Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Το φρούτο της εποχής, ξανά

Posted by sarant στο 2 Ιουνίου, 2020


Θ’ αναρωτηθείτε, ποιο είναι το φρούτο της εποχής, μια και ο Μαϊούνης φέρνει πολλά οπωρικά. Ή μάλλον δεν θ’ αναρωτηθείτε, επειδή βάζω τη φωτογραφία -για τις φράουλες θα μιλήσουμε σήμερα. Οι ταχτικοί θαμώνες του ιστολογίου ξέρουν άλλωστε πως το ιστολόγιο αγαπάει τα φρούτα και τη φρουτολεξιλογία. Τα σχετικά άρθρα, που έχουν συμπεριληφθεί στο βιβλίο μου Οπωροφόρες λέξεις, τα επαναλαμβάνω στο ιστολόγιο κάθε 4-5 χρόνια, ανάρια για να έχουν νοστιμάδα, οπότε σήμερα βάζω το άρθρο για τις φράουλες, που η τελευταία του δημοσίευση είχε γίνει τέτοιες μέρες πριν από πέντε χρόνια.

Η φράουλα είναι από τα δημοφιλέστερα φρούτα, και όχι μόνο για νωπή κατανάλωση αλλά και ως γεύση σε παγωτά, μαρμελάδες, τσίχλες, ζελέ και συστατικό σε αρώματα, καλλυντικά και διάφορα άλλα προϊόντα, κι όμως… δεν είναι φρούτο!  Όντως, από φυτολογική άποψη, η φράουλα είναι ψευδοφρούτο: τα πραγματικά φρούτα είναι τα πολλά μικροσκοπικά «σποράκια» που βλέπουμε στην επιφάνεια της σάρκας της φράουλας, ενώ το σαρκώδες μέρος δεν είναι παρά το περίβλημα του καρπού. Μπορεί αυτό να το υποστηρίζουν οι βοτανολόγοι, ωστόσο εμείς που τις απολαμβάνουμε τις θεωρούμε φρούτα και με το παραπάνω – και μάλιστα, αν ρωτήσετε τα παιδιά, πάω στοίχημα πως η φράουλα θα πάρει μια θέση ανάμεσα στις πρώτες, με το κόκκινο χρώμα της, τη λάμψη της, το άρωμά της. Ίσως και την πρώτη, κι ας λένε οι βοτανολόγοι.

Αν εξαιρέσουμε τα εξωτικά φρούτα, οι φράουλες ήρθαν τελευταίες στα μέρη μας: στη Γεωργική και οικιακή οικονομία του, γραμμένη το 1835, ο πρωτοπόρος Γρηγόριος Παλαιολόγος σημειώνει μεν ότι η φράγουλα, που την ονομάζει επίσης χαμαίβατο, καλλιεργείται σε πολλούς κήπους των Αθηνών και πετυχαίνει σχεδόν παντού, αλλά την παρουσιάζει ανάμεσα στα σχετικώς άγνωστα φρούτα (χαρακτηριστικό είναι ότι αμέσως μετά περιγράφει το ανανάσιον, δηλαδή τον ανανά).

Δεν είναι βέβαιο αν οι αρχαίοι γνώριζαν τις φράουλες ούτε αν τις ονόμασαν· η ονομασία χαμαικέρασος, που είναι η φράουλα στην αυστηρή καθαρεύουσα, είναι μεν αρχαία, αλλά, τουλάχιστον στον Αθήναιο, αναφέρεται στα κούμαρα, διότι γίνεται λόγος για δέντρο. Ωστόσο, ο Διοσκουρίδης (Περί Ευπορίστων, Α 154) λέει ότι η χαμαικέρασος «πόα έστι μικρά», θάμνος δηλαδή, και πρέπει να εννοεί τις άγριες φράουλες, που είναι αυτοφυείς σε πολλά μέρη της Ελλάδας, και λέγονται ακόμα και σήμερα χαμοκέρασα. Οι Ρωμαίοι πάντως ήξεραν τις άγριες φράουλες  και τις είπαν fraga terrestria, δηλαδή «επίγεια κούμαρα». Από αυτό το fragum, fragula με τον υποκορισμό, προέκυψε το ιταλικό fragola, που πέρασε στα ελληνικά, αρχικά ως φράγουλα, όπως είδαμε και στον Παλαιολόγο.

(Παρένθεση: Στο βιβλίο  Η γλώσσα της γεύσης της Μαριάννας Καβρουλάκη διαβάζω ότι την ονομασία φράουλα την έπλασε πρώτος ο Βυζαντινός φαρμακοποιός Νικόλαος Μυρεψός, που έζησε τον 13ο αιώνα. Αυτό δεν μπόρεσα να το διασταυρώσω πουθενά, και επειδή η πηγή της Καβρουλάκη (ένα αμερικανικό λεξικό που διατίθεται στο Διαδίκτυο) δεν είναι αξιόπιστη, πρέπει να το θεωρήσουμε λάθος. Άλλωστε η λέξη δεν έχει πιθανή ελληνική ετυμολογία).

Στα κείμενα του 19ου αιώνα θα βρείτε και τους δύο τύπους, φράγουλα και φράουλα, αλλά από το 1920 και μετά ο τύπος φράουλα επικρατεί. Ο Κοραής γράφει στα Άτακτα: «Ο ονομαζόμενος από τους Γάλλους καρπός Fraise [δηλαδή η φράουλα] ομοιάζει το κόμαρον, και ημπορούμε να το ονομάσουμε (επειδή δεν ονοματοθετήθη ακόμη) ‘‘ημεροκόμαρον’’.» Θα συμφωνήσετε ότι η δανεική ονομασία, φράουλες, είναι πιο βολική από την εξασύλλαβη πρόταση του Κοραή!

Η λατινική ονομασία του καρπού πέρασε στις λατινογενείς γλώσσες (π.χ., fraise στα γαλλικά, fresa στα ισπανικά), αλλά όχι παραπέρα. Στα αγγλικά η φράουλα λέγεται strawberry, όπου berry είναι η δυσμετάφραστη γενική ονομασία των Αγγλοσαξόνων για όλους τους μικρούς απύρηνους καρπούς, συνήθως του δάσους, ας τους πούμε μουροειδή, ενώ δεν ξέρουμε με βεβαιότητα πώς εξηγείται το πρώτο συνθετικό, που βέβαια σημαίνει «άχυρο». Στα γερμανικά τουλάχιστον λέγονται Erdbeere, όπου το πρώτο συνθετικό σημαίνει γη.

Πάντως, οι φράουλες που τρώμε σήμερα είναι υβρίδια από δύο ποικιλίες αμερικανικές, μία της Βόρειας Αμερικής αρωματική και μία της Χιλής, που έδινε μεγάλους καρπούς και που στη συνέχεια διασταυρώθηκαν με ντόπιες γαλλικές ποικιλίες. Οι Γάλλοι λοιπόν πρώτοι καλλιέργησαν τις φράουλες.

Καθώς οι Γάλλοι είναι οι πρώτοι διδάξαντες, δεν είναι περίεργο που η λέξη έχει μπει και στην καθομιλουμένη  τους· για παράδειγμα, aller aux fraises, κατά λέξη «πάω για φράουλες», λέγεται όταν ένα ζευγαράκι απομακρύνεται σε μέρος ήσυχο μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα… Στη γενικότερη κουλτούρα, θα μπορούσαμε να θυμηθούμε το  τραγούδι Strawberry fields forever των Μπιτλς, τις Άγριες φράουλες του Μπέργκμαν, τη Φράουλα και σοκολάτα του Κουβανού Γκουτιέρες Αλέα, καθώς και την ταινία-έμβλημα της εξέγερσης της νεολαίας Strawberry statement, που ο ανώνυμος εισαγωγέας είχε την καλή ιδέα να ακολουθήσει τον γαλλικό τίτλο (με την εκπληκτική έμπνευση Des fraises et du sang) και να τον αποδώσει Φράουλες και αίμα στα ελληνικά. (Στην ταινία δεν υπάρχουν φράουλες. Ο τίτλος της έχει να κάνει με τη δήλωση ενός διοικητικού στελέχους του πανεπιστημίου, ο οποίος είπε ή φέρεται να είπε ότι, αν δεν είναι αιτιολογημένες οι διεκδικήσεις των φοιτητών δεν έχουν μεγαλύτερη αξία απο το αν τους αρέσουν ή όχι οι φράουλες).

Να αναφέρουμε ακόμα την ποικιλία φράουλα των σταφυλιών, το Τρένο με τις φράουλες, μυθιστόρημα του Γιάννη Ξανθούλη, καθώς και τις φράουλες με σαντιγί, που είναι το παραδοσιακό έδεσμα στο τουρνουά τένις του Γουίμπλεντον – καταναλώνονται παραπάνω από 20 τόνοι στη διάρκεια κάθε τουρνουά.

Δεν θα παραξενευτείτε αν σας πω ότι στα ελληνικά δεν υπάρχει ούτε μία παροιμία ή ιδιωματική φράση με  φράουλες. Είπαμε, φτάσαν αργά στα μέρη μας, αν και στη δυτική Ρούμελη λένε την παροιμία «Κώλος χορτάτος, χαμοκέρασα γυρεύει» για τις αγριοφράουλες. Σε πιο βόρειες χώρες, οι ήμερες και άγριες φράουλες παίζουν πιο σημαντικό ρόλο στη φρασεολογία.

Οπότε, για να καλύψω το κενό θα μου επιτρέψετε να θυμηθώ μιαν εφηβική μου ανάμνηση· ένας μεγαλύτερος ξάδερφος, που απολάμβανε τον σεβασμό μας γιατί είχε πείρα ζωής, θέλοντας να μας πει ότι δεν είναι εξίσου ώριμα όλα τα κορίτσια της ίδιας ηλικίας, μας είχε πει: «δεν ωριμάζουν όλα τα κορίτσια την ίδια εποχή, όπως οι φράουλες!» – εύστοχο, διότι τότε, πράγματι, οι φράουλες εμφανίζονταν στην αγορά για σχετικά μικρό διάστημα, έναν μήνα, το πολύ δύο.

Τώρα βέβαια, με τις εισαγωγές και με τα θερμοκήπια, η έννοια της εποχικότητας έχει ατονήσει, γι’ αυτό και βρίσκει κανείς φράουλες στον μανάβη σχεδόν ολοχρονίς, άσε που έχουν και στο μέγεθος μεγαλώσει, σαν ντομάτες έχουν γίνει – συχνά και στη γεύση. Και για να μπορεί ο πελάτης των σουπερμάρκετ να βρίσκει φράουλες κάτω από 2 ευρώ το κιλό, έχει χυθεί αίμα στη Μανωλάδα, στην Ισπανία και αλλού. Φράουλες και αίμα – ήταν προφητικός ο ελληνικός τίτλος.

 

113 Σχόλια προς “Το φρούτο της εποχής, ξανά”

  1. Γς said

    Καλημέρα

    Φράουλες και πόσο μικρός είν ο κόσμος

    https://caktos.blogspot.com/2013/04/blog-post_20.html

  2. dryhammer said

    Καλημέρα!

    Strawberry corn ήτοι κορν φράουλ

  3. Γς said

    2:

    Φράου Χέλγκα.

    Η δικιά μας κυρα-Κατίνα

    https://www.slang.gr/lemma/15702-fraou-xelgka

  4. Aghapi D said

    Τις λατρεύω και έχω βρει και προφάσεις εδώ

    https://www.clickatlife.gr/your-life/story/37492

  5. Κιγκέρι said

    Γκούγκλισα «φραγούλες» και κοιτάξτε τι βρήκα:

    Πλανόδιος πωλητής φράουλας στην Κωνσταντινούπολη – 1800

    http://el.travelogues.gr/item.php?view=55434

  6. Ινδιάνος Μπάρτελμπουθ said

    Καλημέρα

  7. Παναγιώτης Κ. said

    Στη ΒΔ Πίνδο και όχι μόνο, υπάρχουν και οι αγριοφράουλες. Τις ονομάζουν «μπλανούσκες». Ενικός η «μπλανούσκα». Μικρές σε μέγεθος και νόστιμες για τους…ρομαντικούς και τους κάπως νοσταλγούς περασμένων εποχών. 🙂

    Να προσθέσουμε στο σημερινό θέμα και διάφορες…πατέντες ερασιτεχνικής καλλιέργειας της φράουλας. Για παράδειγμα, παίρνουν ένα πλαστικό σωλήνα ας πούμε Φ140 φτιάχνουν τρύπες σε αυτόν, τον γεμίζουν χώμα και τοποθετούν τα φυτά. Το πλεονέκτημα της μεθόδου είναι ότι τις κόβεις χωρίς να λερώνονται, κάτι που μπορεί να συμβεί αν ήταν στο έδαφος.

  8. atheofobos said

    Σε όσους αρέσουν οι φράουλες καλύτερα να μην το δουν!

  9. ΓΤ said

    Γιόζεφ Ροτ, «Φράουλες», μτφρ. Μαρία Αγγελίδου, «Άγρα», Αθήνα, 2020.

  10. nikiplos said

    Καλημέρα,

    Το φρούτο μου θυμίζει πάντοτε την τελευταία σκηνή της καταπληκτικής ταινίας «Ο Θάνατος στη Βενετία» του Λουκίνο Βισκόντι.
    Ο Ντερκ Μπόγκαρτ, απολαμβάνει το ηλιοβασίλεμα, τον κατοπτρισμό του φωτός, την ομορφιά της νιότης στο πρόσωπο ενός νέου αγοριού, ζει τις τελευταίες στιγμές της ζωής του. Η απέλπιδα προσπάθειά του να ξανανιώσει, να ξαναγίνει νέος να σαγηνέψει με τη γοητεία της ωριμότητάς του, αποδίδει το αντίθετο αποτέλεσμα, καθώς λιώνει το μακιγιάζ και η μπογιά από τη ζέστη, συμβολικό βεβαίως για το πόσο γκροτέσκο φαίνεται στα νιάτα ο νεασμός ενός γέρου θνήσκοντος οσονούπω.

    Εντούτοις μπροστά σε όλη αυτήν την ομορφιά, σε όλο αυτό το απαύγασμα του φωτός δεν έχει καμία σημασία… Σημασία έχει μόνο η ζωή που συνεχίζεται που βγαίνει φρέσκια στη νεότητά της. Αυτό διαλαλεί και ο μικροπωλητής στο μπακγκράουντ: Fragole! Fragole Fresci!

    Νέα ζωή! Φρέσκια! Κι ήλιος να δύει και να σου ματώνει την καρδιά…

    Προσωπικά δεν έχω δει καλύτερο τέλος σε ταινία. Παίζει βέβαια ρόλο και η μοναδική μουσική του Μάλερ…

  11. tryfev said

    Νίκο μου, εξαιρετικό κείμενο όπως πάντα.

    Λατρεύω τις φράουλες. Εδώ και 2-3 χρόνια έμαθα να τις τρώω σκέτες (χωρίς ζάχαρη ή Crème fraîche).

  12. Γς said

    10:

    >Παίζει βέβαια ρόλο και η μοναδική μουσική του Μάλερ…

    Και μια φλασιά:

    Φράουλες μέσα σ ένα μπωλ μουρουνέλαιο Möller’

    Γκούστο περφέτο!

  13. ΓΤ said

    (Σαν σήμερα: 02.06.1971 Άγιαξ-ΠΑΟ 2-0 https://www.youtube.com/watch?v=nziQ8YxlwLA)

  14. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    2-5-6 Πολύ καλά!

    11 Κι εγώ τελευταία τις τρώω συνήθως σκέτες. Πριν από χρόνια στο Παρίσι είχα φάει μια θαυμάσια φραουλόσουπα με μέντα.

  15. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Τυχερός όποιος έχει δοκιμάσει *αληθινή* φράουλα, όχι της μαζικής παραγωγής, που είναι αποτέλεσμα του συνδυασμού υβριδίων, ορμονών, φυτοφαρμάκων, λιπασμάτων και λοιπών φουσκωτινών, με αποτέλεσμα ένα σφουγγάρι με σχήμα και αμυδρό άρωμα φράουλας.
    Μια-δυο χρονιές είχαν βάλει οι γονείς μου στο χωριό. Οι φράουλες που βγήκαν δεν ήταν μεγαλύτερες από την άκρη του αντίχειρά μου οι μεγαλύτερες, η γλύκα και το άρωμά τους δεν είχαν καμία σχέση με τις εμπορικά διαθέσιμες σήμερα – εκτός ίσως απο τις βιολογικής καλλιέργειας (απλησίαστες οικονομικά).

  16. Γς said

    14:

    >2-5-6 Πολύ καλά!

    1-3-12 Πολύ κακά!

  17. Alexis said

    Καλημέρα.

    Σήμερα διαπίστωσα ότι γερνάω… 😦
    Επί μισή ώρα και παραπάνω διάβαζα άλλο άρθρο (τον «Πειραιώτη» του Γιάννη Μαλλιαρού της 29/5) νομίζοντας πως είναι το σημερινό. Είδα και 100 σχόλια και τρόμαξα, …πότε πρόλαβαν είπα.
    Μετά το τελευταίο σχόλιο κατάλαβα τη γκάφα μου όταν είδα ώρα 21:45, και κοίταξα πάνω-πάνω στο άρθρο, όπου βέβαια έλεγε 29/5.

    Κακά σημάδια αυτά… πολύ κακά… 🙂

    Τώρα θα διαβάσω και το σημερινό και θα επανέλθω δριμύτερος… 😆

  18. Epaminondas Papayannis said

    Στην ιταλική είναι fragola (όπως έχει ήδη γραφεί στο άρθρο). Στη νότιο Ιταλία, όμως, λέγεται και φράουλα (δεν μπορώ να ξέρω πώς γράφεται – αν και δεν νομίζω να γράφεται διαφορετικά).

    Μια που αναφέρθηκε και ο Παλαιολόγος, επιτρέψτε μου να συμπληρώσω ότι εισήγαγε την πατάτα στην Ελλάδα, το 1830, διευθυντής τού αγροκηπίου Τίρυνθος ων (στού οποίου τα κτήματα και πρωτοκαλλιεργήθηκε).

  19. Πάνος με πεζά said

    – Τί φαί έχουμε σήμερα;
    – Σκ@τ@ με φράουλες !
    – Πάααααλι φράουλες;

    Έγινε πάλι επίκαιρο τις μέρες της καραντίνας, όταν κάποια στιγμή ο Άδωνις είχε πει «Είναι πάρα πολύ φτηνές αυτή την εποχή οι φράουλες. Φάτε φράουλες !». (και πράγματι, τότε που το είπε είχαν δύο ευρώ, αλλά στη βδομάδα έφτασαν τα 3.90…)

    Αν και, γιατί τις λέμε ακόμα φράουλες, κι όχι μικρές ντομάτες… Οι μικρές, διακριτικές φράουλες των παιδικών μας χρόνων, έχουν γίνει πια σαν τη μύτη του Μορφονιού…

    Τέλος, κάτι ακόμα που ξέρω για τις φράουλες, είναι ότι η καλλιέργειά τους απαιτεί ζεστή τη ρίζα τους, και για το λόγο αυτό στην Κρήτη θυμάμαι παλιότερα να σκεπάζουν το χώμα της ρίζας με μαύρο πλαστικό, αφήνοντας μόνο το βλαστό ν’ ανεβαίνει από μια τρύπα. Δεν ξέρω αν ισχύει ακόμα · είπαμε, αλλάξανε κι οι φράουλες…

  20. # 15

    Συμφωνώ και επαυξάνω! Οσες φορές καλλιέργησα ακόμα και πράσινες να τις έτρωγα μύριζαν άρωμα κι όχι την ξινίλα που έχουν οι φτηνές του εμπορίου.
    Μου αρέσουν αλλά τώρα που υπάρεχουνκι άλλα φρούτα εποχής δεν μπαίνω στο τριπάκι να βρω τις καλές φράουλες

  21. LandS said

    Το The Strawberry Statement ήταν βασισμένο σε βιβλίο-μυθιστορηματική περιγραφή των φοιτητικών κινητοποιήσεων που κορυφώθηκαν με τη κατάληψη του Πανεπιστημίου Κολούμπια (του γνωστού) το 1968 και τη βίαιη καταστολή τους από την Αστυνομία της Νέας Υόρκης. Το 1967 είχαν γίνει αποκαλύψεις για τη σύνδεση του Πανεπιστημίου με τo IDA (Ινστιτούτο Αμυντικών Αναλύσεων) – ένα σκοτεινό ίδρυμα – σύμβουλος της Κυβέρνησης και του Πεντάγωνο κυρίως για τον πόλεμο στο Βιετνάμ που ήταν στο φόρτε του.
    Η ταινία κυκλοφόρησε 15 Ιούνη 1970, ενάμιση μήνα μετά την Σφαγή στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο Κεντ του Οχάιο στις 4 Μάη 1970. Όπου σε ανάλογη φοιτητική κινητοποίηση η Εθνική Φρουρά της Πολιτείας χτύπησε στο ψαχνό αφήνοντας 13 διαδηλωτές στο τόπο. Σε ελάχιστο χρονικό διάστημα 450 πανεπιστήμια βρέθηκαν σε κατάληψη και λίγες μέρες μετά, μαζεύτηκαν 100.000 διαδηλωτές στην Ουάσιγκτον. Οι καταληψίες φοιτητές στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης κρέμασαν πανώ «They can’t kill us all».

    We can’t breathe γαμώτο.

  22. # 10

    Αχ αυτός ο Μάλλερ…και η εμπνευσμένη ατελής μουσική του …

    Μη θυμώσεις 🙂

  23. LandS said

    7
    Ένα ζευγάρι παντόφλες δεν είχαν να δώσουν στο παιδί τους; Δύο μισά;

  24. Alexis said

    #19, τέλος: Το κάνουν και σε άλλα κηπευτικά, π.χ. πεπόνι, καρπούζι κλπ. Ένας λόγος είναι αυτός που λές, να ανεβάζουν τη θερμοκρασία στο έδαφος στην αρχή της ανάπτυξης και ένας δεύτερος να εμποδίσουν την ανάπτυξη ζιζανίων γύρω από τα φυτά.

  25. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    21

  26. Georgios Bartzoudis said

    «στη δυτική Ρούμελη λένε την παροιμία ‘Κώλος χορτάτος, χαμοκέρασα γυρεύει’».

    # Εν Μακεδονία λέμε: «Άμα βρει Γιούφτους πουλύ γιαούρτ(ι), αλείβ(ει) κι τουν κώλου τ’»

  27. LandS said

    25
    Α γεια σου.

  28. Theo said

    Καλημέρα!
    Φράουλες σε μια κούπα μέ μπράντι και λίγη ζάχαρη, αφού τις βάλουμε για λίγη ώρα στο ψυγείο, έχετε φάει;
    Νοστιμότατες!

  29. leonicos said

    οι φράουλες ήρθαν τελευταίες στα μέρη μας:

    Κάτι δεν κατάλαβα

    Περπατώντας ολομόναχος μεταξυ δύο χωριών, Αρτοτίνας και Γραμμένης Οξιάς, πρεπει να ήταν αρχές Μαϊου, μου ήρθε ξαφνικά στη μύτη μια έντονη φραουλίλα. Τρόμαξα λίγο… σκέφτηκα πως φταίει η μοναξιά (δηλαδή το πέρασα για παραίσθηση). Μετά από μερικά βήματα… επαναλήδθηκε. Αυτή τη φορά σκέφτηκα να το ψάξω. Βρήκα ότι είχε πατήσει μια μόλις αναφαινόμενη, πράσινη ακόμα μικροσκοπική φράουλα (είχε δεν είχε τρία σποράκια). Ησύχασα ως προς την πνευματική μου υγεία.

    Το είπα στον δάσκαλό την επομένη…. Και σε μια βδομάδα ο τόπος είχε γίνει κόκκινο χαλί. Δεν μπορούσες να περάσεις, λιποθυμούσες. Αμολήσαμε τα πιτσιρίκια με καλάθια, και μας μάζεψαν τόνους. Τις μάζευαν και γελούσαν. Ο γιατρί]ός κι οι δάσκαλοι τρώνε χαμοκέρασα σαν τα γουρούνια!

    Τις θεωρούσαν αποκλειστικά ζωοτροφή. Δεν τια άγγιζαν Κια μιλάμε για τις ψιλές φράουλες, που λειώνεις στα χέρια σου μια και μυρίιζει η γειτονιά

    Οι φράουλες συνεχίζουν να βγαίνουν, αλλά η Αρτοτίνα από 660 καιτοίκους το χειμώνα και 1000 το καλοκαίρι, έχει σήμερα μόνο πέντα γέρους που περιμένουν να πεθάνουν. Έκελισε το σχολείο από χρόνια, ακι η εκκλησία πρόσφατα.

    Το ίδιο και με τα κάστανα. Δεν πίστευαν ότι τρώγονται

    Δεν νομίζω ότι τα Βαρδούσια βγάλανε τελευταίως τις φράουλές τους

  30. Πέπε said

    11, 14

    Παλιά τις έτρωγα αποκλειστικώς με ζάχαρη, δηλαδή συγκεκριμένα: κομμένες σε μικρά κομματάκια (όσο το δυνατόν μερισσότερες επιφάνειες από την εσωτερική σάρκα), να κάτσουν κάμποση ώρα να βγάλουν τα ζουμιά τους και να λιώσει εκει μέσα η ζάχαρη, και μετά προαιρετικό γαρνίρισμα με μέντα (κι εγώ στο Παρίσι το έμαθα αυτό!) και/ή λίγο χυμό πορτοκαλιού. Όποιος θέλει, βάζει στο μπολ του και λίγο κόνιακα (εγώ δεν το προτιμώ).

    Όλο αυτό το θεωρούσα ανυπέρβλητο γκουρμελίκι. Και ήταν. Ιδίως με καλή μαύρη ζάχαρη, όπως μία εξαιρετική που έβρισκα πού και πού σε κάτι εναλλακτικά μαγαζιά, που είναι σκόνη.

    Όμως τα τελευταία χρόνια δε δούλευε. Το ζουμί έκανε αιώνες να βγει, ήταν λίγο, και η ξινίλα παρέμενε όσο γλυκό κι αν γινόταν. Μόνο μια φορά το ξαναείδα να πετυχαίνει, σ’ ενός φίλου, που δεν ξέρω τι διάολο φράουλες ήταν αυτές και πού τις είχε βρει, πάντως απλώς τις έκοψε (ούτε καν μικρές-μικρές: στα δύο) και έριξε ζάχαρη, και μέσα σε dt τα ζουμιά είχαν όντως βγει, πλούσια και νόστιμα, και οι φράουλες επίσης πεντανόστιμες. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι περισσότερες ήταν πολύ ώριμες χωρίς να έχουν χαλάσει, ενώ συνήθως μουχλιάζουν σχεδόν άγουρες. Το κέρασμα του φίλου με πήγε πολλά χρόνια πίσω. Αλλά ήταν μια παρένθεση λίγων λεπτών μέσα σε διάστημα χρόνων.

    Οπότε λοιπόν, το ‘ριξα κι εγώ στις σκέτες. Μια-δυο φράουλες σε κάθε καφασάκι μπορεί όντως να είναι σωστές. Από τα βιολογικά, αυξάνονται οι πιθανότητες (μία φράουλα σε κάθε πεντέξι). Αυτές αποζημιώνουν για την ξινίλα των υπολοίπων. Θέλει όμως σοφία στο να ξέρεις να σταματάς: βρήκες τη γλυκειά, τέλος. Αν συνεχίσεις να αναζητείς την επόμενη γλυκειά, απλώς θα σου χαλάσουν οι ξινές τη γεύση.

    Οπότε συμφωνώ: το να τις τρως σκέτες όντως θέλει κάποια εκπαίδευση. Ιδίως να εκπαιδευτείς στην αποδοχή της αποτυχίας. (Και νε σπουδάσεις και την αγορά επίσης.)

    Φράουλες και σελφ-ιμπρούβμεντ.

  31. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Αυτή τη φράουλα την έχει δοκιμάσει κανείς? Iπάρχει και μια σχετική σκηνή στο Children of Men.

    https://www.leafly.com/strains/strawberry-cough

  32. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Ιπάρχει -> ιππάρχει γμτ 🙂

  33. Πέπε said

    @29:
    > > Κάτι δεν κατάλαβα

    Κι εγώ έχω την ίδια απορία.

    Ίσως οι ελληνικές αγριοφράουλες να ήταν καλλιεργημένες (δηλαδή πρόσφατες) που …αυτοφυήθηκαν.

    Δεν είναι όλα τα άγρια φυτά μιας περιοχής αρχαιόθεν ντόπια, κάθε άλλο. Το πιο χαρακτηριστικό φυτό της ελληνικής φύσης, η φραγκοσυκιά, είναι αμερικάνικος κάκτος.

  34. Αγγελος said

    Όχι πως έχει ιδιαίτερη σημασία, αλλά στα γεγονότα του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Κεντ στο Οχάιο τέσσερις ήταν οι νεκροί. Τα άλλα 9 θύματα επέζησαν, ο ένας παράλυτος διά βίου.

  35. LandS said

    Ναι σωστά.
    Λίγες μέρες αργότερα στο Πανεπιστήμιο του Νέου Μεξικού έντεκα διαδηλωτές τραυματίστηκαν από ξιφολόγχες (σκέψου λύσσα) της Εθνικής Φρουράς της Πολιτείας και 2 νεκροί και 12 τραυματίες του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Τζάκσον του Μισισιπή πάλι από την Εθνική Φρουρά.

  36. Καλημέρα,

    «aller aux fraises, κατά λέξη «πάω για φράουλες», λέγεται όταν ένα ζευγαράκι απομακρύνεται σε μέρος ήσυχο μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα…»
    Ο πεθερός μου έλεγε πως πάνε για φιτιλάκια 🙂 (Την εποχή εκείνη τα φιτίλια για το καντήλι ήταν φυτικά και αυτοί που απομακρύνονταν έφερναν και μερικά για άλλοθι)!

  37. LandS said

    36
    Γιατί δεν έλεγε λουμίνια κατά το ποιητικότερον;

  38. spiridione said

    Στα σουηδικά ο τίτλος της ταινίας του Μπέργκμαν, ‘Smultronstället’, έχει και μεταφορική σημασία, απ’ αυτές που μεταφράζονται δύσκολα.
    Από ένα σουηδικό λεξικό.
    http://www.saob.se/artikel/?seek=smultron-b%C3%A4r&pz=6#U_S7601_31380

    [Smultron]-ställe. ställe där det växer l. brukar växa (mycket) smultron. LitAlbum 1877, s. 13. En dag .. kom vi på ett smultronställe i ett stenrös. Lindgren AllBarn 56 (1946). särsk. bildl., om ställe l. plats l. tidsperiod o. d. där resp. under vilken man upplever lycka l. glädje l. stor trevnad o. d.; särsk. i uttr. livets smultronställen. (Den gamla ser i drömmen) glada ögonpar från lifvets smultronställen, svärmerier vid sjutton år, kungar för en bal. Lindqvist Dagsl. 3: 40 (1904). Lo-Johansson Förf. 59 (1957; om restaurang).

    Πρόχειρη γουγλομετάφραση
    Smultron-ställe. Μέρος όπου φυτρώνουν ή συνήθως φυτρώνουν (πολλές φράουλες) [φραουλοτόπι]. Μια μέρα … πήγαμε σε ένα φραουλοτόπι σε έναν λιθοσωρό ή τούμπα ή μέρος με πέτρες (stenrös). Lindgren AllBarn 56 (1946). Ειδικά με μεταφορική σημασία για ένα σημείο ή μέρος ή χρονική περίοδο στην οποία κάποιος βιώνει χαρά, ευτυχία, αγωνία και παρόμοια. Ειδικότερα στη φράση ‘livets smultronställen’ [κυριολ. φραουλοτόπι της ζωής]. (Ο γέρος έβλεπε στο όνειρό του) χαρούμενα μάτια από το ‘lifvets smultronställen’, έρωτας στα δεκαεπτά κτλ. Lindqvist Dagsl. 3: 40 (1904). Lo-Johansson Förf. 59 (1957; om restaurang).

  39. 37 🙂

  40. Πέπε said

    > > aller aux fraises, κατά λέξη «πάω για φράουλες»…

    Κατά λέξη σημαίνει «πάω ΣΤΙΣ φράουλες». Και πράγματι, ενώ στα κοινά ελληνικά λέμε «πάω για…», συχνά όσοι ασχολούνται πιο συστηματικά λένε «πάω στα χόρτα, στα πουλιά (κυνήγι), στους σκάρους (ψάρεμα)» κλπ..

  41. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Ναι, καλύτερα λουμίνια (#37) γιατί με το #36 βάζανε φιτιλιές 🙂

  42. sarant said

    38 Βρε τι μαθαίνει κανείς!

  43. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    40 Πριν χρόνια, Μεξικάνος σε ελληνική παρέα είχε μάθει το γνωστό ανέκδοτο (…δεν πας για ψάρεμα?), και μια νύχτα που έσκασε μύτη στο φαγοπότι στην ταβέρνα ο μανιώδης ψαροντουφεκάς της παρέας μετά από δεκάωρο λυσσασμένων καταδύσεων, άμα τη εμφανίσει του ο Μεξικάνος ρώτησε: «Αυτός είναι που δε γαμάει?».

  44. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  45. dryhammer said

    Τα (φυτικά) φιτιλάκια θα τα ακούσιες στη Χίο και ως «καλάθρωπα» ή «καλαθρώπους» και το αφέψημά τους κάνει καλό και στο στομάχι.

  46. Costas Papathanasiou said

    …Και (εν είδει συνέχειαςς στο σχ.30) ”φράουλα ζαχαρολεμονάτη”, κατά Ελύτη, ως αισθητική κορύφωση θηλυκής θαλερότητας κατά τον τρόπο που η σκέψη ξετρελαμένων Θαλήδων γίνεται Θάλασσα ηδονικότητας:
    «Όπως η γεύση με τη μετατόπισή της από τον ουρανίσκο στην άκαν-
    θα του βλέμματος μεταβάλλει μια φράουλα, και δη con limone e
    zucchero, σε κόρη δεκαοχτώ ετών και εικοσιδύο καρατίων, έτσι και
    η σκέψη από απλός ερεθισμός κάποιου κέντρου του εγκεφάλου με-
    ταβάλλεται σε θάλασσα ηδονικών αισθήσεων, που να ξετρελαθούνε
    οι Θαλήδες όλοι του κόσμου.»[ΕΚ ΤΟΥ ΠΛΗΣΙΟΝ]

  47. Triant said

    Εγώ τις φράουλες τις χρησιμοποιώ ως όχημα για να φάω την σαντιγύ ή την κρέμα γάλακτος. Μικρός, σε μια εκδρομή στην Gruyeres κάτσαμε να φάμε και μετά για γλυκό είχε φράουλες με κρέμα. Έφαγα ένα μπολάκι φράουλες με 4 κρέμα. Η αλήθεια είναι ότι γενικώς την κρέμα την τσακίζω όπου την βρω.
    Η άλλη εκδοχή είναι αυτή με την ζάχαρη και προαιρετικά ουίσκι (ή λίγο νερό).
    Σκέτες θα τις φάω όταν μεγαλώσω 🙂

  48. Divolos said

    #38 Μια απορία χρόνων λύθηκε, ευχαριστώ. Για χρόνια δεν μπορούσα να καταλάβω για ποιο λόγω είχε δοθεί ο τίτλος «άγριες φράουλες» στην ταινία αυτή του Μπέργκμαν. Θεωρούσα, ότι, για άλλη μία φορά, η εταιρία διανομής βάφτισε την ταινία με έναν τελείως άσχετο ελληνικό τίτλο. Κάτι που εδώ που τα λέμε, τουλάχιστον παλιότερα, το συνήθιζαν.

  49. BLOG_OTI_NANAI said

    Διάφορα για τις φράουλες:

  50. BLOG_OTI_NANAI said

  51. BLOG_OTI_NANAI said

  52. BLOG_OTI_NANAI said

    Διαφήμιση, «Χυμοί ΦΙΞ, Φραουλίτα»:

  53. Γιάννης Ιατρού said

    Χαιρετώ,

    βάλτε ρε σεις και το κλασσικό άσμα της εποχής μας (ε ρε αναμνήσεις..🎈🤩), με την Νάνσυ Σινάτρα και τις φράουλες, για καλοκαίρι🍷 λέει (τι καλοκαίρι δηλαδή, βροχές έχουμε, στου άριστου🙄 τον τόπο, μήνα Ιούνη βρέχει…, προχθές λέγαμε μήνα Μάη😡)

  54. loukretia50 said

    53. ωραίο, αλλά ταίριαζε με τα κρασιά!
    Πολύ juicy το σημερινό μάιν χερρ!
    φράου Λίτσα

  55. spiridione said

    48. Τον τίτλο τον πήραν απ’ τα αγγλικά, γαλλικά κτλ. Απ’ ό,τι θυμάμαι υπάρχει αναφορά στην ταινία για φράουλες.

    Για τη σημασία της φράουλας στις βόρειες χώρες ένα σχόλιο απ’ το παλιό άρθρο του Ηλεφού
    https://sarantakos.wordpress.com/2015/05/28/fragole-2/#comment-290557

  56. sarant said

    49-52 Ωραίος!

    52 Προφανώς το Ρίκο ήταν χυμός βερίκοκο. Δεν το θυμάμαι.

  57. BLOG_OTI_NANAI said

    Άγνωστη λέξη «Φραουλίνο». Έχω δει εξελληνισμένο το Fräulein ως «φραουλάϊν». Αυτό είναι;

  58. loukretia50 said

    Ιδού η διαβόητη φράου https://youtu.be/zdIID_TGwhM?t=18 καμιά σχέση με φράουλα!

  59. BLOG_OTI_NANAI said

    56: Οι δικές μου παιδικές μνήμες ξεκινάνε από τα 70’ς αλλά χυμοί Ρίκο, Φραουλίτα, Μηλάδα δεν μου θυμίζουν τίποτα. Πορτοκαλάδα, λεμονίτα φυσικά, και μέχρι Γκαζόζα.

  60. BLOG_OTI_NANAI said

    58: Διαχρονικό γέλιο αυτή η ταινία.

  61. ΣΠ said

    Υπάρχουν και άσπρες φράουλες με γεύση ανανά, οι λεγόμενες ανανοφράουλες (pineberries).

  62. 8,
    Το λες και
    debugging

  63. ΣΠ said

    56, 59
    Το ρίκο το θυμάμαι. Πράγματι ήταν χυμός βερίκοκο.

  64. ΣΠ said

    Υπάρχει και το χρώμα φραουλί, που ποτέ δεν κατάλαβα ποια απόχρωση του κόκκινου είναι.

  65. 61, … οι λεγόμενες ανανοφράουλες …

    Δημοφιλείς και οι μπανανοφράουλες, ιδίως σε συνδυασμό για σμούθιo.

  66. ΓΤ said

    57@
    https://en.wiktionary.org/wiki/fra%C5%ADlino

  67. Jorge said

    Ένα ξεχασμένο φρούτο (αν και αντίθετης εποχής) το κούμαρο. Πανέμορφο Πανόστιμο αλλά με θέματα υφής (σαν να μασάς γλυκιά άμμο). και η κουμαριά εκτός απο ωραίο δεντρί (συμβολο της Μαδρίτης), οταν δεν ειχαμε ακόμα τα Χειστουγεννιάτικα δέντρα, βάζαμε κουμαρόκλαδα στον τοίχο. Α, και κάποιες φόρες ειχανε και κουμαρίτες το χειμώνα από κάτω, μανιτάρι για κάρβουνο, και όποιος τους μάζευε , κρατούσε τον τόπο μυστικό.

  68. … berry είναι η δυσμετάφραστη γενική ονομασία των Αγγλοσαξόνων …

    …που περιλαμβάνει, ας πούμε, τον καλλίφωνο Τσακ και την καλλίγραμι Χάλη

  69. Χαρούλα said

  70. loukretia50 said

    Κλασική φραου Λου (όχι, καλώς ή κακώς , δε χλιμιντρίζουν για πάρτη μου!) ,τρελαίνομαι για φράουλες, ακόμα και σκέτες – αν είναι καλές!
    Αλλιώς με κονιάκ και ζάχαρη ή κρέμα, ή σε τάρτες και φρουτοσαλάτες.
    Δεν αντέχω όμως κανένα λικέρ ή σκεύασμα με γεύση φράουλας, ούτε καν τσίχλα, μου θυμίζει παιδικό σιρόπι!
    πάμε ρετρό!
    Ah les fraises et les framboises 1928 https://youtu.be/n-gO-tAwwN0 Jane Marseau

  71. Triant said

    Πολύ ενδιαφέρον:
    Ομιλία του Τσιόδρα στα πλαίσια του Συμβουλίου της Ευρώπης. Αναφέρεται σε όλα και τα λέει όλα. Στα Αγγλικά.
    Δείτε το!

  72. ΓΤ said

    68@

    Ατύπτως που, ως σύγχρονος Βερβερίνος έχεις κουρσέψει με ευγενική βία τον μόχθο των υπαλλήλων σου, επιστρέφεις στο σπίτι, βγάζεις ευλαβικά την καμπαρντίνα Burberry και, θέλοντας να χαλαρώσεις που, στο τσακ, δεν απέφυγες στο ασανσέρ τη γειτόνισσα που έχει το μαύρο της το χάλι, φαντασιώνεσαι τη μαύρη Χάλι, βάζεις το Blackberry σε σίγαση, αφήνεσαι στα πεντάγραμμα του Τσακ Μπέρι και βυθίζεσαι με berryσκεψη στους στίχους του Τζον Μπέριμαν. Ασφαλώς πίνεις, ως μουράτος, τη βατομουράτη μπίρα Sunblink. Το επόμενο πρωί πάλι θα ντυθείς Burberry-νος, θα ξεκινήσεις στοχεύοντας σε νέες πλησιφαείς ενθυλακώσεις, αλλά, μέχρι να φτάσεις στον προορισμό σου για να τρυγήσεις άλλων δάκρυα, don’t pay the berryman…

  73. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    49, 50, 51: Blog_… Πλούσια τα ελέη! Πολύ ωραία!

    – O Νικόλαος Μυρεψός, δεν έπλασε βέβαια το όνομα της φράουλας. Φαίνεται όμως ότι έγραψε την fragula με ελληνικούς χαρακτήρες, χωρίς το γ, και μάλιστα «κατηγορήθηκε» γι’ αυτό… Σε βιβλίο, έκδοσης 1549 (κατεβαίνει εδώ), παρουσιάζονται διάφορες παρατηρήσεις ενός από τους γνωστούς ιατροβοταναλόγους του 16ου αι., του Γερμανού Leonhart Fuchs-Leonarto Fuchsio (1501-1566), που σχολιάζει τον Μυρεψό και τις συνταγές του (το “Αντιδοτάριον”).
    Στη σελ. 169 (109 του pdf), αν μεταφράζω καλά, λέει:
    “Φράγουλες. Ο Νικόλαος είπε παρεφθαρμένα φράουλε, αντί φράγουλε. Και σε μερικά λατινικά συγγράμματα επίσης λέγεται fragulae.”

  74. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Μάλλον, δεν κατεβαίνει αμέσως. Τι διάλο(?;?)
    Δοκιμάστε έτσι:
    https://books.google.gr/books/download/Medicamentorum_opus_in_sectiones_XLVIII.pdf?id=vMhUAAAAcAAJ&hl=el&capid=AFLRE73AbXRhxB76Vz7KK8WWU37oywAaJRS94LE4tBI5UauoQCGTCSjgREyPuJG1R_nDbpwRxKifpmUQDkec82-zJiU7-nO0KQ&continue=https://books.google.gr/books/download/Medicamentorum_opus_in_sectiones_XLVIII.pdf%3Fid%3DvMhUAAAAcAAJ%26hl%3Del%26output%3Dpdf

  75. sarant said

    73 Α, ωραία! Βρήκες τη σχέση, πολύ καλό.

    67 Να και το άρθρο μας για τα κούμαρα

    https://sarantakos.wordpress.com/2014/10/14/koumara-2/

  76. Και το καλύτερο γλυκό (φέτος το έχω φτιάξει τρεις φορές μέχρι τώρα) τούρτα πάβλοβα. Δίσκος μαρέγκας (άρα κάπως σκληρό εξωτερικά και μαλακό – μαστιχωτό εσωτερικά) πολλές κομμένες φράουλες, σαντιγί άγλυκη και φράουλες για στόλισμα. Λέγεται πως έγινε προς τιμήν της μπαλαρίνας Άννας Πάβλοβα κατά τη διάρκεια περιοδείας στη Νέα (νότια;…) Ζηλανδία ή στην Αυστραλία, ακόμα ερίζουν οι δύο χώρες.
    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%AC%CE%B2%CE%BB%CE%BF%CE%B2%CE%B1_(%CE%B3%CE%BB%CF%85%CE%BA%CF%8C)

  77. BLOG_OTI_NANAI said

    66: Ωραίο, φραουλίνο όπως φροϊλάιν.

    73: Με το «γ» στη μέση (όπως και στο σχόλιο 5) βλέπω στις ίδιες πηγές παραπέμπει και ο Κοραής:

  78. BLOG_OTI_NANAI said

    74: Η Google πέρασε αυτό το τέρας με τις «εφιαλτικές» παμπάλαιες γραμματοσειρές από OCR… Βέβαια, από τα λίγα ελληνικά ενδιάμεσα έχασε πάρα πολλά, όμως και όσα ελληνικά βρήκε πάλι αξιοθαύμαστο είναι σε τέτοιο κείμενο:

  79. 38 Ωραίο αυτό με τον τίτλο του Μπέργκμαν, δεν τόξερα.

  80. loukretia50 said

    Στο όμορφο ποίημα του HEBERTO PADILLA – Εl regalo ,οι φράουλες και όλα όσα αντιπροσωπεύουν για τον ποιητή, είναι πολύτιμο δώρο.
    To ισπανικό πρωτότυπο εδώ https://poemasamoryamistad.com/el-regalo.html

    Και αν θέλετε ποιήματα του ίδιου στα ελληνικά, αλλά και πολλών άλλων https://www.poeticanet.gr/poiimata-heberto-padilla-a-527.html

    El regalo
    I have bought these strawberries for you.
    I thought I would bring you flowers,
    but I saw a girl biting
    strawberries in the middle of the street,
    and the thick and sweet juice
    ran down her lips in such a way
    that I felt that her ardor and avidity
    were like yours, the very
    image of love.

    We have lived years
    fighting for acrid winds,
    like blown from the ruins;
    but there was always a fruit,
    the simplest,
    and there was always a flower.

    So even though they are
    not the most important thing in the universe,
    I know that they will increase the size of your joy
    as well as the party of that falling snow.
    Our son dissolves it smiling between his fingers
    as God should do with our lives.
    We have put on coats and boots,
    and our red and cold skins
    are another image of the Resurrection.
    Creatures of diaspora of our time,
    oh God, give us the strength to continue!
    HEBERTO PADILLA

  81. Κιγκέρι said

    «Έφαγα φραγούλας» είναι ένα από τα παραδείγματα που χρησιμοποιεί ο Ελισαίος Γιανίδης για να δείξει την κωμική εντύπωση που κάνουν οι λέξεις της δημοτικής αν τις προσαρμόσουμε στο κλιτικό τυπικό της καθαρεύουσας:

    …έπεσε εις τας λάσπας, ψάχνω τας τσέπας μου, έφαγα φραγούλας, του έπαιξα κάτι νοστίμους δουλειάς, τας πρωτοχρονιάτικας ή τας χριστουγεννιάτικας επισκέψεις, ετράβηξα δυο μολυβιάς, τρεις βελονιάς και πέντε μαχαιριάς.

    https://sarantakos.wordpress.com/2018/02/28/gianidis-2/#more-18656

  82. ΚΩΣΤΑΣ said

    81 Κοινοτάρχης, τω καιρώ εκείνω, για να δικαιολογηθεί σε υπουργό που επισκέφθηκε το χωριό του και βούλιαξε στους δρόμους του, είπε το αμίμητο: «κύριε υπουργέ, έριξε πολλάς βροχάς και εδημιούργησε πολλάς λασπάς».

  83. Αγγελος said

    Έλεγα να το πω εγώ, αλλά με πρόλαβε ο ΓΤ (66). Πράγματι, fraŭlino (προφ. φραουλίνο) είναι στην Εσπεράντο η δεσποινίδα, από το γερμ. Fräulein, και σύμφωνα με το παραγωγικό σύστημα της γλώσσας έχει σχηματιστει απ’ αυτό και το αρσενικό fraŭlo, ανύπαντρος άντρας, εργένης.

  84. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @82. Στὴν ὐποδοχὴ τοῦ ὑπουργοῦ ὅλοι οἱ κάτοικοι τοῦ χωριοῦ φώναζαν:

    «Οὗρα! Οὗρα!»

    Καὶ ὁ κοινοτάρχης συμπλήρωσε:

    Κύριε Ὑπουργέ, μαζὶ μὲ τὰ «οὗρα» τῶν συμπολιτῶν μου, σᾶς προσφέρω καὶ τὰ δικά μου.

  85. Καλά, τη μαρμελάδα φράουλα δεν την ανέφερε ακόμα κανένας; Δυο φορές έφτιαξα φέτος. Τρελαίνεται η κόρη μου (όχι πως δεν μ’ αρέσει και μένα).
    https://gevseis.blogspot.com/2015/06/marm-fraula.html

    Ούτε τις φράουλες του Τσέρνομπιλ… Ρε πού πάμε, ρε. Πού πάμε…

  86. 81 Πέρυσι αι λεμονέαι και αι πορτοκαλέαι ήσαν πλήρεις ανθέων. Φέτους μουρ’ κόρη μ’, μηδ’ ένα λουλ’δέλ.

    Θες κι άλλο;

    Στο δρόμο που επήγαινα, μ’ έπιασε βροχή ραγδαία. Δώκα μια του γάδαρου, πα’ι’τσι τσακ στ’ ανάθιμα.

    Κάποια μεικτά για αν διακωμωδήσουν λογιότατους του χωριού.

  87. 72, 😀 😀
    Berry berry good!

  88. Κιγκέρι said

    82, 85, 86:

    Τι θυμήθηκα τώρα..
    Η μητέρα μου έφτιαχνε και φτιάχνει ακόμα, να ’ναι καλά, πολλές μαρμελάδες και έχουμε πάντα 5-6 γεύσεις στο σπίτι. Είχε πάρει λοιπόν ένα τάπερ με εσωτερικά χωρίσματα και έβαζε τρεις διαφορετικές για να σερβίρει στο πρωινό. Καθώς όμως παίρναμε μαρμελάδα, λερωνόταν το χείλος του δοχείου και μετά κόλλαγε το καπάκι. Γκρίνιαζε λοιπόν και μας έλεγε να βάζουμε από τη μέση και όχι από τις άκρες για να μην πασαλείφεται το τάπερ, αλλά βέβαια εμείς το ξεχνούσαμε. Ένα πρωί λοιπόν, εκεί που ξεκίνησε
    -Σας έχω πει χιλιάδες φορές να παίρνετε τη μαρμελάδα από τη μέση,…
    την κόβει ο πατέρας μου και συμπληρώνει στο ίδιο ύφος
    -…και να μην τη σβαρνάτε απά στο σκεύος!

  89. 88 🙂 (Και αυθεντικό, όχι αλλονών)

  90. Θρασύμαχος said

    #85: «φράουλες του Τσέρνομπιλ», τί μου θύμισες … σπούδαζα τότε στο Μόναχο, και αμέσως μετά το Τσέρνομπιλ οι γερμανοί έπαψαν για μεγάλο διάστημα να τις τρώνε, όχι λόγω απαγόρευσης αλλ’ απλώς από φόβο ή από Obrigkeitsglaube, οπότε παρέμεναν στην αγορά με εκμηδενισμένη τιμή αφού κανείς δεν πλησίαζε, μέσα σε ένα μήνα έφαγα όσες φράουλες δεν είχα φάει σ’ όλη τη ζωή μου πριν και μετά το Τσέρνομπιλ, ωραιότατες, έχω μάλιστα φυλάξει και κάτι αδειανά καφάσια για τα χαρτιά της ανακύκλωσης

  91. sarant said

    90 Αλλά δεν έπαθες τίποτα, έτσι; Αυτή η γερμανικούρα τι σημαίνει;

    77 Οπότε επιβεβαιώνεται πως ο Μυρεψός απλώς είναι ο πρώτος που χρησιμοποίησε τη λέξη στα ελληνικά.

  92. Θρασύμαχος said

    #91α: τουλάχιστον τίποτε που να έχω καταλάβει.
    Η γερμανικούρα σημαίνει την πίστη σε ό,τι λέει η εξουσία. Εκεί πέρα δεν χρειάζονται απαγορεύσεις, αρκεί αυτό που λένε σε μας «ισχυρή σύσταση»!

  93. dryhammer said

    Πριν προλάβει κάποιος άλλος (λέμε τώρα), να αναφερθεί πως η πρώτη αναφορά γίνεται από προ-Ομηρικούς λογοτέχνες. Συγκεκριμένα κατά την ανασκαφή παραπήγματος σε αγροτική περιοχή της Ηλείας, ανεβρέθη το κάτωθι τεχνούργημα, το οποίο φέρει επιγραφή εις γραμμική Α’ ήτις μεταφρασθείσα υπό του εγκρίτου Αμερικανού Αρχαιολόγου Dr.John Hoston (δυστυχώς εις την αγγλικήν αντί της ΘΕΓ) λέγει: bottomcherry for bottom love. Τι άλλο από σαφή αναφορά στις ερμαφροδισιακές
    ιδιότητες του χαμαικεράσου αποτελεί; Κι όλα αυτά αποκρύπτονται επιμελώς επί 12 σχεδόν ώρας. Γιατί;

  94. 90 – 92 Έτσι ακριβώς. Τυφλή πίστη στην κυβέρνηση. Ό,τι γίνεται είναι αποδεκτό αφού είναι σίγουροι πως αν μπορούσε να γίνει κάτι καλύτερο η κυβέρνηση θα το είχε κάνει.

    Κι εμείς τότε, στο Τσέρνομπιλ, είχαμε καταναλώσει φράουλες με την οκά. Εδώ, στην Αθήνα. Δεν υπήρχε απαγόρευση απλά συζήτηση. Αλλά εμείς ακάθεκτοι. Κι εμείς δεν πάθαμε κάτι που να έχουμε καταλάβει (το εμείς εννοώ εγώ κι η Μαρία). Γι’ αυτό έγραψα παραπάνω πως μου έκανε εντύπωση που δεν αναφέρθηκαν μιας και ήταν τότε έντονος ο διάλογος και οι κατηγορίες πως τις τρώνε οι κουκουέδες για να πουν πως δεν υπάρχει πρόβλημα. Εμείς τις τρώγαμε γιατί μας άρεσαν!!!

  95. Πάνος με πεζά said

    Φράουλες «του Τσέρνομπιλ» κατανάλωναν επιδεικτικά κάποια μέλη του ΚΚΕ στις πλατείες, και κάποιοι από αυτούς συχωρέθηκαν… Εδώ δεν το έχω διαβάσει αυτό;

  96. loukretia50 said

    Στο πνεύμα του σχ. 93, ας βάλουμε και ολίγον από Σαίξπηρ (ναι, τον ίδιο λέμε).

    Η σκοτεινή πλευρά της αθώας φραουλίτσας :
    O Οθέλλος πείθεται από τον Ιάγο για την προδοσία της Δυσδαιμόνας, όταν εκείνος του αναφέρει το μαντήλι της με το χαρακτηριστικό κέντημα :
    – Tell me but this :
    Have you not sometimes seen a handkerchief
    Spotted with strawberries in your wife’s hand? 433-435
    ΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄
    Othello: -Now do I see , t’is true (444)

  97. sarant said

    95 Το έχουμε ξανασυζητήσει στο πνεύμα του σχ. 94.

  98. Dimitra Dimi said

    Πάω για φράουλες = ραδικοβλασταρα μάζευαν στα περβόλια ,από τραγούδι του Γ.Μαρκοπουλου .Νομιζω Θεσσαλικος κύκλος για τον αγροφύλακα με την μαμή την δόλια!

  99. mitsos said

    Φράουλα
    Λεξιλογικά θαυμάσιο άρθρο.Αλλά, πολλά αλλά.
    Δυσεύρετες οι θαυμάσιας γεύσης πραγματικές φράουλες ( σε κάποιον κήπο φίλου ή κάποιου μοναστηριού και αν πέσεις την κατάλληλη εποχή με κατάλληλο καιρό )
    Δεν αγοράζω ποτέ φράουλες από το Σούπερ Μάρκετ και λόγω φαρμάκων,ορμονών. κ.λ.π και λόγω απέχθειας στο ρατσισμό της Μανωλάδας ( εντάξει όχι όλων).
    Αυτόν τον καιρό υπάρχουν ακόμα πορτοκάλια και μήλα ,,, και περιμένω να δώ αν θα δέσει κάποιο πεπόνι ή καρπόυζι στον κήπο μου. Σίγουρα φέτος θα φάμε αγγούρια όχι μόνο από αυτά που μας ζορίζουν αλλά και από αυτά που δροσίζουν .
    Καλό βράδυ

  100. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Οι φάουλες της οργής/2008
    http://daskalopoulou.gr/?p=62

    2019 Οι φράουλες του Brexit
    https://gr.euronews.com/2019/06/12/oi-fraoules-tou-brexit

    2020 Φέτος, στο φόρτε του κορονοϊού, άκουσα στο ραδιόφωνο (δε βρήκα κάτι σχετικό τώρα με γρήγορο ψάξιμο) ότι στη Μ. Βρεττανία έγινε επίσημη έκκληση στους Βρεττανούς να προστρέξουν για τη συγκομιδή της φράουλας, εντούτοις δεν ανταποκρίθηκαν και (θα) διοργάνωναν επί τούτου πτήσεις με ειδικούς ελέγχους κλπ, για εργάτες από Πολωνία, Ρουμανία κλπ. Τό ίδιο νομίζω συνέβη και με τους Γερμανούς ,όπως και με τους δικούς μας για κεράσια και μετά ροδάκινα και βερίκοκα που λογάριαζαν σε ειδικές άδειες για ερχομό από Αλβανία. Δεν ξέρω τί απόγινε κι αν απέδωσε που αποφάσισαν (αν το αποφάσισαν τελικά) ότι για τα μεροκάματα της συγκομιδής δεν θα έσπαγε τη ανεργία.

  101. Πέπε said

    @69 (Cive peace a chance):

    Κατά σύμπτωση, μια άλλη βερσιόν του ίδιου τραγουδιού μού είχε έρθει πολύ έντονα στον νου χτες το βράδυ, όταν άκουσα μέρος του προεδρικού διαγγέλματος του Τραμπ:

    Το κείμενο που απαγγέλλει η Γιόκο αποδίδεται στον Χίτλερ. Φυσικά, έχει κι αυτό ελεγχθεί ως απόφευγμα, αλλά έστω και εσφαλμένα θεωρείται εμβληματικό του ναζισμού και γενικότερα του ολοκληρωτισμού.

    Ο Τραμπ το επανέλαβε σχεδόν αυτολεξεί. Δηλαδή, δεν είχε καν τη στοιχειώδη ευαισθησία να μην εκφραστεί έτσι όπως είναι γνωστό (έστω και εσφαλμένα) σε όλη την υφήλιο ότι εκφραζόταν ο Χίτλερ.

    Μόνο αρμπάιτ μαχτφράι δεν είπε, αν και δεν έκατσα να τον ακούσω μέχρι τέλος.

  102. ΚΩΣΤΑΣ Π said

    22 Θεία η μουσική του Gluck .Την χρησιμοποίησε * ο Χατζιδάκις ως εισαγωγή στο τραγούδι «Κι ήταν που λέτε μια φορά » από το «Παραμύθι χωρίς όνομα » του Ιάκωβου Καμπανέλλη .

    * Ο ίδιος ο Χατζιδάκις δήλωνε ότι οι μέτριοι συνθέτες δανείζονται , οι μεγάλοι συνθέτες κλέβουν . Και είχε κλέψει ουκ ολίγα ο μεγάλος Μάνος . Από Mozart και Brahms μέχρι Θεοδωράκη .

  103. loukretia50 said

    Επειδή μάζεψα φράουλες από διάφορα ξένα και παράξενα μέρη, συνοψίζω :
    Από τα χρόνια τα παλιά η φράουλα, συνδέθηκε με διάφορους μύθους και προλήψεις γιατί της απέδιδαν μαγικές ιδιότητες (αν βρείτε σχετικά θα είμαι ευγνώμων!).
    Αν και δεν έλειψαν οι αθώες αναφορές στη χαρά της παιδικής ηλικίας και της τρυφερότητας, συμβόλιζε κυρίως την ερωτική απόλαυση, τον αισθησιασμό , την ομορφιά που προκαλεί , γοητεύει και μπορεί εύκολα να σε παρασύρει, ενώ η αναμφισβήτητα … τονωτική επίδρασή της παρέπεμπε στην Αφροδίτη.
    Γιαυτό και θεωρήθηκε κατά το Μεσαίωνα διαβολική, γιατί ήταν τέλειος πειρασμός.
    « Objet de toutes les convoitises, la fraise doit être le fruit du diable, car sa couleur rouge, son jus sucré, sa chair tender, ont fait d’elle au temps du moyen-âge, le symbole de la tentation »

    (μη ζητάτε λινκ, δεν είναι δα και διατριβή!)

    Εδώ όμως έχει κάποιες αναφορές σε εκφράσεις, για ανάλαφρο χάζεμα -αλά γαλλικά.

    http://www.fraises-clery.com/espace-ludique/proverbes-expressions/

  104. Μαρία said

    Έχω χρόνια να φάω φράουλες. Το σουπερμάρκετ της γειτονιάς μου πουλάει μόνο φράουλες Ηλείας.

  105. 104 Βγάζω τον σκασμό τόσες ώρες αλλά τελικά δεν είμαι μόνος.
    Ελπίζω να συμφωνείς επίσης ότι ο Κοραής στο 77 λέει παπαριές για «το βάρβαρον φράουλες», αφού κτγμ η λέξη είναι πιό νόστιμη από τον καρπό.

  106. loukretia50 said

    Δε νομίζω να σας θυμίζει κάποια, n’ est-ce pas?

    Ramener sa fraise : Intervenir souvent et de façon importune ou lassante.
    Origine : On dit d’une personne qu’elle “ramène sa fraise” lorsque, dans une discussion, elle intervient souvent sans que le sujet de conversation ne la regarde ou sans qu’on lui demande son avis.
    Ici, la “fraise” n’est autre que la tête. En effet, il s’agit d’un vocabulaire argotique désignant le visage.

    Παρακαλώ, συνεχίστε!

  107. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    104 Κι εγώ ρε παιδί μου σα να τις ξερέχτηκα από τότε…

    Για το φετινό πασχαλινό καραντινιάρικο τραπέζι είχα πετύχει ωραίες κρητικές φράουλες(βιο κιόλας). Βαθυκόκκινες, σφιχτές, όλόφρεσκες, τις έπλυνα/σαπούνισα καλά, δε αφαίρεσα το θαλερό πρασινάκι τους και τις σερβιρίστηκαν πιάνοντάς τες από αυτά τα πράσινα …υποπέταλα και κατά βούληση τις βουτούσαν είτε στην άχνη ζάχαρη,είτε στην κρυσταλλική, είτε στο λικέρ ροδιού που είχα σε μπολάκια από δίπλα, είτε και στα τρία ,ξεκινώντας από το βάφτισμα στο λικέρ βέβαια! 🙂

    «Εδώ έβγαιναν οι ωραιότερες φράουλες. Δεν κοίταζαν να κρυφτούν διακριτικά, όπως το συνηθίζουν αλλού. Έκοβαν το δρόμο αυτών που τις έψαχναν. Έτρεμαν βαριές απ’ τα λεπτά αλλά ανθεκτικά κοτσανάκια τους. Ήταν μεγάλες και φύτρωναν τόσο χαμηλά, τόσο κοντά στο χώμα, όχι από ταπεινοσύνη αλλά από περηφάνια. Έπρεπε να σκύψεις για να τις μαζέψεις.
    «Φράουλες» Joseph Roth/ Άγρα 2020

  108. # 102

    Θεία η μουσική του Gluck

    Συμφωνώ. Αλλά η μουσική του Βέρντι είναι θεία κι ανηψιά μαζί !!!

    * Μικρός είχα ακούσει κάποιον να λέει πως ό,τι δεν είναι Βέρντι, δεν λέει πολλά πράγματα. Σωστό αλλά φαίνεται πως δεν είχε ακούσει Μπελίνι,έπρεπε να τον εξαιρέσει. Σήμερα είχε τους Πουριρανούς η Μεόπερα με την αννούλα στα ντουζένια της :

  109. ΚΩΣΤΑΣ Π said

    108 Και πού να άκουγε και Wagner !

  110. konstantinos said

    πάνε 10 χρόνια που ήμουν στην Ηλεία για έργα τα οποία ήταν διάρπαρτα μέσα στα χωράφια. Μια φορά αντί να βγω στον κεντρικό δρόμο προσπάθησα να πάω κατευθείαν από χωματόδρομους από το ένα έργο στο άλλο. Χάθηκα και βρέθηκα σε καταυλισμό των ανθρώπων που δούλευαν στα χωράφια. Εκεί ζούσαν, το σκηνικό ήταν σαν να βλέπεις ντοκυμαντέρ από πολύ φτωχή περιοχή στην αφρική, πολύ χειρότερες από βιντεάκια ουτουμπ ή τηλεόρασης για τις περιοχές αυτές. Κάτι κατασκευές από χαρτόνια,νάυλον και παλέτες ήταν τα «σπίτια», φωτιά αναμένη και τσουκάλι για μαγείρεμα και παιδάκια να παίζουν μέσα στις λάσπες. Οι συνθήκες ήταν πολύ χειρότερες από γυφτομαχαλά, ούτε για σκυλοσπιτα δεν κάνανε.
    Κοιτούσαν το αυτοκίνητο με περιέργεια. Φέραν τον μονάδικό που μίλαγε ελληνικα (πολύ σπαστά), μου έδωσε οδηγίες για να βγώ στο δρόμο.

  111. loukretia50 said

    Mύθοι και παραμύθια με φράουλες για όνειρα πολύ γλυκά!
    ‘iσως ενδιαφέρουν κάποια μαμά ή δασκάλα:

    The Cherokee Legend of the First Strawberry
    http://www.northerncherokeenation.com/the-cherokee-legend-of-the-first-strawberry.html

    ———————————————————-
    Strawberries in Medieval Norse Mythology
    The strawberry was associated with the goddess Frigga, patroness of matrimony and Oden’s wife. In Norse mythology Frigga gave strawberries as a symbol to the spirits of young children who had died in infancy who would then ascend to heaven hidden within a strawberry.

    The strawberry was also connected to Freyja, the Norse goddess of love and ruler of the afterlife field Fólkvangr, where half of those who die in battle end up in the Nordic afterlife (the other half reaching Valhalla). The strawberry was one of her symbols and her sacred food. In Norse myths she is depicted as knowledgeable and powerful, a captivatingly beautiful mistress to the gods, a mother, a sister, the daughter of Njörðr and wife of Óðr.
    Freyja drives a chariot pulled by cats and cries tears of gold. She is associated with beauty, fertility, love, gold, war, death and a type of Norse shamanistic sorcery.

    ———————————————————-
    La légende du pont de Plougastel http://www.ac-grenoble.fr/webeleves/spip.php?article146

    ———————————————————–
    Les trois nains de la foret
    http://touslescontes.com/biblio/touslesmotscles2.php?motcle=fraise

    ——————————————————————
    Fables et légendes du Japon
    https://books.google.gr/books?id=35ZQCgAAQBAJ&pg=PT74&lpg=PT74&dq=legendes+pour+les+fraises&source=bl&ots=LHG7EqyoR1&sig=ACfU3U2uXIkeIrmiHgWunk_EOZivm4ECBA&hl=en&sa=X&ved=2ahUKEwjS8Zj4oOTpAhUNdBQKHXuWBxEQ6AEwD3oECAkQAQ#v=onepage&q=legendes%20pour%20les%20fraises&f=false

  112. # 109

    Η γνώμη μου για τον Βάγκνερ :

    Σαφώς ποιοτική η μουσική του και πάρα πολλές καινοτομίες στις παρουσιάσεις αλλά οι αδυναμίες του χαρακτήρα του επηρέασαν το έργο του επιβάλλοντας μια μονοτονία σε αντίθεση με τον πλουραλισμό του Βέρντι στην επιλογή των θεμέτων και συνεπώς την μουσική που τα συνοδεύει αλλά και την κουλτούρα του κοινού που την υποδέχεται. Γεγονός είναι πως η αποδοχή του Βάγκνερ προβλημάτιζε τον Βέρντι μέχρι που παρουσίασε την Δύναμη του Πεπρωμένου στην Αγία Πετρούπολη- δηλαδή πήγε στο στόμα του λύκου να κάνει πανευρωπαϊκό το ως τότε λατινόφωνο κοινό του- και θριάμβευσε. Δεν είναι τυχαίο που η επόμενη όπερά του, το αριστούργημα Ντον Κάρλος, χαρακτηρίζεται βαγκνερική, ούτε πως μετά έγινε το κοινό του έγινε παγκόσμιο με την Αΐντα -η αμοιβή του για το έργο που εγκαινίασε την διώρυγα του Σουέζ ήταν 200 000 χρυσές λίρες !!!! Μετά έγραψε μόνο δυο όπερες με διαλείματα 16 και 8 χρόνων αντίστοιχα «μόνο γιατί του το ζήτησαν φίλοι «.
    Ανέφερα τον Μπελίνι γιατί είναι φανερό πως στα βήματά του πάτησε ο Βέρντι (μπελκάντο) κι αν δεν πέθαινε στα 34 του πιθανόν να είχε ανάλογη με τον Βέρντι εξέλιξη, γιατί δεν επαναλαμβανότανε στα έργα του ούτε είχε μόνο μια-δυο επιτυχίες όπως έχουν πολλοί συνθέτες. Ενα γνώρισμα στα έργα που αρέσουν σ’ όλο τον κόσμο είναι να τα θυμούνται μόλις τα πρωτακούσουν, είναι «χάρισμα» στον συνθέτη αυτό …

  113. Γς said

    104:

    Καλο για τα δόντια σου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: