Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο βενετσιάνικος καθρέφτης (διήγημα του Δημ. Σαραντάκου) – 3

Posted by sarant στο 23 Ιουνίου, 2020


Εδώ και λίγο καιρό άρχισα να δημοσιεύω στο ιστολόγιο, όπως πάντα κάθε δεύτερη Τρίτη και σε συνέχειες, τη νουβέλα «Ο βενετσιάνικος καθρέφτης» από το ομότιτλο βιβλίο του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, που το είχε έτοιμο όταν αδόκητα έφυγε από τη ζωή πριν από οχτώ χρόνια και που το εκδώσαμε λίγο πριν κλείσει χρόνος από τον θάνατό του.

Η προηγούμενη, δεύτερη συνέχεια είναι εδώ.

Όπως αναφέρει ο πατέρας μου στον πρόλογο του βιβλίου, η δράση εκτυλίσσεται το 1995. Tα μέλη ενός συλλόγου αντιστασιακών μαθαίνουν ότι η Ματίνα, δραστήριο μέλος του συλλόγου, έχει πάθει κάτι σοβαρό. Ο αφηγητής αναλαμβάνει να την επισκεφτεί στην Αρκαδία όπου νοσηλεύεται.

Έχουμε περάσει στο δεύτερο κεφάλαιο, όπου η δράση δεν προχωρεί, αλλά ο αφηγητής θυμάται συζητήσεις, στις οποίες είχε πάρει μέρος και η Ματίνα, για τον υπαρκτό σοσιαλισμό, που τότε ήταν νωπή η κατάρρευση/ανατροπή του.

Το κεφάλαιο αυτό είναι μεγάλο κι έτσι το διαίρεσα σε δύο τμήματα, σήμερα βάζουμε το δεύτερο.

Μιαν άλλη φορά συζητούσαμε για την επανεμφάνιση του θρησκευτικού αισθήματος στις χώρες του τέως υπαρκτού σοσιαλισμού. Η Ματίνα ήταν πραγματικά εξοργισμένη αναφέροντας τις περιπτώσεις όχι μόνο συγκεκριμένων ηγετών, σαν τον Μαλένκοφ, που τελικά έγινε… ψάλτης ή σαν εκείνον τον μεθύστακα, τον Γέλτσιν, που πρότεινε την αγιοποίηση … των τελευταίων Ρωμανώφ, ή σαν τον Πούτιν που δεν αφήνει δοξολογία και λειτουργία, που να μην παραστεί ή σαν τον Αλίεφ του Αζερμπαϊτζάν που μας βγήκε ισλαμιστής, αλλά για πλήθος μεσαία στελέχη ή απλά μέλη του ΚΚΣΕ που μεταλλάχτηκαν σε πιστούς χριστιανούς

«Μα δεν καταλαβαίνεις» της είχε πει ο Μιχάλης γελώντας, «αυτοί τον μαρξισμό τον είχανε κάνει θρησκεία, οπότε είναι πολύ εύκολο από τη μια θρησκεία να περάσεις σε μιαν άλλη. Κάτι ανάλογο, προς την αντίθετη όμως κατεύθυνση, είχε γίνει και στη δεκαετία του ’20, όταν πολλοί βαθιά θρησκευόμενοι γίνανε ένθερμοι κομμουνιστές. Μια τέτοια περίπτωση μου φαίνεται πως αναφέρει ο Θεοτοκάς στην Αργώ».

«Λοιπόν, τώρα που το λες» πετάχτηκα εγώ, «θυμήθηκα πως όταν είχαμε πάει, το ’85 για τουρισμό στη Μόσχα και φυσικά περάσαμε μπροστά από τη σορό του Λένιν στο μαυσωλείο, ένιωσα πως οι περισσότεροι από αυτούς που στέκανε στην ουρά για να μπούνε στο μαυσωλείο, διακατέχονταν από αυτό το θρησκευτικό πνεύμα. Αυτοί δεν τιμούσανε τον ηγέτη μιας επανάστασης αλλά προσκυνούσαν ένα άγιο λείψανο. Αφού, οι φρουροί στην είσοδο δεν επιτρέψανε να μπει ένας τουρίστας, γιατί ήταν ατημέλητος και φορούσε σορτς, όπως κάνανε παλιά οι παπάδες μας, αν ήθελε να προσκυνήσει μια πιστή φορώντας παντελόνια ή σορτς».

«Αυτό που έπαθε ο Λένιν, το έπαθε σε πολύ χειρότερο βαθμό ένας άλλος άθεος, που τελικά κατέληξε να λατρεύεται σαν θεός» μας λέει η Ματίνα, κι όταν εμείς την κοιτάξαμε ερωτηματικά, μας εξήγησε:

«Για τον Βούδα, μιλάω. Ουσιαστικά ήταν άθεος, δεν κήρυξε κανένα θεό, μήτε υποσχόταν παραδείσους, μήτε μέλλουσα ζωή, αθανασία ψυχής, μήτε τίποτα. Δίδασκε τους ανθρώπους να ξεπερνάνε τα βάσανά τους με τον διαλογισμό και την αυτοσυγκέντρωση. Η νιρβάνα, που δεχόταν ως τελική κατάληξη, ήταν η επιστροφή στο μηδέν. Η απόλυτη εκμηδένιση και ως εκ τούτου η απαλλαγή από κάθε πόνο και οδύνη. Ε, λοιπόν, σε λίγους αιώνες ο Παρηγορητής μεταβλήθηκε –δηλαδή τον μεταλλάξανε οι απόγονοι των αρχικών οπαδών του– σε ιδρυτή θρησκείας και εν συνεχεία σε θεό, με χιλιάδες τεμένη και μυριάδες αγάλματα. Αυτόν που αποστρεφόταν κάθε είδους απεικόνιση».

«Λοιπόν, αυτό δεν το ήξερα» της λέει ο Μιχάλης.

«Έλα βρε Μιχάλη, εσύ που έχεις διαβάσει πολύ τον Σουρή δε θυμάσαι τι γράφει για τον Βούδα στον Φασουλή Φιλόσοφο; Θα σου πω εγώ», και καθώς είχε πάρει φόρα, άρχισε ν’ απαγγέλει:

κι αν δε βρεθεί Παράδεισος κανείς να σε χωρέσει
υπάρχει ένας ανοιχτός: του Βούδα η Νιρβάνα!
Μήτε πιλάφια έχει εδώ κι αγγέλων πανηγύρεις,
μήτε πολυγαμία.
Εδώ μηδέν απόλυτον, μακαριότης πλήρης
κι ανταμοιβή καμία.

Με μαρτυρίου στέφανον την κεφαλήν δεν στέφεις
κι αν όντως μάρτυς ήσο.
Χωρίς ελπίδα ανταμοιβής και πάλιν επιστρέφεις
εις το Μηδέν οπίσω.

Εις τούτον τον «Παράδεισον» που δε σε περιμένει
παραμικρή τρυφή,
χωρίς χυδαία όνειρα κοιμούνται κουρασμένοι
οι αληθείς σοφοί.

«Πού τα θυμάσαι απόξω, βρε Ματίνα!» θαύμασε εκείνος

Ήξερα την ικανότητα της Ματίνας να απομνημονεύει και την απίθανη χωρητικότητα της μνήμης της (για να μεταχειριστώ έναν όρο της πληροφορικής) και θυμήθηκα τις ώρες που περνούσαμε στη λέσχη μας ακούγοντάς την να μας απαγγέλλει.

 

Τέτοια ήταν γενικά η διάθεσή της Ματίνας τα τελευταία χρόνια. Δραστήρια, ζωντανή και πρόσχαρη εξωτερικά –μελαγχολική, προβληματισμένη και οργισμένη στο βάθος. Όταν κάποτε, θα ήταν πριν πέντε χρόνια αν θυμάμαι καλά, της είχα πει κι εγώ πως τη θεωρούσα μια χαρά βολεμένη, σχεδόν θύμωσε.

«Κάνεις μεγάλο λάθος και δεν περίμενα από σένα να με κρίνεις με βάση τα εξωτερικά φαινόμενα. Καθόλου βολεμένη δεν είμαι. Τα πράγματα δεν ήρθαν όπως τα περίμενα και όπως εν μέρει τα είχα σχεδιάσει».

«Δηλαδή;»

«Νά, περίμενα, με τη συνταξιοδότησή μου, ν’ αφιερωθώ σε πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. Να καταπιαστώ, φέρ’ ειπείν, με το γράψιμο. Γιατί δηλαδή; Η Ιορδανίδου όταν έγραψε τη Λωξάντρα ήταν πιο μεγάλη», μου ’πε, παρεξηγώντας προφανώς το βλέμμα που της έριξα.

»Ύστερα, ήθελα να δουλέψω απερίσπαστη στο Κόμμα, να ταξιδέψω στις σοσιαλιστικές χώρες. Το ξέρεις πως ώς τώρα μόνο μια φορά πήγα μέχρι τη Βουλγαρία; πουθενά αλλού…

»Αλλά βρε παιδί μου, μόλις συνταξιοδοτήθηκα, στα 1989, λες και μου το φύλαγαν, ήρθαν όλα τα πίσω μπρος. Κατέρρευσε ο υπαρκτός σοσιαλισμός! Στην αρχή ήμουν οπαδός της θεωρίας ότι δεν ήταν κατάρρευση αλλά ανατροπή –τώρα  βέβαια διάβασα κι άλλαξα γνώμη. Ύστερα διασπάστηκε ο Συνασπισμός, δηλαδή στην πραγματικότητα διασπάστηκε το Κόμμα. Ύστερα έφυγα κι εγώ από το Κόμμα! Να μου το έλεγαν λίγα χρόνια πριν, θα το θεωρούσα αδιανόητο. Καταλαβαίνεις λοιπόν πως κατά κάποιον τρόπο, βρέθηκα σαν ακυβέρνητη βάρκα στο πέλαγος».

Ήταν και κάτι άλλο, που δε μου το είπε, αλλά εγώ το ήξερα, τόσα χρόνια φίλοι που είμαστε. Εκείνη τη χρονιά επίσης, χώρισε οριστικά και τελειωτικά με τον Πάνο. Ήταν κι αυτός της παρέας μας, αλλά μ’ εμένα ποτέ δεν ταίριαξε. Όχι πως ήταν κανένας αντιπαθής τύπος, σκουντούφλης και γκρινιάρης. Αντίθετα, ήταν πρόσχαρος, ευπροσήγορος και θα μπορούσε κανείς να τον χαρακτηρίσει ωραίο παιδί. Εμένα όμως δε μου άρεσε. Μου φαινόταν πως παραέκανε τον έξυπνο. Είχε περίεργη αντίληψη του χιούμορ ή μάλλον δεν είχε καθόλου χιούμορ. Καλαμπουρτζής ήταν. Και το χειρότερο, κάτω από το κέφι και την ξενοιασιά, που πρόβαλε, κρυβόταν μυστικοπάθεια, αλαζονεία και εγωισμός. Αυτός να ’ναι καλά κι άλλοι ας κόψουν το λαιμό τους. Από την άλλη μεριά είχε γνωριμίες και διασυνδέσεις περίεργες. Ο Μιχάλης, που επίσης δεν τον χώνευε, τον είχε βγάλει «σουπιά».

Ήταν κι αυτός Επονίτης και μάλιστα έναν καιρό ήταν διαφωτιστής ολόκληρου τομέα και σύχναζε στη λέσχη μας, κι ενώ ήταν σ’ όλους μας γνωστός ο δεσμός της Ματίνας με τον Κώστα, αυτός επέμενε να τη φλερτάρει. Όταν έσφιξαν τα πράγματα κι ο Κώστας βγήκε στο βουνό, ενώ η Ματίνα μπήκε στη φυλακή, αυτός κατέληξε στη Μακρόνησο, όπου έκανε δήλωση. Δεν του το καταλογίζω αυτό. Χιλιάδες κάνανε δήλωση τότε, εκεί. Εκείνο που δεν μπόρεσα ποτέ να εξηγήσω ήταν η κατοπινή του εξέλιξη, επαγγελματική και αισθηματική. Με τέτοιο «βεβαρημένο» παρελθόν διορίστηκε  σε κάποιον κρατικό οργανισμό, σε θέση κλειδί και με παχυλή αντιμισθία. Και από την άλλη, τα έφτιαξε με τη Ματίνα, όταν εκείνη βγήκε από τη φυλακή και όταν μαθεύτηκε πως ο Κώστας είχε σκοτωθεί..

Αυτό μου φάνηκε ακόμα πιο δυσεξήγητο και από τον διορισμό του στον οργανισμό, γιατί, εκτός που δεν έπιανε χαρτωσιά μπροστά στον Κώστα, δε μου φαινόταν πως ήταν ο άντρας που θα ταίριαζε με μια κοπέλα σαν τη Ματίνα. Φυσικά σ’ αυτήν δεν είπα ποτέ τις επιφυλάξεις μου για τον Πάνο. Δε μου ζήτησε τη γνώμη μου ούτε και μου ’πεφτε λόγος, αλλά δεν έβλεπα μέλλον στο δεσμό τους. Εντούτοις, παρά τις προβλέψεις μου, αυτός ο αμφιλεγόμενος δεσμός κράτησε με ενδιάμεσες μακρές περιόδους χωρισμών, κάπου τριάντα χρόνια. Μιαν ολόκληρη ζωή.

Ήταν έτοιμοι να παντρευτούν το ’65 αλλά τους πρόλαβαν τα γεγονότα –βασιλικό πραξικόπημα, αποστασία, χούντα. Όταν έγινε η δικτατορία και η Ματίνα, με παρέμβαση της Ασφάλειας, παύτηκε από τη δουλειά της στο εκπαιδευτήριο, ο Πάνος ξέκοψε για έξι και πάνω χρόνια. Ο Μιχάλης σαν το ’μαθε σχολίασε: «Η σουπιά αμόλησε μελάνι, τι περίμενες;»  Όπως μάθαμε αυτός ο ένθερμος, υποτίθεται, αριστερός, εξαργύρωσε την αριστεροσύνη του και επί Χούντας σταδιοδρόμησε ευδοκίμως, παίρνοντας «βαριούς μιστούς», όπως θα ’λεγε κι ο Μακρυγιάννης, σε κρατικά πόστα.

Μετά το Πολυτεχνείο όμως τον έπιασαν, άγνωστο για ποιο λόγο και τον έκλεισαν, για τρεις μήνες, στο ΕΑΤ-ΕΣΑ. Επέστρεψε στη δουλειά του, όταν έπεσε η Χούντα, με το φωτοστέφανο του αντιστασιακού κι αμέσως πλησίασε τη Ματίνα, που είχε κι αυτή επανέλθει στην υπηρεσία της. Τι εξηγήσεις της έδωσε για τη στάση του δεν έμαθα ποτέ. Το γεγονός είναι πως τα ξαναφτιάξανε. Θα μπορούσαν να είχαν παντρευτεί τότε. Ο Πάνος, τώρα, ήταν έτοιμος και πρόθυμος. Αυτή τη φορά όμως εκείνη ήταν που δίσταζε. Χωρίς να το έχουμε συζητήσει, κατανοούσα τις επιφυλάξεις της. Δεν έκανε για άντρας της.

Η Ματίνα ήταν από νεαρή, θερμή γυναίκα, χαιρόταν τη ζωή  και δεν θα έστεργε ποτέ να την περάσει στερημένη από τις χαρές του έρωτα, άλλο όμως ο ελεύθερος δεσμός κι άλλο η συζυγική συμβίωση. Σ’ αυτήν δε θα ταίριαζαν ποτέ με τον Πάνο. Θυμάμαι πως τότε ακριβώς την είχα  ρωτήσει:

«Γιατί δεν παντρεύεστε με τον Πάνο;»

Δε μου απάντησε αμέσως. Έμεινε για λίγο σιωπηλή κι ύστερα χαμογέλασε:

«Ο Θαλής ο Μιλήσιος, όταν τον πίεζε η μάνα του να παντρευτεί όσο ήταν νέος της έλεγε ούπω καιρός μήτερ. Όταν πέρασαν τα χρόνια κι η μητέρα του, πολύ γριά πια, του ξανάκανε την προτροπή, αυτός της είπε ουκέτι καιρός μήτερ.

Κατάλαβα πως με τον Θαλή θέλησε να παρακάμψει μια δυσάρεστη συζήτηση, αλλά από το ύφος του προσώπου της, είδα πως ενοχλήθηκε.

 

119 Σχόλια to “Ο βενετσιάνικος καθρέφτης (διήγημα του Δημ. Σαραντάκου) – 3”

  1. ΓΤ said

    «[…] από τη σΩρό του Λένιν […]»…

  2. Μυλοπέτρος said

    Είναι όπιο.
    Όμως τότε που το έγραψε το όπιο το χρησιμοποιούσαν για αναλγητικό. Όχι για ναρκωτικό.
    Είναι γνωστές αργότερα οι σχετικές διαφημίσεις της ηρωίνης.
    Όπως λοιπόν το αναλγητικό απλώς ανακουφίζει και δεν θεραπεύει, το ίδιο και η θρησκεία απλώς παρηγορεί. Τις αιτίες του προβλήματος τις αφήνει απείραχτες.
    Και κάτι άλλο: η ύπαρξή της επιβεβαιώνει ακριβώς και την ύπαρξής των προβλημάτων αυτών
    Ταδε επί της ουσίας είπε ο καημένος ο Κάρολος περί θρησκείας. Είναι δηλαδή κοινωνικό φαινόμενο.

  3. atheofobos said


    Το πρώτο μέρος που δίδαξε ο Βούδας το 528πΧ, είναι το Sarnath που σημαίνει το πάρκο των Ελαφιών. Σε αυτό είναι η Dhamekh Stupa στη θέση που ο Βούδας δίδαξε στους 5 πρώτους μαθητές του, ύψους 43,6 μ και διαμέτρου 28μ.
    Την έφτιαξε ο αυτοκράτορας Ασόκα για να βάλει μέσα λείψανα οστών του Βούδα και άλλα κειμήλια και αναμνηστικά από αυτόν και τους μαθητές του.
    Ο Ασόκα έκανε κρατική θρησκεία τον Βουδισμό το 260πΧ
    Δ΄ ΒΟΥΔΙΣΤΙΚΑ ΜΝΗΜΕΙΑ ΣΤΗΝ ΙΝΔΙΑ
    http://atheofobos2.blogspot.com/2012/04/blog-post_26.html

  4. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    1 Ωχ, ευχαριστώ. Στο βιβλίο έχει διορθωθεί.

    2 Ναι, έτσι.

  5. ΓΤ said

    (Μεζές για Σάββατο: το βιβλίο του Κώστα… Καζανόβη https://www.in.gr/2020/06/21/entertainment/book/kazanovis-thymamai-simainei-epistrefo-se-kati-sto-opoio-omos-einai-adynaton-na-epistrepso/)

  6. Γς said

    Ο Κώστας κι η Ματίνα. Αταίριαστοι…

    https://caktos.blogspot.com/2015/08/blog-post_73.html

  7. ΓΤ said

    @4α

    Άσε που με το «Ωχ» δεν συμφωνεί το ΛΚΝ, που το θέλει «Οχ»… 🙂

  8. Καλημέρα

    Η (sta)Mατίνα, κλασσική μορφή αριστερής κοπέλλας της εποχής της, with her fog, her amphεtamine and her pearls, λέει ο Dylan, αλλά όχι ο συγγραφεύς. Πάντως η πορεία της μου θυμίζει έντονα τους στίχους εν’ος τραγουδιού που 50 χρόνια μετά δεν έχει χάσει τίποτε από την φρεσκάδα του,την ευαισθησία του και την ματιά στα άδυτα της ψυχανάλυσης των τρυφερών υπάρξεων. Η πρώτη (και καλύτερη) εκτέλεση :

  9. Γς said

    3:

    Βούδας

    https://caktos.blogspot.com/2013/09/the-destroyed-buddhas-of-bamiyan.html

  10. δε πλοτ θίκενς βλέπω.
    Και τη συζήτηση που θα ακολουθήσει εδώ προβλέπω, επίσης 🙂

  11. Νέο Kid said

    Νικοκύρη. Γράφω άλλο email γιατί το δικό μου συνδέεται έτη WordPress και δεν ξέρω να ξεσυνδεθώ. Έχεις σχόλιό μου σπαμοπιασμενο στο Βοκάκιο. Λευτεριά!

  12. sarant said

    7 Για το «Ωχ» κάτι έχουμε γράψει:

    https://sarantakos.wordpress.com/2012/11/29/kathiki/

    11 Σε ξεμπλοκάρισα και σε αυτό και σε εκείνο -κανονικά δεν πρέπει να έχεις πρόβλημα πια.

  13. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλημέρα κι ἀπὸ ᾿δῶ.

    Ἄκρως ἐνδιαφέρουσα καὶ ἡ συνέχεια.

    Πολὺ εὔστοχες οἱ ἐπισημάνσεις γιὰ τὸ θρησκευτικὸ χαρακτήρα ποὺ εἶχε ἡ λατρεία τῶν μουμιοποιημένων πρώην ἡγετῶν.

    Πολὺ καλὴ καὶ ἡ ἀνάλυση τῶν χαρακτήρων τῆς Ματίνας καὶ τοῦ Κώστα.

    Ἀδημονοῦμε γιὰ τὴ συνέχεια.

  14. ΓΤ said

    @12α

    Ναι, το ‘πα έτσι, για το παραδοσιακό πείραγμα 🙂

  15. sarant said

    14 Και καλά έκανες 🙂

  16. Κιγκέρι said

    Εγώ πάντως μέχρι στιγμής δεν μπορώ να την συμπαθήσω την Ματίνα, το δε ξέσπασμά της το βρίσκω τελείως αδικαιολόγητο. Δε φταίνε ντε και καλά οι άλλοι αν τα σχέδια της ζωής της βγήκαν όλα πλάνες.

  17. Πουλ-πουλ said

    «Η νιρβάνα, που δεχόταν ως τελική κατάληξη, ήταν η επιστροφή στο μηδέν»

    Κάθε άλλο. Η φώτιση κατά τον Βούδα έρχεται όταν καθρεφτίζεσαι στον καθρέφτη, αφού έχεις καθαρίσει τη σκόνη που έχει συσσωρευτεί και αλλοιώνει το είδωλό σου.

  18. dryhammer said

    Εκεί που συμφωνώ και διαφωνώ ταυτόχρονα είναι πως ποτέ μου δε δέχτηκα κάτι απλά επειδή «το είπε ο …», όποιος μα όποιος και νά’ ναι αυτός. Έτσι κάθε είδους δόγμα, ευαγγέλιο κλπ δεν ισχύει αφ’ εαυτού, αξιωματικά, οπότε δεν τα βρήκα και με κανένανε σ΄αυτό το σημείο. Το να αντικαθιστάς μια θρησκεία απλά με μια άλλη δεν κάνει καμιά διαφορά στην ουσία των πραγμάτων. [Εντάξει έχει «καλές» και «κακές» θρησκείες κατά πως τις κρίνω προσωπικά, αλλά να ψάχνω την αγέλη που θα ενταχθώ δεν μου κάθεται]
    Ζω στην πλάνη γιατρέ μου;

  19. nikiplos said

    Καλημέρα…

    Εξαρχής φαίνεται ότι θα μπορούσε να εξελιχθεί σε θρησκεία το ανατολικό μπλοκ. Εν πολλοίς θεολογική προσέγγιση κάνουν αρκετοί, είτε με την προσωπολατρεία των πρωτοπόρων, είτε με τα θέσφατα στις γραφές του Μάρξ-Ένγκελς. Τσιτάτα, αντί τσιτάτων και πάει λέγοντας, χωρίς όμως χώνεψη της ουσίας. Άλλωστε και το σφυροδρέπανο κάτι ανάμεσα σε ημισέληνο του ισλάμ και σταυρό της χριστιανοσύνης ήταν: ένα πάντρεμα.

    Την κατανοώ τη στάση της Ματίνας. Ο άνθρωπος κάνει σχέδια κι ο θεός γελάει λένε στα γίντις. Και εντάξει τα σχέδια για σύντροφο ζωής, γάμο, τεκνοποίηση πάει στο διάβολο θέμα τύχης είναι, αλλά να ακολουθείς μια ιδέα, να θυσιάζεις μια ζωή ολόκληρη, να στρατεύεσαι με συνοδοιπόρους κι όλα τούτα να βγαίνουν φενάκη στο τέλος, ε αυτό διάβολε δεν χωνεύεται καθόλου. Να βγαίνουν οι διεθνείς σύντροφοι θεούσες, οι ηγέτες τους σιγανοπαπαδίτσες, οι συνοδοιπόροι να κάνουν κουμπαριές με τους διώκτες κι όλα μέλι γάλα. Κι εκεί που ονειρεύεσαι έναν ήσυχο επίλογο, να σου έρχεται ντουβρουτζάς, πέφτουν οι ανατολικές χώρες σαν τραπουλόχαρτα… Άϊ σιχτίρ κι εσείς! Ευτυχώς που η Ματίνα δεν ήταν λίγο μικρότερη να της φυλάει κι άλλο χουνέρι ο χερ Σόϋμπλε για τη σύνταξή της. Σύνταξη-σύντηξη.

    Το ενδιαφέρον πρόσωπο στη σημερινή αφήγηση είναι ο Πάνος. Πάνος Πάμπανος. Πως κατάφερε να διοριστεί? Αυτό δεν ήταν δα δύσκολο. Φράγκα να υπήρχαν στην οικογένεια… Άλλωστε ήταν μακρονησιώτης, ανανήψαντας, τουτέστιν δυό φορές Έλληνας. Θα το έπαιρνε το κορίτσι, τώρα γιατί τα γεγονότα του 65 εμπόδισαν έναν γάμο ένας θεός το ξέρει. Πιστεύω πως η Ματίνα ποτέ δεν τον ηγάπησε. Της προσέφερε κάμποσα από εκείνα που θα της έδινε ο Κώστας κι αυτό ήταν όλο, ίσως μια σιγουριά, ίσως μια βεβαιότητα με τον έρωτά του. Γιατί αναμφισβήτητα ο Πάνος αγαπούσε τη Ματίνα. Ειδάλλως θα είχε παντρευτεί κάποια άλλη καλοβαλμένη κιουρία του καλού κόζμου, με προικώα. Όμως εκεί, ήθελε κι αυτός τη δική του κοντινή Αμερική. Ο Πάνος πονούσε στ’ αλήθεια…

    3 μήνες στην ΕΣΑ δεν είναι παίξε γέλασε, εκτός κι αν είσαι κολλητός του «Προκρούστη» και του «Σίνη του Πιτυοκάμπτη». Δυό φορές ανανήψαντας ο Πάνος, αλλά στη Μεταπολίτευση, αν δεν ήσουν αριστερός, ούτε γκόμενα δεν έβγαζες που θα έλεγε κι ο Νιόνιος. Apropos, τυχαίνει να γνωρίζω μερικούς αριστερούς διαπρύσιους που και διορίστηκαν και αναδείχθηκαν στα κρατικά αξιώματα και ελάχιστα έως φανταστικά (εκ των υστέρων επινοημένα) προσκόμματα βρήκαν επί χούντας.

  20. Γς said

    8:

    >with her fog, her amphεtamine and her pearls

    Αλιεῦ μαργαριταριών, του Ντύλαν και της Οπερας

    Θα σου αρέσει:

    Ακουγα χτες στο ΓιουΤούμπ τη βαρκαρόλα του Οφενμπαχ όταν μόνο του συνέχισε στην Οπερά του.

    Κοιτάζω στην οθόνη:

    «Παραμύθια του Χόφμαν»

    Και γυρίζω στην τηλεόραση δίπλα:

    «ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ»

    Ωχ! Παραμύθια Θεσπρωτίας;

    Για την Παραμυθιά έλεγε και τα κρούσματα του κορωνοϊού

  21. nikiplos said

    Τη φράση «δεν έπιανε χαρτωσιά μπροστά στον» την χρησιμοποιούσε κι εμένα ο πατέρας μου… πως να βγήκε άραγε?

  22. Γιάννης Ιατρού said

    Παιδιά, μην κόβεστε για την Ματίνα, για την Mατoύλα να προβληματίζεστε/ανησυχείτε… 🙂

  23. nwjsj said

    Καλή πατσαβούρα ο Πανούλης, με την πρώτη δυσκολία να την απαρατήσει τη Ματίνα. Κι αυτή τι τον ήθελε; Τέτοιος δειλός και συμφεροντολόγος που ήταν, όχι απλά δεν έκανε για γαμβρός, αλλά ούτε για εραστής και το παρατσούκλι «σουπιά» μια χαρά του ταίριαζε, αν και επιεικές. Τριάντα χρόνια νταραβέρι, για ποιό λόγο; Άντε να έρθει η συνέχεια, να μάθουμε τι στο καλό γίνηκε με τον Κώστα, πώς πέθανε κι αν πέθανε, διότι τώρα που εμφανίστηκε η σουπιά, πολλές υποψίες μου μπήκαν!!

    Τώρα για τη νιρβάνα, πρώτη φορά διάβασα ότι είναι η επιστροφή στο μηδέν. Εγώ πάντως που είμαι απαισιόδοξη και νιχιλίστρια, ουδεμία νιρβάνα δεν νιώθω…

  24. sarant said

    21 Χαρτωσιά είναι η μπάζα. Στα παιχνίδια τύπου πρέφας, νικητής είναι αυτός που κάνει πολλές μπάζες. Όποιος δεν πιάνει μπάζα μπροστά στον ταδε, είναι πολύ κατώτερός του.

  25. dryhammer said

    22. Α! αυτή
    https://streetlife.gr/2019/02/09/korinthia-i-thryliki-matoyla-toy-kolonakioy/

  26. Αγγελος said

    Οι θρησκείες έχουν μια τάση να εκφυλίζονται σε ειδωλολατρία, όταν δεν είναι εξαρχής. Δεν θυμάμαι ποιος βασιλιάς του Ιούδα κατέστρεψε τον χαλκούν όφιν του Μωϋσή, που φυλαγόταν, λέει, ακόμα στην Ιερουσαλήμ, διότι ο κοσμάκης του πρόσφερε θυμίαμα. Για την αντιμετώπιση των εικόνων και των λειψάνων από τους απλούς Ορθόδοξους ή Καθολικούς πιστούς, ξέρουμε αρκετά. Αλλά το κατάντημα του Βουδισμού, αυτής της βαθύτατα απαισιόδοξης αρχικά φιλοσοφίας, με τους μύλους της προσευχής που όσο πιο γρήγορα τους γυρίζεις τόσο περισσότερες πιθανότητες έχει να εκπληρωθεί το αίτημά σου, σπάει ρεκόρ…

  27. nikiplos said

    23@ δεν τον αγαπούσε… «είπε να φύγει… μα που να πάει… «

  28. dryhammer said

    26. Πιο φτηνά έρχεται από κάτι τάματα κι άλλες εισφορές υπέρ…

  29. Αγγελος said

    (26) O Εζεκίας (Βασιλειών Δ´, ΙΗ’ 4)

  30. # 18

    Οχι, είναι που δεν έχεις εμβαθύνει σε υπαρξιακές αναζητήσεις μαζί μου να σου δείξω τον δρόμο… 🙂 🙂

  31. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @13. Διόρθωση:

    Πολὺ καλὴ καὶ ἡ ἀνάλυση τῶν χαρακτήρων τῆς Ματίνας καὶ τοῦ Κώστα Πάνου.

    @18.Ἂν καὶ δὲν εἶμαι γιατρός,* σοῦ ἀπαντῶ:

    Ὄχι, δὲν ζεῖς στὴν πλάνη, φίλε Ξεροσφύρη, ὅταν ἀρνεῖσαι νὰ σὲ πλανίσουνε γιὰ νὰ χωρέσεις στὰ καλούπια τους.

    *μὴν ἔχουμε τίποτα τραβήγματα γιὰ ἀντιποίηση ἰατρικοῦ ἐπαγγέλματος, μέρες ποὺ εἶναι. 😉

  32. Κιγκέρι said

    Έχουν προβλήματα οι Παράδεισοι:

    Ὁ Ῥωμηὸς στὸν Παράδεισο

    Θεούλη μου, τί σοῦ ῾λθε νὰ μ᾿ ἁγιάσεις;
    νομίζεις πῶς θὰ μ᾿ ἔμελλε καθόλου,
    ἂν ἤθελες κι ἐμένα νὰ κολάσεις
    καὶ μ᾿ ἔστελνες παρέα τοῦ διαβόλου;
    Μ᾿ ἀρέσει ὁ Παράδεισος, ἀλήθεια,
    χωρὶς δουλειὰ σκοτώνω τὸ καιρὸ
    βλέπω ἁγίους γύρω μου σωρό,
    διαβάζω συναξάρια, παραμύθια,
    κι ἀκούω καὶ τραγούδια θεϊκά,
    μά, ἔλα ποὺ δὲν ἔχετε συνήθεια,
    νὰ λέτε κι ἕνα δυὸ πολιτικά!

    Σὺ κυβερνᾷς γιὰ πάντα μὲ γαλήνη
    κι ὥρα ἀπ᾿ τὸ θρόνο σου δὲ πέφτεις…
    Ἂς ἦταν δυνατὸν Θεὸς νὰ γίνει
    καὶ ἄλλος σὰν ἐσένα, λίγο ψεύτης,
    νὰ μοιρασθεῖ τῶν οὐρανῶν τ᾿ ἀσκέρι,
    νὰ πᾶνε καὶ μ᾿ ἐκεῖνον οἱ μισοί,
    νά ῾ρχεται αὐτός, νὰ πέφτεις σύ,
    νὰ γίνεται λιγάκι νταραβέρι…
    Μὰ ὅλα ἐδῶ εἶναι τακτικά,
    ὁ οὐρανὸς Θεὸ ἐσένα ξέρει,
    καὶ δὲ μιλοῦν πολιτικά!

    Ἐδῶ ποὺ μ᾿ ἡσυχία ὅλοι ζοῦνε,
    γιὰ μένα εἶναι κόλαση μεγάλη,
    πολιτικὰ τ᾿ αὐτιά μου ἂς ἀκοῦνε,
    κι ἂς εἶμαι καὶ στὴ κόλαση, χαλάλι!
    Ἂν εἶχες εἰς τὸ νοῦ νὰ μὲ κολάσεις,
    καὶ μ᾿ ἔφερες κοντά σου γιὰ ποινή,
    νά! κόλαση γιὰ ῾μὲ ἀληθινή…
    Μά, φθάνει πιά, Θεέ μου, μὴ μὲ σκάσεις,
    καὶ διῶξε με στὸ λέω παστρικά,
    γιατὶ ἀλλιῶς στιγμὴ δὲ θὰ ῾συχάσεις…
    Μονάχος θὰ μιλῶ πολιτικά!

  33. sarant said

    31 Αν το παμε έτσι: …για να χωρέσεις στα πλάνα τους.

  34. nwjsj said

    @ 27 – Nikiplos
    Εντάξει, ο Πάνος δεν ήταν ο μοναδικός σερνικός, θα είχε κι άλλες επιλογές, λογικά. Το μόνο ελαφρυντικό της ήταν ότι είχαν ένα κάποιο κοινό παρελθόν, δηλαδή αναμνήσεις και βιώματα που τους έδεναν. Αυτό ως ένα βαθμό, διότι «η σουπιά», άλλαξε ρότα τελικά. Δεν ξέρω τι έκανε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ τρεις μήνες, είναι σίγουρο ότι έφαγε ξύλο ή μήπως φόρεσε καμιά κουκούλα κι έπιασε δουλίτσα με αντάλλαγμα την υψηλή θέση και τη μισθάρα; Και δεν ήταν ότι τους χώρισε η φυλακή της Ματίνας, αυτός την παράτησε για να μην έχει το ‘μίασμα’ της σχέσης με την αριστερή, διότι κι άλλα ζευγάρια πέρασαν τη συγκεκριμένη δοκιμασία, αλλά δεν χώρισαν. Δεν ξέρω, μάλλον είμαι πολύ επηρεασμένη από το ειδύλλιο Έλλης – Νίκου ή γενικώς αντιμετωπίζω πολύ εξιδανικευμένα τα πράγματα.

  35. Μόνο εγώ περιμένω τη συνέχεια για να εξηγήσω τη σχέση Ματίνας και Πάνου!

  36. Καλημέρα,
    Δεν μπήκα να σχολιάσω για τη νουβέλα αλλά για τον Ξεροσφύρη. Γείτονα, σε μας αυτό (18) είναι ροκάνι. Η πλάνη είναι μεγάλο πράγμα 🙂 (και πού να βρω φωτογραφία της που σήμερα είναι μουσειακό είδος Μουσειακό είπα; Α! έχω φωτογραφίσει ένα σχετικό μουσείο στην Αγιάσο. Το 3 είναι).

  37. ΚΩΣΤΑΣ said

    Εμένα μου είναι πολύ συμπαθής ως τώρα η Ματίνα, δεν ξέρω στην εξέλιξη τι θα γίνει.

    Ο Πάνος κι ο συνονόματός μου, ποιος ξέρει τί τράβηξαν κι αυτοί; Πως λέει, μηδενί δίκην δικάσεις…

    Λυπάμαι που η Ματίνα είχε επισκεφθεί μόνο τη Βουλγαρία, ακούς εκεί; αγωνίστρια της αριστεράς και μόνο αυτή τη χώρα γνώρισε από κοντά! Προσωπικά είχα επισκεφθεί την ενιαία Γιουγκοσλαβία προ κατάρρευσης και τη Βουλγαρία αμέσως μετά.

    Η Σόφια μου άφησε μια χαρμολύπη. Φτώχεια, ουρές στους φούρνους, πείνα κι εμείς σε ξενοδοχειάρες να τρώμε ό,τι θέλουμε… εντάξει και σε μας οι μερίδες ήταν σχετικά ελλιπείς 😉 Και να ήσασταν από καμιά μεριά εσείς οι εδώ χριστιανομπολσεβίκοι 😜 να βλέπετε τον κύριο κυρ-Κώστα (τον υποφαινόμενο δηλαδή 🤣 ) να μοστράρει πρώτο τραπέζι πίστα στο Χίλτον, να απολαμβάνει τα μπαλέτα … δόξες και μεγαλεία που στην αστική Ελλάδα δεν αξιώθηκε ποτέ να ζήσει. Δεν εκδήλωνα όμως έντονα τα συναισθήματά μου γιατί στην ευρύτερη παρέα μας ήταν και καναδυό αριστεροί, έβλεπα τη στεναχώρια στα πρόσωπά τους και δεν ήθελα, από ευγένεια, να προκαλέσω συζητώντας για την κατάντια του σοσιαλισμού.

    Εντάξει, δεν κρίνω όλο το σοσιαλιστικό σύστημα, μεταφέρω απλά εντυπώσεις μιας συγκεκριμένης στιγμής από ομήγυρη δεξιών τε και αριστερών.

  38. dryhammer said

    36. Τώρα κατάλαβα τι σημαίνει «πλανάται πλάνην οικτράν».

  39. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πόσο πολύ ήταν συνυφασμένη η ζωή αυτών των ανθρώπων με τις πολιτικές και κομματικές εξελίξεις…Και ίσως τα πράγματα να είχαν εξελιχθεί διαφορετικά, αν την κριτική και αυτοκριτική διάθεση που διακρίνουμε στο αφήγημα, την είχαν δείξει εγκαίρως. Γιατί με το λιβάνισμα των ηγετών και την τυφλή υπακοή στο σχεδόν μεταφυσικό κόμμα, η κατάρρευση ήταν αναμενόμενη. Η κατάρρευση, όχι η ανατροπή, όπως επιτέλους αντιλήφθηκε η Ματίνα, όταν διάβασε και σκέφτηκε με το δικό της μυαλό.

  40. ΓιώργοςΜ said

    36, 38 κλπ: Όλα ήτανε μια πλάνη…

  41. sarant said

    37 Αφού λες «αμέσως μετά…» Αλλά εσείς οι βόρειοι δεν την είχατε ψωμοτύρι τη Βουλγαρία ήδη από τα ογδόνταζ;

  42. antonislaw said

    Συγγνώμη για την αλλαγή θεματολογίας, αισθάνθηκα την ανάγκη να το γράψω στο φόρουμ, πριν λίγο έφυγε από κοντά μας ο Αυγουστίνος!
    Νιώθω ότι δεν θα ήθελε να το γράψω εδώ αλλά νιώθω επίσης ότι εδώ μέσα είχε φίλους που θα ήθελαν να το ξέρουν.

  43. sarant said

    Ελα βρε Αντώνη, πώς έτσι; Τι κρίμα….

  44. Γς said

    Μαθε μπαλιτσα αγορι μου!

    Αθάνατος!

  45. sarant said

    Απίστευτα πράγματα….

    Θα τον θυμόμαστε πάντα

    https://www.rodiaki.gr/article/439066/efyge-apo-th-zwh-o-aygoystinos-tsirimwkos

  46. antonislaw said

    Ναι δυστυχώς, με ένα πρόβλημα στην κάτω κοιλία, το πάλεψε μέχρι τέλους και έφυγε όρθιος ο Αυγουστίνος, δεν παραπονέθηκε σε κανένα, παληκάρι σε όλα του! Και με το χιούμορ του μέχρι τέλους!
    Ο καλός μου φίλος, ο πολυτονιστής, το καλύτερο παιδί!
    Αλησμόνητος να είναι ο Αυγουστίνος!
    (είδα ότι σήμερα έφυγε κι ο Αλέφαντος! Ζωή σε μας…)

  47. Γιάννης Ιατρού said

    Ρε σεις, αρχικά δεν κατάλαβα ποιός (αλλού πήγενε το μυαλό μου ….) και γκούγκλαρα και μιάς και δεν έβγαινε εύκολα είδηση, ξαναπροσπάθησα και τότε είδα το σύνδεσμο που έβαλε κι ο Νίκος πιό πάνω!

    Ρε έχω μείνει ξερός, πριν λίγους μήνες είχαμε βγει μαζί του και με την Αναστασία, παρέα, με κάτι άλλα λυκόπουλα από εδώ μέσα…

    Πολύ-πολύ λυπάμαι, δεν ξεχνιέται ο cyrus.monk … RIP

  48. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Πολὺ λυπήθηκα γιὰ τὸν Αὐγουστῖνο.

    Θερμὰ συλλυπητήρια στοὺς δικούς του.

    Δυστυχῶς, ὅλο καὶ λιγοστεύουμε.

  49. sarant said

    47 Όχι, δεν ξεχνιέται….

    Από μακριά, από μια περσινή παρουσίαση:

  50. Theo said

    Ο Θεός να αναπαύσει τον Αυγουστίνο, τον μεταφραστή και βιβλιόφιλο.

    66 χρονών, μεγάλο δεν τον λες, αλλά είχα την εντύπωση πως ήταν νεότερος.

  51. Theo said

    Οι μεταφράσεις του

  52. antonislaw said

    Ο Αυγουστίνος είχε πολλές ιδιότητες. Ως δημοσιογράφος ήταν από τους πρώτους του ειδικού τύπου για τους υπολογιστές και έγραφε στο pixel της δεκαετίας του ’80. Παράλληλα με την αγάπη του για τους υπολογιστές ήταν και η αγάπη του για τη λογοτεχνία του φανταστικού, και στο πίξελ έγραφε και δικό του διήγημα επιστημονικής φαντασίας, ίσως τον θυμούνται οι παλιότεροι ως Κύρο Μοναχό ή Cyrus Monk.
    Και με σχεδόν τριάντα μεταφράσεις βιβλίων, ιδίως σε θέματα λογοτεχνίας του φανταστικού.

    http://www.biblionet.gr/author/9790/%CE%91%CF%85%CE%B3%CE%BF%CF%85%CF%83%CF%84%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%82_%CE%A4%CF%83%CE%B9%CF%81%CE%B9%CE%BC%CF%8E%CE%BA%CE%BF%CF%82

    Μέλος σε πάμπολες ομάδες πολιτισμού, θεάτρου, χορωδίες, στο λογοτεχνικό περιοδικό «Νησίδες», στην Ομάδα Δημιουργικής Ανάγνωσης και Γραφής «Το κοχύλι» στην πολυγαπημένη του Ρόδο. Αδελφή του η καθηγήτρια του ΑΠΘ Λίζυ Τσιριμώκου.

    Αλησμόνητος!!!

  53. Γιάννης Ιατρού said

    49: Να βάλω μια πρόσφατη, από την σύναξη που προανέφερα…,

    Αυγουστίνε, καλό ταξίδι…, θα μας λείψεις!

  54. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Τα εδώ κειμενάκια του ανέδιδαν πάντα την μυρωδιά σημαντικού ανθρώπου…

  55. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @52. Κι αφού ήταν αδελφή του η Λίζυ Τσιριμώκου, μπορεί ανεπιφύλακτα να πει κανείς ότι προέρχονταν από μιά σπουδαία οικογένεια…

  56. Οχι, ρε γαμώ το, τώρα μπήκα και σοκαρίστικα … και γειτονάκι όταν ερχότανε Αθήνα. Κρίμα, τον γνωρίσαμε από κοντά πολύ λίγο ενώ τον εκτιμήσαμε πολύ

    Αναστασία, τα συλλυπητήρια μου.

  57. Γιάννης Κουβάτσος said

    Καλό του ταξίδι…

  58. Παναγιώτης Κ. said

    Αντιγράφω το #54 για να εκφράσω αυτό που είχα συμπεράνει για τον Αυγουστίνο.
    «Τα εδώ κειμενάκια του ανέδιδαν πάντα την μυρωδιά σημαντικού ανθρώπου…».

  59. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα, θα τον θυμόμαστε τον Αυγουστίνο.

  60. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    «….Η Ματίνα ήταν από νεαρή, θερμή γυναίκα, χαιρόταν τη ζωή και δεν θα έστεργε ποτέ να την περάσει στερημένη από τις χαρές του έρωτα, άλλο όμως ο ελεύθερος δεσμός κι άλλο η συζυγική συμβίωση. Σ’ αυτήν δε θα ταίριαζαν ποτέ με τον Πάνο. …» !!!

    ΥΓ Εντυπωσιακό υλικό για το διήγημα που θα ετοιμάσω με τίτλο «Η ωραία κνίτισσα»

  61. Georgios Bartzoudis said

    Τι να κάνει η καϊμένη η …Σταματούλα (έτσι λέγεται η Ματίνα, Μακεδονιστί). Θύμα και αυτή του αντιφατικού «δημοκρατικού συγκεντρωτισμού». Εδώ την πάτησαν διακεκριμένοι πνευματικοί άνθρωποι (Βάρναλης, Γληνός, Λουίζος κλπ, κλπ), θα γλίτωνε η …Σταματούλα;; Αχ, βρε Λένιν. Πήρες στο λαιμό σου πάρα πολλούς. Το μόνο καλό που σου καταλογίζω είναι η καλή πρόθεση, που δυστυχώς δεν είναι αρκετή για να σε εξιλεώσει:! Αμήν!

  62. ΚΩΣΤΑΣ said

    ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΗΚΑ από το θλιβερό μαντάτο για τον αείμνηστο φίλο μας τον Αυγουστίνο.

    Πέρα από τη θλίψη για κάθε φίλο μας που χάνεται, απέναντί σου φίλε μου έχω και ένα ανεκπλήρωτο χρέος. Ένα πολύ φιλικό και γλυκό σχόλιο προσωπικά για σένα (σε άλλη ανάρτηση) ως ανταπόδοση των θερμών ευχών στην ονομαστική μου γιορτή, #44.

    Αντίο φίλε μου, καλό σου ταξίδι, σε διαβεβαιώνω ότι όσο ζω, θα σε θυμάμαι και θα σε τιμώ. Αιωνία σου η μνήμη.

    Θερμά συλλυπητήρια και δύναμη και κουράγιο στην οικογένεια.

    https://sarantakos.wordpress.com/2020/05/21/symfyrsi/

  63. Κρίμα ρε γαμώτο…
    Ελπίζω μόνο να μην ταλαιπωρήθηκε, τουλάχιστον δεν έφυγε μόνος…
    Πού είσαι Λου ν’ ακούσεις τα μαύρα μαντάτα. Τρίτωσε το κακό σε λιγότερο από χρόνο 😦

  64. atheofobos said

    6
    Για ένα αντίστοιχο ζευγάρι που περιγράφεις γράφω στο ποστ μου ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΕΥΗΜΕΡΙΑΣ ΣΤΗΝ ΜΟΣΧΑ ΕΠΙ ΥΠΑΡΚΤΟΥ
    http://atheofobos2.blogspot.com/2013/08/blog-post_29.html

  65. sarant said

    63 Έλα ντε…

  66. leonicos said

    18

    Πρόσεξε πού ακριβώς και πώς θα καθήσεις

  67. leonicos said

    Λυπάμαι πάρα πολύ για τον Αυγουστίνο.
    Τυχεροί όσοι τον γνωρίσατε προσωπικά

    Και ήταν νεότατος

    Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένειά του

    και στο Ιστολόγιό μας

  68. leonicos said

    Γιάννη Ιατρού και Τζι

    Θα ήθελα να ξέρω από τώρα, τι θα γράψετε όταν πεθάνω

    Γίνεται;

    Να ξέρω δηλαδή

  69. leonicos said

    Ο Σαραντάκος θα πει ‘απαλλαχτήκαμε’

    Ο Μαρτίνος επίσης κάτι θα γράψει ευγενικό.

    Τον Τζι και τον Ιατρού φοβάμαι

  70. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Η συμπαθέστατη Ματίνα (συμπαθέστατη ως τραγική φιγούρα που κουβαλάει στην ψυχή της ριζωμένη μια κατάρρευση) θα μπορούσε να μην ήταν τόσο οργισμένη «για το πλήθος μεσαία στελέχη ή απλά μέλη του ΚΚΣΕ που μεταλλάχτηκαν σε πιστούς χριστιανούς» αν έκανε τον κόπο να παρακολουθήσει την ημερίδα «Διάλογος Ορθοδοξίας και Μαρξισμού» στον Παρνασσό (1983) με Ελευθερίου, Ράμφο, Ζουράρι κ.ά ή να διαβάσει το «Ο διαλεκτικός υλισμός δεν είναι θετικισμός» (την ίδια χρονιά) του μοσχοβολούντος κομμουνιστή Κωστή Μοσκώφ…

  71. 18++, … Ζω στην πλάνη γιατρέ μου; …

    Όχι, πάντως, στο Plano (εντάξει, Πλέινο στα αγγλικά, έδρα, μεταξύ άλλων, της Frito-Lay που έχει(;) και τα σναξ Tasty στην Ελλάδα).
    Για ακόμα πιο καλυτερότερο πλάνο, στο Πλανήτερο (ή Πλανητέρο) έχει και πεστρο(φοτρο)φείο σε ωραία φύση.

  72. Αγγελος said

    Α, τον δύστυχο!
    Δεν τον είχα γνωρίσει προσωπικά, αλλά είχαμε αλληλογραφήσει λίγο μέχρι να διαπιστώσουμε ότι … δεν ήμαστε συγγενείς.
    Γαίαν έχοι ελαφράν!

  73. Γιάννης Κουβάτσος said

    70: Ο Μοσκώφ παρέα με τους καιροσκόπους που αλλάζουν φρονήματα σαν τα πουκάμισα αλλά πάντα με τους νικητές; Δεν νομίζω, Γιώργο, πολύ τους εξυψώνεις τους διάφορους πουτινογέλτσιν…Πουτανογέλτσιν καλύτερα.

  74. Konstantinos said

    Πάει ο κύριος Νίκος.
    Του χρωστάμε ένα αφιέρωμα για τη συμβολή του στη γλώσσα.

  75. Χαρούλα said

    «Έφυγε , ακόμη ένας δικός μας άνθρωπος, ο Αυγουστίνος. Πάντα ευγενής, με ευαισθησίες, χιούμορ και καλλιέργεια. Ήταν άνθρωπος πολυτάλαντος, συχνά το βλέπαμε.
    Έφυγε πολύ νωρίς…Συλλυπητήρια στην Αναστασία του, και σε όλα τα δικά του πρόσωπα. Η φωνή της Ρόδου στο ιστολόγιο. Αυγουστίνο, καλό ταξίδι.
    (Έχω κρατήσει την κάρτα με τις ευχές τους, για την καινούργια χρονιά, σε όλους μας! Που να ήξερα πως τελικά, δεν θα ήταν καλή γι ´αυτόν…..)

  76. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @73. Ο Μοσκώφ, Γιάννη, δεν είχε καμία σχέση με το κατοπινό ρωσικό σκηνικό Γέλτσιν κλπ. Ήταν ακατέβατος κομμουνιστής αλλά ήξερε (και εξηγούσε) γιατί η κοσμοθεωρία του μόνο ασύμβατη δεν ήταν με την Ορθοδοξία.. Δυστυχώς (δυστυχώς;) αυτός ο κόσμος στον οποίο επέλεξε να ανήκει, προτίμησε την αντιπαλότητα και τις διώξεις..

  77. Χαρούλα said

  78. Γιάννης Κουβάτσος said

    76: Το ίδιο πράγμα λέμε, Γιώργο. Ο Μοσκώφ ήταν ένας ανοιχτόμυαλος πνευματικός άνθρωπος, ενώ αυτοί, στους οποίους αναφέρεται η Ματίνα, ήταν χαμαιλέοντες.
    Να βάλουμε κι ένα ποίημά του:

    «Φως παρόν και φως άδειο,
    φως πέρα από την αγωνία,
    φως που ξέχασε την ελπίδα του,
    «εσύ,
    που κατέχεις μιαν ελευθερία αρχαία»
    – και που από αυτήν κατέχεσαι,
    ζώντας μέσα στον έρωτα που πηγάζει από την άβυσσο
    στο κέντρο της Απουσίας,
    φως που κόβεις κάθετα τον Καιρό
    και έτσι βλέπω τον Άλλο
    – και Τον αγάπησα…»

  79. # 68

    Να σου λύσω την απορία και μέσα στο κλίμα που διαμορφώθηκε σήμερα…

  80. Τσίπρας για Αλέφαντο :

  81. ΣΠ said

    Τώρα μπήκα και το είδα. Δεν μπορώ να το πιστέψω. Τι κρίμα! Θα μας λείψει.

  82. Γιάννης Ιατρού said

    68: Δύσκολα μας βάζεις, Λεώ!
    Άσε που δεν ξέρεις ποιός, που, πότε….
    Και δεν ενδείκνυται η μέρα για να σου κάνω καλαμπούρια!

  83. mitsos said

    Και μόνο μια κουβέντα που ανταλλάξαμε
    ήταν αρκετή.
    Ένοιωσα πως μιλούσα με ένα σπουδαίο άνθρωπο.
    Με συντάραξε ο θάνατος του Αυγουστίνου
    Τα συλλυπητήρια μου στην Ανασταία και στους φίλους του εδώ στο ιστολόγιο.

  84. mitsos said

    Για την Ματίνα
    αγωνιώμόνο για ένα θέμα
    αν πρόκανε να καταλάβει
    ότι ότι οι διαψεύσεις και οι απώλειες κάθε ανθρώπου είναι εξίσου πολύτιμα με την οικογένεια τα τέκνα και τα έργα μας.
    Πολύ φοβάμαι όμως ότι όποιο θλιβερό γι αυτήν θα ήταν να ξαναζωντανέψεουν απώλειες άδικες που ποτέ δεν θρήνησε όπως απαιτούν οι νόμοι άνθρωπων και θεών.

  85. loukretia50 said

    Αυγουστίνε,
    Και μόνο για σένα αξίζει να υπάρχει η Φιόνναβαρ που μας γνώρισες…
    Καλό ταξίδι!

    Αναστασία, κουράγιο στο σκοτεινό δρόμο
    Lamento della Ninfa (Monteverdi)

    Antonislaw,
    Δεν έχεις κάποιο δικό του κείμενο?
    Αξίζει να τον γνωρίσουν καλύτερα κι αυτοί που δεν είχαν την ευκαιρία.

    ———————————
    Η τριλογία «το Υφαντό της Φιόνναβαρ» υπάρχει ον λάιν για όσους θάθελαν να χαρούν τη θαυμάσια γλώσσα με την οποία ο ταλαντούχος μεταφραστής με τη σπάνια ευαισθησία και καλλιέργεια ,μας γνώρισε το φανταστικό κόσμο του καλού συγγραφέα.
    Και ήταν μόνο η αρχή
    https://edoc.pub/kay-guy-gavriel-1-1984-anubis-2000-pdf-free.html

    ΥΓ δε σας αρέσει η λογοτεχνία του φανταστικού? Εσείς χάνετε!

  86. Alexis said

    Πολύ λυπάμαι για τον εκλεκτό σχολιαστή Αυγουστίνο.
    Θερμά συλλυπητήρια στους δικούς του ανθρώπους!

  87. loukretia50 said

    Και πάλι στη ζωή μέσα απ΄το βενετσιάνικο καθρέφτη.
    Δε μπορώ να καταλάβω γιατί η Ματίνα επέλεξε να διατηρεί σχέση τόσα χρόνια με κάποιον που δεν αγαπούσε.
    Δεν ταιριάζει στην προσωπικότητα και τις δυνατότητες επιλογής που αναμφίβολα είχε.
    Και σύμφωνα με τη γνώμη τρίτων, προβλήματα υπήρχαν, ωστόσο πάντα γύριζε στον Πάνο.
    Μήπως τελικά τον αγαπούσε?
    Δε φαίνεται καθαρά αν τον εμπιστευόταν ή όχι, .
    Πολλές δε θέλουν τις υποχρεώσεις της συμβίωσης , ειδικά αν δεν ξεχειλίζει το μητρικό φίλτρο.

    Όμως εκτιμώ πολύ τη στάση του συγγραφέα να κάνει μια πολύ έντιμη παρουσίαση της εικόνας που έχει ένας καλός φίλος, και προτιμάει να παραμένει ακόμα και τώρα διακριτικός, όπως ήταν πάντοτε μαζί της, αποφεύγοντας να εστιάσει σε υποκειμενικές αναλύσεις και (αυθαίρετα) συμπεράσματα.
    Και σίγουρα ξέρει ότι μπορεί εύκολα να κάνει την αφήγηση πιο ελκυστική με περισσότερες λεπτομέρειες και προσωπικές εντυπώσεις – οι αναγνώστες αρέσκονται σ΄αυτά.

    Αλήθεια, μέχρι ποιο σημείο οφείλει ένας φίλος να είναι διακριτικός?
    Με δεδομένη την αμοιβαία εμπιστοσύνη και το σεβασμό στην προσωπικότητα του άλλου – και τις επιλογές του, υποτίθεται! – όταν νοιώθει με σιγουριά ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα που βασανίζει το φίλο του, μήπως πρέπει να επιμένει ?
    Δεν εννοώ φυσικά ενοχλητική ανάκριση, μόνο ενθάρρυνση για εκμυστηρεύσεις.
    Με την προϋπόθεση ότι θα μπορεί να δεχτεί την απάντηση : «Δε θέλω να το συζητήσω».

  88. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Όχι βρε παιδιά! Ο εκλεκτός Αυγουστίνος!
    Μεγάλο κρίμα. Κλονίστηκα. Πολύ πρόωρο θανατικό τελευταία. Άλλο ένα πένθος.
    Άξιο το πέρασμά του, άφησε το χνάρι του στη γυροβολιά του στη ζωή, ας είναι η μήμη του παντοτινή. Συλλυπητήρια στους δικούς του, τους φίλους του και στο ιστολόγιο.

  89. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    87 >>προβλήματα υπήρχαν, ωστόσο πάντα γύριζε στον Πάνο.
    Μήπως τελικά τον αγαπούσε?
    «μα είναι πιο μικρότερη η αγάπη απ΄τη συνήθεια» λέει ένας στίχος από παλιό λαϊκό τραγουδάκι.

  90. BLOG_OTI_NANAI said

    Ο Βούδας «Ουσιαστικά ήταν άθεος, δεν κήρυξε κανένα θεό, μήτε υποσχόταν παραδείσους, μήτε μέλλουσα ζωή, αθανασία ψυχής, μήτε τίποτα«.

    Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο στη διδασκαλία του. Αν υποθέσουμε ότι θα δίδασκε τα παραπάνω ο Βούδας θα έλεγε, «Παράδεισος υπάρχει και δεν υπάρχει, Μέλλουσα ζωή υπάρχει και δεν υπάρχει κ.λπ.».
    Το νόημα αυτής της απάντησης ήταν ότι γι’ αυτόν τα ερωτήματα αυτά ήταν μάλλον ανούσια μπροστά στον ένα και βασικό στόχο, την απαλλαγή από τον πόνο. Και επειδή η απαλλαγή γινόταν μόνο με την εκμηδένιση του «εγώ», δεν ήθελε να ασχοληθεί με την εμπλοκή του «εγώ» σε οποιαδήποτε μορφή προσωπικής μελλοντικής επιβίωσης. Αφού το «εγώ» θα έπρεπε να εκμηδενιστεί, ένα ερώτημα του τύπου «όταν σβήσω το κερί, που πηγαίνει το φως» δεν είχε νόημα γι’ αυτόν που θα είχε φτάσει στο Νιρβάνα και θα είχε σβήσει το «εγώ» του.

    Πάντως, οι παραδόσεις που τον θέλουν να παλεύει πνευματικά με τον «Μάρα», τον εκπρόσωπο του κακού, σίγουρα αποτελεί στοιχείο μεταφυσικής.

    Βεβαίως, επειδή καμιά φορά παρασυρόμαστε από τα λόγια ερμηνεύοντας τα όπως όχι με πλήρη συνέπεια, αλλά όπως μας βολεύει, να πούμε ότι η αρχική διδασκαλία του Βούδα πριν την μεταβάλλουν οι διάδοχοι του ήταν τρομερά εσωστρεφής. Στο περιεχόμενο της διδασκαλίας του δεν χωράει κοινωνικό σχόλιο, όπως επιθυμία για την ελευθερία των άλλων ή λύπη για το χαμό και τη σκλαβιά τους και άλλα παρόμοια. Είναι μια περίεργη διδασκαλία που αφορά εξολοκλήρου το προσωπικό «εγώ» με σκοπό να το εκμηδενίσει βοηθώντας έτσι ο καθένας μόνο τον εαυτό του. Εδώ βεβαίως θα πει κάποιος ότι η ζωή κάθε ανθρώπου επιβιώνει ως Κάρμα / διδασκαλία για τον επόμενο, αλλά αυτό που επιβιώνει, πάλι διδάσκει αυτόν που θα παραλάβει τη διδασκαλία να ασχοληθεί με την αυτοσωτηρία του.

    Να πούμε ότι παρόμοιες αντιλήψεις έχουν κάποιοι για τους Ορθόδοξους ασκητές αλλά είναι λάθος. Ο ασκητής όσο κι αν μάχεται για την δική του σωτηρία, εντούτοις ανήκει υποχρεωτικά σε κοινωνία, την Εκκλησία, τα παλιά χρόνια ακόμα και οι μοναχικοί ασκητές, κάθε Κυριακή μαζεύονταν για τη Θεία Λειτουργία και φυσικά ποτέ δεν προσεύχονταν μόνο για τον εαυτό τους. Εδώ δεν μας ενδιαφέρει αν κάποιος πιστεύει αν υπάρχει Θεός, αν πιστεύρει στη βοήθεια του Θεού ή αν πιστεύει ότι ο Βούδας ήταν απλά ένας πληγωμένος άνθρωπος που φοβήθηκε το αίσθημα της απογοήτευσης. Εδώ αναφερόμαστε στα δομικά υλικά μια διδασκαλίας. Για τον χριστιανισμό είναι «υποχρεωτικό» το ενδιαφέρον για όλη την Κτίση («απέστειλεν ο θεός τόν υιόν ίνα σωθή ο κόσμος δι’ αυτού», «εις πάσαν την γήν εξήλθεν ο φθόγγος αυτών», «ευαγγελίου κηρυχθέντος εν πάση τή κτίσει», «ευαγγελίσαι πάν έθνος και φυλήν και γλώσσαν και λαόν» κ.λπ.) και φυσικά το προσωπικό ενδιαφέρον του Χριστού για τον «άλλον» και την κοινωνική του συμπεριφορά ήταν δεδομένα.

    Ο Βούδας ανέπτυξε μια τεχνική αυτοβοήθειας και αυτοσωτηρίας, χωρίς να ασχοληθεί με κάτι περισσότερο. Βεβαίως, με αυτά βεβαίως που δίδαξαν οι μεταγενέστεροι του και τα ονόμαζαν επίσης «βουδισμό», ο ίδιος ο Βούδας μάλλον θα διαφωνούσε.

  91. BLOG_OTI_NANAI said

    Τώρα διάβασα για τον Αυγουστίνο και στενοχωρήθηκα. Ο Θεός να τον αναπαύσει και να δίνει δύναμη στους δικούς του. Δεν τον γνώριζα, όπως όλους εδώ, αλλά η γνωριμία με τη σκέψη του άλλου τον κάνει περισσότερο γνωστό κι από την εξ όψεως γνωριμία…

  92. nikiplos said

    Καλημέρα… μπήκα σήμερα και είδα το λυπηρό γεγονός. Τον γνώριζα μόνο από τα εδώ σχόλιά του, άλλοτε στα Ροδιακά-Δωδεκανησιακά δρώμενα, άλλοτε «εντός πεδιάς» πάντοτε λιτός και περιεκτικός, με ζηλευτή διακριτικότητα χωρίς προσωπικές αιτιάσεις. Στενοχωρήθηκα επίσης που δεν πρόλαβε να συνταξιοδοτηθεί, τυπικά τουλάχιστον. Ελπίζω οι φίλοι και οι οικείοι του να θυμούνται και να διαδίδουν τις καλές του στιγμές, εκείνα που διδάσκουν.

  93. nikiplos said

    87@ Αγαπητή Λουκρητία πας στην καρδιά του προβλήματος.

    Κρύβουμε τα συναισθήματά μας από τους γύρω μας, θέλουμε να είμαστε ευχάριστοι, μη φορτικοί, να διάγουμε μια καλή ζωή (να μην είμαστε loosers), καίτοι δηλώνουμε ευθαρσώς πως δεν μας ενδιαφέρει τι λέει ο κόσμος κλπ. Ως που οι φίλοι που βλέπουν, που διακρίνουν πρέπει να είναι διακριτικοί?
    Ποιός να ξέρει. Σίγουρα η κάθε περίπτωση πρέπει να είναι διαφορετική, αλλά ο φίλος διάβολε πρέπει να πει και μιαν αλήθεια, φυσικά διακινδυνεύοντας την απομάκρυνση του άλλου, γιατί η αθέλητη «αποκάλυψη» μιας αλήθειας, όπως και να το κάνουμε ένα ξεγύμνωμα είναι. Ελάχιστοι είναι εκείνοι που θέλουν να ακούσουν αλήθειες. Φυσικά συνυπάρχει και η καχυποψία απέναντι σε κάποιους «φίλους» κι όλα αυτά δίνουν τελικά έναν αχταρμά, που ενδεχομένως δεν θέλει να πειράξουμε ή να διαταράξουμε το υπόστρωμα.

  94. Γς said

    93:

    >Φυσικά συνυπάρχει και η καχυποψία απέναντι σε κάποιους «φίλους» κι όλα αυτά δίνουν τελικά έναν αχταρμά, που ενδεχομένως δεν θέλει να πειράξουμε ή να διαταράξουμε το υπόστρωμα.

  95. Alexis said

    #87: Δε μπορώ να καταλάβω γιατί η Ματίνα επέλεξε να διατηρεί σχέση τόσα χρόνια με κάποιον που δεν αγαπούσε.
    Δεν ταιριάζει στην προσωπικότητα και τις δυνατότητες επιλογής που αναμφίβολα είχε.

    Δυστυχώς Λουκρητία πάρα πολλοί άνθρωποι, δυναμικοί, συγκροτημένοι και απόλυτα επιτυχημένοι επαγγελματικά και κοινωνικά, καταφέρνουν και τα θαλασσώνουν με τη διαχείριση της προσωπικής τους ζωής.
    Δεν ξέρω τι μπορεί να φταίει, παιδικά τραύματα, τρόπος ανατροφής, ιδιορρυθμία του χαρακτήρα, προσωπικές αδυναμίες και ανασφάλειες, ίσως όλα μαζί…

  96. Alexis said

    #95: Δεν έκλεισαν τα πλάγια το πληκτρολόγιό μου μέσα! 😡

  97. sarant said

    Καλημέρα από εδώ! Για τη Ματίνα θα έχουμε την ευκαιρία να συζητήσουμε ξανά

    Τον Αυγουστίνο θα τον θυμόμαστε…

  98. nikiplos said

    95@ Θυμάμαι όταν είχα πρωτοπάει διακοπές με κολλητούς που κάναμε κατά τα άλλα στενή παρέα. Καταλήξαμε πως καλά ήταν αλλά καλό θα ήταν να μην ξαναπάμε παρέα. Μιλάμε βέβαια για 10ήμερες διακοπές.
    Όπως δεν ταιριάζει κανείς στις διακοπές-συμβίωση βραχέως χρόνου με όλους έτσι δεν ταιριάζει και στη συμβίωση. Η συμβίωση-γάμος απαιτούν θυσίες, ταπείνωση του εγώ, διάθεση να λυθούν πρακτικά προβλήματα, συντονισμός στο τι κάνει ο καθένας, κατανόηση και επίλυση των προβλημάτων χωρίς τσιρίδες κλπ Απαιτεί μια αίσθηση ασφάλειας, απαιτεί σεβασμό, συνεννόηση κλπ.
    Κι όλα αυτά να φθείρονται και να ξεφτίζουν στο μύλο του χρόνου.

    Πιο σωστά μου το είχε πει μια φίλη κάποτε. «Τα είχα με τον Α 5 χρόνια. Παντρεύτηκα τον καλύτερο φίλο του. Άλλο οι σχέσεις έρωτας περιπέτεια, άλλο ο γάμος». Με τον άντρα της έκανε 3 παιδιά και μέχρι σήμερα έχει εν πολλοίς μακροημερεύσει χωρίς τρανταχτά σκαμπανεβάσματα.

  99. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα από εδώ, να προσθέσω και τη δική μου λύπη για την απώλεια του Αυγουστίνου και τα συλληπητήρια στους συγγενείς του.
    Εξαιρετική παρουσία στο ιστολόγιο, δεν τον γνώρισα από κοντά, όπως και τους περισσότερους, αλλά αισθάνομαι σα να είμαι σ’ ένα καφενείο που άδειασε μόνιμα μια θέση…

  100. Αιμ said

    Κρίμα, κρίμα, κρίμα για τον Αύγουστίνο τον ροδίτη φίλο μας που δεν πρόλαβα και να γνωρίσω από κοντά. Την συμπάθεια μου στην σύντροφό του

  101. Πραγματικά κρίμα για τον Αυγουστίνο. Πόσο είχα εκτιμήσει την εξαιρετική, ευγενική και όχι φορτική παρουσία του εδώ! Κι άλλη απώλεια… Θα ζει στη μνήμη όλων μας μα κυρίως των δικών του.

  102. Κρίμα, νέος άνθρωπος… Δεν είχα καταλάβει ότι ήταν ο ίδιος με τον CyrusMonk που θυμόμουν από παλιότερα.

  103. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Τον Αυγουστίνο τον ήξερα ως φοιτητή (του Φυσικού νομίζω) με πολλά γένια. Εξαιρετικο παιδί , ευγενικός άνθρωπος, κινητή εγκυκλοπαιδεια. Μετα χαθηκαμε….

    Έψαξα διοτι το όνομα του γιατί ήταν πολύ σπάνιο και ειλικρινά λυπηθηκα που οι πολύ καλοί άνθρωποι φεύγουν νωρίς.

    Υποψιάζομαι ότι η κηδεία θα γίνει στο Κοιμητήριο Παπάγου.

    ΥΓ Ο Αυγουστίνος, ήταν ένας εξαιρετικός άνθρωπος, ένας βαθειά καλλιεργημένος και μορφωμένος συμπολίτης μας, που εργάστηκε επί σειρά ετών ως δημοσιογράφος υπηρετώντας με σθένος, εντιμότητα και ακεραιότητα το έργο του. Διατηρούσε άριστες σχέσεις με όλο τον κόσμο.

    Εργάστηκε για περισσότερα από 20 χρόνια από τη θέση του υπεύθυνου γραφείου τύπου του Δήμου Ρόδου, ενώ τα τελευταία χρόνια υπηρετούσε ως προϊστάμενος στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της Ρόδου καθώς ήταν γνωστή η αγάπη που έτρεφε για τα βιβλία και τη λογοτεχνία ειδικότερα. Σε ελάχιστους μήνες επρόκειτο να συνταξιοδοτηθεί. Η σορός του θα μεταφερθεί στην Αθήνα όπου και κατάγεται.

    H ΡΟΔΙΑΚΗ
    Τριτη 23 Ιουνιου 2020 15:02

  104. ΚΩΣΤΑΣ said

    «Το θέμα είναι τώρα τι λες» έγραφε ο Μανώλης Αναγνωστάκης…»
    «Το θέμα είναι τώρα τι λες» αφού είμαστε συντετριμμένοι από την απώλεια του Αυγουστίνου μας….

    Πήγα σήμερα και άναψα ένα κερί στη μνήμη του Αυγουστίνου. Στη μνήμη σου Αυγουστίνε, αλλά και στη δική μου ψυχική ανακούφιση. Με σκλάβωσες ψυχικά και ηθικά με μια κουβέντα σου, εδώ, κι εγώ δεν ανταπέδωσα όσο ήσουν στη ζωή, ενώ το είχα κατά νου. Κι εσύ φίλε μου πολύ ξαφνικά και αναπάντεχα έφυγες από κοντά μας. Ας θεωρηθεί αυτό το σχόλιο ως η εκπλήρωση του χρέους μου στο πρόσωπό σου.

    Αιωνία η μνήμη σου

    https://www.aegeanews.gr/news/en-dodekaniso/341013/rodos-efyge-apo-zoi-avgoustinos-tsirimokos/

  105. sarant said

    Θα τον θυμόμαστε για πάντα…

  106. Theo said

    @70, κα:
    Ο Κωστής Μοσκώφ (σε τρεις μέρες συμπληρώνονται 22 χρόνια από την εκδημία του) ήταν φίλος μου για λίγα χρόνια στα 80ς, μέχρι να φύγει για την Αίγυπτο (κάναμε κι ένα διήμερο ταξίδι μαζί του και μ’ έναν κοινό φίλο), και νομίζω πως τον γνώρισα καλά.

    Ήταν ένας ευαίσθητος άνθρωπος που πάλευε με πολλά πράγματα μέσα του. Αγαπούσε το ΚΚΕ, περισσότερο σαν μια ιδέα, για τους αγώνες του για τους φτωχούς και κατατρεγμένους, αλλά ασφυχτιούσε μέσα στους μηχανισμούς του. Δεν ήθελε όμως να ΄ρθει σε ρήξη με συντρόφους με τους οποίους ταυτίστηκε κι αγωνίστηκε πολιτικά τόσα χρόνια*. Αισθανόταν και μια ευγνωμοσύνη σ’ αυτούς που, αν και μεγαλοαστός, τον δέχτηκαν και τον προώθησαν πολιτικά. Αν και τον κολάκευαν οι θέσεις που είχε (αντιδήμαρχος Θεσσαλονίκης σε νεαρή ηλικία), δεν δέχτηκε να μείνει προσωρινά δήμαρχος, ως πλειοψηφήσας δημοτικός σύμβουλος, μετά τον θάνατο του Μ. Παπαδόπουλου. Περισσότερο από τα αξιώματα επιζητούσε την «κοινωνία» με τον «όλον Άλλο», όπως έλεγε.

    Αγάπησε και την Ορθοδοξία, στην αγιορείτική της έκφανση περισσότερο, αλλά δεν «τολμούσε» να ενταχθεί σ’ αυτήν, αν αυτό προϋπόθετε την άρνηση του ιδιότυπου μαρξισμού του και των συντρόφων του και την αποδοχή μιας «κατεστημένης» ιεραρχίας. Ήθελε όλα να τα βλέπει κατά βάσιν ερωτικά, γι’ αυτό και προσπαθούσε να παντρέψει κομμουνισμό και Ορθοδοξία με κάποια λεκτικά και φιλοσοφικά «παράδοξα». Νομίζω πως έτσι θα μπορούσε να ερμηνεύσει κανείς τις κατά καιρούς ακροβασίες του σε τεντωμένα σχοινιά.

    Και δεν ξέρω τι συνέβη μέσα του τα τελευταία χρόνια, αλλά νομίζω πως θα ταίριαζε και σ’ αυτόν ο στίχος του πολυαγαπημένου του Καβάφη: «εν μέρει εθνικός, κι εν μέρει χριστιανίζων».

    * Μια λύση σ’ αυτό το αδιέξοδό του ήταν και η φυγή του στην Αίγυπτο.

  107. gpoint said

    Το πιο σωστό το έγραψε ο Μήτσος, από μια κουβέντα του, πόένα σχόλιο καταλάβαινες πως είχες απέναντί σου κάποιον σπουδαίο άνθρωπο.
    Εχω λυπηεί πολύ που τον γνώρισα λίγο.

  108. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @106. Μόνο «εν μέρει»; Τα τελευταία χρόνια του ήταν ΠΟΛΥ «χριστιανίζων».. [Μια και τον αναφέραμε, αιωνία του η μνήμη! Τέτοιοι Άρχοντες χρωματίζουν ανεξίτηλα την εποχή τους και τις ζωές μας..]

  109. Γιάννης Κουβάτσος said

    Όντως ενδιαφέρουσα περίπτωση ο Μοσκώφ. Αλλά πείτε μου κι εσείς: ένας κομμουνιστής και χριστιανός συγχρόνως, δηλαδή θιασώτης της ιδεολογίας και της θρησκείας των φτωχών, μπορεί να μελετάει και να γράφει κομμουνιστικά και χριστιανικά κείμενα στην άνεση και την πολυτέλεια της βίλας Μοσκώφ; Δεν είναι επικριτικό ή προβοκατόρικο το ερώτημα, πάντα με απασχολούσε αυτό το θέμα και δεν έχω καταλήξει ακόμα σε οριστική απάντηση.

  110. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    106 >>θέσεις που είχε (αντιδήμαρχος Θεσσαλονίκης σε νεαρή ηλικία)
    Όταν ήταν στο Δήμο, κατά το Φεστιβάλ Κινηματογράφου, διοργάνωσε ένα μεσημέρι τσιμπούσι/πάρτι στη Μοδιάνο. Ολα τα μεζεδοφαγάδικα της Αγοράς ποτιζοταϊζανε τους φεστιβαλιζόμενους ανεξαιρέτως. Οικοδεσπότης ο Κωστής Μοσκώφ τρωγοπινοκουβεντοτραγούδαγε σ΄όλα τα τεζιάκια. Έχω δυο τρεις φωτό του με τον Κούνδουρο και πίσω τους να κρέμονται χταποδάρες και σαλαμικά.
    Ο Μοσκώφ, μεγάλο εκτόπισμα, ένα πέλαγο προσήνειας και γοητείας. Ολα του πήγαιναν και ο μαρξισμός και η ορθοδοξία και η αρχαιότητα ανατολής και δύσης, όπως εκείνος τα καθόριζε, ποτισμένα στη διαλεκτική του ερωτικού λόγου.
    Φυγή στην Αίγυπτο για μερικά χρόνια, με γόνιμες δράσεις πολιτισμού, συγγραφή και μετάφραση κι επιστροφή για το τέλος, ένα Ιούνιο πριν κλείσει τα 60 του χρόνια.
    Κι ύστερα τί να πούμε…

  111. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @109. Πέρα από το σημαντικό ερώτημα που θέτεις, Γιάννη, μου έφερες στιγμιαία αμηχανία, επειδή πολλοί (πάρα πολλοί!) που μελετούν την ιστορία της Θεσσαλονίκης, όταν λένε «βίλα Μοσκώφ» εννοούν την βίλα της οικογένειας που ήταν στην Άνω Πόλη και όπου (άκουσον, άκουσον!) έστησε το στρατηγείο της η Ομάδα Μεραρχιών του ΕΛΑΣ! :). [Προφανώς εννοείς την βίλα του Πλαταμώνα, το δε ερώτημά σου έχει απασχολήσει αμέτρητους διανοούμενους, δεν ξέρω όμως αν εξακολουθεί να έχει την ίδια σημασία -για την κομμουνιστική Αριστερά- και σήμερα.. Πάντως ο Κωστής δεν ντρόπιασε καμιά του ιδέα..]

  112. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Και για όσους θέλουν να ξαναθυμηθούν τον Πρίγκηπα….

  113. sarant said

    110-112 Kαι έφυγε νεότατος, που θα μπορούσε ακόμα τόσα να δώσει.

  114. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @113. Και όχι μόνο Ιστορία, Φιλοσοφία και Πολιτικό προβληματισμό (πάντα για τον Έρωτα και την Επανάσταση). αλλά και ποίηση: Δική του, Καβάφης, ποίηση Αραβική, Εβραϊκή κλπ..

  115. ΚΩΣΤΑΣ said

    Πρώτη φορά που είδα θάλασσα ήταν στα 12 χρόνια, ΣΤ’ τάξη, όταν μας πήγε ο δάσκαλός μας εκδρομή στο Πλαταμώνα. Και το πρώτο αξιοθέατο που είδα ήταν η βίλα του Μοσκώφ. Με παραξένεψε και το όνομα όταν μας το είπε ο δάσκαλός μας.

    Ο παπούς του, από τη μεριά της μητέρας του, ο Πιέτρο Αρριγκόνι, κόσμησε αρχιτεκτονικά τη Θεσσαλονίκη. Ο τάφος του Αρριγκόνι βρίσκεται στη γειτονιά μου, στα καθολικά κοιμητήρια που ανήκουν στην περιοχή των Αμπελοκήπων. Και με αυτά ασχοληθήκαμε, όχι προσωπικά εγώ.

  116. Theo said

    @109:
    Έχω την αίσθηση, Γιάννη, πως αυτό το ερώτημα τον έτρωγε και τον ίδιο μέσα του, όσο κι αν έδειχνε σίγουρος για τον εαυτό του και τις θέσεις του.

  117. Theo said

    @113:
    Είχε λέμφωμα hodgkin για 30 χρόνια (ένας από τους λόγους που δεν ανέλαβε τη δημαρχία), πήγαινε για ακριβές θεραπείες στο Λονδίνο ανά εξάμηνο, φορούσε μακρυμάνικα όσο είχε ήλιο και πρέπει να υπέφερε πολύ κατά διαστήματα (μου είχε δανείσει βιβλία που στα περιθώριά τους φαινόταν ο πόνος του, με κόκκινο γραμμένος).
    Κι ίσως έζησε περισσότερο από τον μ.ο. όσων έχουν αυτή την αρρώστια.

  118. Μαρία said

    117
    Σειρά έχουν τώρα οι γαστρονομικές του προτιμήσεις.

  119. Theo said

    @118:
    Ο καθένας ό,τι προαιρείται.
    Και ξιδάκι σ’ όποιον δεν αρέσουν τα σχόλιά μου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: