Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Μνήμη Αυγουστίνου Τσιριμώκου (1954-2020)

Posted by sarant στο 28 Ιουνίου, 2020


Το ιστολόγιο θέλει να τιμήσει σήμερα τον φίλο μας Αυγουστίνο Τσιριμώκο που τόσο νωρίς έφυγε από τη ζωή την περασμένη Τρίτη.

Ο Αυγουστίνος ήταν εξαιρετικά πολυτάλαντος και άφησε τη σφραγίδα του στην πνευματική ζωή της Ρόδου, όπου κατοικούσε τις τελευταίες δεκαετίες.

Ήταν προϊστάμενος της δημοτικής βιβλιοθήκης, αλλά επίσης συμμετείχε ενεργά σε θεατρικές παραστάσεις, διαλέξεις, παρουσιάσεις βιβλίων και κάθε λογής άλλες πολιτιστικές εκδηλωσεις.

Υπάρχουν στο Διαδίκτυο πολλά βίντεο με τη συμμετοχή του (ένα πολύ πρόσφατο, του φετινού Απριλίου) που δίνουν μια μικρή ιδέα από την πολυσχιδή του δραστηριότητα.

Δεν είναι όμως μόνο τα βίντεο. Ο Αυγουστίνος ήταν συνάδελφος, θέλω να πω μεταφραστής, με δεκάδες βιβλία στο ενεργητικό του (μεταξυ άλλων), κυρίως επιστημονικής φαντασίας και φαντασίας, ένα είδος που το λάτρευε.

Αλλά έγραφε κιόλας ο Αυγουστίνος, τόσο μυθοπλασία όσο και διάφορα άρθρα, ενώ ήταν τακτικός συνεργάτης σε διάφορα περιοδικά, τελευταία στις Νησίδες και στον Λωτό, περιοδικά της Ρόδου. Τα κείμενά του διακρίνονται για την καλλιέργεια αλλά και για το χιούμορ τους. Σε παλιότερα κείμενά του, αλλά και στο Διαδίκτυο, χρησιμοποιούσε και το ψευδώνυμο Cyrus Monk – Κύρος Μοναχός.

Παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε δυο διηγήματα επιστημονικής φαντασίας του Αυγουστίνου και να βρείτε και λινκ προς άλλα κείμενα.

Εφηβος στο Βαρβάκειο

Έγραψε για τον Αυγουστίνο ο φίλος μας Antonislaw, που τον ήξερε καλά:

Στην εποχή των προσωπιδοφόρων, ένας άνθρωπος χωρίς μάσκα, με άφθονη υποκριτική και καθόλου υποκρισία, με πύρινη γλώσσα και ψυχή παιδική, με καμιά προσκόλληση στην ύλη, αν και υλιστής κατά την φιλοσοφίαν και ουδόλως ιδεαλιστής, με ιδέες υψηλές, με θύραθεν παιδεία περί τα φυσικά, βιοποριζόμενος ως δημοσιογράφος, μεταφραστής και βιβλιοθηκονόμος, και με μακρά εντρύφηση στην πληροφορική, στην επιστημονική φαντασία, στα χορωδιακά, στο σκάκι και στο μπριτζ, στα γλωσσικά και τα θεατρικά, σατιριστής και ευφυολόγος,  με χειρονομίες μεγάλες, ορθόφωνος και στέντωρ, με υψηλό γλωσσικό κριτήριο, πολυτονιστής, με επικές, εμβληματικές αναγνώσεις και αφηγήσεις σε ραδιόφωνα και αναλόγια, με πύρινη γλώσσα και γλύκα παιδική, ως πύρινη γλώσσα ανελήφθη στον ουρανό της Αττικοβοιωτίας, στη Ριτσώνα στις 26-6-2020.

Εξ Αττικής ορμώμενος και εν Ρόδω ζήσας, ενδιατρίψας και τελευτήσας, από το Α στο Ρ έτη εξήντα και έξι, μετά Άννας Ξανθάκη της «Διαλεκτικής της Συνουσίας» και Αναστασίας Ζέππου της  θεολογικής επιμελείας, νυμφευθείς.

Ο Αυγουστίνος σχολίαζε από παλιά στο ιστολόγιο, αλλά τον γνωρίσαμε από κοντά, μαζί με την αγαπημένη του Αναστασία πέρυσι, όταν είχε ανεβεί στην Αθήνα και πήρε μέρος σε κάποιες συναντήσεις φίλων του ιστολογίου. Παραθέτω το τελευταίο του κείμενο, που το έγραψε τρεις μέρες πριν πεθάνει, και μαζί ένα ποίημα της Αναστασίας για τον Αυγουστίνο, που γράφτηκε ταυτόχρονα.

Λεξιπλασίες

του Αυγουστίνου Τσιριμώκου
στο Εργαστήριο δημιουργικής ανάγνωσης
και γραφής το ΚΟΧΥΛΙ
Σάββατο 20-6-2020
3 ημέρες προτού πεθάνει!

Α. Ὁρισμοὶ δοσμένων λέξεων

Δρακοκορέτσι: Τρομακτικοῦ μεγέθους κοκορέτσι ἀπὸ ἔντερα δράκου (κατὰ προτίμηση, δράκου τῆς Ρουμανίας). Ψήνεται σὲ σιγανὴ φωτιὰ γιὰ περίπου τρεῖς ὧρες, ἀλλὰ λόγῳ ἔντονης πικράδας δὲν τρώγεται.

Άγρυπνοβάτης: Αὐτὸς ποὺ περπατᾶ μὲ ἀνοιχτὰ μάτια τὴν ὥρα ποὺ ὅλος ὁ ἄλλος κόσμος κοιμᾶται. Ἄν τὸν συναντήσετε, μὴν τὸν κοιμίσετε ἀπότομα, γιατὶ κινδυνεύει ἡ ζωή σας. Τὸν ὕπνον πολλοὶ ἐμίσησαν, ποὺ λέει καὶ ἡ παροιμία, ἀλλά τὸν ξύπνιο οὐδείς.

Ἀγέλληνας: Ἀγελαῖο ζῶο, παρεπιδημοῦν εἰς τὴν νότιο Βαλκανική, τοῦ ὁποίου ἡ -τρόπον τινά- προβατίσια συμπεριφορὰ ἐκδηλώνεται τουλάχιστον ἀνὰ τέσσερα ἔτη, ἐνῶ πολὺ συχνὰ ἐμφανίζεται καὶ στὰ μεσοδιαστήματα. Ἀρχηγὸς τῆς ἀγέλης ἀνακηρύσσεται ὅποιος πεῖ τὸ μεγαλύτερο καὶ πιὸ ἐξωφρενικὸ ἐξόφθαλμο ψέμμα.

Β. Δημιουργία καινούργιων λέξεων
καὶ οἱ σημασίες τους

Σεντονίζω: Ὅταν ὁ προεδρεύων μιᾶς συζήτησης, κατὰ κανόνα στρογγυλῆς τραπέζης, ἀλλὰ ἐνίοτε καὶ ἄλλων γεωμετρικῶν σχημάτων, παρεμβαίνει ὡς μὴ ὥφειλε ἀπαντώντας στοὺς προηγούμενους ὁμιλητές μὲ σχοινοτενεῖς παρατηρήσεις, τὰ γνωστὰ καὶ ὡς «σεντόνια».

Γειωδεσία (ἤ γεωδεσιά): Ἡ χάραξη ὁριστικῶν συνόρων σὲ γεωγραφικοὺς χάρτες, μὲ ἀπώτερο στόχο νὰ «δέσει» κατὰ τὸ πλεῖστον τὶς προτάσεις του μὲ τρόπο ποὺ δὲν σηκώνει ἀμφισβητήσεις. Ἀντίθετο τῆς γεώλυσης.

Ἠτοπαθής: Ὁ ἐπιμένων νὰ γράφει τὸ β΄ καὶ γ΄ ἑνικὸ τῶν ρημάτων σὲ ὑποτακτικὴ μὲ πεπαλαιωμένο ἦτα. Σὲ ἀκραῖες περιπτώσεις ἠτοπάθειας, χρησιμοποιεῖ καὶ ὑπογεγραμμένη κάτω ἀπὸ τὸ ἦτα.

Σελινιασμός: Ἡ ἀεριώδους ὑφῆς κένωση ποὺ ὀφείλεται σὲ μεγάλη κατανάλωση φασολάδας, ψαρόσουπας καὶ ἄλλων ἐδεσμάτων ἐμπλουτισμένων μὲ σέλινα.

Tην ίδια ώρα που ο Αυγουστίνος έγραφε το παραπάνω, η Αναστασία έγραψε ενα ποίημα, που θα ήθελα να το παραθέσω εδώ αλλά δεν μπόρεσα να κρατήσω τη μορφοποίηση, οπότε το ανεβάζω εδώ σε pdf.

Οι παλιότεροι όμως ήξεραν τον Αυγουστίνο από το περιοδικο Πίξελ, το ιστορικό ελληνικό περιοδικό για υπολογιστές, που έβγαινε κάθε μήνα από το 1983 ως το 1996. Ο Αυγουστίνος ανήκε στη συντακτική επιτροπή του Πίξελ από το πρώτο ως το τελευταίο τεύχος και έγραφε ταχτικά στο περιοδικό. Όλα τα τεύχη του Πίξελ υπάρχουν εδώ και μπορείτε να τα ξεφυλλίσετε. Διάλεξα σήμερα και θα διαβάσουμε πιο κάτω το διήγημα επιστημονικής φαντασίας «Φαύλος κύκλος» από το τεύχος 44 του περιοδικού (Mάιος 1988). Στο σύντομο αυτό διήγημα ο Αυγουστίνος καταπιάνεται με δύο από τα αγαπημένα θέματα της επιστημονικής φαντασίας: ταξίδια στο διάστημα και, ταυτόχρονα, ταξίδια στον χρόνο. Και οι ήρωές του πέφτουν πάνω σε ένα από τα γνωστότερα διλήμματα των χρονοταξιδιωτών: πώς, ταξιδεύοντας στο παρελθόν, θα αποφύγουν να επηρεάσουν -και να αλλάξουν- το παρόν.

Δημοσιευω επίσης ένα νεότερο διήγημά του, πάλι με θέμα επιστημονικής φαντασίας, «Στον ISS».

 

Κι ένα τελευταίο, λιγάκι πιο προσωπικό. Με τον Αυγουστίνο συμφωνούσαμε σε πολλά, στα περισσότερα -διαφωνούσαμε σε λιγότερα, κυρίως σε ένα: εκείνος χρησιμοποιούσε πολυτονικό σύστημα -αλλά κανονικό πολυτονικό, όχι σαν κάτι άλλους που γράφουν μονοτονικά και μετά περνάνε τα κείμενα από τον πολυτονιστή να τους βάλει δασείες και περισπωμένες, και μετά καρφώνονται διότι το πρόγραμμα βάζει αβέρτα περισπωμένες και στα εγκλιτικά. Ο Αυγουστίνος λοιπόν χρησιμοποιούσε πολυτονικό και δυσανασχετούσε όταν με έβλεπε να μονοτονίζω κείμενα που είχαν γραφτεί σε πολυτονικό.

Στο τεύχος 112 του περιοδικού Λωτός (Σεπτ. 2019) ο Αυγουστίνος δημοσιεύει μια παρουσίαση του βιβλίου μου «Η γλώσσα έχει κέφια», στο οποίο παρέθετε και κάποια αποσπάσματα του βιβλίου μαζί και φωτογραφίες από την τότε συνάντηση που είχαμε, που μας έδωσε και την ευκαιρία να γνωρίσουμε και από κοντά τον Αυγουστίνο και την αγαπημένη του Αναστασία. Και στο τέλος έβαλε μια υποσημείωση στην οποία εξηγεί τη διαφωνία μας για τον μονοτονισμό και καταλήγει: Σήμερα … παίρνω το αίμα μου πίσω -πολυτονίζω! Και πράγματι, στα αποσπάσματα που είχε παραθέσει από το βιβλίο μου, είχε πνεύματα και τόνους.

Μακάρι να είχαμε τέτοιες ευτράπελες αψιμαχίες για πολλά ακόμα χρόνια… Όσο για το διήγημα από το Πίξελ, στην αρχική δημοσίευση ήταν δημοσιευμένο σε μονοτονικό, οπότε το διατηρώ έτσι. (Φυσικά, το 1988 ήταν λιγότερες οι δυνατότητες πολυτονικής εκτύπωσης περιοδικού). Το δεύτερο διήγημα το βάζω σε πολυτονικό, φυσικά.

Μου έδωσαν κι άλλα κείμενα του Αυγουστίνου, αλλά αν μπουν εδώ θα βαρύνει πολύ το άρθρο και δεν θα διαβάζεται. Τα φιλοξενώ λοιπόν σε μια ειδική σελίδα που έφτιαξα με κειμενα του Αυγουστίνου. Φίλε, θα σε θυμόμαστε για πάντα!

 

Αν δεν υπήρχε η μνήμη του ταξιδιού να μας υπενθυμίζει ότι ήμαστε κάμποσα έτη φωτός μακριά από τη φιλόξενη Γη μας, θα παίρναμε όρκο ότι ταξιδεύαμε μέσα στο ηλιακό μας σύστημα. Οι εννιά πλανήτες του ξένου ήλιου φαίνονταν ξεκάθαρα στο μόνιτορ του σκάφους μας, ενώ οι πληροφορίες που μας έδιναν τα υπόλοιπα όργανα για το μέγεθος και τη σύστασή τους μας έκαναν να υποψιαστούμε στην αρχή ότι είχε γίνει κάποιο μπλέξιμο και ο κεντρικός υπολογιστής του σκάφους διάβαζε παλιά αρχεία, αντί να έχει συνδεθεί με τους αισθητήρες. Ακόμα και οι δακτύλιοι του έκτου πλανήτη ήταν σχεδόν ίδιοι με τους δακτυλίους του Κρόνου.

«Κάποιο είδος κοσμικής φάρσας είναι τούτο δω», μουρμούρισε ο Γκ’ουέν, ο προγραμματιστής/αναλυτής του σκάφους, χωμένος στην κονσόλα του. Τα δάχτυλά του χόρευαν πάνω στο πληκτρολόγιο, αλλά κάθε στοιχείο που ζητούσε, ερχόταν στην οθόνη να επιβεβαιώσει αυτό που όλοι μας βλέπαμε με τα μάτια μας: Είχαμε φτάσει σ’ ένα σύστημα τελείως ομόλογο του δικού μας.

Φυσικά κανείς μας δεν παραξενεύτηκε όταν ανακαλύψαμε ότι ο τρίτος πλανήτης ήταν σχεδόν πιστό αντίγραφο της γριάς Γης. Η μόνη διάφορά που μπορέσαμε να επισημάνουμε από την απόσταση που μας χώριζε ήταν η πλήρης απουσία τεχνητών δορυφόρων γύρω του και η κάπως μεγαλύτερη από τη γνωστή μας απόσταση Γης-Σελήνης ακτίνα της τροχιάς του φυσικού του δορυφόρου.

Η Λάιον, η βιοχημικός του σκάφους, γύρισε προς τον κυβερνήτη και τον κοίταξε ερωτηματικά. Αυτός της χαμογέλασε και είπε: «Αμφιβάλλεις ότι κι εγώ θέλω να κατέβουμε εκεί κάτω; Μόνο που θέλω να κάνουμε ακόμα μερικές προκαταρκτικές εξετάσεις». Τα λόγια του ήταν μία απάντηση προς όλους μας. δεδομένου ότι όλοι μας, ενδόμυχα, είχαμε την ίδια σκέψη: Να περπατήσουμε στην επιφάνεια αυτού του παράξενου σωσία της Γης και να δούμε μέχρι πού έφταναν οι ομοιότητες.

Κάθε παραπέρα εξέταση που κάναμε μας άναβε όλο και περισσότερο την επιθυμία, δίνοντάς μας μια όλο και περισσότερο πιστή εικόνα της πατρίδας. Έτσι, όταν τελικά δόθηκε η εντολή για προσεδάφιση (ο πλοηγός, μάλιστα, τη χαρακτήρισε προσγείωση), μόνο που δεν αρχίσαμε να χοροπηδάμε για να πανηγυρίσουμε. Η αργή -όπως μας φάνηκε- κάθοδός μας από την 100% γήινης σύστασης ατμόσφαιρα, μας έδωσε την ευκαιρία να δούμε από κοντά την επιφάνεια. Όλα ήταν ίδια. Κάθε τόσο κάποιος από μας αναφωνούσε: «Να η Μαδαγασκάρη!» ή «Ο Νείλος, παιδιά, τον βλέπετε;», ενώ όταν αναγνώριζε τη γενέτειρά του. μόνο που δεν έβαζε τα κλάματα από νοσταλγία, ξεχνώντας πια τελείως ότι δεν ήταν η Γη, αλλά κάποιος άγνωστος πλανήτης, που κάποια κωμικοτραγική σύμπτωση τον έκανε πιστό αντίγραφό της.

Το πιο εξωφρενικό ήταν ότι βρίσκαμε και ίχνη «ανθρώπων», σε πόλεις και οικισμούς που αντιστοιχούσαν με κατοικημένες περιοχές της πατρίδας. Το μόνο που δεν ταίριαζε ήταν η εποχή: αν μας πίεζε κάποιος να δώσουμε κάποιο χρονικό στίγμα, θα του λέγαμε απερίφραστα «δέκατος ένατος αιώνας – το πολύ αρχές εικοστού -» κάπου εφτά με οχτώ αιώνες παλιότερα από σήμερα.

Κατεβήκαμε σε κάποια ερημική περιοχή, κάπου στις πεδιάδες της «Γαλλίας», ώστε να μπορέσουμε με την ησυχία μας να οργανώσουμε το ορμητήριο των αποστολών μας Δεν θέλαμε φυσικά να μας καταλάβουν οι ντόπιοι, αφού δεν ξέραμε ακόμα τίποτα γι’ αυτούς. Η γνώμη που ακούστηκε από μερικούς, ότι οι κάτοικοι θα ήταν ίδιοι με τους συμπατριώτες μας και άρα δεν θα διατρέχαμε κανένα κίνδυνο, παρ’ ότι αποτελούσε κρυφή πεποίθηση πολλών από μας, απορρίφθηκε αφού, ακόμα κι αν ήταν έτσι, η ιστορία του πλανήτη μας δεν ενέπνεε και πολλή εμπιστοσύνη για τη φιλοξενία και την έλλειψη ξενοφοβίας των προγόνων μας. Στήσαμε ένα πρόχειρο καταυλισμό και, πριν προχωρήσουμε σε οποιαδήποτε άλλη ενέργεια, κάναμε ένα ανοιχτό συμβούλιο πληρώματος, με θέμα το μυστήριο που ζούσαμε.

Εκεί πρωτοακούστηκε η θεωρία του Μ’ νουνγκα, του μαθηματικού μας, ότι κάποιο άγνωστο μυστήριο της γεωμετρίας του χωροχρόνου σε κάποιο σημείο της διαδρομής μας μας έκανε να πάρουμε πορεία ξανά προς το ηλιακό μας σύστημα, γυρνώντας μας επιπλέον και μερικούς αιώνες πίσω στο παρελθόν. Θυμάμαι μάλιστα χαρακτηριστικά την πρότασή του ότι πέσαμε σε κάποια τετραδιάστατη «λωρίδα Moebius». Ακούστηκαν και άλλες θεωρίες, όμως η πιο πειστική και συνεπής με τα γεγονότα ήταν αυτή του Μ’ νουνγκα, όσο εξωφρενική κι αν μας φάνηκε. Μόνο ένας τρόπος υπήρχε για την επαλήθευση ή τη διάψευσή της, κι αυτός ήταν να ρωτήσουμε κάποιον κάτοικο, κατά προτίμηση επιστήμονα. Για να γίνει όμως αυτό, ή θα έπρεπε να αποκαλυφθούμε, πράγμα που δεν το θέλαμε. ή θα έπρεπε να αναλάβει κάποιος από μας να ανακατευτεί με τους ντόπιους έτσι που να μην ξεχωρίζει απ’ αυτούς και να προσεγγίσει αυτόν που ζητούσαμε. Μετά από ψηφοφορία, αποφασίσαμε τη δεύτερη λύση Αυτός ο κάποιος που θα αναλάμβανε την αποστολή αυτή, φυσικά, θα έπρεπε να ξέρει τη γλώσσα, τις συνήθειες και την ενδυμασία των κατοίκων της περιοχής… Πώς θα μπορούσε όμως να είναι κάνεις από μας γνωστής αυτών των πραγμάτων, αφού κανένας δεν μπορούσε να μας εγγυηθεί πως είμαστε στη Γη και όχι σε κάποιον άγνωστο πλανήτη; Έπρεπε να πάρουμε κάποιο ρίσκο και να δεχτούμε εκ των προτέρων ότι βρισκόμασταν στη Γαλλία του δέκατου ένατου αιώνα, οπότε μέσες-άκρες θα μπορούσαμε να ξεπεράσουμε αυτή τη δυσκολία – άλλωστε η Ζοέλ είχε γεννηθεί στη Γαλλία και είχε χόμπυ της την ιστορία των τελευταίων αιώνων πριν τα διαστημικά ταξίδια.

Και, πάνω που ήμασταν έτοιμοι να πάρουμε την απόφαση να στείλουμε τη Ζοέλ σαν παρατηρητή στην κοντινότερη πόλη, ο Μ’ νουνγκα πήρε το λόγο ξανά και μας έθεσε το αδυσώπητο ερώτημα: Αν όντως αυτή ήταν η Γη του παρελθόντος μας, αν όντως κάποιο παράξενο παιχνίδι των φυσικών νόμων μας είχε ρίξει πίσω, στο δικό μας παρελθόν, κάθε δική μας παρέμβαση σ’ αυτή την εποχή δεν θα ήταν πιθανός πρόξενος γεγονότων προς άλλη κατεύθυνση, από αυτήν που είχε οδηγήσει μέχρι το δικό μας παρόν. Δεν διακινδυνεύαμε να αλλάξουμε, όχι το μέλλον μας, αλλά το ίδιο μας το παρελθόν και, ίσως, κι αυτό ακόμα το γεγονός της ύπαρξής μας;

Αυτό το τελευταίο επιχείρημα ήταν και το αποφασιστικό. Πριν περάσουν καλά-καλά τρεις ώρες από την προσεδάφιση μας απογειωθήκαμε σχεδόν πανικόβλητοι και φύγαμε όσο πιο γρήγορα μπορούσαμε από το μυστηριώδες αυτό σύστημα, παίρνοντας το δρόμο της επιστροφής. Μόνο που… Να, σκέφτομαι, αυτές τις ατελείωτες ώρες του μεσοαστρικού μας ταξιδιού… Αν ο Μ’ νούνγκα είχε δίκιο, δεν θα ξαναπεράσουμε από την ίδια χωροχρονική ανωμαλία; Και, αν ναι. πού θα καταλήξουμε αυτή τη φορά; Στη Γη που ξέρουμε ή σε κάποια άλλη στιγμή της, στο παρελθόν ή στο μέλλον; Γιατί, σ’ αυτή την περίπτωση, θα ισχύσουν τα ίδια ακριβώς επιχειρήματα και θα χρειαστεί να το βάλουμε και πάλι στα πόδια… και πάλι… και πάλι… και να περάσουμε όλη μας τη ζωή περι­πλανώμενοι από Γη σε Γη, σε μία νέα Οδύσσεια χωρίς Ιθάκη να μας περιμένει…

 

ΣΤΟΝ ISS

Ὁ Διεθνὴς Διαστημικὸς Σταθμὸς «ἔβλεπε» τὴ νυχτερινὴ ὄψη τῆς Γῆς. Ἀπὸ τὸ παράθυρό του μποροῦσα νὰ ξεχωρίζω νὰ περνοῦν—χιλιόμετρα κάτω ἀπ` τὰ πόδια μου—διαδοχικὰ τὰ φῶτα τοῦ Τόκιο, τοῦ Πεκίνου, τῆς Σαγκάης, τοῦ Χὸνγκ Κόνγκ, μετὰ τοῦ Νέου Δελχί, μετά… Φαντασμαγορικὸ θέαμα, ἀλλὰ ἡ ἀπαρίθμηση δὲν θὰ εἶχε νόημα. Καὶ εἶχα ἀρχίσει νὰ γλαρώνω. Μέσα σὲ λίγα λεπτὰ εἶχα ἀποκοιμηθεῖ. Δὲν μπορεῖτε νὰ φανταστεῖτε, ἐσεῖς οἱ λασποπόντικες ποὺ δὲν λέτε νὰ ξεκολλήσετε ἀπὸ τὴν ἐπιφάνεια τῆς μαμᾶς Γῆς, πόσο ἀλλιώτικος, πόσο πιὸ χαλαρὸς καὶ ἤρεμος εἶναι ὁ ὕπνος σὲ συνθῆκες μηδενικῆς βαρύτητας. Στὴν ἀρχὴ εἶναι λίγο δύσκολα, ἀλλὰ μόλις ξεπεράσεις τὸ πρῶτο σὸκ τῆς αἴσθησης ὅτι πέφτεις καὶ πέφτεις καὶ πέφτεις ἀδιάκοπα, νοιώθεις νὰ ἔχεις ἐξαϋλωθεῖ, νὰ εἶσαι πιὰ ἐλεύθερος, σὰν πνεῦμα, σὰν φάντασμα.

Ὅταν ξύπνησα, εἶχα μιὰ παράξενη, ἀλλόκοτη αἴσθηση ἑτερότητας. Ὅτι ἤμουν κάποιος ἄλλος· ἢ μᾶλλον κάτι ἄλλο. Κούνησα ἀπορημένος τὴν οὐρά μου—τὴν ΟΥΡΑ μου; Γύρισα καὶ κοίταξα τὰ γατίσια πόδια μου, τίναξα τὰ αὐτιά μου καὶ νιαούρισα δυνατά, ἀφοῦ οἱ λέξεις ποὺ ἤθελα νὰ πῶ δὲν ἔβγαιναν ἀπὸ τὸ γατίσιο στόμα μου.

Καὶ ὑπῆρχε κάτι ἀκόμα: Κάτι εἶχε ἀλλάξει ἀνάμεσα ἀπ` τὰ πίσω πόδια μου. Κάτι ἔλειπε. Ἔνοιωθα κάτι νὰ λείπει, κάτι νὰ γαργαλάει ἀλλιώτικα. Γύρισα καὶ ἔγλειψα ἀνάμεσα ἀπ` τὰ πόδια μου—ναί! Εἶχα ἀλλάξει καὶ φύλο.

Τὸ μόνο ἀναλλοίωτο σὲ μένα ἦταν οἱ—ἀνθρώπινες φυσικά—μνῆμες μου, οἱ γνώσεις μου καὶ ἡ ἱκανότητα γιὰ πολύπλοκους συλλογισμούς.

Τὰ ὑπόλοιπα μέλη τοῦ πληρώματος τοῦ ISS δὲν παρατήρησαν τὴν ἀπουσία μου ὡς ἀνθρώπου. Ἴσως νὰ ὑπέθεσαν ὅτι εἶχα ἀποσυρθεῖ στὴν κουκέτα μου γιὰ νὰ κοιμηθῶ. Ἀλλὰ ξέσπασαν σὲ χαρούμενες κραυγὲς ἔκπληξης ἀντικρύζοντας μιὰ ἀπρόσμενη γάτα, μιὰ γάτα ποὺ κανονικὰ δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ὑπάρχει. Κάποιος—νομίζω ὁ Φράνκ—ἅπλωσε τὸ χέρι του νὰ μὲ χαϊδέψει. Τραβήχτηκα ἀπότομα πίσω κι αὐτό, σὲ ἔλλειψη βαρύτητας, μὲ κίνησε σὲ μιὰ ἐντελῶς εὐθεῖα τροχιά στὸν περιορισμένο χῶρο τοῦ Σταθμοῦ.

Κάποια χέρια μὲ ἔπιασαν πρὶν χτυπήσω στὸν τοῖχο. Ἁπαλὰ χάδια καὶ καθησυχαστικὰ λόγια ἀπὸ τὴν Τζάνετ—αὐτὴ μὲ εἶχε ἀγκαλιάσει. Γουργούρισα εὐχαριστημένος—ἢ εὐχαριστημένη; Δὲν εἶχε σημασία. Ὅσο ἤμουν ἄνθρωπος καὶ μάλιστα ἄντρας ἤθελα πολὺ νὰ νοιώσω τὴν ἀγκαλιὰ τῆς γλυκιᾶς καὶ ὄμορφης Τζάνετ. Τελικὰ ἔχει καὶ τὰ καλά του νὰ εἶσαι γάτα στὸν Διαστημικὸ Σταθμό.

Ἐλπίζω μόνο, ἂν καὶ ὅταν ξαναπάρω τὴν κανονικὴ μορφή μου, νὰ ἔχω τὴν εὐκαιρία νὰ ξαναγευτῶ τὴν ἀγκαλιὰ τῆς ὄμορφης συνεπιβάτιδάς μου.

Πρρρρνιάου!

 

106 Σχόλια to “Μνήμη Αυγουστίνου Τσιριμώκου (1954-2020)”

  1. dryhammer said

    Καλημέρα!

    Γαίαν έχεις ελαφράν φίλτατε άγνωστε…

    0> … πολυτονικό σύστημα -αλλά κανονικό μονοτονικό …

    εεεέπ!

  2. Γς said

    Καλημέρα

    >ανελήφθη στον ουρανό της Αττικοβοιωτίας, στη Ριτσώνα

    ο Κύρος Μοναχός και εκάθισεν εκ δεξιών του Κυρίου

    Αθάνατος! Τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων.

    Γένοιτο!

  3. gpoint said

    Καλημέρα

    Νομίζω πως και οι άλλοι που τον γνώρισαν πό κοντά έχουν την ίδια πίκρα με μένα γιατί τον συνάντησαν- όπως αποδείχθηκε- αρκετά αργά. Ομορφα τα κείμενα που δημοσιεύθηκαν, ειδικά το δεύτερο για γατόφιλους σαν και μένα. Δύσκολο να τον ξεχάσεις.

  4. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια -και για τη διορθωση!

  5. Epaminondas Papayannis said

    Δεν τον γνώριζα. Από τα λίγα, όμως, που διάβασα, έχω τη βεβαιότητα ότι ήταν πνευματώδης και καλός χειριστής τής γλώσσας.
    Μία ερώτηση: Υπάρχει κάποιος λόγος (πχ υπονοεί κάτι) που στο σχολιασμό τού λήμματος Ἀγέλληνας το ψέμμα το γράφει με 2 μ;

  6. Ειλικρινή συμπάθεια.

  7. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Τί νὰ πεῖ κανεὶς γι᾿ αὐτοὺς ποὺ φεύγουν πρόωρα, ἔχοντας τόσα πολλὰ νὰ δώσουν ἀκόμα.

    Τὸ παρήγορο εἶναι πὼς ζοῦν στὴ μνήμη μας. Ἀπὸ τὸ λίγο ἢ τὸ πολὺ ποὺ τοὺς γνωρίσαμε κι ἀπὸ τὸ ἔργο ποὺ ἄφησαν πίσω.

    Δυστυχῶς, ὅπως οἱ περισσότεροι ἐδῶ, γνώρισα ἀργὰ τὸν Αὐγουστῖνο.

    Θὰ τὸν θυμᾶμαι πάντα γιὰ τὴν γλυκύτητα καὶ τὴν εὐγένεια ποὺ τὸν χαρακτήριζε.

    Καί, χάρη στὸ Νικοκύρη, θὰ μπορέσω νὰ πάρω μιὰ γεύση ἀπὸ τὸ πνευματικὸ ἔργο του.

    Νὰ εἴμαστε καλὰ καὶ νὰ θυμόμαστε αὐτοὺς ποὺ μᾶς λείπουν.

    Ἔτσι τοὺς κρατᾶμε ζωντανούς.

  8. dryhammer said

    1. Άμα δεν τις κατέχεις τις ελληνικούρες μην τις γράφεις ή γούγλιζέ τις πρώτα τουλάστιχον.

    Γαίαν έχΟις ελαφράν.

  9. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα κι απ΄εδώ,

    Νίκο, στην σελίδα που έβαλες με τα κείμενα, ο σύνδεσμος κάτω από τη φωτό με την αδελφή του την Λίζυ:
    «Ο επικήδειος που εκφώνησε η Λίζυ Τσιριμώκου, η αδελφή του, στην τελετή αποτέφρωσης στη Ριτσώνα.»
    είναι λάθος, επαναλαμβάνεις τον προηγούμενο σύνδεσμο….(Κοινοτυπίες)

    Θα επανέλθω για σχολιασμό αργότερα….

  10. Νέο Kid said

    Αιώνια του η μνήμη!
    Πρέπει να ήταν ένας ευαίσθητος άνθρωπος κι αυτό αντανακλάται και στα δυο ωραία sci-fi διηγήματα , που σου αφήνουν μια «ανθρωπιά» ,μια τρυφερότητα, ως επίγευση.

    Χωρίς να παρεξηγηθώ ελπίζω, θα κάνω μια ελαφριά επιστημονική κριτική «ακρίβειας» , βίτσιο που απέκτησα απ όταν διάβασα το για μένα κορυφαίο και αξεπέραστο κείμενο του είδους , τον Ράμα ,του Άρθουρ Κλαρκ.

    1. Φαύλος κύκλος
    +1 καταρχάς για την «τετραδιάστατη λωρίδα Μέμπιους» (ό,τι στην ευχή μπορεί να σημαίνει 😊)
    Αλλά κάποιοι Γήινοι ερχόμενοι απ το μεσομακρινό μέλλον στο ηλιακό μας σύστημα και δη στη Γη, θα παρατηρούσαν ότι η Σελήνη είναι πιο κοντά στη Γη, όχι πιο μακριά! Η Σελήνη απομακρύνεται από τη Γη με ένα μέσο ρυθμό γύρω στα 4 εκατοστά του μέτρου ετησίως.
    Εκτός κι αν ο Αυγουστίνος ήθελε εσκεμμένα να αφήσει στη δημιουργική φαντασία του αναγνώστη το ενδεχόμενο οι εκτιμήσεις των αστροναυτών να ήταν λαθος και να μην είχαν μεταφερθεί στα 1900 ,αλλά είχαν μεταφερθεί σε ένα δικό τους μέλλον, σε μια post-apocalyptic Γη ,όπου όλοι οι δορυφόροι είχαν καταστραφεί και ο πολιτισμός είχε γυρίσει πίσω… +1 στον Αυγουστίνο για αυτό το ενδεχόμενο!

    2. Στον ΙSS
    «Ἀπὸ τὸ παράθυρό του μποροῦσα νὰ ξεχωρίζω νὰ περνοῦν—χιλιόμετρα κάτω ἀπ` τὰ πόδια μου—διαδοχικὰ τὰ φῶτα τοῦ Τόκιο, τοῦ Πεκίνου, τῆς Σαγκάης, τοῦ Χὸνγκ Κόνγκ, μετὰ τοῦ Νέου Δελχί, μετά…»

    Ένα μικρό πραγματολογικό. Ο διεθνής διαστημικός σταθμός ISS διαγραφεί τροχιά σε σχέση με την επιφάνεια της Γης από τα Δυτικά προς τα Ανατολικά , όποτε τα φώτα θα περνούσαν διαδοχικά αντίστροφα απότι τα περιγράφει ο …γατούλης (η γατούλα! για να είμαστε συνεπείς με το συγγραφέα ) Πρώτα το Δελχί, μετά η Άπω Ανατολή κλπ.

  11. Alexis said

    Καλημέρα.

    Δεν είχα γνωρίσει τον Αυγουστίνο από κοντά αλλά μόνο από τα σχόλιά του εδώ.
    Ένας πολύ αξιόλογος άνθρωπος που είχε τόσα να προσφέρει και να φεύγει τόσο νωρίς… Τι κρίμα…
    Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει και μακάρι οι δικοί του άνθρωποι να βρουν τη δύναμη να το ξεπεράσουν γρήγορα.
    Θα τον θυμόμαστε με αγάπη και σεβασμό…

  12. Καλημέρα,
    Δύσκολο το σημερινό. Πάντοτε οι αποχαιρετισμοί αυτού του είδους με ζορίζουν. Τέλος πάντων, το μόνο που μπορώ να πω είναι να τον θυμόμαστε και καλό κουράγιο στους δικούς τους.

    5 Παλιά το γράφαμε ψέμμα σήμερα έχει γίνει ψέμα. Μιας κι ετυμολογείται από το ψεύσμα http://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/triantafyllides/search.html?lq=%CF%88%CE%AD%CE%BC%CE%B1&dq=

    Δεν θα έγραφα κάτι αλλά θέλω να δώσω μια άσχετη πληροφορία: Εδώ και μέρες το φέισμπουκ έχει μπλοκάρει το μπλογκ αυτό του Νίκου. Τώρα υπάρχει και μπλοκάρισμα του (κρατικού) Πανελλήνιου Σχολικού δικτύου:

    sch.gr

    Η δημοσίευσή σας δεν κοινοποιήθηκε επειδή αυτός ο σύνδεσμος παραβιάζει τους Όρους της κοινότητας
    Αν πιστεύετε ότι αυτό δεν παραβιάζει τους κανόνες της κοινότητάς μας, ενημερώστε μας.

  13. Alexis said

    Μου άρεσαν και τα διηγήματα, χωρίς να είμαι φαν της Ε.Φ. νομίζω ότι είναι πολύ καλά στο είδος τους.
    Κρίμα που δεν έπιασαν κουβέντα με τους ντόπιους για να ξεδιαλυθεί το μυστήριο!

  14. Γιάννης Κουβάτσος said

    Δεν τον γνώριζα. Δεν είχα μαζί του τη διαδικτυακή σχέση/φιλία που είχα με την Κρόνη και τον Σπάιραλ και των οποίων ο θάνατος με τάραξε πολύ. Καλό του ταξίδι και ειλικρινή συλλυπητήρια στους δικούς του.

  15. [ΜΙΚΡΟ ΟΡΟΛΟΓΙΚΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΑΠΟΔΗΜΙΑ ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ]

    Όταν προτείνεται ένας όρος (όταν κάποιος το τολμήσει) δημιουργείται γενικά κλίμα δυσανεξίας που εκδηλώνεται με ειρωνείες και σαρκασμό. Στη λεξιπλαστική του δράση ο Αυγουστίνος συμπεριλάμβανε χιουμοριστικά τον αυτοσαρκασμό και την ειρωνεία οπότε αυξάνονταν οι πιθανότητες αποδοχής.

  16. Γιάννης Ιατρού said

    12: Γιάννη, το επιτελείο μερίμνησε σχετικά (έπεσε gladius ultor 😉)

  17. Χαρούλα said

    Ορέστης Αλεξάκης
    Μνήμη
    Μνήμη συνάζω
    μνήμη και σιωπή

    στυφή τροφή
    για τον βαρύ χειμώνα.

    Πάλι χαράζει εντός μου
    παρελθόν

    πάλι χιονίζει εμπρός μου
    πεπρωμένο.

    Τι σκοτεινός ωκεανός
    το φως

    τι φωτεινό βασίλειο
    το σκοτάδι.

    Ακούσατε τους φλοίσβους των νεκρών;

    Διακρίνατε τις λέμβους
    των απόντων;

    Θαύμα που λέγεσαι σιγή του απείρου.

    Μηδέν που λάμπεις ως
    εξαίσιος λίθος.

    Εγκόσμια χάρη πια δεν καρτερώ

    – σαν ήσυχο νερό κυλά η ζωή μου.

    Για τον Αυγουστίνο( και την Κρόνη και τον Σπάιραλ )😢🌻

  18. Alexis said

    #12: Το πράγμα χειροτερεύει δηλαδή με το μαγαζάκι του Ζαχαροβουνιώτη 😡

    Επειδή έχω κολλήσει τώρα και το γκουγκλάρισμα δεν βοηθάει, το ονοματεπώνυμο Κύρος Μοναχός είναι από κάποιο λογοτεχνικό έργο, ταινία κλπ.;
    Κάτι μου λέει αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ πού το έχω ξανακούσει…

  19. Σα να το είχα διαβάσει το διήγημα στο Πίξελ… 😦

  20. 16 Εγώ συνήθως μέχρι το 100. Πιο μετά σπάνια. Πόσο μάλλον στα παλιά συμπληρώσεις. Αλλά τόσο ίδιο κείμενο; Μπας και με κοπιπάστωσες κι άλλαξες ημερομηνίες και ώρες;

  21. Γιάννης Ιατρού said

    20: 7:57 ώρα μπλογκ, 6:57 δική μας, εσύ μάλλον κοιμόσουν ακόμα 🙂

  22. ΣΠ said

    Αχ βρε Αυγουστίνε. Τόσο σημαντικός άνθρωπος. Δεν πρόλαβα να σε γνωρίσω.

  23. ΣΠ said

    10
    Εδώ βλέπουμε την τροχιά του ISS σε πραγματικό χρόνο:
    https://www.heavens-above.com/ISS_3D.aspx?lat=0&lng=0&loc=Unspecified&alt=0&tz=UCT

  24. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Μαρτυρία λιγο πριν τα μεσανυχτα της Παρασκευης16 Νοεμβρίου 1973:

    Επιστρεφοντας γυρω στις 21:30 απο την Πατησιων οταν διαλυθηκε λογω μεγαλης ποσοτητας δακρυγονων η μεγαλη διαδηλωση επι της Πατησιων, δεν θυμαμαι πως, αλλα ειχαμε μαζευτει στην πλαινη εισοδο του Ρυθμιστικου και παρατηρουσαμε μετρουσαμε με απελπισια τα ασθενοφορα να φερνουν τρααυματιες. Ηταν ο Αυγουστινος (φοιτητης και με μακρια γενειαδα) και μερικα αλλα παιδια .

  25. Γς said

    18:

    >Κάτι μου λέει αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ πού το έχω ξανακούσει…

    Είναι κι αυτός ο Μοναχός

    https://caktos.blogspot.com/2014/06/blog-post_4549.html

  26. Νίκος Κ. said

    Ήταν από τους σχολιαστές που ξεχώριζε. Να ζήσουν οι δικοί του να τον θυμούνται.

    Προσπάθησα να στείλω το άρθρο σε γνωστό μου μέσω Messenger αλλά στάθηκε αδύνατον. Άραγε είναι μόνο θέμα «αλγορίθμου» αυτό το ανεξήγητο μπλοκάρισμα ή εντάσσεται στη συστηματική προσπάθεια φίμωσης οποιασδήποτε αντίθετης φωνής που έχει διαδικτυακή επίδραση;

  27. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Κατα την μεταπολιτευση , ο Αυγουστινος ήταν ενας απο τους 50 περιπου δημοκρατικους πολιτες του Παπαγου των περισοτερων δεν θυμαμαι τα ονοματα(Νικητας και Αντωνης Λιοναρακης,παιδια αποτακτων αξιωματικων τιου ΑΣΠΠΙΔΑ, …., Δήμητρα Λιανη,…) .

    Μετα χαθηκαμε…..

  28. 21 «20: 7:57 ώρα μπλογκ, 6:57 δική μας, εσύ μάλλον κοιμόσουν ακόμα » Ανάποδα τα μετράς. 8:57 ώρα δική μας. Αλλά στο σχόλιο εκείνο, το 662710, δεν αναφέρεται το sch.gr. Αλλά να μην το συνεχίσουμε. Δεν έχει νόημα. Τις πιτσικουλιές θα παίξουμε (και μάλιστα σε τέτοιο άρθρο);

  29. kpitsonis said

    10 1 +1 https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9B%CF%89%CF%81%CE%AF%CE%B4%CE%B1_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%9C%CE%AD%CE%BC%CF%80%CE%B9%CE%BF%CF%85%CF%82 Η λωρίδα του Moebius .

  30. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Ήταν φανερό πως ανήκε στην κατηγορία των εκλεκτών, αυτών που σε κάνουν περήφανο όταν τους έχεις φίλους και σε λυπούν όταν φεύγουν απρόσμενα και δεν σου δίνουν την ευκαιρία να τους γνωρίσεις από κοντά. (Θαυμάσιοι -το εννοώ!- οι στίχοι της Αναστασίας…).

  31. aerosol said

    Μόνο από τα σχόλιά του γνώρισα τον Αυγουστίνο, με τον οποίο όμως μοιραστήκαμε κάποιες αγάπες. Το κείμενο της Αναστασίας του με τσάκισε.

    Ο Κύρος μου φέρνει στο νου τον Κύρο Γρανάζη -αγαπημένο χαρακτήρα για πολλούς. Αν αγαπούσε την τηλεοπτική σειρά Μονκ (με τις περιπέτειες ενός νευρωτικού, φοβικού αλλά ιδιοφυούς πολέμιου του εγκλήματος) ίσως είχε πετύχει έναν μουσικό του δρόμου, ονόματι Κύρος, που έπεσε θύμα δολοφονίας σε κάποιο επισόδειο. Ή μπορεί να του άρεσε ο ήρωας κάποιων βιβλίων φάνταζυ του H.D. Wilson (που τα έβαλε με έναν επιθετικό μοναχό), αλλά αυτή δεν εμφανίστηκε παρά το 2011 ενώ ο Αυγουστίνος μας ήταν παλιά καραβάνα.
    Μου άρεσε η ιστορία στον ISS. Όχι τόσο γιατί αγαπώ τις γάτες όσο γιατί ήταν μια αναπάντεχη ιδέα.

  32. Γς said

    29:

    Μιας που τό’φερε η κουβέντα;

    https://caktos.blogspot.com/2013/04/moebius-strip.html

  33. ραφ said

    Να είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάζει. Γνώριζα για τον θάνατο του Spiral, αλλά όχι και για την Κρόνη, όπως διαβάζω. Σοκαρίστηκα, γιατί όσο να’ναι τόσα και τόσα σχόλιά τους έχω διαβάσει.

  34. Nατάσα Κεσμέτη said

    Εὐγνώμων γιά Τό Θάρρος τῆς Δημιουργίας, τοῦ Rollo May πού μετέφρασ. Ἁρμός,2017.
    Ἀναπαυμένος νά εἶστε, Αὐγουστίνε.
    Νατάσα Κεσμέτη.

  35. Theo said

    Ο Θεός να αναπαύσει τον Αυγουστίνο.

    Πολύ καλά και τα δυο κείμενά του που ανάρτησες, Νικοκύρη.

  36. Theo said

    Ωραιότατο και το πρώτο χάι κου του. Μαρτυρά μια σπάνια ευαισθησία και γλωσσική καλλιέργεια.

  37. sarant said

    Eυχαριστώ πολύ για τα νεότερα σχόλια και να με συμπαθάτε για την πολύωρη απουσία!

    9 Kαλά που το επισήμανες, το διόρθωσα μόλις.

    10 Ωραίος!

    5-12 Ναι, παλιά κάποιοι το έγραφαν ψέμμα αν και «δεν έχει ετυμολογική βάση αυτή η γραφή»

    15 Έτσι είναι

    24 Ευχαριστούμε.

    26 Οτιδήποτε από το ιστολόγιο μπλοκάρεται και στο ΦΒ αλλά και στο Μέσεντζερ!
    Μόνο αν το αποθηκεύσεις αλλού, στο σκληρό σου, μπορείς να το στείλεις

  38. ΚΩΣΤΑΣ said

    Παρόλο που θα ήθελα να γράψω κάτι ιδιαίτερο στη μνήμη του αείμνηστου φίλου μας Αυγουστίνου, στα δύσκολα χάνω τα λόγια μου. Μου άρεσε το αποχαιρετιστήριο του Antonislaw, το προσυπογράφω και με την άδειά του θα ήθελα να θεωρηθεί και ως δικό μου.

    Η παρουσία του Αυγουστίνου στο ιστολόγιο ήταν διακριτική και φειδωλή. Δεν θυμάμαι να έχουμε ανταλλάξει μεταξύ μας κάποια σχόλια. Φαινόταν από το στυλ του ότι ήταν ένας ιδιαίτερα προικισμένο άτομο, αλλά αυτό δεν έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στη στενοχώρια μου για τον αδόκητο χαμό του. Κάτι άλλο είναι αυτό, που βρήκα πάνω του και με συγκλόνισε, δεν μπορώ να το προσδιορίσω ακριβώς.

    Έρχονται στιγμές που σκέφτομαι ότι θα ήταν καλύτερα να μην είχα μπει εδώ μέσα. Κρόνη, Σπάιραλ και τώρα Αυγουστίνος. Ίσως είμαι υπέρ το δεον συναισθηματικός. Ευτυχώς ο χρόνος κυλάει πάντα σαν παρηγορητής και κάπου ηρεμούμε.

    Να είσαι καλά όπου κι αν βρίσκεσαι Αυγουστίνε, εμείς θα κρατάμε ζωντανή τη μνήμη σου, όσο υπάρχουμε.

  39. Γιάννης Ιατρού said

    Τελευταία μας έχει πάρει λίγο από κάτω εδώ μέσα, μια η Κρόνη, μιά ο Σπειροειδής, τώρα ο Αυγουστίνος….
    Όλα ανθρώπινα, αλλά το κενό που μας αφήνουν τ΄ αγαπημένα πρόσωπα και οι φίλοι που χάνουμε, είναι μεγάλο.

    Με τον Αυγουστίνο είχαμε βρεθεί 3-4 φορές συνολικά, όταν κατέβαινε Αθήνα από το 2018… τις περισσότερες φορές μαζί με την Αναστασία του. Όσους θυμόμαστε, δεν πεθαίνουν ποτέ, και ο Αυγουστίνος θα είναι πάντα κοντά μας, με τις θύμησες, τα έργα του, τους δικούς του.

  40. Κρίμα που δεν τον γνώρισα, μού άρεσε
    το γούστο του εύγουστου Αυγουστίνου
    — ως κάθε άλλο από μονότονος, μόνο
    πολυτονιστής θα μπορούσε να είναι —
    θα συναντηθούμε κάποτε
    ως δειπνοβάτες,*
    ίσως με φίλεμα από
    το δρακοτέτσι του

    ______________________
    Δειπνοβάτης: Ο φίλος που έτυχε να τριγυρίζει στην γειτονιά,
    μπήκε να πει ένα γεια, και τελικά
    έμεινε για βραδινό

  41. sarant said

    38-39-40 Έτσι!

  42. ΣΠ said

    Cyrus Monk λέγεται κι ένας Αυστραλός επαγγελματίας ποδηλάτης.

  43. nwjsj said

    Μου άρεσαν πολύ τα κείμενα που διάβασα, ιδιαίτερα ξεχώρισα τα χαϊκού, τη Μαφάλντα, την ιστοριούλα του περιπατητή και τη γάτα του ISS. Να τον γνωρίσω δεν είχα την τύχη, όμως από τα γραπτά του αντιλήφθηκα πως ήταν ένας άνθρωπος με ευαισθησίες που κέρδιζε τους γύρω του με την ποιότητα του χαρακτήρα του.

    Καλό του ταξίδι και καλή δύναμη στην καλή του. Οι σκέψεις μου είναι πιο πολύ κοντά της τώρα, ο χαμός του αγαπημένου είναι μεγάλη δοκιμασία κι ο πόνος συχνά αβάσταχτος.

  44. ΚΩΣΤΑΣ said

    Θέλω να πω δυο λόγια και στην αγαπημένη σύντροφο του Αυγουστίνου, την Αναστασία. Πρώτα τα θερμά μου συλλυπητήρια για το χαμό του αγαπημένου σας συντρόφου, να είστε πάντα γερή και δυνατή και καλό κουράγιο.

    Συγκινήθηκα από τη γλυκύτητα και την αγάπη που αποπνέει το ποίημά σας για τον αγαπημένο σας σύντροφο. Τουλάχιστον έφυγε ευτυχισμένος από τη ζωή, έχοντας δίπλα του τέτοια συντροφιά. Ο Θεός να σας δίνει παρηγοριά και όλα τα καλά από εδώ και πέρα.

  45. 37 τέλος Για το μέσαντζερ υπάρχει τρόπος με ένα κενό κάπου στην αρχή και ειδοποίηση στον παραλήπτη να το σβήσει! Βέβαια πρέπει να αντιγράψει το μήνυμα και να το φτιάξει στον μπράουζερ μετά. Ναι, δεν είναι ό,τι καλύτερο αλλά αν θες να πληροφορήσεις ένα φίλο σου… Με την προϋπόθεση πως ο άλλος τα καταφέρνει σε μερικά απλά πραγματάκια 🙂

    Π.χ. https://sarantakos .wordpress.com/2020/06/28/augoustinos/
    Και σε άλλο μήνυμα
    Σβήνεις το κενό πριν την τελεία

  46. Χαρούλα said

    #42 ο ποδηλάτης όμως ήταν γνωστός όταν το χρησιμοποίησε πρώτη φορά;

    Βρήκα κι αυτό …το ελληνικό. https://www.doaks.org/resources/seals/byzantine-seals/BZS.1958.106.1110

  47. Γς said

    Σχεδόν ευγνώμων που δεν διάβασα τίποτα δικό του, που δεν τον πρόσεξα εδώ, που δεν τον ήξερα.

    Διήλθα αλώβητος του κακού μαντάτου…

  48. Νέο Kid said

    Αυτή τη στιγμή 7.42 Greek time , ο ISS κάνει περίπου τη διαδρομή (με την ανάποδη φορά βέβαια) του Αυγουστίνου!
    Μπείτε στο λινκ του ΣΠ στο 23. να δείτε!

  49. sarant said

    42-46 Eίναι νέος ο ποδηλάτης, μάλλον ο δικός μας προηγήθηκε.

  50. ΣΠ said

    10
    Can we make a 4D Möbius strip?

  51. 49, … 42-46 Eίναι νέος ο ποδηλάτης, μάλλον ο δικός μας προηγήθηκε. …

    Οπότε την επαναχρησιμοποίηση του
    Cyrus Monk
    από τον ποδηλάτη
    την λες και
    recycling

  52. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ο άγιος Κύρος, πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως στα χρόνια του Ιουστινιανού, υπήρξε μοναχός. Υποθέτω ότι σε κάποιο σχόλιο θα αναφέρθηκε, αλλά δεν το πρόσεξα.

  53. ΣΠ said

    52
    Εμμέσως η Χαρούλα (#46).

  54. Γς said

    52:

    >Ο άγιος Κύρος

    Και η Οσία Κύρα

    Η Κύρα κατάγονταν από τη Βέρροια (σημερινό Χαλέπι) της Συρίας κι έζησε στις αρχές του 5ου αιώνα. Μαζί με τη συνασκήτριά της Μαράνα, ΄…] ασκήθηκαν στη σιωπή κι έφεραν στα χέρια, τα πόδια, τον τράχηλο και τη μέση σίδερα, για να νεκρώσουν το σώμα και να νικήσουν τους πειρασμούς.

    Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/1218

    Είναι κι Κύρα Αδάμ, βέβαια

  55. Γς said

    Είναι κι αυτός.

    Ο Κύρος Γρανάζης
    [ο Gyro Gearloose στα ελληνικά – και το Gyro ελληνικό είναι]

  56. sarant said

    55 Που είναι πετυχημένη απόδοση

  57. leonicos said

    Λυπάμαι και για τους τρεις

    Βρήκα τα κείμενά του εξαιρετικά ευρηματικά

    Δεν καταλαβαίνω τους πολυτονιστές, επειδή ο δοαφορικός τονοσμος δεν χρειάζεται, αλλά πιστεύω ότι δεν έχει κανένας το δικαίωμα να μονοτινίζει κείμενα πολυτονικά, ιδίως αν ο συν΄τακτης τους είναι συνειδητά πολυτονιστής. Τώρα, για κεινα τα κε΄μενα που γράφτηκαν πολυτονικά απλώς και μόνο επειδή δεν είχε επικρατήσει το πολυτονικό στην εποχή τους, συμφωνώ με τον όρο να μην τα παραποιεί η αλλαγή.

    Όταν γράφωα ρχαά ελληνικά, πολυτονίζω φυσικά αλλά με πολυτονκό πληκτρλόγιο. Δεν ήξερα ότι υπάρχουν και αυτόματοι πολυτονιστές

    Πάντως, για να πούμε την αλήθεια, ακόμα και στ’ αρχαία Ελληνικά, είναι σπάνιες οι περιπτώσεις που απαιτείται ο διαφορικος τονισμός για την κατανόηση. Αλλά δεν διαβάζονται.

  58. ΚΩΣΤΑΣ said

    Ο Αυγουστίνος ήταν πολυτονιστής. Είχε βέβαια και άλλα ενδιαφέροντα, δεξιότητες και ικανότητες, όπως βλέπω στο μετέπειτα βιογραφικό του, που τα υπηρέτησε όλα σε άριστο βαθμό. Ήταν μάλλον και αριστερός, ο Σύριζα Ρόδου, έβγαλε ανακοίνωση με την αγγελία του θανάτου του.

    Με βάση τα παραπάνω θέλω να πιστεύω ότι Αυγουστίνος ήταν μια αυτόνομη και ανεξάρτητη προσωπικότητα, χωρίς κλισέ και περιχαρακώσεις. Ό,τι του άρεσε και το πίστευε ως σωστό, το υιοθετούσε χωρίς να ενδιαφέρεται αν θα χαλάσει το ιδεολογικό του στίγμα. Τον διέκρινε επίσης η αγάπη προς τον συνάνθρωπό του, πέρα από ιδεολογίες και προκαταλήψεις. Ίσως, ασυναίσθητα, ένα τέτοιο μήνυμα εισέπραξα από τα σχόλιά του. Τέτοιους ανθρώπους νομίζω ότι αξίζει να τους σέβεται και να τους τιμά ο καθένας μας με το παραπάνω.

    Συγνώμη για το κάπως προσωπικό, αλλά νιώθω την εσωτερική ανάγκη κάτι καλό να πω προσωπικά για τον Αυγουστίνο, γιατί έτσι τον εισέπραξα ως άνθρωπο.

  59. sarant said

    Να είσαι καλά Κώστα!

  60. mitsos said

    Η ποίηση της Αναστασίας με συντάραξε εξίσου με την είδηση της απώλειας του Αυγουστίνου.

    Τι φαντασία όμως ;!
    Να γράφει πως κανείς από το πλήρωμα δεν πρόσεξε την εξαφάνισή του. Ποιος άραγε μπορεί να ξαχαΙδέψει γάτα χωρίς να τον σκεφτεί.

    Θα τον θυμόμαστε.
    Πως αλλιώς ;

  61. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Από τους πιο αγαπητούς (μου) σχολιαστές. Μου έχει μείνει η εντύπωση ότι σχεδόν όλοι προσέχαμε τα σχόλιά του και τις θέσεις του.
    Αιωνία του η μνήμη!
    Συλλυπητήρια στη σύντροφό του (συνταρακτικό το ποίημα!) και στους οικείους του.

    Ας ελπίσουμε – και ευχηθούμε – να μην έχει άλλες απώλειες το Ιστολόγιο στο 2020…

  62. antonislaw said

    27
    «Κατα την μεταπολιτευση , ο Αυγουστινος ήταν ενας απο τους 50 περιπου δημοκρατικους πολιτες του Παπαγου»

    Ήταν στο Ρήγα Χολαργού-Παπάγου. Ο πατέρας του, Κώστας, ήταν στρατηγός.

    Κι ο Αυγουστίνος στρατηγός ήταν, στις ελαφρές ταξιαρχίες, στους δυσπροσάρμοστους της ζωής και της τέχνης, στους αδικημένους και στους αναξιοπαθούντες, για να ξαναορθοποδήσουν. Είμαι εδώ σου έλεγε, αν με χρειαστείς είμαι εδώ, σε σκέπαζε και νυχοπατούσε να σε αφήσει να γλύψεις τις πληγές σου και να ξανακάνεις δέρμα για να μπορέσεις να συνεχίσεις.
    (συγγνώμη πολύ για τη συγκίνηση)

    Σας ευχαριστώ θερμά φίλτατε Νίκο για το εξαιρετικό αφιέρωμα στον κοινό μας φίλο και μέντορά μου Αυγουστίνο.

  63. Theo said

    @46, 52:
    Ο άγιος Κύρος, πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως έζησε στα χρόνια του Ιουστινιανού του Β΄. Ο αυτοκράτορας τον γνώρισε μοναχό σ’ ένα μοναστήρι του Πόντου και τον κάλεσε το 705 στην Κωνσταντινούπολη όπου εξελέγη Πατριάρχης. Το 711 ο Φιλιππικός, ο διάδοχος του Ιουστινιανού, τον εκθρόνισε και τον έκλεισε στη Μονή της χώρας, όπου και τελείωσε τη ζωή του. (βλ. http://www.saint.gr/120/saint.aspx)
    Άρα, έζησε δεκαετίες ως μοναχός και έξι χρόνια πατριάρχης.

  64. antonislaw said

    38
    «Μου άρεσε το αποχαιρετιστήριο του Antonislaw, το προσυπογράφω και με την άδειά του θα ήθελα να θεωρηθεί και ως δικό μου.»

    Τιμή μου, Κώστα, και σε ευχαριστώ πολύ.

  65. sarant said

    62 Aντώνη, εγώ σε ευχαριστώ για τη βοήθειά σου στο αφιέρωμα αυτό -και για όσες πτυχές του Αυγουστίνου μάς γνώρισες.

    63 Δεν θα είναι σύμπτωση.

  66. loukretia50 said

    Ό,τι κι αν προσπάθησα να γράψω μου φαίνεται πολύ λίγο.
    Αποφάσισα να γράψω έστω σκόρπιες σκέψεις , γιατί η σιωπή δεν του αξίζει.

    Χάρη στο ιστολόγιο είχα την ευκαιρία να γνωρίσω αξιόλογους ανθρώπους.
    Κάποιους είχα ξεχωρίσει από τα σχόλια και όταν συναντηθήκαμε ήταν σαν να γνωριζόμασταν από παλιά.
    Ήταν πολλά αυτά που είχαμε να συζητήσουμε και να μοιραστούμε στην πραγματική ζωή.
    Όταν είδα την αληθινή εικόνα πέρα από το avatar, ενθουσιάστηκα. Η προσωπικότητα, η ευγένεια και η ζεστασιά τους με συγκίνησαν πολύ περισσότερο από αι τις αναρτήσεις τους.
    Και ναι, πίστεψα ότι μπορούμε να γίνουμε πραγματικοί φίλοι.
    Νοιώθω τυχερή γι αυτό, έστω κι αν η ζωή αποφάσισε διαφορετικά και δύο πολύ ξεχωριστούς ανθρώπους τους έχασα νωρίς – δε γνώριζα το Spiral, παρά λίγο!

    Ο Αυγουστίνος ήταν ο ένας , όμως δυστυχώς τον γνώρισα ελάχιστα.
    Ήταν μαζί με την Αναστασία, ένα αληθινά αξιαγάπητο ζευγάρι, απόλαυση να συζητάς μαζί τους.
    Είπαμε ότι αποκλείεται να χαθούμε, αλλά… η απόσταση, η καθημερινότητα, το κορόνιασμα, τα προβλήματα… και κυρίως η εντύπωση ότι υπάρχει καιρός…
    Το Πάσχα μιλήσαμε στο τηλέφωνο, γελάσαμε, ελπίζαμε σε καλύτερες μέρες.
    Αγνοούσα ότι είχε σοβαρό πρόβλημα υγείας. Δε φαντάστηκα ότι ήταν η τελευταία φορά.
    Δεν έχω κουράγιο να σβήσω τον αριθμό.

    ΥΓ ΓουΣου, ξεχασιάρη!
    Ποιος σε καλοδεχόταν μετά από κάθε μπανάρισμα? Ή το ξέχασες κι αυτό?
    Ποιος ζητούσε την επιείκεια του Νικοκύρη για σένα?
    Φυσικά ο Αυγουστίνος, που δε σε γνώριζε αλλά πάντα έβλεπε το καλό στους άλλους και πίστευε ότι όλοι μπορούν με τον τρόπο τους να συνεισφέρουν στο ιστολόγιο.
    Και δεν του άρεσαν τα μπαναρίσματα!

  67. antonislaw said

    65
    Στην Αναστασία Ζέππου και στη Λίζυ Τσιριμώκου-και στον Πάνο Δρακόπουλο- οφείλεται η συγκέντρωση του υλικού, που σε στιγμές μεγάλης θλίψης ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα των φίλων του Αυγουστίνου και σε εσένα, Νίκο, προσωπικά για το αφιέρωμα. Ας είναι καλά και ας είναι αναπαυμένος ο εκλεκτός μας φίλος. Αν η αγάπη είναι η δημιουργός και η συνεκτική δύναμη του σύμπαντος-ο έρωτας νομίζω λέει ο Ησίοδος- τότε η αγάπη που εκφράστηκε τούτες τις μέρες θα φτάσει σίγουρα και σ’αυτόν.

  68. loukretia50 said

    «Son nata a lagrimar» Nathalie Stutzmann & Philippe Jaroussky – Recording Handel duet

  69. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Άδικο, έφυγε νωρίς. Ξεχωριστός. Τον είχα στο νου μου ποιοτικό, μειλίχιο, αξιαγάπητο. Μια βάση του ιστολογίου στη Ρόδο. Με τα γραπτά του που σήμερα διάβασα χάρη στο αφιέρωμα, πέρασα σε αληθινή συγκίνηση με πιο ολοκληρωμένη τη σημαντικότατη εικόνα του. Θα τον θυμάμαι και θα τον μνημονεύω στους εκλεκτούς.
    Ἔξω φυσάει…
    Ἀπὸ τὰ δέντρα πέφτουν
    κομμάτια χρόνου.

    Το ποίημα της αγαπημένης, σπαραχτικό μέσα στο σκηνικό του τέλους.
    Τον κατευόδιο της αδελφής, μου άνοιξε κρουνούς. Έσκισε την προχειροραμένη νωπή δική μου πληγή.

  70. gpoint said

  71. gpoint said

    Η φωτογραφία του έφηβου μαθητή μου θύμισε πως το ( σχεδόν καθολικό ) γνώρισμα των βαρβακειοπαίδων ήταν τα γιαλιά

  72. sarant said

    Καλημέρα από εδώ. Τον τιμήσαμε καλά θαρρώ τον φίλο μας τον Αυγουστίνο και θα τον θυμόμαστε πάντα.

    66 Και κυρίως η αίσθηση ότι υπάρχει καιρός… και να πεις ότι δεν έχουμε τόσες φορές δει πως δεν ισχύει…;

  73. nikiplos said

    Είθε να τον θυμούνται τον Αυγουστίνο Τσιριμώκο, να τον μνημονεύουν και να τον δίνουμε κι εμείς ως παράδειγμα τούτην την παράξενη εποχή, που το επάγγελμα του Δημοσιογράφου έχει εκπέσει σε αυτό της τσατσάς των προαγωγών…

  74. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    72: Ναι😪, και προς τιμή του έβαλα μπρος την συνταγή που μου είχε δώσει για την καρυδόπιτα, εκτέλεση κατά λέξη.
    Ο Αυγουστίνος τα υπολόγιζε πατροπαράδοτα με «κούπες» κλπ. αλλά είχα ρωτήσει εγκαίρως τι κούπα χρησιμοποιούσε …👍

  75. Myriolis said

    Κατέβασα παλιά τεύχη του Pixel και του CΓΟ και βρήκα άρθρα του. Τον ένοιωσα οικείο. Να που δεν είχε δίκιο η γυναίκα μου που μου έλεγε τι τα κρατάς; Ό,τι και να λέμε, η απουσία του στο ιστολόγιο θα φαίνεται, όπως φαινεται και της Κρόνης και του Σπιράλ, ακομη και σε μας που δεν τους γνωρίσαμε από κοντά.

  76. dryhammer said

    74. Έχω στη γωνιά του ντουλαπιού μια κούπα χωρίς αυτί, ραϊσμένη, που ήταν το μετράρι της μάνας μου, με απειλή καρατόμησης σ΄όποιον την πειράξει (και δεν μπήκα ποτέ στον κόπο να δω πόσα κ.εκ. παίρνει).

  77. sarant said

    75 Δεν ήξερα ότι υπάρχουν και του CΓΟ τα τεύχη ονλάιν.

  78. nikiplos said

    76 και λοιπά… Οι συνταγές εκτελούνται με οποιαδήποτε κούπα, αρκεί να χρησιμοποιήσουμε μια μόνο κατά την εκτέλεση μιας συνταγής!

  79. dryhammer said

    78. Άν έχει πχ αυγά η συνταγή, (ή βάρος από κάποιο άλλο υλικό – όρα πίτες-) παίζει ρόλο το μέγεθος της κούπας.

  80. Ευρυδίκη Κοβάνη said

    Εμείς οι φίλοι του Αυγουστίνου Τσιριμώκου εδώ στη Ρόδο πονάμε. Δεν είμαστε απλά ένας λιγότερος, είμαστε πολύ φτωχότεροι. Δε χάσαμε απλά ένα σύντροφο, χάσαμε κυρίως μια μεγάλη αξία ήθους, γνώσης, οξυδέρκειας. Χάσαμε μία εφηβική ευγένεια. Ο Αυγουστίνος ήταν μια δροσερή αύρα που είχε τη δύναμη, με όλα τα ευγενικά χαρακτηριστικά του, να σε χαϊδεύει αλλά ταυτόχρονα να μπορεί να σε παρασύρει με ένα δυναμισμό που έκρυβε μέσα του. Ευαίσθητος και ευγενικός, με βαθειά καλλιέργεια και μόρφωση, πάντα αλληλέγγυος προς τους αδύνατους. Ευχαριστούμε για το ωραίο αφιέρωμα

  81. Myriolis said

    77 «Δεν ήξερα ότι υπάρχουν και του CΓΟ τα τεύχη ονλάιν.»

    Όχι ονλάιν κ. Νίκο, κατέβασμα από το ράφι που λέγατε με τον Πέπε τις προάλλες!

  82. Γιάννης Ιατρού said

    79: Έτσι, το ίδιο συμβαίνει επίσης κι αν η συνταγή περιέχει κι άλλα υγρά ή συστατικά μετρημένα αλλιώς…
    Ακόμα, επειδή αυτά είναι μέτρα όγκου, υπάρχει πάντα πρόβλημα με την υγρασία κλπ. των συστατικών.
    Τέλος πάντων, εγώ για τη συνταγή του έχω παράλληλα και στην σχετική αποκρυπτογράφιση (σε gr) 😎😁✅

    ΥΓ: Ο Αυγουστίνος μάλιστα χρησιμοποιούσε το μέτρο «φλυτζάνια», όχι «κούπες» που είπα κατά λάθος προηγουμένως…

  83. Γιάννης Ιατρού said

    80: Ωραίο σχόλιο 👋👍

  84. Χαρούλα said

    #82 ΥΓ στα παιδικά μου χρόνια κούπες λέγαμε τα μεγάλα μπωλ(και τα τραπουλόχαρτα😊). Είχαμε φλυτζάνες-ια ή μαστραπάδες ή τσάσκες! Μετά που μάθαμε από τους μετανάστες στην Γερμανία συγγενείς, τον καφέ τους, μάθαμε και τις …κούπες! Εδώ ψηλά. Δεν ξέρω σε σας κάτω.

  85. sarant said

    80 Ευχαριστούμε!

    81 Ωχ, δεύτερη φορά που την παθαίνω. Εν τω μεταξύ, τα τεύχη του Πίξελ υπάρχουν μεν σε ηλεκτρ.μορφή αλλά δεν μπόρεσα, εγώ τουλάχιστον, να κατεβάσω, μόνο να διαβάσω ονλάιν.

  86. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @84. Κι ἐμεῖς τσάσκες τὰ λέγαμε τὰ φλυτζάνια τοῦ τσαγιοῦ στὰ μικρᾶτα μου.

    Ὅπως βρῆκα στὸ Βικιλεξικό ἔχει σλαβικὴ προέλευση:

    » Ετυμολογία
    τσάσκα < ρωσική чашка < σλαβική чаша < πρωτοσλαβική *čaša (Χρειάζεται τεκμηρίωση)
    »

    Ποῦ νὰ βρεῖ κανεὶς ποιὸς γλωσσικὸς ἄνεμος τὴν ἔφερε στὰ Κυκλαδίτικα νερά μας.

  87. Μαρία said

    86
    Ποτήρι στα βουλγάρικα η τσάσκα. Απο τις πρώτες λέξεις που έμαθα το καλοκαίρι του ’65 στη Σόφια, για να ζητάω νερό στο εστιατόριο. Αλλιώς σου έφερναν ανθρακούχο.

  88. dryhammer said

    85(81). Άρα το αντίθετο (ή μήπως αντώνυμο;)του ον-λάιν είναι το όφ(φ)-ράφι

  89. Τσάσκα και στη Σάμο

  90. sarant said

    86-89 Περίεργο πράγματι, αν και οι ναυτικοί σας θα είχαν παρτίδες με την Οντέσα.

  91. Theo said

    @82, κα:
    Κι εγώ, μέχρι τα 25, «φλυτζάνια» τα ήξερα. Τώρα προσπαθώ να τα λέω «κούπες».
    Την «τσάσκα» την έμαθα από τον Μάρκο Μέσκο, όταν μου χάρισε ένα μεγάλο φλυτζάνι.

  92. Χαρούλα said

    #86,87,89 πριν χρόνια στην καλή κυρία από την Ρωσία που βοηθάει στο σπίτι, επί πέντε λεπτα κάνω περιγραφή της φλυτζάνας, αλλά τίποτα! Και φέρνω μία. Αααα! Τσάσκα! Κόκκαλο εγώ. Το ίδιο άλλη φορά με το μπαούλο. Ααα! Σεντούκ! Τελικά μπορεί και να μην μιλάω «γνήσια» ελληνικά!😂🤣😂

  93. dryhammer said

    Τσάσκα έλεγε η μάνα μου ένα μεταλλικό μπολ (ως δυό φλυτζάνια) κι ένα αλουμινένιο νεμποτάκι, τσασκάκι. τα άλλα φλιτζάνια και φλιτζάνες. Είπα κούπες παρασυρμένος από τον δόχτορα και τη μόδα. Αν και υπάρχει στο σπίτι ιεραρχία μεγέθους. Φλυτζανάκι, το μικρό του καφέ. Λίγο μεγαλύτερο το κουπάκι. Του τσαγιού είναι φλυτζάνια, τα πιο μεγάλα (και πιο κυλινδρικά) είναι κούπες και ένα μεγάλο χωρητικότητας 2+ φλιτζανιών (με ναυτικούς κόμπους στολισμένο, κι από το seamens’ club του Αμβούργου αγορασμένο) είναι η καθίκα, γιατί μοιάζει στο σχήμα.

  94. sarant said

    93 Να και ο νεμπότης στη μέση! Δεν έχουμε φλιτζανολογικό άρθρο, αν θυμάμαι καλά.

  95. Γιάννης Ιατρού said

    Εγώ το τσάσκα δεν το ‘ξερα, αλλά μ΄αυτό που λέει η Χαρούλα στο #84 για τις φλυτζάνες συμφωνώ. Οι κούπες ήρθαν (κυρίως) με τον γαλλικό/γερμανικό/νες καφέ κλπ. Δηλ. και πριν κάτι λέγαμε (ποτήρι ; κούπα;) για το γάλα καμιά φορά, γιατί το φλιτζάνι έπεφτε λίγο…

  96. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @95. Στὰ Θερμιὰ ἔλεγαν κούπα τὸ περιεχόμενο ἑνὸς νεροπότηρου μὲ κρασί.

    Αὐτὸ ἦταν τὸ πρωινὸ τῶν ἀγροτῶν, τοὺς μῆνες ποὺ ἔχουν ρό, πρὶν ξεκινήσουν γιὰ τὸ χωράφι.

    Ἐπίσης κοῦπες ἔλεγαν πήλινα σκεύη, ἀντίστοιχα μὲ τὰ σημερινὰ μπώλ. Ἐξ ὧν καὶ τὸ δίστιχο:

    Τί νά ᾿χαμε, τί νάχαμε ἕνα κουπάκι φάβα…

    Τὸ ὑπόλοιπο εἶναι ἀκατάλληλο γι᾿ αὐτὴ τὴν ὥρα. 😉

  97. Χαρούλα said

    #94 δίκιο έχεις αφεντικό! Δεν του πρέπει ξεστράτισμα του συγκεκριμένου άρθρου. Επειδή εγώ έβαλα το πρώτο λιθαράκι ζητώ συγγνώμη. Δεν της πρέπει της μνήμης του.😔😢

  98. sarant said

    97 Χαρούλα, δεν ήμουν επικριτικός. Τη δεύτερη μέρα δεν με πειράζει να ξεστρατίζει το άρθρο, αντίθετα έτσι μπορεί κάποιος περαστικός να το διαβάσει ενώ δεν θα το διάβαζε.

  99. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @94. Τὸ ξεστράτισμα στοὺς δρόμους τῆς γλώσσας πιστεύω πὼς ταιριάζει στὸ ἐλεύθερο πνεῦμα τοῦ Αὐγουστίνου.

    Ἐμεῖς κάναμε πιὸ κοντινὰ ταξίδια μὲ τὴν τσάσκα. Ἀπὸ τὴ Μαύρη Θάλασσα στὸ Αἰγαῖο.

    Ἡ τσάσκα μας δὲν ἀντέχει στὰ διαστημικὰ ταξίδια στὸ χωροχρόνο, ποὺ τόσο τὸν ἔθελγαν.

  100. Χαρούλα said

    Θα έπρεπε. Δεν πρόσεξα που ήμουν… Δεν μπορούν να συνυπάρχουν(κατά την άποψη μου) ο μεγαλειώδης θρήνος της Αναστασίας, με …κουζινικά.🥱🥺

  101. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    ΔΙΟΡΘΩΣΗ. Τὸ 99@97.

  102. dryhammer said

    Πράγματι, ίδιον της ζωής και των ανθρώπων η συνύπαρξη ετερόκλητων και ετερόκλιτων συχνά στο ίδιο άτομο ή/και στον ίδιο χώρο. Το απόλυτο είναι πέρα…

  103. sarant said

    Και τίποτα το ανθρώπινο δεν μας είναι ξένο

  104. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    79 >>παίζει ρόλο το μέγεθος της κούπας.
    ε και του αυγού 🙂

    Σκέφτομαι το οξύμωρο της ύπαρξης. Σ΄ένα αποχαιρετιστήριο αφιέρωμα, αναθυμούμαστε τον άξιο πνευματικό εκλιπόντα, τον άνθρωπο των γραμμάτων και της κοινωνική παρουσίας και μαζί δέσαμε τη συνταγή του για καρυδόπιτα! Μια νότα χαρμολύπης. Αν μας παίρνει χαμπάρι, θα γελά ταξιδεύοντας στο σύμπαν. Θα το εκτιμούσε λέω.
    (Απ΄το μεσημέρι το σχόλιο αλλά έφυγα βιαστικά και βλέπω τώρα ότι δεν πάτησα αποστολή)

  105. Γιάννης Κουβάτσος said

    100:Στην ποίηση του Ρίτσου συνυπάρχουν.

  106. Myriolis said

    85β. Έπρεπε να το διευκρινίσω αφού το άλλο κατέβασμα είναι πιο συχνό σήμερα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: