Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Πιλάφι

Posted by sarant στο 10 Ιουνίου, 2020


Πριν από μερικές μέρες (ανα)δημοσιεύσαμε και συζητήσαμε εκτενώς ένα άρθρο ξένου ιστοτόπου για το εθνικό φαγητό της κάθε χώρας, φυσικά δίνοντας περισσότερο έμφαση στο αν πράγματι είναι εθνικό μας φαγητό στην Ελλάδα αυτό που αναφερόταν στο άρθρο (ο μουσακάς).

Από τα περίπου 200 φαγητά (ένα για κάθε χώρα) που έχει το άρθρο αυτό, αναφέραμε τα εθνικά πιάτα περίπου 20 χωρών. Σήμερα θα εστιάσω σε κάποια άλλα.

Το εθνικό φαγητό του Αζερμπαϊτζάν, σύμφωνα πάντοτε με το άρθρο, είναι το Plov. Eίναι ένα από τα (όχι πολλά) πιάτα που το ξέρω, εννοώ το έχω δοκιμάσει, μια και το έφτιαχνε ένας φίλος που είναι παιδί πολιτικών προσφύγων και γεννηθηκε και μεγάλωσε στην Τασκένδη. Η Τασκένδη βέβαια βρίσκεται στο Ουζμπεκιστάν, και στο άρθρο για εθνικό φαγητό του Ουζμπεκιστάν δίνεται μια σούπα με κρέας, shurpa, που πρέπει να είναι της ίδιας ρίζας με τον τσορβά, αλλά γειτονικές χώρες είναι όλες αυτές, δεν έχει σύνορα το φαγητό. Στη φωτογραφία, που είναι από τη Βικιπαίδεια, μαγειρεύουν πλοβ στο δρόμο, στην Τασκένδη.

Αν πάμε λίγο πιο πέρα, στο Αφγανιστάν, θα βρούμε ότι το εθνικό φαγητό είναι το Kabuli palaw, κι αυτό με βάση το ρύζι. Δεν κοίταξα ολες τις χώρες της περιοχής, ίσως να έβρισκα και άλλες παραλλαγές. Γενικά, στα εθνικά φαγητά του άρθρου τη σχετική, ίσως και την απόλυτη, πλειοψηφία την έχουν τα πιάτα με βάση το ρύζι, το οποίο το βρίσκει κανείς και στην Άπω αλλά και στην Εγγύς Ανατολή, και στην Ινδία, και στην Αφρική, αλλά και στην Κεντρική και Νότια Αμερική.

Τι κοινό έχουν το ουζμπέκικο ή αζέρικο πλοβ με το αφγανικό παλάου; Όχι μόνο μοιάζουν στα συστατικά τους αλλά και ετυμολογικώς συνδέονται, ανήκουν στην ίδια οικογένεια λέξεων, μιαν οικογένεια όπου βρίσκεται και το δικό μας το πιλάφι. Το πιλάφι είναι ρύζι «που έχει βράσει σε νερό ή ζωμό, έχει στραγγιστεί ή έχει αφυδατωθεί από τα υγρά του και έχει ζεματιστεί με βούτυρο ή λάδι» (ο ορισμός από το ΜΗΛΝΕΓ). Δεν είναι λοιπόν πιλάφι κάθε ρύζι, αλλά τους μαγειρικούς ορισμούς τους αφήνω σε εκείνους που μαγειρεύουν. Πάντως, η αγγλική Βικιπαίδεια επισημαίνει ότι στο πιλάφι το ρύζι είναι σπυρωτό, δηλ. οι κόκκοι διακρίνονται σαφώς ο ένας από τον άλλον.

Εδώ λεξιλογούμε, οπότε θα πούμε ότι η λέξη πιλάφι είναι δάνειο από τα τουρκικά (pilâv), η δε τουρκική λέξη έχει περσική αρχή (palâv). Λογικό είναι να έχουμε δανειστεί μαζί με το πράγμα και τη λέξη που το δηλώνει.

Συχνά, η λέξη εμφανίζεται ως δεύτερο συνθετικό με πρώτο συνθετικό κάποιο άλλο έδεσμα, όπως στο μυδοπίλαφο ή το γαριδοπίλαφο. Ωστόσο, το νοστιμότατο κρητικό γαμοπίλαφο δεν είναι… πιλάφι με γάμο, αλλά το πιλάφι του γάμου. Στην πραγματικότητα, βέβαια, όπως σημειώνει πάλι η αγγλική Βικιπαίδεια, το γαμοπίλαφο δεν είναι πιλάφι, αφού η υφή του είναι κρεμώδης, σαν του ριζότου.

Το ατζέμ πιλάφι είναι πιλάφι μαγειρεμένο σε ζωμό κρέατος, ετυμολογικώς δε σημαίνει «πέρσικο πιλάφι» (ή, αλά πέρσα), αφού ατζέμηδες είναι οι Πέρσες (Ναι, από εκεί είναι και η λέξη ατζαμής που έχουμε κληρονομήσει κι εμείς. Αξίζει ίσως άρθρο, αλλά το πολύπλοκο της σχέσης Τούρκων-Περσών φαίνεται και από το ότι από τη μια τους αποκαλούν αδέξιους και ακαλλιέργητους και από την άλλη πολυμαθείς και σοφούς, αφού τα ξέρουν φαρσί). Το ιτς πιλάφι πάλι είναι πιλάφι με συκωτάκια πουλιών ψιλοκομμένα.

Υπάρχει όμως και το σιχτίρ πιλάφ(ι). Στο άρθρο μας για την υστεροφημία του σιχτίρ, ο Νίκος Νικολάου γράφει: Στην Κρήτη το γαμοπίλαφο είναι συχνά το τελευταίο πιάτο που σερβιρίζεται στους καλεσμένους σε γάμο. Ο γάμος παίρνει τρεις μέρες, και καλεσμένο είναι ολόκληρο το χωριό. Εξ ού και η εναλλακτική ονομασία του πιάτου (στην Κρήτη, αλλά και στην Πόλη): σιχτίρ πιλάφ. (Και θα μπορούσε να πει κανείς, πως πάλι για γαμο-πίλαφο πρόκειται.) Ανάλογα είναι και το σιχτίρ γλυκό και το σιχτίρ καφεσί.

Είχαν ωστόσο εκφραστεί αντιρρήσεις για την ταύτιση με το γαμοπίλαφο. Στο λεξικό του Κάτου βρίσκουμε ότι το σιχτίρ πιλάφι είναι το πιλάφι που σερβίρεται στο τέλος του δείπνου και έχει πάρει μεταφορικά τη σημασία της αποπομπής, πχ. «του έδωσα το σιχτίρ πιλάφ»: τον έδιωξα, τον χώρισα. Στο slang.gr αναφέρεται ότι » η Ζυράνα Ζατέλη αναφέρει ότι το σιχτίρ πιλάφι ήταν το γλυκό που σερβιριζόταν στους μουσαφιραίους, όταν η βίζιτα έπρεπε να φτάνει προς το τέλος της».

Το πιλάφι το έχουμε συνδέσει με το Ισλάμ και την Οθωμανική αυτοκρατορία, και όχι μόνο ετυμολογικά. H Bικιπαίδεια λέει ότι το ινδικό μπιριάνι είναι μουσουλμανική επίδραση, ενώ στο στερεότυπο για τον μουσουλμανικό παράδεισο υπάρχουν και βουνά από πιλάφι. (Γράφει ο Σουρής: Στον άλλον όρη και βουνά με μέλι και πιλάφι / και οδαλίσκαι που στιγμή δεν κάνουν και νισάφι).

Παρόλο όμως που είναι πεντανόστιμο, για κάποιον λόγο το πιλάφι έχει αποκτήσει και τη σημασία του ανούσιου, που στερείται κάθε ενδιαφέρον. Ένα αποτυχημένο θεατρικό ή κινηματογραφικό έργο θα το πούμε πιλάφι. «Η χτεσινή ταινία βγήκε πιλάφι, βαρεθήκαμε μέχρι θανάτου» είναι η παραδειγματική φράση που δίνεται στο ΜΗΛΝΕΓ.

Ίσως η κακιά φήμη για το πιλάφι να βγήκε κατ’ επέκταση από τον λαπά, ο οποίος ίσως δικαιότερα θεωρείται άγευστος και έχει πάρει πολλές σχετικές μεταφορικές σημασίες (έχουμε και άρθρο σχετικά).

Πιλάφ ήταν το περιπαιχτικό παρατσούκλι που είχαν βγάλει στον Παναγιώτη Λαφαζάνη (Π.Λαφ.) κάποιοι αριστερότεροι. (Και το «λαφαζάνης» έχει αρνητική σημασία αλλά αυτό μόνο οι Κύπριοι το ξέρουν).

Πιλάφια όμως είναι και η συλλογική ονομασία των μόνιμων υπαξιωματικών του ναυτικού, που μπορούν να φτάσουν μέχρι τον βαθμό του αρχικελευστή. Είναι δηλαδή το αντίστοιχο του «καραβανά» στον Στρατό Ξηράς. Πιλαφάς ή πίλαφος ή πιλάφι στον ενικό.

Θα με διορθώσετε όσοι έχετε υπηρετήσει στο Ναυτικό αν κάνω κάποιο λάθος. Επίσης, λογικό είναι ο όρος να ξεχειλώνει κάποτε και να πιάνει και τους αξιωματικούς.

Στα σύντομα στιχάκια του στρατού, που τα έχουμε συζητήσει σε παλιό άρθρο, ακούγονται και τα πιλάφια:

Είδα στ’ όνειρό μου ελάφια – απολύομαι πιλάφια

ή, με τη στερεότυπη αρχή «περπατώ εις το δάσος»:

Περπατώ εις το δάσος και ακούω ελάφια
Απολύομαι πιλάφια!

Γιατί πιλάφια; Μάλλον από το συσσίτιο που θα σέρβιρε η σχολή. Όσοι έχουν υπηρετήσει Ναυτικό θα ξέρουν περισσότερα.

Από πότε πιλάφια; Θα μας πει ο Τζι αν στην εποχή του (αλλά δεν είναι και τόσο αρχαίος) λέγονταν τα πιλάφια.

Υποθέτω πως ναι. Όχι μόνο επειδή ο Τζι δεν είναι και τόσο αρχαίος (δεν πρέπει να έχει προλάβει τον Μιαούλη), αλλά και επειδή διαβάζοντας τα απομνημονεύματα ενός αγωνιστή του 1821 βρήκα κάτι που ίσως δεν είναι άσχετο.

Ο Υδραίος καπετάνιος Αλέξανδρος Κριεζής, λοιπόν, στα απομνημονεύματά του, που έχουν τον υπότιτλο Γκιορνάλε διά την ανεξαρτησίαν του έθνους, φτάνοντας στο άβολο σημείο της ανταρσίας της Ύδρας κατά του Καποδίστρια (όπου και διακόπτεται απότομα η αφήγηση) αναφέρει τον «πλόκον» (αποκλεισμό) της Ύδρας από τα κυβερνητικό στόλο και ειρωνεύεται τους επικεφαλής του, «γενναίους πολεμάρχους, οπού τον Τούρκον δεν τον είδον και τώρα μού είναι ναύαρχοι οι πιλαφτσήδες».

Να είναι οι πιλαφτσήδες του Κριεζή πρόγονοι των σημερινών πιλαφιών; Λείπουν πολλοί κρίκοι, αλλά και πάλι δύσκολο να πρόκειται για σύμπτωση. Τι λέτε;

ΥΓ Το άρθρο της ελληνικής Βικιπαίδειας, μετάφραση από το αγγλικό ως φαίνεται, έχει ένα χοντρό μεταφραστικό λάθος. Δεν το διορθώνω, να δω ποιος θα το βρει. ***Προσθήκη: το άρθρο έχει πολλά μεταφραστικά λάθη, αλλά εγώ εννοούσα τον «πρότυπο ναύλο» (standard fare!) Δείτε σχ. 13 και 17.

 

 

248 Σχόλια to “Πιλάφι”

  1. dryhammer said

    Καλημέρα!
    έχω την αίσθηση πως το πιλάφι για τους ένστολους του ναυτικού, λιμενικούς κλπ έχει να κάνει με την άσπρη στολή τους. Δεν ξέρω αν φορούσαν άσπρα οι ξένοι αξιωματικοί του ΠΝ τον καιρό του Κριεζή και κατ’ αντιγραφή και οι κυβερνητικοί δικοί μας.

  2. Theodoros A. Peppas said

    Πολύ ορθά για την …ρυζική ονομασία των μονίμων υπαξιωματικών του Ναυτικού, ελάχιστα μπορεί κανείς να προσθέσει. Ισως την ευρηματική απάντηση όταν ρώταγαβ οι έχοντες βάρδια «τι φαϊ έχει». (μάλλον περιττή, 8 στα 10 το …ίδιο ήταν, ρύζι με κοτόπουλο, οπότε μάλλον την απάντηση ήθελαν να …ακούσουν!) Καθώς το κοτόπουλο είχε …ορμόνες, και υπόλογος σε κάθε πόστο ήταν μόνιμος υπαξιωματικός, η απάντηση ήταν «Πούστη με υπόλογο»!

  3. Νέο Kid said

    Κοτόπουλο υπέρτατο ρυζιού. …

  4. Αντώνης said

    Καλημέρα.
    Στην ελληνική βικιπαίδεια, τί είναι άραγε τα «αναδυόμενα κομμάτια μαγειρεμένου κρεμμυδιού»;

  5. Πέπε said

    Κλημέρα!

    > > Παρόλο όμως που είναι πεντανόστιμο, για κάποιον λόγο το πιλάφι έχει αποκτήσει και τη σημασία του ανούσιου, που στερείται κάθε ενδιαφέρον.

    Ίσως από τα φαγητά όπου το πιλάφι είναι συνοδευτικό κάποιου άλλου, κύριου, φαγητού, π.χ. κοκκινιστό με πιλάφι. Συγκριτικά, εκεί το πιλάφι είναι άγευστο. Μπαίνει κυρίως για τη χόρταση, και αποκτά ενδιαφέρον μόνο …ετερόφωτα.

    Να σχολιάσω για το γαμοπίλαφο ότι, σύμφωνα με τη δική μου εμπειρία (ζω στην Κρήτη εδώ και μερικά χρόνια):
    α) Δεν είναι αποκλειστικά γαμήλιο. Το τρώνε σε όλες τις μεγάλες και κάπως εορταστικές συνεστιάσεις (και βαφτίσια, και πανηγύρια…), ή και καθόλου εορταστικές (μνημόσυνα), και αρκετά συχνά και ως καθημερινό φαγητό στο σπίτι.
    β) Δεν το τρώνε τελευταίο αλλά από τα πρώτα. Το γαμήλιο – εορταστικό μενού, τυποποιημένο σε βαθμό απελπισίας, ξεκινάει με ορεχτικά, μετά έρχεται το βραστό, μετά από λίγο το πιλάφι που έχει γίνει στο ζουμί του ίδιου βραστού (άρα ουσιαστικά αυτά τα δύο είναι ένα πιάτο), και αρκετά αργότερα το οφτό που γενικά πετιέται γιατί έχουμε χορτάσει με το βραστό.
    γ) Δεν το λένε γαμοπίλαφο αλλά πιλάφι.

    Νομίζω δε ότι πιλάφι βρασμένο σε σκέτο νερό δεν υπάρχει ολωσδιόλου στο νησί.

  6. Νέο Kid said

    Στο «στερεότυπο» για το μουσουλμανικό παράδεισο; Στερεότυπο; Are you sure? …

  7. Zoe Zbeebz said

    Έχω και μία άλλη πιθανή, αλλά ανεπιβεβαίωτη, εκδοχή για το «σιχτίρ πιλάφ». Το πιλάφι είναι ένα από τα φαγητά που παραδοσιακά σερβίρονται στο γεύμα μετά την κηδεία. Αν ο μακαρίτης ήταν στριμμένο άντερο, εύκολα θα χαρακτηριζόταν κατ’ αντιστοιχία και το στερνό του πιλάφι.

  8. rizes said

    Αγριοστάφυλο
    https://vgiannelakis.wordpress.com/2017/04/15/%ce%b1-%ce%b3-%cf%81-%ce%b9-%ce%bf-%cf%83-%cf%84-%ce%b1-%cf%86-%cf%85-%ce%bb-%ce%bf/

  9. gpoint said

    Καλημέρα

    Διαχρονικό το πιλάφι στο Ναυτικό, σπυρωτό με καλαμπόκι και αρακά και (κατά την γνώμη μου, απαίσιο) θεωρίται σπέσιαλ φαγητό κυρίως για τους υπαξιωματικούς (μέχρι αρχικελευστής) που δεν έχουν δικίωμα στην λέσχη αξιωματικών όπου παραγγέλνεις κατά βούληση.
    Φυσικά τα πιλάφια γίνονται και ανθυπασπιστές (ενδιάμεση καττάσταση μεταξύ υπαξιωματικού και αξιωματικού, στα 20+ περίπου χρόνια) και μερικοί και αξιωματικοί στις τρεις πρώτες βαθμίδες (σημαιοφόρος, ανθυποπλοίαρχος, υποπλοίαρχος), χωρίς όμως να χάσουν τον χαρακτηρισμό «πιλάφι» λόγω βαθμού, η προέλευση μετράει !
    Αυτά αν δεν έχει αλλάξει κάτι, τα 40 χρόνια από τότε που αποστρατεύθηκα

  10. Λαφαζανης ειναι ο πολυλογας, ο φαφλατας και ο ψευτης.

  11. Yannis said

    «μπιζέλια περιστεριού»

  12. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολυ για τα πρώτα σχόλια!

    4 Έχει πολλά αυτό το άρθρο, καλά που το επισημαίνεις κι αυτό.

    5 Ναι, μια φίλη που σχολίαζε παλιά εδώ έλεγε για την κατάπληξη που αισθάνθηκε όταν διαπίστωσε ότι στην άλλη Ελλάδα βράζουν μακαρόνια στο νερό.

    11 Χα χα, κι αυτό. .Αλλά υπάρχει κι άλλο χοντρό λάθος!

  13. Σπύρος said

    Στη βικιπαίδια: το standard fare μεταφράζεται «πρότυπος ναύλος»… Ήθελα να ‘ξερα τι εικόνα είχε ο μεταφραστής στο μυαλό του! Επιβάτες που πληρώνουν με πιλάφι τα ναύλα τους;;;;

  14. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλημέρα μὲ νοστιμιές.

    Πολλὰ ἄρθρα σχετικὰ μὲ τὸ φαΐ ἐσχάτως καὶ μᾶς ἀνοίγεις τὴν ὄρεξη, Νικοκύρη.

    Πάντως τὰ πιλάφια τοῦ Ναυτικοῦ, μποροῦσαν νὰ προαχθοῦν στοὺς χαμηλότερους βαθμοὺς τῶν ἀξιωματικῶν, δηλ. μέχρι τὸ βαθμὸ τοῦ ὑποπλοιάρχου (ἀντίστοιχος τοῦ λοχαγοῦ) καὶ κάποιοι λίγοι νὰ «βάλουν κλάρα» στὸ καπέλο φτάνοντας στὸ βαθμὸ τοῦ πλωτάρχη.

    Αὐτὰ τότε ποὺ ὑπηρέτησα (1975-78).

  15. gpoint said

    Σχετικά με το πιλάφι στην μεγαλόνησο έχω τύχει σε πολύ- μα πάρα πολύ- παραδοσιακά βαφτίσια σε ορεινό χωριό του Ρεθύμνου (το όνομα δεν αποκαλύπτεται για λόγους που θα γίνουν ευνόητοι πιο κάτω) όπου το πιλάφι ήταν πρώτο πιάτο και νοστιμότατο καθώς έβγαινε από ένα καζάνι όπου έβραζε ένα ρίφι, Το ρίφι βγήκε μετά αλλά δεν το δοκίμασα γιατί πιλάφι (που δεν έτρωγα στη ζωή μου) και θεϊκή γραβιέρα ήταν αρκετά πειστικά για να μην αλλάξω γεύσεις.
    Μερικές φορές φορές εμπνέω απεριόριστη εμπιστοσύνη σε ανθρώπους που δεν ξέρω και μου εμπιστεύονται μυστικά (θυμάμαι έναν άγνωστό μου ψαρά που καθόταν στην αυλή του νετάροντας παραγάδια μου είπε τι βάζουν στους κιούρκους όταν τον ρώτησα κι ο γιός του ήθελε να με σκοτώσει. Στα ορεινά του Ρεθύμνου λοιπόν όταν ρώτησα πως γίνεται τόσο νόστιμο το πιλάφι, μου είπαν πως ρίχνουνε μέσα ένα κύβο όχι κνορ αλλά μαύρο…Το ίδιο μου είπαν και κάποιοι Αρμένιοι στην Αθήνα.

  16. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Μὲ πρόκανε ὁ Τζὴ γιὰ τὰ πιλάφια τοῦ Ναυτικοῦ.

  17. Wikipedia
    Το πιλάφι όλα αυτά τα χρόνια, έγινε πρότυπος ναύλος στη Μέση Ανατολή και την Υπερκαυκασία, με παραλλαγές και καινοτομίες από τους Πέρσες, Άραβες, Τούρκους και Αρμένιους. Εισήχθη στο Ισραήλ από τους Εβραίους της Μπουχάρας και της Περσίας.
    Standard fare οντως μπορει να μεταφραστει σε προτυπος ναυλος, αν ο σκοπος του μεταφραστη ειναι να μην βγαζει νοημα, υποθετω.

  18. Wikipedia
    Η κουζίνα του Αζερμπαϊτζάν, περιλαμβάνει πάνω από 40 διαφορετικές συνταγές plov.[14] Ένα από τα πιο φημισμένα πιάτα, είναι plov του οποίου το ρύζι καλύπττεται από σαφράν και σερβίρεται με διάφορα βότανα και χόρτα, ένας διακριτικός συνδυασμός από το Ουζμπεκικό plov,
    Διακριτος ισως, σιγουρα distinctive.

  19. sarant said

    13 Αυτό το λάθος είχα στο νου μου!

  20. Πήγα να βρω το μεταφραστικό λάθος της βίκι και έπεσα πάνω στην καταπληκτική πληροφορία, ότι πατέρας του πιλαφιού θεωρείται ο Αβικέννας!

    Κιντ, και όμως όπως φαίνεται ούτε το Κοράνι ούτε κανένα χαντίθ αναφέρει τα περίφημα πιλάφια του παραδείσου. Αν δεν κάνω λάθος, δεν το ήξεραν καλά-καλά το ρύζι οι Άραβες του 7ου αιώνα. Εδώ μαζεμένες όλες οι περιγραφές: https://sunnahonline.com/library/paradise-hell-and-the-hereafter/145-some-of-the-bounties-allaah-has-prepared-for-the-believers-in-paradise

  21. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Πολὺ εὐφορικὴ ἡ κρητικὴ συνταγὴ τοῦ πιλαφιοῦ.

    Γι᾿ αὐτὸ δὲν ἤθελες ν᾿ ἀλλάξεις φαγητό, Γιῶργο.

    🙂

  22. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @20.Δὲν μᾶς πολυνοιάζει γιὰ τὸ πιλάφι, Δύτη.

    Γιὰ τὰ οὐρὶ μᾶς νοιάζει. 😉

  23. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    #21@15.

  24. Και γι αυτά γράφει. Δεν ξέρω αν θες, να φαίνεται λέει το μεδούλι απ’ τα κόκαλά τους! the marrow of the bones of the wives’ legs will be seen through the flesh out of excessive beauty

  25. Georgios Bartzoudis said

    «της ίδιας ρίζας με τον τσορβά»

    # Πολύ επιτηδευμένη η …φορεσιά του τσιορμπά. Πάντως μου θύμισε όχι μόνο τον Θεσσαλονικιώτικο σκεμπέ-τσιορμπά αλλά και τον επίσης Μακεδονικό τσιορμπά-τραχανά: Στα χειμωνιάτικα πρωϊνά, η μάννα ετοίμαζε μια ζεστή σούπα (τσιορμπά) από τραχανά, μέσα στον οποίο έριχνε χαψιές (μπουκιές) από ψωμί. Ήταν ένα αξέχαστο πεντανόστιμο πρωϊνό κολατσιό. Κάπου κάπου έριχνε μέσα και μερικές τσιγαρίδες [απ’ το χριστουγεννιάτ’κο γρούν(ι)].

  26. nessim said

    ένα; τι ένα; σαν τα σπυριά του πιλαφιού είναι..
    ψηφίζω το «έχει βράσει σε ζωμό κρέατος ή ζωμό αποθέματος.»
    το stock..

  27. Κιγκέρι said

    Ο πατέρας μου χρησιμοποιούσε την έκφραση «αυτός είναι σεβντάς, δεν είναι τσορβάς».

    Νικοκύρη, τον τελευταίο καιρό μπαίνω στο ιστολόγιο για να δω τι θα μαγειρέψω το μεσημέρι! 🙂

  28. sarant said

    27 Kαι ο Παπαδιαμάντης το έχει αυτό.
    (όχι να μπαίνει στο ιστολόγιο για να δει τι θα μαγειρέψει!)

  29. phrasaortes said

    Η λέξη ατζαμής είναι αραβικής προέλευσης και δηλώνει περίπου τον βάρβαρο, όποιον δεν μιλάει αραβικά. Δεδομένου ότι οι Πέρσες ήταν η πιο αξιοσημείωτη εθνική μειονότητα στα Χαλιφάτα των Ομμεϋαδών και των Αββασιδών, η φράση σταδιακά απευθυνόταν σχεδόν αποκλειστικά στους Πέρσες. Το δυτικό Ιράν, για παράδειγμα, πήρε το όνομα Ιράκ των ατζαμήδων

  30. Παναγιώτης Κ. said

    «Το πιλάφι είναι ρύζι «που έχει βράσει σε νερό ή ζωμό, έχει στραγγιστεί ή έχει αφυδατωθεί από τα υγρά του και έχει ζεματιστεί με βούτυρο ή λάδι» (ο ορισμός από το ΜΗΛΝΕΓ). Δεν είναι λοιπόν πιλάφι κάθε ρύζι, αλλά τους μαγειρικούς ορισμούς τους αφήνω σε εκείνους που μαγειρεύουν. Πάντως, η αγγλική Βικιπαίδεια επισημαίνει ότι στο πιλάφι το ρύζι είναι σπυρωτό, δηλ. οι κόκκοι διακρίνονται σαφώς ο ένας από τον άλλον.»

    Ο ορισμός της αγγλικής Βικιπαίδειας είναι πιο γενικός και περιλαμβάνει τόσο την παλαιά μέθοδο παρασκευής του πιλαφιού όσο και τη σύγχρονη.

    Επιπλέον, το πιλάφι δεν είναι αφυδατωμένο ρύζι γιατί απλούστατα, δεν πρόκειται για κάποιο ξηρό πράγμα!

    Όσο για τη σύγχρονη μέθοδο, παίρνουμε κίτρινο ρύζι (btw πρόκειται για ρύζι το οποίο έχει υποστεί κάποια ειδική επεξεργασία) και το βράζουμε σε νερό σε αναλογία 1:2.
    Το τελικό αποτέλεσμα είναι ένα…σπυρωτό ρύζι!
    Βεβαίως υπάρχουν και άλλες παραλλαγές αν θελήσουμε να έχουμε ένα…απογειωμένο αποτέλεσμα.

    Εκείνα τα…παλιά χρόνια, η φίρμα μπαρμπαμπέν, ήταν συνώνυμη του σπυρωτού ρυζιού. Το έπαιρναν ακόμα και τα λαϊκά στρώματα αν επρόκειτο να κάνουν κάποιο επίσημο τραπέζι.

    Προσωπικώς,την…αρχική κλίση μου στα ζυμαρικά την διαδέχθηκε η…πλήρης προσχώρηση στο ρύζι! 🙂
    Λένε ότι έχει και κατευναστικές ιδιότητες! 🙂

  31. Γς said

    Κι εκεί περί τας δυσμάς του βίου τους είπαν ν ανοίξουν εκείνο τον ιδιότυπο κουμπαρά που η κυρία θα έβαζε ένα σπυρί ρυζιού κάθε φορά που θα απατούσε τον αντρούλη της.

    Κι ο κουμπαράς ήταν άδειος!

    -Μπράβο ρε γυναίκα. Πιστή. Δεν το περίμενα ο κουμπαράς να είναι άδειος

    -Εμ, ξέχασες τα πιλάφια που σου έφτιαχνα στην κατοχή

  32. nikiplos said

    Στη Γαλλία οι ανάπται αποκαλούν Chauves τους αξιωματικούς, δλδ καράφλες…

  33. Πέπε said

    @30:
    > > παίρνουμε κίτρινο ρύζι (btw πρόκειται για ρύζι το οποίο έχει υποστεί κάποια ειδική επεξεργασία) και το βράζουμε σε νερό

    Εμ αυτό δεν είναι πιλάφι όμως, είναι λαπάς!

    Εγώ προσωπικά, αυτό που ξέρω και κάνω για πιλάφι (όχι με την κρητική έννοια, μ’ αυτήν που θεωρώ γενική) είναι:

    Καίμε λάδι. Τσιγαρίζουμε κρεμμυδάκια. Ρίχνουμε το ρύζι, το τσιγαρίζουμε κι αυτό λίγο (έτσι ξερό όπως είναι). Το νερό το έχουμε βρασμένο έτοιμο. Ρίχνουμε το νερό σε αναλογία 1:2, αλλά έχουμε ετοιμάσει περισσότερο και κρατάμε λίγη ρεζέρβα. Ρίχνουμε επίσης αλάτι, ένα δαφνόφυλλο και μερικές σταγόνες λεμόνι. Βράζουμε με ανοιχτή κατσαρόλα, δοκιμάζουμε, παρακολουθούμε, και άμα χρειαστεί προσθέτουμε κι άλλο νερό από το καυτό. Όταν είναι σχεδόν τόσο μαλακό όσο το θέλουμε, πρέπει να έχει μείνει νερό πιο κάτω από τη στάθμη του ρυζιού. Τότε κλείνουμε το μάτι, ρίχνουμε βούτυρο, ανακατεύουμε, σκεπάζουμε την κατσαρόλα και το αφήνουμε στο σβηστό αλλά ζεστό μάτι.

    Όταν είναι έτοιμο, θα έχει σχηματίσει μια σχετικά ομοιόμορφη επίπεδη επιφάνεια με τρυπίτσες.

    Για πιο ελαφρύ (αηδίες είναι αυτά) παραλείπουμε το στάδιο του τσιγαρίσματος των σπόρων.

    Τον κύβο μαύρου δεν τον είχα σκεφτεί! 🙂 (Καλά, σαν δούλεμα βέβαια μου φαίνεται αυτό το μυστικό…)

  34. Αγγελος said

    Την παροιμία «ο σεβντάς δεν είν´ τζορβάς» την έχει και ο Δημητράκος. Αλλά και Αμερικανός συμφοιτητής μου ρωσοεβραϊκής καταγωγής μου είπε κάποτε ότι η γιαγιά του συνήθιζε να λέει “love is not a potato”. Ούτε εκείνος ήξερε τι εννοούσε, ούτε εγώ.
    Πιλαφάκια θυμάμαι να αποκαλούνται οι ναυτόπαιδες του Πόρου.

  35. Παναγιώτης Κ. said

    @10. Μπορούμε να μιλάμε και για…λαφαζανιές όταν ταιριάξει; 🙂

    @15. Βάλε μας φιτίλια! 🙂
    Λες να είναι αυτός ο λόγος για τον οποίο…τρελάθηκα από το γαμοπίλαφο σε κρητικό γάμο στο Ρέθυμνο; 🙂

    Btw, άκουσα ότι εκείνα τα χρόνια στη Μικρασία, πάνω στη φέτα με το ψωμί και το λάδι, φαγητό που τρώνε για απογευματινό τα παιδιά, έβαζαν και από αυτό, όπως εμείς βάζουμε ρίγανη!

  36. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @24. Δύτη, εὐχαριστῶ γιὰ τὴν ἀπάντηση.

    Πάντως αὐτό, τὸ «να φαίνεται λέει το μεδούλι απ’ τα κόκαλά τους» δὲν τὸ βρίσκω καθόλου ἐρωτικό.

    Ἐκτὸς κι ἂν εἶσαι ὁ Χάνιμπαλ Λέκτερ. 🙂

  37. Νέο Kid said

    Love is not a potato
    Την πατάτα , άμα σου βγει μάπα, την πετάς. Την αγάπη, δύσκολα…
    Η πατάτα έχει πολλά μάτια. Η αγάπη είναι τυφλή.

  38. dryhammer said

    36. Το καλό πιλάφι θέλει και μεδούλι στο ζωμό.
    Το καλό ουρί θέλει και ψαχνό και κόκκαλο.
    Με το πολύ κρομμύδι το ουρί ουρεί.

  39. Παναγιώτης Κ. said

    @33. Ο λαπάς είναι ένα πράγμα χυλωμένο και γίνεται με καρολίνα ή γλασέ, ενώ αυτό που λέω εγώ είναι σπυρωτό.

    Η συνταγή που προτείνεις, ανήκει στις απογειωμένες εκδοχές που γενικώς αναφέρθηκα στο #30.

  40. leonicos said

    Πολλες φορές η ελληνική βικιπαίδεια είναι για κλοτσιές

    Μπορεί σε μια σελίδα διασαφηνισης να έχει τρία εναλλακτικά και η αγγλική επτά

    εκτός απότ άπειρα μεταφραστικά, ορθογραφικά και πραγματολογικά λάθη. Βέβαια υμβαίνονυ και στην αγγλική μερικά.Δεν θυμάμαι γοα ποιον διάβαζα ότι ‘ξ κυρίαρχη άποψη είναι ότι καταγόραν από τη Λέσβο, αλλά υπάρχει και η αντίθετη άποψη ότι καταγόρ=ταν από τη Μυτιλήνη’. Ο άνθρωπος το έψεξε, αλλά πού να φανταστεί ότι πρόκειται για το ίδιο νησί

  41. Πέπε said

    Γενικά εγώ ένα ρύζι ψωνίζω. Δεν έχω μάθει ακόμα πώς το λένε, απλώς κοιτάω να γράφει «για πιλάφι σπυρωτό», και το χρησιμοποιώ και για λασπωτό εξίσου.

    Το σκεπτικό μου είναι ότι κανένα ρύζι δε γίνεται από μόνο του σπυρωτό. Άμα δεν το πετύχεις, λασπώνει. Άρα όλα κάνουν για λασπωτό. Για σπυρωτό όμως δεν αρκεί να το κάνεις σωστά, πρέπει και το ρύζι να είναι κατάλληλο.

    Άρα, υπάρχει ένα (τουλάχιστον) ρύζι που είναι εξίσου κατάλληλο και για σπυρωτό και για λασπωτό.

    __________________________

    Μια φορά, φοιτητής, επισκέφθηκα ένα φίλο μου στο Παρίσι. Την ώρα που θα ‘ρχόμουνα, ο φίλος είχε έναν άλλο φίλο στο σπίτι. Τον άφησε λοιπόν εκεί και ξεκίνησε να με παραλάβει.

    Ο επισκέπτης, που ήταν ένας φαταούλας σαν καρικατούρα (ο Σπίθας ας πούμε), όσο έμεινε μόνος του στου αλλουνού το σπίτι μέχρι να έρθουμε, ένιωσε μια λιγουρίτσα. Ψάχνει τα ντουλάπια, βρίσκει ένα ρύζι. Έγραφε απάνω μπασμάτι, αλλά δεν ήξερε τι είναι αυτό και δεν τον ένοιαξε – το ρύζι είναι πάντα ρύζι (#not). Και ξέρουμε πώς γίνεται: βάζουμε κάργα νερό, και όταν γίνει το στραγγίζουμε.

    Και έγινε εκεί μέσα, του μαθητευόμενου μάγου! Το ρύζι φούσκωνε και φούσκωνε, ξεχείλισε από την κατσαρόλα, πήγε παντού στο μικροσκοπικό φοιτητικό διαμέρισμα με τα άπειρα μικροπραγματάκια, γέμισε κάθε γωνιά και χαραμάδα, κι εκείνη περίπου την ώρα ήρθαμε!

  42. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Πάλι ρύζι γμτ? Έχουν αρχίσει και στενεύουν τα μάτια μου.

  43. leonicos said

    ατζεμ πιλάφ κατά Λεώνικο (αλλά μου το έμαθε Κύπρια) Και χορτοφαγικό βεβαίως βεβαιως

    Καβορντίζεις μ’ ελάχιστο λάδι ψιλοκομμένο κραμμύδι. Όταν ροδίσει ρίχνεις το ρύζι ογκομετρημένο (π.χ. ένανεροπότηρο) στεγνό και συνεχίζεις το καβούρντισμα. Όταν ροδίσει και το ρύζι, ρίχνεις τρεις όγκους νερο και περιμένεις λίγο. Ξαφνικά κάνει ένα παφ και το ρύζι φουσκώνει και πίνει όλο το νερό. ΔΕΝ σουρώνεις τιποτα.

    ΣΗΜ. Το πόσο νερό θα χρειαστεί εξαρτάται από το πόσο καβούρδισες το ρύζι. Μπορεί να πάρει και τέσσερεις όγκους, σπάνια πέντε.

    Αν ρίξεις παραπάνω, δεν περισσεύει να το σουρώσεις. Γίνενται λαπάς. Αλλά και πάλι πολύ νόστιμος

    παραλλαγή με μανιτάρια.

    Καβουρντίζεις το ρύζι χωριστά και το έχεις έτοιμο. Αφού καβουρντίσεις το κρεμμύδι, ρίχνει μικρά ή κομμένα μανιτάρια. Μόλις βγάλουν το νερό τους, ρίχνεις το ρύζι να το πιει, και προσθέτεις όσο χρειάζεται νερό.

    Αυτό θέλει πολύ προσοχή, διότι πρέπει να υπολογίσεις το ρυζι των μανιταριών

    ΚΑΛΗ ΟΡΕΞΗ

  44. leonicos said

    37 Νεοκίδιε

    Η πατάτα έχει πολλά μάτια. Η αγάπη είναι τυφλή.

    Θα ήθελα να μάθω απο πήρες αυτή τη γνώση

  45. leonicos said

    Πού είναι ο Τζι;

    Δεν έδωσα την συνταγή για να γίνει αμέσως

  46. leonicos said

    33 Πέπε

    Και καθηγητής και μάγειρος!

    Δεν βάζω βούτυρο

    Για το ζεστό νερό… δεν ξέρω αν είανι αναγκεό. Θα δοκιμάσω

  47. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @38. Δὲν ξέρω ἂν οὐρεῖ τὸ οὐρί. Αὐτὸ εἶναι θεολογικὸ πρόβλημα γιὰ τὸ Ἰσλάμ, ἀντίστοιχο μὲ τὸ φύλο τῶν ἀγγέλων στὸν Χριστιανισμό.

    Πάντως, ἐπειδὴ ἐδῶ βρίσκεις «τὰ πάντα ὅλα», ἔχουμε ἀναπτύξει γόνιμο διάλογο ἐπ᾿ αὐτοῦ σχετικὰ πρόσφατα.

    https://sarantakos.wordpress.com/2019/02/22/margarites/

    σχόλια 102,103,109,110,115 ;καὶ

    117…Ποτέ δὲ φανταζόμουν πὼς μπορεῖ
    τοῦ παραδείσου τὸ πανέμορφο οὐρὶ
    νὰ κατεβάζει τὰ αἰθέρια πέπλα ποὺ φορεῖ
    καὶ σὰν τὶς ἄλλες τὶς γυναῖκες νὰ οὐρεῖ.

  48. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    41 Γέλασα πολύ!

  49. leonicos said

    Από το στρατό

    Οι καραβανάδες ήαν συχνά καλύτεροι από τους μη καραβανάδες

  50. leonicos said

    Βρήκα τη μακρύτερη ελληνική λέξη για φαγητο

    Βρῶμα τὸ πυροβρομολευκερεβινθοακανθουμικριτοαδυβρωματοπαντανάμικτον
    Bergk 1843 Poetae Lyrici Graeci Theodorus Bergk editit. Lipsiae 1843

    Βαρέθηκα να μετρήσω. γκουγκλίζεται εύκολα, για πστοποίηση. σελ 855 Φιλόξενος, σχόλια

  51. leonicos said

    Συγγνώμη, δεν εδωσα τη συνταγή

    Είναι πολύ απλή

    Αν θέλεις να φτιάξεις,

    Τζι σ’ εσένα μιλάω, οι άλλοι είναι αχρηστοι

    να φτιάξεις Βρῶμα τὸ πυροβρομολευκερεβινθοακανθουμικριτοαδυβρωματοπαντανάμικτον

    κάνεις τα εξής:

    τρώγματ έπειτ επένειμεν εγκατακνακομιγές πεφρυγμένον πυρβρομολευκερέβινθον ακανθουμικριτο αδύ βρώμα το παγκατάμικτον αμπυρικηροιδηστίχας παρεγίνετο τούτοις

    ά θ υπέρω μάκαρος χορδά γλυκίστα μιξεριφαρνογένης

    και φτιάχνεις

    άν δή φιλέοντι θεοί ταύτα

    ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ

  52. Aghapi D said

    Άκουσε κανείς τρίτο πρόγραμμα σήμερα το πρωί;
    Το πεντάλεπτο για τη γλώσσα ήταν αφιερωμένο πολύ κολακευτικά στον πατέρα Σαραντάκο

  53. Πέπε said

    @46:
    > > Για το ζεστό νερό… δεν ξέρω αν είανι αναγκεό. Θα δοκιμάσω

    Άκουσα πρόσφατα μια θεωρία, από αυτούς τους μαγείρους που είναι και πυρηνικοί φυσικοχημικοί και το ‘χουν πάει σε άλλο επίπεδο το τσικάλι, και τη βρήκα πειστική:

    Άπαξ και ξεκινήσει το οποιοδήποτε μαγείρεμα, δεν πρέπει να ρίχνουμε στην κατσαρόλα τίποτε που να χαμηλώσει απότομα τη θερμοκρασία, γιατί διακόπτουμε τις διεργασίες που γίνονταν με την προϋπάρχουσα θερμοκρασία.

    Γι’ αυτό, ας πούμε, όταν μαγειρεύω κάτι που το είχα στην κατάψυξη, όχι απλώς το ξεπαγώνω τελείως αλλα΄το χλιαίνω κιόλας πριν το ρίξω στην κατσαρόλα. Παλιότερα δεν έδινα σημασία, ίσα ίσα που θεωρούσα ότι ξεπαγώνοντάς το κατευθείαν στο μαγείρεμα κερδίζω χρόνο.

    Ή, τα βγάζω από το ψυγείο (πες ότι δεν ήταν κατεψυγμένα), και τα ρίχνω λίγα λίγα στην κατσαρόλα, όχι όλα μαζί και την κρυώσουν.

  54. sarant said

    50 Και ο Αριστοφάνης, κύριε, με τα 172 γράμματα;

    52 Ποιος μιλούσε;

  55. Μπετατζής said

    Ένα αγαπητό μου πρόσωπο που ξεκουράστηκε τώρα, αν έβλεπε κάποιον να βιάζεται, π.χ. να οδηγεί με ταχύτητα και απρόσεχτα, έλεγε πάντα τη φράση : «γιατί τρέχεις, θα σου κρυώσει το πιλάφι ;;;;» προφανώς επειδή μόνο ζεστό είναι ωραίο.

  56. Spyros said

    Καλημέρα σε όλους!

    0: Ένα κρύο ανέκδοτο, που κυκλοφορούσε όταν ήμουν φοιτητής:
    Γιατί στις πινακίδες αυτοκινήτων της Λάρισας γράφει ΡΙΖ; Γιατί δε χωράει ΠΛΑΦ.
    Δε γελάτε;

    0 δις + 29: Από δύο διαφορετικές πηγές διαβασμάτων μου είχα βγάλει το συμπέρασμα, ότι οι περσικές και αραβικές λέξεις θεωρούνται κάτι σαν καθαρεύουσα στα τουρκικά. Ή πιο γενικά, σαν κάτι ξεπερασμένο.
    Το διευκρινίζω λίγο: στο assimil «pour parler turc» (base francaise), που είχα αγοράσει από το αξέχαστο Κάουφμαν της Σταδίου, έγραφε ότι μετά την άνοδο του Κεμάλ στην εξουσία έγινε από το τουρκικό κράτος μια οργανωμένη προσπάθεια «καθαρίσματος» της νεοτουρκικής (ας την πω έτσι, για να δείξω και την πολιτική στόχευση) γλώσσας από αραβικές και περσικές λέξεις.
    Στο πολύ ωραίο βιβλίο του Αζίζ Νεσίν «Οι αναμνήσεις ενός εξόριστου», στο οποίο έχω αναφερθεί ξανά παλιότερα (εκείνο το λεπτό μωβ βιβλιαράκι των εκδόσεων Στοχαστής), γράφει για την επίσκεψη του ίδιου του Νεσίν και ενός φίλου του σε κάποιον σοφό γέροντα της Προύσας (του τόπου εξορίας του Νεσίν), όπου οι δύο επισκέπτες προσπαθούσαν να ανασύρουν από τη μνήμη τους κάθε περσική ή αραβική λέξη, για να απευθυνθούν στον σοφό ηλικιωμένο συνομιλητή τους σε μία κατανοητή από τον ίδιο γλώσσα. Και γράφει ο μεταφραστής πολύ ωραία «Υμείς», «όπως επιθυμείτε» και άλλες τέτοιες «βαριές» φράσεις και λέξεις, για να δώσει έναν καθαρευουσιάνικο ή εν πάση περιπτώσει παλιομοδίτικο τόνο στη συνομιλία με τον γέροντα.
    Πιθανό λοιπόν ο Κεμάλ να ήταν υπέρ της καθιέρωσης μιας πιο απλής γλώσσας, πιο λαϊκής, για να θεμελιώσει ένα πιο σύγχρονο κράτος και να δείξει την πλήρη ρήξη με το οθωμανικό παρελθόν;
    Πιθανό πάλι οι αραβικές ή περσικές λέξεις να προέρχονταν από μια παλιότερη γραπτή παράδοση κυρίως θρησκευτικών βιβλίων και γι’ αυτό να είχε θεωρηθεί πια ξεπερασμένη; Ίσως όλα αυτά μαζί, σε συνδυασμό με την αντίθεση στον μουσουλμανισμό, που είχαν τόσο ο Κεμάλ όσο και ο Νεσίν, από διαφορετική φυσικά ο καθένας σκοπιά;
    Σκόρπιες σκέψεις, οι οποίες, για να μπουν σε σωστή σειρά, μάλλον χρειάζεται βαθιά γνώση της ιστορίας της Μέσης Ανατολής, την οποία δεν έχω.

    2 Εμείς στο στρατό (ξηράς) λέγαμε «πούστη με Κινέζο» (κοτόπουλο με ρύζι) ή «πούστη με Σημίτη» (επίκαιρο λόγω της εποχής που είχα πάει φαντάρος…).

  57. Ατακάμα said

    Παντώς πλέον παρατηρώ ότι η λέξη πιλάφι υποχωρεί συνεχώς εναντί του ρυζιού. Το πιλάφι το ακούω μόνον από 50+ για να είμαι ειλικρινής, ενώ όλοι οι νεότεροι (εμού συμπεριλαμβανομένου) λένε ρύζι και μόνο. Βεβαία μπορεί και να είναι η ιδέα μου.

  58. gpoint said

    # 22 και σχετικά

    Δημήτρη, εδώ και λίγα χρόνια οι μελετητές του Κορανίου έχουν αποτανθεί πως τα χούρι (ουρί είναι η γαλλική απόδοση του όρου) δεν είναι τίποτε άλλο παρά … σταφύλια !!!

    Δεν ξέρψ αν αυτό ανέκοψε κάπως την μόδα να ασπάζεται κάποιο το Ισλάμ, αλλά ήταν σίγουρα μια νίκη των γυναικών του ισλάμ που ήταν πολύ ριγμένες, κάθε πιστός και τέσσερα χούρι αναγομωμένα καθ’ εκάστην παρθενορραφικώς και οι πιστές ούτε ένα τζίνι να περνάει η ώρα !!

    Γεγονός είναι πως κάτοπιν αυτών καποιοι μεταπήδησαν από το κοράνι στον χριστιανισμό, γιατί τουλάχιστον στην (χριστιανική) κόλαη υπάρχουνε μπουρδέλα όπως είπε μια ψυχή.

  59. atheofobos said

    Έχοντας υπηρετήσει για 29 μήνες στο Ναυτικό ως και έφεδρος σημαιοφόρος (με μεγαλοπρεπές διπλό κατσαρό γαλόνι!) θυμάμαι πολύ καλά πως η ονομασία Πιλάφι για τους μόνιμους υπαξιωματικούς είχε προέλθει από τον χαρακτηρισμό τους ως ΠΣ δηλ. εκ Πληρωμάτων Στόλου.
    Έτσι το ΠΣ «μεταφράστηκε» ως πιλάφι σπυρωτό!
    Αν δεν κάνω λάθος, τότε οι υπαξιωματικοί, έφταναν για 40 μέρες πριν αποστρατευθούν και στον βαθμό του Πλωτάρχη.
    Μερικές φορές, όταν γινόντουσαν αξιωματικοί, τους τοποθετούσαν σε θέση κυβερνήτη σε πλοία που δεν κουνούσαν όμως από τον ναύσταθμο.
    Στο ποστ μου Ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ ΣΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ 5- Η ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΚΑΙ Η ΔΕΞΙΩΣΗ ΤΗΣ 25ης ΜΑΡΤΙΟΥ http://atheofobos2.blogspot.com/2015/10/5-25.html περιγράφω μια σπαρταριστή σκηνή όταν ένα τέτοιο πλοίο πήρε διαταγή να αποπλεύσει!
    Ήταν πάντως συγκινητική η στιγμή που όταν γίνονταν Σημαιοφόροι έπαιρναν την σύζυγο τους με τα καλά της και έρχονταν να φάνε στην Λέσχη Αξιωματικών καθώς αυτό, όπως είναι ευνόητο, ήταν ένα όνειρο ζωής!

  60. spiridione said

    Διάφορες αναφορές για πιλαφιτζήδες στα γουγλοβιβλία
    https://www.google.com/search?rlz=1C1CHBF_elGR740GR740&biw=1536&bih=722&tbm=bks&sxsrf=ALeKk009ACnS-tA1RQAI50i-OzaAcyPmiA%3A1591781992858&ei=aKrgXuvoM-v1qwHumLaQAg&q=%22%CF%80%CE%B9%CE%BB%CE%B1%CF%86%CE%B9%CF%84%CE%B6%CE%AE%CE%B4%CE%B5%CF%82%22&oq=%22%CF%80%CE%B9%CE%BB%CE%B1%CF%86%CE%B9%CF%84%CE%B6%CE%AE%CE%B4%CE%B5%CF%82%22&gs_l=psy-ab.3…2369.5198.0.5352.7.5.0.0.0.0.112.251.2j2.4.0….0…1c.1.64.psy-ab..3.0.0….0.OhlfGPtmVf0

    Από αυτές η μία είναι κάποια αναφορά από Απομνημονεύματα του ’21, δεν φαίνεται ποιου:
    «Αλλά τότε ήτον ανεβασμένη όλη η εμπροσθοφυλακή έως τρεις χιλιάδες και αυτός δεν είχε στρατιώτας να αντιτάξη παρά τους γραμματικούς του και οκτώ δέκα πιλαφιτζήδες, οίτινες τον ηκολούθουν».

    Ίσως να είχε τη σημασία των κουραμπιέδων ή λαπάδων

  61. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    >>… το γαμοπίλαφο δεν είναι πιλάφι, αφού η υφή του είναι κρεμώδης, σαν του ριζότου.
    Εντάξει, δεν είναι σπυρωτό, αλλά δεν είναι «κρεμώδες»… 🙂

    >> Στην Κρήτη το γαμοπίλαφο είναι συχνά το τελευταίο πιάτο που σερβιρίζεται στους καλεσμένους σε γάμο. Ο γάμος παίρνει τρεις μέρες, και καλεσμένο είναι ολόκληρο το χωριό.
    Δεν ξέρω τι γινόταν παλιότερα σε κρητικούς γάμους …μακράς -πράγματι- διάρκειας, αλλά σήμερα στην Κρήτη τα πράγματα είναι όπως ακριβώς τα λέει ο Πέπε (#5).

    Να συμπληρώσω μόνο ότι μερικοί μάγειροι, για να κάνουν πιο νόστιμο το πιλάφι, προσθέτουν βούτυρο ή στακοβούτυρο (συνηθέστερο). Αλλά κάποιες φορές το παρακάνουν, με αποτέλεσμα να πλέει το ρύζι στο βούτυρο… και να μην τρώγεται! (και όχι μόνο από τους χοληστερινούχους… 🙂 )
    Επίσης απαραίτητο συστατικό και το λεμόνι.

    Νομίζω ότι στη Δυτ. Κρήτη έχει επικρατήσει να σερβίρεται (στην αρχή ή προς το τέλος 😉 του γαμήλιου γλεντιού μακαρονάδα, πάλι σε ζουμί κρεάτων -«σύζουμα»- με τριμμένο α(ν)θότυρο ή μυζήθρα.

    5.
    Λες, Πέπε: «Νομίζω δε ότι πιλάφι βρασμένο σε σκέτο νερό δεν υπάρχει ολωσδιόλου στο νησί.»
    Σωστό! (Αλλά, άφησε κι ένα περιθώριο 0,01% 🙂 )

    Για να μη μας συμβεί λοιπόν αυτό το …κακό (=πιλάφι σε σκέτο νερό), έχουμε καταψύξει ζουμί από βρασμένα κρέατα σε μικρά κυπελλάκια, περίπου των 200 ml, και τα προσθέτουμε (ανάλογα 1 ή 2) στο νερό, για πιλάφι ή μακαρονάδα. Η γεύση που τελικά προκύπτει είναι ικανοποιητικότατη. 😉

  62. Rogue said

    Ταβουκλού πιλάφ, πιλάφι βρασμένο σε ζωμό κότας. Έπος. Καμιά φορά το λένε καταχρηστικά για οποιοδήποτε κοτόπουλο με ρύζι, αλλά αυτό είναι γιαλαντζί ταβουκλού.

    Γιαουρτλού πιλάφ, απλά σερβίρεις το πιλάφι ζεστό-ζεστό, ρίχνεις το κρύο γιαούρτι πλαφ από πάνω, κι ανακατεύεις. Ταπεινό και βολικό άμα έχεις περισσεύματα.

    Για συνταγή, εγώ ξέρω πρώτα καίμε βούτυρο (πόσο βούτυρο εξαρτάται από πόσο καταστροφή θες να γίνει…), μετά ρίχνουμε νερό και ρύζι parboiled, αναλογία περίπου 3:1 (αλλά λίγο φουσκωτή η κούπα ρύζι, και ένα δάχτυλο κάτω το νερό), σκεπάζουμε, δυνατή φωτιά στην αρχή και χαμηλώνουμε σιγά σιγά, κι όταν πιει το πιο πολύ νερό και κάνει τρυπίτσες, κατεβάζουμε στο μίνιμουμ και ανοίγουμε καπάκι. Κι αφού γίνει δεν το τρώμε αμέσως, το αφήνουμε να πάρει αέρα με καπάκι ανοιχτό, για να γίνει όλο σπυρωτό (αλλιώς το αποκάτω λασπώνει λιγο).

  63. Triant said

    Καλημέρα.

    53: Η διακοπή αυτή του βρασμού ή του ψησίματος λένε πως αρρωσταίνει το φαΐ.

    Ρύζι για φαΐ που έχει σάλτσα: Βράζουμε το ρύζι σε νερό καλά αλατισμένο στο οποίο έχουμε προσθέσει και μιά κουταλιά βούτυρο.
    Ρύζι πιό νόστιμο: Μαραίνουμε σε λάδι ψιλοκομμένα κρεμμύδια και σκόρδο, προσθέτουμε νερό και όταν βράσει ρίχνουμε το ρύζι. Το τσιγάρισμα και του ρυζιού το κάνω μόνο στο μπασμάτι (γιατί αλλοιώς δεν τρώγεται).
    Ρύζι – φαΐ: Μαραίνουμε σε αρκετό λάδι ψιλοκομμένα κρεμμύδια και σκόρδο, προσθέτουμε τριμένη ντομάτα, πιπεριά (κάνουμε δηλαδή μια κόκκινη σάλτσα) και νερό, και μόλις πάρει βράση ρίχνουμε το ρύζι. Τρώγεται με γιαούρτι. Η πεθερά μου μου ζήτησε την συνταγή.

    Όλα τα ρύζια (πλην μπασμάτι) τα βράζω σε τριπλάσιο υγρό με ημίκλειστο καπάκι για 15 λεπτά και μετα ανοίγω το καπάκι και κάθομαι από πάνω ρυθμίζοντας τη φωτιά έτσι ώστε στο εικοσάλεπτο να έχει μείνει λίγο ζουμί.

  64. Babis said

    Για το ναυτικό, αυτό που ξέρω είναι ότι η ονομασία πιλάφι προέκυψε από την συχνότητα του πιλαφιού στο διαιτολόγιο τους, κατά τον ίδιο τρόπο που στον στρατό ξηράς λένε καραβανάς από την καραβάνα για το φαγητό.

  65. Costas Papathanasiou said

    Ταιριάζει, νομίζω, εδώ, να μνημονευτεί κι η γνώμη του Ειδικού Αλβέρτου Αρούχ, “αυστηρού και δίκαιου γευσιγνώστη”, γνωστού ίσως και με το ψευδώνυμο «Επίκουρος» από το ΒΗΜΑGourmet:
    «Υπάρχουν δύο ρεύματα για το τι είναι ελληνική κουζίνα: Ενα το οποίο επικεντρώνεται σε μια ουσιοκρατική διάσταση της ελληνικής κουζίνας, ότι δηλαδή ελληνική κουζίνα είναι η Αγία Τριάς “ψωμί, ελαιόλαδο, κρασί”, και ένα πιο μεταμοντέρνο και εξωστρεφές το οποίο με εκφράζει. Αυτό το ρεύμα εντοπίζει την ελληνικότητα του φαγητού μας στο βίωμα και τη μνήμη»

    Ο οποίος Αλβέρτος έφυγε –πλήρης γεύσεων, θαρρώ– δυό χρόνια αφού συνέγραψε το εμβληματικό βιβλίο «Η ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ-Περί της ελληνικότητας του μουσακά,της γαστρονομικής μας ταυτότητας και της ανανέωσής της», ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ (ΚΡΙΤΙΚΟΣ ΓΕΥΣΗΣ), Εκδόσεις Ίκαρος,2012, απ’ όπου και το εξής χαρακτηριστικό απόσπασμα, περί πιλαφίου και όχι μόνο, υποστηρικότατο για την προαναφερθείσα θέση του:
    «Από τις πρώτες μνήμες που έχω», λέει ο Βαγγέλης Δρίσκας, «οι περισσότερες αφορούν το φαγητό.(…) Για παράδειγμα η γιαγιά στην Μάκρη της Αλεξανδρούπολης,σκάρωνε στο λεπτό πιάτα με θαλασσινούς μεζέδες που μάζευε εκείνη την ώρα και μας ετοίμαζε το πιο νόστιμο πιλάφι με πεταλίδες ή σουπιές με ανεμώνες και παπαρούνες όταν ήταν η εποχή τους. Η άλλη γιαγιά η ηπειρώτισσα άνοιγε το πιο νόστιμο τραγανό φύλλο για πίτες(…)Ο πατέρας μου ήταν καλοφαγάς, ανήσυχος,(…).Η μητέρα μου ήταν ο αντίποδας της γκουρμέ διάθεσης, λιτή, σοφή, μαγείρευε πάντα τις σωστές ποσότητες με μία συγκλονιστική μαεστρία και μέτρο στη γεύση. Τι θυμάμαι; Την κρεμώδη ομελέτα με ροκφόρ του πατέρα μου που ήταν το πρωινό της Κυριακής;. Τις γαρίδες με κολοκυθάκια και ντομάτα, το πιλάφι φούρνου με πουλιά, το γλυκό καΐσι ή κεράσι με φρούτα από τον κήπο μας,(…)»

  66. Nestanaios said

    41.
    Πας Ευριπίδου και ζητάς άγριο ρύζι. Έχουν διανομή κατ’οίκον.

  67. 34
    http://www.maxmednik.com/blog/love-is-not-a-potato

  68. Χαρούλα said

    Ο πατέρας μου έτρωγε το πιλάφι(όταν περίσσευε για την επομένη) με προσθήκη …ζάχαρης! Έλεγε πως ως παρασκευή κανονικά έβγαινε στο τέλος του γεύματος, κάτι σαν υπονοούμενο ότι τελειώσαμε! Και γιαυτό το ελεγαν σιχτίρ-πιλάφ.

    #57 Ατακάμα συμφωνώ. Μιά εκδοχή ότι φτωχαίνει το λεξιλόγιο. Αλλά νομίζω κυρίως γιστί πραγματικά φτιάχνεται πιά σπάνια κλασσικό πιλάφι. Τα τελευταία χρόνια μαγειρεύουμε πολύ, ριζότο και άλλα ρύζια(μπασμάτι, άγριο κλπ).

  69. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Να βάλω και την τούρκικη έκφραση οlmadı pilav çevir lapaya (=πιλάφι δεν έγινε, πάμε για λαπά), το αντίστοιχο της δικής μας αναβροχιάς με το χαλάζι, ή της Παναγιώταινας.

  70. leonicos said

    Βέβαια, αυτό είναι από αλλού, αλλά δεν μπορώ να το ψάξβω

    Ηesychlus Ναυκληρώσιμοι στέγαι τὰ πανδοκεῖα ἐπεὶ ἔνιοι ἐμπορεῖα λέγουσιν ὡς καὶ Στησίχορος ἐμπορικὸν οἶκον ἔφη Bergk 1843

  71. Πέπε said

    69
    πάμε για πλαν Μπι.

  72. Καλημέρα,
    2 Πούστη με κινέζο τρώγαμε στο πανεπιστήμιο (Ιωαννίνων, βεβαίως βεβαίως).

    43 Έτσι κι εγώ (κι η αναλογία) αν και συνήθως δεν βάζω κρεμμύδι. Σκέτο. Και αναλογία 1 : σχεδόν 3. Αλλά ζεστό, βραστό το νερό.

    Όλα τα ρύζια γίνονται λαπάς; Νομίζεις. Ούτε το μπαρμπόιλ (το κίτρινο ντε) ούτε το μπασμάτι (αλλιώς δεν θα γινόταν το διαμέρισμα στο 41 κόλαση) αλλά κι άλλα δεν είναι κατάλληλα π.χ. το νυχάκι. Αν τα βάλεις σε γεμιστά ή σε γιαλαντζήδες κλπ που θες το ρύζι σκασμένο, την πάτησες.

    Γενικά, το ρύζι παλιότερα ήταν απ’ τα λιγοστά και ακριβά εδέσματα μιας και δεν είχαμε αρκετή παραγωγή στην Ελλάδα και οι εισαγωγές κόστιζαν. Όπως έχω πει πολλές φορές, το βασικό φαγητό στο χωριό μου ήταν τα κουκιά. Κι ένα απηυδισμένος πιτσιρικάς έλεγε τα χρόνια εκείνα: «Ολου κθα, κθα, κθα. Κάνει ρε μάνα τσ’ ένα γιουλαφ» 🙂

  73. Πουλ-πουλ said

    52,54
    Η εκπομπή στο τρίτο πρόγραμμα της Μαρίας Χατζάρα λέγεται «Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου», και μεταδίδεται κάθε μέρα στις 9.55. Σήμερα αναφερόταν στην έκφραση «άχθος αρούρης», και επ’ ευκαιρία μνημόνευσε προσφυώς τον ποιητή-παππού του Νικοκύρη.

  74. sarant said

    60 A μπράβο!

    73 Α, ευχαριστώ!

    69 Κάτι ανάλογο, με σούπα και πιλάφι, έχω βρει σε συλλογή από τη Σάμο.

  75. antonislaw said

    «Το ατζέμ πιλάφι είναι πιλάφι μαγειρεμένο σε ζωμό κρέατος, ετυμολογικώς δε σημαίνει «πέρσικο πιλάφι» (ή, αλά πέρσα), αφού ατζέμηδες είναι οι Πέρσες (Ναι, από εκεί είναι και η λέξη ατζαμής που έχουμε κληρονομήσει κι εμείς. Αξίζει ίσως άρθρο, αλλά το πολύπλοκο της σχέσης Τούρκων-Περσών φαίνεται και από το ότι από τη μια τους αποκαλούν αδέξιους και ακαλλιέργητους και από την άλλη πολυμαθείς και σοφούς, αφού τα ξέρουν φαρσί).»

    Για το ουσιαστικό ατζέμης και ειδικά για το επίθετο ατζέμικος υπάρχει και η έννοια του ομοφυλόφιλου, που ήταν σε χρήση παλιά. Με την έννοια αυτή την αναφέρει ο Τσιφόρος, χωρίς να θυμάμαι σε ποιο συγκεκριμένο βιβλίο του. Επίσης ο παππούς μου, (1912-2010) που είχε ζήσει στο μεσοπόλεμο στην Αθήνα, κρητικός στην καταγωγή, όταν κάτι αναφερόταν σε ομοφυλοφιλικά θέματα το έλεγε «ατζέμικο», πχ ατζέμικο διήγημα. Σε μια συζήτηση στη λεξιολογία είδα μια αναφορά για την έννοια του ατζέμικου που αναφέρεται και στον Τσιφόρο, με αφορμή ένα τραγούδι του Γιάννη Δραγάζη(Δραγάτση) ή Ογδοντάκη, που έχει γραμμοφωνηθεί από τον Ευάγγελο Σωφρονίου και έχει το ματωβαμμένο στίχο:
    «Θα ‘ρθω μες το συνοικισμό, αχ ξαφνικά μια μέρα
    και θα σε σφάξω ατζέμικα με δίκοπη μαχαίρα»

    Ένας σχολιαστής πιστεύει ότι εννοεί θα σε σφάξω από πίσω, συνδέοντάς το με το ατζέμικο του Τσιφόρου, που όμως στον τελευταίο το από πίσω έχει σεξουαλική έννοια. Άλλος σχολιαστής βέβαια λέει ότι απλά ατζέμικο μαχαίρι είναι το πέρσικο δίκοπο μαχαίρι, acem kılıcı= δίκοπη μαχαίρα.

    Επίσης τονίζεται και ο ρεμπέτικος δρόμος «ατζέμικο μακάμ (μέλος) = κλάδος ή χρόα του Βαρέος Ήχου που ψάλλεται με «περσικό» (ατζέμ) τρόπο, δηλαδή σε Ήχο Εναρμόνιο Βαρύ (με ύφεση στον Ζω και στον Βου)»

    https://kithara.to/stixoi/MTg0MTM3OTUy/mortissa-ki-alanis-sofroniou-eyaggelos-lyrics

    https://xenforo.thorus.radicalel.com/threads/%CE%B1%CF%84%CE%B6%CE%AD%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CE%B1.5750/

    Για το κρητικό πιλάφι:

    Τελευταία ακούγεται και από κρητικούς ως γαμοπίλαφο, επομένως πιστεύω ότι έχει καθιερωθεί και εντός Κρήτης

    πχ από κρεοπωλείο στο Ηράκλειο Κρήτης και άλλους ιστότοπους
    https://www.liontomitsos.gr/el/syntages-gamopilafo

    https://evaparakentaki.com/%CE%BA%CF%81%CE%B7%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%B3%CE%B1%CE%BC%CE%BF%CF%80%CE%AF%CE%BB%CE%B1%CF%86%CE%BF-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%B1-%CE%BC%CF%85%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CF%84%CE%BF%CF%85/#

    Προσωπικά δεν έχω ακούσει να βάνουν μέσα στακοβούτυρο (βούτυρο από αιγοπρόβειο γάλα) ή οποιαδήποτε άλλη ουσία μαύρη ή άσπρη ή κύβο. Δεν χρειάζεται γιατί με το να είναι βρασμένο σε καζάνι μέσα στο ζουμί από πολύ λιπαρά κρέατα δεν χρειάζεται καμία απολύτως λιπιδική ενίσχυση! Η χαρά της χοληστερίνης που λένε! Πόσοι και πόσοι γλεντιστάδες και πρωτοχορευτές δεν έχουν πάει από την καρδιά τους λόγω αυτού του υπερβολικά λιπαρού εδέσματος που φέρνουνε σε κάθε εκδήλωση που θα γίνει! Είναι τόσο λιπαρό, το γνήσιο πάντα λέμε γαμοπίλαφο, που αν κρυώσει στερεοποιείται, γίνεται «ένα πράμα » και δεν κάνει μήτε για στόκος. Στους γάμους το φέρνουνε κανονικά μόλις έρθει ο γαμπρός κι η νύφη, και μέχρι τότε κάνουνε κουμάντο τα μεζεκλίκια ή για πρώτο πιάτο το τσιγαριαστό κρέας με τηγανιτές πατάτες και πίνουνε ρακή. Με το πιλάφι και το βραστό (σκέτο βραστό το λένε και εννοείται ρίφι ή αρνί) πίνεται κρασί. Στο τέλος εννοείται ότι δεν βγάνουνε πάλι πιλάφι, άσε που θα έχει στερεοποιηθεί όπως είπαμε, αλλά για τους μεθυσμένους και όσους έχουν πομείνει θα βγάλουν μακαρόνια, όπως ειπώθηκε, σύζουμα- και στις καλές εποχές χειροποίητα ή σκιουφιχτά- με τριμένο αθότυρο από πάνω.

    Αθότυρος,ο. Πληθυντικός: Αθότυροι, οι ή Αθοτύροι, οι. Το ν (ανθότυρος) απαγορεύεται διά ροπάλου. Πώς λέει και το κρητικό ανέκδοτο: «Τρέξε κερατά αθότυρε και εμπροστέρεψέ σε το τυρί!»
    Εδώ σε μια Χανιώτικη-Σφακιανή εκδοχή:

    «Εκιά ψηλά στις Σφακιανές μαδάρες με τα πολλά μιτάτα και τα πολλά όρνια έκανε την φαμεγική του ο τροζοδημητρός ο αναμαζοξιάρης στις αρχές του περασμένου αιώνα.
    Τέλη τ’ Αυγούστου ήτανε, όταν φόρτωσε ο τυροκόμος στο μουλάρι από το μιτάτο, αθοτύρους και τυριά και το έδωκε στον Δημητρό να το κατεβάσει στο χωριό.
    Ο κατσικόδρομος από το μιτάτο στο χωριό ήταν κατηφορικός κ κακοτράχαλος κ το μουλάρι φρενάριζε συνεχώς με τα μπροστνά του πόδια για να μην τσουρογκρεμιστεί στα χάλαρα τση ξερομαδάρας!!
    Ο κουζουλός ο Δημητρός αντί να το τραβάει από το χαλινάρι και να το συργουλεύει να πηγαίνει λάου λάου… το κοπάνιζε με μανία από πίσω με την στραβοκατσούνα του.. γκαμώντας φωναχτά την τύχη του, κ τον γέρο τυροκόμο
    -Σε κερατά μιαρό… σε μη σε δώσου του γέροντοδιαόλου… σε μωρέ ψωφομούλαρο… και να κατσουνιές στα καπούλια.
    Δεν άντεξε για πολύ το έρμο το ζωντανό τση ραβδές κ το φορτίο… κάπου μπέρδεψαν κ οι κοφίνες με τα τυροκομικά, ανάμεσα σε ασφεντάμους και κυπαρισέδες.. τούπεξε 5-6 γερές κατσουνιές για να ξεφρακάρει… και νάσου το ανάσκελα με τα πόδια ψηλά στον αέρα.
    Αθοτύροι κ τυριά άρχισαν να κατρακυλούν στο χάλαρο, και το τροζοκόπελο αντί να τρέξει να τ’ αναμαζώξει και να σηκώσει το μουλάρι ανέβηκε σε ένα χάρακα και τα έκανε χάζι.
    – Ε κερατά αθότυρε τζιρίτα… κι εφαέ σε ο τύρος… ακούστηκε να λέει χασκογελώντας
    Μεγάλο πράμα ο νους τ’ αθρώπου παιδιά μου, έλεγε ο πατέρας μου…!!!»

    Μιτάτο: μικρό πέτρινο κατάλυμα βοσκού στα όρη με χρήση και ως τυροκομείο
    φαμεγική: από το φαμέγιος=οικότροφος οικιακός υπηρέτης κυρίως στις εξωτερικές δουλειές
    αναμαζοξιάρης: ξενομπάτης, που έχει έρθει από άλλο μέρος, με αρνητική σημασία
    χάλαρα, τα: γκρεμός με χαλίκια
    τζιριτώ: τρέχω γρήγορα, γλακώ

    http://www.haniotika-nea.gr/e-kerata-athotyre/

  76. gpoint said

    # 59

    Βρε Αθεόφοβε, πότε υπηρέτησες ; επί χούντας ; γιατί μετά την χούντα που πήγα εγώ, δεν υπήρχαν έφεδροι σημαιοφόροι, μόνο επίκουροι που γίνονταν έφεδροι όταν απολύονταν και δεν ήτανε καλό σημάδι ( ο νοών, νοείτω)! Το νορμάλ ήταν να απολυθείς αρχικελευστής και μειωτικό σαν ναύτης.
    Ο επίκουρος σημαιοφόρος είχε κατσαρό γαλόνι να ξεχωρίζει από τον μόνιμο. Διπλό κατσαρό γαλόνι φόραγε ο Καλομπράτσος , κωπηλάτης διακριθείς σε παγκόσμιο πρωτάθλημα που μονιμοποιήθηκε τιμής ένεκεν στο ναυτικό αλλά φυσικά ήταν (έγινε με τα χρόνια) ανθυποπλοίαρχος κι όχι σημαιοφόρος. νομίζω πως ξεκίνησε από ανθυπασπιστής, δεν είμαι σίγουρος.
    Το μόνο που είναι πιθανόν να σε πήρανε σε καμιά επιστράτευση, οπότε σου δίνοουν και κάνα γαλόνι (όπως καθρεφτάκια στους ιθαγενείς) αλλά όπως ξανάγραψα αν απολύθηκες σαν έφεδρος σημαιοφόρος δεν είναι καλό σημάδι.
    Εγώ πάντως θυμάμαι τον ενθουσιασμό των μονιμάδωνόταν είχε αυτό το πιλάφι με τα καλαμπόκια, τα μπιζέλια και τα κρότα που το ποκαλούσαν το αριστοκρατικότερον των φαγητών.

  77. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    70 Λεώνικε, η καλή πράξη της ημέρας 🙂

    Πηγαίνεις στην αρχή του άρθρου, κατεβαίνεις λίγο στη σελίδα και βλέπεις αριστερά, κάτω από τα «Πρόσφατα σχόλια», εκεί που λέει «Πρόσφατα κείμενα».
    Εν προκειμένω, κάνεις κλικ στο κείμενο που λέει «Τουρίστες στα ξενοδοχεία» και βάζεις το σχόλιό σου για τα πανδοκεία.

  78. Πέπε said

    72:
    > > Γενικά, το ρύζι παλιότερα ήταν απ’ τα λιγοστά και ακριβά εδέσματα μιας και δεν είχαμε αρκετή παραγωγή στην Ελλάδα και οι εισαγωγές κόστιζαν. Όπως έχω πει πολλές φορές, το βασικό φαγητό στο χωριό μου ήταν τα κουκιά.

    Όπως σε όλα, η βασική διαφορά ήταν αν γίνεται στο σπίτι (ή στο χωράφι) ή αν αγοράζεται. Γι’ αυτό και το ταπεινό λουκούμι έχαιρε τόσης περιωπής: δεν πιάνει χαρτωσιά μπροστά σ’ έναν μπακλαβά, μια δίπλα, μια καρυδόπιττα, έστω και χαλβά, αλλά το λουκούμι το αγοράζεις!

    Πάντως διατροφή με βασικό φαγητό τα κουκιά δεν μπορώ να τη φανταστώ. Θα τα φάω με συγκρατημένη ευχαρίστηση δυο-τρεις φορές τον χρόνο, και φτάνει.

  79. Κουτρούφι said

    Δεν υπηρέτησα στο ναυτικό αλλά πολλοί φίλοι μου υπηρέτησαν εκεί, στα μέσα της δεκαετίας του 80, και είχα εξοικειωθεί με την ορολογία. Οι αξιωματικοί-πιλάφια (που προέρχονταν από τους μόνιμους υπαξιωματικούς) χαρακτηριζόταν και ως «πι-ύψιλον». Μάλλον από το «Πρώην Υπαξιωματικός». Αν θυμάμαι καλά τους αξιωματικούς από τη Σχολή Δοκίμων τους χαρακτήριζαν ως «πι-νι» (μάλλον από το Πολεμικό Ναυτικό) για να τους διακρίνουν. Γενικά, οι έφεδροι ναυτάρες είχαν σε χαμηλότερη εκτίμηση τους αξιωματικούς πι ύψιλον σε σχέση με τους πι νι.

  80. gpoint said

    # 79

    Π.Υ. = Πολυετούς Υπηρεσίας

  81. sarant said

    75 ατζεμικο με τη σεξουαλική έννοια, όπως το οθωμανικό (δίκαιο) που λέμε καμιά φορά.

  82. gpoint said

    # 79 συνέχεια

    Υπήρχαν και οι ΣΕΑ (όπως ο υποφαινόμενος) δλδ Σχολής Επικούρων Αξιωματικών που έπαιρναν τιμητικα τον βαθμό για να χρησιμοποιηθούν στην θητεία τους αναλόγως των (τριτοβάθμιων) σπουδών τους. Ετσι υπήρχαν οι ΣΕΑ/Μάχιμοι που είχαν δίπλωμα τρίτου καπετάνιου, οι μηχανικοί ΣΕΑ/ΔΝΕΡ (διεύθυνσης Ναυτικών Εργων), ΣΕΑ Ναυπηγοί, ΣΕΑ Χημικοί, ΣΕΑ Ιατροί και το ανφάνγκατέ, οι ΣΕΑ οικονομικοί όπου βρίσκονταν των οικονομικών σχολών για τις επιμελητείες, των εκπαιδευτικών ειδικοτήτων (μαθηματικοί,, αγγλικών κυρίως και σπανίως φυσικοί (έβαζαν χημικοός) ή φιλόλογοι-άγνωτον γιατί- να διδάσκουν στις σχολές και της νομικής που στελεχώνανε τις γραμματείες
    Ολοι οι ΣΕΑ ήταν ο φόβος των μονίμων και ο φθόνος των πιλαφιών γιατί ήταν ναύτες με ισχυρό μέσον, αλλά ειδικάι οι οικονομικοί ήτανε αυτό που λέγανε «ναύτες πολυτελείας», αν εξαιρέσεις τους διδάσκοντες οι άλλοι δεν κάνανε τίποτε, ο ναύτης δούλευε, ο υπαξιωματικός είχε την ευθύνη και ο επίκουρος…επιθεωρούσε !
    Λίγο ματά το 80 και αφού για περίπου 6 μήνες δεν έβγαιναν υα φύλλα πορείας (υοποθετήσεις) των οικονμικών επίκουρων σημαιοφόρων γιατί ένας που έμενε στο Κολωνάκι είχε τοποθετηθεί στο ΜΤΝ επί της Πατησίων, στο Μινιόν απέναντι και το θεωρούσε μακριά από το σπίτι του, τον βάλανε στο ΤΠΝ, Φειδίου και τούπεφτε πάλι μακριά, ήθελε καλά και σώνει στο ΔΔΜΝ στην πλατεία Κλαυθμώνος, τα πήρε στο κρανίο ο ναύαρχος Κονοφάος, ΓΕΕΘΑ τότε και τους κατάργησε όλους, πλην των μαχίμων

  83. Μαρία said

    68
    Η ζάχαρη μου θύμισε το γλύκισμα που μας έκανε η γιαγιά μου. Τσιγάριζε με βούτυρο ψιλοκομμένο φιδέ και μ’ αυτό έκαιγε το πιλάφι. Μετά το πασπάλιζε με ζάχαρη. Νοστιμότατο.

  84. Κουτρούφι said

    #80. A! εντάξει. Γιατί ο κάθε έφεδρος μπαρμπα-ναύτης φίλος μου είχε την δική του ερμηνεία.

  85. Αν δεν ανοίγει το λινκ παραπάνω το ποσοτολόγιο ειναι στοΦΕΚ A 5/1893

    http://www.et.gr/idocs-nph/search/pdfViewerForm.html?args=5C7QrtC22wG9VVFMYngtE3dtvSoClrL8zhQSQP9tRnopCCmqt4mgGEHlbmahCJFQEmRQwePEviF8EeCoaT0MAHMVkXOQVPXqRmQa2dt_xP0jwr078SBfmT8k3QNubISO9w4TXgkpqrE.

  86. Το σχόλιο 85 είναι συνεχεία σχολίου που έφαγε η μαρμάγκα μάλλον αναφέρεται στο ποσοτολόγιο γευματων των πληρωμάτων του στόλου το 1893 στο οποίο έχει ρύζι τρεις φορεές την εβδομα΄δα από 128 γραμμάρια (40 δράμια) τη φορά. Δηλαδή μισή σημερινή μερίδα εστιατορίου και μάλλον ηταν πιλάφι ώστε να μην χαλάει πολύ νεροό ο μάγειρας.
    Χαρακτηριστικό έινι ότι εχει όσπρια και ζυμαρικά δυο φορές την εβδομάδα αλλά σε μεγαλύτερες μερίδες (192 και 160 γραμμάρια αντίστοιχα)

  87. Αν δείτε στον κανονισμό τροφοδοσίας των πλοίων του στόλου περιλάμβανε ορύζιον (σικ) τρεις φορές την εβδομάδα από 128 γραμμάρια (40 δράμια) τη φορά (μισή μερίδα σημερινή εστιατορίου) επειδή το νερό ήταν πάντα μετρημένο στα πλοία δεν νομίζω οι σούπες να ήταν ευκολες. Οπότε υποθέτω ότι οι ναυτες εβγαλαν πιλάφια αυτούτς ππου ετρωγαν συνέχεια πιλάφι ίσως και σε συνδυασμό με τις άσπρες θερινές στολές.
    Το ποσοτολόγιο μπορείτε να το δείτε εδώ
    http://www.et.gr/idocs-nph/search/pdfViewerForm.html?args=5C7QrtC22wG9VVFMYngtE3dtvSoClrL8zhQSQP9tRnopCCmqt4mgGEHlbmahCJFQEmRQwePEviF8EeCoaT0MAKztT3Sb63xk3VkL3PiCQ3RLoVYQqjKiogfu8Gq1RKKQmyoZK8o4WQMDMNiC-CEU6mepdj2-9L00Vi2nUnaB6AP1tZCC_At9Pg..

  88. sarant said

    86 Το μαρμαγκωμένο σχόλιο είναι το 87

  89. Αιμ said

    Η μερίδα ρύζι είναι ξερό 60 με 90 γρ και βρασμένο 200 γρ. Μάλλον ωμό θα το ζυγίζει ο μάγειρας. Άρα μπόλικο ήτανε

  90. aerosol said

    #30
    «Επιπλέον, το πιλάφι δεν είναι αφυδατωμένο ρύζι γιατί απλούστατα, δεν πρόκειται για κάποιο ξηρό πράγμα!»
    Στην κατσαρόλα το ρύζι έχει ένα κάρο νερό, οπότε ή το στραγγίζεις ή αφυδατώνεται (=ατμοποιείται το μεγαλύτερο μέρος του νερού) με το σιγοβράσιμο.

  91. Παναγιώτης Κ. said

    #72.Εκείνα τα χρόνια, προ του πολέμου, το ρύζι θεωρείτο είδος πολυτελείας.
    Εξ ου και η φράση προς τον διατροφικά δύστροπο: Ρύζια θέλεις να σου φτιάξω;

  92. @89 Αυτό δεν το σκέφτηκα! ότι το ποσοτολόγιο αφορά τις προμήθειες που χρειάζονται οπότε είναι ξερά. άρα ήταν μεγάλες μερίδες.

  93. Jorge said

    @Gpoint #15
    Γνωρίζεις, φαντάζομαι, πως οι κρητικοί, έχουν την προγονική φήμη των παραμυθάδων.
    Πάντως «γαιδουρομπουκιές» με ζεματισμένα χλωρά κρεββατινόφυλλα, γεμισμένα με ρύζι(σε μήκος και διατομή μικρού δακτύλου) , και φουρνισμένα μέχρι καψαλίσματος. (Αν θες τα βουτάς σε γιαούρτι) Στο Ρέθεμνο τα έχουμε σαν ΘΕΟΥΣ ΞΕΒΡΑΚΩΤΟΥΣ. Σπάνιο και με κόπο φαί.

  94. 89 Έτσι ακριβώς. Στα δικά μου χρόνια, στο στρατό, η μερίδα το ρύζι ήταν στα 110 γρ. όπως και τα ζυμαρικά, τα όσπρια στα 100. Πρακτικά, δεν βάζω πάνω από 80 αλλά ανάλογα ποιος θα φάει. Γιατί υπάρχουν κάποιοι που το πακέτο τα μακαρόνια το κάνουν τρεις μερίδες και τους φαίνονται και τσουρούτικες 🙂

    74 Κι ο πατέρας μου όταν το πιλάφι έβγαινε με πολύ νερό έλεγε πως είναι σουποπίλαφο (που μπορούσε να είναι και το ανάποδο, σούπα στην οποία το ρύζι έπεσα παραπάνω, αλλά για περίεργο λόγο αυτό δεν τον ενοχλούσε).

    57 Ναι, τώρα πια κι εγώ δεν χρησιμοποιώ το πιλάφι αλλά το ρύζι κι είμαι άνω των 60! Ίσως γιατί σε όλα τα φαγητά λέμε κρέας με πατάτες, με μακαρόνια κλπ. Αλλά και την παραδοσιακή στραπατσάδα, αυγά με ντομάτα θα την πω συνήθως.

  95. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @75. Πολὺ μ᾿ ἄρεσε ἡ ἱστορία μὲ τὸ τυροροβόλημα (σίκ, 5.000.000+) ποὺ παραθέτεις, Νομικαντώνη (δὲν ξέρω ἂν τὸ προσωνύμιο εἶναι σύμφωνο μὲ τοὺς κανόνες τῆς Κρητικῆς· ἂν δὲν εἶναι, παρακαλῶ διόρθωσέ με). 🙂

    Ἡ λέξη τζιρίτι=γρήγορο τρέξιμο ὑπάρχει καὶ στὴ θερμιώτικη ντοπιολαλιά. Προέρχεται ἀπὸ τὸ τούρκικο cirit=ἀκόντιο.

  96. Κιγκέρι said

    Ο Τζιριτόκωστας του Καρκαβίτσα από ‘κει βγαίνει;

  97. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @96. Ἔτσι πιστεύω, ἀλλὰ καλύτερα ἂς τὸ ἐπιβεβαιώσει καὶ ὁ καθ᾿ ὕλην ἁρμόδιος Δύτης (μόλις τελειώσει τὸ ψείρισμα τῆς ἡλικιωμένης μαϊμοῦς παραπλεύρως 🙂 ).

  98. … πιλάφι … έχει περσική αρχή (palâv).

    Οπότε το αυθεντικό είναι
    μηδοπίλαφο

  99. Jane said

    Το ρύζι ήταν σπίτι μας βασικό είδος διατροφής σαν το ψωμί ένα πράμα. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί πρέπει και καλά να αποτελεί συνοδευτικό του κρέατος. Η μάνα μου ακόμη και με το ιμάμ ή τα φασολάκια έφτιαχνε και ρύζι σπυρωτό κι έβαζε δυο τρεις κουταλιές πλάι , για να τραβάει και τη σάλτσα.
    Και φυσικά ρυζόπιτες! Ακόμα σε πολλά χωριά σε αρραβώνες το κέρασμα- υποθέτω για τους ίδιους λόγους που ρίχνουν ρύζι σε νεόνυμφους- είναι η γλυκιά ρυζόπιτα με κανέλα , βανίλια και σταφίδες.
    Κατάλαβα πως μάλλον μαγειρεύω πιο συχνά απ’ τον μέσο όρο ρύζι, όταν συμβίωσα για πρώτη φορά κι άκουγα «κινεζάκια είμαστε»; Εντάξει, μετά συνηθίζουν.
    Ωραίο άρθρο, κοτόπουλο με ρύζι λεμονάτο στο φούρνο για αύριο. 😜

  100. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @98. Ἐξαιρετικὸ τὸ μηδοπίλαφό σου, Μιχάλη. 🙂

  101. Κιγκέρι said

    Μμμ, πλι μι ρυζ! 😋

  102. Γς said

    98:

    >… πιλάφι … έχει περσική αρχή (palâv).

    Οπότε το αυθεντικό είναι
    μηδοπίλαφο

    Με μύδια που εμήδισαν

  103. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @100. (συνέχεια) …ἂν μάλιστα προσθέσεις στὴ συνταγὴ καὶ λίγο μαυράκι, ὅπως λέει ὁ Τζὴ στὸ 15, θὰ προκαλέσει ἄπειρα μηδιάματα.

  104. dryhammer said

    102 …κατακίτρινο απ’ τον κουρκουμά

  105. … Το ιτς πιλάφι πάλι είναι πιλάφι με συκωτάκια πουλιών ψιλοκομμένα. …

    Παρόμοιο το dirty rice στην κρεόλικη και κέιτζαν κουζίνα της Λουϊζιάνας, δημοφιλές και σε όλον τον νότο των ΗΠΑ.

    Στα εστιατόρια τα εντόσθια πουλιών (και γενικότερα) δεν έχουν πολλή πέραση, οπότε χρησιμοποιούνται κομματάκια από διάφορα κρεατικά, συνήθως κοτόπουλο ή χοιρινό. Έχει και ο δικός μας (τρίτης γενιάς) Pappadeaux.

  106. Κουτρούφι said

    Ακουσετε να σας ειπώ τι μου ‘κανε μια χήρα
    στο σπίτι της με κάλεσε για να της παίξω λύρα

    Παίρνω και γω τη λύρα μου στο σπίτι της και πάω
    και αυτή μού είχε έτοιμο πιλάφι για να φάω

    Σαν έφαγα και χόρτασα και γέμισε η κοιλιά μου
    βλέπω τη χήρα κι έρχεται και κάθεται κοντά μου

    κλπ κλπ

    Χαρίλαος Πιπεράκης, 1950

  107. dryhammer said

    103. όπου ως γνωστόν στην Περσία το πουλούν με την οκά

  108. Ωραία και απλή περσική συνταγή με ρύζι (ή πατάτες ή μακαρονάκι) είναι το ταντίγκ – η Βίκη λέει πως υπάρχει και σ’ άλλες κουζίνες. Το είχα μάθει από Πέρση μεταδιδακτορικό στην Νορβηγία, όπου είχε κουβαλήσει όλα τα κατσαρολικά του και μαγείρευε καθημερινά. Το ταντίγκ και το μιρζα-γαζεμί μπαντεμτζάν (συνδυασμός κομματάκια καπνιστής μελιτζάνας με χτυπητά αυγά) ήταν να γλείφεις τα δάχτυλά σου.
    Η επιτυχία στο ταντίγκ είναι να αρπάξει το ρύζι στον πάτο της κατσαρόλας χωρίς να καεί. Ο τύπος είχε ένα απλό τέχνασμα: Μετά από κάποια ώρα άλειφε το κάτω μέρος στο πλάι της κατσαρόλας με βρεγμένο δάχτυλο, κι άναλογα με το πάτερν το πετύχαινε ακριβώς!

  109. 103, … λίγο μαυράκι, ὅπως λέει ὁ Τζὴ στὸ 15, θὰ προκαλέσει ἄπειρα μηδιάματα. …

    🙂
    Έντονο αυτό το μηδίαμα καταλήγει στο γνωστό
    πιλάφινγκ

  110. Lefteris Sfak said

    Τα σέβη μου και εδώ μετά από καιρό! Αναρωτιέμαι αν το λογοπαίγνιο των καραγκιοζοπαιχτών όπου τα κολλητήρια λένε τον επιλόχια επιλαφία ή πιλαφία, αντλεί από τη αργκό του ναυτικού.

  111. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @Πατριώτη, ὁ δημιουργὸς τοῦ ἄσματος μᾶλλον προτίμησε (στιχουργικά, τοὐλάχιστον) τὴ χεῖρα ἀπὸ τὴ χήρα.

    Τόσα χρόνια ὀργανοπαίκτης, τί νὰ σοῦ κάνει;

    Ἕξις δευτέρα φύσις. 🙂

  112. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Τὸ 111@106.

  113. sarant said

    108 Οι Πέρσες έχουν φοβερά πιάτα με ρύζι, αξίζει μια ρυζική μελέτη της κουζίνας τους

    110 Καλώς τον! Σε ξέχασε και ο πορτιέρης και σε κράτησε για λίγο.

  114. Aghapi D said

    54 H Μαρία Χατζάρα
    Έχει μιαν εκπομπή μεγάλη κάθε Σάββατο – αυτήν εδώ – και καθημερινά πεντάλεπτα για τη γλώσσα

  115. 114 Την ξανάπαιξε την πεντάλεπτη για το άχθος αρούρη πριν από καμιά ώρα. «Παππούς του ένθερμου γλωσσαμύντορος Νίκου Σαραντάκου» 🙂 (για καλό το ‘πε!)

  116. αρούρης, παρντόν

  117. atheofobos said

    76
    Υπηρέτησα από τον Οκτ 1968 . Όλους τους πτυχιούχους τους έκαναν τότε σημαιοφόρους και η θητεία ήταν 27 μήνες. Λόγω Κυπριακού μας κράτησαν άλλους 2 μήνες. Μετά τους 24 μήνες γινόσουν έφεδρος και ο μισθός ήταν όπως και των σημαιοφόρων της σχολής ναυτικών Δοκίμων.
    Λόγω ανάμιξης μου στον φοιτητικό συνδικαλισμό στον κεντρώο χώρο, δεν περίμενα να με κάνουν σημαιοφόρο αλλά ο χαρακτηρισμός μας ότι δεν είμαστε κομουνιστές, είχε γίνει όταν είχαμε περάσει περιοδεύων και αυτό ήταν επί Ενώσεως Κέντρου.
    Τέλος επειδή η Χούντα ήξερε πως το Ναυτικό σε μεγάλο μέρος του δεν ήταν με το μέρος της το υποστελέχωνε. Έτσι είχαμε τότε καταταγεί μόνο 7 γιατροί όταν οι ανάγκες που είχε ήταν για πάνω από 10.

  118. sarant said

    115 Πάλι καλά που δεν είπε «του ανεκδιήγητου»!

  119. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Πιλάφας: Παρατσούκλι, με τη σημασία του «μαλθακός, βουτυρόπαιδο, λαπάς» κ.τ.ο. ή, πιο συγκεκριμένο, για κάποιον που πραγματικά του αρέσουν τα πιλάφια.

    Γκουγκλικώς είδα ότι υπήρχαν ταβέρνες με το όνομα/φίρμα «Πιλάφας» στη Σμύρνη και στην Αλεξάνδρεια. Σίγουρα και σε άλλα μέρη. Ίσως και σήμερα κάπου…

    75. 👌😅
    Όπως τα λες είναι, αλλά το στακοβούτυρο το προσθέτουν –κάποιοι- για νοστιμάδα και άρωμα.

    98. Φοβερός! 👏😄

  120. ΚΩΣΤΑΣ said

    Για πιλάφια και ουρί τα είπατε όλα ωραία, δεν έχω τίποτα να προσθέσω. Μόνο ότι μ’ αρέσει το «πλι μι ρυζ!» (γειά σου Κιγκέρι! 😉 )

    Ζητώ συγνώμη από Νικοκύρη … κλπ για το άσχετο που θα ακολουθήσει, αλλά τί να κάνω, το ιστολόγιο αυτό κατάντησε το καταφύγιο του κάθε πικραμένου… 😪

    Διάβασα σε ένα διηγηματάκι πριν από λίγο την ιδιωματική λέξη κλούζα που λέει ότι σημαίνει απάτη. Λέγεται σε χωριό του Ολύμπου, κατά Λάρισα μεριά. Η ακριβής εξήγηση που δίνει ο συγγραφέας είναι: κηλέω= εξαπατώ –> κηλούσα –> κλούζα –> απάτη.

    Αν υπάρχει διάθεση και γνώση, ο Νικοκύρης, κανένας εκλεκτός φιλόλογος 😊 ή οποιοσδήποτε άλλος/η ειδήμων ας μου πει, ισχύει αυτό;

  121. Μαρία said

    115, 118
    Έπρεπε να συμπληρώσει «και τιμητού της γλώσσας μας».
    Το σημειώνουμε, γιατί με το πες πες μπορεί κι αυτό σε μερικά χρόνια να θεωρείται σωστό 🙂

  122. sarant said

    120 Το ένστικτό μου μού λέει πως είναι απίθανη η εξήγηση αυτή.

  123. Μαρία said

    120
    Το μόνο που μπορώ να πω είναι οτι το κηλέω/έομαι σημαίνει μαγεύω/ομαι π.χ. απ’ τη μουσική, έναν καλό ρήτορα κλπ. Δεν σημαίνει εξαπατώ.

  124. gpoint said

    # 117

    Το ψυλλιάστηκα, έτσι εξηγείται

    Επί μεταπολίτευσης από τα 800 άτομα της σειράς οι περίπου 200 υποψήφιοι συγκροτούσαν τον πρωτο και χαϊδεμένο λόχο και γινότουσαν επίκουροι καμμιά 20αριά καπεταναίοι, 10 οικονομικοί μεσακηδες, 5 γιατροί κι από 1 ή δυο οι άλλες ειδικότητες. Στις εξετάσεις το δικό μου μέσον με πληροφόρησε πως ήμουνα 5ος την Τετάρτη, 7ος την Πέμπτη και ενδέκατος την Παρασκευή που δημοσιεύθηκαν, δηλααδή ναύτης με ειδικότητα ραντάρ στα υποβρύχια. Μάλιστα μου είπε να κάνω τον άρρωστο και να μην βγάλω την σχολή γιατί δεν θάβλεπα στεριά. Ευτυχώς όμως ο 12ος,ανηψιός μετέπειτα πρωθυπουργού, το πήρε πατριωτικά και οι επιτυχόνυες έγιναν 12 και εγώ με το παρατσούκλι τζάμπαΣέα όπως με αποκάλεσε ένας πλωτάρχης τότε , διαγγελέας του προέδρου της δημοκρατίας ,»εθνάρχη» που μας υποδέχθηκε στην σχολή Ναυτιλίας -Κατεύθυνσης που περάσαμε, χωρίς να πατήσει ποτέ το πόδι του αλλος αξιωματικός-καθηγητής, 40 μέρες σ΄ένα δωμάτιο 12 νοματαίοι εξαντλήσαμε όλα τα παιχνίδια και καταλήξαμε να παίζουμε μπιζ !!
    Ο επίκουροςς ήταν κανονικός αξιωματικός -τιμής ένεκεν- και ισοδύναμος οικονομικά με τους ομοιοβάθμους του στον βασικό μισθό , οι άλλοι της Σχολής Δοκίμων είχαν ήδη τουλάχιστον μια τριετίανγια να γίνουν , εμείς 40 μόνο μέρες. Εγώ υπηρέτησα 30 μήνες, στους 24 μπαίναμε στην εφεδρεία αλλά δεν είχε νόημα να ονομασθούμε έφεδροι, γιατί είμαστε ήδη κανονικοί αξιωματικοί, Οταν απολυόμασυε ο βαθμός εξαφανιζίότανε κι’έβγαινες σαν ναύτης ή αρχικελευστής εκτός από τους μάχιμους δλδ τους καπετάνιους που τους χρειαζότουσαν στην εφεδρεία. Αν από άλλη ειδικότητα έβγαινες έφεδρος ήταν γνώρισμα κάποιου με ιδιαίτερες σχέσεις με την ΑΜ ( Αστυνομία Μοναδων) και άλλες σχετικές υπηρεσίες

  125. ΚΩΣΤΑΣ said

    122 – 123 Κι εμένα, Νικοκύρη και Μαρία, μου φάνηκε ετυμολόγηση του τύπου γάιδαρος–> αεί γαρ δέρεται… 😜

    Είπαμε, δασκάλους δε αποκαλώ, συλλήβδην και αθρόα…

    Ευχαριστώ σας

    https://www.eleftheria.gr/m/%CE%B1%CF%80%CF%8C%CF%88%CE%B5%CE%B9%CF%82/item/262644-%CE%B7-%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CF%8D%CE%B6%CE%B1.html

  126. 4, … τί είναι άραγε τα «αναδυόμενα κομμάτια μαγειρεμένου κρεμμυδιού»; …</i.

    Ο Δύτης θα ξέρει καλύτερα,
    αλλά αναφέρεται μάλλον στο κρεμμυδοπίλαφο,
    ρύζι με μύδια α λα κρεμ

  127. Μαρία said

    125
    Περίεργο. Ο Μπασλής θεωρείται πολύ καλός φιλόλογος.

  128. Γς said

    105:

    >τα εντόσθια πουλιών (και γενικότερα) δεν έχουν πολλή πέραση,

    Ναι δεν έχουν γενικώς. Αλλά οι ισπανόφωνοι το βλέπουν διαφορετικά.

    Γεμάτα τα Fiesta στο Χιούστον με κοτίσια πόδια. Μα πως τα τρώνε;

  129. dryhammer said

    Άρα ο Κλουζό ήταν απατεώνας.

  130. gpoint said

    # 93

    Και τα καλά των κρητικών ξέρω και τα κακά, αφού παντρεύτηκα κρητικιά. Χώρια που σε βαφτίσια στα οποία απαγορεύεται να κάτσει στο τραπέζι μέχρι συγγενής δευτέρου βαθμού και να τρώει μόνο από το πηρούνι των καλεσμένων-καθισμένων ό,τι τον κεράσουνε, το να έχει κέφια για δούλεμα μου φαίνεται υπερβολικό, θα μπορούσα να το δεχθώ αν δεν τύχαινε να γνωρίσω Αρμένηδες με το ίδιο έθυμο.
    οσο για το ρύζι,…μαζί με κιμά και διάφορα και ψημένο στον φούρνο τυλιγμένο σε βραστό κρεμμυδόφυλο, το γνωστό κελέμι σερβίρεται και με γιαούρτι κατάλληλα αρωματισμένο σαν σπεσιαλιτέ, στην καλύτερη ταβέρνα που έχω φάει ποτέ, στου Μπεμπέλη, αλλά τα φιάχνω και μόνος μου, τα αμπελόφυλλα δεν μου κάθονται καλά στο στομάχι

  131. 34, … “love is not a potato”. Ούτε εκείνος ήξερε τι εννοούσε, ούτε εγώ. …

    Ταιριάζει και με το πιο σοφιστικέ “Love is a process, not a commodity» που το είχα ακούσει και σε κάποια ταινία, αλλά η γιαγιά μάλλον εννοούσε

    «Αγάπε τόνε, όχι πάτατώνε»

  132. mitsos said

    Καλησπέρα
    Πιιλάφι τελευταία προτιμώ το Μπασμάτι ή ( εναλλακτικά το Μπονέ ). Εαιόλαδο λιγότερο από μισή κούπα και μια κουταλιά βούτυρο αεκούνγια να καραμελώσω λίγο ψιλοκομμένο κρεμμύδι ενώ στον βραστήρα ζεσταίνεται νερό. Ρίχνω μερικά ψιλοκομμένα λαχανικά ( καρότο πιπεριά , … ) και μετά το ρύζι. Ανακατεύω 3 λεπτά με ξύλινη κουτάλα και προσθέτω το βραστό νερό.( διπλάσιο όγκοαπό το ρίζι ) Στα 2 λεπτά ακόμη βράσιμο με το νερό και ανακάτεμα αργό χαμηλώνω την εστία στα 3/10 και στίβω μισό λεμόνι. Με ανοικτή την κατσαρόλα ( χωρίς να ανακατέψουμε και το λασπώσουμε ) θέλει περίπου 15- 20 λεπτά για να στεγνώσει . Μια δοκιμή στα 15 λεπτά αρκεί για να καταλάβουμε αν κρατάει και θέλει ακόμα λίγο βραστό νερό. και τρια τελευατία λεπτά.

    Λίγο πιο δύσκολη είναι η κατασκευή πιλαφιού μέσα σε γιαχνί κοτόπουλο ή κρέας ( εδώ προτείνω τύπου Μπαρμαμπέν ) Απαιτείται συνεχής επιτήρηση , δοκιμή με όσο το δυνατόν λιγότερες επεμβάσεις μετά το χαμήλωμα της φωτιάς ( πάντα με βραστόνερό αν απαιτείται ) . Εννοείται ότι απαγορεύεται το λεμόνι στο κοκκινιστό.
    .
    Προσωπικά μου αρέσει για κάποιο κρύο βράδυ του χειμώνα και ο λαπάς ( με γλασέ ) . Αλλά όχι μόνο με νερό όπως στα νοσοκομεία . Λίγο λάδι ή βούτυρο, αλατοπίπερο και πολύ λεμόνι ειναι απαραίτητα. Καταναλώνεται χυλωμένος ( πριν απορροφηθεί όλο το νερό ) και συνοδεύεται με μια φέτα καλά φρυγαμισμένο προζυμένιο ψωμί.

    Προφανώς δεν θα χρησιμοποιούσα τον χαρακτηρισμό λαπάς υποτιμητικά όπως έκανε π.χ. ο Σ. Κούβελας για τους ποιητές ( το έχουμε παλαιότερα κουβεντιάσει κι αυτό)

    Τι είναι στ’ αλήθεια το ρύζι
    Πού να ξέρω το ρύζι τι είναι
    Ποιος να το ξέρει τάχα
    Δεν ξέρω το ρύζι τι είναι
    Ξέρω την τιμή του μονάχα …

  133. 56, … Γιατί στις πινακίδες αυτοκινήτων της Λάρισας γράφει ΡΙΖ;
    Γιατί δε χωράει ΠΛΑΦ….

    Επίσης γιατί δεν χωράει PIZZA

  134. mitsos said

    Ίσως όμως χωράει ΣυρΡΙΖα 🙂

  135. sarant said

    127 Έλα ντε…

  136. loukretia50 said

    Και βράσε ρύζι…
    (για κείνους που περιμένουν τα πάντα από τις σούπερ γυναίκες)

    -Μάνα σου λέω δε μπορώ να κάνω το πιλάφι.
    Στο τέλος είν΄για πέταμα, δεν τρώγεται, νισάφι!
    -Αν δε λογάριασες σωστά – όχι με τη σκουτέλα…
    θα φταίει το ρύζι!
    – Ναι, καλά! Μου κάνει κουτσουκέλα!
    Πολύ νερό, δε σώνεται , λίγο, μου λαπαδιάζει
    Και μια στιγμή να ξεχαστώ, φουσκώνει κι ανταριάζει.
    Όλη η κουζίνα σύχρηστη κι ο Σήφης κάνει χάζι!

    – Μη χολοσκάς κορίτσι μου, έχεις λεβέντη άντρα.
    Αν ήθελε μαγείρισσα, μην έπαιρνε γαλιάντρα!
    Πιλάφι αν πεθύμησε, φιλιά να του χαρίσεις
    «οι άντρες ξέρουν», αν του πεις, μάγειρα θα κερδίσεις
    Κι αν τύχει και του βγει λαπάς, μην τον κακοκαρδίσεις.

    ΥΓ πάντως είμαι βολική, κι ο λαπάς μ΄αρέσει! – για ρύζι μιλάω, όχι για άντρα!

  137. Αγγελος said

    Dimitri Leeberakee (67), ευχαριστώ. Τώρα ξέρω τι μπορεί να εννοούσε η γιαγιά — και προφανώς είναι κουβέντα ευρύτερα γνωστή στη Ρωσία…

  138. mitsos said

    Κώστα !!!
    Συγχαρητήρια
    Πολύ πολύ πολύ καλό .
    Ξεχωρίζω τα Β1 και Β2
    Οι αντιδράσεις μεθυλαμίνης και αιθυλαμίνης με ΗCl στο Β3 μάλλον πρέπει φέτος να δίνονται.
    Για το Α5δ κρατώ επιφυλάξεις ( θερμότητα εξουδετερωσης ; και διάλυσης ; )

  139. mitsos said

    103 Συγνώμη πήγαινε σε άλλο φόρουμ. Αγνοήστε το

  140. mitsos said

    Το 139 στο 138 αναφέρεται όχι για 103
    Δεν πάω καλά … καθόλου καλά.

  141. atheofobos said

    124
    Για να γίνεις επίκουρος σημαιοφόρος δεν χρειαζόταν να βάλεις μέσον, απλά οι πτυχιούχοι γίνονταν αν θυμάμαι καλά μόνο όσοι είχαν καταταγεί τον Οκτ και τον Ιούνιο(;) Η υποτιθέμενη σχολή κάπου 15 μέρες μετά την ορκωμοσία ήταν διακοπές στου ΠΑΛΑΣΚΑ και μετά έπαιρνες φύλο πορείας για τα καράβια για ένα χρόνο. Για καλή μου τύχη όρκισαν ενδιάμεσα σημαιοφόρους πτυχιούχους από την επόμενη σειρά γιατί μεταξύ των καταταγέντων ήταν και ο γνωστός Νίκος Μαστοράκης που ήθελαν να τον κάνουν σημαιοφόρο και έτσι υπήρξε αντικαταστάτης μου στα καράβια πριν να συμπληρώσω 1 χρόνο.
    Τους 24 μήνες παίρναμε κάτι περισσότερο από τους ναύτες, αλλά αν δεν ήσουν σπίτι σου ή δεν είχες να πληρώσεις δική σου διαμονή έμενες στην Λέσχη αξιωματικών και έτρωγες και εκεί. Κανονικό μισθό σημαιοφόρου έπαιρνες όταν γινόσουν έφεδρος στους 24 μήνες μέχρι να απολυθείς. Με αυτό τον βαθμό απολυόσουν και παρέμενες μέχρι τη θλιβερή στιγμή που επέστρεφες πίσω το φύλλο πορείας γιατί η πατρίς ευγνωμονούσα δεν χρειάζεται πλέον τις υπηρεσίες σου λόγω ηλικίας!
    Θυμάμαι τέλος ότι ο πατέρας μου είχε πάει και γνώρισε, γιατί δεν τον ήξερε μέχρι τότε, τον παπά της ενορίας μας και έγιναν μάλιστα μετά φίλοι, για να του ζητήσει ένα χαρτί ότι είμαι καλό παιδί! Ενώ θυμάμαι το γεγονός δεν θυμάμαι πια αν αυτό μου το είχαν ζητήσει για να γίνω σημαιοφόρος ή όταν κατατάχτηκα.

  142. Pedis said

    # 120,122,, 123 –

    ? κλούζο ?

    colluso:
    http://www.treccani.it/vocabolario/colluso/

    και

    collusione:
    http://www.treccani.it/vocabolario/collusione/

    Διαφθορά των πάνω και οριζοντίως, στις κλίκες της εξουσίας, της γραφειοκρατείας και της κυβέρνησης μέσω σχέσεων τους με οργανωμένα ύποπτα ή παράνομα συμφέροντα (όπως μπορεί να συμβαίνει καλλιώρα στο συνάφι των «αρίστων»)

    και σχετικό αλλά όχι ακριβώς το ίδιο:

    corruzione:
    http://www.treccani.it/vocabolario/corruzione/

    Διαφθορά γενικά αλλά και έμμεση ώθηση προς την διαφθορά των από πάνω από τους κάτω.

    Υπάρχει και η concussione:

    Άμεση ώθηση από τους πάνω στους απο κάτω προς διαφθορά των πρώτων.

    Πού ‘ναι ο Σπυριδίωνας να μας τα μεταφράσει σωστά και ακριβώς στην ελληνική νομική ορολογία;

  143. Pedis said

    Διόρθωση:

    corruzione:
    http://www.treccani.it/vocabolario/corruzione/

    Διαφθορά γενικά αλλά και έμμεση ώθηση προς την διαφθορά των από τους πάνω από προς τους κάτω, προς όφελος των πρώτων ή αποδοχή προτάσεων διαφθοράς που γίνονται από τους από κάτω προς τους από πάνω.

  144. Μαρία said

    142
    Στην Κρανιά Ολύμπου κι ενώ ο Κώστας που είναι κοντοχωριανός αγνοεί τη λέξη; Και δεν είναι βλαχοχώρι.

  145. loukretia50 said

    Μitsos
    Χαλάρωσε! Μπορείς ακόμη να χαρείς ρύζι που δεν είναι πικρό! έστω λαπά!
    Quando il riso era amaro

  146. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Πιλάβι το λέγαν οι πιο παλιοί.

    «Του Αλούχη το πιλάφι», έλεγε ο πατέρας μου. Δεν ξέρουμε ποιος είταν ο Αλούχης και τί ακριβώς είτανε το πιλάφι του. Πάντως σήμαινε ένα φαγητό με πολλά ανακατεμένα υλικά, αμφίβολης επιτυχίας. Έναν αδιευκρίνιστο αχταρμά.
    Για το γαμοπίλαφο τα είπαν ο Πέπε, ο Μικ. και ο Αντώνης. Να προσθέσω ότι προς εμάς κυρίως χρησιμοποιείται κυρίως αναμικτα κρέατα από γέρικα ζώα. Στο σπιτικό πιλάφι βάνουμε και πετεινό άμα λάχει. Κι εγώ απορώ για την προσθήκη στακοβούτυρου. Υποθέτω για την ευωδιά.

    41 >>Το ρύζι φούσκωνε και φούσκωνε, ξεχείλισε από την κατσαρόλα, πήγε παντού στο μικροσκοπικό φοιτητικό διαμέρισμα
    Το ίδιο συνέβη και με τον αδελφό μου, μαθητή στο γυμνάσιο που είπε να κάνει το μάγερα κι αυτός για ευχάριστο αιφνιδιασμό και βρήκε να φτιάξει πέρδικες με το ρύζι! Έριχνα ρύζι, δε «φαινότανε», έριχνα κι άλλο, πάλι λίγο έδειχνε, κι άλλο,κι άλλο και μια στιγμή άρχισε να φουσκώνει και «γέμισε ο κόσμος ρύζα»!, τέλειωνε η ιστορία.

    Ή σκ@τά σκ@τά, ή πιλάφι πιλάφι, μια έκφραση που έλεγε ο πατέρας μου και σήμαινε το ίδιο με το ή παπάς παπάς ή ζευγάς ζευγάς. Δηλαδή ξεκάθαρες δουλειές.

  147. Γς said

    142, 143:

  148. Γς said

    147:

    φτου!

  149. gpoint said

    # 141

    Στα αντίστοιχα της…δημοκρατίας, η σειρά μου έκανε μόνο 26 μέρες βασική εκπαίδευση αντί για 40, προφανώς για να μην ταλαιπωρηθεί ο Κωστάκης. Το συνειδητοποίησα όταν έγινε πρωθυπουργός !! Εννοείται πως δεν έγινε αξιωματικός γιατί δεν θα μπορούσε να «εξαφανισθεί » όπως ένας ναύτης και κυρίως γιαυί είχε προηγηθεί το αξιωματιλίκι του ξαδέρφου Λιάπη που άφησε εποχή με το ρεκόρ ποινών στέρησης εξόδου που δέχθηκε – βέβαια πρακτικά αν δεν πήγαινες ναυτοδικείο για ποινικά, δεν σε επηρέαζαν οι ποινές γιατί δεν ήταν ανακοινώσιμες και κανένας φρουρός δεν είχε δικαίωμα να σε ελέγξει- αλλά όσο νάναι, να υπερβαίνει ο αριθμός της στέρησης εξόδου, τις μέρες της θητείας σου, είναι σπάνιο !
    Εγώ είχα φάει μια 10αρα, 22 Μαρτίου, 10 λεπτά πριν σχολάσουμε γιατί θα ακολουθούσε χάρισμα ποινών στις 24. Εκανα ένα τηλέφωνο σε ναύτη φίλο μου που υπηρετούσε στις διαβιβάσεις στην Αθήνα κι ο χαρισμός ποινών στην υπηρεσία μας ήρθε σε ένα τέταρτο. Ο διοικητής χέστηκε – ποιός ξέρει τι φαντάσθηκε- όταν με είδε με το χαρτί που είχε έρθει,στο χέρι να τον ενημερώνω, μούδωσε μια πενθήμερη προφορική να περάσω καλά την γιορτή, κι από τότε ψιλοέτρεμε όταν με έβλεπε !!

  150. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @65.Επίκουρος και (ζουραρικός) Δειπνοσοφιστής (..και βέβαια, «Ίκαρος»- κατηγορία «Ποίηση» 🙂 )

  151. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Το ρύζι, από τότε που εμφανίστηκε στον ελληνόφωνο κόσμο, συνδέθηκε με αντικινητικές του εντέρου δράσεις [Γαληνός: «..πάντες εἰς ἐπίσχεσιν γαστρός χρῶνται»]. Όταν κάποτε ρώτησα επί τούτου έναν δειπνοσοφιστή, αν αυτή του η ιδιότητα εξακολουθεί να ισχύει και για το περίτεχνα μαγειρεμένο ρύζι (σαν κι αυτό που τόσο ερεθιστικά περιγράφηκε στις προηγηθείσες συνταγές) μου απάντησε: «Και γιατί νομίζεις ότι μαγειρεύεται με όλα αυτά τα μυρωδικά και τα καρυκεύματα; Μόνο για λόγους γευστικούς;;»

  152. gpoint said

    Ο καλύτερος τρόπος για να φαγωθεί το ρίζι είναι να το περάσεις στον ριζόμυλο μαζί με ίση ποσότητα ξεφλουδισμένου αμύγδαλου, ρίχνεις ανθόνερο, ζάχαρη κανέλα και γαρύφαλο, το ψήνεις να σιροπιάσει πολύ ελαφρά και το λέμε ρεβανί στα μέρη μου
    Κάνει και για πρωινί και για άφτερμάσα

  153. gpoint said

    Τόσες μέρες για φαγητά συζητάμε και το καλύτερο για την περίσταση τραγούδι δεν μπήκε…και κτγμ από τα καλύτερα ελληνικά τραγούδια.

  154. Alexis said

    #59: Το ΠΣ δεν το έχω ακούσει, την εποχή που υπηρέτησα εγώ (89-91) τους αξιωματικούς που προέρχονταν από τα «πιλάφια» τους ονόμαζαν ΠΥ ή ΠΤ. Μέχρι την ημέρα που απολύθηκα δεν είχα καταλάβει τι ακριβώς σημαίνουν τα αρχικά αυτά.
    Σε βαθμό έφταναν μέχρι υποπλοίαρχοι (σπάνια)

    Θυμάμαι είχαμε έναν πρώτο μηχανικό στο πλοίο με βαθμό σημαιοφόρου που αναγραφόταν ως εξής:
    ΣΜΡΟΣ ΠΥ (ΜΗΧ) Τάδε Ταδόπουλος

    ενώ ο ύπαρχος που ήταν από Ναυτικών Δοκίμων αναγραφόταν ως
    ΣΜΡΟΣ Τάδε Ταδόπουλος ΠΝ

    ο δε επίκουρος σημαιοφόρος (στρατεύσιμος) ως
    ΣΜΡΟΣ (ΣΕΑ/Μ) Τάδε Ταδόπουλος

    Στην ιεραρχία πρώτος ήταν ο Ναυτικών Δοκίμων, δεύτερος ο ΠΥ και τρίτος (και καταϊδρωμένος) ο στρατεύσιμος

    (Οι συντομογραφίες της γλώσσας του Ναυτικού, και του Στρατού γενικότερα, είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο, προς μελέτη…)

  155. Triant said

    Καλημέρα

    Καμιά συνταγή για ρυζόγαλο που μου αρέσει ρε παιδιά;

  156. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @154.Ἀλέξη, οὔτε ἐγὼ πρόλαβα τὰ ΠΣ πιλάφια (παρουσιάστηκα στὸ ΠΝ τὸν Ὀκτώβρη τοῦ 75).

    Ὅπως λέει ὁ Ἀθεόφοβος στὸ 59, τὸ ΠΣ σημαίνει (ἐκ) Πληρωμάτων Στόλου. Ἔχω ἀκούσει ἀπὸ κάποιους ποὺ ὑπηρέτησαν στὸ ΠΝ ἀρκετὰ παλιότερα ἀπὸ μένα νὰ τοὺς ἀποκαλοῦν Πισιγματζῆδες.

    Τὸ ΠΥ σημαίνει (έκ) Πληρωμάτων Ὑπηρεσιῶν καὶ τὸ ΠΤ (ἐκ) Πληρωμάτων Τεχνῶν. Στὴν ἐποχή μου (1975-78) οἱ πρῶτοι ἀποφοιτοῦσαν ἀπὸ τὴν ΣΔΥΝ (Σχολὴ Δοκίμων Ὑπαξιωματικῶν Ναυτικοῦ) καὶ οἱ δεύτεροι ἀπὸ τὴ ΣΔΥΤΕΝ (Σχολὴ Δοκίμων Ὑπαξιωματικῶν Τεχνιτῶν Ναυτικοῦ) καὶ ἔπαιρναν τεχνικὲς εἰδικότητες, π.χ. τεχνίτης πυροβόλων, τεχνίτης ραντάρ κλπ.

  157. λοζετσινός said

    Ο Μάο είχε πει πως :
    μια καλή νοικοκυρά μπορεί να σου κάνει το καλύτερο τραπέζι ακόμη και αν το μόνο που έχει στο σπίτι της είναι μια κούπα ρύζι.-

  158. Αιμ said

    Όχι Μάο ρε φίλε πρωΐ – πρωΐ, θα μπλέξουμε πάλι 🙂

  159. Alexis said

    #156: Α, μπράβο! Δημήτρη μου έλυσες μια απορία μετά από σχεδόν 30 χρόνια! 🙂

    #157: Ποιος Μάο; Εκείνος ο παιδεραστής; 😆

  160. Spyros said

    133 καλό!
    Δεν ξέρω αν φημίζεται η Λάρισα για την πίτσα της, εγώ πάντως την καλύτερη πίτσα την έχω φάει στον Πύργο Ηλείας…

  161. 156 Κατά σύμπτωση αναρωτιόμουν χτες αν μου έρθει κανένα φύλλο πορείας (λέμε τώρα, κοντά πενήντα χρονώ άνθρωπος) θα έχει την ειδικότητα Τ/ΠΒ ενώ εγώ, στην πράξη, είχα μάθει απ’ έξω ραντάρ και ασύρματους στη Λήμνο. Θα μου δώσουν κανένα πυροβόλο Μποφόρ και θα βαράω τον απέναντι πυργίσκο 🙂

  162. gpoint said

    # 156

    Δημήτρη, καλά θυμάσαι. Πληροφοριακά , περίπου το 80 η ΣΔΥΤΕΝ που ήτανε Σαλαμίνα μεταφέρθηκε στον Πόρο όπου ήταν η Σδυν και γίνανε δυο εις σάρκαν μία, την ΣΜΥΝ (το Μ=Μονίμων) την (οθντκ) μελέτη εκ μέρους της ΣΔΥΝ έκαναν δυο αρχαιότεροι επίκουροι σημαιοφόροι, ο ένας γνωστός σου !
    Ηταν η εποχή που το επάγγελμα δεν είχε ζήτηση ενώ πιο παλιά γινότανε σκοτωμός, μια χρονιά είχαμε 67 υποψήφιους για 100 θέσεις. Ηταν αγνοώντας τα νούμερα η χρονιά που ιμε πήρε τλφν ο συνταγματάρχης Αλεξάκης της ΚΥΠ να μου εκφράσει το ενδιαφέρον του για κάποιον υποψήφιο μαθητή.. «Μείνετε ήσυχος» του απάντησα αλλά δεν με πήρε μετά τα αποτελέσματα να με ευχαριστήσει γιατί προφανώς είχε μάθει τους αριθμούς …

  163. sarant said

    161 Μετά τα σαράντα σε παίρνουν; Το 1974 στην επιστράτευση μέχρι τα 40 πήραν κι έτσι μαθεύτηκε η ηλικία κάποιων διάσημων που έκαναν τους νεότερους.

  164. gpoint said

    # 161

    Τ/ΠΒ =Τεχνίτης Πυροβόλων, κοινώς, Την Πούτσισες Βαρέως !!!

  165. Και γω αυτό σκέφτομαι και έτσι μάλλον θα τη γλιτώσουν τα πυροβόλα του ΠΝ. Κρίμα απ’ την άλλη γιατί θα μ’ άρεσε να ξαναδουλέψω σε κλωβό ραντάρ, άσε που θα είχα τζάμπα μετακίνηση.

  166. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    164 Για τη δική μου ειδικότητα πάντως λέγανε πως αν δε γαμήθηκες μικρός θα γαμηθείς σηματωρός.

  167. antonislaw said

    95
    «@75. Πολὺ μ᾿ ἄρεσε ἡ ἱστορία μὲ τὸ τυροροβόλημα (σίκ, 5.000.000+) ποὺ παραθέτεις, Νομικαντώνη (δὲν ξέρω ἂν τὸ προσωνύμιο εἶναι σύμφωνο μὲ τοὺς κανόνες τῆς Κρητικῆς· ἂν δὲν εἶναι, παρακαλῶ διόρθωσέ με). 🙂

    Ἡ λέξη τζιρίτι=γρήγορο τρέξιμο ὑπάρχει καὶ στὴ θερμιώτικη ντοπιολαλιά. Προέρχεται ἀπὸ τὸ τούρκικο cirit=ἀκόντιο.»

    Πολύ σωστά Δημήτρη (μπορώ να σου γράφω στον ενικό;). Πχ ο Γιώργης Σταγάκης θα γίνει Σταγογιώργης, ο Αντώνης Κοτσυφός Κοτσυφαντώνης και ο Αντώνης Νομικός, Νομικαντώνης! Η Μαρία Κοτσυφάκη θα γίνει Κοτσυφομαρία, η Ελένη Χαλκιαδάκη Χαρκιαδολένη ή Χαρκιαδολενιά , η Ευγενία Ζαμπετάκη Ζαμπετοευγενία κοκ

    Τζιρίτι, τζιριτώ: Βρήκα στη βικιπαίδεια ότι το ετυμολογεί από : τζιριτώ < ιταλική giro < λατινική gyrus < ελληνιστική κοινή γῦρος (αντιδάνειο). Λέτε το τούρκικο να είναι αντιδάνειο από το ιταλολατινοελληνικό; πάντως η δική σου εκδοχή μέσω τουρκικής, από το cirit=ακόντιο μου φαίνεται πιο πειστική!

    Για το ναυτικό και τα πιλάφια!
    Γνωστός μου στο πανεπιστήμιο μόλις έβλεπε κανένα συμφοιτητή που είχε παρουσιαστεί στο ναυτικό έλεγε: Πιλάφια! Θα πήξετε! 😀

  168. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @167. Ὁ ἑνικὸς εἶναι εὐπρόσδεκτος, Νομικαντώνη. Τόσο καιρὸ συγκάτοικοι στὸ φιλόξενο ἱστολόγιο τοῦ Νικοκύρη γνωριζόμαστε καλά. Κι ἂς μήν ἔχουμε συναντηθεῖ.

    Τὸ τζιρίτι ἀπὸ τὸ τουρκικὸ cirit=ἀκόντιο δὲν τὸ βρῆκα κάπου γραμμένο. Τὴ λέξη τὴν ἔμαθα πρὶν ἀπὸ λίγα χρόνια, ὅταν παρακολούθησα κάποια μαθήματα τῆς τουρκικῆς καὶ μοῦ φάνηκε ὅτι ταίριαζε μὲ τὴν ἔννοια τῆς λέξης τζιρίτι τῆς θερμιώτικης ντοπιολαλιᾶς.

    Δὲν ἤξερα τὴν ἐτυμολογία ἀπὸ τὸ ἰταλικὸ giro, ἀλλὰ μοῦ φαίνεται κι ἐμένα πιὸ ταιριαστὸ τὸ τουρκικὸ cirit.

    Ἂς μᾶς ποὺν καὶ οἱ εἰδικοὶ τὴ γνώμη τους.

  169. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    168

    Αγαπητέ κ. Μαρτίνε, δεν έχουν καταλήξει οι ειδικοί. Θα ρωτήσω τον μπαμπά και τη μαμά μου.

    Σας χαιρετώ,

    Giuseppe Süleymanoğlu

  170. ΓΤ said

    @163 Το 1974 κάλεσαν τον πατέρα μου, 45 ετών τότε…

  171. antonislaw said

    168

    Ευχαριστώ πολύ Δημήτρη! Ο σεβασμός και η εκτίμηση είναι δεδομένα, αφήστε που τα Θερμιά είναι από τα πιο απείραχτα από το χρόνο νησιά μας-και η γλώσσα τους συνάμα (βέβαια έχω να πάω και δεκαπέντε χρόνια…)

    169
    «Giuseppe Süleymanoğlu» 😀 😀 καταπλητικό!

  172. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Ήθελα να το γράψω από χθες, αλλά δεν πρόκαμ(ν)α… 🙂

    Μέχρι τέλη του περασμένου αιώνα, για την πλειοψηφία των Κρητικών, η γενική ενικού «πιλαφιού» ήταν σχεδόν… απαγορευμένη. Όπως και άλλων λέξεων σε –φι: ραφιού, χωραφιού, ριφιού κλπ.
    (Ίσως για μερικούς γέροντες σε χωριά, ακόμα και σήμερα να ισχύει).

    Γιατί όμως; Επειδή υπάρχει στο κρητικό ιδίωμα το επιφώνημα «φχιού» (αλλά, ως γνωστόν 🙂 η προφορά είναι ίδια με της κατάληξης –φιού), που είναι υβριστικό! Δείχνει επιθετική αποστροφή, αηδία για κάτι που λέει ή κάνει κάποιος. Τη χρησιμοποιούν πολλοί συγγραφείς (π.χ. Κονδυλάκης), λαϊκοί ποιητάδες, αλλά και σημερινοί μαντιναδολόγοι.

    Για την ετυμολογία υπάρχει η ερμηνεία του Γ. Χατζιδάκη (1896): πτύου (=έσο κατάπτυστος) > φτύου > φτχιού > φχιού.

    Για τη γενική ενικού (μόνο…) αυτών των «δύσκολων» 😉 λέξεων σε –φι, είχαν βρει τρόπους παράκαμψης του παρεξηγήσιμου «φχιού»: π.χ. ‘στην άκρα στο ράφι’, ‘του χωράφου’, ‘του ριφακιού’.
    Για περισσότερα εδώ (σελ. 26 κε): https://issuu.com/xalkiadakis/docs/yper_x_fthinoporo_2018_

  173. Γιάννης Ιατρού said

    171: ….από τα πιο απείραχτα από το χρόνο νησιά μας -και η γλώσσα τους συνάμα (βέβαια έχω να πάω και δεκαπέντε χρόνια…

    Ίσως γι αυτό 🙂

    (πλάκα κάνω, αν επιτρέπετε, αλλά ένιωσα να προκαλούμαι 🙂 )

  174. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Μαθαίνω ότι στην Κορινθία οι γλωσσολόγοι τραβάνε τα μαλλιά τους με τις ανεξήγητες αλλαγές στο λεξιλόγιο και την προφορά 🙂

  175. Theo said

    Καλημέρα!

    Όπως μου έλεγε φίλος Γιαπωνέζος, κάτι ανάλογο με το σιχτίρ πιλάφ έχουν στο Κιότο. Όταν σου σερβίρουν ένα πιάτο ρύζι με κάτι που δεν θυμάμαι, πρέπει να το αρνηθείς και να φύγεις πάραυτα.

    Αν και μαγειρεύω ελάχιστα, κάποιες φορές φτιάχνω λαπά με λίγο λάδι και το λέω ρύζι.
    Γενικά αποφεύγω τα τσιγαριστά και γιατί μου τα έχουν απαγορέψει οι γιατροί και γιατί μου αρέσουν οι απλές γεύσεις. (Ο Χρίστος Ζουράρις, νεότερος αδελφός του Κώστα, έγραφε κάπου πως ένα χαρακτηριστικό της ελληνικής κουζίνας είναι η διακριτότητα των γεύσεων, σε αντίθεση με τη γαλλική πχ, όπου με τα πολλά πρόσθετα, η γεύση του βασικού υλικού χάνεται.)

    @163:
    Τον πατέρα μου, που υπηρέτησε στο ΣΕΜ (Σώμα Εφοδιασμού Μεταφορών) τον πήραν το 1974, στα 47 του. Τον κάνανε και λοχαγό κι έτρεχε στους φούρνους Έδεσσας και πέριξ για να εξασφαλίζει το ψωμί των επίστρατων.

  176. atheofobos said

    Σχετικά με την επιστράτευση του 1974 γράφω στο:
    ΑΘΗΝΑ- 20 ΙΟΥΛΙΟΥ 1974-ΤΟ ΧΑΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ ΑΠΟ ΕΝΑ ΔΙΑΛΥΜΕΝΟ ΣΤΡΑΤΟ
    http://atheofobos2.blogspot.com/2008/07/20-1974.html

  177. Αιμ said

    163. Τον πατέρα μου, 40 ασυμπλήρωτα το ’74, δεν τον πήρανε

  178. sarant said

    172 Ρε τι μαθαίνει κανείς!

  179. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @171. Δυστυχῶς, τὰ τελευταῖα χρόνια καὶ τὰ Θερμιὰ ἀκολουθοῦν τὸ δρόμο τῆς λεγόμενης «τουριστικῆς ἀνάπτυξης».

    Στὰ χρόνια τῆς κρίσης, ἐξαιτίας τῆς μικρῆς ἀπόστασης ἀπὸ τὴν Ἀθήνα, αὐξήθηκε ἀπότομα ὁ ἀριθμός τῶν ἐπισκεπτῶν μὲ ὅλα τὰ κακά ἐπακόλουθα.
    Ἁρπακτικές συμπεριφορές ἐπαγγελματιῶν καὶ ἔμφαση σὲ δραστηριότητες ποὺ ἀφήνουν εὔκολο, γρήγορο καὶ ἀφορολόγητο κέρδος. Ὀμπρέλες, ξαπλῶστρες, μπιτσόμπαρα καὶ ὅλα τὰ σχετικά.

    Καὶ ἡ παράδοση, ζωντανὴ μέχρι πρίν ἀπὸ λίγα χρόνια, γίνεται σιγὰ-σιγὰ φολκλόρ.

  180. 113, … 108 Οι Πέρσες έχουν φοβερά πιάτα με ρύζι, αξίζει μια ρυζική μελέτη της κουζίνας τους …

    Αυτό που κάνει τα περσικά πιάτα να ξεχωρίζουν
    το λες και
    μηδοποιό διαφορά

  181. 180 Και ήρθανε που λες Μιχάλη κατά δω οι άθρωποι να διαδώσουνε την κουζινική τους κουλτούρα αλλά οι δικοί μας ήτανε παραδοσιακοί και δε γουστάρανε ρυζοσπαστικά πράματα. Και πιάσανε μετερύζι στον Μαραθώνα.

    Εσύ που είσαι εκεί κοντά, στην Αρυζόνα τρώνε πιλάφι?

  182. Μαρία said

    181
    Στην Αρυζόνα μπορεί να τρώνε πιλάφι με μήδεα κι όχι με Μήδους 🙂

  183. Τι τρώνε ρε οι άθρωποι…Αυτά εδώ τα ρίχνουν ωμά στους σκύλους, από αρχαιοτάτων.

  184. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @180,181,182,183. 🙂

  185. dryhammer said

    181. Σύμφωνα με την εκδοχή του Αισχίστου (είδους), ταμπουρώθηκαν και τους περίμεναν

  186. dryhammer said

    185 (συνέχεια) τρώγοντας πασατέμπο (ωμό για να μην τους προδώσει ο καπνός)

  187. 186 Μπα, τον είχανε φέρει ψημένο απ’ το σπίτι, οι κουφάλες.

  188. dryhammer said

    187. Με την υγρασία νεδωτούσε το αλάτι.

  189. Τι έκανε λέει το αλάτι? Γι αυτό νικήσανε οι απατεώνες? Με μυστικά όπλα?

  190. gpoint said

    # 163

    Νίκο, την πρώτη μέρα η επιστράτευση ήταν γενική, αφορούσε τους πάντες από τα 18 μέχρι τα 50 και ξεκίνησα κι εγώ που δεν είχα κάνει θητεία από Γαλαξίδι να παρουσιασττώ στην στρατονομία, σον σταθμό Λαρίσσης. Την δεύτερη μέρα διώχνανε τους αγύμναστους και άλλους γιατ’ι είχε γίνει κακός χαμός που τελικά κατέληξε στην αδυναμία διαχείρισης των παρουσιαζιμένων και την αυτοδιάλυση της χούντας

  191. gpoint said

    # 190 συνέχεια.

    Θυμάμαι που γύριζα από ψάρεμα κατά τις 9 το πρρωί και μου είπανε : πόλεμος. Εν καιρώ ειρήνης, απόρησα αλλά η χωροφυλακή μου είπε πως πρέπει να παρουσιαστώ αν και αγύμναστος. Μαζί με δυο φίλους- ένας αγύμνατος κι ένας με λευκό- ψάξαμε και βρήκαμε αμάξι να μας πάει Αθήνα , ήτανε ενός μαθηματικού, φροντιστή πολύ γνωστού για τα βιβλία του. Στους Δελφούς μια γιαγιά μας έδωσε προσφάι τυλιγμένο στην καρό πετσέτα και μας ευχήθηκε να πάρουμε την Πόλη !
    Γενικά σ’ όλη την διαδρομή απόρησα με το φιλοπόλεμον του Ελληνα ενώ πήρα διακεκριμένα μαθήματα πλιατσικολογίας από τους «έμπειρους».Τελικά κανείς από τους τρεις μας δεν έπρεπε να παρουσιασυτεί και καταλήξαμε στο σπίτι ενός, να προσπαθούμε να μάθουμε τον τρίτο πρέφα, ενώ ο κόσμμος πανηγύριζε την επιστροφή του Καραμανλή. Οταν κόπασαν οι πανηγυρισμοί πήγα σπίτι μου.

  192. 181, 😀
    … ήρθανε που λες Μιχάλη κατά δω οι άθρωποι να διαδώσουνε την
    κουζινική τους κουλτούρα …

    Κατά την Παλαμηδική ρήση
    «Οι γονείς μου το ζην, οι δάσκαλοι το ευ ζην, και οι Μήδοι το κουζήν»

  193. 181, … στην Αρυζόνα τρώνε πιλάφι? …

    Δεν φτουράνε!

    Το καλό στο Χιούστον, λόγω
    Μπαρμπα-Μπεν
    και πανεπιστημίου Rice
    (I am not making this up)

  194. 192 Εφόσον πρόκειται για ρύζι (που βράζει), το κουζείν.

  195. Αγγελος said

    Κι εγώ, που σπούδαζα μεν στο εξωτερικό με αναβολή αλλά βρισκόμουν στην Αθήνα για διακοπές το καλοκαίρι του 1974, είχα χ… πάνω μου τις πρώτες ώρες — μόλις όμως δημοσιεύτηκε (στην τηλεόραση) το διάταγμα της επιστράτευσης, έγινε σαφές ότι ΔΕΝ καλούσε τους αγύμναστους.
    Ένας φίλος μου, κι αυτός με αναβολή αλλά που συνέβη να βρίσκεται για τουρισμό στην Κάρπαθο, βρέθηκε όπως έλεγε να φυλάει κάτι βαρέλια, υποθέτω στα πλαίσια του Τάγματος Ενισχύσεως Χωροφυλακής, όπως λεγόταν (λέγεται ακόμα άραγε;) ο στρατός που υποτίθεται ότι δεν είχαμε στα Δωδεκάνησα…
    Αλλος φίλος μου, μεγαλύτερος, που είχε υπηρετήσει (και μάλιστα στην ΕΣΑ επί Χούντας!), έπεσε στο κραβάτι και έκανε επί ώρα εμετό… μέχρι που είδε ότι είχε λευκό απολυτήριο και δεν τον καλούσαν.
    Σαν να θυμάμαι ότι κατά βάση καλούσαν τους απλούς στρατιώτες μέχρι τα 40 και τους βαθμοφόρους και αξιωματικούς μέχρι τα 50 (τα 52 για τους γιατρούς). Θυμάμαι όμως επίσης ότι τον θείο μου, 47 ετών τότε, τον είχαν καλέσει για αεράμυνα κάποια βράδια. Γενικά ναι, έγινε τέτοιο αλαλούμ που πρώτον αποχώρησαν οι χουνταίοι και δεύτερον βγήκε διάταγμα μετά που όριζε ότι «οι μη παρουσιασθέντες… θεωρούνται ως μη κληθέντες»!

  196. sarant said

    Πάντως στην Αρυζώνα δεν ευδοκιμεί το ρύζι, εξάλλου από εκεί βγήκε το όνομά της,

  197. dryhammer said

    Παιδάκι ήμουνα αλλά θυμάμαι τη συσκότιση που είχαμε τα 3-4 πρώτα βράδια (εμείς ήμαστε και πρώτη γραμμή) και κατέβηκα με τον πατέρα μου με φακό να πάρομε ένα ξάδερφο από τη δουλειά του, τη μάνα μου να βάζει μπλε κόλες στα παράθυρα (των πορτών που δεν είχαν παντζούρια) και μετά τις διηγήσεις των θείων μου που επιστρατεύτηκαν, να περιγράφουν το απόλυτο χάος. Κιβώτια με πέτρες αντί για σφαίρες, άλλες σφαίρες για άλλα όπλα, για αλλού ξεκινούσαν κι αλλού βρίσκονταν, κάθε αξιωματικός να λέει τα δικά του. Μετά ναρκοθέτησαν παραλίες για το φόβο απόβασης (και μέχρι να τις καθαρίσουν μετά από χρόνια πολλά, φύγανε και μερικοί γιατί στην άμμο οι νάρκες «πορπατάνε» )και τα μπούνκερ που χτίσανε άρον άρον ακόμα υπάρχουν.

  198. dryhammer said

    196. Το ψάχνουν όμως…
    https://asunow.asu.edu/20180605-solutions-growing-green-rice

  199. 194, Εξαιρετικό!

  200. 182, 😀
    Το επιβάλλουν οι πενιχροί ορυζώνες της Αρυζώνος

  201. 196,
    Όντως!

  202. 198 Για να κάνουνε οικονομία στο νερό να φυτέψουνε ειδική ποικιλία με κοντές ρίζες, κοντορίζα ράις.

  203. sarant said

    202 Αυτό κι αν είναι πικρό ρύζι

  204. Αυτό το ρυζοσπαστικό άσμα δεν το βάλαμε νομίζω.

  205. voulagx said

    Τα πήρατε όλα αμπάρυζα οι ρυζοσπάστες!

  206. gpoint said

    Από το ρύζι, ριζικό
    της πέτρας ειν΄γραμμένο
    και κει ψηλά στον Υμηττό
    ακόμα περιμένω !

  207. loukretia50 said

    …τον εξωγήινο?

  208. gpoint said

    να βράσει το ρύζι …

  209. 205 Δε χαμπαρύζουμε.

  210. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    181 >>στην Αρυζόνα τρώνε πιλάφι?
    κάποιοι λίγοι (καλορύζικοι) λέει εδώ:
    Ουζμπέκικο πιλάφι στην Αμερική
    «Περίπου 20.000 Ουζμπέκοι ζουν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι περισσότεροι εντοπίζονται στη Νέα Υόρκη, ιδιαίτερα στις συνοικίες Κουίνς και Μπρούκλιν (Κάποιοι λίγοι καταλήγουν και στην Αριζόνα, επίσης). »
    https://el.globalvoices.org/2016/04/30781

  211. loukretia50 said

    208.
    Κι αν το ρύζι σε ζορίζει,
    Βίον ανθόσπαρτον ορίζει (λέμε τώρα!)

    Κι αν τυχόν σου βγει λαπάς
    και η γκρίνια τριγυρίζει,
    με το ριζικό τα σπας.

    Χύτρα μοναχή σφυρίζει,
    μοναχός θα περπατάς.
    Βαθμοφόρος που κερδίζει
    Με παντέντας ρυζικάς
    απολαύσεις γευστικάς
    Primo gusto πιλαφάς!

  212. Χαρούλα said

    Για τους ελάχιστους σαββοπουλικούς της παρέας😊

  213. loukretia50 said

    212. Είσαι πιο τολμηρή από μένα! Το απέφυγα γιατί φοβήθηκα …αναβρασμό!

  214. mitsos said

    @211΄Λου
    Νομίζω ότι άρχισα να άχω συμπτώματα εθισμού στα έμμετρα σχόλιά σου
    Ευχαριστώ για το @145
    πολύ αγαπηένο μου Bella Ciao
    Κι ας μην έχουμε πια εργάτριες που τραγουδούν στους οριζώνες τέτοια τραγούδια. Τι τραγουδάνε άραγε σήμερα οι εργάτριες γης στην Μανωλάδα καθώς μαζεύουν φράουλες; Ίσως πάλι και να απαγορεύεται το τραγούδι.

  215. 212 Ο ελάχιστος σαββοπουλικός ευχαριστεί 🙂

  216. loukretia50 said

    214. Mitsos
    Και στην ταινία «Πικρό ρύζι» – πάνε χρόνια που το είδα – οι εργάτριες τραγουδούν, αντιδρώντας στις εξουθενωτικές συνθήκες.
    Από το λίγο που σε γνώρισα νομίζω ότι εσύ δεν κινδυνεύεις από την απάθεια αλλά από την ψυχοφθόρα ευθύνη για όλα όσα πονάνε και δε μπορείς ν΄αλλάξεις.
    Βοηθάει λίγο το ξαλεγράρισμα, κάνεις ριφρές !

  217. Γς said

    195:

    >διάταγμα μετά που όριζε ότι «οι μη παρουσιασθέντες… θεωρούνται ως μη κληθέντες»!

    https://caktos.blogspot.com/2014/09/blog-post_83.html

  218. loukretia50 said

    Tραγούδι από καλή θεατρική παράσταση, καμιά σχέση με λαπά, με κακό ριζικό μόνο…
    Για τους φίλους -και όχι μόνο!

  219. 214 Από σπόντα μπήκα και το είδα «εργάτριες γης στην Μανωλάδα» Εργάτριες γης; Που να τις βρεις; Από το Μπαγκλαντές, Πακιστάν Αφγανιστάν κλπ άντρες έρχονται 🙂

    Πάντως, για να σοβαρευτούμε. Θυμάμαι παλιά στις ελιές, τότε που πήγαιναν μεγάλες ομάδες (ταϊφάδες) για μάζεμα, οι κοπέλες να τραγουδάνε τα τραγούδια της εποχής. Αλλά είχα ήδη πολλά χρόνια ν’ ακούσω από τότε που έφυγα απ’ το χωριό!

  220. Μαρία said

    204
    Κι ένα που αναφέρεται στις διεκδικήσεις των γυναικών που δούλευαν στους ορυζώνες (mondine στα ιταλικά, οι γυναίκες).

  221. loukretia50 said

    Μαρία, μπορεί να σ΄ενδιαφέρει
    Singing_Truth_to_Power_Melodic_Resistance_and_Bodily_Revolt_in_Italys_Rice_Fields

    academia.edu/29296704/Singing_Truth_to_Power_Melodic_Resistance_and_Bodily_Revolt_in_Italys_Rice_Fields

  222. loukretia50 said

    https://www.academia.edu/29296704/Singing_Truth_to_Power_Melodic_Resistance_and_Bodily_Revolt_in_Italys_Rice_Fields

  223. Theo said

    @212
    Κι ο δεύτερος ελάχιστος σαββοπουλικός της παρέας ευχαριστεί 🙂

  224. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    155 >>Καμιά συνταγή για ρυζόγαλο που μου αρέσει
    Προφανώς εννοείς διαφορετική απ΄αυτές που γουγλάρονται
    Λοιπόν, στα παιδικά μου χρόνια το ρυζόγαλο ήταν συχνά το βραδινό μας. Ομως χωρίς ζάχαρη! Με λίγο αλάτι και με το γάλα πλήρες. Νοστιμότατο. Σερβιριζόταν σε βαθύ πιάτο, σαν σούπα.
    Για το κλασικό γλυκό-ή γλυκούτσικο ρυζόγαλο, αυτό που κανελώνεται 🙂 ιδιαίτερη νοστιμιά-δυναμίτης είναι να προσθέσεις κρέμα γάλακτος. Άλλο κόλπο είναι να το πήξεις με ανθος αραβοσίτου και πάντα να το σιγοβράζεις με το ίδιο το γάλα, καθόλου νερό. Επειδή «πιάνει» εύκολα, το ανακατεύεις αργα αργά μέχρι να βράσει.

  225. loukretia50 said

    ΕΦΗ -ΕΦΗ τι μου θύμισες! Το μπρούτζινο μύλο καφέ https://www.dimtsas.eu/components/com_virtuemart/shop_image/product/KB0016-600.jpg που βάζαμε το ρύζι για να κάνουμε κρέμα/ρυζόγαλο.
    Δεν ξέρω τι άλλα μαγικά έκανε η μητέρα μου, αλλά ήταν γλυκό, απίστευτα γλυκό!

    Ουπς! ελπίζω να μη βγει κανονικά η φωτό! ό,τι και να κάνω, φαίνεται η δ/νση ενεργοποιημένη!
    Το προσπάθησα, να ξέρετε!

  226. Μαρία said

    221
    Μερσί. Το είχα βρει τυχαία παλιότερα και το κατέβασα απ’ το σάιτ της κυρίας.

  227. voulagx said

    #209 @Χτηνος: Αμα δεν χαμπαρύζεις, φάε φασουλόρυζο να δεις τον ρυζικο αξονα φαντάρο στα ρυζά του βουνού.

  228. Πέπε said

    @197:
    > > Κιβώτια με πέτρες αντί για σφαίρες…

    Α, ισχύει αυτό; Το έχω ακούσει από τον πατέρα μου αλλά το θεωρούσα τερατολογία.

    Για κάποιο λόγο που δε θυμάμαι εκείνος δεν επιστρατεύτηκε (κάτω των 40 και όχι αγύμναστος), αλλά αρχικά δεν το είχε καταλάβει και πήγε να παρουσιαστεί και τον έδιωξαν. Μάλιστα ήμασταν κάπου διακοπές, και θυμάμαι μια τρελή αφήγηση για την κούρσα αγωνίας που έκανε για να φτάσει Αθήνα, Πειραιά, και τελικά ξανά πίσω.

  229. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    227 στο Ρυζοκάρπασο

  230. loukretia50 said

    227. ζωηρούλη Voulagx, όχι φασουλόρυζο,

    Φασκελόρυζο
    Ω. κακορίζικη μικρή,
    μη σκύβεις το κεφάλι
    Πικρό το ρύζι του μπεκρή
    λαπάς μες στο τσουκάλι
    Η σχέση σας δε ρίζωσε
    κι αυτός γουστάρει άλλη.
    (chorus : έλα, έλα, κι αυτός γουστάρει άλλη!)

    Δώστου ένα σιχτιρ πιλάφ – μη σώσει και στανιάρει!
    και σκάστου κι ένα φούσκο – παφ!
    Και μην κρατάς φανάρι

  231. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    Να με συμπαθάτε, αλλά είχα βγει. Ήταν να πάμε σε κινέζικο εστιατόριο, αλλά τελικά καταλήξαμε σε γιαπωνέζικο, οπότε δεν είχε ρύζι. Μόνο σάκε!

  232. loukretia50 said

    εννοείται πως έχετε τη συμπάθειά μας, Sir!
    Σάκε αντί για τσίπουρο , οποία ευωχία!
    Πώς να τελειώσει η βραδιά με τόση ησυχία!

  233. loukretia50 said

    Καληνυχτίζω, με μια

    Διευκρίνιση
    Κάθε ποτόν εξωτικόν, το θυμικό εξιτάρει
    Μα κάθε μερακλή Ρωμιό, πώς να τον συνεπάρει?
    Κρασί, μπέρμπον ή τσίπουρο, για μια βραδιά ωραία
    (Δεν ξέχασα την τσικουδιά, αν θέλει η παρέα!)
    Ένα λικέρ, καμιά φορά, μικρή όμως η δόση
    Δεν είναι για να ξενυχτάς, κέφι δε θα σου δώσει.
    Αν κάνει ζέστη, φυσικά τραβιέται και η μπύρα
    Μα σε φουσκώνει γρήγορα – αυτό μου λέει η πείρα!

    Σάκε ο Νικοκύρης μας, οκ, όπως τα βρήκε!
    Parce qu’ a la guerre, comme a la guerre!
    Αλλιώς… « λάθος εποίκε!»
    (που λέει και μια ψυχή, που στοιχηματίζω ότι δεν τη βρίσκει με σάκε!)

  234. 231,
    Αν ήταν κέρασμα, το κερασάκε στην τούρτα

  235. antonislaw said

    228
    «@197:
    > > Κιβώτια με πέτρες αντί για σφαίρες…

    Α, ισχύει αυτό; Το έχω ακούσει από τον πατέρα μου αλλά το θεωρούσα τερατολογία.»

    Και ο πατέρας μου, επίστρατος εφ.αξιωματικός το 1974 το ίδιο μου έλεγε, ότι τα κασόνια είχαν πέτρες, αν και το απέδιδε στο ότι η χούντα δεν εμπιστευόταν τους επίστρατους και φοβόταν ότι θα την ανέτρεπαν. Επίσης μου είχε πει ότι για την αεροπορική κάλυψη μιας ολόκληρης επαρχίας στο Ρέθυμνο, για την οποία είχε οριστεί υπεύθυνος του είχαν στείλει-πέρα από τα κασόνια με τις πέτρες- ένα και μοναχικό-που έλεγε και ο Χατζηχρήστος στον «Μπακαλόγατο»-Μπρεν! Θα μου πείτε θα βομβάρδιζαν οι Τούρκοι μια ορεινή επαρχία του Ρεθύμνου (Αμαρίου); Σωστό, αλλά και ένα οπλοπολυβόλο για αντιεροπορική κάλυψη και δη μιας επαρχίας;

    172

    Μί-κιε πολύ σωστή η παρατήρηση για την αποφυγή της γενικής πληθυντικού «πιλαφιού» παλιότερα για να μη γίνει σύγχηση με το «φιου». Για το περίφημο «φχιου» ή «φιου» που κάποτε ήταν ικανό να προκαλέσει ματοκύλισμα στην Κρήτη (κάποτε γιατί δεν ξέρω πόσοι το ξέρουν και το χρησιμοποιούν σήμερα ακόμα) είχα γράψει ένα σχόλιο παλιότερα:

    https://sarantakos.wordpress.com/2016/03/03/piperistostoma/#comment-340207

  236. Triant said

    Καλημέρα.

    Άραγε, αυτό με τα κιβώτια με πέτρες, τα είχε δεί κανένας ή όλοι το είχαν ακούσει;

  237. gpoint said

    Kαλημέρα

    Για πέτρες στα κιβώτια δεν ξέρω, ξέρω πως είχαν πουληθεί τα όπλα τον εμφύλιο του Λιβάνου ήταν κοινό μυστικό, όπως έλεγε ο μόνος έλληνας που δήλωνε ευθαρσώς επάγγελμα «εμπόριο όπλων» (μακαρίτης πια, παλιός κυψελιώτης ο Πετράν )
    Αυτό με τις πέτρες στο ίδιο βάρος το έχει γράψει ο Τσιφόρος για κάποιους που ανοίγανε κάσες στα τελωνεία και ήταν της μόδας κατά Νάπολη μεριά στην Ιταλία το 70, η παραγγελιά σου να έρχεται ωραία αμπαλαισμένη, στο σωστό βάρος αλλά με βραχάκι αντί για το μηχάνημα..
    Καμόρα ;

  238. sarant said

    233 A, τι ωραίο!

  239. Costas Papathanasiou said

    Συνονόματος 120 και 122,123
    KΛΟΥΖΑ: Φωνητικά και εννοιολογικά μοιάζει να προέρχεται από το λατινικό clausa-clusa(υδατοφράκτης, περίκλειστος τόπος, μοναστήρι, κλεισούρα/δερβένι, βλ.τοπωνύμια Cluj-Mănăștur, Cluj-Napoca κ.ά.)< Λατ. claudο < ΠΙΕ <*kleh₂u- (“κλειδί, γάντζος,νύχι”) εξ. ης ρίζας και τα αρχ.ελλ. “κλείς”, παλαιο-Γερ.sliozan/παλαιο-Σαξ.slūtan(=εγκλείω,κλειδώνω),
    σλαβ. kluč(κλειδί), Γερ. Klause – Kluse(κλεισούρα, διάβα, νεροδεσιά), Αγγλ. sluice, exclude, clause κλπ

    Αν η ως άνω (ευλογοφανής)υπόθεση ισχύει, προκύπτει αφενός ότι η εν λόγω ιδιωματική λέξη δεν είναι ούτε βουλγάρικη ούτε ελληνική αλλά–όπως τόσες άλλες–κοινής Ινδοευρωπαϊκής καταγωγής, με πρωτογενή σημασία «αποκλειστέο(έργο),άρα, ατόπημα, παρασπονδία, απάτη,μπαγαποντιά», αφετέρου ότι ό τρίμηνος αποκλεισμός μας ήταν κι αυτός ένα είδος «κλούζας» με διαχρονική μεσογειακή αξία, αν λάβουμε υπόψη και τα Ρωμαΐκά «mare clausum/liberum/nostrum» και τις τρέχουσες «τρύπες στο νερό» του κυρ-Ερντογάν.

  240. Γιάννης Ιατρού said

    233: 👍🤗🥂🍷 Είσαι μαστόρισσα, είπαμε. (Μην μπερδέψει κανένας, ανάλογα με την προφορά και την ακοή, το σάκε με τον σάκη…)

  241. Spyros said

    Καλημέρα σε όλους!

    176, 195, 235 κλπ.
    Ο πατέρας μου (γιατρός) κλήθηκε το 1974 σε ηλικία σαράντα ετών να παρουσιαστεί σε νοσοκομείο της Λάρισας. Τηλεφώνησε, λοιπόν, σε ένα φίλο του συνταξιούχο στρατιωτικό, που ήταν τότε διοικητής κρατικού νοσοκομείου. Και εκείνος του λέει «πήγαινε με το αυτοκίνητό σου».
    «-Μα τι λέτε, στρατηγέ, είναι δυνατό να πάω στην επιστράτευση με το αυτοκίνητο;»
    «-Πήγαινε με το αυτοκίνητό σου. Σε τέσσερις-πέντε μέρες θα σας πουν να γυρίσετε πίσω και δεν θα βρίσκεις τρόπο να γυρίσεις…».

    Για το περιστατικό με τα κασόνια με τις πέτρες θυμάμαι ότι το αναφέρει και ο Βασίλης Ραφαηλίδης στο βιβλίο του «Ιστορία του νεοελληνικού κράτους». Δύσκολο να πρόκειται για αστικό μύθο, όταν το ισχυρίζονται τόσο άνθρωποι από διαφορετικές πλευρές.

    Τελικά, όλη αυτή η ιστορία μου θυμίζει μια ατάκα, που αποδίδεται στον Κλεμανσώ (αν δεν κάνω λάθος), ότι «ο πόλεμος είναι πολύ σοβαρή υπόθεση, για να την εμπιστευτούμε στους στρατιωτικούς…»

  242. Epaminondas Papayannis said

    Όσον αφορά τα λήμματα ατζαμής και λαφαζάνης, βλ. και λεξικό Δημητράκου (σελ. 1136 & 4271, αντίστοιχα).

  243. Πέπε said

    > > Το ιτς πιλάφι πάλι είναι πιλάφι με συκωτάκια πουλιών ψιλοκομμένα.

    Προυχώρησεν η νυξ εις το Ρωμαίικον, και θα διακόψω τη σιωπή μου για μερικές συνταρακτικές αποκαλύψεις, που όσοι τις εμπιστευθούν θα πάνε σίγουρα ταμείο:

    Τελικά η αξιοπιστία αυτού του ιστολογίου όλο και καταβαραθρούται.

    Ντάξει, είναι γεγονός ότι ορισμένοι συνταξιούχοι σχολιασταί είμεθα αγράμματοι κάφροι. Εγώ για παράδειγμα διάβασα την παραπάνω φράση (χωρίς να έχω ξανακούσει γι’ αυτό το φαγητό) και είπα, ωραία ιδέα, ας το κάνουμε μια μέρα. Έφτιαξα λοιπόν πιλάφι με συκωτάκια πουλιών ψιλοκομμένα, καθ’ υπόθεσιν, και δεν μπορώ να πω, ωραίο ήταν. Αφού λοιπόν καλοφάγαμε, λέω «μωρ’ δεν γκουγκλάρω και τη συνταγή να δω πώς το κάνουν οι άλλοι»;

    Ε λοιπόν, το ιτς πιλάφι ούτε κατά διάνοιαν δε χωράει σ’ αυτή την περιγραφή. Είναι μια υπερπαραγωγή με κάστανα, σταφίδες, κουκουνάρια κι εγώ δε θυμάμαι τι άλλο, και με συκωτάκια ψιλοκομμένα, κατά προτίμηση πουλιών αλλά όχι υποχρεωτικά. Παραπλήσιο προς τη γέμιση της χ’γεννιάτικης γαλοπούλας (και προφανώς χειμωνιάτικο φαγητό).

    Αλλά να μη βρεθεί ένας μπολσεβίκος σχολιαστής να ξεμπροστιάσει τον κ. Σαραντάκο με τα φέικ νιουζ του; Ακόμη και αυτός ο λαλίστατος (0 σχόλια μέχρι στιγμής στην παρούσα ανάρτηση) εκλεκτός χριστιανός λόγιος κ. Μπλογκ Ό,τι να ‘ναι, τηρεί σιγήν παλαιάς αρσακειάδος (η σιωπή μου προς απάντησίν σας). Ο κακόψυχος Ιατρού; βυθισμένος στα υπόγειά του τυρβάζεται περί άλλα. Τούτ’ αυτό και η επιφανής ποιήτρια κ. Λουκρητία, ο νέος Σάθας κ. Άγγελος, ο δημοδιδάσκαλος Κουβάτσος και όσοι άλλοι τρέμουν μην δυσαρεστήσουν τον φιλαράκο του ρέκτου κ. Σαραντάκου Παντελεήμονα Μπουκάλα.

  244. loukretia50 said

    Τςς! τςς! τςς!
    Πώς να χαρακτηρίσω την αδολεσχίαν του κ.Πέπε?
    Μας παραμυθιάζει για ένα πιλάφι γιαλαντζί?
    Δε γνωρίζει ότι η μαγειρική είναι φαντασία κι αυτοσχεδιασμός?
    Τι είμεθα εμείς οι παλαίμαχοι, μπρίκια κολλάμε?
    Αφήνουμε τους επαϊοντας να παιδεύονται και κρίνουμε εκ του αποτελέσματος!
    Ωστόσο οφείλω να πω εύγε! Αξίζει τα εύσημα διότι παραπλάνησε τη μαρμάγκα, αλλά θα πείτε τέτοια ώρα , τέτοια λόγια…
    Προφανώς περίμενε να ξεγλιστρήσει από τον έλεγχο της συμβίας του!
    Έχω μακράν πείραν!

    ΥΓ1. Καλή του ώρα, όπου κι αν βρίσκεται! Έχω γελάσει πολλές φορές κι όταν θέλει δίνει χρήσιμες πληροφορίες.
    (Ξέρω, θα θυμώσετε μαζί μου.)
    Μακάρι να αποφασίσει να προσαρμοστεί στο κλίμα και το πνεύμα.
    (γιατί θα επανέλθει , είναι βέβαιον, στοιχηματίζω τη μισή περιουσία απ΄αυτή που θα αποκτούσα αν ακολουθούσα τις υποδείξεις του!)

    ΥΓ 2 Πέπε, βρήκα ένα ντιπ βουβό. Ελπίζω να το είδες – το σχόλιο, όχι το φιλμάκι, δεν αντέχεται!

  245. Πέπε said

    @244
    Ευχαριστώ Λου! Όχι, δεν το είδα, και δε θυμάμαι και σε ποια ανάρτηση ήταν η συζήτηση (γιατί ήταν εντελώς εκτός θέματος). Αν δεν αντέχεται, μπορεί να ήταν αυτό που ψάχνω.

  246. loukretia50 said

    245. στην πίτα του Μαλλιαρότατου!

  247. 244, … Πώς να χαρακτηρίσω την αδολεσχίαν του κ.Πέπε?
    Μας παραμυθιάζει για ένα πιλάφι γιαλαντζί? …

    Μα, να μπει π(ι)λαφών;

  248. Πέπε said

    Καλημέρα Λου.
    Όχι, καμία σχέση. Κατ’ αρχήν αυτό είναι έγχρωμο – τι φλυαρία! 🙂

    Αυτός που έψαχνα ήταν αρκετά παλιός (60ς;). Πραγματικές ταινίες (αυτή ήταν φοιτητική άσκηση στο πώς να γίνεσαι σαφής χωρίς λόγια), βαριά και δύσπεπτη κουλτούρα αλλά όχι κενή, κάθε άλλο. Ένας φίλος τότε, εκκεντρικός σκηνοθέτης κι ο ίδιος, με είχε παρασύρει σε αφιέρωμα, όπου, εκτός από τους φίλους φίλων όπως εγώ, κυρίως είχαν μαζευτεί λάτριες του είδους και του συγκεκριμένου – θέλω να πω, είχα μείνει με την εντύπωση ότι είναι γνωστός. Και ήταν πολύ δυνατό αυτό που είδα – αφού το θυμάμαι μετά από δεκαετίες!

    Ειλικρινά έχω παραξενευτεί που τόσα κεφάλια, στην ανάρτηση «Πίτα», δεν μπόρεσαν να τον βρουν.

    Εντωμεταξύ είχα ξεχάσει κι ότι ρώτησα! 🙂 Είχα δει τώρα αυτές τις μέρες μια ερασιτεχνική παράσταση, χωρίς λόγια, χωρίς καμία αναπαραστατικότητα (δεν «γινόταν κάτι», όπως στη βουβή ταινία-άσκηση με την αθλήτρια και τα τσιγάρα που έχει σαφές πλοτ), με άπειρη επαναληπτικότητα και ατελείωτη διάρκεια, αλλά μούφα όμως, και μου ήρθε αυθόρμητα το σχόλιο «σαν ταινία του …μα πώς τον λένε;».

    Αυτό ήταν όλο, δεν είχα κανέναν πιο σημαντικό λόγο που το έψαχνα. Αλλά επειδή στάθηκε αδύνατο να τον βρω γκουγκλάροντας, σκάλωσα μ’ αυτή την ερώτηση. Την έριξα εδώ, σκάλωσα και μερικούς άλλους, απάντηση δε βρέθηκε, …ε, και μετά κρύωσε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: