Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο «Πειραιώτης» (αφήγημα του Γιάννη Μαλλιαρού)

Posted by sarant στο 29 Μαΐου, 2020


Τις προάλλες, στο άρθρο για τις Ταβέρνες και τα εστιατόρια, σε κάποιο σχόλιο, ο φίλος μας ο Γιάννης θυμήθηκε ένα ταβερνάκι και συνέχισε: Επίσης ένα παρόμοιο υπήρχε το ’85 στην Ευαγγελιστρίας στον Πειραιά. Τώρα, πώς το ξέρω και πώς το θυμάμαι είναι ολόκληρη ιστορία που ανάγεται στην εποχή που δούλευα κούριερ. Δεν την έχω γράψει, άρα να κάτσω να τη γράψω κι αυτή. Όλο αφάλες ανοίγεις Νικοκύρη!

Οπότε, ζήτησα απο τον Γιάννη (που βέβαια έχει και δικό του ιστότοπο) να γράψει την ιστορία για το ιστολόγιο. Την έγραψε, και τη δημοσιεύω στο σημερινό μας άρθρο.

Υπάρχει όμως και άρθρο μέσα στο άρθρο, ή ίσως γύρω από το άρθρο, αφού ο Γιάννης έγραψε το αφήγημά του με υπαγόρευση, με φωνητική πληκτρολόγηση και προτάσσει στο αφήγημά του λίγα λόγια για το πώς το έγραψε, από καθαρά τεχνική πλευρά εννοώ. Κι επειδή κι αυτό το θεμα με ενδιαφέρει, βάζω στο τέλος ένα δικό μου σχόλιο.

Ο «Πειραιώτης»

Τη φωνητική πληκτρολόγηση την είχα δοκιμάσει το 2012, την εποχή που πήγαινα στο Άουγκσμπουργκ, μέσα στο τρένο. Το προσπαθούσα για το παλιό το blog, να «γράψω»τα κείμενα φωνητικά. Δοκίμασα μια-δυο φορές αλλά το αποτέλεσμα ήταν μάλλον φτωχό. Έτσι το εγκατέλειψα το εγχείρημα. Δεν το ξανά δοκίμασα μέχρι πρόσφατα. Αυτό είναι το τρίτο κείμενο που γράφεται έτσι. Το πρώτο ήταν αυτό με την ιστορία στη level Λέβερ. Το δεύτερο είναι το κείμενο που ακολουθεί και δημοσιεύει σήμερα ο φιλόξενος Νικοκύρης. Απίθανα εύκολα. απίθανα γρήγορα αν και σίγουρα μετά χρειάζεται κάποιο χτένισμα, κάποια επεξεργασία Και γιατί η αναγνώριση δεν είναι 100% σωστή και γιατί ωραίος ο ρέον λόγος είναι διαφορετικός από τον γραπτό. Υπάρχουν κομπιάσματα, υπάρχουν επαναλήψεις, υπάρχουν αλλαγές στην πορεία καθώς λες κάτι, καθώς το υπαγορεύεις της, αλλά όλα αυτά δεν παύουν να δίνουν ένα κείμενο πολύ καλό. Το βλέπετε πώς είναι κι αν το δω στο δώσω χωρίς καθόλου επεξεργασία, θα γίνει ακόμα πιο κατανοητό Πόσο έχει προχωρήσει η διαδικασία της αυτόματης αναγνώρισης και μετατροπής της φωνής σε κείμενο! Το μόνο είναι ότι για να λειτουργήσει για η αναγνώριση σωστά χρειάζεται σύνδεση στο ίντερνετ. Γιατί η φωνή μου στέλνετεαι στα κεντρικά της Google και επιστρέφει σαν κείμενο. ο Που σημαίνει βέβαια ότι ό,τι λέμε ελέγχεται και αναλύεται όπως θέλει και όπως νομίζει η Google!

Ας πω τώρα μερικά πράγματα για το γιατί υπάρχουν με διαφορετικό τρόπο κάποια γράμματα. Με έντονα έχω όσα πρόσθεσα είτε γιατί δεν τάπιασε η φωνητική είτε γιατί καθώς τα έλεγα δεν τα έβαλα και χρειάζονταν (και ένα κατάληξης σε ρήμα, μπέρδεμα ενικού – πληθυντικού). Με υπογραμμισμένα όσα αλλάχτηκαν στο ξανακοίταγμα ενώ όσα δεν τα κατάλαβε καλά, με διαγραφή και ξαναγράψιμο μετά. Επίσης, όλα τα σημεία στίξης έχουν μπει από μένα. Και με τα κεφαλαία δεν τα πήγε καλά. Έβαζε σε άσχετα σημεία αλλά αφού δεν έβαλε τελείες, δεν υπήρχε και το κεφαλαίο στην αρχή της πρότασης. Αλλά ας πάμε στην ιστοριούλα μου (φωνητικά κι αυτή):

Ο Σαραντάκος λοιπόν όλο αφάλες μου ανοίγει και όλο καινούργιες δουλειές με σπρώχνει να κάνω. Κάτι γράφει, κάτι μου θυμίζει κι αρχίζω. Δηλαδή τώρα αν δεν τάθελα κι εγώ δεν θα τα έκανα, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία. Όταν έγραφε για τα εστιατόρια και τις ταβέρνες, κάποιος τα συνδύασε με τα καρβουνιάρικα τα παλιά που πούλαγαν και κρασί, τις ταβέρνες της κάποιας εποχής δηλαδή και θυμήθηκα πως είχα δει μία τέτοια στην Ευαγγελιστρίας στον Πειραιά (τι περίεργους συνειρμούς που κάνει το μυαλό). Το γράφω σε σχόλιο και λέω καλά, αυτό το έχω γράψει, κάτσε να το βρω να το λινκάρω. Αλλά πού τέτοιο πράγμα. Δεν τόχω γράψει. Ευκαιρία να το γράψω, λοιπόν, τώρα.

Ήταν το μακρινό 1985. Τότε που έπιασα δουλειά με το μηχανάκι και όργωνα όλο το λεκανοπέδιο αλλά και παραέξω την Αττική. Στην αρχή δούλευα στην Αθήνα. Όπως έγραφα τότε, για να πάρω τη δουλειά πέρασα από εξέταση αν ήξερα τους δρόμους τους βασικούς της Αθήνας 🙂 Τις ίδιες μέρες μαζί με μένα είχαμε προσληφθεί τέσσερα άτομα, ο ένας Πειραιώτης. Ο Πειραιάς θεωρούνταν δύσκολη περιοχή, ξένη, άγνωστη, για να πάνε άνθρωποι που ζούσαν και κυκλοφορούσαν στην Αθήνα. Οι Πειραιώτες δεν τάχαν καλά με την Αθήνα κι οι Αθηναίοι με τον Πειραιά (όχι πως τώρα άλλαξε πολύ η κατάσταση). Έτσι υπήρχε ζόρι να βρεθεί να δουλέψει κάποιος προς τα κει. Ο Θοδωρής (έτσι τον λέγαν το συνάδελφο) ήταν λοιπόν κελεπούρι. Ιούνης ήταν που ξεκινήσαμε, καλοκαίρι ερχόταν, κάποια στιγμή πήρε άδεια (παρόλο που δεν δικαούμασταν τυπικά, χρειαζόμασταν να πάρουμε δυνάμεις κι ο Τάκης – ο ιδιοκτήτης  της Ταχυδέμα, έτσι λεγόταν η εταιρία – δεν είχε αντιρρήσεις να πάρουμε άνευ αποδοχών. Το πρόβλημά του ήταν αν κάποιος απροειδοποίητα δεν πήγαινε για δουλειά. Για τις τακτικές απουσίες δεν είχε θέμα, το ρεγουλάριζε).

Κάποια στιγμή, λοιπόν, κουβεντιάζοντας με τον ιδιοκτήτη που λέγαμε, μου λέει «Α! εσύ ξέρεις και από Πειραιά»! Κι αυτό γιατί του είπα πως η Μαρία ήταν απ’ τη Δραπετσώνα και πως είχαμε πάει προς τα εκεί για επίσκεψη στους δικούς της… Τόσο σχετικός ήμουν (κι όμως γι’ αυτόν ήταν σημαντικό που κάποιος ήξερε κι άλλα πράγματα εκτός από το λιμάνι για να πάρει καράβι για νησί)! Έτσι, όταν θα έλειπε ο Πειραιώτης και χρειάστηκε να αντικατασταθεί, ο Τάκης έστειλε εμένα. Αλλά, δεν πήγαμε μια μέρα μαζί να μου δείξει τα κατατόπια, αυτό ήταν πολυτέλεια και κόστιζε. Απλά μια Δευτέρα πρωί ξεκίνησα να κάνω το δρομολόγιο του Πειραιά.

Οι οδηγίες ήταν: θα πας Ευαγγελιστρίας 18 που είναι ο Μολοκότος (για το νούμερο δεν είμαι σίγουρος, μάλλον αυτό ήταν αλλά πέρασαν αρκετά χρόνια από τότε, πάντως βλέπω πως υπάρχει ακόμα σαν εταιρία, κάπου παραδίπλα), θα πάρεις κάποια έγγραφα θα τα πας στα γραφεία τους στην Πέτρου Ράλλη κι από κει θα πας στη Γούναρη πού είναι η Τεξάκο (όχι, αυτή δεν υπάρχει πια στην Ελλάδα). Μετά θα γυρίσεις προς τα εδώ περνώντας ξανά από Ευαγγελιστρίας για να δώσεις αυτά που θα έχεις πάρει πιο μπροστά από την Πέτρου Ράλλη. Μιας και ήμουν «σχετικός» με τον Πειραιά, ήξερα πού είναι η Ευαγγελίστρια. Κοιτάζω στο χάρτη, όντως εκεί υπήρχε και η οδός Ευαγγελιστρίας. Βέβαια, μου φάνηκε κάπως περίεργο το δρομολόγιο (Αθήνα – Πειραιάς – Αιγάλεω – Πειραιάς – Πειραιάς – Αθήνα) , αλλά αφού έτσι μου το είπαν, έτσι θα το έκανα.

Αφού μου είπε για τον Πειραιά καβαλάω και εγώ το μηχανάκι φεύγω στον Πειραιά. Βρίσκω την Ευαγγελιστρίας, να και το 18, ψάχνω να βρω το Μολοκότο τζίφος. Στο νούμερο αυτό ήταν μια ημιυπόγεια ταβέρνα με κάρβουνα και τίποτα άλλο. Ψιλοπαρατημένη, σε κατάσταση ημιαποσύνθεσης η ταμπέλα έλεγε το τι ήταν, αν λειτουργούσε δεν ήταν σίγουρο. Αποκλείεται να μου είπαν εκεί. Και ενώ αναρωτιέμαι τι πήγε στραβά (δεν υπήρχαν και κινητά τότε, να πάρω να ρωτήσω και ακόμα δεν είχα πάρει το μηχανάκι της εταιρίας με το VHF που μούδωσαν τις επόμενες μέρες) ξαφνικά μούρχεται επιφοίτηση. Ευαγγελίστριας υπάρχει και στην Αθήνα. Πώς το θυμήθηκα; από κάποια διαφήμιση της εποχής που έλεγε για μαχαιροπίρουνα «υιοί Αθανασίου Ζούλοβιτς, Ευαγγελιστρίας τόσο, Αθήνα»! Εκεί θα είναι, στο κέντρο της Αθήνας. Επιβεβαιώνω από το χάρτη, καβαλάω το μηχανάκι κι εμπρός πίσω από τον Πειραιά στην Αθήνα, χωρίς καν να έχω πάρει τα του Πειραιά, χωρίς να περάσω δηλαδή απ’ την Τεξάκο που ήταν κοντά (και δεν θα υπήρχε λόγος να ξανακατέβω). Τόσο άσχετος αλλά και τόσο ταραγμένος, είπα να κάνω το δρομολόγιο χωρίς προσαρμογή.

Φθάνω στην Αθήνα και, βέβαια, βρίσκω το Μολοκότο. Βεβαίως Ευαγγελίστριας υπάρχει στην Αθήνα, εκεί πέρα πάνω απ’ του Ψυρρή, πάνω από το Μοναστηράκι, πάνω από την Αιόλου. Που τελικά η περιοχή ήταν γεμάτη με τέτοια μαγαζιά. Τότε εγώ δεν είχα ιδέα απ’ όλ’ αυτά, στην Αθήνα είχα μείνει ένα μήνα το 76, κοντά τρεις μήνες το 77 κι από τότε περαστικός για Γιάννενα μέχρι που εγκαταστάθηκα στη Στέγη Πατρίδος αμέσως μετά τις ευρωεκλογές του Ιούνη, δηλαδή κάνα δυο μήνες πριν. Κι ενώ ως κριτήριο για να προσληφθώ ήταν αν ξέρω τους δρόμους της Αθήνας, οι δρόμοι αυτοί ήταν οι βασικοί και μόνο. Το καλό ήταν πως εύκολα διάβαζα τους χάρτες του Καπρανίδη – Φώτη μας προμήθευε η εταιρία και μπορούσα να χαράξω δρομολόγιο.

Φθάνω στην Ευαγγελιστρίας, παίρνω τα πράγματα που ήταν να πάρω, τρώγοντας και κάποια γκάζια που άργησα, πάω στον άλλο Μολοκότο στην Πέτρου Ράλλη που λέγαμε κατεβαίνω στην Τεξάκο που μου γκρίνιαξαν πολύ (αμάν κάθε μέρα καθυστερείτε, μέχρι τις 10 έχουμε πει, τι ώρα είν’ αυτή κλπ) και παίρνω το δρόμο της επιστροφής. Πειραιώς, Ερμού (τότε δεν υπήρχαν οι πεζοδρομήσεις του κέντρου) Μολοκότος Ευαγγελιστρίας κι επιτέλους πίσω στο γραφείο.

Γύρισα πίσω χωρίς να έχω αναφέρει στο αφεντικό το τι έγινε, ότι ξέρεις έκανα τέτοια πατάτα και έκανα διπλό δρομολόγιο και λοιπά, περιμένοντας να δω τι θα βγει. Και γυρνάει αυτός και μου λέει «Α! καλός ήταν ο χρόνος σου για πρώτη φορά»! Εντάξει, είχα αργήσει αλλά αφού ήταν η πρώτη φορά ήτανε αποδεκτό!!! Κι έτσι καθιερώνομαι εγώ για τον Πειραιά. Πειραιώτης σωστός (αργότερα άνοιξα και οικογενειακή μερίδα στη Δραπετσώνα κι έγινα Πειραιώτης και με τη βούλα).

Απορία:  Δηλαδή αν δεν έκανα όλο αυτό το πάνω–κάτω, αν δεν έκανα όλ’ αυτά τα επιπλέον χιλιόμετρα σε πόσην ώρα θα είχα γυρίσει;  Το κατάλαβα απ’ τη δεύτερη τρίτη μέρα στο δρομολόγιο. Προφανώς οι συνάδελφοι οι άλλοι κάπου πίναν καφέ το πρωί αφού ξεκίναγαν από το γραφείο κι έτρεχε ο χρόνος τους. Τα γραφεία της εταιρείας ήταν στη Σμολένσκι, ένα δρόμο πάνω απ’ την Καλλιδρομίου. Και τους πέτυχα κάποτε χαμηλά στη Ζωοδόχου Πηγής σε ένα καφενεδάκι να πίνουνε όντως καφέ. Εμένα δεν μουρχόταν με τίποτα να κάνω κάτι τέτοιο. Κι έτσι, ανέβηκα στην εκτίμησή του Τάκη ώστε να έχω στην εταιρεία τις εξελίξεις που είχα αργότερα. Που κι αυτή δεν την έχω γράψει. Πού θα πάει, θα γίνει κι αυτό.

Εδώ τελειώνει η αφήγηση του Γιάννη, από μια εποχή χωρίς κινητά και χωρίς gps και προγράμματα πλοήγησης -για τα οποία έχουμε γράψει άρθρο.  Για να προσληφθεί ως κούριερ ο Γιάννης «πέρασε από εξέταση» για τους βασικούς δρόμους της Αθήνας. Οι ταξιτζήδες του Λονδίνου, αυτοί στα συνήθως μαύρα ταξί που τα λένε cabs, πρέπει να περάσουν από δυσκολότατες εξετάσεις πλοήγησης χωρίς κανένα βοήθημα, ούτε χάρτη ούτε gps, μια διαδικασία που συχνά παίρνει χρόνια καθώς απορρίπτονται και ξαναδίνουν και να έχουν αποστηθίσει 320 στάνταρ διαδρομές στο κεντρικό Λονδίνο, με όλα τα κοντινά «σημεία ενδιαφέροντος», δηλαδή να έχουν αφομοιώσει μια τεράστια ύλη τοπογραφικών πληροφοριών που λέγεται «the Knowledge», η Γνώση. Aυτό ήξερα από παλιά ότι ίσχυε, αλλά βλέπω τώρα στη Βικιπαίδεια πως εξακολουθεί να ισχύει και σήμερα, την εποχή του gps και των ψηφιακών βοηθημάτων.

Και μια και μιλάμε για βοηθήματα από την ψηφιακή τεχνολογία, το άλλο σημαντικό του σημερινού άρθρου είναι η φωνητική πληκτρολόγηση, με την οποία ο Γιάννης έγραψε το άρθρο του. Ασφαλώς είναι μεγάλη βοήθεια για πολλούς. Ωστόσο, παλιότερα που είχα δοκιμάσει σχετικά προγράμματα, δεν είχα διαπιστώσει βελτίωση, καθώς γράφω αρκετά γρήγορα και επιπλέον σκέφτομαι αυτά που γράφω.

Και εκτός αυτού, ένα πρόγραμμα που είχα δοκιμάσει είχε το ελάττωμα ότι δεν διδασκόταν, δηλ. δεν μπορούσε να εμπλουτίσει το λεξιλόγιό του, ούτε να προσαρμοστεί. Σταμάτησα να το χρησιμοποιώ ύστερα από τον παρακάτω διάλογο, που τον έβαλα και στο βιβλίο μου «Γλώσσα μετ’ εμποδίων»:

Είχα πει: περισσότερες από μία γλώσσες και μου έγραψε: περισσότερες από μη αποδόσεως. Οπότε έκανα ένα τεστ να δω αν υπάρχει στο λεξιλόγιό του το μία. Και δεν υπάρχει, διότι:

Είπα: Μα εγώ αγαπώ μία, μία, μόνο μία και στον κόσμο καμία δε γυρίζω να δω.
Έγραψε: Μα εγώ αγαπώ βία, μήλα, μόνον υγεία και στον κόσμο καμία δε γυρίζω να δω.

Είπα: Μάνα είναι μόνο μία.
Έγραψε: Μάνα είναι μόνο μήνα.

Είπα: Και όπως είπαμε, μάνα είναι μόνο μία.
Έγραψε: Και όπως είπαμε, μάνα είναι μόνο μήνα.

Είπα: Βγάλε μου μία φωτογραφία.
Έγραψε: Βγάλε μου μια φωτογραφία.

Είπα: Μία όχι μια.
Έγραψε: Μίλια όχι μια.

Είπα: Είπαμε μία, μαλάκα, όχι μια.
Έγραψε: Είπαμε Μίλα μαλάκα ότι χημεία. 

Στο σημείο αυτό πέταξα τα ακουστικά από το παράθυρο και δεν χρησιμοποίησα ξανά το πρόγραμμα. Ίσως όμως ξαναδοκιμάσω τώρα.

Επί του πιεστηρίου όμως, το υστερόγραφο ανήκει στον Γιάννη Μαλλιαρό, που έστειλε το εξής ύστερα από μια συζήτηση που είχαμε.

ΥΓ Καλά το είχα στείλει το κείμενο εγώ, έτοιμο για δημοσίευση. Αλλά ο Νίκος ως συνήθως έχει απορίες: με τι δούλεψα, με τι το έκανα, πως ήτανε. Οι δοκιμές μέχρι τώρα ήταν σε κινητό και tablet. Για υπολογιστή δεν ήξερα και επίσης οι συσκευές που είχα χρησιμοποιήσει ήταν Samsung. γιατί τέτοιες έχω και τη χρησιμοποιώ. Ιδέα λοιπόν να ψάξω για να απαντήσω σωστά (άλλες αφάλες). 1) Να δω τι γίνεται σε συσκευές κινητές με android αλλά όχι Samsung και δεύτερον να δω τι γίνεται στον υπολογιστή. Η δοκιμή σε tablet Lenovo επιτυχημένη εξαιρετικά Δεν ήπιε είχε τίποτα να ζηλέψει από το Samsung. Ίδια διαδικασία. Στο πληκτρολόγιο πάνω υπάρχει ένα μικροφωνάκι, πατάς το μικροφωνάκι, μιλάς και το κείμενο εμφανίζεται μπροστά στα μάτια σου!

Δοκιμή δεύτερη σε υπολογιστή. Στον υπολογιστή χρειάζεται και λίγο ψάξιμο. Μια αναζήτηση στο Google μου έδωσε ένα ενδιαφέρον βιντεάκι που μου έδειξε κάποιες στιγμές ιδέες και με αυτό τον τρόπο φτιάχνετε και το παρόν κείμενο. Ενώ η αναζήτηση για Windows 10 με έστειλε στη Microsoft η οποία αφού με έβαλε να αναζητήσω και να προσπαθήσω να κάνω ρυθμίσεις και κόντρα ρυθμίσεις με τα πολλά με έβγαλε σε κάποιο κομμάτι που έλεγε ότι υπάρχει μία φωνητική πληκτρολόγηση αλλά μόνο για αγγλικά. Ίσως γερμανικά και κάτι άλλο, ελληνικά όχι. Κι έτσι κατέφυγα στις ιδέες απ’ το βίντεο: Θέλω να κάνω φωνητική πληκτρολόγηση. Έχω λογαριασμό Google; Μπαίνω στο Google στα έγγραφα και φτιάχνω ένα έγγραφο. Πληκτρολογώ φωνητικά κι από κει και πέρα αν δεν θέλω να το αποθηκεύσω κοπιπαστώνω το συγκεκριμένο κείμενο και είμαι μία χαρά. Πώς γίνεται η φωνητική πληκτρολόγηση; Στα έγγραφα Google είναι μία επιλογή που τη βρίσκεις μέσα από τα «εργαλεία». Την ενεργοποιώ, πατάω το μικροφωνάκι, μιλάω και το κείμενο εμφανίζεται. Ξαναθυμίζω ότι πρέπει να είμαι συνδεδεμένος στο ίντερνετ για να μπορώ να έχω την αναγνώριση της φωνής μου.

Απολογία: Το κείμενο είναι αυτό που προέκυψε απ’ τη φωνητική πληκτρολόγηση γι’ αυτό υπάρχουν και τα λατινικά στη μέση. Εγώ όλες αυτές τις λέξεις θα τις έγγραφα με ελληνικά γράμματα.

 

100 Σχόλια to “Ο «Πειραιώτης» (αφήγημα του Γιάννη Μαλλιαρού)”

  1. atheofobos said

    Πριν από χρόνια είχα αγοράσει το Talk & Write της MLS, που δεν χρειάζεται σύνδεση με την Google, αλλά τελικά χρειαζόμουν περισσότερο χρόνο για να διορθώνω το κείμενο από το να το γράψω απευθείας μόνος μου.

  2. Καλημέρα

    Δεν νομίζω πως όταν μιλάμε εκφραζόμαστε καλύτερα από όταν γράφουμε. Επίσης βγαίνουν και κάτι σαν τον «ρέον λόγος» (3η γραμμή κάτω από το «ΟΠεοραιώτης» που διαφεύγουν λάθρα της προσοχής.
    Δεν θα το δοκίμαζα χωρίς ιδιαίτερο λόγο.

    Πιτσιρικάς,Πειραιά είχα δουλέψει κι εγώ κάποιο διάστημα σε μια εταορία διάλυσης πλοίων. Γραφείο στον πολιτισμό,ακτή Μιαούλη, αλλά στηναποθήκη δίπλα στο τότε εργοστάσιο μακαρονιών Κορώνα πήγαινα καθημερινά και τίποτε κλητηροδουλειές αλλού.
    Πιο άνετα ένοιωθα στο εξωτερικό !!
    Αργότερα ιδιαιτεράς στου Προφήτη Ηλία τα σοκάκια πήγαινα με το αάξι και δεν προβληματζόμουνα.

  3. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Στην πρώτη παράγραφο ο ρέον λόγος -> ο ρέων λόγος.

    Θα το διαβάσω αργότερα, τώρα δεν προκάνω.
    Καλημέρα.

  4. # 2

    το κακό με μένα είναι πως πληκτρολογώ κοιτώντας τα πλήκτρα κι όχι την οθόνη και πατώ το εντερ πριν τσεκάρω οπότε είναι το ίδιο με την φωνητική γραφή (τώρα αυτό το τσεκάρησα ! ) 😦 🙂

  5. Παναγιώτης Κ. said

    Για εκείνους που έζησαν στην Αθήνα όλοι αυτοί οι δρόμοι αποκτούν κάποια σημασία!
    Αν μάλιστα έκανες παρόμοια δουλειά σαν και αυτή που μας αφηγήθηκε ο Γιάννης, τότε τα συναισθήματα είναι πιο έντονα!
    Με παπί εγώ (το έχω ακόμη στην αποθήκη, χόντα πενηντάρι στρογγυλοφάναρο) έκανα ντιλίβερι σε οδοντοτεχνικές εργασίες. Έπαιρνα τα διάφορα εκμαγεία και τις οδοντοστοιχίες και τα μοίραζα στους διαφόρους οδοντιάτρους ή έπαιρνα από αυτούς τα διάφορα «μέτρα» για να τα μεταφέρω στο εργαστήριο.
    Στην επαφή μου με τους οδοντιάτρους φορούσα πάντα τα…καλά Ελληνικά μου!
    Την καλή τους εντύπωση την μετέφεραν στο…αφεντικό που συνέβαινε να είναι και αδερφός της μάνας μου. 🙂 Είχα προσφερθεί να τον βοηθήσω καθότι διέθετα παπί.
    Κατά βάση εγώ ήμουν…οικοδόμος! :). Η δουλειά δηλαδή που έδινε καλό μεροκάματο!

  6. B. said

    Τη διαφορά ανάμεσα στο «με αυτό τον τρόπο φτιάχνετε» και «με αυτό τον τρόπο φτιάχνεται» μάλλον δεν την πιάνει η φωνητική πληκτρολόγηση, ε;

  7. Theo said

    Καλημέρα!

    Καλό το διηγηματάκι του Γιάννη, όμως έσκασα στα γέλια με τον «διάλογο» του Νικοκύρη με το πρόγραμμα φωνητικής πληκτρολόγησης.

    @1:
    Πριν από χρόνια είχα αγοράσει κι εγώ το Talk & Write της MLS. Προσπάθησα να ψηφιοποιήσω φωνητικά μια παλιά μετάφραση μου, 280 σελίδων. Πολλές λέξεις, κάπως λόγιες ή ασυνήθιστες, δεν τις αναγνώριζε. Προσπάθησα να το «διδάξω» αλλά έγινε χαμός και τα παράτησα.
    Αν ήθελα να υπαγορεύσω ένα κείμενο με λέξεις καθημερινές, νομίζω πως θα είχα αρκετή επιτυχία κι ο χρόνος για τις διορθώσεις θα ήταν αρκετά μικρότερος από τον χρόνο πληκτρολόγησης.

  8. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλημέρα.

    Τὸ διάβασα καὶ θυμήθηκα τότε ποὺ ἤμουνα στὸ Ναυτικό. Σὲ γραφεῖο, μὲ μπόλικους πολιτικοὺς ὑπαλλήλους.

    Τὸ πρῶτο ποὺ ἔπρεπε νὰ μάθεις ἦταν νὰ μὴν ξεπερνᾶς τὰ στάνταρντ παραγωγικότητας.

    Δουλειὰ μιᾶς μέρας σὲ μιὰ βδομάδα.

    @4. 🙂

  9. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    Βλέπω κι άλλους που παράτησαν τα προγράμματα φωνητικής πληκτρολόγησης

  10. # 8

    Δημήτρη, στον Πόρο είχαμε βρει την λύση : Δουλειά 5 ημερών σε 2 μέρες, άψογα και μετά 3 μέρες άδεια. Μια φορά δοκίμασε ο Διευθυντής Σπουδών να μας βάλει άλλη δουλειά όταν του την παραδώσαμε πριν της ώρας της και του έφτανε για να αλλάξει τακτική και να συμβιβαστεί με την πρότασή μας. Βόηθαγε βέβαια που είχαμε πολιτικό προσωπικό μόνο τηνγνωστή δακτυλογράφοhttps://sarantakos.wordpress.com/2020/02/23/gpoint-9/

  11. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Σκέψου νὰ ζητοῦσες καὶ πολυτονικὸ στὴ φωνητικὴ ἐγγραφή.

    Ἢ κάτι σὰν τὸ χτεσινὸ σχόλιο τῆς Μαρίας:

    (https://sarantakos.wordpress.com/2020/05/27/dimakis-2/#comment-656365)

    » Νταρνάκας είναι, νομίζω Ντουβισνός. »
    🙂

  12. LandS said

    Μόνο όταν είσαι στο δρόμο ή έχεις τα χέρια σου απασχολημένα (πχ πλένεις πιάτα) και χρειάζεται να κρατήσεις σημειώσεις στα γρήγορα. Ή είσαι σε συνάντηση

    One Note, Apple Notes, Google keep κλπ.

    Για οτιδήποτε άλλο γιατί; Όπως λέει και ο Gpoint πιο πριν. Δεν τσεκάρεις που δεν τσεκάρεις μη το χ#ζεις κιόλλας.

  13. Jago said

    Φωνητική πληκτρολόγηση κάνω πότε πότε για το Facebook και γρήγορες σημειώσεις στο σμάρφτον Xiaomi. Σημειωτέον διαπιστώνω τελευταία σημαντική βελτίωση λόγω του αλγόριθμου του Google. Εξάλλου τα νεότερα έχουν να κάνουν πως στο MIUI 12 που θα μας ενημερωθεί αυτό το καλοκαίρι, έρχεται το AI calling που στις κλήσεις μετατρέπει τη φωνή σε γραπτό κείμενο, κάτι σωτήριο για όσους ειδικά έχουν προβλήματα ακοής. Λογικά θα στηρίζεται στο Google. Θα δοκιμάσω με μεγαλύτερα κείμενα αλλά δεν περιμένω θαύματα όταν ειδικά έχουμε να κάνουμε με δύσκολο λεξιλόγιο. Το κόλπο είναι η καθαρή και σχετικά αργή άρθρωση για όσο το δυνατό πετυχημένη φωνητική πληκτρολόγηση αλλά το μεγαλύτερο μειονέκτημα είναι πως τουλάχιστον στην ελληνική γλώσσα δεν αναγνωρίζει τα σημεία στίξης ενώ στις μεγαλύτερες γλώσσες υπάρχει.

  14. sarant said

    13 Ναι, αυτό με τα σημεία στίξης είναι μεγάλο πρόβλημα.

  15. Jago said

    Κι εννοείται ότι MLS και Samsung όπως προαναφέρατε έχουν τις χειρότερες επιδόσεις σ’ αυτόν τον τομέα, έχω δοκιμάσει και με τέτοιες συσκευές. Η φωνητική πληκτρολόγηση πρέπει να συνδέεται απευθείας με το Google καθώς όσοι περισσότεροι χρησιμοποιούν τον αλγόριθμο, οι επιδόσεις βελτιώνονται λόγω της ΑΙ.

  16. Παναγιώτης Κ. said

    Οι ταξιτζήδες στο Λονδίνο αλλά και στην Αθήνα (στη Θεσσαλονίκη δεν χρησιμοποιώ ταξί) μόνο με gps απ΄ό,τι έχω παρατηρήσει.
    Έχουν μιλήσει οι ειδικοί για νωθρή σκέψη των σύγχρονων ταξιτζήδων σε σύγκριση με το παρελθόν! Το απoδίδουν στη χρήση του gps.

    Σίγουρα πολλά πράγματα έχουν αλλάξει και θα αλλάξουν ακόμα λόγω του θαυμαστού κόσμου της Πληροφορικής
    Φίλος δικηγόρος με την δικηγόρο κόρη του στο ίδιο γραφείο μου έλεγε το παράπονό του: Προκύπτει κάποιο θέμα και αντί να βάλει η κόρη πρώτα το μυαλό της σε ενέργεια, καταφεύγει αμέσως στο νομικό…γκουγκλ για να βρει την απάντηση.

  17. avadista said

    Κατέρρευσα….δηλαδή ο μολοκότος που άκουγα τα αρχαία χρόνια στη ραδιοφωνική διαφήμιση «Μαλλιά μολοκότου» και ξανά «Μαλλιά μολοκότου» ήταν επιχείρηση; Δεν είναι ο μολοκότος ένα μικρό ζωάκι, σαν το τσιντσιλά να πούμε, με πλούσιο και καλή ποιότητας μαλλί; Πάει….και είχα σχηματίσει και την εικόνα του στο μυαλό μου…….

  18. Παναγιώτης K. said

    Όσοι δεν υπήρξαν δημόσιοι υπάλληλοι και θέλουν να έχουν…εμπεριστατωμένη άποψη για το δημόσιο δεν έχουν παρά να θυμηθούν τη στρατιωτική τους θητεία.

    Μόνον όσοι πρόβαλλαν τις χειρωνακτικές γνώσεις τους την…πλήρωναν.

    Μόνο με την ιδιότητα του μαθηματικού εγώ, μου ανατέθηκε να κάνω σχέδια μαθήματος εν όψει κάποιας ΤΑΜΣ (τσ!τσ! τσ! μια χαρά πάμε από μνήμη) 🙂 κάτι που δεν με χάλαγε.
    Η άσκηση όμως ματαιώθηκε λόγω των σεισμών στη Θεσσαλονίκη και για να κάνει οικονομίες το κράτος.
    Όλα αυτά στην Κοζάνη και στο τέλος της δεκαετίας του ΄70.

  19. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    16 Ίσα-ίσα χτες έλεγα (για πολλοστή φορά) στον έφηβο μικρό μου πως δεν αρκεί το γκουγκλάρισμα και η απόκτηση της «πληροφορίας». Για να κρίνει αν η «πληροφορία» είναι σωστή κι αν αξίζει τον κόπο πρέπει απαραιτήτως να έχει μια στέρεη γνωστική βάση που δεν θα του προσφέρει το ίντερνετ. Εις μάτην, του κάκου 😦

  20. Γς said

    Και θυμήθηκα τον Μεϊμαράκη:

    https://caktos.blogspot.com/2015/09/blog-post_29.html

  21. Πέπε said

    @16
    Στο Ηράκλειο πάντως, κι εγώ δε χρησιμοποιώ ταξί αλλά μια φορά που πήρα, από το λιμάνι, απόλαυσα την παλιά παραδοσιακή τέχνη έτσι όπως εδώ διατηρείται ανέγγιχτη από τον χρόνο:

    Πρώτα, μ’ αφήνει να περιμένω μέχρι να το γεμίσει με επιβάτες προς πάσα κατεύθυνση.
    Μετά, δηλώνει ότι ξέρει όλους τους δρόμους που του είπαμε. Αλλά δεν τους ξέρει. Σε κάθε λάθος και μπέρδεμα τα φορτώνει στον επιβάτη.
    Κορνάρει και βρίζει σε όλα τα φανάρια, εκτός αν είναι πρώτος. Αν είναι πρώτος, καθυστερεί να ξεκινήσει, και βρίζει όσους τον βρίζουν και του κορνάρουν.
    Ακριβώς το ίδιο αν άλλο ταξί μπροστά του καθυστερεί φορτώνοντας ή ξεφορτώνοντας, και αντιστοίχως όταν ξεφορτώνει ο ίδιος.
    Επίσης βρίζει αν πέσει σε έργα (για φαντάσου! λες και δεν ξαναπέρασε και δεν το ‘ξερε!) και όταν ο δρόμος έχει λακούβες (λες κι ήταν δύσκολο να κάνουν έργα συντήρησης).
    Δεν έχει ρέστα, και φταίει ο επιβάτης γι’ αυτό.
    Μόλις κατέβει η πρώτη κυρία, αρχίζει να μας τη θάβει, σκαιότατα και σεξιστικά.
    Το ταξίμετρο γράφει, αλλά ο λογαριασμός του καθενός βγαίνει με άδηλους, σιωπηρούς αλγεβρικούς υπολογισμούς.

    Κι εσύ μου λες για τζι πι ες! Τα κάνει όλα αυτά το τζι πι ες, όχι πες μου;

  22. Πέπε said

    @19:
    Ναι, γιατί του λες για ένα πράγμα που εσύ το ξέρεις από την εμπειρία προ ίντερνετ, ενώ εκείνος δεν έχει τέτοια εμπειρία.
    Τι θα γίνει όταν δε θα ζει πια κανείς που να έχει τέτοια εμπειρία;
    (Κατά τη γνώμη μου, ο κόσμος θα επανέλθει στην ίδια περίπου ισορροπία όπως παλιά μεταξύ γνωριζόντων και αγνοούντων, σκεπτομένων κριτικά και μη, και απλώς θα αλλάζουν οι λεπτομέρειες γύρω από αυτή τη γενική κατάσταση.)

  23. dryhammer said

    16. >Έχουν μιλήσει οι ειδικοί για νωθρή σκέψη των σύγχρονων ταξιτζήδων σε σύγκριση με το παρελθόν! Το απoδίδουν στη χρήση του gps.

    Δηλαδή έρχεται μια εποχή που οι ταξιτζήδες δεν θα ξέρουν τα πάντα για όλους και δεν θα λύνουν όλα τα προβλήματα της ανθρωπότητας ανάμεσα σε δυο φανάρια; Τα ύστερα του κόσμου!! Να μην προλάβω να το ζήσω, Παναίαμ !!

  24. Γς said

    Ασε που το φωνητικό GPS είναι συχνά ανεπίδεκτο μαθήσεως

    https://caktos.blogspot.com/2014/08/gps.html

  25. Κιγκέρι said

    Η σύνδεση με το άρθρο για τις ταβέρνες μ’ έκανε να πιστεύω πως «Πειραιώτης» ήταν το όνομα της ταβέρνας. Η καημένη η παρατημένη ταβέρνα τελικά ούτε τρεις αράδες δεν πιάνει στο κείμενο!

    Τα Μαλλιά Μολοκότου, ειδικά το ιστορικό νήμα «Χρυσό Προβατάκι», τα θυμάμαι από παιδί, τότε που δεν υπήρχαν πλεκτά του εμπορίου και μας πλέκαν οι μανάδες κι οι γιαγιάδες μας. Τα έτοιμα κουβάρια τα λέγανε «κούκλες», ενώ άλλες φορές το νήμα ήτανε τυλιγμένο σε «αλυσίδια», οπότε έπρεπε να βοηθήσουμε στο κουβάριασμα περνώντας το στους καρπούς και κρατώντας τα χέρια ανοιχτά, σαν ανέμη.

    Λοιπόν, στην πρόταση:
    ….Και εκτός αυτού, ένα πρόγραμμα που είχα δοκιμάσει είχε το ελάττωμα ότι δεν διδασκόταν…
    το ρήμα «διδασκόταν», στην πρώτη ανάγνωση με μπέρδεψε.

  26. dryhammer said

    19. Λέγαμε με κάτι άλλους γέροντες (= 50+) πως αν κοπεί το ρεύμα 3-4 μέρες πιο πολλούς νεκρούς θά ‘χουμε ανάμεσα στους νεώτερους παρά ανάμεσα στους γεροντότερους (τους πιο μεγάλους από μας). Ικανοποιημένοι από την επάρκεια των γνώσεών μας στα δύσκολα (ούτε Κατοχή να είχαμε περάσει), σιωπήσαμε στη θέα έφηβων κορασίδων που πέρασαν από μπροστά μας ενοχλημένες από την ύπαρξή μας, σκεπτόμενοι την αγόρευση του εισαγγελέα στην υποτιθέμενη δίκη μας…

  27. Γς said

    Ασε που δεν μπορείς και να το βρίσεις. Το απρόσωπο GPS

    https://caktos.blogspot.com/2014/02/blog-post_6.html

  28. μήτσκος said

    Και εγώ δοκίμασα κάποτε ένα τέτοιο πρόγραμμα φωνητικής πληκτρολόγησης (νομίζω το έλεγαν SpeechBuddy ή κάπως έτσι), όχι τόσο για να γράφω πιο γρήγορα όσο για να ανακουφίζω λίγο το σώμα μου από το RSI, να χαλαρώνουν λίγο οι ώμοι κτλ. Και εγώ το παράτησα σχετικά σύντομα. Έπρεπε να γράφω στα αγγλικά ή στα γερμανικά, οπότε είχα το επιπλέον πρόβλημα ότι η προφορά μου είναι προφορά γκασταρμπάιτερ, και το πρόγραμμα δεν παρέλειπε να μου το υπενθυμίζει σε κάθε δεύτερη πρόταση.
    Οπότε σε τελική ανάλυση για να διορθώσω ό,τι καταλάβαινε το μηχανάκι ήταν η ίδια δουλειά σαν να το ξανάγραφα από την αρχή.

  29. LandS said

    Απρόσωπο;
    Εμένα μου μιλάει.

    Δεν μπορείς να το βρίσεις; Και τα «που μας πας μωρή» και «εδώ λέει μονόδρομος μωρή μ@λ@κω» δεν μετράνε;

  30. ΚΩΣΤΑΣ said

    Παρόλο που το διηγηματάκι του Γιάννη Μ. δεν είναι κάτι το συγκλονιστικό, περιπετειούλες στην πρώτη εργατική του σταδιοδρομία, εμένα μου άρεσε πάρα πολύ. Κυρίως, γιατί σε δεύτερο επίπεδο, αναγνώρισα εν μέρει τον εαυτό μου, τέτοιος ψιλομ@κ@κ@ς είμαι κι εγώ. Ποτέ δεν διανοήθηκα στη δουλειά μου να λουφάρω ή να προσκομίσω οιοδήποτε άλλο όφελος, αν και ήταν πολύ εύκολο, αν ήθελα.

    Παρόμοιες ιστορίες πιστεύω ότι έχουμε όλοι μας, τουλάχιστον εγώ έχω. Δεν δύναμαι όμως να τις γράψω γιατί περιέχουν και ακατάλληλες σκηνές… 😜

    Μπράβο ρε Γιάννη, και συγνώμη για το ρε! 😉 Σε νιώθω οικείο πρόσωπο. Να σου πω κι ένα ευχαριστώ για κάτι που κάποτε με διευκόλυνες. Έψαχνα κάτι για συγγενικό μου πρόσωπο, εκπαιδευτικό, και βρήκα στοιχεία που με διευκόλυναν στο ιστολόγιό σου. 😂

  31. Triant said

    Ότι σου λέει αυτή κάνεις! Ενώ εμένα, μιλάω δεν μιλάω, το ίδιο είναι…
    Το τζι πι ες είναι ρε μάνα 🙂

    Καλημέρα

  32. Παναγιώτης Κ. said

    Η μάνα στη θέση του συνοδηγού και ο γιος στο τιμόνι.
    -Κάνεις ότι σου λέει αυτή…
    -Ηρέμησε ρε μάνα. Το gps έβαλα. 🙂

  33. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    22 Σαφώς. Είμαι συντηρητικός, και συνεπώς προσπαθώ να του μάθω ό,τι ξέρω και μπορώ από τις παλιές μεθόδους.

  34. Παναγιώτης K. said

    @31.Υπέπεσα στο σφάλμα της μη ανανέωσης της σελίδας συν το λάθος στο ό,τι. 🙂

  35. Αγγελος said

    Πολύ γουστόζικη, όπως πάντα, η αφήγηση του Γιάννη.
    Συστήματά υπαγόρευσης χρησιμοποιήσαμε δοκιμαστικά και στην υπηρεσία μου, αλλά δεν ευδοκίμησαν. Τελικά το εκ των υστέρων χτένισμα ήταν πιο πολύς κόπος από ό,τι το εξαρχής γράψιμο, και επιπλέον κινδύνευσε να σου ξεφύγουν λάθη που δεν θα τα έκανες ποτέ μόνος σου. Το ίδιο ίσχυε, τηρουμένων των αναλογιών, και για τα τότε προγράμματα αυτόματης μετάφρασης.
    Είναι γεγονός ότι για τους Αθηναίους ο Πειραιάς είναι άλλη πόλη — και αντιστρόφως, υποθέτω.

  36. Epaminondas Papayannis said

    Το θέμα είναι ότι όπως με τις αριθμομηχανές έχει μειωθεί στα νέα παιδιά η ικανότητα πράξεων πρακτικής αριθμητικής, έτσι και με τα gps έχει μειωθεί (στα νέα παιδιά) η ικανότητα χρήσεως χαρτών.
    Όπως στους έντυπους οδηγούς οδών υπάρχουν ηθελημένα σφάλματα (ώστε να μπορεί να αποδειχθεί τυχόν αντιγραφή/κλοπή τού έργου), ομοίως υπάρχουν και στα gps – το θέμα είναι να μη σού τύχει!

    Και για την πληρότητα τού θέματος:
    Αναφέρεται και η οδός Καλλιδρομίου· αυτή αφορά το όρος Καλλίδρομο και θα έπρεπε να ονομάζεται οδός Καλλίδρομου (ή Καλλιδρόμου). Εκ παραδρομής, γράφηκε λανθασμένα Καλλιδρομίου και υπάρχει απόφαση δημοτικού συμβουλίου να μη διορθωθεί για λόγους εθιμικούς/παραδοσιακούς.
    Αντίθετα, όταν (αργότερα, το 1983) βρέθηκε ιδιόγραφη διαθήκη τού Νίκου Στουρνάρα (που όλες οι έως τότε εγκυκλοπαίδειες τον έγραφαν Στουρνάρα) στην οποία ο ίδιος είχε γράψει το επώνυμο του Στουρνάρης, το τότε δημοτικό συμβούλιο διόρθωσε το όνομα τής οδού από Στουρνάρα σε Στουρνάρη.

  37. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    17 Εξαιρετικό αυτό με το μαλλιαρό ζωάκι!

  38. Αγγελος said

    Και το «κινδύνευσε» αντί «κινδύνευες» στο προηγούμενο σχόλιο, μάλλον ο αυτόματος διορθωτής μου το κοτσάρισε…

  39. Μια που πιάσαμε τα παλιά, πριν λίγες ώρες…

    … πλατεία Κυψέλης, βγαίνει από μέσα ο αρχιεργάτης να μιλήσει στο κινητό. Με το που τελειώνει, τον διπλαρώνω :

    – Ανακαίνιση ή εκ βάθρων αλλαγή ;

    – Σουπερμάρκετ θα γίνει, φίλε. Μόνο η ταμπέλα θα μείνει να το θυμίζει !

    Οπως το Colosseo, σκέφτηκα.. Αλλο ένα αρχοντικό σινεμά της Κυψέλης γίνεται σουπερμάρκετ. μόνο το Κυψελάκι γλύτωσε το σουπερμάρκετ, έγινε …πάρκινγκ ! Σούπερμάρκετ και το σινεμά Κυψέλη αλλά αυτό κτίστηκε αργότερα και ήταν απλό και μοντέρνο, δεν είχε την αύρα των παλιών.

    Οσο υπήρχε το τραμ της Κυψέλης (1953) τερμάτιζε στα ριζά ενός πελώριου, απότομου βράχου κάπου 25 μέτρα ψηλού, με μια ταβερνίτσα στην κορυφή, ιδανική για κρυφά ζευγαράκια. Επρεπε να σκαρφαλώσεις για να φτάσεις ή να κάνεις μεγάλη βόλτα τον γύρο.
    Με το που ήρθανε τα τρόλλεϋ ο βράχος γκρεμίστηκε και στην θέση του ξεφύτρωσε μια ισοϋψής πολυκατοικία που στο υπόγειό της είχε σινεμά, το Roxy σε ανάμνηση του πεσόντος βράχου.
    Ομορφη ευρύχωρη αίθουσα με προσεγμένο φωτισμό και ακουστική, ήταν ένα σινεμά στολίδι της περιοχής, ακριβώς στην στάση τρολλεϋ και λεωφορείων που συνέχιζαν για Ανω και Νέα Κυψέλη και βόηθαγε στην αναμονή το χάζεμα των εικόνων στις προθήκες του σινεμά. Αντεξε κάποια χρόνια, μετά η τηλεόραση και τα βιδδεοκλάμπ τούκοψαν το ψωμί κι άλλαξε, έγινε μπιλιαρδάδικο με μπαράκι και τελικά ίντερνετ καφέ και στέκι της νεολαίας. Το ίντερνετ στα κινητά τούκοψε την πολλή δουλειά, ήρθε κι ο κορονοϊός και τούδωσε το τελειωτικό χτύπημα.
    Η ταμπέλα υπάρχει και στο Colosseo αλλά την βλέπεις μόνο περαστικός κι από απένατι, όχι όταν μπαίνεις κάθε μέρα στο σούπερμάρκετ, μακάρι εδώ να αφήσουν και κάτι άλλο να μας το θυμίζει στους παλιότερους.

  40. sarant said

    39 Ποιο σινεμά θα μετατραπεί σε σουπερμάρκετ;

  41. # 40

    το γράφω, το Roxy

    To Roxy, λειτουργούσε προ κορονοϊού σαν ιντερνετ καφέ αλλά θύμιζε το σινεμά μέσα, μόν τα καθίσματα είχαν βγάλει και είχαν οειζοντιώσει το πάτωμα για τα μπιλιάρδα

  42. Triant said

    39: Στο Roxy στις αρχές του 70 έδινε και τις συναυλίες του άπαξ ετησίως το γκρουπάκι της Λεοντείου, Κρουστά μάλιστα έπαιζε ο γιός του Μίμη Πλέσσα.
    Δίπλα μετακόμισε αργότερα η Χαρά (το παγωτατζήδικο) όταν την διώξανε λόγω ιδιόχρησης από το τέρμα Πατησίων.

    40: Το Άττικα υποθέτω

  43. Triant said

    40,
    42: Γράψε λάθος. Το πλατεία Κυψέλης το διάβασα πλατεία Αμερικής. Τι σου είναι αυτό το πράγμα ανάμεσα στ’ αυτιά 🙂

  44. atheofobos said

    21
    Προ αμνημονεύτων χρόνων είχα γράψει ένα σχετικό χιουμοριστικό κείμενο για τους ταξιτζήδες!
    Ο ΑΕΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΜΑΣΧΑΛΗΣ
    http://atheofobos2.blogspot.com/2006/11/blog-post_24.html?m=0

    Επειδή η περιγραφή που κάνεις για την εμπειρία σου με τον ταξιτζή είναι από αυτές που δεν αντέχω πια λόγω ηλικίας να ανέχομαι, έχω βρει την εξαιρετική λύση να παίρνω τηλέφωνο τον ΚΟΣΜΟ και να μου έρχεται σε λίγα λεπτά χωρίς πρόσθετη χρέωση ένα ταξί καθαρό με οδηγό άνδρα ή γυναίκα που είναι αξιοπρεπέστατοι και ευγενείς.

  45. Καλημέρα
    Μόλις επέστρεψα αν και ενδιάμεσα πρόλαβα και διάβασα κάποια σχόλια. Αλλά όχι να απαντήσω και να πω.
    Να πω πρώτα πρώτα ένα ευχαριστώ στο Νικοκύρη για δημοσίευση. Δεν είναι και τίποτα αξιόλογο, αλλά τελικά με τη φωνητική πληκτρολόγηση κάτι άλλαξε.
    Να πω πως το ιστολόγιό μου (το τρέχον) είναι το https://gevseis.blogspot.com Παλιότερα έγραφα τα «Γράμματα από τη Γερμανία» (ήταν το ιστολογικό μου ξεκίνημα) που όταν επέστρεψα στην Ελλάδα, άλλαξα την κύρια θεματολογία, άρα και ιστολόγιο. Εκεί που παραπέμπει ο σύνδεσμος του Νίκου είναι στον ιστότοπο, που είναι για εκπαιδευτικούς (και για πολύ ειδικό θέμα) αλλά βέβαια, βλογάω και τα γένια μου, έχω ειδοποίηση για τα ιστολόγια (είναι ας πούμε το πόρταλ μου 🙂 )

    Να συμπληρώσω (για όποιον δεν ξέρει) πως για να μάθουν οι υποψήφιοι οδηγοί ταξί του Λονδίνου τους δρόμους, οργώνουν την πόλη με μηχανάκι. Κι επειδή μπορεί να δώσουν πολλές φορές μέχρι να τα καταφέρουν, γράφουν εξαιρετικά πολλά χιλιόμετρα μέχρι τότε. Τα περισσότερα μηχανάκι που κυκλοφορούν είναι γι’ αυτόν το λόγο (με το χαρακτηριστικό L πίσω). Ενώ εγώ ρωτήθηκα για μόλις τρεις δρόμους (Πατησίων, Κηφησίας και Συγγρού). Αλλά στην περίπτωσή μου ο άλλο καιγόταν να πάρει κόσμο (χαρακτηριστικό ότι από τη Δευτέρα που πήγα εγώ, μέχρι την επόμενη Δευτέρα έγιναν τέσσερις προσλήψεις).

    Το ΕμΕλΕς νομίζω πως το είχα δοκιμάσει, αλλά πολύ παλιά (πάνω από 12 χρόνια πριν). Το άφησα στην άκρη, δεν το θεώρησα πως κάνει για δουλειά. Τα παραδείγματα του Νίκου σπαρταριστά. Αλλά και πριν 9 χρόνια που είχα δοκιμάσει άγνωστο ποιου, δεν μ’ ενθουσίασε. Γι’ αυτό και δεν την δοκίμασα ξανά τόσα χρόνια. Δεν ξέρω πώς μούρθε την περασμένη βδομάδα να ξαναδοκιμάσω κι αυτή τη φορά την βρήκα ενδιαφέρουσα. Δεν γράφω πολύ γρήγορα (γράφω με μονόφθαλμο σύστημα 🙂 ξέρω πού είναι το κάθε γράμμα, αλλά ρίχνω και καμιά ματιά μιας και τα δάχτυλά μου πολλές φορές ξεφεύγουν).
    Πρόταση: Νίκο έκανα το τεστ με τις συγκεκριμένες προτάσεις, σύγκρινε τ’ αποτελέσματα!
    Περισσότερες από μία γλώσσα Μα εγώ αγαπώ μία μία μόνο μία κόσμο καμία δεν είμαι εγώ Μάνα είναι μόνο μία είπαμε Μάνα είναι μόνο μία Βγάλε μου μία φωτογραφία μία όχι μία είπαμε μία μαλακά όχι μία
    Τώρα βλέπω το ανάποδο πρόβλημα. Έχει τη μία όχι τη μια!

  46. Theo said

    @35:
    Παλιά τα προγράμματα αυτόματης μετάφρασης (κάτι Systran, κλπ.) ήταν για κλάματα. Τελευταία, όμως, το Google Translate έχει εξελιχθεί πολύ στη μετάφραση από ορισμένες γλώσσες σε ορισμένες άλλες. Το χρησιμοποίησα πρόσφατα για τη μετάφραση ενός πολύ δύσκολου αγγλικού κειμένου στα ελληνικά και οι διορθώσεις μου πήραν αρκετά λιγότερη ώρα από όση θα έκανα για να το πληκτρολογήσω (δεν με λες και γρήγορο σ’ αυτό).

  47. 2 «ο ρέον λόγος» είναι δικό μου λάθος. Το πρόγραμμα έγραψε «ωραίος». Το διόρθωσα εγώ αλλά το έγραψα λάθος. Κι αν δεν ήταν το 3 δεν θα τόπαιρνα χαμπάρι τι ήθελε να πει ο ποιητής. Εδώ, δέρνετε εμένα 🙂

    5 Την εποχή εκείνη, οι δουλειές αυτές ήταν στο ξεκινημά τους. Η πιο ζόρικη ήταν στη «Σύγχρονη». Μηχανάκια μετέφεραν μπομπίνες ταινίας από σινεμά σε σινεμά ώστε μια κόπια να προβάλλεται σε δυο τρεις σινεμάδες.

    6 Όχι. Κι ενώ έπιασα (με τη δεύτερη) το «στέλνεται» στην πρώτη παράγραφο, το φτιάχνεται δεν το έφτιαξα!

    Πάω για φαΐ και συνεχίζω μετά…

  48. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Τὸ Μολοκότο τὸν ἤξερα καλά. Μ᾿ ἔστελνε ἡ μάνα μου καὶ τῆς ἀγόραζα μαλλὶ γιὰ πλέξιμο.

    Θυμᾶμαι καὶ τὸ διαφημιστικό του:

    Ὁ καθένας τὸ πλεκτό του μὲ μαλλιά Μολοκότου.

  49. Επανέρχομαι!

    15 Στα (τουλάχιστον αυτά που έχω) το φωνητικό πληκτρολόγιο είναι αυτό της Γκουγκλ.

    17 🙂

    19 Δίκιο έχεις. Κι εγώ το λέω ταχτικά στους μαθητές μου. Αλλά δεν πιάνει. Όχι μόνο σκέτο γκουγκλάρισμα, αλλά και το πρώτο της λίστας. Σπάνια να δουν παρακάτω ή να τροποποιήσουν την αναζήτηση (αν το αποτέλεσμα τους είναι τελείως απαράδεκτο)…

    23 🙂 🙂 🙂

    25 Συνειρμός και ανάκληση. Για ταβέρνες – καρβουνιάρικα ο λόγος και θυμήθηκα πώς γνώρισα το συνδυασμό (και κατ’ επέκταση πώς θεωρήθηκα Πειραιώτης).

  50. 30 Εκπαιδευτική αλληλεγγύη 🙂 (και για το ρε, δεν υπάρχει θέμα. Αλήθεια, τι άλλο μπορεί να πάρει τη θέση του κλητικού άρθρου;)

    35 «και αντιστρόφως, υποθέτω» Να μην υποθέτεις. Νάσαι σίγουρος. Και μάλιστα με κακές διαθέσεις απέναντί της 🙂

    37 Εεεε. Ξεφύγαμε. Άκου ζωάκι. Ε, όχι και ζωάκι. Εγκώ, σκέτο μαλλιαρό.

  51. Συμπλήρωμα στο συμπλήρωμα μ’ αφορμή σημερινό συμβάν στο σχολείο:

    Η ευκολία εναλλαγής πληκτρολογίου έχει γεμίσει τα κείμενα με λατινικά γράμματα ενδιάμεσα κάτι που πολύ με ενοχλεί. Και δεν φτάνει αυτό, υπάρχουν και κρατικές υπηρεσίες που τα ονόματα των αλλοδαπών τα λατινογράφουνε. Όπως το ειδικό ληξιαρχείο Αθηνών που έδωσε αντίγραφο ληξιαρχικής πράξης και το ονοματεπώνυμο ήταν γραμμένο λατινικά ή η εφορία που έχει τη θεία μου Irene ενώ τα παιδιά της κανονικά με τα ελληνικά τους ονόματα (που δεν τα χρησιμοποιούν όλα το ίδιο. Π.χ. με τον συνονόματό μου ξάδερφο ξεχωρίζουμε εύκολα: εγώ είμαι Γιάννης κι αυτός είναι Τζον). Αλήθεια, σκέφτεται κανένας πως είναι δυνατόν στην Αυστραλία που ζούνε να χρησιμοποιείται το ελληνικό αλφάβητο για τα ονόματά τους;

  52. 49 α (για το 15) Στα… Σε ποια; Στα Σάμσουνγκ. Πληκτρολόγιο δικό τους, φωνητικό Γκουγκλ.

    (Μόνος μου παίζω. Αρχίζω και μοιάζω με κάποιους άλλους θαμώνες κι ανησυχώ)

  53. Πέπε said

    @44:
    > > Προ αμνημονεύτων χρόνων είχα γράψει ένα σχετικό χιουμοριστικό κείμενο για τους ταξιτζήδες!

    Προ αμνημονεύτων όντως – 2006. Τουάχιστον για την Αθήνα δεν είναι πλέον επίκαιρο. Πιστεύω ότι η αλλαγή ξεκίνησε το ’04, και κάπως συνδέεται με τους Ολυμπιακούς. Το ’06 ίσως να μην είχε εμπεδωθεί πλήρως, σήμερα όμως, ακόμη κι αν πέσεις σε ταξιτζή που δε βάζει γλώσσα μέσα και γκρινιάζει για τους πάντες και τα πάντα, γενικά στα υπόλοιπα είναι πολύ πιο κύριος. Πιθανώς μάλιστα πολύ πιο κύριος από τον μέσο οδηγό. Τα δε αυτοκίνητα είναι όλα πένα (απορώ, κάθε χρόνο τα πετάνε και παίρνουν καινούργια;).

    Γι’ αυτό ακριβώς συγκινήθηκα με τον Ηρακλειώτη ταξιτζή του #21!

  54. Aghapi D said

    «οι ταξιτζήδες του Λονδίνου, αυτοί στα συνήθως μαύρα ταξί που τα λένε cabs, πρέπει να περάσουν από δυσκολότατες εξετάσεις πλοήγησης χωρίς κανένα βοήθημα, ούτε χάρτη ούτε gps, μια διαδικασία που συχνά παίρνει χρόνια καθώς απορρίπτονται και ξαναδίνουν και να έχουν αποστηθίσει 320 στάνταρ διαδρομές στο κεντρικό Λονδίνο, με όλα τα κοντινά «σημεία ενδιαφέροντος», δηλαδή να έχουν αφομοιώσει μια τεράστια ύλη τοπογραφικών»

    Και ερωτήσεις ελλήνων ή «ελλήνων» ταξιτζήδων:

    Πώς βγαίνουμε από δω στη Συγγρού; (ήμασταν στο Κουκάκι και ο ταξιτζής πειραιώτης)
    Θα με καθοδηγήσετε επειδή είμαι καινούριος (από Ομόνοια για Φιλοπάππου)
    Και πώς θέλετε να ξέρω πού είναι το Αρχαιολογικό Μουσείο;
    Δέν παίρνετε άλλο ταξί; Εγώ δέν ξέρω πώς να πάω (Ομόνοια για Γαλάτσι, μάλλον βαριόταν)
    Εδώ δέν είναι η είσοδος; (Στην «πρόσοψη» τού Ευαγγελισμού όπου ΔΕΝ είναι η είσοδος 🙂 )

    Αυτά τα ελάχιστα από πολλά. Συνήθως κατεβαίνω και παίρνω, αρκετά εκνευρισμένη, άλλο ταξί

  55. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    45 Νάσαι καλά Γιάννη, βλέπω ότι παραδιορθώθηκε το πρόβλημα με τη «μία»!

    Αυτό που είχα δοκιμάσει εγώ ήταν ή το Talk&Write ή ο Λογογράφος, αλλά δεν θυμάμαι ποιο (έχω δοκιμάσει και τα δύο, δεν θυμάμαι με ποιο ήταν ο… διάλογος)

    54 Εμένα μια φορά με ρώτησε πώς πάνε στην Καισαριανή, όπου πήγαινα. Αλλά τώρα έχουν gps

  56. Aghapi D said

    Και περίμενα να διαβάσω για ταβέρνες, και μάλιστα τις παλιές, τις πειραιώτικες, αλλά άλλο μού έτυχε Όχι πως είχα πρόβλημα, το χάρηκα 🙂

    Έχει προλάβει κανείς τον Γιαννακόπουλο κοντά στη Μυρτιδιώτισσα; Ιστορικότερη ταβέρνα δέν πρέπει να υπάρχει. Οι ιστορίες που συνέβαιναν εκεί ατελείωτες

    Ή τον κουφό στην Καστέλλα που κρατούσε αυστηρότατα σειρά προτεραιότητας και ήταν ικανός να σε διώξει αν βιαζόσουν να πάρει παραγγελία εκτός σειράς

    Ή το καρβουνιάρικο στη Δημητρακοπούλου; Υπόγειο, με βαρέλια, κάρβουνα, τρία τραπέζια, ένα φαΐ και κονσέρβες και καλό κρασί…
    Στο ίδιο κτίριο στην απάνω γωνία άλλο καρβουνιάρικο τού αδελφού του, με βαρέλια και έξι τραπέζια και τεράστιο ανταγωνισμό: ο κάθε αδελφός μάς συκοφαντούσε τον άλλον 🙂 Και ένα βράδυ μάς έδιωξε ο πάνω ταβερνιάρης επειδή ήμασταν δύο γυναίκες «μόνες» και νεώτατες, επειδή λόγω ηλικίας και φύλου δέν πηγαίναμε ως πελάτισσες, κατά την κρίση του, αλλά για να ψωνιστούμε 🙂

    Ή το καφενείο- ταβερνείο στη Βαρβάκειο, γνωστό στα υπαλληλάκια τής αγοράς – οι ιδιοκτήτες τών μαγαζιών δέν το καταδέχονταν – Για να το βρεις ανέβαινες μια στριφογυριστή σκάλα (σήμερα δέν θα τολμούσα να την ανέβω) και βρισκόσουν σε ένα αιωρούμενο σχεδόν μαγαζί που πήγαινε καφέδες και ούζα στα χασαποψαράδικα αλλά σέρβιρε τα υπαλληλάκια μεζέ επί τόπου, αυγά μάτια, συκώτια και άλλα φτηνά μ’ ένα κρασί ρετσινάτο τόσο θεϊκό που άξιζε να διαπράξεις φόνο γι’ αυτό (και το λέω εγώ που τη ρετσίνα δέν τη συμπαθώ)

    Και δεκάδες άλλα… κάτι τέτοια περίμενα να διαβάσω σήμερα αλλά χαλάλι, και τούτο το κείμενο το χάρηκα

  57. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @56. Τὸ σχόλιο τῆς Ἀγάπης Νταϊφᾶ μοῦ θύμισε μιὰ ὑπόγεια ταβέρνα στὴ Δραπετσώνα.

    Εἶχε μαζευτεῖ ἐκεῖ ὅλη ἡ παρέα, ἀλλὰ ἐγὼ δὲν εἶχα ξαναπάει. Ἔριξα κάμποσο ψάξιμο, ὅμως ἄξιζε τὸν κόπο.

    Παίζαμε καὶ τραγουδούσαμε ὅλη νύχτα. Μὲ πρῶτο μπουζοῦκι τὸν φίλο μου τὸν Κώστα ποὺ ἀποχαιρετίσαμε τὴν Τρίτη.

  58. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Μιᾶς καὶ τὸ ἀφήγημα τοῦ φίλου μας τοῦ Γιάννη ἔχει τίτλο «ὁ Πειραιώτης», ἂς ἀκούσουμε καὶ τὴ ὑπέροχη Πειραιώτισσα τοῦ Παπαϊωάννου.

    Τὴν ἔπαιζε τόσο ὄμορφα ὁ Κώστας.

  59. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και το Roxy σουπερμάρκετ; Έλεος πια, δεν έχει μείνει τίποτα από τις περασμένες δεκαετίες που να θυμίζει Κυψέλη και Πατήσια…

  60. 8, … μὴν ξεπερνᾶς τὰ στάνταρντ παραγωγικότητας.
    Δουλειὰ μιᾶς μέρας σὲ μιὰ βδομάδα. …

    Προδιαγεγραμμένο από τον νόμο του Πάρκινσον

  61. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Κι εγώ περίμενα περισσότερα για την καρβουνοταβέρνα! Δεν περίμενα, όμως, τα ενδιαφέροντα νέα για τη φωνητική πληκτρολόγηση. Να ξανα-δοκιμάσουμε;;
    Ωστόσο, το όλο κείμενο με (μας) γύρισε πάλι στα παλιά… Ειδικά στις ταβέρνες, τις κάπως διαφορετικές.

    – Μια τέτοια ταβέρνα που θυμάμαι, δεκαετία ’70, ήταν κάπου στου Γκύζη (ευρύτερη περιοχή μεταξύ Πεδίου Άρεως και οδού Νικ.Γκύζη – Μομφεράτου; Ραγκαβή; Κάλβου;). Εκτός του ότι είχε καλό και φθηνό φαγητό, κάποιες Κυριακές μαζεύονταν τα μέλη μιας επτανησιακής χορωδίας, γύρω στα 15 άτομα (μεσήλικες+), με κιθάρες και μαντολίνα, ίσως για πρόβες ή απλώς για το κέφι τους. Χάρμα!! Αξέχαστη -κυριολεκτικά- εμπειρία! (Δύο φορές τους πετύχαμε – ε, δεν πολυτρώγαμε ως φοιτητές έξω…)
    Μήπως κάτι περισσότερο από κάποιον γείτονα;;

    – Και αφού αναφέρθηκε το Roxy: (1972, λέει)

    #20, 23:
    🙂 👌

  62. Τσόντα (με την κλασσική έννοια)

    Μιας και έγραψα για την φωνητική πληκτρολόγηση, ας γράψω και πώς έμαθα το κλασικό πληκτρολόγιο (ας είναι και με μισότυφλο σύστημα που έγραψα πως χρησιμοποιώ). Δηλαδή πώς έμαθα το πώς μπαίνουν τα χέρια ώστε να γράφω χωρίς να βλέπω. Ήταν αρχές δεκαετίας του 80. Φοιτητές στο πανεπιστήμιο μαθαίνουμε ότι από τα ΝΕΛΕ, που υπήρχαν τότε, γίνονται (ανάμεσα στα άλλα και) μαθήματα για γραφομηχανή κι αποφασίσαμε μαζί με τη Μαρία να πάμε να μάθουμε!

    Οι γραφομηχανές ήταν οι κλασικές μηχανικές γραφομηχανές. Βουλγαρικές, καινούργιες κι αδούλευτες με αποτέλεσμα να θέλει μεγάλη δύναμη για να μπορέσεις να πατήσεις τα πλήκτρα. Πολύ περισσότερη δύναμη χρειαζόταν για να πατήσεις τα ακριανά πλήκτρα με το μικρό δαχτυλάκι (και μιας και στο τυφλό σύστημα κάθε δάχτυλο έχει το δικό του χώρο που κινείται, το δικό του γράμμα που πατάει στο μικρό δάχτυλο έλαχε και το πιο συνηθισμένο γράμμα, το «α»). Γράψαμε κάποια κείμενα, μάθαμε κάποια πράγματα, φύγαμε από τα μαθήματα και έμεινε εκεί το όλο θέμα. Αργότερα όταν μπήκε ο υπολογιστής στο σπίτι αρχίσαμε να γράφουμε στο πληκτρολόγιό του και η θέση των γραμμάτων ήταν ίδια με της γραφομηχανής οπότε έγινε ανάκληση εκείνης της θαμμένης γνώσης. Το μόνο που άλλαξε ήταν πως δεν χρειαζόταν να βάλεις καθόλου δύναμη. Ένα άγγιγμα ήταν αρκετό. Έκανα και λίγη εξάσκηση με το Ramtype (ένα πρόγραμμα που έδωσε το κομπιουτερίστικο περιοδικό RAM) κι όλα ήρθαν στη θέση τους.

    Όταν πληκτρολογώ μικρό κείμενο, κάτι λίγο, τα χέρια χάνονται. Όταν όμως έχω να πληκτρολογήσω μεγάλο κείμενο τα πράγματα είναι πιο καλά: τα χέρια ξεκινάνε και δουλεύουν. Η ταχύτητά μου δεν είναι πάνω από δυο με δυόμιση σελίδες την ώρα. Θυμάμαι τη Χρύσα (για σύγκριση) η οποία έβγαζε τη σελίδα σε περίπου 5 λεπτά.

  63. 62 Εγώ που ήμουν πιο τυχερός έμαθα στον υπολογιστή με εγχειρίδιο γραφομηχανής. Και συνέχεια σκεφτόμουν πόσο πιο δύσκολο θα ήταν για να τα χτυπάς σε γραφομηχανή. Έβγαλα τα δύο πρώτα γράμματα (ξ και φ) σε μια βδομάδα, τα δύο τελευταία σε μια ώρα. Από τις πιο χρήσιμες γνώσεις!

  64. leonicos said

    Πολύ ωραίο Γιάννη

    Φωνητική εγγραφή….. πώς είπατε;

  65. 29 Αν το βρίζω λέει… Ειδικά αυτό που είναι προεγκατεστημένο στο αυτοκίνητο και δεν μπορώ να το παραμετροποιήσω όπως θέλω.

    Και μιας και λέμε (και) για τζι-πι-ες (που αυτό είναι το σύστημα που χρησιμοποιεί ο πλοηγός, αλλά στην Ελλάδα όλοι έτσι το λέμε): https://gmallos.blogspot.com/2012/07/blog-post_06.html

  66. ΣΠ said

    Το κείμενο αυτό το έγραψα με πληκτρολόγηση φωνής. Δεν έκανα καμιά διόρθωση αλλά μετά από κάθε πρόταση έβαζα τις τελείες με το χέρι και μετά συνέχιζα την πληκτρολόγηση φωνής. Η πληκτρολόγηση φωνής στο MacBook pro λειτουργεί καλά για απλά κείμενα. Μπορεί και διακρίνει το μία από το μια. Όμως δεν τα πάει καλά σε τεχνικά η επιστημονικά κείμενα.

  67. 63 Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο τυχερός 🙂

  68. Aghapi D said

    61 Κάθε Παρασκευή σε δρομάκι στο Μοναστηράκι, χρειαζόσουν χάρτη για να το βρεις, Νορμάνου λέγεται.
    Μαγαζί μέσα στη στοά, κρυμμένο, με ελάχιστα φαγητά εξαιρετικά μαγειρεμένα.
    Μαζεύονταν για το κέφι τους χορωδοί τής Λυρικής, ο Δέδες που έπαιζε κιθάρα για τον Τσιτσάνη, ο θεός ψάλτης προεξάρχων τότε στη Μητρόπολη τον οποίο σέβονταν όλοι και τούς διεύθυνε στα δύσκολα Και μού έκανε κάποτε τη χάρη να τραγουδήσει για μένα δυο καντάδες
    Τραγουδούσαν θεϊκά.
    Εκεί άκουσα και ένα τραγούδι το οποίο ακόμα γυρεύω (δέν θυμάμαι ποιος το έχει γράψει) γραμμένο για τον γιο τού Καλομοίρη που αυτοκτόνησε.
    Μυσταγωγία.

  69. Aghapi D said

    55 gps Δέν έχουν όλοι Και είναι να μή σου τύχει καλοκαίρι ταξιτζής να έχει φάει σουβλάκι, να μήν ξέρει τη διαδρομή και να σού ζητάει και τον λόγο που τού ζητάς να σε πάει σε κάτι απροσδόκητο γι’ αυτόν, στο βυζαντινό μουσείο ας πούμε, ή να σού κάνει διάλεξη Πάλι καλά που δέν σου ζητάει έξτρα πληρωμή για τις… πληροφορίες που σού προσφέρει από την καλή του την καρδιά 🙂

  70. Πέπε said

    @54
    Να ρωτάς άμα δεν ξέρεις, μια χαρά είναι. Να λες ότι ξέρεις και να μην ξέρεις, εκεί είναι το πρόβλημα!

    (Και βέβαια, προ τζι πι ες -ίσως και τώρα- υπήρχαν μερικοί ταξιτζήδες που ήξεραν πραγματικά τα πάντα από δρόμους. Όχι μόνο πού είναι ο καθένας, αλλά και εναλλακτικές διαδρομές κλπ.. Γιατί είναι κι αυτό μια τέχνη, που κάποοι την ξέρουν και άλλοι όχι. Το ίδιο όπως με διάφορες άλλες δουλειές που έχουν υποβαθμιστεί, π.χ. του σερβιτόρου.)

  71. Aghapi D said

    70 το ότι χάνονται ή χάθηκαν αυτοί οι μάγκες – ταξιτζήδες είναι συγγενικό με το ότι όλα τα θέλουμε πιο εύκολα; π.χ. οι υπολογιστές μάς εθίζουν στην ταχύτητα και στο να μήν ψάχνουμε παρά μονο τα γνωστά;
    Μού λείπουν αυτοί οι γνώστες

  72. ΚΩΣΤΑΣ said

    Αφού σας έπιασε όρεξη για ταβέρνες, να σας πω κι εγώ μια ιστοριούλα.

    Στη Θεσσαλονίκη υπήρχε ένας άτυπος σύλλογος «Λεχριτών.» Ήταν μερακλήδες ρετσινόβιοι μάγκες που μαζεύονταν ανά διαστήματα σε ταβέρνες και τα έτσουζαν. Δεν ήταν όμως μια απλή παρέα. Είχαν δημιουργήσει ήθη και εθιμικό δίκαιο δικό τους. Πρώτο, στις συνάξεις τους πήγαιναν άνευ συζύγων. Διαγράφονταν από μέλη όσοι τυχαία συλλαμβάνονταν να πίνουν γάλα ή αναψυκτικά. Είχαν και ειδικό δικαστήριο, το κρασοδικείο, όσο μεγαλύτερο ήταν το παράπτωμα, τόση μεγαλύτερη ποσότητα κρασιού ήταν υποχρεωμένοι να καταναλώσουν.

    Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν καλλίφωνοι και έπαιζαν και κάποιο μουσικό όργανο, κυρίως μπουζούκι ή κιθάρα. Προστάτη τους και ημέρα του κυρίως πανηγυριού τους ήταν η Κυριακή του Ασώτου. Η ημέρα εκείνη ήταν πραγματική ιεροτελεστία. Πέρα από το κρασί, τη μουσική και το γλέντι, έλεγαν, ας πούμε, και βωμολοχίες στιχουργημένες. Ήταν τάχα ένας κόκορας, που πηδούσε από αυλή σε αυλή και έβλεπε τι γινόταν μέσα στα σπίτια. Τα σπίτια βέβαια ήταν επιλεγμένων αρχόντων της πόλης. Έτσι έριχναν σχολιανά υπονοούμενα για τη νομαρχέσσα, τη δημαρχέσσα, τη στρατηγίνα… κλπ.

    Στη γειτονιά μου, την Επτάλοφο, έμενε ένα γεροντάκι ο κυρ-Γιώργης (θεός σχωρέστον) που ήταν μέλος αυτής της ομάδας και έπαιζε και ωραία κιθάρα. Σύχναζε στο καφέ/ουζερί που πηγαίναμε κι εκεί γνωριστήκαμε. Με κάλεσε κάνα δυο φορές και πήγα κι εγώ. Δεν θυμάμαι ακριβώς τα ονόματα των μαγαζιών. Ένα ήταν εκεί κοντά στη λέσχη αξιωματικών και το άλλο κοντά στο Θεαγένειο. Η όλη ατμόσφαιρα απόλαυση και μυσταγωγία. Μου έλεγε ακόμη ότι είχε αυτούς τους στίχους που έλεγαν του Ασώτου σε ένα χοντρό μπλοκάκι και… σήμερα θα στο φέρω, αύριο θα στο φέρω… ώσπου ένα πρωί είδα στη κολόνα της ΔΕΗ το κηδειόχαρτο του αείμνηστου «κυρ-Γιώργη».

    Κρίμα, τώρα που το σκέφτομαι, άλλη μια χαμένη ευκαιρία για την τοπική μας ιστορία…

  73. Aghapi D said

    72 https://www.google.com/search?q=%CF%83%CF%85%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%BF%CF%82+%CE%BB%CE%B5%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%84%CF%89%CE%BD+%CE%B8%CE%B5%CF%83%CF%83%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%B7%CF%82&rlz=1C1GCEA_enGR831GR831&oq=%CF%83&aqs=chrome.0.69i59l3j69i57j35i39j69i61l3.952j0j7&sourceid=chrome&ie=UTF-8

  74. ΚΩΣΤΑΣ said

    73 Ναι, αυτοί είναι νεώτερη γενιά, εκμοντερνισμένοι, υπό την αιγίδα πολιτιστικών κέντρων των Δήμων (Θέρμης). Ωραίοι είναι και αυτοί, δε λέω… αλλά εγώ μιλάω για καθιαυτού Λεχρίτες, αρχές δεκαετίας του 1990. 😉

  75. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @72,73. Τοὺς εἶχα δεῖ στὴν τηλεόραση πρὶν ἀπὸ κάμποσα χρόνια.

  76. sarant said

    72 Bρε τι μαθαίνει κανείς… Ωραία ιστορία και κρίμα που δεν βρήκες το τεφτέρι…

  77. loukretia50 said

    Ωραία η περιπετιούλα του κουριερίστα Γιάννη, και ακόμα πιο ωραίο – κι ορεκτικό! – το μπλογκ σου!
    Απόλυτα φυσικό να σου ταιριάζει η φωνητική πληκτρολόγηση, χρωματίζεις όμορφα τις ιστορίες σου!
    Ελπίζω κάποια στιγμή να έχω την ευκαιρία να σε ξανακούσω, την τελευταία φορά συναντηθήκαμε για να αποχαιρετίσουμε μια φίλη και δε μιλήσαμε καθόλου.
    ——

    Αλλαγή κλίματος, είναι κι ο Δον που πρέπει να στανιάρει…

    Κάποιο βράδυ με δύο φίλες πήραμε ταξί για να συναντήσουμε παρέα σε μια ταβέρνα στο Περιστέρι. Δεν ξέραμε την περιοχή, είπαμε απλά τη διεύθυνση.
    Ο οδηγός δεν την ήξερε, πριν ξεκινήσουμε την έγραψε στο gps και μετά από τρεις απανωτές προσπάθειες , μας ανακοίνωσε ότι η διεύθυνση δεν υπάρχει.
    Δεν ήταν δυνατόν να κάνουμε όλες λάθος, τηλεφωνήσαμε στο φίλο που την πρότεινε και μας είπε να περάσουμε απ΄το σπίτι του να μας πάει εκείνος.
    Νέα διεύθυνση, Κέννεντυ 29.
    Ξεκινήσαμε, ταχυδρομικό περιστέρι σίγουρα δεν ήταν ο συμπαθέστατος ασπρομάλλης, γιατί χρησιμοποίησε πάλι το gps, αυτή τη φορά με απαγγελία.
    Και η φωνή επανέλαβε :
    – Κέννεντυ. ΔΙΑΚΌΣΙΑ ΕΝΝΙΑ
    Αμηχανία, πάλι απ΄την αρχή, ο οδηγός επαναλαμβάνει πιο αργά, όχι πιο καθαρά :
    – … ει (τραβηγμένο) – κό – σεννιά
    -(φωνή) … διακόσια εννιά
    Υπόκωφα γαλλικά και ξανά μανά
    – (φωνή) … διακόσια εννιά

    Δεν τολμούσα να κοιτάξω πίσω, ένοιωθα κραδασμούς από πνιχτά γελάκια, ενώ εγώ δίπλα στον ταλαίπωρο οδηγό δεν ήθελα να τον φέρω σε δύσκολη θέση και κρατιόμουν με χίλια ζόρια.

    -Πείτε «εικοσπέντε»! (φωνή φιλενάδας ανίκανης να συγκρατήσει τη θυμηδία).
    Αν εκείνος προβληματίστηκε δεν τόδειξε, οπότε ακούμε:
    -… ει (τραβηγμένο) – κό (τονισμένο) – σπέντε
    -(φωνή) … διακόσια πέντε

    ‘Ηταν παραπάνω απ΄τις δυνάμεις μας!
    Κακαρίσματα ομού και οι κότες!

  78. Μαρία said

    72
    > Ένα ήταν εκεί κοντά στη λέσχη αξιωματικών
    Η ταβέρνα του Μπούκη στην Εθνικής Αμύνης παλιό στέκι των λεχριτών. Γκρεμίστηκε μετά το σεισμό. Επίτιμο μέλος τους υπήρξε θεία φίλης μου, που επίσης δεν ζει. Ένα φεγγάρι τους πετύχαινα σε μια ταβέρνα στο πάρκο της Κρήτης (Πατρικίου), που τώρα είναι σουπερμάρκετ.

  79. nikiplos said

    77@ παλιό καλό αλλά έχει πλάκα:

  80. ΚΩΣΤΑΣ said

    78 Εκεί γύρω στα στενά της Εθνικής Αμύνης ήταν, όμως εγώ μιλάω για αρχές 10/ετίας 1990, αν θυμάμαι καλά. Το άλλο σαν το λέγαν κόκκινος βράχος; άκουσα ότι εκεί σύχναζε μόνος του και ο Γκοτζαμάνης; ο γνωστός, ντε… Τι να πω, ου γαρ έρχεται μόνον…

  81. nikiplos said

    Στα 90ς είχα δουλέψει delivery σε αρκετές εταιρίες, μια εκ των οποίων με είχε στείλει στις «καταραμμένες γειτονιές» Περιστέρι και πέριξ από τη μία και Αιγάλεω σίτι από την άλλη. Γιατί καταραμμένες? Γιατί εκεί οι κάτοικοι επιδίδονταν σε μια καταστροφική συνήθεια:
    Ανακαίνιζαν, έβαφαν τα σπίτια τους, αλλά στα πλαίσια αυτά ξεκολλούσαν τις ταμπέλες των οδών στα σπίτια. Έτσι δεν είχες καμία τύχη να βρεις κανέναν δρόμο βάσει των πολύτιμων χαρτών Καπρανίδη-Φώτη. Μόνο αν έβρισκες την κεντρική: Κένεντυ και μετά μετρούσες κάθετες και παράλληλες. Αν είχες μαζί τον χάρτη τα έβρισκες. Αν όμως δεν είχες το χάρτη μαζί σου και απλά απομνημόνευες ένα σημείο τότε την έβαφες…

    Ακόμη θυμάμαι ένα βράδυ την περιπέτειά μου, για άσχετο λόγο να βρω την οδό Αρεταίου στο Περιστέρι…

  82. Μαρία said

    80
    Εγώ αναφέρθηκα στους προπολεμικούς κι εσύ στους επιγόνους.

  83. sarant said

    77-79 Πολύ αστεία!

  84. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Πρώτα το ανέκδοτο που μου ήρθε με το που το διάβασα:
    Το αφεντικό τηλεφωνεί στον οδηγό φορτηγού του που έχει φύγει από ώρες για Ασπρόπυργο και δε λέει να γυρίσει:
    -Έλα ρε παιδί, τί γίνεται; πού είσαι;
    -Κοντεύω αφεντικό, στον Πλαταμώνα!
    -Στον Πλαταμώνα; τί γυρεύεις από εκεί;
    -Γιατί,έχει άλλο δρόμο για το Λευκό Πυργο;

  85. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ωραίο! Περιπέτειες της εργαζόμενης πρώτης νιότης.Πόσα θύμισαν! Σε ανάλογη φάση, πόρτα-πόρτα, έχω πουλήσει τον Κουστώ και κάτι με ποτά ( συνταγές για κοκτέιλ νομίζω ) στην περιοχές Γκύζη, Γαλάτσι, Άνω Κυψέλη. Καλά πήγα 🙂
    Στην Τέρα Ιγκόγνιτα του Περαία έχω εμπειρία από την απογραφή του ΄81, στην Κοκκινιά, σε συγκεκριμένα τετράγωνα βέβαια. Νυχτώθηκα, εύρισκα συνήθως λειψές τις φαμίλιες, οικογένειες ναυτικών πιο πολύ, ένας άλλος κόσμος κι έπιανα κουβέντα. Φτωχά σπίτια, ανοιχτόκαρδοι άνθρωποι.

  86. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Για τη φωνητική πληκτρολόγηση τώρα: Έχω κάνει κάποιες ιατρικές εξετάσεις, περιμένω επι τόπου να πάρω τα αποτελέσματα και ο γιατρός φωνογραφεί σ΄ένα ματσουκάκι τις απαντήσεις. Σε λίγο θα περάσετε,δίπλα να τα πάρετε από τη γραμματεία, μου λέει. Με κάποιο διασταγμό, αλλά δεν άντεχα κιόλας, τον ρωτώ αν κάνει φωνητική γραφή της διάγνωσης, γυρίζει γελώντας και μου λέει, όχι για τη γραμματέα το υπαγόρευσα και φυσικά θα το δω ξανά πριν το υπογράψω.
    Ουφ! (μέσα μου 🙂 )

  87. loukretia50 said

    Έχει συμβεί να ξαναπετύχω τον ίδιο οδηγό ταξί.
    Δεν τον γνώρισα, σπάνια βλέπω πρόσωπο, ειδικά βράδυ. Όμως πήγαινα στην ίδια περιοχή από ιδιότροπη διαδρομή και με θυμήθηκε εκείνος γιατί είχε συμβεί πριν λίγο καιρό κάτι μάλλον περίεργο :
    Είχα δώσει πολύ συγκεκριμένες οδηγίες για να κόψουμε δρόμο, που όμως το gps αμφισβητούσε. Κοντραριστήκαμε έντονα μα πολιτισμένα, και τελικά ο οδηγός πείστηκε να ακολουθήσει τη δική μου φωνή.
    Σε μια στροφή συναντήσαμε μια κόκκινη πόρσε που ήταν μπροστά μας λίγο νωρίτερα και την είχε σχολιάσει επιδοκιμαστικά.
    Ξαφνικά τώρα στα μυστήρια στενάκια – μονόδρομους- είχαμε φανερά κοινό προορισμό. Μέσα ήταν ένα ζευγάρι.
    Γυρνάει ο ταξιτζής και μου λέει αυστηρά :
    – Δε μου λες, μπας και τον παρακολουθείς? Δε μπλέκω σε τέτοια.

    Πνίγηκα απ΄τα γέλια, αν ήταν νεαρός θα έλεγα ότι κάνει πλάκα, αλλά το σοβαρό ύφος του δεν άφηνε τέτοια περιθώρια. Έκανε όμως τη φάση πιο αστεία!
    Του είπα ότι δεν ξέρω κανέναν με πόρσε κι ησύχασε.
    Μέχρι την επόμενη συνάντηση.
    ————–
    -Εσύ δεν είσαι που κυνήγαγες το γκόμενο με την πόρσε?
    Τι να πω, με εξουδετέρωσε!

  88. 79,
    Στο ίδιο μοτίβο, όταν η αναγνώριση φωνής φέρνει μπλεξίματα

  89. loukretia50 said

    88. Έτσι είναι Μιχάλη, μετά από οδοντίατρο δε λες «Μουστοξύδη» που να χτυπιέσαι κάτω!

  90. Πέπε said

    @87
    Ε, αφού εσύ ήσουνα, τι να ‘λεγε! 🙂

    Πάντως εγώ ποτέ δεν έχω πετύχει τον ίδιο ταξιτζή.
    Έχουν υπάρξει περίοδοι που έπαιρνα πολλά ταξί, αλλά ακόμη και τότε το ενδεχόμενο να ξαναβρώ τον ίδιο μού φάνταζε σαν πέρασμα σε άλλη διάσταση, στη Ζώνη του Λυκόφωτος.
    Κατά βάθος οι ταξιτζήδες υπάρχουν μόνο όση ώρα είσαι στην κούρσα τους. Μετά εξαφανίζονται και αντικαθίστανται. Εκτός από τον δικό σου.

    (Άσχετο, συνειρμικά: άλλο πέρασμα στη Ζώνη του Λυκόφωτος ήταν τα χαράματα, επιστρέφοντας από ξενύχτι, να πετύχω τη στιγμή που τα πορτοκαλιά φανάρια που αναβοσβήνουν επανέρχονται στην κανονική ημερήσια λειτουργία τους. Αυτό όμως μου έχει συμβεί. Όχι πολλές φορές, καναδυό στην πολυκύμαντη ιστορία μου.)

  91. Αιμ said

    Μόνο μία ή μάλλον δύο φορές έχω μπει στον ίδιο ταξιτζή τουλάχιστον εν γνώσει μου. Σχετικά πρόσφατα, την τελευταία πενταετία, και τις δύο από την Άμυνα γυρίζοντας από Βενιζέλο. Νέος, Γιουλ Μπρίνερ στάιλ, λάτρης της όπερας και ερασιτέχνης τενόρος !
    Ντράπηκα που δεν τον γνώρισα αρχικά, αν και τόσο χαρακτηριστικός, αλλά με θυμήθηκε αυτός

    Ζώνη του λυκόφωτος, καλό !

  92. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    68 Aghapi D

    >>Εκεί άκουσα και ένα τραγούδι το οποίο ακόμα γυρεύω (δέν θυμάμαι ποιος το έχει γράψει) γραμμένο για τον γιο τού Καλομοίρη που αυτοκτόνησε.

    «Η γυναίκα που σκοτώνει» Σύνθεση του Θέμη Νάλτσα.
    Αγόρι μου έλα, ξύπνα
    και γείρε στην αγκαλιά μου.
    Τα χάδια σου μη μ’ άρνιέσαι.
    Μα γιατί δεν μου μιλάς ;
    Κοιμάσαι μήπως χρυσό μου ;
    Σε άλλους κόσμους πλανιέσαι ;
    Γιατί ακίνητο στέκεις ;
    ΄Ελα, πες μου δυο λόγια πια,
    Με τη Μαρίκα Παπαγκίκα 1924

    Με τον Γιώργο Βιδάλη 1927

  93. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    92 διόρθωση : εδώμε τη Μαρίκα Παπαγκίκα
    1924

    Εντωμεταξύ, κατά τους στίχους του τραγουδιού, η ερωμένη είναι η φόνισσα του 17χρονου, αλλά το δικαστήριο είχε άλλα δεχτεί και είχε αθωώσει τη γυναίκα.
    Σελ.1108

    Click to access %CE%91%CE%A0_1963-12-15-0254.pdf


    Στο άρθρο (στο τέλος του), το τραγούδι αποδίδεται λαθεμένα στον πατέρα του Γιαννάκη, το Μανώλη Καλομοίρη:
    «ο μακαρίτης Καλομοίρης τον πόνο του χαμού του μονάκριβου γιου του τον έκανε ένα σπαρακτικό τραγούδι, ένα παθητικό ωραιότατο ταγκό, που το τραγουδούσε για χρόνια και χρόνια όλη η Αθήνα.»

  94. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    93 Μ΄αρέσει που επειδή σας φλώμωσα παραπάνω με δυο «πλέρια» λινκ, είπα να βάλω συρρικνωμένη την Παπαγκίκα και μετά …σεντόνιασα τα Αστυνομικά Χρονικά! Νόμιζα θα μπει μόνο ο κόμβος 😦

  95. Aghapi D said

    92, 93
    Είσαι θησαυρός !!!!!
    Πού τα βρήκες?

  96. Κιγκέρι said

    95: Αγάπη,

    Δες κι αυτό http://srv-web1.parliament.gr/main.asp?current=7937187

  97. Aghapi D said

    95 !!!!!!

  98. sarant said

    Καλημέρα!

    92-93-96 Ωραία πράγματα βρήκατε!

    Στο μεταξύ, η εφημερίδα λέει και για τον Γιαννάκη Χορν, θα ήταν 12 χρονών τοτε.

  99. Καλημέρα,
    88 Θεϊκό!

    77 Ευχαριστώ,

    Με το τζι-πι-ες δεν έχω καταφέρει να συνεργαστώ φωνητικά. Το αυτοκίνητο (Όπελ) είχε εγκατεστημένο σύστημα αλλά δεν συνεργάζεται και πολύ μαζί μου (δεν παραμετροποιείται έτσι όπως θέλω, δεν ακολουθεί τις οδηγίες μου πάντα, π.χ του λες να σε πάει χωρίς διόδια και το μόνο που κάνει είναι να σε προειδοποιήσει πως η διαδρομή που σχεδίασε έχει και διόδια). Απ’ την άλλη οι οδηγίες (που έχω το κουσούρι και τις διαβάζω) έλεγαν πως μπορείς να συνδέσεις το κινητό σου με καλώδιο ώστε να βλέπεις την οθόνη του (τελικά είναι μόνο για τους χάρτες). Για να γίνει αυτό, θέλει να εγκαταστήσεις στο κινητό την εφαρμογή Android Auto. Υπάρχουν κι άλλες αλλά μόνο αυτήν δέχεται η Όπελ. Όταν όμως έκανα αναζήτηση, η Γκουγκλ μου έλεγε πως δεν είναι διαθέσιμη στην Ελλάδα.
    Ευτυχώς τον καιρό που το έψαχνα, έρχεται ο γιος μου ταξίδι στην Ελλάδα και του βάζω το πρόβλημα. Κάνει κάτι μαγικά, μου βάζει το Android Auto. Δεν κατάφερα να συνδεθώ εγώ, πάλι πάσα στο γιο, δοκιμάζει πρώτα το δικό του, μια χαρά, παίρνει και το δικό του και μου ανακοινώνει πως είν’ εντάξει κι αυτό. Και μπαίνουμε και λέμε να το δοκιμάσουμε. Και προσπαθεί να μου κάνει επίδειξη της φωνητικής εντολής. Βρε δε βαριέσαι. Βρε του άλλαζε διεύθυνση, βρε του γλύκαινε τη φωνή, τίποτα. Έτσι, δεν το ξαναδοκίμασα….

  100. Γιάννης Κουβάτσος said

    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://ampelosdiaxronikh.blogspot.com/2014/10/blog-post.html%3Fm%3D1&ved=2ahUKEwiO8orr7d7pAhXI-KQKHU0-AJgQFjACegQIBhAB&usg=AOvVaw1DPqKR-4hEDssojp9RZS9U&cshid=1590954237964

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: