Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο βενετσιάνικος καθρέφτης (διήγημα του Δημ. Σαραντάκου) – 2

Posted by sarant στο 9 Ιουνίου, 2020


Από την προπερασμένη Τρίτη άρχισα να δημοσιεύω στο ιστολόγιο, όπως πάντα κάθε δεύτερη Τρίτη και σε συνέχειες, τη νουβέλα «Ο βενετσιάνικος καθρέφτης» από το ομότιτλο βιβλίο του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, που το είχε έτοιμο όταν αδόκητα έφυγε από τη ζωή πριν από οχτώ χρόνια και που το εκδώσαμε λίγο πριν κλείσει χρόνος από τον θάνατό του.

Η προηγούμενη, πρώτη συνέχεια είναι εδώ.

Όπως αναφέρει ο πατέρας μου στον πρόλογο του βιβλίου, η δράση εκτυλίσσεται το 1995. Tα μέλη ενός συλλόγου αντιστασιακών μαθαίνουν ότι η Ματίνα, δραστήριο μέλος του συλλόγου, έχει πάθει κάτι σοβαρό. Ο αφηγητής αναλαμβάνει να την επισκεφτεί στην Αρκαδία όπου νοσηλεύεται.

Σήμερα περνάμε στο δεύτερο κεφάλαιο, όπου η δράση δεν προχωρεί, αλλά ο αφηγητής θυμάται συζητήσεις, στις οποίες είχε πάρει μέρος και η Ματίνα, για τον υπαρκτό σοσιαλισμό, που τότε ήταν νωπή η κατάρρευση/ανατροπή του.

Το κεφάλαιο αυτό είναι μεγάλο κι έτσι το διαίρεσα σε δύο τμήματα.

 

2

Αυτά γίνανε Τετάρτη και επειδή την επομένη είχαμε το «παρά-ΚΑΠΗ», όπως λέει χωρατεύοντας ο Μιχάλης τις τακτικές εβδομαδιαίες συνάξεις μας στην «Αίγλη» του Ζαππείου, αποφάσισα να φύγω την Παρασκευή. Είχα σκεφτεί να πάω με το αμάξι μου, παρά τις έντονες αντιρρήσεις της Κικής, που φρονεί πως είμαι πολύ μεγάλος πια, για να οδηγώ πολλές ώρες και σε άγνωστες διαδρομές. Έδωσα μια ψευτομάχη και φυσικά, τελικά υποχώρησα, για τρεις λόγους. Ο πρώτος λόγος είναι το απόφθεγμα του Μιχάλη, που το έχω ενστερνιστεί: «Ο έξυπνος σύζυγος κάνει πάντα, και με απολύτως ελεύθερη βούληση, αυτό που θέλει η γυναίκα του». Ο δεύτερος είναι πως όντως με κουράζει η πολύωρη οδήγηση. Και ο τρίτος και κυριότερος, η σκέψη πως δεν ήξερα αν η Αναστασία οδηγούσε και θα μπορούσε να φέρει πίσω το αμάξι της Ματίνας, μια και η τελευταία δε θα πρέπει να ήταν σε θέση να οδηγήσει.

Στη συζήτηση που είχαμε στην «Αίγλη» οι οχτώ φίλοι, θυμηθήκαμε πολλά σχετικά με τη Ματίνα. Η εικασία του Γιάννη, πως πρόκειται για κάτι το ψυχολογικό, απορρίφθηκε γιατί όλοι συμφωνήσαμε πως είναι μια χαρά βολεμένη. Έχει δικό της σπίτι στη Νέα Σμύρνη, ένα εξοχικό από κοινού με την αδερφή της στο Δήλεσι και παίρνει καλή σύνταξη. Δεν της λείπει τίποτα κι ας μην έκανε δική της οικογένεια.

Εκείνη την ώρα συμφώνησα κι εγώ πως δεν πρέπει να είναι ψυχολογική η αιτία, αλλά όταν το ξανασκέφτηκα άρχισα να έχω αμφιβολίες. Και σε μένα είχε διηγηθεί αρκετά από τη ζωή της η Ματίνα, καθώς είμαι από τους πιο παλιούς και στενούς φίλους της. Παρά τη ζωηράδα, τη ζωντάνια, την ενεργητικότητά και γενικώς την ιλαρή διάθεσή της, είχα διαγνώσει πως πίσω από την όψη αυτή κρυβόταν μια βαθιά μελαγχολία και απογοήτευση, που πάντα μου έκανε εντύπωση. Και αυτό το είχα παρατηρήσει πολύ πριν το ’89. Πολλές φορές μου έλεγε:

«Βρε Δημήτρη, δεν έχουμε συνειδητοποιήσει πως τα τελευταία είκοσι χρόνια, δηλαδή από το ’74 και μετά, όλα έχουν αλλάξει. Δεν εννοώ τις θετικές αλλαγές: την πτώση της δικτατορίας, τη μεταπολίτευση και την εγκαθίδρυση της πιο μακρόβιας και πιο φιλελεύθερης δημοκρατίας στην ελληνική ιστορία. Εννοώ πως άλλαξε η νοοτροπία του κόσμου, άλλαξε και ο τρόπος ζωής του. Μας έπιασε ένας καθωσπρεπισμός, άγνωστος πιο παλιά…»

«Τι καθωσπρεπισμό μου λες τώρα. δε βλέπεις πώς  κυκλοφορούν όλοι; Τα ρούχα που φοράμε, ακόμα κι εμείς οι μεγαλύτεροι, πιο παλιά μόνο σε καρναβάλια θα ήταν ανεκτά»

«Μα δε μιλώ για το ντύσιμο, σ’ αυτό έχεις δίκιο. Οι σημερινοί νέοι καλά καλά δεν ξέρουν να δέσουν τη γραβάτα τους, άσε που δεν φοράνε κιόλας.

«Θυμάσαι» τη διέκοψα, «πως εσύ μου έμαθες να δένω τη γραβάτα μου;»

«Και σε σένα και στον Κώστα. Τότε όλοι φορούσατε γραβάτα, τουλάχιστον στα πάρτι. Για να επανέλθω όμως σ’ αυτά που σου έλεγα, ίσως έκανα λάθος λέγοντας καθωσπρεπισμό. Ήθελα να πω κάτι σαν αυτό που οι Αμερικάνοι λένε πολίτικαλ κορέκτ, δηλαδή απλοελληνικά, να πηγαίνεις με το ρεύμα. Ύστερα μας έχει κατακτήσει ένας ευδαιμονισμός, που συνοδεύει τη γενική ευμάρεια, που εμφανίστηκε ακόμα και στην επαρχία…»

«Τεχνητή ευμάρεια, που στηρίζεται στην άκρατη δανειοδότηση» αντέτεινα.

«Συμφωνώ, τεχνητή μεν υπαρκτή δε. Μη νομίζεις πως επικροτώ να παίρνουν δάνεια για να πάνε διακοπές ή να αγοράσουν ακριβά ρολόγια. Είναι ηλιθιότητα. Αλλά πώς να το κάνουμε, από χώρα μεταναστών γίναμε χώρα υποδοχής μεταναστών. Από χώρα αγροτική γίναμε χώρα παροχής υπηρεσιών. Και πρέπει να το παραδεχτούμε πως όλα αυτά: η πολιτική σταθερότητα είκοσι χρόνια τώρα, η εξάλειψη σχεδόν του αναλφαβητισμού και όλα τα άλλα που σου είπα, είναι θετικά. Φοβάμαι όμως πως τα πληρώσαμε και τα πληρώνουμε πολύ ακριβά».

«Τι θες να πεις;»

«Θέλω να πω πως χάσαμε την ψυχή μας. Πριν από τη δικτατορία, μαζευόμασταν ν’ ακούσουμε τη μουσική που μας άρεσε, σε μπουάτ, μετά τη μεταπολίτευση σε γήπεδα. Η ποιότητα έγινε ποσότητα. Παλιά τρέχαμε να βρούμε μια καλή παράσταση, στο Θέατρο Τέχνης, εκεί, στο ένδοξο υπόγειο της Ορφέως, στο Ελεύθερο Θέατρο, στο Άλσος Παγκρατίου, στο Λαϊκό Θέατρο, στο Πάρκο, μετά τη μεταπολίτευση, αν δε μέναμε στο σπίτι να δούμε τηλεόραση, τρέχαμε για ένα καλό κοψίδι στις άπειρες ταβέρνες και φαγάδικα, που ξεφύτρωσαν παντού. Ύστερα, τότε συζητούσαμε με πάθος και όχι μόνο πολιτικά, για όλα κουβεντιάζαμε, για την τέχνη, για το διάστημα, για την επιστήμη. Τώρα βλέπουμε τηλεόραση ή μιλάμε για ποδόσφαιρο ή, ακόμα χειρότερο, για τα σήριαλ. Σχεδόν δεν ενδιαφερόμαστε για τίποτ’ άλλο, εκτός από τα πρακτικά. Κι ακόμα, θέλαμε τότε να πάμε στο σπίτι ενός φίλου; Απλώς πηγαίναμε. Τώρα πρέπει να προηγηθεί τηλεφώνημα, αλλιώς είναι απρέπεια να πας απροειδοποίητα».

«Σ’ αυτό έχεις δίκιο» της λέω σκεφτικός. «Έλειψε πια η παλιά επαφή που είχαμε»

«Ακριβώς. Και δε χάθηκε μόνο η επαφή. Ένα ένα εξαφανίζονται τα κάστρα, που εξασφάλιζαν και ομόρφαιναν την ύπαρξή μας: η οικογενειακή και η κοινωνική αλληλεγγύη, η φιλοξενία, η ολιγάρκεια, ο ενθουσιασμός, η αυταπάρνηση, η έμπνευση του αυτοσχεδιασμού, όλα αυτά με τον καιρό ατονούν, περιορίζονται και στο τέλος εξαφανίζονται. Ενώ άλλοτε ήμασταν πομποί ενέργειας και δράσης, και όχι μόνο οι αριστεροί, τώρα γίναμε παθητικοί δέκτες και θεατές, απολιτικοί και ιδιωτεύοντες».

Η Ματίνα τότε ήταν μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος, αλλά ερχόταν συχνά σε σύγκρουση με κάποια στελέχη του, κυρίως γιατί δεν έμπαινε εύκολα σε καλούπια. Όταν της μιλούσαν για κομματική πειθαρχία, τους έλεγε πως η πειθαρχία σκοτώνει τον αυθορμητισμό και την πρωτοβουλία και όταν της μιλούσαν για την ανάγκη μονολιθικής και σιδερένιας  οργάνωσης, αντέτεινε πως η επανάσταση πρέπει ν’ αρχίζει από τον εαυτό μας και από τη δομή και τη λειτουργία του κόμματος.

«Πώς θ’ αλλάξουμε την κοινωνία, όταν την αναπαράγουμε σε μας, με την πυραμιδική δομή της κομματικής ιεραρχίας;» είχε πει μια φορά στη συνεδρίαση της κόβας της κι έγινε χαμός.

Όταν μου μετέφερε τη διένεξη, ανοίξαμε μια μεγάλη συζήτηση. Μια από τις παρεκκλίσεις της, που επίσης δεν άρεσε, στους παραπάνω, ήταν πως δε δίσταζε να κουβεντιάζει κομματικά θέματα και με μη μέλη του Κόμματος, έστω κι αν επρόκειτο για φίλους και οπαδούς του, όπως εγώ στην προκειμένη περίπτωση.

Η κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού και η διάλυση της ΕΣΣΔ, ήταν άλλη μια αιτία της απέραντης θλίψης που ένιωθε η Ματίνα τα τελευταία χρόνια. Δεν την είχε πληγώσει μόνο, και μάλιστα περισσότερο απ’ όλους εμάς, την είχε ταυτόχρονα εξοργίσει. Σαν να την είχαν ξεγελάσει κάποιοι, στους οποίους είχε δείξει απόλυτη εμπιστοσύνη.

Διαισθανόμουν πως μέσα της αναζητούσε μιαν εξήγηση για το πώς έγιναν αυτά και δεν την ικανοποιούσαν οι επίσημες ανακοινώσεις του Κόμματος.. Θυμήθηκα μια συζήτηση που είχαμε με τον Γιώργη, στο σπίτι του. Είχαμε πάει μαζί να τον δούμε γιατί στην τελευταία συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου δεν είχε έρθει, διότι, όπως μας πληροφόρησε η γυναίκα του, ήταν άρρωστος. Τον βρήκαμε όχι μόνο πολύ καλά στην υγεία του, αλλά να καταγίνεται με την αγαπημένη του απασχόληση, τη βιβλιοδεσία.

Ο Γιώργης, παλιός εκπαιδευτικός, από τους σπουδαίους εκείνους δασκάλους, που στον Μεσοπόλεμο δίδαξαν γενιές ολόκληρες παιδιών και πλάσανε χαρακτήρες, είναι βιβλιόφιλος ή καλύτερα βιβλιομανής. Με όσα λεφτά του μένουνε αγοράζει βιβλία. Βεβαίως δεν του μένανε ποτέ πολλά, αλλά μέσα σε σαράντα χρόνια έχει συγκεντρώσει τόσα βιβλία, που κι αν ακόμα ζήσει τα χρόνια του Μαθουσάλα, δε θα του φτάσουνε για να τα διαβάσει όλα. Τα περισσότερα βιβλία του είχανε γίνει φύλλο και φτερό, από τη χρήση, τις μετακομίσεις και τη φθορά του χρόνου, αλλά η βιβλιοδεσία τους θα του κόστιζε ολόκληρη περιουσία. Έτσι αποφάσισε να μάθει την τέχνη και να τα βιβλιοδετήσει μόνος του.

Πιάσαμε κουβέντα, χωρίς εκείνος να σταματήσει τη δουλειά του. Συζητώντας, τον παρακολουθούσα πώς έδενε ένα βιβλίο. Του είχε αφαιρέσει τα παλιά φθαρμένα εξώφυλλα, του είχε καθαρίσει τη ράχη από τις κόλλες και τα υπολείμματα των χαρτιών που είχαν κολλήσει σ’ αυτήν και τώρα το είχε στερεώσει σε μιαν αυτοσχέδια πρέσα από δυο σανίδια που τα έσφιγγαν δυο μικρές μέγκενες και χάραζε στη ράχη του με μια σέγα τρεις εγκάρσιες εγκοπές.

«Δεν έχω τίποτα» μας είπε όταν τον ρωτήσαμε για την υγεία του, «κάτι ιλίγγους και κάτι ζαλάδες, αλλά η γυναίκα μου ανησύχησε και με κράτησε σπίτι. Χτες πήγα στο νοσοκομείο κι έκανα αναλύσεις. Μου βρήκανε υψηλόν αιματοκρίτη. Εγώ ως τώρα θαρρούσα πως είναι καλό να έχεις υψηλόν αιματοκρίτη, αλλά μού ’πανε πως όταν ξεπεράσει το ’55 δεν είναι καλά τα πράγματα».

Ήξερα πως η Ματίνα σιχαινόταν από τα βάθη της καρδιάς της συζητήσεις γύρω από θέματα υγείας και δυστυχώς οι οχτώ στους δέκα φίλους μας, όλο για τις αρρώστιες τους μιλάνε. Φυσικό είναι από μια μεριά, μια που έχουνε όλοι περάσει τα εξήντα πέντε, αλλά αυτήν την ενοχλούσαν. Κατανοώντας τη διάθεσή της, άφησα την κουβέντα γύρω από τον αιματοκρίτη του Γιώργη να ξεψυχήσει και την έστρεψα σε θέματα του συλλόγου. Η Ματίνα στο μεταξύ σηκώθηκε και περιεργαζόταν τη βιβλιοθήκη του. Ο Γιώργης, χωρίς να πάψει να κουβεντιάζει μαζί μου, συνέχισε τη βιβλιοδεσία. Τώρα είχε αλείψει τη ράχη του βιβλίου με μια άσπρη παχύρρευστη κόλλα και στις εγκοπές που είχε κάνει με τη σέγα, είχε χώσει κομμάτια χοντρό σπάγκο. Παρακολουθώντας τον να δουλεύει είδα πως η Ματίνα είχε πάρει στα χέρια της και ξεφύλλιζε έναν τόμο από τα Άπαντα του Στάλιν, που μαζί με τα Άπαντα του Λένιν κατείχαν περίοπτη θέση στη βιβλιοθήκη του Γιώργη.

Ο Γιώργης μας είχε μιλήσει παλαιότερα για τα βιβλία αυτά, έκδοση του «Νέου Δρόμου», του εκδοτικού των πολιτικών προσφύγων, που τα είχε αγοράσει το 1953 στην Τασκένδη, όπου πέρασε πάνω από είκοσι χρόνια, πολιτικός πρόσφυγας και τα είχε μεταφέρει με φροντίδα στην Ελλάδα το 1975. Τα δε Άπαντα του Στάλιν, μετά  το 20ό Συνέδριο και την αποσταλινοποίηση, τα κρατούσε με μεγάλη δυσκολία, επί δεκαέξι χρόνια, μακριά από τα μάτια της ΚαΓκεΜπέ.

«Άκου Γιώργη τι έγραφε ο Στάλιν το 1935: Στο σοσιαλισμό έχουν την εξουσία όχι αυτοί που ψηφίζουν και εκλέγουν, αλλά εκείνοι που κυβερνούν, οι άνθρωποι που κατέχουν στην πράξη τους εκτελεστικούς μηχανισμούς του κράτους και οι οποίοι καθοδηγούν αυτούς τους μηχανισμούς. Καταλαβαίνεις τι σημαίνει αυτό;»

«Κοίτα να δεις. Δεν μπορούμε σήμερα, με τα τωρινά δεδομένα, να κρίνουμε το τι λέγανε και κάνανε πριν εξήντα πέντε χρόνια».

«Μα δεν το είπε για κείνη την εποχή. Το είπε με διαχρονική ισχύ, σαν να είναι αυτή η ουσία του σοσιαλισμού».

«Βρε Ματίνα, τι μπορούσε να κάνει άλλο ο Στάλιν εκείνη την εποχή. Η Σοβιετική Ένωση ήταν περικυκλωμένη από εχθρούς, στο εσωτερικό γινόταν μια γιγάντια προσπάθεια να εκβιομηχανιστεί η χώρα. Και μην ξεχνάς πως αν δε γινόταν αυτή η εκβιομηχάνιση, οι Γερμανοί θα νικούσαν το ’41».

«Κι εγώ σου λέω πως η περικοπή αυτή ερμηνεύει κατά τη γνώμη μου την εξέλιξη που πήραν τα πράματα», του είπε η Ματίνα και, παρακάμπτοντας την παρατήρησή του, εξακολούθησε να αναπτύσσει την άποψή της. Ένα, ενοχλητικό σε πολλούς, συνήθειο της, απόκτημα ίσως της θητείας της στην εκπαίδευση, είναι πως ήθελε κάθε ζήτημα που συζητούσε να το εξετάζει σε βάθος και να το εξαντλεί από κάθε πλευρά. Συνέχισε λοιπόν:

«Η αποθέωση του κρατικού μηχανισμού, η ταύτισή του με τον κομματικό μηχανισμό, η μετατροπή των ανθρώπων σε γρανάζια και βιδούλες αυτού του μηχανισμού (οι χαρακτηρισμοί αυτοί είναι επίσης του Στάλιν) και η παράλληλη ανάπτυξη μιας παντοδύναμης και ανεξέλεγκτης κάστας ανθρώπων που κατέχουν και καθοδηγούν αυτούς τους μηχανισμούς, ήταν τα επακόλουθα αυτής της αντίληψης του ατσαλένιου ηγέτη του παγκόσμιου προλεταριάτου.

»Από κει και πέρα ακολούθησαν σχεδόν νομοτελειακά: η εξόντωση κάθε αντίθετης γνώμης μέσα στο κόμμα και στην κοινωνία, η αποξένωση των εργαζόμενων από τη διεύθυνση της παραγωγής, η ανάπτυξη του καριερισμού και της δουλοπρέπειας, από τη μια, της απάθειας και της αδιαφορίας για τα κοινά, από την άλλη, η παθητικοποίηση των πολιτών, η τεχνολογική καθυστέρηση, η οικονομική αποτελμάτωση, η κατάρρευση.

»Πού να τα πρόβλεπε αυτά ο γερο-Μαρξ όταν έγραφε: Ελευθερία είναι να μεταβάλουμε το κράτος από όργανο που στέκεται πάνω από την κοινωνία σε όργανο πέρα για πέρα υποταγμένο στην κοινωνία. Όπως φαίνεται, πρέπει να ξεκινήσουμε από την αρχή».

Όσο αγόρευε η Ματίνα, παρακολουθούσα την έκφραση που πήρε το πρόσωπο του Γιώργη. Φανερό πως είχε πικραθεί πολύ κι αυτό με στεναχώρησε. Ένιωθα γι’ αυτόν φιλία και αγάπη, από τότε που ήμασταν μαζί στην ΕΠΟΝ. Ύστερα εκείνος πέρασε από φωτιά και σίδερο. Επονελασίτης τον τελευταίο χρόνο της Κατοχής, μετά τη Βάρκιζα κυνηγήθηκε άγρια από τους χίτες και βγήκε στο βουνό, αντάρτης του Δημοκρατικού Στρατού, για να καταλήξει πολιτικός πρόσφυγας στην Τασκένδη. Απ’ όλα πέρασε.

(Συνεχίζεται)

58 Σχόλια to “Ο βενετσιάνικος καθρέφτης (διήγημα του Δημ. Σαραντάκου) – 2”

  1. leonicos said

    ΑΠΟΡΙΑ – ΕΝΣΤΑΣΙΣ

    «Ο έξυπνος σύζυγος κάνει πάντα, και με απολύτως ελεύθερη βούληση, αυτό που θέλει η γυναίκα του».

    Αυτό το έχω καταλάβει ακόμα κι εγώ, από μονος μου. Χρειάστηκε να του το εμφυσήσει κάποιος άλλος, ένας τόσο έξυπνος άνθρωπος;

  2. leonicos said

    ΠΑΛΙΝΩΔΙΑ

    Η αλήθεια είναι ότι η Κική δεν ήταν Φωτεινή

    Η μεν Κική απλώς τον έκανε να το δεχτεί. Η Φωτεινή θα μου το επέβαλε

    Δεν ξέρετε κάτω από τι καθαστώε απόλυτης τυραννίας ζω

    Και με ελεύθαρη βούλη εννοείται

  3. Γς said

    Καλημέρα

    >τα Άπαντα του Λένιν κατείχαν περίοπτη θέση στη βιβλιοθήκη του Γιώργη.

    τότε

    https://caktos.blogspot.com/2016/08/blog-post_23.html

  4. nikiplos said

    Καλημέρα από εδώ…

    Θυμάμαι έντονα πόσο αρνητικά και πόση «κατάθλιψη» είχε προκαλέσει σε ιδεολόγους αριστερούς αρχές 90ς η κατάρρευση του Ανατολικού Μπλοκ. Και μάλιστα χωρίς να πέσει ούτε μια σφαίρα! Χωρίς τον μεγάλο εχθρό τον έναν, τον μοναδικό τον Ιμπεριαλισμό να κουνήσει ούτε το μικρό του πολεμικό δαχτυλάκι.

    Ξαφνικά άρχισαν να επαληθεύονται από αφηγήσεις όλα εκείνα που έλεγαν χρόνια οι αντιδραστικοί, «με καλσόν και Κολυνός βγάζεις γκόμενα», «οι γυναίκες τους είναι πουτάνες», «πεινάνε ρε στη Ρωσία».
    -«Δεν ήταν δα όλα ρόδινα στον Σοσιαλισμό».
    -«Ποιόν σοσιαλισμό μωρέ Δάσκαλε?»
    Ήταν και η δεκαετία του Νεοφιλελευθερισμού, Θάτσερ, Μέϊτζορ, πόλεμος στο Ιράκ, «θα ένιωθα Αλβανός αν δεν υπήρχε το CNN. Ο Κομμουνισμός πέθανε!» ωρυόταν ο Πέτρος Κωστόπουλος από το ΚΛΙΚ. Οι Ρώσοι επαλήθευαν το ΚΑΤΥΝ και τις δολοφονίες που είχαν διαπράξει εκεί, στοιχεία από τις στημμένες δίκες, από τα γκούλαγκ έδιναν κι έπαιρναν.
    «Ω αγαθέ! λες να είχαν δίκιο οι άλλοι? Κι εμείς να σκοτωθήκαμε άδικα στα βουνά και στα λαγκάδια του Γράμμου?» (αναρωτιόταν ένας αριστερός συγγραφέας, του οποίου το όνομα έχω λησμονήσει).

    Ήταν η εποχή που η ελληνική Αριστερά αποκτούσε επιτέλους Τόλμη και Γοητεία. Που το να είσαι ΔΑΠ ήταν must. Ποιός άλλωστε δεν ήταν ΔΑΠ αρχές των 90ς?

    Θυμάμαι έντονα την αντίστοιχη κατάθλιψη και κατραπακιά του παππού μου αλλά και του πατέρα μου το 1974, όταν οι δικοί μας τότε φίλοι Αμερικανοί, εκχωρούσαν στους Τουρκομογγόλους τη μισή Κύπρο. Όταν ο δικός μας Καραμανλής, έδινε το χέρι σε εκείνον που είχε στείλει τα στρατεύματα και είχαν βιάσει τα κοριτσόπουλα… Κι ο Αρβανίτης Παππούς μου αμίλητος. Μόνο σε έναν φίλο του πρώην Ταγματασφαλίτη είχε θέσει την ερώτηση: «Ρε συ τώρα χρόνια ήμασταν με τη λάθος πλευρά?»

  5. leonicos said

    Παρά τη ζωηράδα, τη ζωντάνια, την ενεργητικότητά και γενικώς την ιλαρή διάθεσή της, είχα διαγνώσει πως πίσω από την όψη αυτή κρυβόταν μια βαθιά μελαγχολία και απογοήτευση

    Έχω αντιληφθεί ότι πίσω από κάθε ‘χαρούμενο κι ενθουσιώδη’ (εξαιρούνται οι παντλώς ηλιθιοι και οι ανοϊκοί) υπάρχει βαθιά μελαγχολία, και όχι ασυνείδητη. Την ξέρουν πολυ καλά, και απλώς νομίζουν ότι έτσι τη διαχειρίζονται. Στην πραγατικότητ την βαθαίνουν γιατί δεν την αφήνουν να βγει στην επιφάνεια. Όλα τα ψυχοσωματικά σε τέτοιους τύπους βγαίνουν. Οι υπόλοιποι, εάν μεν είναι ανώριμοι, γίνονται γκρινιάρηδες. Εάν είναι ώριμοι γίνονται εγκαρτερούντες

    Διαφυγή δεν υπάρχει εκτος από μια. Το διάβασμα, η αρχαιολογία, το ν’ ασχολείσαι μετο τι έκανε ο Χαττουσίλι τον 16ο αι κοκ.

  6. leonicos said

    3 Γς

    Πούλησα ένα σπιτι σχεδόν επιπλωμένο. Φυσικά τη βιβλιοθήκη την άδειασα. Τους άφησα όμως τα Άπαντα του Λένιν και ελληνικά και ρωσικά, καθώς και όλα εκείνα τα ‘τραντχατά’ ιδεολογιά εγχειρίδια. Λυπάμαι που ήρθαν έτσι τα πράγματα.

    Το πράγμα σκάρτεψε από τους σκάρτους. Αλλιώς ήταν πολύ καλό

    Αλλά εγώ δεν θα ήμουν σκάρτος.

    Γι’ αυτό θυμώνω

  7. leonicos said

    Σαν να την είχαν ξεγελάσει κάποιοι, στους οποίους είχε δείξει απόλυτη εμπιστοσύνη.

    Ποιος δεν ένιωσε έτσι;

  8. leonicos said

    της απάθειας και της αδιαφορίας για τα κοινά,

    Αμέσως μετά την εδώ μεταπολίτευση και πριν την εκεί κατάρρευση, ένας επιχειρηματιας της αρπαχτης άνοιξε το ν Πλανήτη με σοβιετικά βιβλία. Είχε θησαυρους ομολογουμενως, όχι μπονο κομματικά.
    Είχε και δυο επαναπατρισθείσες υπαλλήλους που μιλούσαν ρωσικά κι ελληνικά, για να εξυπηρετούν και να εξηγούν’

    Το παράπονό του ήταν ότι ‘δουλεύουν σα δημόσιοι υπάλληλοι. δεν τις νοιάζει τίποτα’

  9. leonicos said

    μονολιθικής = μονοηλιθιακής

    Πε΄ταξανε κυριολεκτικά 180 Κνιτες (η σφαγή της Ιατρικής) τότε που είχαν πολλούς, με αστείες αιτιάσεις

    καισήμερα έχουν βουλεύτρια …….. μια δηλωμένη νεο-ορθόδοξη

  10. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλημέρα.

    Ἐξαιρετικὴ ἡ ἀνάλυση γιὰ τὴν κατάρρευση τοῦ ὑπαρκτοῦ.

    Ἁπλῆ, κατανοητὴ καὶ χωρὶς βαθυστόχαστες θεωρητικολογίες.

  11. leonicos said

    Και υπέροχο όπως πάντα

    Καλά και ΕΙΡΗΝΙΚΆ σχόλια

  12. Γιάννης Ιατρού said

    Λεώ (2), το έχουμε καταλάβει από καιρό τι τραβάς, φαίνεται άλλωστε🙄
    Κουράγιο, αυτό μόνο… 😎🤐

  13. atheofobos said

    «Άκου Γιώργη τι έγραφε ο Στάλιν το 1935: Στο σοσιαλισμό έχουν την εξουσία όχι αυτοί που ψηφίζουν και εκλέγουν, αλλά εκείνοι που κυβερνούν, οι άνθρωποι που κατέχουν στην πράξη τους εκτελεστικούς μηχανισμούς του κράτους και οι οποίοι καθοδηγούν αυτούς τους μηχανισμούς. Καταλαβαίνεις τι σημαίνει αυτό;»

    Δυστυχώς πολλοί άνθρωποι δεν το κατάλαβαν αυτό το 1935,ούτε και τα επόμενα χρόνια όταν στις δίκες της Μόσχας καταδικάστηκαν σε θάνατο ένα πλήθος από πρωτεργάτες της επανάστασης.

  14. ΚΩΣΤΑΣ said

    Πολύ ανθρώπινο και συγκινητικό το σημερινό. Τόσα όνειρα χαμένα. Ο λόγος που πάντα μέσα μου τρέφω μια συμπάθεια και αγάπη στους παλιούς κομμουνιστές είναι ακριβώς αυτός. Θυσίασαν τα νιάτα τους για έναν πανανθρώπινο – κατά τη γνώμη τους – ιερό σκοπό και έφυγαν από τον μάταιο τούτο κόσμο θλιμμένοι και απογοητευμένοι. Είδαν το όνειρό τους να γκρεμίζεται.

    Όταν λέω παλιούς κομμουνιστές, εννοώ κυρίως τους λαϊκούς ανθρώπους. Για την νομενκλατούρα δεν νιώθω την ίδια συμπάθεια, κάτι ήξεραν παραπάνω και παραπλάνησαν και τους γνήσιους ιδεαλιστές.

  15. 5 Μ’ άρεσε αυτό Λεώνικε

  16. Παναγιώτης K. said

    ΄70-΄90. Ο υπαρκτός ήταν ένα σημαντικό μέρος των πολιτικών μας προβληματισμών.
    Γιαυτό και όσα γράφει ο Δημ.Σαραντάκος είναι για μας, συναρπαστικά.

    «(Σαν να) την είχαν ξεγελάσει κάποιοι, στους οποίους είχε δείξει απόλυτη εμπιστοσύνη».
    Τις παρενθέσεις τις πρόσθεσα εγώ.
    Το δικό μου ερώτημα είναι: Την ξεγέλασαν συνειδητά ή από άγνοια;
    Είναι αλήθεια πως θεωρούμε το κάθε στέλεχος ως … ανώτερη συνείδηση και το εμπιστευόμαστε ενώ το ζητούμενο είναι να μας αποδεικνύει κάθε φορά τις ικανότητές του.

    Πάντως, η σημερινή αφήγηση του Δ.Σαραντάκου δίνει όλα τα ερεθίσματα για να εκθέσει κάποιος όλα τα προβλήματα ή ό,τι θεωρεί ως προβλήματα, που κουβαλάει η Αριστερά όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στον άλλο κόσμο.

    Κατά τη γνώμη μου το μείζον πρόβλημα είναι αυτό που λέγεται (οικονομική) βάση του συστήματος και για το οποίο δεν έχει κάτι να προτείνει χωρίς να είναι κρατισμός. Μετατόπισε λοιπόν το ενδιαφέρον της η Αριστερά, στο εποικοδόμημα και μάλιστα σε ζητήματα που αφορούν μειοψηφίες.
    Ας προσθέσω και το στοιχείο του ετεροκαθορισμού. Δηλαδή η Α. εξαντλεί την πολιτική της ενέργεια στο να αντιμετωπίσει τους πολιτικούς αντιπάλους της και πέραν αυτού ουδέν.
    Ναι ξέρω!
    Θέλουν να αποφύγουν την… εσωστρέφεια καθώς δίδαξε το ίνδαλμα του Α.Τσίπρα. 🙂

  17. Κουνελόγατος said

    Καλημέρα.
    Τελικά δεν ξέρω τι να κάνω για το φέισμπουκ. Δεν ξέρω; Δε μπορώ; Πείτε καμιά ιδέα.

  18. Παναγιώτης Κ. said

    @14. Δεν ξέρω γιατί μου θύμισες το εξής περιστατικό από τον επαγγελματικό μου. 🙂
    Λίγο πριν καταθέσουμε τη βαθμολογία καλούσα τους μαθητές να πουν αυτοί ποιο βαθμό αξίζουν. Τους έλεγα λοιπόν τον τρόπο με τον οποίο γίνεται η αξιολόγηση και που έχει ως κεντρική ιδέα (Γραπτά +Προφορικά)/2.
    Κάποιος λοιπόν μαθητής, σύμφωνα με την παραπάνω οδηγία έβγαζε το πολύ 13. Αυτός όμως είπε 16! Μα γιατί 16 αντέτεινα. Γιατί είμαι και καλό παιδί ήταν η δικαιολογία του!

  19. Αγγελος said

    «έχει συγκεντρώσει τόσα βιβλία, που κι αν ακόμα ζήσει τα χρόνια του Μαθουσάλα, δε θα του φτάσουνε για να τα διαβάσει όλα»
    Αχ, βαχ…

  20. ΚΩΣΤΑΣ said

    18 Ακόμη και στα δικαστήρια το κίνητρο παίζει σοβαρό λόγο στην απόφαση, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα μιας πράξης. Ε! λοιπόν, δεν μπορώ να μη λάβω υπόψη μου την ανιδιοτελή πρόθεσή τους για έναν καλύτερο κόσμο, ανεξάρτητα αν το αποτέλεσμα είχε άδοξο τέλος… 😉

    Τώρα ο μαθητής ήταν καλή παιδί ως στάση ζωής ή έκρυβε και κάποια ιδιοτέλεια; Αυτός κι εσύ το ξέρετε καλύτερα! 🙂

  21. Αγγελος said

    «Σαν να την είχαν ξεγελάσει κάποιοι, στους οποίους είχε δείξει απόλυτη εμπιστοσύνη.»
    Ακόμα κι όσοι δεν είχαν δείξει απόλυτη εμπιστοσύνη — και χρειαζόταν μια δόση εθελοτυφλίας για να τους δείχνεις «απόλυτη» εμπιστοσύνη μετά το 20ό συνέδριο ή το 1968 — έμειναν εμβρόντητοι με την τόσο απότομη κατάρρευση, όχι μόνο της ΕΣΣΔ αλλά και του ίδιου του κομουνισμού σε όλες σχεδόν τις άλλες χώρες. Ήταν δηλαδή ακόμα πιο σάπιο το σύστημα απ’ ό,τι πίστευαν και οι χειρότεροι εχθροί του; Δεν βρέθηκε κανείς να προσπαθήσει να το διασώσει;

  22. Παναγιώτης Κ. said

    Κατάθλιψη και τα σχετικά.
    Δεν απορρίπτω αυτές τις ερμηνείες, όπως δεν απορρίπτω και την Ψυχανάλυση.
    Γενικώς όμως θεωρώ ότι υπάρχει αρκετή ρευστότητα σε αυτά τα ζητήματα.
    Πολλές φορές η κατάθλιψη γίνεται άλλοθι.
    Άκουσα και τον…υπερθετικό της κατάθλιψης: Καταθλιψάρα… 🙂
    Τον χρησιμοποιούν για τους άλλους αυτοί που θεωρούν τους εαυτούς τους υγιείς!

  23. Παναγιώτης Κ. said

    @19. Και…ξαναβάχ! 🙂
    Είναι και το άλλο. Κανείς πια δεν θέλει βιβλία ακόμα και να τους τα χαρίσεις.
    Ούτε καν οι βιβλιοθήκες!

  24. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Εν αναμονή της συνέχειας…

    22 Η κατάθλιψη είναι μια πάθηση, όπως ο διαβήτης, η γαστρεντερίτιδα, η ρευματοειδής αρθρίτιδα, η πνευμονία.
    Άλλοθι μπορούν να γίνουν όλα αυτά. Έχω τύχει σε ουρά αναμονής για εξέταση σε επιτροπή για αναπηρικό επίδομα, όπου κάποιος άκουσε το όνομά του, κρέμασε το μπαστούνι στο χέρι κι έτρεξε προς την πόρτα.
    Δεν είναι καλό να λοιδορείται ή να υποβαθμίζεται με οποιονδήποτε τρόπο η σοβαρότητα των ψυχικών ασθενειών. Η συγκεκριμένη, ανάλογα με τη βαρύτητά της μπορεί να είναι ακόμη και θανατηφόρα, χώρια που μπορεί να κάνει τον ασθενή μη λειτουργικό σε μεγάλο βαθμό, στο σύνολο των δραστηριοτήτων του.

    Ας πει και το ιατρικό επιτελείο τίποτις…

  25. gpoint said

    Εχω γνωρίσει ευτυχισμένους άντρες να συμμερίζονται και να εκτελούν την κάθε γνώμη της γυναίκας τους. Είναι αυτοί που την έχουν εκπαιδεύσει να θέλει ό,τι θέλουν αυτοί..
    Αυτά προς αποκατάσταση της φυλετικής αλήθειας (εξαιρούνται ΦΥΣΙΚΑ οι σχολιαστές του ιστολογίου… )

  26. Παναγιώτης Κ. said

    Την εξουσία στο σπίτι την έχω εγώ!
    Γιαυτό και εκχώρησα όλες τις αρμοδιότητες στη γυναίκα μου. 🙂 🙂

  27. Κιγκέρι said

    Τι τραβάτε κι εσείς οι σύζυγοι…

  28. Παναγιώτης K. said

    Ερώτηση: Γιατί το σχόλιο μερικές φορές το ανεβάζει αμέσως και άλλες με καθυστέρηση;
    Υπάρχει κάποια εξήγηση και κάποια θεραπεία για την καθυστέρηση;

  29. Georgios Bartzoudis said

    «Είμαι ένας μπερδεμένος αριστερός» (ή κάπως έτσι), είχε σε κείνα τα χρόνια ο μακαρίτης Κούνδουρος.
    «Καλά να πάθεις», του είπα από μέσα μου. «Μορφωμένος άνθρωπος και … θεοποίησες ένα κόμμα στο οποίο σκέφτονται άλλοι για σένα»! Ξέρω: Θα μου πείτε ότι υπάρχει εναλλακτική λύση …να σκέφτεσαι εσύ για τους άλλους, γενόμενος στέλεχος. Μα πάλι το ίδιο δεν είναι;;
    «Είναι έτσι διότι το διάβασα στον Σαραντάκο», μου είπε κάποιος σε μια αντιπαράθεση στο Φ/Β. «Καλά να πάθεις», του είπα. «Όχι γιατί διαβάζεις τον (πολύ καλό) Σαραντάκο αλλά διότι δέχεσαι να σκέφτεται κάποιος άλλος για σένα».
    Αυτή είναι η λυδία λίθος, για την αποτυχία του …ανύπαρκτου σοσιαλισμού. Και πηγάζει από τον λεγόμενο δημοκρατικό συγκεντρωτισμό. Ένας ορισμός που αντιφάσκει από γενεσημιού του. Ναι. Μπορούμε να λέμε ελεύθεροι πολιορκημένοι, αλλά μόνο …στα ποιήματα!
    ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Θα μπορούσα να συνεννοηθώ θαυμάσια με τη «Ματίνα» του αφηγήματος!

  30. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα και τα δεύτερα σχόλια! Να με συμπαθάτε, αλλά είχα κάτι τρεχάματα κι έφυγα 17 πολλά πρωί.

    17 Εννοείς με την απαγόρευση του ιστολογίου; Διαμαρτυρία και να περιμένουμε να κριθούμε σε… δεύτερο βαθμό.

  31. Ξέρετε ότι (θεωρητικά) δημοκρατικός συγκεντρωτισμός δεν σημαίνει μόνο ότι ακολουθούμε τη γραμμή αλλά και ότι την συναποφασίζουμε ε; Δεν διαφέρει σε τίποτα από τη λειτουργία των υπόλοιπων κομμάτων, εκτός ίσως (ίσως) από τις συνιστώσες του παλιου ΣΥΡΙΖΑ.

  32. nikiplos said

    25@ «Οι γυναίκες είναι από την Αφροδίτη και οι Άντρες από τον Άρη». Αυτός είναι ο γενικός κανόνας… Και η συμβίωσή τους είναι δύσκολη, ένας σωστός πόλεμος. Αν οι αρμοδιότητες εκχωρούνται όπως πρέπει δεν θα υπάρξει κάποιο πρόβλημα. Όταν λανθάνουν, τότε ναι αρχίζουν τα προβλήματα. Αν ανακατεύονται και τρίτοι, πεθερικά, αδέλφια, αδελφές, κουνιάδια, μπατζανάκια, πράγμα συνηθισμένο γιατί κανένας δεν είναι νησί, τότε βράστα, δύσκολη η ισορροπία…

    Ένας φίλος μου, ευσταλής και άδωνις στην εμφάνιση, Έχει περραιώσει 3 γάμους. Ζει με την τωρινή του 5η συμβία, μετά την 4η που ακολούθησε τα 3 διαζύγιά του. Κάθε δεκαετία και νέα σύντροφος. Τρεις γερές διατροφές, 7 ή 8 φορές πελάτης του Κωτσόβολου σε πληντυροψυγειοκουζινοκαταψύκτες. Όποτε το φέρνει εκεί η συζήτηση, μου λέει:
    -«Μα πήγα στα σκαλιά της εκκλησίας στον πρώτο μου γάμο με σκοπό να μην φύγω ποτέ, να μην ξανακάνω κάτι άλλο ως προς αυτό. Όμως αφέντης είναι η ζωή και όχι εμείς».
    -«Καλά ο πρώτος, άντε ο δεύτερος! Ο Τρίτος?»
    -«Μα και με την τέταρτη που συγκατοικήσαμε πάλι νόμιζα πως θα γεράσουμε μαζί»

    Να πω μόνο πως ο τύπος ήταν ανέκαθεν τύπος και υπογραμμός… Θέλω να πω πως καίτοι στα μπάρια, του την έπεφταν τα κοριτσόπουλα, αν ήταν σε γάμο ή σχέση δεν ενέδιδε… Και για τί κοριτσόπουλα μιλάμε, σαν τα κρύα τα νερά… Ακόμη θυμάμαι μια Χανιώτισσα γαλανομάτα, τσολιάς κανονικός… 2μετρη, κοτζάμ αρραβώνα είχε χαλάσει για πάρτυ του… Κι ο Τάκαρος εκεί! Βράχος… Ποτέ δεν έκανε παρασπονδία…

  33. Αγγελος said

    Εικάζω ότι η Αστυνομία Πόλεων είχε αρμοδιότητα στην περιοχή των Δήμων Αθηναίων, Πειραιώς, Πατρέων και Κερκυραίων με τα όρια που είχαν όταν ιδρύθηκε, το 1921. Πολλά σημερινά προάστια αποτελούσαν τότε μέρος του Δήμου Αθηναίων: διαβάζω π.χ. στον ιστότοπο του Δήμου ότι το Φάληρο αποσπάστηκε ως Κοινότητα το 1925 και έγινε Δήμος το 1942, «ενώ το 1961 γίνεται αυτόνομος δήμος» (τι να σημαίνει αυτό;).

  34. sarant said

    33 Μάλλον αυτό είναι -αν και δεν καταλαβαίνω καλά τι εννοούν στη σελίδα.

  35. Γιάννης Κουβάτσος said

    29: Αυτή θα μπορούσε να συνεννοηθεί μαζί σας; Εκτός αν είναι αρκετό να μην είσαι αριστερός, για να συλλογάσαι ελεύθερα, δηλαδή καλά. Δεν το νομίζω, παραείναι εύκολο. Η στενοκεφαλιά και ο δογματισμός είναι διαπαραταξιακά νοητικά φαινόμενα.

  36. Αιμ said

    21. Δυστυχώς έτσι είναι Αγγελε. Μάλιστα αυτοί που είχαν τυφλή εμπιστοσύνη κάνανε τις μεγαλύτερες κολοτούμπες. Οι άλλοι δεν πέσαμε κι απ τα σύννεφα αλλά και καλό δεν το λες. Αποδείχθηκε ότι το χειρότερο ήταν η εξαφάνιση του αντίπαλου δέους

    22, 24 και άλλα. Όταν σε τέτοιες συζητήσεις αναφέρεται κατάθλιψη σχεδόν πάντα εννοείται αντιδραστική, δηλαδή η απάντηση σε κάποιο ερέθισμα. Αυτή κατά κανόνα μπορεί να απειλήσει σοβαρά την διάθεση την ευεξία ή και την ευτυχία μας τέλος πάντων, σπάνια όμως και όχι άμεσα την ζωή μας. Κατα τα άλλα σύμφωνοι

  37. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Πράγματι, πολλά ερεθίσματα δίνει η -γλαφυρή όπως πάντα- αφήγηση του Δ. Σαραντάκου. Και, μάλλον, ξύνει και πληγές…

    «Θέλω να πω πως χάσαμε την ψυχή μας. Πριν από τη δικτατορία, μαζευόμασταν … τώρα γίναμε παθητικοί δέκτες και θεατές, απολιτικοί και ιδιωτεύοντες».
    Στο εκτενές αυτό απόσπασμα, κτγμ τα λόγια και οι θέσεις της Ματίνας απηχούν –πιθανότατα– και απόψεις/προβληματισμούς του πατρός Σαραντάκου.(;)
    Που όμως εκφράζουν πικρές αλήθειες…

  38. Georgios Bartzoudis said

    31, Δύτης των νιπτήρων said: «(θεωρητικά) δημοκρατικός συγκεντρωτισμός δεν σημαίνει μόνο ότι ακολουθούμε τη γραμμή αλλά και ότι την συναποφασίζουμε ε; …»
    # Έχεις δίκιο. Θεωρητικά, στην πρωην ΕΣΣΔ και οι νηστικοί ήταν …χορτάτοι!

    35, Γιάννης Κουβάτσος said: «Αυτή θα μπορούσε να συνεννοηθεί μαζί σας; Εκτός αν είναι αρκετό να μην είσαι αριστερός, για να συλλογάσαι ελεύθερα, δηλαδή καλά. Δεν το νομίζω, παραείναι εύκολο. Η στενοκεφαλιά και ο δογματισμός είναι διαπαραταξιακά νοητικά φαινόμενα».
    # Συμφωνώ μαζί σου μόνο στη …στενοκεφαλιά!

  39. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @37. Πολὺ καλὰ τὸ ἐπισημαίνεις, Μικιέ.

    Ἐκτὸς ἀπὸ τὴν εὔστοχη κριτικὴ στὸν ὑπαρκτὸ καὶ τὶς αἰτίες ποὺ ὁδήγησαν στὴν κατάρρευσή του, τὸ ἴδιο εὔστοχη εἶναι καὶ ἡ κριτικὴ στὴ δική μας κοινωνία, ποὺ παραδόθηκε στὸν καταναλωτισμό, στὸν ἀτομικισμό, στὴν ἀπάθεια καὶ στὴν ἰδιώτευση. Μὲ τὰ γνωστὰ ἀποτελέσματα.

  40. sarant said

    37
    Στο απόσπασμα αυτό, που είναι και του πατέρα μου άποψη αλλά και άλλων της γενιάς του, υπάρχει και μια άλλη παράμετρος. Ότι στο ανάμεσα μεγάλωσαν. Πριν ήταν 30 και μετά 50-60.

  41. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    40.
    Προφανώς! Σημαντικότατη παράμετρος η παρέλευση του χρόνου. Αλλά παράμετρος… Που δεν επηρεάζει και τόσο την αντικειμενικότητα των περισσότερων διαπιστώσεων.

    Και κάτι ψιλο-σχετικό με το σημερινό: Πολλοί από τους κυνηγημένους αριστερούς/κομμουνιστές, μετά τον εμφύλιο, όταν κάπως αφέθηκαν ήσυχοι, στράφηκαν για βιοπορισμό σε επαγγέλματα σχετικά με το βιβλίο και τον τύπο. Βιβλιοπώλες, τυπογράφοι, βιβλιοδέτες, διορθωτές κ.τ.ό. και, βέβαια, συγγραφείς. Κάτι παρόμοιο έγινε και μετά τη δικτατορία.
    Είναι δική μου εντύπωση μόνο;

  42. Μαρία said

    41
    Κάτι παρόμοιο έγινε και μέσα στη δικτατορία.

  43. ΚΩΣΤΑΣ said

    41 –> Πολλοί από τους κυνηγημένους αριστερούς/κομμουνιστές, μετά τον εμφύλιο, όταν κάπως αφέθηκαν ήσυχοι, στράφηκαν για βιοπορισμό σε επαγγέλματα σχετικά με το βιβλίο και τον τύπο. Βιβλιοπώλες, τυπογράφοι, βιβλιοδέτες, διορθωτές κ.τ.ό. και, βέβαια, συγγραφείς.

    ΜΙΚΙΕ, συμφωνώ μαζί σου. Οι καλύτεροι προμηθευτές μου βιβλίων ήταν τέτοιας κατηγορίας επαγγελματίες. Πρώτος και καλύτερος ο γιος του Τάσου Κατσαρού – στενή αυτοάμυνα – που συνέχισε τη δουλειά στο βιβλιοπωλείο του πατέρα του.

    Και αφού οι περισσότεροι την κάνατε με ελαφρά πηδηματάκια από τα σχόλια εδώ, ας βάλω και κάτι που προέρχεται από τον Τ.Κ. και αφορά και τη γειτονιά μου, Αμπελόκηποι – Επτάλοφος.

    http://www.katiousa.gr/istoria/spanio-ntokoumento-vinteo-diki-tis-o-p-l/

  44. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>η δράση εκτυλίσσεται το 1995

    «Ελλάδα 1995»
    Έβλεπα Μπρέχτ στο Εθνικό
    Στη γαλαρία
    Τώρα θα πάω ή φάστ- φούντ
    Ή πιτσαρία..

  45. Λευκιππος said

    Τι έγινε; Όλοι νωρίς για ύπνο; Μήπως κι εμείς μεγαλώσαμε;

  46. sarant said

    Ελα ντε, γεράσαμε…. 🙂

  47. mitsos said

    Εξαιρετικά δύσκολο το εγχέιρημα του πατρός Σαραντάκου. Πολιτική κριτική και ιδεολογική προσέγγιση της κατάρρευσης των υπαρκυών πειραμάτων υποτίθεται σοσιαλισμού μέσω και διαλόγων και σιήγησης !
    Θα μου πείς σιγά το πράγμα. Κληρονόμοι του Πλάτωνα δηλώνουμε, Μέχρι και ο Μίμης Ανδρουλάκης δοκίμασε με άνεση σε αυτό το είδος. ( Έχω ποσωπικήν αντίληψην περί του ανδρός όστις ονομάζεται Μίμης. άκου Μίμης !)

    Πολύ πυκνό κείμενο, Διάλογοι διανοούμενων, Ιδέες και συλλογισμοί πάνω σε παλιές δύσκολες αντιφάσεις πολυσυζητημένες : Γέλιο και μελαγχολία , Ισορροπία σχέσεων εξουσίας μεταξύ συζύγων ( ‘ισως και ομοϋπόζυγων ) Και όλα αυτά περνούν φευγαλέα στο φόντο . Στοιχεία του σκηνικού δηλαδή όχι με στόχο να συζητηθούν αλλά με στόχο να προκαλέσουν τον αναγνώστη. Το μόνο κύριο θέμα -μέχρι τώρα- η σκιαγράφηση μιας αριστερής ψυχής . το ψυχογράφημα μιας αριστερής τραγωδίας ;

    Ναι τόπος , χρόνος και πρόσωπα
    θέτουν στο κέντρο της εικόνας την κατάρρευση του «(α)νύπαρκτου» , αλλά σίγουρα δεν είναι αυτό το κύριο θέμα. Δεν είναι αυτό που ψάχνει κανείς σε έναν βενετσιάνικο καθρέφτη…..

  48. Alexis said

    Ο Ρασούλης το είχε πει λίγο διαφορετικά 10 χρόνια πιο πριν:
    Αμάν βαριά φιλοσοφία, ας πούμε κάτι πιο απλό
    καλές οι Η.Π.Α. κι η Ρωσία, μα έχω το δράμα μου κι εγώ

  49. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    «Ο έξυπνος σύζυγος κάνει πάντα, και με απολύτως ελεύθερη βούληση, αυτό που θέλει η γυναίκα του»

    «Είμαι ελεύθερος να κάνω ό,τι θέλουν» (οι γυναίκες του σπιτιού), να συμπληρώσω τον Ισοβίτη του παλιού καλού Αρκά

  50. Alexis said

    #46: Έδιωξες και τον καλό τον άνθρωπο με τα μνημειώδη μεταμεσονύχτια σχόλια… 😆

  51. mitsos said

    Ξεχωριστό σχόλιο για την κατάρρεση της ουτοπίας του 20ου αιώνα ( μια και την έζησα μέσα σ’ όλα και δυστυχώς μέσα μου σαν τραγωδία )

    Δηλαδή αν δεν ήταν αυτοί οι διαχειριστές του πειράματος Σοσιαλισμός ; Θα ήταν τότε δυνατή μια άλλη εξέλιξη.
    Αν και η ιστορία δεν απαντά σε ερωτήματα με αυτήν ακριβώς την διατύπωση. θα διακινδυνέψω μια απάντηση.
    Όχι . Δεν ήταν θέμα χειρισμών. Η δυνατότητα να υφαρπαχθεί η ποιλιτική εξουσία από την ισχυρή οικονομικά τάξη και να μετατραπεί σε κράτος για όλο το λαό ήταν μια καλή ιδέα αλλά… Αλλά ο 20ος αιώνας απέδειξε πως όλες οι σχετικές απόπειρες βιασμού της κοινωνικής εξέλιξης είναι καταδικασμένες σε αποτυχία. Η σχεδιαζόμενη οικονομία δεν μπορεί να αποτελέσει θερμοκήπιο ελεύθερα συνεταιρισμένων παραγωγών. Μάλλον το δεύτερο είναι προϋπόθεση για το πρώτο. Και αυτό ήταν συμπέρασμα που κάποιοι το είχαν διαγνώσει π.χ. ο Λένιν από το 1920 (ΝΕΠ ), Αλλά δεν βοήθησε σε τίποτα.
    Προσωπικά δεν ήμουν ποτέ σίγουρος πως υπάρχει δυνατότητα αταξικής κοινωνίας ( εκτός από τις πρωτόγονες κοινότητες τροφοσυλλεκτών). Συνεχίζω όμως να αναζητώ δημιουργικές ουτοπίες που να μου δίνουν την δυνατότητα να αυτοπροσδιορίζομαι αριστερός. Αριστερός με την έννοια της υπεράπισης της ληστρικά εκμεταλλευόμενης εργασίας. του περιορισμού της εκμετάλλευσης των ανθρώπων και της επιβράδυσνης της καταστροφής της φύσης. Της υπεράσπισης της ελευθερίας και των δικαιωμάτων των ανθρώπων.
    Μπορεί οι διαψεύσεις των ουτοπιών μας να πλήγωσαν τα συναισθήματά μας . Μπορεί να χάσαμε τον νεανικό μας ενθουσιασμό και την αυθόρμητη τάση αμφισβήτησης και διαμαρτυρίας. Έχουμε όμως γίνει πιο σοφοί και πιο δημιουργικοί ( έστω και με 20% της όρασης )
    Νηφάλιοι πλέον μπορούμε να χαμογελάμε μπροστά σε φανατκούς ακροδεξιούς που την βρίσκουν π.χ. επαναλαμβάνοντας μονότονα κάτι για τον παιδεραστή Μάο 🙂

  52. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>δε βλέπεις πώς κυκλοφορούν όλοι; Τα ρούχα που φοράμε, ακόμα κι εμείς οι μεγαλύτεροι, πιο παλιά μόνο σε καρναβάλια θα ήταν ανεκτά»

  53. ΓιώργοςΜ said

    41, 43 κλπ, προς επίρρωσιν:
    Την προηγούμενη του ίντερνετ επανάσταση στη διακίνηση της πληροφορίας και των ιδεών την είχε κάνει ο Γουτεμβέργιος, ας μην το ξεχνάμε.
    Ο τυπογράφος, ο διορθωτής και ο επιμελητής είχαν διαβάσει το βιβλίο 2-3 φορές τουλάχιστον μέχρι να φτάσει στο ράφι. Ο βιβλιοπώλης οπωσδήποτε έριχνε μια ματιά για να ξέρει τι πουλάει, όλοι στην αλυσίδα κρατούσαν ένα αντίγραφο από τα καλά βιβλία που έβγαζαν, τιμής ένεκεν. Η ολοκλήρωση ενός βιβλίου ήταν γεγονός που εορταζόταν δεόντως, στα τυπογραφεία τουλάχιστον, μιλώντας εκ πείρας. Αλλά και μέχρι τότε, ο συγγραφέας με τον διορθωτή, τον επιμελητή και τον τυπογράφο συνεργάζονταν κάμποσο, συχνά δια ζώσης, οπότε δε γίνεται όλη αυτή η αλληλεπίδραση να εξαντλείται στη στοίχιση του κειμένου και τις λάθος υπογεγραμμένες, συνεπώς υπήρχε μια διάχυση των ιδεών μαζί με την παραγωγή του.
    Επιπλέον, η δουλειά αυτή καθεαυτή ήταν βαριά και ανθυγιεινή, παρότι καλά αμειβόμενη. Υποθέτω πως δεν την κυνηγούσαν όσοι είχαν «δόντι», συνεπώς έμεναν σε αυτή όσοι δε μπορούσαν να κάνουν κάτι ευκολότερο, άρα και οι σταμπαρισμένοι αριστεροί. Ένας από τους τεχνίτες στο τυπογραφείο είχε τα… ένσημά του σε ξερονήσια.
    Το βιβλίο περνούσε από όλους αυτούς τους επαγγελματίες και τους μπόλιαζε με τις ιδέες του. Ελλείψει θορύβου (η λέξη με την έννοια που έχει στην επεξεργασία σήματος: τηλεόραση, ίντερνετ) ή τελοσπάντων με πολύ μικρότερο θόρυβο (κουτσομπολίστικα περιοδικά, βιπεράκια), το σήμα αναδεικνυόταν περισσότερο.
    Σήμερα, τα έχουμε πει, τη διόρθωση την κάνει ο Σ. Τσέκερ, την επιμέλεια δεν την κάνει κανείς, το κείμενο έρχεται έτοιμο κι ο τυπογράφος το πολύ-πολύ να κάνει τη σελιδοποιίηση.
    Το πιο πρόσφατο βιβλίο που διάβασα, ένα αρκετά καλό αστυνομικό μυθιστόρημα, δεν είχε όνομα επιμελητή στα στοιχεία της έκδοσης, παρότι ευπώλητο και άρα προσοδοφόρο.

  54. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    42.
    Βέβαια! (μου διέφυγε – ενώ έχω και παράδειγμα πολύ κοντινού μου…)

    53.
    Σωστός φαίνεται ο συλλογισμός. Από την άλλη, νομίζω ότι έπαιξε ρόλο και το ότι οι περισσότεροι από τους ανθρώπους αυτής της κατηγορίας είχαν επίπεδο μόρφωσης ανώτερο του μέσου όρου (μερικοί μάλιστα πολύ ανώτερο…)

    Καλημέρα σε όλους!

  55. Alexis said

    #51: Πώς θα ήταν σήμερα οι χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού αν το σύστημεα δεν είχε καταρρεύσει το ’89-’90;
    Θα είχαν άραγε μετεξελιχθεί σε καρικατούρες «καπιταλιστικού σοσιαλισμού» τύπου Κίνας, σε κράτη-φυλακές τύπου Β. Κορέας ή μήπως σε κάτι άλλο;
    Αυτό είναι ένα πολύ ενδιαφέρον ερώτημα και αντικείμενο για μελέτη και ατέλειωυτες συζητήσεις.

  56. ΓιώργοςΜ said

    55 Η εναλλακτική ιστορία είναι της μόδας, φαίνεται
    Σπεύσατε!

  57. sarant said

    47 Μητσο, Μίμης ονομαζόταν και ο πατέρας μου -θέλω να πω, έτσι τον φώναζαν οι περισσότεροι.

  58. mitsos said

    Είναι προφανές ότι δεν αναφέρομαι γενικά σε κάθε Μίμη. Ούτε στον Σαραντακο ούτε στον Φωτόπουλο που εκτίμησα ιδιαίτερα. Ούτε γενικά σε κάθε Μίμη αλλά σε συγκεκριμένο Μίμη .

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: