Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Πώς (δεν) έφαγα μύδια στις Βρυξέλλες (μια συνεργασία του Γιάννη Μαλλιαρού)

Posted by sarant στο 19 Ιουνίου, 2020


Το ένα (ξανα)φέρνει το άλλο. Ο φίλος μας ο Γιάννης Μαλλιαρός, που δυο δικές του συνεργασίες δημοσιεύσαμε πρόσφατα (η δεύτερη εδώ) ήθελε να κάνει ένα σχόλιο στο άρθρο μας για τα εθνικά φαγητά. Το σχόλιο βγήκε μεγάλο οπότε πήρε προαγωγή σε άρθρο -τρίτωσε η συνεργασία δηλαδή.

Ο Γιάννης διηγείται πώς είχε επισκεφτεί τις Βρυξέλλες πριν από καμιά τριανταριά (και βάλε) χρόνια. Επειδή περίπου τόσα χρόνια βρίσκομαι κι εγώ στα ίδια μέρη (αν και τότε δεν είχα ακόμα πάει) έχω να πω πως, όπως και η Ελλάδα, έτσι και οι Βρυξέλλες (ή το Λουξεμβούργο) έχουν αλλάξει πάρα πολύ σ’ αυτό το διάστημα -αλλά και τα ταξίδια τα αεροπορικά έχουν αλλάξει, αφού τότε οι πτήσεις ήταν πολύ λιγότερες και αρκετά ακριβότερες. Και πιο πολυτελείς -ο Γιάννης λέει για γυάλινα ποτήρια, άλλοι θυμούνται τα πορσελάνινα σερβίτσια της Σουισέρ.

Θα μου πείτε: εδώ λεξιλογούμε, δεν θα λεξιλογήσουμε για τις μούλες -ή, τα μύδια; Δίκιο έχετε βέβαια, μόνο που το έχουμε ήδη κάνει. Οπότε, παραπέμπω στο παλιό μας άρθρο, που δεν έχει μόνο μύδια αλλά και διάφορα άλλα θαλασσινά.

Οι φωτογραφίες που συνοδεύουν το άρθρο είναι του Γιάννη, αλλά πολύ μεταγενέστερες.

Είπαμε πως ο Σαραντάκος όλο αφάλες βάζει; Να τις προάλλες έγραφε για εθνικά φαγητά με αφορμή μια σχετική παρουσίαση από κάποιο σάιτ. Και θυμήθηκα για το πώς έμαθα το εθνικό φαγητό των Βέλγων. Κάτι που έγινε όταν δούλευα στην εταιρία. Που από τότε που έγραψα για τον Πειραιώτη, λέω να γράψω την ιστορία μου εκεί συνολικά. Και λέω να τη γράψω με τη σειρά, αλλά έλα που προέκυψε αυτό το ενδιάμεσο. Είπα να γράψω σε σχόλιο μόνο τη μέση και να το κρατήσω για να το βάλω με τη σειρά του. Αλλά μου βγήκε μεγάλο για σχόλιο. Δεν πάει το σχόλιο να είναι το μισό απ’ το άρθρο. Κι έτσι αποφάσισα να το γράψω ολόκληρο, απ’ τη στιγμή που έφυγα απ’ το αεροδρόμιο μέχρι που επέστρεψα, αλλά για να γίνει κατανοητό αυτό θέλει κι άλλη επέκταση, μια μικρή εισαγωγή.

Η εταιρία που δούλευα ήταν εταιρία κούριερ, πράκτορας (ατζέντης) μιας πολυεθνικής. Που είχε κατατάξει την Ελλάδα στη Μέση Ανατολή κι έτσι ό,τι στέλναμε ή παίρναμε πέρναγε απ’ το χαμπ (hub – το κέντρο διαλογής, το μέρος που μαζεύονταν δηλαδή όλες οι αποστολές, χύμα κάτω και μπαίναν σε σάκους για τους προορισμούς τους) της Μέσης Ανατολής που ήταν στο Λονδίνο. Και τα πράγματα πηγαινοέρχονταν με φορτωτικές, πράγμα που σήμαινε καθυστερήσεις στα τελωνεία. Έτσι, όταν μεγάλωσαν λίγο οι δουλειές, βάλαμε κούριερ, έναν άνθρωπο δηλαδή που ταξίδευε με το αεροπλάνο πηγαινέλα και μετέφερε τα πράγματα σαν αποσκευές.

Ο Τάκης, ο ιδιοκτήτης – διευθυντής της εταιρίας ήθελε η επικοινωνία να γίνεται με τις Βρυξέλλες που στο εκεί, αεροδρόμιο, στο Ζάβεντεμ ήταν το χαμπ της Ευρώπης. Αλλά πτήσεις βολικές δεν είχε προς τα εκεί. Και προσπαθούσε να μπει αεροπλάνο που θα έκανε αυτή τη δουλειά. Το όνειρο το είχε δει από πολύ νωρίς. Το 86 το φθινόπωρο έγινε μια πρώτη συμφωνία αλλά το αεροπλάνο μόνο μια βδομάδα κατάφερε να κάνει το δρομολόγιο και το έκοψε η ΥΠΑ (υπηρεσία πολιτικής αεροπορίας) για να διασφαλίσει το μονοπώλιο της Ολυμπιακής.

Έγιναν κάποιες διαπραγματεύσεις για να ξαναξεκινήσει το δρομολόγιο (που ήταν Αθήνα – Βιέννη – Βρυξέλλες και επιστροφή) και μέχρι να βρεθεί άκρη (που δεν βρέθηκε σταμάτησε η συνεργασία, έπρεπε να περάσουν άλλα δυο  – τρία χρόνια για να γίνει κατορθωτό κάτι τέτοιο) το δρομολόγιο γινόταν σε συνδυασμό με επιβατικές πτήσεις: Από το Ανατολικό αεροδρόμιο έφευγε ο κούριερ στις 19:30 με τη Λουφτχάνσα για Μόναχο κι εκεί έβγαινε και σταμάταγε το αεροπλάνο από τη Βιέννη, τον έπαιρνε μαζί με τα πράγματα και πήγαιναν για Βρυξέλλες. Γίνονταν οι ανταλλαγές που έπρεπε και επιστροφή στη Βιένη απ’ όπου με την Όστριαν επιστροφή στην Αθήνα.

Κούριερ δεν είχαμε και ταξίδευε όποιος βρισκότανε. Κάποιο βράδυ λοιπόν, κούριερ είμαι εγώ. Φτάνω στο Μόναχο (γύρω στις 8:30 με τη διαφορά της ώρας), βρίσκω τον συνεργάτη που με πήρε μαζί με τα πράγματα για να με παραδώσει στο ιδιωτικό αεροπλάνο. Πηγαίνοντας προς την πίστα ο αστυνομικός υπηρεσίας φορούσε σκουλαρίκι κάτι που ήταν πολιτιστικό σοκ για μένα. Βρίσκω τους πιλότους, πάμε στο αεροπλάνο αφήνουμε τα πράγματα και επιστρέφουμε στο αεροδρόμιο μιας και τους είχαν πει πως αναχώρηση θα είχε μετά τις 10. Οι πιλότοι μου να ψάχνουν για κάνα ουίσκι αλλά όλα κλειστά. Κάνουμε μια βόλτα κι επιστρέφουμε στο αεροπλάνο που στο σύστημα επικοινωνίας μας έψαχναν για να φύγουμε.

Ξεκινάμε. Το αεροπλάνο ήταν ένα τζετάκι που του είχαν βγάλει τα καθίσματα για να παίρνει τους σάκους κι είχαν αφήσει δυο στις πλάτες των πιλότων. Ήμασταν μια παρέα. Εγώ παρακολουθούσα το ρολόι που έδειχνε το υψόμετρο. 40.000 πόδια. Δεν καταλάβαμε τίποτα και κατά τα μεσάνυχτα και κάτι φτάνουμε στο Ζάβεντεμ, το αεροδρόμιο των Βρυξελλών. Μου λένε πως θα φύγουμε στις τρεις. Έχει έρθει, η κουνιάδα μου απ’ το Λoυξεμβούργο να με δει και με παίρνει με τ’ αυτοκίνητό της να με κάνει βόλτα στην πόλη.

Πάμε στη Γκραν Πλας και τα πέριξ. Την είδα μαύρη νύχτα, βρήκε και το Μάνεκεν Πις (μιας και δεν έμενε μόνιμα εκεί, δεν ήταν απλό να βρει τα διάφορα σημεία και μάλιστα νύχτα), είδαμε και τον άλλον με τον σκύλο του στο δημαρχείο (τα βασικά αξιοθέατα) και λέμε να φάμε κάτι. Τέτοια ώρα τι να βρεθεί που οι Βέλγοι στις 10 κλείνουν την κουζίνα. Ένας απ’ τους γύρω δρόμους είναι γεμάτος με μαγαζιά Ptia – Gyros που είναι ανοιχτά (και όχι, δεν είναι όλα ελληνικά, υπάρχουν και λιβανέζικα και τούρκικα κ.ά.). Ας πάρουμε κάτι απ’ αυτά. Όχι να μου λέει εκείνη, δεν ήρθες στο Βέλγιο να φας πιτόγυρο. Θα φάμε μούλες (τα μύδια που λέει και το άρθρο). Της έχουν πει για ένα μαγαζί που είναι ανοιχτό την ώρα εκείνη, σε κάποιο στενό, αλλά πώς να το βρούμε. Με τα πολλά, κατά τις 2 το εντοπίζουμε. Κόσμος τρώει κι απέξω βουνά τα μύδια που σερβίρονται με μεγάλο κομμάτι βούτυρο.

Μπαίνουμε στο μαγαζί και καθόμαστε. Έρχεται το γκαρσόνι και προσπαθούμε να συνεννοηθούμε πως βιαζόμαστε (μην ξεχνιόμαστε πως στις τρεις το αεροπλάνο πέταγε). Τα γαλλικά της λιγοστά, τότε άρχισε να τα μαθαίνει. Ζητάμε μύδια αλλά ο γκαρσόνης έχει αντιρρήσεις. Τα μύδια θέλουν χρόνο. Δεν γίνεται να τα φας στα γρήγορα. (Ιεροσυλία). Τι υπάρχει που μπορούμε να φάμε γρήγορα; Φιλέτο. Εντάξει, φιλέτο, αλλά καλοψημένο (στη γλώσσα τους πάει να πει με λίγο αίμα). Παραγγέλνουμε και κρασί, μας το ανοίγει και μου βάζει να δοκιμάσω (ο άντρας δοκιμάζει J) μου γνέφει η κουνιάδα μου πες πως είν’ εντάξει να τελειώνουμε.

Τρώμε στα γρήγορα, κοιτάμε το ρολόι, τρεις παρά τέταρτο. Το Ζάβεντεμ μπορεί να είναι δίπλα στις Βρυξέλλες αλλά μέχρι να πληρώσουμε και να βρούμε τ’ αυτοκίνητο έχει πάει τρεις. Αμάν, τι θα κάνουμε αν ξεμείνω. Βάζει μπρος και παίρνουμε δρόμο (χωρίς να σταματάει στα κόκκινα και χωρίς να δίνει και πολλή σημασία στους μονόδρομους) φτάνουμε στο χώρο που έπρεπε στις και τέταρτο. Ο χώρος γύρω έρημος. Ενώ όταν έφτασα γινόταν χαμός από κόσμο που δούλευε πυρετωδώς, την ώρα εκείνη νέκρα. Τη χαιρετώ στα γρήγορα και τρέχω στην πίστα. (Δέματα διακινούσαν από κει, όχι ανθρώπους, άρα ούτε διαβατήρια ούτε έλεγχος ούτε τίποτα). Της λέω να περιμένει λίγο κι αν δεν με δει να επιστρέφω, θα έχω προλάβει.

Στην πίστα έπρεπε να βρω και πού ήταν παρκαρισμένο το αεροπλάνο. Θυμόμουνα, αλλά όχι με σιγουριά. Τρέχω προς τα εκεί και βλέπω σε ένα να ρίχνουν μέσα τσουβάλια. Αυτό (πρέπει να) ήταν. Πρόλαβα. Φτάνω την ώρα που πέφτει το τελευταίο τσουβάλι και βλέπω τους πιλότους, ναι οι δικοί μου είναι. Μπαίνω μέσα χωρίς κουβέντα. Κλείνει η πόρτα πίσω μου. Μπαίνουν μπροστά οι μηχανές. Απογείωση!

Επόμενη στάση Βιέννη. Κατά τις πεντέμισι το χάραμα. Για λίγες έστω ώρες, σε ξενοδοχείο και σε κρεβάτι. Όχι τυχαίο ξενοδοχείο. Το Νοβοτέλ του αεροδρομίου. Μπορούσα να κοιμηθώ μέχρι τις 11 ή 12 η ώρα. Με ενημέρωσαν πως είχε και πρωινό μέχρι τις 10. Μέχρις τις 9, 9 και κάτι κατάφερα να κοιμηθώ. Πάμε για πρωινό. Ωχ. Τι ‘ναι τούτο μάνα μου; Μπουφές τεράστιος. Ένα μεγάλο ψυγείο με τυριά, άλλο με σαλαμάκια και τέτοια σε ατομική συσκευασία, άλλο με το γάλα τα δημητριακά κλπ, αυγά βραστά αλλά και να σου φτιάξουν όπως τα θέλεις και δεν θυμάμαι τι άλλο. Μεγαλεία.

Κατά τις δώδεκα έρχεται ο υπάλληλος που με είχε αναλάβει και με πήγε στο αεροδρόμιο, μπήκα στο αεροπλάνο και επιστροφή στην Αθήνα. Η Όστριαν χλιδάτη. Με γυάλινα ποτήρια κρασιού (μου σπάσανε) και κουταρίνι (υβρίδιο – κουτάλι που στην άκρη του είχε δόντια πιρουνιού – δεν ξέρω πού το έχω)!

Το ταξίδι επαναλήφθηκε άλλη μια φορά, μετά από λίγες μέρες. Χωρίς συνάντηση με την κουνιάδα στις Βρυξέλλες, δεν ειδοποίησα να μην τρέχει μέσα στη νύχτα (η επιστροφή για δουλειά το πρωί δεν της ήταν κι ό,τι καλύτερο, χώρια η οδήγηση στις Αρδένες από ξενυχτισμένο άνθρωπο).

Κατά τα άλλα η διαδρομή ίδια, μόνο που αυτή τη φορά το αεροπλάνο ήταν ελικοφόρο. Που σημαίνει πως δεν πήγαινε πάνω από τα 10 – 12 χιλιάδες πόδια, άρα ήταν μέσα στον καιρό. Κι ο καιρός δεν ήταν και πρώτος. Το μεγάλο κακό όμως ήταν ο αέρας. Κοντεύουμε να προσγειωθούμε και βλέπουμε τα μοβ φωτάκια του διαδρόμου. Το αεροπλάνο ευθυγραμμίζεται και πλησιάζει. Και ξαφνικά τα φωτάκια είναι κάμποσο αριστερά μας. Ξανά το φέρνει ο πιλότος στα ίσια του (ήμουνα πίσω του, έτσι κι αλλιώς δεν υπήρχε πόρτα κι έτσι έβλεπα τα πάντα). Το αεροπλάνο τα δικά του. Πάλι αριστερά τα φωτάκια. Άντε ξανά. Μέχρι τελευταία στιγμή μια αγωνία την είχα. Θα κατέβουμε στον διάδρομο ή θα βρεθούμε στα χόρτα. Τελικά ο πιλότος το κατέβασε στη σωστή θέση.

Στην επιστροφή είχαμε και μια συνεπιβάτιδα. Που πήγαινε στη Βιέννη χωρίς να περνάει έλεγχο διαβατηρίων (το λιγότερο) και χωρίς να πληρώνει εισιτήριο (είχε γνωριμία με έναν απ’ τους πιλότους). Και μιας και το ελικοφόρο έκανε παραπάνω ώρα για να γυρίσουμε, όταν με πήγαν στο ξενοδοχείο ο μπουφές είχε ανοίξει για το πρωινό. Οπότε τον τίμησα να είμαι σίγουρος πως θα προλάβω, αλλά πάλι δεν μπόρεσα να εξαντλήσω τον χρόνο του ύπνου!

130 Σχόλια προς “Πώς (δεν) έφαγα μύδια στις Βρυξέλλες (μια συνεργασία του Γιάννη Μαλλιαρού)”

  1. Γς said

    Μπονζουρ

    les moules sont arrivées,

    σερβιρισμένα μάλιστα σε πήλινα ή μη κατσαρολάκια

    Και σε λιγκουίνι με φρούτι ντι μάρε

  2. Γς said

    και το ντέρτι μάιντ μου θυμήθηκε πάλι τα κογχύλια της Αφροδίτης

    http://caktos.blogspot.gr/2013/05/blog-post_28.html

  3. Greg Maltezos said

    …. Τι να πώ … αγχώθηκα ! 🙂 , πάντως μύδια στας Βρυξέλλας, φάγαμε Chez Leo !

  4. Γς said

    Κι ένα μπιπ κι ένα μύδι, πού’ καναν τον

  5. Γς said

    οι κριτικοί τέχνης συμφωνούν πως η αχηβάδα – όστρακο από το οποίο βγαίνει η Αφροδίτη, είναι ζωγραφισμένο με τρόπο που να θυμίζει το γυναικείο αιδοίο

    Ναι βρε γαμώτο από ώρα το μυαλό μου κάπου είχε σκαλώσει
    Από το #20 και πέρα.
    Εκανα ένα τεστ στη γκλάβα μου αλλά μου έβγαζε την Ανοιξη του Μποτιτσέλι.
    Πιο βαθύ ψάξιμο με έστελνε στις 4 εποχές Βιβάλντι και ακόμα πιο βαθύ στον Τζοχατζό. Πλήρης εκτροπή δηλαδή.

    Κι όμως όταν έγραφα το #2 γι αυτό το αιδοίο, ουπς την αχηβάδα της Αφροδίτης.

    ——

    Κι ήταν κι εκείνος ο ψυχίατρος που ζωγράφισε έναν κύκλο και ρώτησε τον ασθενή του τι ήταν.

    -Αιδοίο.

    Δοκιμάζει με τετράγωνο, αλλά πάλι

    -Αιδοίο!

    Τραβάει μια ευθεία γραμμή.

    -Κι αυτό τι είναι;

    -Αιδοίο!

    Χτυπάει αγανακτισμένος με δύναμη το μολύβι και του δείχνει μια τελεία.

    -Αιδοίο!!!

    -Α, εσύ έχεις μεγάλο πρόβλημα.

    -Εγώ ρε γιατρέ; Ή εσύ; Που ζωγραφίζεις συνέχεια μουνιά

  6. Dimitri Leeberakees said

    1 χρονο για δουλεια στην Αμβερσα, κοντεψα να πεθανω με τα μυδια ενα βραδυ. Ουτε τα μυδια τους θελω, ουτε τη ζωη τους, ουτε το παρελθον τους σαν χωρα, ουτε τις γλωσσες τους. Καλυτερα στο χωριο μου να σαλαγαω προβατα.

  7. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    6 Μήπως ήταν καλοκαίρι; Το μήνα που δεν έχει ρο δεν είναι καλά τα μύδια.

  8. Το ‘κουταρίνι’ δεν θα ήταν πιο σωστό ως ‘κουταρούνι’ ;

  9. Παναγιώτης Κ. said

    «για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα»
    και όλα αυτά, κατά κύριο λόγο, γραπτώς. Γράφω κατά «κύριο λόγο» διότι έχουμε ακούσει διάφορες ομιλίες ή έχουμε δει βίντεο του Νικοκύρη.
    Μαθαίνω για το νέο είδος που λέγεται podcast ( αλήθεια πόσο καιρό μετράει;).
    Λέτε η επόμενη απόπειρα του ιστολογίου να είναι… «ακούγοντας λογοτεχνία»;
    Εντάξει τα σχόλια θα γίνονται με τον ίδιο τρόπο!

  10. sarant said

    Και βέβαια ευχαριστώ και τον Γιάννη Μαλλιαρό για το άρθρο!

    8 Ε ναι:)

  11. Καλημέρα κι από μένα.
    Ευχαριστώ το Νίκο για το βήμα που μου προσφέρει, αλλά νομίζω πως δύσκολα θα βρεθεί ξανά άρθρο. Γιατί κάτι μ’ αυτά (που έγραψα μέχρι τώρα) κάτι με κείνα (που διάβασα, π.χ. το Άνωθεν Ασύλου) μούρθε να γράψω διάφορα. Όπως λέω και στο άρθρο είχα αποφασίσει να γράψω για την Ταχυδέμα, την εταιρία που δούλευα τότε, αλλά δεν ήξερα από πού ν’ αρχίσω. Τελικά κατέληξα ν’ αρχίσω από πολύ αρχή. Από γεννήσεως (μου). Με κάποια χρονικά άλματα και πάλι πίσω.
    https://gevseis.blogspot.com/2020/06/anamniseis-1.html

    Ξεκίνησα με ρυθμό ένα κάθε δυο μέρες. Κι έτσι, ενώ όλο το 2019 είχα γράψει τέσσερις φορές, τον Ιούνη έχουν ήδη ανέβει εννιά και πάμε γι’ άλλα! Οπότε, όταν στο μέλλον θα με κεντρίζει κάποιο θέμα του Νικοκύρη, αντί να γράφω τη σχετική ιστορία, θα βάζω ένα λίνκι. Κάτι σαν τον Αθεόφοβο ένα πράγμα (μόνο που αυτός έχει γράψει για όλα και ακόμα συμπληρώνει)!

    (υπάρχουν περιττά κόμματα ή κάποια κομμάτια που ήθελαν βελτίωση αλλά σπάνια ξαναδιαβάζω ολοκληρωμένο αυτό που γράφω. Το έκανα στο παλιό μπλογκ που ό,τι ανέβαζα ανέβαινε νύχτα και το πρωί στο τρένο γινόταν ο έλεγχος. Τώρα…)

  12. 8 Σωστό κι αυτό!

  13. f kar said

    7 αντίθετα με τα αγριογούρουνα, υποστηρίζουν κάποιοι, που τρώγονται όλους τους μήνες.

  14. sarant said

    11 Το αγώι ξυπνάει τον αγωγιάτη

  15. Οι φωτογραφίες (που μπήκαν μεγάλες) είναι: η Γκραν Πλας σε μια συννεφιασμένη μέρα, το Μάνεκεν Πις (που κάποιες φορές το ντύνουνε με κάποια στολή επετειακά πχ. την 25η Μαρτίου τσολιά ή με την επίσκεψη του Δαλάι Λάμα βουδιστή μοναχό, βγαίνει πρόγραμμα κάθε μήνα), έτοιμος να φάω επιτέλους μούλες με φρίτες σ’ ένα Βρυξελλιώτικο στενό και ο δρόμος με τα Pita – Gyros απ’ τη μεριά που είναι τα ελληνικά μαγαζιά (Μύκονος, Σαντορίνη κλπ). Την εποχή εκείνη δεν ήταν τόσο εκκωφαντικά τουριστικά.

  16. Μυλοπέτρος said

    Μια και ο λόγος για τα θαλασσινά.
    Ένα σχόλιο Χίο λάθος είναι ότι το γνωστό μαλακόστρακο το λένε πεταλίδα. Το σωστό όμως είναι πατρίδα. Σχέση με το πέταλο δεν έχει. Έχει όμως με το ιταλικό patela ( το γράφω σωστά;) που σημαίνει τη γαβάθα. Βεβαίως την πεταλίδα τη χρησιμοποιεί και ο Παπαδιαμάντης. Όπως και να την πεις πάντως το πιλάφι της είναι νοστιμότατο. Θα συμφωνήσει πιστεύω και ο ξεροσφύρης.

  17. Λεύκιππος said

    Τι άγχος κι αυτή η κυκλοφορία στις Βρυξέλλες. Πόσες φορές χάθηκα στον περιφερειακό (έτσι δεν τον λέγανε;) ούτε κι εγώ ξέρω. Και οι δρόμοι τους, γραμμένοι στα γαλλικά και τα Φλαμανδικά, άντε να καταλάβεις που βρίσκεσαι. Κι αντε να βρεις το δρόμο να γυρίσεις στην Mons. Πάντα κατά τύχη τον εύρισκα. Καλαμαριά και πάλι Καλαμαριά.

  18. Μυλοπέτρος said

    Τι έγραψε πάλι ο ακατονόμαστος!
    Ένα συνηθισμένο λάθος…

  19. Μυλοπέτρος said

    Πατρίδα = πατελίδα

  20. Δυο φορές έχω πάει Βρυξέλλες, μύδια ούτε γω κατάφερα να φάω! Τη δεύτερη όμως βρήκα τον Τούρκο κολλητό μου από τις μέρες της Κωνσταντινούπολης και δοκιμάσαμε όλα τα είδη βέλγικης μπίρας…

  21. Ωραίο. Ούτε κι εγώ έχω φάει ακόμα. Και να πω και κάτι γλωσσο-ευρωπαϊκό, σχετικό με το λίγο ή περισσότερο αίμα του φιλέτου στις περιοχές γαλλοφωνίας. Για τη φράση του κομματιού «Εντάξει, φιλέτο, αλλά καλοψημένο (στη γλώσσα τους πάει να πει με λίγο αίμα)». Πώς δείχνουμε στην ανάγνωση ότι πρέπει να διαβαστεί «με λίγο [όχι με πολύ] αίμα» και όχι «με λίγο [= με κάμποσο] αίμα»; Τι μπορούμε να προτείνουμε;

  22. # 6,7

    Η εξήγηση είναι απλή (κάθε καλοκαίρι έχουμε 1-2 κρούσματα στα μεζεδοπωλεία του χωριού)
    Τα μύδια είναι ζωντανά και ελεγμένα από το μυδοτροφείο και βρίσκονται σε διχτάκια ας πούμε των 250 μυδιών μέσα στο νερό. Ο μάγειρας έχει δίπλα του έναν κουβά όπου αδειάζει το διχτάκι και παίρνει ας πούμε 20 για κάθε μερίδα. Λογικά μετά από 12 μερίδες θα του περισσέψουν 10 (στην πράξη όμως αρκετά πιο πριν) και θα φωνάξει να του φέρουν καινούργιο διχτάκι που φυσικά αδειάζουν ΠΑΝΩ στα παλιά. Ετσι τυχαίνει κάποτε ένα μύδι να παραπέσει στην ανυπαρξία μερίδας όσο είναι βρώσιμο και να καταναλωθεί όταν είναι ακατάλληλον προς βρώσιν από σιναχωμένο ή με αδύνατη γεύση γιατί έχει πάρει βιρίνα κατά τα λεγόμενα των ψαράδων και διαφέρει από τα άλλα.
    Είναι σαν κάποια πακέτα τσιγάρα, καραμέλες, σοκολάτες που χρονίζουν στο περίπτερο αφού όταν έχουν μείνει ένα δυο ο περιπτεράς βαριέται να τα βάλει σε θέση για να φύγουν πρώτα και μπαγιατεύουν όντας μονίμως τελευταία στην σειρά.
    Προσωπικά τρώω διάφορα μύδια μια φορά την εβδομάδα τα καλοκαίρια αλλά τα πιάνω μόνος μου και τα ελέγχω πάντοτε πριν τα μαγειρέψω. Ο μάγειρας στο μαγαζί δεν έχει αυτόν τον χρόνο μα τα τσεκάρει ένα-ένα οπότε είναι μη σου λάχει, διότι έλαχέ σου…

  23. nikiplos said

    Διαβάζοντας το άρθρο, ένα αδιόρατο άγχος μου δημιουργήθηκε. Θα προλάβει? Και βέβαια τότε προ 11/9/2001 τα αεροδρόμια της ΕΕ ήταν περίπου σαν σταθμοί ΚΤΕΛ. Σήμερα … δεν…

    Τα μύδια είναι εκλεκτό έδεσμα και την άνοιξη είχα φάει και … ωμά σε ένα ρεστωράν. Καίτοι τα τουριστικά μαγαζιά στα στενάκια του κέντρο παρέχουν για όλα τα γούστα, όταν θέλω να φάω καλό θαλασσινό στις Βρυξέλες, πάντοτε πηγαίνω στο κλασσικό γωνιακό της St Cathrine…

  24. dryhammer said

    16,18,19. Συμφωνώ για το πατελιδοπίλαφο, αν και προτιμούσα να πηγαίνω στα βραχάκια μ’ ένα σουγιά κι ένα λεμόνι.
    [Εγώ που ήξερα για τι λες, με το ζόρι κατάλαβα. Δεν το ξαναγράφεις διορθωμένο, μπας και πάρουνε χαμπάρι κι οι …αλλοδαποί τι λέμε;]

  25. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλημέρα κι ἀπὸ δῶ.

    Εὐχαριστοῦμε τὸν Γιάννη γιὰ τὸ καινούργιο του ἄρθρο καὶ τὸν Νικοκύρη γιὰ τὴ δημοσίευση.

    Δὲν εἶμαι ἰδιαίτερα φίλος στὰ ὀστρακοειδῆ, μὲ ἐξαίρεση τὶς πετροσωλῆνες, ὅπως τὶς κάνουν στὴ Χαλκίδα καὶ στὰ πέριξ (Ἀρτάκη, Λάμψακο κλπ).

    Ἡ γυναίκα μου εἶναι λάτρης τῶν θαλασσινῶν – γι᾿ αὐτὸ μὲ διάλεξε, ἄλλωστε, κι ἂς εἶμαι ὀλίγον γιαλαντζὴ – καὶ πολὺ θὰ ἤθελε νὰ μάθει πῶς μαγειρεύουν τὰ μύδια στὸ Βέλγιο.

    Εὐχαριστῶ ἐκ τῶν προτέρων.

  26. dryhammer said

    Με την ευκαιρία, το καλύτερο πιτόγυρο, το ‘φαγα στο St. Pauli στο Αμβούργο.

  27. sarant said

    Εγώ τα μύδια τα τρώω, όποτε τύχει. Μια-δυο φορές το χρόνο σίγουρα, ίσως και περισσότερες -έχουμε και στο Λουξεμβούργο.

    17 Οι Βρυξέλλες είναι πολύ δύσκολη πόλη να την κυκλοφορήσεις αν δεν την ξέρεις καλά. Πάρα πολλές φορές έχω χαθεί. Σε άλλες μεγάλες πόλεις όχι τόσο.
    Την τελευταια φορά που χάθηκα, και βιαζόμασταν κιόλας, έκανα όρκο να μην ξαναπάω Βρυξέλλες χωρίς gps.
    Με gps ξαναπήγα κι ήταν πολύ εύκολο.

  28. sarant said

    21 Δεν ξέρω πώς μπορεί να φανεί στον γραπτό λόγο αυτή η διαφορά, εκτός αν χρησιμοποιήσεις άλλες λέξεις.

    Θα λείψω για κάμποσο.

  29. spyridos said

    26

    γιατί δεν είχες φάει στον Κρητικό στις Βρυξέλλες το 1990.
    Πάει κι αυτός το πούλησε σε Άραβες.

  30. 21 (28) Είν’ απ’ αυτά που λέω πως στο ξαναδιάβασμα δείχνουν την αδυναμία τους. Και στο δικό μου το άλλαξα σε «πάει να πει με λίγο μόνο αίμα)». Δεν ξέρω αν σώνεται.

    25 Στον αχνό! Δεν είναι μαγειρεμένα, μόνο αχνισμένα (ή ζεματισμένα, δεν παίρνω όρκο).

    27 Τέλος Την πρώτη φορά που κυκλοφόρησα στις Βρυξέλλες (και στην Ευρώπη) με αυτοκίνητο δεν είχα το μαραφέτι. Αλλά όταν προγραμμάτισα πως θα το ξανακάνω πήρα ένα κι από τότε, και στο σπίτι μου να θέλω να πάω, το χρησιμοποιώ πάντα αν και για μεγάλα ταξίδια συμβουλεύομαι και κάποια εναλλακτικά σάιτ.
    https://gmallos.blogspot.com/2012/07/blog-post_06.html

  31. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @30β. Μύδια ἀχνιστά, δηλαδή.

    Γιάννη, εὐχαριστῶ γιὰ τὴν πληροφορία.

  32. dryhammer said

    31. Μη γελαστείς και βάλεις άχνη! Το όστρακο κάνει καρούμπαλο!

  33. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Δημήτρη, δεν πάμε λέω γω κει σαπάν ν’ ανοίξουμε μαγαζί να πουλάμε μύδια σαγανάκι, να ξεστραβωθούν οι άσχετοι?
    Θα χεστούμε στο τάληρο, λέω 🙂

  34. Νέο Kid said

    Το μύδι τρώγεται μόνο αλά κρεμ με άφθονες βούτες με ψωμάκι στη σάλτσα , βλάχοι!

  35. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    34 Άμα θέλω τέτοια θα πάω στη Νορμανδία να δοκιμάσω την κορωνίδα της κουζίνας τους, την κρέμα αλά κρεμ.

  36. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  37. Κώστας said

    26: Κι εγώ την καλύτερη χυλόπιτα… 😦

  38. spyridos said

    7 ισχύει ή μάλλον ίσχυε.

    Από Ολλανδία ως Παρίσι όλα τα μύδια προέρχονται από τις καλλιέργειες της Ζηλανδίας (όχι της Νότιας αλλά της άλλης της παλιάς) https://tinyurl.com/ybjnpmm6
    και πλέον η παραγωγή είναι ίδια χειμώνα καλοκαίρι. Βέβαια αν τύχεις σε εστιάτορα που δεν προσέχουν δεν σε προστατεύει τίποτα.

  39. Triant said

    Καλημέρα.

    Με άγχωσες βρέ Γιάννη 🙂

    Βρυξέλλες και περιφερειακός. Νομίζω οτι την έχω πει την ιστορία.
    Ήμουν στην Οστάνδη τέλη 80 αρχές 90, δεν θυμάμαι (μήπως θυμάσαι Νίκο πότε ήταν το πρωτάθλημα ΕΟΚ εκεί), τέλειωσε η δουλειά μου και έπρεπε να γυρίσω στην Λωζάνη να αφήσω το αυτοκίνητο στην νονά μου που μου το είχε δανείσει. Ο δρόμος ήταν Βέλγιο, Λουξεμβούργο, Γαλλία, Γερμανία, Ελβετία. Όλο μαζί 1000 χιλιόμετρα όλα κι όλα. Σύνορα μόνο στην Ελβετία. Ευκολάκι έ; Αμ δε. Φτάνω στις Βρυξέλλες μπαίνω στην περιφερειακό (ο θεός να τον κάνει) και ψάχνω να βρώ έξοδο προς Λουξ. Χωρίς να βγώ από τον δρόμο η κίνηση αρχίζει να αραιώνει. Βλέπω ένα πάρκινγκ με ένα φορτηγό, μπαίνω και ρωτάω τον φορτηγατζή πως πάω για Λουξ. Όλο ευθεία, μου λέει. Συνεχίζω λοιπόν ώσπου μετά από λίγο βλέπω πινακίδα Παρίσι – 100. Αφού εξάντλησα το σχετικό λεξιλόγιό μου, αποφάσισα να μην γυρίσω πίσω και να πάω στο Λουξ από τα χωριά. GPS δεν υπήρχε αλλά πάντα είχα καλή σχέση με τους χάρτες και πάντα φρόντιζα να έχω στο αυτοκίνητο.
    Μου βγήκε σε καλό γιατί η διαδρομή ήταν πολύ ωραία και δεν βιαζόμουν άλλωστε. Αργότερα ρώτηα και μου είπαν πως για να παραμείνεις στον περιφερειακό των Βρυξελλών πρέπει σε κάποιο σημείο να πάρεις κάποια έξοδο. Τυπικοί Βέλγοι!
    (des moules et des frites δεν έφαγα στην εβδομάδα που έμεινα στην Οστάνδη, αλλά έφαγα πολύ ωραίο μπιφτέκι δρόμου με κρεμμύδια στην Μπρυζ).

  40. spyridos said

    22
    ναι έτσι

    Αυτά των συγκεκριμένων καλλιεργειών είναι προσεκτικά ελεγμένα τη στιγμή που πακετάρονται σε ειδικά κουτιά των δύο κιλών.
    Δεύτερο έλεγχο κάνει ο μάγειρας (ελπίζω) στην κουζίνα. Πρέπει να είναι κλειστά, Αν κάποιο είναι ανοιχτό πετιέται.
    Τρίτος έλεγχος μετά το άχνισμα. Πρέπει να είναι ανοιχτά. Αν κάποιο είναι κλειστό πετιέται.

  41. leonicos said

    Chez Leo !

    Εχω μαγαζί στις Βρυξέλλες, Δεν το ξέρει η εφορία

  42. leonicos said

    Όποιος πάει στο Chez Leo ! των Βρυξελλών, από το ιστολόγιο, (οι καλοί μόνο όχι ο Τζι) θα φάει όσο θέλει και ότι θέλει, και να πει από του Σαραντάκου, και θα τον ερασε το μαγαζί. Έχω αφήσει πάγια εντολή

  43. leonicos said

    θα τον κεράσειτο μαγαζί. Έχω αφήσει πάγια εντολή

  44. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    42, 43
    Σίγουρα δεν θα τον περάσει όλο το μαγαζί αν αρνηθεί να πληρώσει?

  45. Αγγελος said

    Μύδια δεν είχα ξαναφάει πριν εγκατασταθώ στις Βρυξέλλες (1981). Τις πρώτες μου μέρες εκεί, με πήγαν στου Vincent και έφαγα moules à l’escargot (ανοιχτά, με λιωμένο τυρί και σάλτσα σκορδοβούτυρο) — και ξετρελάθηκα. Μόνον όταν παντρεύτηκα Θεσσαλονικιά (1992) έμαθα ότι στη Θεσσαλονίκη τα τρώνε τακτικότατα, είτε σαγανάκι είτε τηγανητά είτε με πιλάφι!

    Η περιγραφή του πώς μπήκε ο αφηγητής στο αεροδρόμιο σαν σε ξέφραγο αμπέλι φαίνεται απίστευτη τον 21ο αιώνα.

  46. ΓιώργοςΜ said

    45 Την ασφάλεια στις Βρυξέλλες τη δοκίμασα κι εγώ κάποια στιγμή, δε θυμάμαι πότε ακριβώς, πριν καμμιά δεκαριά χρόνια. Μπήκα στο αεροπλάνο κα δε μου ζήτησε ποτέ κανείς ταυτότητα ή άλλο έγγραφο, μόνο το εισιτήριο (που θα μπορούσα να το είχα κλέψει). Σαν ΚΤΕΛ ένα πράμα…
    Το εντελώς αντίθετο στο Μόναχο, πριν 30 χρόνια, όταν γυρνούσα μαζί με ένα συμφοιτητή, φορτωμένοι ψώνια (ηχοσύστημα, φωτογραφικές, μεγάλες οι διαφορές τιμής τότε). Μελαχρινοί και αξύριστοι, ήμασταν το στερεότυπο του τρομοκράτη. Μας έβγαλαν από τη σειρά ελέγχου χειραποσκευών για ενδελεχή έλεγχο, άνοιξαν τα κουτιά, τα σάρωσαν με πανάκι για εκκρηκτικά, παραλίγο να χάσουμε την πτήση. Τέλος καλό, όλα καλά βέβαια, έμεινε η ιστορία για να τη λέω…

  47. Αντώνης said

    Η σηματοδότηση στο Βέλγιο είναι κάτι το εφιαλτικό· για παράδειγμα, στον εσωτερικό περιφερειακό (petite ceinture) των Βρυξελλών, οι πινακίδες γράφουν κατά κανόνα πού είσαι αλλά όχι από πού θα πας εκεί που θέλεις. Σαράντα χρόνια εγκατεστημένος εδώ και εξακολουθώ να χάνομαι. Ευλογημένο το όνομα του εφευρέτη του GPS!
    Για νοστιμότατα μύδια, σε διάφορες παραλλαγές, δοκιμάστε το Bij den Boer στην Quai aux briques, δίπλα στην Sainte Catherine (Όχι, δεν παίρνω προμήθεια!).

  48. Αντώνης said

    #45: Άγγελε, δεν ήταν μόνο το Ζάβεντεμ ξέφραγο αμπέλι την εποχή εκείνη. Λίγο παλιότερα, στις αρχές της δεκαετίας του ’70, πηγαίναμε συχνά με τους φίλους μου τα βράδια στο γειτονικό μας Ελληνικό, σεργιανούσαμε στην έρημη πίστα, μια-δυο φορές είχαμε μπει μαζί με τις καθαρίστριες στα παρκαρισμένα αεροπλάνα. Toute une époque!

  49. Μύδια…

    Αρχικά τα νοστιμότερα είναι τα χτένια και ειδικά τα μικρά μαύρα ή καφέ που βρίσκονται κάτω από πέτρες. Δεν κυκλοφορούν στην αγορά, ο καλύτερος τρόπος να τα απολαύσετε, ωμά με λεμόνι. Και τα μεγάλα, τα άσπρα, δυσεύρετα είναι στα νερά μας.
    Ακολουθούν κατά σειρά νοστιμιάς (και τιμών) τα βελάκια ή πετροσωλήνες . Τηγανητοί με λεμόνι άντε και σκόρδο, ό,τι παραπάνω βάλεις, απλά χαλάει την γεύση.
    Οι βόνγκολες τηγανητές με λεμόνι ή σε μακαρονάδα με ό,τι σας πει ο σεφ
    Οι γιαλιστερές κάνουν φοβερό παντρεμένο μυδοπίλαφο (με λεμόνι και άνιθο) και είναι τα μόνα μύδια με καθαρό κέλυφος
    Ο καλύτερος τρόπος για τα κυδώνια είναινα ρίξετε μέσα στο όστρακο ούζο (καλής ποιότητας ) και να το ρουφήξετε. Για του αλκοολοφοβικούς αντί για ούζο, λεμόνι
    Οι κοινές αχιβάδες, σαγανάκι
    Τα μαυράμυδα γίνονται νόστιμα, αχνιστα.

    Τα άγρια στρείδια (αυτά με τα αγκάθια) τα ψήνεις με το κέλυφος μέχρι να ανοίξουν και τρως την συμπυκνωμένη σάρκα με το ζουμί της σκέτη ή με λεμόνι. Τα άλλα της καλλιέργιας δεν τάχω φάει ποτέ.

    Ακουσα πως μετά τις πίνες εξαφανίσθηκαν και οι καλόγνωμες από τα νερά που ξέρω.

  50. Αγγελος said

    Dimitri Leeberakee,γούστα είν’ αυτά. Εμένα η Αμβέρσα πολύ μ’αρέσει — για επίσκεψη εννοείται, δεν έχω ζήσει ποτέ εκεί. Και σε όσους έρχονται στις Βρυξέλλες, είτε για τουρισμό είτε και επαγγελματικά, αν έχουν λίγες ελεύθερες ώρες, πάνοτε συνιστώ να πάνε κι εκεί. Όσο για το φαγητό, κοντά 40 χρόνια στο Βέλγιο, από τα οποία τα 10 πρώτα έτρωγα συστηματικά έξω, τρεις μόνο φορές έφαγα απαράδεκτα άσκημα, και χωρίς ποτέ να με πειράξει το φαΐ. Αλλά βέβαια δεν έτρωγα κάθε μέρα μύδια 🙂

  51. Γς said

    Στο Σκάι τώρα:

    -Μας ενημερώνει η Εύα Περόν

    Τι; Κοιτάζω και βλέπω να κρατάει μικρόφωνο μια ρεπόρτερ.

    Εύα ΠερόνΕ γράφει από κάτω

  52. Γς said

    51:

    Σαν να την ακούω στις γάτες

  53. GeoKar said

    Μύδια: βράσιμο ~3 λεπτά, «σβήσιμο» με βούτυρο η/κ σκόρδο ή/κ λευκό κρασί. Οι περισσότεροι λένε ότι πετάμε όσα δεν ανοίξουν (αν κ δεν είναι απολύτως βεβαιον) κ ότι τα τρώμε μόνον στους μήνες που έχουν «Ρ», δηλ. όχι από Μάη έως κ Αύγουστο. Από το Chez Leon, αφού φας το πρώτο, χρησιμοποιείς το κέλυφος ως δαγκάνα για να φας τα υπόλοιπα, συνήθως με συνοδεία πατάτες τηγανητές / φρίτες.
    Όσο για τον περιφερειακό των ΒΞΛ, δεν είναι …ολοκληρωμένος περιφερειακός, αλλά «πέταλο», εξ ου κ οι περιπέτειες (βλ. 39).
    Για την κυκλοφορία παλι, νομιζω πως υπεύθυνοι είναι αφενός η πολλαπλη διοίκηση (τοπική ΒΞΛ που είναι δίγλωσσες, αλλά γεωγραφικά βρίσκονται μέσα στη Φλάνδρα που φανατικά μιλούν μόνον Ολλανδικά) και αφετέρου η προσπάθεια να δημιουργούν όσο το δυνατόν περισσότερα προβλήματα κ εμπόδια στην κίνηση των οχημάτων ωστε να προκύπτει κυκλοφοριακή συμφόρηση οπως σε άλλες μεγάλες πόλεις / πρωτεύουσες, ενώ αλλιώς πηγαίνεις απο τη μια άκρη στην άλλη σε 20 λεπτά άνετα, αποφεύγοντας βέβαια το παλιό, ιστορικό «πεντάγωνο» κέντρο της πόλης όπου είναι άλλη ιστορία…

  54. Αγγελος said

    Αντώνη, αν είσαι αυτός που φαντάζομαι («Σαράντα χρόνια εγκατεστημένος εδώ» και «στο γειτονικό μας Ελληνικό», μάλλον αυτός θα είσαι), καλώς μας ήρθες! Δεν θυμάμαι να έχεις ξανασχολιάσει εδώ, αν και δεν αμφιβάλλω πως μας διαβάζεις…

    Ο χώρος των αεροδρομίων ήταν σαφώς πιο ξέφραγος τότε — στις παλιές ταινίες βλέπουμε συχνά να προϋπαντούν τον αφικνούμενο ταξιδιώτη στη σκάλα του αεροπλάνου — αλλά θυμάσαι τι τραβούσες για να φύγεις με το αεροπλάνο (ή κι αλλιώς); Διαβατήρια ολιγόμηνης ισχύος, στρατολογικά πιστοποιητικά, φορολογικές ενημερότητες, έλεγχοι συναλλάγματος… Ζήτω η ΕΕ, ζήτω το Σένγκεν!

  55. Γς said

    Πως δεν έφαγα μύδια στο Βέλγιο:

    Εφευγα απ το Κόρτρεϊκ της Φλάνδρας (Κουρτώ, για τους Βαλλόνους) και πήγαινα δίπλα στην Λιλ για να πάρω το Τεζεβέ για Παρίσι [και μετά ΑιρΦρανς για Αθήνα].

    Ε, εκεί στην πλατεία του Σιδ. Σταθμού μπρος απ το Οτέλ Ναπολεόν απολάμβανα τα moulika σε πήλινη κατσαρόλα.

  56. Αγγελος said

    Το αμίμητο στο Βέλγιο — το λέω για όσους δεν το ξέρουν — είναι ότι οι πινακίδες στη Φλάνδρα και στη Βαλονία είναι ΜΟΝΟ στην αντίστοιχη επίσημη γλώσσα. Που σημαίνει ότι στο δρόμο για τη Μονς π.χ. οι ταμπέλες γράφουν ΜΟΝΟ Bergen και όχι Mons στα φλαμανδικά περίχωρα των Βρυξελλών, στο δρόμο για το Τουρναί γράφουν ΜΟΝΟ Doornik, στο δρόμο για τη Λιέγη (που μεγάλο του μέρος βρίσκεται σε φλαμανδικό έδαφος) γράφουν ΜΟΝΟ Luik κλπ. Τριγυρίζοντας δυο-τρεις μέρες στις Βρυξέλλες, όπου όλες οι ταμπέλες είναι διά νόμου δίγλωσσες, γρήγορα βέβαια μαθαίνεις ότι Mons=Bergen, Tournai=Doornik, Liège=Luik κλπ. (λίγες είναι άλλωστε οι πόλεις που το γαλλικό και το φλαμανδικό τους όνομα διαφέρουν ριζικά) — αλλά ο ταλαίπωρος ο άρτι αφιχθείς ξένος επισκέπτης φυσικό είναι να μπερδεύεται.
    Το πιο εξωφρενικό είναι ότι μέχρι πριν 20-30 χρόνια έκαναν το ίδιο και για τις ξένες πόλεις: στο δρόμο από Γάνδη για Λίλλη έγραφαν ΜΟΝΟ Rijssel, όχι Lille, κλπ. Εχω φίλο Παριζιάνο, που όντως χάθηκε γι΄αυτό το λόγο, προσπαθώντας να γυρίσει με ΙΧ από την παραλία (που είναι φλαμανδική): του δείχνανε (σωστά) το δρόμο, προχωρούσε, έφτανε σε ταμπέλες, δεν έβλεπε ούτε Lille ούτε Paris (διότι το Παρίσι δεν αναφερόταν, αλλιώς Parijs λέγεται και φλαμανδικά) και δεν τολμούσε να συνεχίσει! Αλλά τις τελευταίες δεκαετίες προσθέτουν σε παρένθεση το όνομα της ξένης πόλης στη γλώσσα της.
    Άμα είσαι καντέμης, βέβαια… Ο ίδιος φίλος χάθηκε me IX και στην Αθήνα, διότι γύρευε την Panepistimiou, του έλεγαν πώς να πάει, κι όταν έφτανε έβλεπε Venizelou!

  57. Μυλοπέτρος said

    Ξεροσφύρη
    Επιχείρησα διόρθωση αμέσως μετά.
    Το κακό όμως είχε γίνει.
    Mea culpa, όπως θα έλεγε ο υπέροχος όσο και αδικοχαμένος καθηγητής μας Βακαλογλου

  58. Γς said

    >Έτσι, όταν μεγάλωσαν λίγο οι δουλειές, βάλαμε κούριερ, έναν άνθρωπο δηλαδή που ταξίδευε με το αεροπλάνο πηγαινέλα και μετέφερε τα πράγματα σαν αποσκευές.

    Σαν κουριερ ταξίδευα κι εγώ Χιούστον-Νέα Υόρκη,
    μεταφέροντας τον εαυτό μου και μόνο.

    https://caktos.blogspot.com/2013/03/newark.html

  59. Γς said

    56:

    >γύρευε την Panepistimiou, του έλεγαν πώς να πάει, κι όταν έφτανε έβλεπε Venizelou!

    Και ξεκινήσαμε με το Γιούρι απ την Λεωφ. Αθηνών, ποτάμι, Εθνική Οδό, μέχρι την Κομοτηνή, που πηγαίναμε σ ένα συνέδριο.

    Εμαθε και το ελληνικό αλφάβητο από τις πινακίδες (βοηθούντος και του Κυριλλικού), που τις θυμόταν στην άσφαλτο σαν τα χαρτιά της τράπουλας στην τσόχα

    Τόσο καλά που έξω απ την Καβάλα μου λέει:

    -Ποιά είναι αυτή η Κωνσταντινούπολη; Διαφορετική από την Κωνσταντινούπολις;!

  60. sarant said

    39 Δεν θυμάμαι πότε ήταν το πρωτάθλημα, αλλά αυτή η έξοδος προς Λουξ έχει πάρει πολλούς στο λαιμό της

    42-44 🙂

    54 Μικρός ο κόσμος, και κάτι φαντάζομαι κι εγώ. Καλώς ήρθες!

    56 Το χειρότερο είναι το Bergen, που είναι εντελώς διαφορετικό

  61. Αντώνης said

    Άγγελε (54): Όντως, είμαι «αυτός που φαντάζεσαι», αλλά το σχόλιό μου δεν ήταν καθόλου νοσταλγικό (άπαγε!), αφορούσε μόνον το «ξέφραγο αμπέλι» που ανέφερες. Ούτε κατά διάνοιαν δεν θα ήθελα επιστροφή στην προ του Σένγκεν κατάσταση – αν κάποιος ψάξει καλά στις φωτογραφίες των δημοσιογράφων, ίσως με δει πριν από μερικούς μήνες στο Λονδίνο με πλακάτ «Bollocks to Brexit».
    Όσον αφορά τη διάκριση Κωνσταντινούπολη – Κωνσταντινούπολις του Γς (59), πριν μερικά χρόνια, στη Λέσβο, προσπαθώντας να πάω από τη Μυτιλήνη στο Μόλυβο, διαπίστωσα πως οι μισές πινακίδες έγραφαν «Μόλυβος» και οι μισές «Μύθημνα». Ευτυχώς που είμαι από σπόντα μυτιληνιός, αλλιώς μπορεί να είχα βρεθεί στο Πλωμάρι.

  62. Αντώνης said

    61 «Μήθυμνα» βέβαια.

  63. Triant said

    60 Το βρήκα εγώ: 1989. Είχαμε πάρει χάλκινο (επί 12 συμμετοχών) με την ομάδα των γυναικών και πήρα κι εγώ μετάλλιο από σπόντα ως npc 🙂 Απέκτησα μάλιστα και εχθρούς (εχθρές;) όταν είπα στεγνά σε κάποιο ζευγάρι πως η δουλειά μου δεν είναι να είμαι δίκαιος, είναι να είμαι αποτελεσματικός.

  64. Jago said

    Ένας ακόμη λόγος που δεν τρώμε μύδια το μήνα που δεν έχει «ρο».

    Υγειονομική βόμβα για το Θερμαϊκό τα μύδια που σαπίζουν στις καλλιέργειες

    https://www.ethnos.gr/ellada/111001_ygeionomiki-bomba-gia-thermaiko-ta-mydia-poy-sapizoyn-stis-kalliergeies

  65. 60 τέλος (56) Μπα το χειρότερο είναι αυτό που ψάχνεις. Το 2005 είπαμε να πάμε μέχρι το Άαχεν περνώντας μια βόλτα κι από Μάαστριχ. Τότε δεν είχα πλοηγό (gps στα ελληνικά) και πήγαινα με τον χάρτη. Σχεδιασμός της διαδρομής εκ των προτέρων και σημειώσεις σε Άτλαντα της Ευρώπης και τυπωμένες (ίντερνετ υπήρχε και το Via Michelin πολύ μας βοηθούσε). Και μας λέει να πάρουμε την τάδε έξοδο προς Λιέγη. Και στις Βρυξέλλες βλέπαμε Liege και Luik αλλά δεν ξέραμε πως ήταν η ίδια πόλη (το ότι όλα στην περιοχή γράφονται δίγλωσσα το μάθαμε μετά απ’ αυτό, όταν το σχολιάζαμε). Κι έτσι μια χαρά πηγαίναμε μέχρι που βρεθήκαμε για λίγο στη Φλάνδρα, βλέπουμε Luik κι αρχίσαμε και ψαχνόμαστε. Αλλά μιας και δεν είχαμε αλλάξει δρόμο συνεχίσαμε και ξαναβρήκαμε τη Liege την περάσαμε και φτάσαμε στο Μάαστριχ (η πρώτη φορά που είδαμε τόσα ποδήλατα μαζεμένα).

    Για το ότι το αεροδρόμιο ήταν αφύλακτο, να επαναλάβω πως ήμασταν στο εμπορικό κομμάτι, υποτίθεται πως οι εταιρίες (γιατί δεν ήταν μόνο η δική μου) που δούλευαν εκεί ήξεραν ποιος έμπαινε και ποιος έβγαινε.

    Και μια συμπλήρωση στην ιστορία, από την κουνιάδα μου: Η επιστροφή στο Λουξεμβούργο έγινε και με μηδενική ορατότητα στις Αρδένες, λόγω ομίχλης. Καρφωμένη πίσω από νταλίκα, να την οδηγούν τα φώτα της!

  66. Χαρούλα said

    Κι αφού δεν έφαγες ταχυμεταφορέα( “ “ ) μας τότε με το στόμα, καλή όρεξη με τα μάτια!

    Ωραίο κείμενο, και ακόμη ωραιότερο, το ταξίδι με τα σχόλια!
    Ευχαριστώ Χ 2

  67. # 64 και αλλού

    Με το συμπάθειο αλλά 60 χρόνια τώρα κάθε χρόνο τρώω μύδια όταν πηγαίνω στην θάλασσα, δλδ από Μάη μέχρι Νοέμβρη. Αγοραστά μόνο την καθαρή Δευτέρα , γιαλιστερές για το μυδοπίλαφο. Πιθανόν να έχει νόημα πως στους ζεστούς μήνες αλλιώνονται πιο εύκολα στα μαγαζιά που τα σερβίρουν αλλά έτσι κι αλλιώς στα μαγαζιά δεν πολυαξίζουν τα λεφτά τους γιατί τα μύδια του εμπορίου διατηρούνται σε γλυκό νερό και χάνουν το ποσοστό της νοστιμιάς που έχουν μέσα στην θάλασσα. Είχα σκεφτεί να τα μαγειρέψω πρώτα και μετά να τα καταψύξω για να διτηρηθούν αλλά πάλι το αποτέλεσμα δεν ήταν ικανοποιητικό.. Οσο αντέχω να παλεύω την άμμο και τα βράχια θα είναι μια νόστιμη απασχόλησή μου.

  68. 61 Γιατί, μια χαρά είναι και το Πλωμάρι 🙂
    Εντάξει, σαν τον Μόλυβο τίποτα, κι ειδικά βραδάκι, λίγο πριν πέσει το φως (για το καλοκαίρι μιλάω που τη μέρα βράζει η πέτρα και δεν είναι να τον περπατήσεις).

  69. Νέο Kid said

    Τα καλοκαιρινά μύδια είναι αναμφισβήτητα πιο άνοστα και έχουν αρκετά μεγαλύτερες πιθανότητες να είναι τοξικά λόγω red tide (ο Θερμαϊκός είναι…ας τα να πάνε!). Ειδικά τα «ελεύθερα». Τα καλλιεργήσιμα είναι πιο ασφαλή , αλλά πάντα άνοστα. Έτσι απλά.

    Είναι κρίμα λοιπόν που ο αγαπητός Τζης δεν έχει φάει ποτέ αληθινά νόστιμο μύδι . Αλλά ,ως παοκτζης, βολεύεται ακόμα και με …πίνες! ( μπλιαχ…)

  70. Νέο Kid said

    Τα καλύτερα μύδια στον κόσμο βγαίνουν στην Παταγονία και στη γη του πυρός.
    Τα φιλτράρει και τα σιτεύει το κρύο της Ανταρκτικής και το πεντακάθαρο νεράκι.

  71. ΚΩΣΤΑΣ said

    Σε χαίρομαι,Γιάννη, που μπορείς απλά γεγονότα να τα κάνεις ωραία εξιστόρηση και να περνάμε οι αναγνώστες ευχάριστα. Ευχαριστίες και στον Νικοκύρη που δίνει τέτοιες ευκαιρίες σε εκλεκτούς σχολιαστές.

    Ο υποφαινόμενος, ως δεξιό κουμάσι με λίγο πονηρό νου, υποψιάζεται ότι υπάρχουν και λίγο πιο πονηρές περιπέτειες και πιο πιπεράτες, αλλά δεν γράφονται αυτές, ε; 😎

    Από τις περιηγήσεις μου μόνο τέτοια θυμάμαι. Θα σας δώσω μερικούς τίτλους μπας και σας πονηρέψω κι εσάς 😉 «Μαδρίτη-Σόρια, ο ταυρομάχος», «Η τροτέζα της Γκρενόμπλ ή πως γίνεσαι διεθνής», 😜 «Μας ταΐζουν και μας πληρώνουν, οι νταμαρλήδες», «Πρώτη μου φορά σε gay bar στη Μπρύζ» , «Το εξ ουρανού χανουμάκι και οριεντάλ στο τραπέζι» στην Κωνσταντινούπολη … ετσετερά.*

    Και για να μη με περάσετε ντιπ για ντιπ χαμένο κορμί, στην Κωνσταντινούπολη έχω και καλά. «Ο Ακάθιστος Ύμνος στη Μονή Βλαχερνών» και «προσκύνημα στις ψηφιδωτές εικόνες της Αγια-Σοφιάς».

    *Σκεφτόμουν, να το στείλω ή να μην το στείλω αυτό το σχόλιο; Τελικά λέω, ας το στείλω και η μισή ντροπή δική μου. Αν έπραξα λάθος μηνύστε τό μου ευγενικά , να ξαναμαζευτώ στα επιτρεπόμενα όρια. 😪

  72. dryhammer said

    65. Έτσι ταξίδευα τα βράδια στα highways της Αλβανίας (πχ Ερσέκα – Κορυτσά)

  73. dryhammer said

    71. Ούτε το διάβολο να δεις, μήτε σταυρό να κάμεις.

    [Καλά έκανες. Εγώ, που περιμένουν δεν ξέρω τι, κι όλο τους ξενερώνω στα βαπορίσια μου, τι να πω;]

  74. Μαρία said

    20
    Δύο κι εγώ χωρίς μούλες-φρίτες. Γιατί πριν τα είχα δοκιμάσει σε ένα Leon στο Μονπαρνάς και τα βρήκα άνοστα. Μετά απο χρόνια μπήκα στον πειρασμό να ξαναδοκιμάσω στη Διέπη και πάλι απογοητεύτηκα. Σαν τα δικά μας δεν έχει.

  75. Mussels in Brussels

    το σημερινό

    (Muscles from Brussels
    έχει καπαρωθεί από τον Ζαν-Κλωντ Βαν Nτάμ)

  76. 32, 😀

  77. 2,
    Αυτά μαγειρεύονται όπως να ‘ναι,
    εκτός από παχνιστά.

  78. sarant said

    71 A, βλέπω καινούργια μπεστ-σέλερ!

    75 Ποιος απ’ όλους τα έχει καπαρώσει;

  79. Πέπε said

    #61:
    Στη Νάξο έχετε κυκλοφορήσει;

    Αντίθετα από το Βέλγιο, έχει μία μόνο επίσημη γλώσσα. Βέβαια, παρόμοια όπως στη Μυτιλήνη, έχει πινακίδες για τα ίδια χωριά άλλοτε με το παλιό ή λαϊκότερο όνομα κι άλλοτε με το καινούργιο / επίσημο. Και ναι μεν εύκολα θα μαντέψει κανείς ότι Απεράθου είναι η Απείρανθος, αλλά μηδείς παρασυρθήτω να συναγάγει ότι άρα και Κορωνίδα είναι η Κόρωνος! (Κορωνίδα = πρώην Κωμιακή, Κόρωνος = πρώην Βόθροι. Οι Βόθροι -εύλογα- έχουν εξαφανιστεί από τις πινακίδες, όλα τα υπόλοιπα όμως παίζουν.)

  80. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @79. Οἱ βόθροι ἐξαφανίστηκαν, ἀλλὰ ἔμεινε τὸ Σκαδό. 🙂

  81. 71 Που το λέει και δεν το κάνει
    την υπόληψή του χάνει.

    Βουρ.

  82. loukretia50 said

    Μέχρι να αξιωθεί ούτος και πας πολλά υποσχόμενος – πλην φευ! ολιγωρών, θα σας ποστάρω κάτι αποκλειστικά για τον αγαπητό σεφ.
    ‘Συνέντευξη από καρδιάς – να χαίρεται ο καλοφαγάς,
    δίνει ο Μαλλιαρός στη Λου, στο περιβόλι του μυαλού.»

    Είναι μεγαλούτσικο, για να μη βρίζουν οι σμαρτφονάκηδες το χωρίζω σε δύο.

  83. loukretia50 said

    – κ.Μαλλιαρέ, είμαστε στον αέρα! Πώς νοιώθετε?
    – ???
    Ειλικρινής απορία ζωγραφισμένη στην ευγενική φυσιογνωμία του ανυποψίαστου οικοδεσπότη.
    Το δεξί χέρι έμεινε μετέωρο με την κουτάλα – προέκτασή του, πάνω από κεραμικό σκεύος με περιεχόμενο που άχνιζε δυναμικά, κάνοντας την ατίθαση χαίτη – όνομα και πράμα! – να κυματίζει ανέμελα.
    Το άλλο χέρι προσπέρασε παραταγμένους στον πάγκο πολύχρωμους λοφίσκους ζαρζαβατικών και αγκάλιασε προστατευτικά μεγάλο σουρωτήρι – άγνωστο γιατί.
    Πιθανόν να κρύβονταν εκεί κάποιο μυστικό συστατικό της διαχρονικής επιτυχίας του καταξιωμένου σεφ.
    Ρυτίδες αυλακώνουν το περήφανο μέτωπο, ενώ παρακολουθεί ένα άλιεν με μαρκούτσι να συνεχίζει το σφυροκόπημα σε ψηλότερη οκτάβα :

    – Αγαπητοί τηλεθεατές, καλεσμένη σήμερα σε ταξίδι γευσιγνωσίας από το Μαιτρ του είδους που κερνάει Μαργαρίτα, η εκδότρια του κοσμοαγάπητου περιοδικού Vanity scare θα μοιραστεί μαζί σας σε παγκόσμια πρώτη όλες τις juicy λεπτομέρειες (τόγραψες αυτό, n’ est-ce pas? – απεύθυνση σε ογκώδη καμερα μαν που αγωνίζεται να παραμείνει εκτός πλάνου) από την εμπειρία του στη χώρα που ήταν διάσημη για τα μύδια της και τον κατρουλίνο πολύ πριν γίνει στρουμφοχωριό.
    – Cut! Χρειάζεται ρετους. Όχι εγώ βρε, ο ψηλός!

    Μια γλυκειά παρουσία εμφανίζεται αλαφιασμένη :
    – Είπε πως θέλει τη συνταγή…
    – Να δοκιμάσω! Δε με καλέσατε?
    (γυριστή τσαχπίνικη πλην αναιδεστάτη του εισβολέα. Αναγνωρίζεται πλέον ως θηλυκό).

    Σάστισμα εις διπλούν, το ζεύγος ανταλλάσσει βλέμματα ελαφρού πανικού, όμως η ευγένεια και η βαθύτατα ριζωμένη έννοια της παραδοσιακής φιλοξενίας υπερισχύει. Σιγουράκι ήταν!

    Ευθύς το πλάνο ζωντανεύει, η κουτάλα δείχνει το τραπέζι. Η κάμερα ακολουθεί.
    – Κοπιάστε.

  84. loukretia50 said

    (συνέχεια του 83 – θα αγνοήσω σχόλια που παρεμβάλλονται!)
    Σε περίοπτη θέση καπακωμένη γάστρα με ευωδιαστό περιεχόμενο που υπόσχεται πολλά.
    Προφανώς η κορυφαία του χορού από ποικίλα σκεύη διαφόρων μεγεθών με προκλητικά μεζεδάκια που κολάζουν και βίγκαν. Πανδαισία χρωμάτων και τολμηροί συνδυασμοί γεύσεων.
    Διακρίνονταν αφράτα πιτάκια πονηρά διαφορετικά, ζευγαρωμένα με κεμπαπάκια, τριγυρισμένα από μοντέρνες παραλλαγές της ηρωικής ενδοχώρας με κοινό το β΄συστατικό: κολοκυθο/ντοματο/μελιτζανο/ κεφτέδες. Χαρωπά πιροσκάκια σιγοντάριζαν στρουμπουλές πατάτες γεμιστές, μανιτάρια κολυμπούσαν νωχελικά σε σάλτσα μουστάρδας, τρυφερά ντολμαδάκια γιαλαντζί υποκλίνονταν σε ένα χουνκιάρ , ενώ δίπλα έστεκε αγέρωχη μια πληθωρική πιατέλα με παραδείσιο πιλάφι και… και… και…
    Μάλλον κάποιοι καλεσμένοι δεν ήθελαν κρέας, γιατί υπήρχαν και θαλασσινά.
    Στην ουδέτερη ζώνη σαλάτες διάφορες – καθόλου αδιάφορες , πολίτικη, λαχανοσαλάτα, τονοσαλάτα κλπ ασορτί χρωματικά με παρακείμενα ταπεινά, αλλά νόστιμα χόρτα – παντζάρια μάλλον – κρίνοντας από το χρώμα (ούτε αυτά μ΄αρέσουν προφανώς!).
    Όμως ένα κλικ μετά… οι πειρασμοί ελλοχεύουν!
    Μυδοπίλαφο με λαχταριστή κόκκινη σάλτσα, ντουέτο με άλλη μυδοπαραγωγή πιο μπουτάλ – (πώς φαίνεται ότι δε μ΄αρέσουν τα αχνιστά!) – δέσποζαν στην αριστερή όχθη , ντροπαλές σαρδέλες μισοκρυμμένες σε κληματόφυλλα φλερτάριζαν με ποικίλα οστρακοειδή – άγνωστης ονομασίας για στεριανή – παραταγμένα σεμνά δίπλα σε πιατέλα μακαρονάδας που φούσκωνε από περηφάνεια και θαλασσινές νοστιμιές.
    …………………….

  85. loukretia50 said

    (more συνέχεια 83)
    – Ω, ρε μάνα μου! (φωνή από τον τύπο που λίγο έλειψε να ρίξει την κάμερα)΄
    Απότομη προσγείωση από εκλεπτυσμένη προσταγή.
    – Μαζέψου. Προηγείται η δουλειά.
    Όμως τη στιγμή που η προσοχή στράφηκε στον αναμαλλιασμένο Μαλλιαρό, μια χερούκλα πρόλαβε να τσιμπήσει κατιτίς από τα εκλεκτά εδέσματα.
    Η οικοδέσποινα χαμογέλασε και έσπευσε να καλύψει τα κενά.
    – Και τώρα κ. Μαλλιαρέ θα αφηγηθείτε την ιστορία σας. Ωπ! Φορέστε πρώτα αυτό. Δημιουργία μεγάλου μόδιστρου για παραδοσιακούς σεφ.
    -Τιν΄τούτο ρε? Κεφαλογύρι εγώ δε φοράω, έχω μέτωπο.
    -Μα θα φαίνεται! Κατανοώ τις ενστάσεις σας αλλά…
    Τέτοιο φουντωτό μαλλί δε θα γράφει στο γυαλί.

    Δεν επείσθη και παραλίγο να μαλλιοτραβηχτούν. Τελικά διηγήθηκε τη μαγειρική περιπέτειά του με απλή φωνητική καταγραφή, το λάιβ έγινε άρθρο, αλλά το γεύμα που ακολούθησε ήταν θεϊκό.
    Ο πονηρός απέφυγε να μαρτυρήσει τη μυστική συνταγή του κορυφαίου εδέσματος.
    «Μόνο για φίλους! » δήλωσε και κράτησε λίγο μυστήριο.
    Η αδιάκριτη wanna be ρεπόρτερ προσέγγισε διακριτικά την οικοδέσποινα. Αυτή βράχος.
    Η άλλη, μουλάρωσε.
    -Αποκλείεται να μην ξέρετε. Το κοινό διψάει για ενημέρωση. Άλλωστε εσείς τον εμπνέετε, όπως είπε και είστε μαζί συνέχεια. Τι κάνετε όταν μαγειρεύει, δε βοηθάτε?
    -Τον καμαρώνω!
    ΛΟΥ
    Παραλειπόμενα :
    Μετά την ευωχία τη μεσημβρινή όλοι ήρθαν στο κέφι και οι απρόσκλητοι μουσαφίρηδες δεν έλεγαν να κουνηθούν. Το αν μπορούσαν βέβαια, είναι υπό συζήτηση!
    Ο οικοδεσπότης σέρβιρε τελετουργικά το σιχτίρ πιλάφ , αλλά το μήνυμα δεν ελήφθη απ΄όλους. Παρέμειναν οι λιγότερο επιθυμητοί.
    Τότε η χαριτωμένη συμβία του εμφάνισε το μυστικό όπλο : Ένα υπέροχο, τεράστιο μιλ φειγ.
    Αλλοιθώρισαν δυο ζευγάρια μάτια, κοιτάζοντας με απληστία.
    Όμως δεν υπήρχε περιθώριο για άλλη προσθήκη στα υπερκορεσμένα σκεμπεδάκια.
    – Κρίμα, δεν έχω και χώρο στο ψυγείο. Μήπως να σας το δώσω όπως είναι για το σπίτι?
    Πρέπει να φαγωθεί γρήγορα όμως, όσο είναι πολύ φρέσκο.
    Για πότε εξαφανίστηκε η αδηφάγος κομπανία μαζί με το ταψί…

    ΥΓ Μπορεί να θεωρηθεί και διακριτική πρόκληση για πρόσκληση σε γεύμα… λέμε τώρα!

  86. 75, β
    Ο Βαν Νταμ Ευρωπαίος αντίστοιχος του Τσακ Νόρις.

    Θυμάμαι από παλιά συνέντευξή του — νομίζω σε φυλλάδα αεροπορικής εταιρείας, σε κάποια πτήση — πως το σλόγκαν Muscles from Brussels το είχε προτείνει ο ίδιος, όπως και το Wham, Bam, Thank you Van Damme, που δεν υιοθετήθηκε, για ευνόητους λόγους.

  87. 84, … πώς φαίνεται ότι δε μ΄αρέσουν τα αχνιστά! …

    Μόνο κοντά σε ιχθυόσκαλα για φρεσκάδα,
    όπως στην παλιά επιτυχία
    Οι αχνοί του λιμανιού.

  88. 83 – 85 Εγώ, αντί να το κόψω σε τρία σχόλια, το παραγέμισα και το σέρβιρε σήμερα ο Νικοκύρης. Αν τόκανες κι εσύ ένα ενιαίο μια χαρά θα μπορούσε να φιλοξενηθεί αυτούσιο μια μέρα.

    ΥΓ Μπούγιουρουμ εφέντιμ!

  89. loukretia50 said

    Μαλλιαρέμ, προτιμώ να τα σερβίρω φρέσκα!
    Μετά δε μ΄αρέσουν ή τα αλλάζω τελείως!

    Μιχ.Νικολάου
    Ο αστέρας που όταν πέφτει τα λοιπά αστέρια κάνουν ευχές? – γι αυτόν δεν το λένε?

  90. 85, … Δημιουργία μεγάλου μόδιστρου για παραδοσιακούς σεφ. …

    Chef-tailleur ο μόδιστρος, εξ ου
    σεφταλλιά

  91. 89β,
    Για τον Τσακ Νόρις, ναι.

  92. loukretia50 said

    … τ’ σεφ αλλοτρίωση!

  93. loukretia50 said

    87. του λιμανιού μας η Αγνή ήταν αχνή, πολύ αχνή…
    πριν την παραλάβουν τα Μήδια…

  94. loukretia50 said

    … φτου… περιλάβουν!

  95. Γς said

    46;

    >Το εντελώς αντίθετο στο Μόναχο, πριν 30 χρόνια, όταν γυρνούσα μαζί με ένα συμφοιτητή, φορτωμένοι ψώνια

    https://caktos.blogspot.com/2014/08/23-2014-at-1315-20.html

  96. loukretia50 said

    86. Αυτός ο χτιστός Βαν Νταμ μου τη δίνει!
    Λες και…
    Ώδινεν όρος και έτεκε μυν! Για μυαλό, δεν πρόκαμε!

  97. # 69

    Ασχετε, ο κορινθιακός έχει περισσότερο νερό, αλάτι και νοστιμιά από τις άλλες ελληικές θάλασσες. Μόνο οι συναγρίδες του δεν λένε, Ούτε είναι τυχαίο που τα πρώτα ιχθυοτροφεία και μυδοτροφεία στο Γαλαξίδι ξεκίνησαν

  98. Γς said

    86:

    wham-bam-thank-you-ma’am

    Sorry son

  99. Πάτσε μίο Ντίο, η (απίστευτη) ΛΕΟντίνη

    Πάθος, ο (νεαρός τότε) ΛΕΟ Νούτσι

    Μόνο ο (δικός μας) ΛΕΟ έλειπε …

    κι αύριο μια από τα ίδια, πρώτη φορά το ίδιο έργο δυο μέρες αλλά, δεν χορταίνεται

  100. loukretia50 said

    Μη σφαχτείτε για ένα μύδι διάδοχοι του Αρχιμήδη!

    Τα μύδια αναστήθηκαν κι έκαναν φονικό!
    Μήδεια https://youtu.be/orqcJKaiPTQ | Melina Kana

  101. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Πού μας πήγες Γιάννη Μαλλιαρέ! πού και πώς! Λίγα χρόνια μετά, ούτε που θα το φανταζόμουν για την έδρα της Ενωμένης Ευρώπης αυτό το σχεδόν ιδιωτικό αεροδρόμιο που περιγράφεις.
    Μυδικοί πόλεμοι εκτυλίσσονταν με βουνό τα κελύφη από τα μύδια Βρυξελλών. Η πιο συχνή συνταγή ήταν προβενσάλ. Τρελλαίνομαι, μίλα μου για μύδια αλλά στην Αθήνα ελάχιστες φορές τα τιμώ. Στη Θεσσαλονίκη πάλι τα …ξεσκίζω! Τί με σκόρδο, τί αχνιστά, τι σαγανάκι και κλασικά κι απαραιτήτως μυδοπίλαφο.
    Ωραίο ήταν που μας έκανες κοινωνούς της περιπέτειάς σου και μας γνώρισες τα εσώτερα αυτού επαγγέλματος. Άκου συνοδός δεμάτων! 🙂

  102. Μαρία said

    100
    Προκαλείς 🙂 https://www.youtube.com/watch?v=xyU2ECmNSPQ

  103. Γς said

    101:

    >μίλα μου για μύδια

    parle moi d’ @@, ουπς, d’amour

  104. Γς said

    103:

    >parle moi d’ @@, ουπς, d’amour

    ουπς,

    Parle-moi d’amour, mon amour

    http://www.youtube.com/watch?v=5-20HS1Xb1g

  105. Επειδή δεν μοίρασε λεφά μόνο το ¨μένουμε σπίτι» καλό είναι να δούμε και το αθλητικό κομμάτι της κυβέρνησης…

    https://www.sdna.gr/podosfairo/732376_nikolias-olympiakos-pas-story-ton-300000-eyro-piso-apo-ton-neo-kligkopoylo

  106. Καλημέρα,
    101 Μετά είχαμε πληρωτούς συνοδούς «φακέλων και μικροδεμάτων» (αλλ’ αυτά στο μέλλον) για Ντίσελντορφ και Λάρνακα και τσάμπα για Λονδίνο με αντιπαροχή Σαββατοκύριακο. Κι η Μαρία (η γυναίκα μου) έφευγε στις 9 το πρωί από Ανατολικό για Χίθροου και στις 19 ήταν πίσω!

  107. ΓΤ said

    Σχετικά με τα μύδια, να συμπληρώσουμε ότι ακόμη τα λεξικά δεν έχουν συμπεριλάβει τη λέξη «μυδοτροφείο». Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει ότι λαθεύουμε αν την πούμε. Μια χαρά λέξη είναι. Προσώρας, απλώς «μυτιλοτροφείο».

  108. f kar said

    13 κι επειδή δε βλέπω αντίδραση:

    το οποίο περιέχει και μεζεδάκι αφού λέει το ακριβώς αντίθετο απ’το ορίτζιναλ:

  109. sarant said

    108 Μπράβο που το πρόσεξες. Τίνος η μετάφραση; Ψαρόπουλος ή Μαμούθ;

  110. f kar said

    Μαμούθ. Εντωμεταξύ έχει και αστεράκι για υποσημείωση που λέει «Είναι γνωστό ότι τα στρείδια πρέπει να τρώγονται τους μήνες που δεν έχουν Ρ…». Για αποποίηση ευθύνης μάλλον?!

  111. Τελικά, το βρήκα το κουταρούνι! Ήταν καταχωνιασμένο σ’ ένα συρτάρι στο παλιό το σπίτ.

  112. sarant said

    Α μπράβο!

  113. Γιάννης Ιατρού said

    111: Γιάννο, κι εμείς ένα σετάκι (πλέον λείπουν κάποια νομίζω) μαχαιροκουταλοπήρουνα που έχουμε «απ΄το ίδιο μέρος…», κάπως έτσι είναι τα πιρούνια. Για να μαζεύεις την σάλτσα από το ψητό, μαζί με την μπουκιά Semmelknödel π.χ. 🙂 🙂

  114. Γς said

    111:

    Οταν έκλεβα εγώ κουτάλια εσένα σου δίνανε φρουτόκρεμα με το κουταλάκι, σαλιάρα και τέτοια…

    Εχω το ίδιο κουτάλι. Το έκλεψα απ την SABENA που το έκλαψε πριν 40 χρόνια

  115. Πέπε said

    > > ένα σετάκι (πλέον λείπουν κάποια νομίζω)
    > > Οταν έκλεβα εγώ κουτάλια εσένα σου δίνανε φρουτόκρεμα με το κουταλάκι…

    Γς, σ’ είχε τραπζώσει κι ο Ιατρού καμιά φορά μήπως; 🙂

  116. 109, … Τίνος η μετάφραση; Ψαρόπουλος … ;

    Αλίευσε
    μεταφραστικό λάθος του
    Ψαρόπουλου;

  117. Καλημέρα
    114 Πρώτον είναι Austrian Airlines κι όχι Sabena. Δεύτερον, εγώ δεν τόκλεψα. Γλέχ’κα του τσι του πίρα, όπως είπε κάποιος στην απολογία του στο δικαστήριο (= το λιμπίστηκα και το πήρα).

    113 Α! το δικό σας πολύ πιο προωθημένο. Απ’ την άλλη, με την Όστριαν δυο φορές ταξίδεψα όλες κι όλες. Πού να κάνω σετάκι. Το πιρούνι αυτό, ένα κουταλάκι του γλυκού (κι αυτό ιδιαίτερο, σαν μίνι κουτάλα) και τα δυο ποτηράκια – το καθένα διαφορετικό. Σετάκια απ’ την μπρίτις, αλλά γι΄αυτά άλλη φορά.

  118. Γς said

    117:

    Μα που γράφει χαραγμένο επάνω «SABENA»;

  119. 118 Όχι επάνω. Στο κάτω μέρος 🙂 (ή ένα S στην άκρη; Αααα Δεν θυμάμαι). Ήταν ιδιαίτερα βαρύ!

  120. Γς said

    119:
    Ακριβώς!

  121. Γς said

    120:

    Μετά την SABENA, που φαλίρισε, άρχισα να κάνω συλλογή με κουταλάκια της TWA.
    Την φαλίρισα κι αυτήν…

  122. Γς said

    119:

    Ενα S στη λαβή του κουταλιού

  123. Γιάννης Ιατρού said

    115: χαχα, και μού ΄λεγε: τι το θές το κουταλάκι… 🙂 🙂

    117: Εμένα πολύ μου άρεσαν γενικά τα της Swiss Air. H LuSthansa σε 3η θέση. 2η η Ολυμπιακή, η παλιά…

  124. 122 Ε, δεν θυμόμουνα καλά. Έχω να το δω χρόνια.

    123β Δεν υπήρχε ενιαία σειρά ούτε στην Ολυμπιακή ούτε στη Λούφτχανσα. Έχω ένα απ’ την τελευταία που είναι πολύ ιδιαίτερο. Τα άλλα όχι. Στην Ολυμπιακή ήταν τα κοινά, τα συνηθισμένα μαχαιροπίρουνα που αγόραζες κι απ’ τη λαϊκή 🙂

  125. Τι ‘ναι δω μέσα ρε πστ…
    Μεγάλα λόγια, ιδανικά, δικαιώματα, τέχνες, ανθρωπισμός….και είναι κοινοί κλέφτες κουζινικών σα δε ντρεπόμαστε.

    (Η λουφτβάφε είχε το πιο κομψό κουταλάκι γλυκού, εκείνο το στρογγυλό, αλλά μου το χάσανε τα παιδάκια μου. Και το πιρούνι ωραίο ήτανε, πάει κι αυτό. Πάει και το μαχαίρι το ντόιτς. Μόνο τα φλυτζανάκια του καφέ μείνανε, και το χορταστικό κουτάλι της τουρκ χαβά)

  126. Γιάννης Ιατρού said

    125: Ρε συ, αν τα ζητούσες ευγενικά, στα έφερναν τις περισσότερες φορές καινούργια, του κουτιού, δωράκι. Αργότερα μας κατάλαβαν πως φτιάχναμε την προίκα μας και ζητούσαν το κάτι τις τους (και το δίναμε βεβαίως, εμείς το κουταλάκι… θέλαμε 🙂 🙂 )

  127. loukretia50 said

    Καλό μήνα!
    Ω, ναι, είναι γυφτιά και συνάμα ωραίο σουβενίρ!
    Ειδικά αν έχεις χρυσοπληρώσει το εισιτήριο, οι τύψεις γλυκαίνουν!
    Θυμάμαι οικογενειακό ταξίδι με τη British, η μικρή καθισμένη στη σέντρα έπαιζε ενθουσιασμένη με δυο ωραιότατα κουταλάκια.
    Κάνω αυθόρμητα την κίνηση – you know what I mean! – για να εισπράξω αποδοκιμαστικό συντροφικό βλέμμα. Μαζεύτηκα ντροπιασμένη.
    Όταν πλησίασε η αεροσυνοδός, ο θιγείς πατήρ τη ρώτησε- δείχνοντας το παιδί, αν μπορούμε να τα κρατήσουμε, για να εισπράξει ένα ψυχρό, ξινότατο «Νο».
    Δεν είχα κανένα νταλκά για κουταλάκια, αλλά επειδή είχα τσαντιστεί σούφρωσα διακριτικά δύο.
    Ας με κρίνουν οι αναμάρτητοι!

  128. 127 Τα βρετανικά κοχλιάρια δεν τα ενθυμούμαι καλώς, τα φλυτζάνια τους όμως ήτανε μάπα.

  129. 128 Μελαμίνη. Όπως και της Ολυμπιακής…

    Καλημέρα.

  130. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    126 Μα πώς να τα ζητήσω ευγενικά? Στερούμαι του απαραίτητου εξοπλισμού.
    129 Όλα μελαμίνη ήτανε, αλλά αυτό είχε μάπα χερούλι, εντελώς αντιεργονομικό. Η Thai είχε εξαιρετικά γυάλινα ποτηράκια (πάει κι αυτό γμτ).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: