σε σκονισμένα ράφια υπογείων, ευάλωτο και απροστάτευτο από τον σκώρο και τα ποντίκια και μετά από σχετικές διαπραγματεύσεις, στις οποίες ο Πρόεδρος είναι μανούλα, παίρνουμε την άδεια είτε να το μελετήσουμε επί τόπου, είτε να το παραλάβουμε επί επιστροφή, αφού το περάσουμε με τη βοήθεια σαρωτή στον σκληρό δίσκο του υπολογιστή μας, είτε τέλος να το ενσωματώσουμε στα αρχεία του Συλλόγου.

 

 

Εκείνο το πρωί μπαίνοντας στα Γραφεία βρήκα τον Πρόεδρο να τσακώνεται με τον Μανούσο. Δεν έδωσα σημασία γιατί ο πρωινός καβγάς τους είναι μέρος της καθημερινής ρουτίνας, κάτι σαν τον πρωινό καφέ. Υποπτεύομαι πως αν δε μαλώσουνε το πρωί, θα νιώθουνε να πηγαίνει η μέρα τους στραβά.

Τόσο ο Πρόεδρος όσο κι ο Μανούσος είναι κοντοχωριανοί, οργανώθηκαν ταυτόχρονα στην Αντίσταση, πολέμησαν μαζί, καταδιώχτηκαν εξίσου και γενικά ήταν αχώριστοι λόγω φιλίας, καταγωγής και κοινής μοίρας. Ό,τι όμως δεν κατόρθωσε το εχθρικό βόλι, οι κρατικές διώξεις και η πάλη για την επιβίωση, το πέτυχε η Διάσπαση του ’68. Για είκοσι χρόνια πάψανε να κάνουν παρέα και όταν συναντιόντουσαν ο Πρόεδρος αποκαλούσε τον κυρ Μανούσο «δογματικό» κι εκείνος τον Πρόεδρο «αναθεωρητή». Μετά το ’88, μέσα στο γενικό συμφιλιωτικό πνεύμα, τα ξαναφτιάξανε και  οι μετέπειτα εξελίξεις αυτή τη φορά δεν έσπασαν το δεσμό τους. Κοντεύουν άλλωστε κι οι δυο τα ογδόντα και δεν τους έχουν μείνει και πολλοί φίλοι εν ζωή. Πάντως για την τιμή των όπλων, με ασήμαντες συνήθως αφορμές, καβγαδίζουν σχεδόν κάθε πρωί, αλλά χωρίς κακία.

Ο ερχομός μου σταμάτησε τη λογομαχία τους και πιάσαμε κι οι τρεις να μιλάμε για τα τρέχοντα θέματα. Αφού είπαμε δυο τρεις κουβέντες, ρώτησα τον Πρόεδρο αν είχε νέα από τα κορίτσια.

«Χτες μίλησα μαζί τους. Είναι πολύ ευχαριστημένες με το υλικό που βρήκανε. Υπολογίζουν πως το Σάββατο ή την Κυριακή θα ’ναι πίσω. Θα τηλεφωνήσουν άλλωστε κατά τις έντεκα, όπως κάνουν κάθε μέρα».

Τα «κορίτσια» ήταν η Αναστασία και η Ματίνα, που είχαν πάει από την προπερασμένη Δευτέρα στη Δροσοπηγή, ένα ορεινό χωριό της Γορτυνίας, για να μελετήσουν κάποιο αρχείο. Είχαν φύγει με το αυτοκίνητο της Ματίνας και το ίδιο βράδυ μας ενημέρωσαν ότι έφτασαν αισίως. Την επομένη, το μεσημέρι, μας ξανατηλεφώνησαν  κατενθουσιασμένες για το πλούσιο υλικό που ανακάλυψαν. Κατά τα λεγόμενά τους πρόκειται για άγνωστα ώς τώρα αρχεία, μιας μονάδας του Δημοκρατικού Στρατού, που πιστεύουν πως θα φωτίσουν κάποιες αδιευκρίνιστες πτυχές της ιστορίας και της δράσης του στην Πελοπόννησο, καθώς όλα σχεδόν τα αρχεία του είτε πέσανε στα χέρια των αρχών είτε καταστράφηκαν στις επιχειρήσεις.

Βεβαίως από τα εν λόγω  «κορίτσια», μόνο η Αναστασία δικαιούται το χαρακτηρισμό αυτόν. Είναι το ένα από τα τρία παιδιά που προσλάβαμε με τη βοήθεια του Προγράμματος και του ΟΑΕΔ. Κάπου είκοσι-εικοσιδύο χρονών, ζωηρή και νοστιμούλα, στην αρχή μου φάνηκε θρασύ και ατίθασο πλάσμα, άσε που ήταν τελείως απληροφόρητη για την πρόσφατη ιστορία του τόπου μας. Μια φορά θυμάμαι, με ρώτησε: «Τι ήταν αυτά τα χωνιά» και όταν της εξήγησα, απόρησε: «Μα δεν είχατε τότε ντουντούκες;». Σιγά-σιγά μελετώντας την προσεχτικότερα εξακρίβωσα πως η επιθετικότητα της ήταν κάποιος τρόπος αντίδρασης στην ανασφάλεια που ένιωθε. Στην πραγματικότητα ήταν αρκετά υπεύθυνο άτομο, ικανή, πανέξυπνη και με τον τρόπο της σεμνή.

Εγώ, όψιμος εραστής της πληροφορικής, κάθισα μπροστά στον υπολογιστή, τον άνοιξα και κοίταξα αν είχε τίποτα το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο. Ο ηλεκτρονικός εξοπλισμός μας είναι το καμάρι του Συλλόγου μας. Τον αποχτήσαμε πέρσι με τη δωρεά παλιού φίλου και συναγωνιστή, που η φορά των πραγμάτων τον έκανε πετυχημένο επιχειρηματία στον τομέα του εμπορίου τροφίμων, και είναι πλήρης: Υπολογιστής πέντιουμ, με δύο σκληρούς δίσκους και ισχυρότατη μνήμη, έγχρωμος εκτυπωτής, σαρωτής, ηχεία και μόντεμ που μας συνδέει με το διαδίκτυο.

Είμαι το μόνο από τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου που μπορώ και χρησιμοποιώ τα εργαλεία αυτά, πράγμα που προκαλεί το θαυμασμό των λοιπών, που τα βλέπουν με κάποιο δέος. Ευτυχώς τα τρία νέα παιδιά που προσλάβαμε είναι ξεφτέρια στην πληροφορική και φυσικά μου βάλανε τα γυαλιά με την πρώτη. Με πρόταση της Αναστασίας μάλιστα, συμπληρώσαμε τον εξοπλισμό μας με έναν φορητό υπολογιστή και με μία ψηφιακή κάμερα, πολύτιμα αποκτήματα, που τα παίρνουν πάντα μαζί τους, όταν πάνε να μελετήσουν επί τόπου κάποια νέα αρχεία.

Την κουβέντα μας στο Σύλλογο τη διέκοψε το τηλέφωνο. Το σήκωσε ο Πρόεδρος και είδα στο πρόσωπό του στην αρχή να καθρεφτίζεται κάτι σαν έκπληξη, που ύστερα όμως έγινε ανησυχία.

«Η Αναστασία είναι» μου είπε απαντώντας στο ερωτηματικό βλέμμα μου, «και μου λέει πως κάτι έπαθε η Ματίνα. Αλλά μου τα λέει πολύ μπερδεμένα. Δεν καταλαβαίνω τίποτα. Για μίλα και εσύ μαζί της».

Πήρα το ακουστικό. Η φωνή του κοριτσιού πρόδιδε την αναστάτωσή του:

«Κύριε Δημήτρη να τα πω και σε σας, γιατί ο Πρόεδρος δεν κατάλαβε. Η Ματίνα έπαθε ξαφνικά κάτι και ούτε μιλάει ούτε λαλάει. Της μιλάμε και δείχνει πως δε μας καταλαβαίνει».

«Μήπως έπαθε κανένα εγκεφαλικό;» τη ρώτησα

«Δεν ξέρω απ’ αυτά. Εξωτερικά φαίνεται μια χαρά στην υγεία της. Ούτε πυρετό έχει ούτε τίποτα. Κουνάει τα χέρια της και περπατάει κανονικά, μόνο που δε μιλάει, ούτε δείχνει να καταλαβαίνει τι της λέμε».

«Φωνάξατε γιατρό;»

«Ο κύριος Στάθης, που μας φιλοξενεί, τηλεφώνησε στη Βυτίνα, γιατί εδώ δεν υπάρχει  γιατρός. Θα έρθει σε μιαν ώρα».

«Μείνε εκεί και πάρε μας όταν σου πει ο γιατρός τι έχει, να μάθουμε κι εμείς. Μήπως σας πει πως πρέπει να την πάτε στο νοσοκομείο ή καλύτερα να τη φέρετε εδώ».

«Τι διάβολο μπορεί να έπαθε», αναρωτήθηκε ο Πρόεδρος όταν του μετέφερα τη στιχομυθία μου με την Αναστασία.

Περιμέναμε να μας ξανατηλεφωνήσουν, με αδημονία που συνεχώς μεγάλωνε. Έτσι, όταν χτύπησε το τηλέφωνο, αρπάξαμε το ακουστικό σχεδόν ταυτόχρονα.

Αυτή τη φορά ήταν αντρική η φωνή που μας μίλησε. Μας εξήγησε πως ήταν γιατρός και πως η περίπτωση που αντιμετώπιζε ήταν πολύ περίεργη, έτσι που μόνο με τη μεταφορά της παθούσας, όχι στο Κέντρο Υγείας της Βυτίνας αλλά στο  νοσοκομείο της Τρίπολης, θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί. Στις επίμονες ερωτήσεις του Προέδρου για το τι ακριβώς έπαθε η Ματίνα, ο γιατρός δεν έδωσε σαφείς απαντήσεις

«Εκ πρώτης όψεως δεν παρουσιάζει καμιά κάκωση ή πάθηση. Δεν πονάει πουθενά, κινεί τα άνω και κάτω άκρα της, βλέπει και ακούει κανονικά, ο σφυγμός και η πίεσή της είναι μέσα στα φυσιολογικά όρια. Μόνο που δε μιλάει και δείχνει σαν να μην αντιλαμβάνεται τι γίνεται γύρω της»

«Δηλαδή δεν πρόκειται για εγκεφαλικό επεισόδιο;»

«Αυτό το αποκλείω. Δεν παρουσιάζει κανένα από τα γνωστά συμπτώματά του. Είναι τελείως διαφορετική περίπτωση, που δεν έχω ξανασυναντήσει».

Κουβεντιάσαμε αρκετήν ώρα, χωρίς να μπορέσουμε να βγάλουμε συμπέρασμα.

«Πρέπει να πάμε επί τόπου» μου είπε σκεφτικός ο Πρόεδρος, αποφεύγοντας να με κοιτάξει στα μάτια. Κατάλαβα. Λέγοντας «να πάμε» εννοούσε φυσικά να πάω, ως νεότερος,  εγώ.

Δεν είχα αντίρρηση, μια που αυτές τις μέρες δεν είχα καμιά σπουδαία δουλειά στην Αθήνα και επιπλέον δεν είχα ξαναπάει στη Γορτυνία.

96 Σχόλια προς “Ο βενετσιάνικος καθρέφτης (διήγημα του Δημ. Σαραντάκου)”

  1. Κουνελόγατος said

    Καλημέρα.

  2. Πέντιουμ το ’95! Πράγματι τελευταία λέξη της τεχνολογίας. Στην Ελλάδα ακόμα οι 486 κυριαρχούσαν.

  3. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Αν, Νίκο, το εντυπωσιακά εμπνευσμένο εύρημα / παρομοίωση «τσάμικος- Διοικητικό Συμβούλιο» είναι αυθεντικά του πατέρα σου, και μόνο απ’ αυτό, συμπεραίνω πως διέθετε κοφτερότατο μυαλό! 🙂

  4. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    3 Δικό του πρέπει να είναι, πάντως το έλεγε συχνά 🙂

  5. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Πέντιουμ ξεπέντιουμ ντάιαλ απ είχε, δεν ξεπένταγε τη σύνδεση 🙂

  6. atheofobos said

    Αυτό που με γοητεύει στα γραπτά του είναι ο άμεσος και χωρίς φιοριτούρες λόγος του, που στον καθένα μας κάτι έχει να πει, όπως σε μένα η φράση:
    Ώρες ώρες, στις ταχτικές εβδομαδιαίες συγκεντρώσεις μας, παρομοιάζω την παρέα μας με στρατιωτική μονάδα αποδεκατισμένη από τη μάχη της ζωής.

  7. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    6 Έτσι πάει. Σε κάποια ηλικία η παρέα κουβεντιάζει τι γκομενάκια έριξε, μετά τι δουλειά βρήκε, τι μαγειρεύει, αργότερα τι σπουδάζουν τα παιδιά, πιό μετά τι φάρμακα παίρνει και τέλος ποιοι λείπουν…

  8. Πέπε said

    > > …κι ανεβαίνοντας ξανά
    πάνω στα ψηλά βουνά
    το κορμί μας παίρνει δύναμη κι αγέρα…

    Τι μας θύμισες τώρα!
    Το λέγαμε στην κατασκήνωση, κι έχω να το θυμηθώ από τότε. Δεν ήξερα ότι είναι ύμνος του Ορειβατικού Συλλόγου, και μάλλον πρέπει να έχει πέσει σε αχρησία, γιατί δεν τον ξέρει ούτε ο Γούγλης ούτε το ΥΤ. Ο μόνος που τον ξέρει είναι ένας που λέει «Το τραγούδι μου το έμαθε η μάνα μου. Δεν ξέρω από ποιον δίσκο είναι», το έχει με τίτλο «Στα ψηλά βουνά» και συντελεστές Χατζηνάσιο-Γκάτσο-Μαρινέλα (;;;), και το δημοσιεύει σε ιστοσελίδα ακόρντων χωρίς ακόρντα, και με στίχους ελαφρώς διαφορετικούς από αυτούς που μισοθυμάμαι. Εμείς λέγαμε μόνο μία στροφή με ονόματα βουνών (…και τον Όλυμπο παππού), δεν ήταν ακριβώς τα ίδια βουνά, πρέπει να είχαμε κι άλλη μία στροφή με άλλα λόγια, και δεν μπορώ καθόλου να θυμηθώ πώς άρχιζε.

    Είναι εμβατηριακό, μιλάει για βουνά, και δεν είναι περίεργο να το πάρεις για αντάρτικο.

  9. Καλημέρα

    Ο πρόεδρος σύμφωνα με τον πρόλογο λεγότανε Βαρδής Βαρδινογιάννης κι ο σύλλογος αντιμετώπιζε οικονομικό πρόβλημα να προσλάβει έναν υπάλληλο και περίμενε την βοήθεια του ΟΑΕΔ ;
    Αν δεν πρόκειται για συνονυμία ή δεν κατάλαβα καλά κάτι, κακώς αποκαλούσανε «καβούρια» τον βαζελοκαπετάνιο !!

  10. ΚΩΣΤΑΣ said

    Νικοκύρη, το σημερινό με άγγιξε κάπως προσωπικά και με συγκίνησε ιδιαίτερα. Πέρασα και περνάω ακόμη μια τέτοια διαδικασία. Από στο σημείο που ο αείμνηστος πατέρας σας Δημ Σαραντάκος λέει: «Ξέρεις, ο αγώνας της μνήμης κατά της λήθης είναι ταυτόχρονα και αγώνας για την αλήθεια, γιατί αυτό ακριβώς σημαίνει η λέξη α-λήθεια: μη λήθη ………………………………………………. έως «Χτες μίλησα μαζί τους. Είναι πολύ ευχαριστημένες με το υλικό που βρήκανε. Υπολογίζουν πως το Σάββατο ή την Κυριακή θα ’ναι πίσω. Θα τηλεφωνήσουν άλλωστε κατά τις έντεκα, όπως κάνουν κάθε μέρα».

    Τηρουμένων βέβαια των αναλογιών, εμείς δεν είμαστε μέτοχοι και συμμέτοχοι των δράσεων του πεδίου που ερευνούμε και κινούμαστε σε άλλους χώρους, αν και υπάρχει και έρευνα για πρόσωπα της κατοχής και της αντίστασης. Κυρίως η διαδικασία, οι προσδοκίες και τα προβλήματα που παρουσιάζονται στην προσπάθεια υλοποίησης αυτής της αναζήτησης είναι σχεδόν ταυτόσημα. Σταματώ εδώ, δεν θέλω να περιαυτολογήσω. Θα παρακολουθήσω με πολύ ενδιαφέρον τη συνέχεια.

  11. voulagx said

    #9: «Έφυγε» ο αντιστασιακός Βαρδής Βαρδινογιάννης https://www.lamiareport.gr/index.php/topika/item/111925-efyge-o-antistasiakos-vardis-vardinogiannis

  12. Georgios Bartzoudis said

    «αφιέρωνε πολύ χρόνο στην ΕΔΙΑ, Εταιρεία Διάσωσης Ιστορικών Αρχείων»

    # Έχουν κάποια σχέση με τα λεγόμενα αρχεία ΑΣΚΙ;;;

  13. leonicos said

    Υπέροχος Σαραντάκος όπως πάντα

    Τι να ξεχωρισεις

    Κι εγώ… γνώρισα μόνο τον γιο……

    Κι αυτός καλός είναι!

  14. sarant said

    Eυχαριστώ πολύ για τα νεότερα και για τα καλά σας λόγια!

    9-11 Μακρινός συγγενής των πλούσιων Βαρδινογιάννηδων

    6-7 Ήδη τώρα έχουμε αρχίσει με τους παλιούς μου συμφοιτητές να συζητάμε για φάρμακα.

  15. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    14 Και σε έχει απορροφήσει τόσο η κουβέντα που δε ρίχνεις μια ματιά στη μαρμάγκω.

  16. Ευτύχησα να γνωρίσω τον Δημήτρη Σαραντάκο και γοητεύτηκα απο την προσωπικότητά του. Άμεσος, γλαφυρός, ζεστός, ευφυής, χιουμορίστας, δεν χόρταινα να τον ακούω να μιλάει και να παίζει φυσαρμόνικα. Άρχοντας!
    Φρόντισα να διαβάσω όλα του τα βιβλία και τώρα δεν χάνω καμία συνέχεια από αυτές τις δημοσιεύσεις. Διαβάζοντάς τες έχω την ψευδαίσθηση ότι τον ακούω να μας τα διηγείται διά ζώσης.
    Νικοκύρη, είσαι τυχερός που είχες τέτοιον πατέρα.

  17. Aghapi D said

    Καλημέρα
    Αντιγράφω από https://alithinesgynaikes.gr/2016/05/20/%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CE%BD%CE%BD%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%B1-%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B1-%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%AE-%CF%83%CE%BF%CE%BB%CF%89%CE%BC%CE%BF/:

    Τον Αύγουστο του 2009 έφυγε από τη ζωή μια σημαντική γυναίκα, η Άννα Σολωμού, πολεοδόμος και τεκμηριωτής, υπεύθυνη της Μονάδας Τεκμηρίωσης και Πληροφόρησης του ΤΕΕ από το 1976 ως και την ολοκλήρωση της επαγγελματικής της καριέρας.

    Μία επιστήμονας, καταξιωμένη στο επαγγελματικό της αντικείμενο – ήταν εκείνη που εφάρμοσε την επιστήμη της τεκμηρίωσης στην Ελλάδα – αλλά και μια πραγματική αγωνίστρια με σημαντική πολιτική και κοινωνική προσφορά.

  18. Aghapi D said

    Ο Β. Βαρδινογιάννης ήταν επί σειρά ετών πρόεδρος της Εταιρείας Διάσωσης Ιστορικών Αρχείων (ΕΔΙΑ), 1940-1974 που σαν σκοπό έχει τη συγκέντρωση, διάσωση και αξιοποίηση του ιστορικού υλικού της περιόδου 1940-1974. Στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων της η ΕΔΙΑ ανέλαβε την πρωτοβουλία για τη σύσταση Μουσείων Εθνικής Αντίστασης στην Αθήνα και σε επαρχιακές πόλεις καθώς και τη διάδοση των αγωνιστικών μηνυμάτων της Εθνικής Αντίστασης μέσω εκθέσεων και εκδηλώσεων με ιστορικό περιεχόμενο.

  19. Aghapi D said

    Ερώτηση αδέξια διατυπωμένη αλλά με απασχολεί;
    Πόσο ατομικό δικαίωμα είναι η λήθη;

  20. Καλησπέρα. Περιμένω με αγωνία τα νεότερα για τη Ματίνα!

  21. # 14β

    Ωραία, ευχαριστώ. Τώρα μπορώ απερίσπαστος να απολαύσω το κείμενο !

  22. sarant said

    16 Να είστε καλά!

  23. Theo said

    @2:
    Σ’ ένα κείμενο που είχα γράψει για τα προβλήματα των πισιών με τα πολυτονικά, βλέπω πως αναβάθμισα το 286 σε 386 τον Σεπτέμβριο του 1992. Μάλλον θα τον είχα ξανααναβαθμίσει σε 486 μέχρι το ’95. Αλλά τα πέντιουμ ήταν μακρινό όνειρο τότε 🙂
    (Τον Δεκέμβρη του 1994 αγόρασα το πρώτο μου λάπτοπ [«sub-notebook»], ένα Compaq Contura Aero με επεξεργαστή 486 κι ασπρόμαυρη οθόνη 10 ιντσών, για ένα σκασμό λεφτά.)

  24. ΓΤ said

    «[…] Μάλιστα η Εστία εκείνης της εποχής, είχε επινοήσει τον τύπο της «δεσποινίδος Βουνοτρυπίδου» […]»

    Τον είχε επινοήσει ή ήθελε να γελοιοποιήσει εξ αντανακλάσεως και να σπιλώσει τη μνήμη της Κατίνας Βουνοτρυπίδου; H Κατίνα Βουνοτρυπίδου (ιστορική φωτό από το φωτογραφικό αρχείο του Κώστα Γκριτζώνα http://pluton22.blogspot.com/2017/07/blog-post_8.html) ήταν καπετάνισσα του 1ου Λόχου του Τάγματος Μπαρμπακίτσου, και έπεσε, μαχόμενη στην πρώτη γραμμή, στις 25.07.1947, στη μάχη των Γρεβενών. Το Δελτίο Τύπου εκείνης της ημέρας http://pluton22.blogspot.com/2017/07/blog-post_8.html

    Λεπτομέρειες περισσότερες δίνει η Αγλαΐα Γώγου-Πασιά, σε συνέντευξή της προς την (τότε φοιτήτρια) Μαρία Σαΐτη (σελ. 46 πτυχιακής με αντικείμενο τη δράση και τον ρόλο των γυναικών στον ΔΣΕ https://dspace.uowm.gr/xmlui/bitstream/handle/123456789/1060/%CF%83%CE%B1%CF%8A%CF%84%CE%B7%CE%BC%CE%B1%CF%81%CE%B9%CE%B1.pdf?sequence=1&isAllowed=y)

    Γνωστή η γλώσσα του Δημήτρη Σαραντάκου, αλλά μου έκανε εντύπωση το εξής: ναι μεν «ταΧτικές», «ταΧτικά», «ταΧτοποιήσει», αλλά τα βιβλία της βιβλιοθήκης ήταν περίπου «οΚτακόσια».

  25. ΓΤ said

    24@

    Το σωστό λινκ για το Δελτίο Τύπου της 25.07.1947 http://deltio11.blogspot.com/2019/07/25-1947.html

  26. sarant said

    24 Μπορεί και να έχεις δίκιο

  27. ΓΤ said

    (Περιμένω έγκριση στις πιατέλες της εστίασης…)

  28. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    24

    Περί σπίλωσης μνήμης: Σε κάποιο οπισθόφυλλο πονήματος του (μη χέσω) μετρ Ν. Φώσκολου διάβαζα για μια μαυρόψυχη σαδίστρια αξιωματικό των ες-ες. Και το όνομα αυτής Ούλρικε Μάιχοφ (χωρίς -ν-).

  29. loukretia50 said

    Πάντα καλοδεχούμενο ένα κείμενο του πατρός Σαραντάκου!
    Το συγκεκριμένο διαφέρει από τα δύο προηγούμενα, ανήκει μεν στην ίδια θεματική ενότητα αλλά εστιάζει στον τρόπο που το άτομο βιώνει και αντιμετωπίζει – ή αδυνατεί – την αλήθεια για γεγονότα και πρόσωπα που σημάδεψαν τη ζωή του και μια ολόκληρη εποχή.
    Νομίζω ότι αυτό το διήγημα με συγκίνησε πιο πολύ – θα το ξαναδιαβάσω!Π
    ———————–

    Περί » – χτ »
    Δεν ξέρω αν υπάρχει δεσμευτικός κανόνας για τη μετατροπή του «- κτ» σε « -χτ», αλλά με κάποια απροσδιόριστα προσωπικά κριτήρια κάνω πάντα μια διάκριση :
    λέξεις που νοιώθω ότι το νόημά τους εκφράζεται πιο δυνατά με «-χτ»,
    πχ φριχτό, τρομαχτικό, χτυπώ , (Χχτήνος!), άλλες δεν επηρεάζονται
    – πχ. αχτίνα, , κτήμα, οχτώ, κτένα,
    ενώ σε κάποιες ταιριάζει μόνο το «-κτ», κτίριο, ακτή, ακτιβιστής, έκταση, εκτός – και έκτος!, δίκτυο, υπαρκτό, εκτίμηση, εκτέλεση, μεικτά κ.α

    Μάλλον αυτές είναι οι περισσότερες, συνήθεια μάλλον! – ή είμαι κρυφοκαθαρευουσιάνα!

  30. Παναγιώτης Κ. said

    Σύμφωνα με τις δικές μου…προσθαφαιρέσεις, ο Δημήτρης Σαραντάκος αντιπροσωπεύει την καλή πλευρά της Ελλάδας.

    Χωρίς να τους έχω κάνει κάποια υπόδειξη, οι κόρες μου απολαμβάνουν το βιβλίο του Δ.Σ «Οι αρχαίοι είχαν την πλάκα τους».

    Για τη φοβερή δεκαετία του ΄40 αλλά και την επόμενη γεμάτος περιέργεια να κάνω ερωτήσεις στον γεννημένο το 1930 συγγενή μου.
    Να μερικές περιγραφές.
    …1944 πριν την απελευθέρωση, ΕΠΟΝ στα Γιάννενα. Μάζωξη για πολιτική διαφώτιση, αναλόγια μπροστά μας τάχα μάθημα μουσικής μήπως και γίνει κανένα ντου από τους κατακτητές.

    …Δεκαετία του ΄50
    Η δική μου ερώτηση:
    Ως νέοι τότε πως περνούσατε το ελεύθερο χρόνο;
    …Άλλοι με το ποδόσφαιρο, άλλοι με το μπάσκετ και άλλοι με τα κορίτσια και τις διασκεδάσεις της εποχής…
    Εγώ: Δηλαδή όχι με τα πολιτικά…
    …Κάποιοι και με τα πολιτικά. Μη ξεχνάς ότι το 1958 η ΕΔΑ έγινε αξιωματική αντιπολίτευση!

  31. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    > φριχτό τρομαχτικό χτήνος χτυπώ

    Νικοκύρη μάζεψέ τη, θα με εχτελέσει 🙂

  32. Παναγιώτης Κ. said

    Για τη λειτουργία των διαφόρων ΔΣ είναι έτσι όπως τα γράφει ο Δημ. Σαραντάκος.
    Δουλεύουν δύο. Συνήθως ο πρόεδρος και ο ταμίας.
    Φαντασθείτε να δουλέψει όλο το ΔΣ.
    Μιλάμε τότε για αποθέωση κοινωνικού έργου και προσφοράς με το δεδομένο ότι υπάρχουν ένα σωρό σύλλογοι στη χώρα.

  33. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    24, 28 συνέχεια

    Άλλο σκουπίδι με σπίλωση μνήμης. Από το 13:23 και μετά.

  34. loukretia50 said

    Χχτήνος!
    Η εκτέλεση είναι εκτός σχεδίου!

  35. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας κι ἀπὸ μένα.

    Σήμερα τὸ μεσημέρι ἀποχαιρετήσαμε τὸ φίλο μας τὸν Κώστα, τὸ πρῶτο μπουζοῦκι τῆς παρέας μας.

    Στὸν Ἅγιο Σπυρίδωνα τοῦ Αἰγάλεω, καμιὰ διακοσαριὰ μέτρα ἀπὸ τὸ μαγαζὶ ποὺ κάναμε τὸ τελευταῖο ἐννιάωρο γλέντι μας τὸν Ὀκτώβρη.

    Καλό του ταξίδι.

  36. loukretia50 said

    (συνέχεια στο 34) … αν και μ΄αυτά που βλέπεις θα το ξανασκεφτώ!
    (παρόμοιο θέμα το -φθ και – φτ !)

  37. loukretia50 said

    Δον, ήταν αυτός που άντεχε να παίζει ακόμα? Πολύ κρίμα!

  38. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @38. Ναί, Λοῦ. Αὐτὸς ἦταν.

  39. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Δημήτρη, αυτός που καθόταν δίπλα μου? Κρίμα, κρίμα.

  40. sarant said

    35 Aχ….

  41. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @39,40. Νά ᾿μαστε καλὰ νὰ τὸν θυμόμαστε.

  42. nikiplos said

    Καλημέρα… νομίζω πως είναι εξ αρχής ενδιαφέρον αυτό το διήγημα. Και ο τρόπος γραφής του είναι πολύ καλός. Ο ΔΣ είχε το ταλέντο να σε βάσει κατευθείαν «στην παρέα» στα βιβλία του, κάνοντάς σε τον αναγνώστη, να νιώθεις εξέχον μέλος.

  43. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Εξαιρετικό διήγημα. Το ξεχώρισα κι εγώ αλλά κι άλλοι που χάρισα το βιβλίο. Όλο και σε κάποια πληγή, κοντινή ή μακρινότερη, ρίχνει αλάτι.

    31 τ’ αποχτηνίδια θα κρατώ
    που πέφτουν στην ποδιά της…
    Λου η χτηνοκτόνος ολέ! 🙂

  44. 43 Ωχ, κατάλαβα, θα με πελεκήσει σε ξεσκλίδια.

  45. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    29 κε Να κάνουμε ένα άρθρο για το χτ….; Μμ, δεν το αποκλειω

  46. dryhammer said

    Όπως τραγουδούσε η Ρόζα «διχτάχτορας»…

  47. loukretia50 said

    45. Μπορεί να συνδυαστεί και με τα -φτ/-φθ , όπως στον καθρέφτη!

    Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ – ΔΗΜ.ΛΑΓΙΟΣ

    44. Κατά βάθος είμαι μια ευαίσθητη ύπαρξη. Εδώ τη γλίτωσαν άλλοι κι άλλοι!
    Μολόγα ότι σοκαρίστηκες επειδή η ΕΦΗ-ΕΦΗ με το ντέφι θα γελάει και θα σου γνέφει!

  48. dryhammer said

    47. Φθού σου να μην αβασκαθείς πχ;

  49. 47 τέλος
    Θα με φθύνει κιόλας?

  50. Γς said

    Να κι ο Ελύτης

    Τσιόδρας

  51. Πιάσε κόκκινο, Ντράι.

  52. ΣΠ said

    45
    Όχι μόνο την μετατροπή κτ ή χθ σε χτ αλλά και την μετατροπή πτ ή φθ σε φτ.

  53. dryhammer said

    52. Α! όπως λέμε αυτόχτων ιθαγενής

  54. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    49. ‘Ητο ασθείον.
    Απεχτές, επαχτές και επονείδισθο
    Φθου μου!

  55. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Αποτσιόδραση.
    και ξεχαρδάλιαση;

  56. loukretia50 said

    -Όταν το ενδιαφέρον φθίνει – παναπεί κόσμος μας φτύνει
    Είν΄δική μας η ευθύνη?
    -Εξαρτάται, μου λες, εξαρτάται!
    Ξεφθέρης

    Παρντόν Νικοκύρη, θα μαζεφθώ!

  57. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    52 >>Όχι μόνο την μετατροπή κτ ή χθ σε χτ αλλά και την μετατροπή πτ ή φθ σε φτ.
    και τα σκ σε σχ, π.χ.προσχώματα 🙂

  58. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @55β. Ξεχαρδάλωμα.

    Γιὰ τὰ ἑσθιατόρια καὶ τὴν ἑσθίαση μιλήσαμε προσφάτως.

    Φθοῦ ξελεπτερία.

  59. Πέπε said

    Το ξέρετε βέβαια ότι το «φτου» στα γαλλικά είναι ptu? Όχι απλώςμε -πτ- αλλά και με τον κομψό εκείνο φθόγγο, το u, που λόγω καφρίλας δε διαθέτουμε στη δική μας γλώσσα.

    Ελλάδα, σου λέει ο άλλος…

  60. 54 Μη σχας, δε θα σε σκολάσω.

    Άσχετο: μας κυβερνούν σχατάδες.

  61. Τελικά προτιμώ καραντινες και παραστάσεις από μετροπόλιταν παρά πριν και άγνοια για το που μπορούν να φτάσουν οι παραγωγές των αμερικάνων. Ηδη έχω δει περισσότερες από 50 με τις 40 τουλάχιστον να είναι περισσότερο από εξαιρετικές.
    Απίστευτες μελωδίες από τον Μπερλιόζ σήμερακαι Ντον Τζιβάνι ντ΄Αραγκόνα (γνωστός στην πιάτσα σαν Ερνάνι) αύριο …

  62. ΣΠ said

    Οδηγός για τα πάθη φωνηέντων και συμφώνων στα νέα ελληνικά

  63. dryhammer said

    Ενώ σε πάρκα και πλατείες Ντον Τζιβάνι ντ’ Αυλώνα (Vlores).

  64. 59 Σωστά. Άμα δεν ήμασταν κάφροι θα λέγαμε πτυ.
    Στον Αρχοντοχωριάτη του Μολιέρου έχει κάτι σχετικό με το -υ-, το πιο κοροϊδευτικό και ειρωνικό φωνήεν.

  65. dryhammer said

    64. Όπως πüτσες από τη Ρüμανία;

  66. 65 Πüτσες Ρüμάνων μüτσων. Με θαλασσινά, νησθίσιμες.

  67. loukretia50 said

    Από την όμορφη Λέσβο

    ———————-

    Δεν πάμε δίπλα να τσιμπήσουμε κάτι?

  68. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Κλικ από ‘δώ, κλικ από ‘κει, λινκ από ‘δώ, λίνκ από ‘κεί, έφτασα και στο «Απάντηση σε 5 ερωτήματα» (το διάβασα, βέβαια..) κι αναλογίστηκα τί θα έγραφε σήμερα ο Δ.Σ. γι αυτά τα ζητήματα Παρόλο που κινούμαι στην απέναντι ιδεολογική όχθη, πάντα μου προκαλούσαν βαθειά θλίψη οι ιστορίες ανθρώπων που ματώσανε «για ένα πουκάμισο αδειανό» και δεν έχω καμιά αμφιβολία για το τί θα περιέχει η συνέχεια της ιστορίας της Ματίνας.. Εν αναμονή!

  69. Alexis said

    Απλός και ωραίος ο Δημήτρης Σαραντάκος όπως πάντα.
    Αποτυπώνει έξοχα μια εποχή και μια γενιά που απέχει παρασάγγας από τη δική μας και πολύ περισσότερο από αυτήν των παιδιών μας.
    Άλλα ήθη, άλλες αξίες, άλλες προτεραιότητες…

  70. Μαρία said

    64
    Στο Μολιέρο πάντως λένε πουά, ενώ οι σημερινοί Γαλλομαγκρεμπίνοι τφού 🙂

  71. 70 Μη πτύετε χαμαί, κυρία 🙂

  72. nwjsj said

    Νικοκύρη, ευχαριστούμε πολύ για τα ωραία αναγνώσματα!!

    Τι να έπαθε άραγε η Ματίνα κι αποσβολώθηκε;

  73. Κόκκινος Πλανήτης said

    8 Αγαπητέ Πέπε,
    Βρήκα αυτό, από σάιτ της ΟΑΝ και μάλλον είναι το ίδιο τραγούδι:
    Κάποιους στίχους μου τους τραγούδαγε ή μάνα μου,

    «Τα ελάτια μας χαρίζουν
    την ψηλή κορμοστασιά
    και τα χιόνια μας ξεπλένουν
    απο της πόλης την βρωμιά.

    Κι ανεβαίνοντας ξανά, πάνω στα ψηλά βουνά
    η ψυχή μας παίρνει δύναμη κι αέρα
    κι η καρδιά μας λαχταρά ν’ ανεβούμε πιο ψηλά
    πάνω στα ελληνικά τα βουνά.

    Βουνά ψηλά, βουνά αιώνια
    παιδιά γιγάντια της Γής
    για στολίδι έχετε χιόνια,
    χαμογελό σας η λάμψη της αυγής.

    Την Πάρνηθα έχετε μητέρα,
    και τον ΄Ολυμπο παππού
    τον Ταύγετο πατέρα
    φίλη την Οίτη τη ναζού.

    Η Πεντέλη είν’ αδελφή σας
    κι ο τρελλός ο Υμηττός
    και μπαρμπάδες ιδικοί σας
    ο Τυμφρηστός κι ο Παρνασσός.

    Στον βουνίσιο τον αέρα,
    Υποκρισίες δεν χωρούν
    όλοι αδέλφια, πέρα ως πέρα,
    όλοι εμπρός με καρδιά προχωρούν.

    Σημείωση : τραγουδιέται μελωδικά από την Λίλυ Ιακωβίδου στο επετειακό CD της 3ης ΟΑΝ για τα 90 μας χρόνια 1913 – 2003»

  74. Μαρία said

    71
    https://digital.library.temple.edu/digital/collection/p16002coll9/id/3430/

  75. dryhammer said

    Ελληνιστί

  76. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    72 Υπομονή

    73 Την πρώτη στροφή δεν την ξέρω αλλά θυμάμαι καθαρά τον πατέρα μου να ξεκινάει το τραγούδι από τη δεύτερη στροφή (αλλά: στολίδι έχετε τα χιόνια / χαμόγελό σας τη λάμψη της αυγής)

  77. Το ρεφρέν ξέρω εγώ, απ’ τη μητέρα μου (μάλλον προσκοπικής προέλευσης).

  78. Κόκκινος Πλανήτης said

    76 Ναί, κι εγώ μόνο την δεύτερη και τρίτη στροφή θυμάμαι. Το «ναζού» θα το είχα προσέξει!

  79. loukretia50 said

    73. Τι ορέα οικογένεια! θάλεγε ο Μποστ,,,

  80. Γιάννης Κουβάτσος said

    Υποθέτω ότι στα μεζεδάκια του Σαββάτου θα υπάρχει η σημερινή «πατάτα» του Τσιόδρα να αποδώσει στον Ελύτη το ποίημα που ψάρεψε στο διαδίκτυο. ☺

  81. Καλησπέρα σας
    47 Καθρέπτη, καθρεφτάκι μου το πας!

    72 Παρά την προτροπή του Νικοκύρη εγώ θα ρισκάρω μια πρόβλεψη (δεν έχω διαβάσει το βιβλίο): Ο Κώστας φταίει (ή πταίει για να μείνουμε και στο διαμορφωθέν πνεύμα).

  82. loukretia50 said

    81. Καθρέφτη καθρεφτάκι πού με πας?
    Απ΄όλους πιο πολύ σύ μ΄αγαπάς!

  83. mitsos said

    Πολύ όμορφη εισαγωγή.
    Μαντεύω πως τα αρχεία που ανακαληψαν εκεί πάνω στην αγρια Γορτυνία περειίχαν πλγροφορίεςγια την τύχη …

    Τι σημασία έχει; Ο Δ.Σ. μάλλον δεν γράφει μόνο για την δική του Παρέα . Έχει κάτι να πει για μας Kαι ξέρει να τα λέει τόσο όμορφα.
    Άναμένοντας ένα δεκαπενθήμερο …
    Μήπως Νίκο να το έκανες κάθε Τρίτη q
    Ρωτάω. Αλλά νομίζω πως εκφράζω επιθυμία και άλλων.

  84. mitsos said

    ανακάλυψαν 🤬

  85. Κόκκινος Πλανήτης said

    79 Ορέα και αψιλή οικογένεια, σαν τα κυπαρίσια 🙂

  86. sarant said

    80 Σωστά υποθέτεις

    83 Μήτσο, για να φτουρήσει το βάζω κάθε 15

  87. nwjsj said

    @ 81 – Γιάννης Μαλλιαρός
    Και ‘γω αυτή την υποψία είχα!

    Προσυπογράφω και ‘γω να καθιερωθεί κάθε Τρίτη η συνέχεια των διηγημάτων.

  88. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    56τέλος >>θα μαζεφθώ
    Μην τα διπλώνεις τα φθερά!

    Μπαρδόν κι από με, κύριε Σαρανδάκο αλλά ως αιμύλοι και σπουδαιόμυθοι, όλοι οι Σαρανδάκοι -εσείς – μας εννοείτε και μας καταλαμβάνετε 🙂 τους παιγνιδιάτορες .

    58α αυθό,αυθό!

    60 και σχοταδιστές και αδίσταχτοι

    80 Πω! τόσο δήθεν ε;

  89. loukretia50 said

    83 – 87
    Τολμώ να εκφράσω μια προσωπική σκέψη για ευαίσθητο θέμα.
    Νομίζω ότι ο Νικοκύρης χαίρεται τη δημοσίευση αυτών των κειμένων περισσότερο από μας, και είναι απόλυτα κατανοητό, γιατί ο Δ.Σ. συνεχίζει να είναι μαζί μας.
    Αν είχε προφθάσει να γράψει ένα τουλάχιστον έργο ακόμα , θα υπήρχε η δυνατότητα να δημοσιευθεί σε συνέχειες κάθε βδομάδα, για πολύ καιρό.
    Δυστυχώς δεν πρόφθασε.
    Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά ο λόγος σίγουρα δεν είναι ότι ο Νικοκύρης δε βρίσκει κάτι άλλο να ποστάρει.
    Συγνώμη αν ξεπέρασα το πεδιλάκι μου.

  90. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Διοικητικό Συμβούλιο
    της Ε.Δ.Ι.Α. 1940-1974
    Πρόεδρος:
    Βαρδής, Β. Βαρδινογιάννης
    Γεν. Γραμματέας: Γρηγόρης Ψαλλίδας
    Ταμίας: Δημήτρης Σαραντάκος
    Μέλη:Βαγγέλης Αγγελής
    Κώστας Κατσάπης
    Δημήτρης Παπαδόπουλος
    Διονύσης Μοσχόπουλος
    Άννα Σολωμού
    Στέλιος Γιατρουδάκης
    Αθήνα, 7 Μαρτίου 2001
    http://users.otenet.gr/~edia/framegr.htm

  91. sarant said

    89 Ε, ναι

    90 Α μπράβο!

  92. Πέπε said

    @73:
    Ναι, αυτό είναι. Αλλά δεν ξέρω καμία από τις στροφές που είναι εδώ και δεν είναι στο άλλο. Από το άλλο, ξέρω εκείνην με τη «ναζού» αλλά, νομίζω, με λίγο διαφορετικά βουνά, και βέβαια το ρεφρέν. Και πιστεύω ότι πρέπει να λέγαμε και ιμα ακόμα, που ούτε τη διάβασα πουθενά ως τώρα ούτε μπορώ να τη θυμηθώ.

    Πάντως τούτο δω μπορεί να είναι πιο κοντά στην αρχική σύνθεση. Εδώ τα βουνά είναι που έχουν τον Όλυμπο παππού κλπ., όχι οι ορειβάτες, και αυτό υποστηρίζεται απ’ αρχής μέχρι τέλους.

  93. mitsos said

    @@ 86,89 , 91
    o.k. με πείσατε

  94. Γς said

    Ωραίο ήταν. Αλλά όνειρο.

    Με το πλεούμενό μου.

    Ειρηνικός, Γαλλική Πολυνησία, Ταϊτή, Μπόρα-Μπόρα.

    Ενα σωρό σουβενίρ. Πέρλες, μαργαριτάρια…

    κι ένα τηλεκοντρόλ στα σεντόνια και τίποτ άλλο, γμτ

  95. Γιάννης Ιατρού said

    81/82: Που ζήτε ρε σεις,😂🤩; Αυτό με την ερώτηση στον καθρέφτη είναι ξεπερασμένο… 😎😉

  96. argyris446 said

    Reblogged στις worldtraveller70.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: