Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Όταν ο Βάρναλης συνάντησε τον Ζακ Πρεβέρ… και ένα ρακούν

Posted by sarant στο 5 Ιουλίου, 2020


Πριν από μερικούς μήνες είχαμε συζητήσει την αρκετά γνωστή συνάντηση του Γάλλου ποιητή Ζακ Πρεβέρ με τον Διονύση Σαββόπουλο -ή μάλλον του Σαββόπουλου με τον Πρεβέρ. Σήμερα θα δούμε μιαν άλλη συνάντηση, παλιότερη και πολύ λιγότερο γνωστή.

Το 1951, ο ποιητής Κώστας Βάρναλης γράφει το καθημερινό χρονογράφημα στην κεντροαριστερή εφημερίδα Προοδευτικός Φιλελεύθερος. Και εκεί δημοσιεύει, στις 25 Αυγούστου, το εξής χρονογράφημα, που ξεκινάει με ένα ποίημα -ή μάλλον με στίχους από ένα ποίημα, του Ζακ Πρεβέρ.

Η ΜΟΙΡΑ ΜΑΣ

Γυρνάτε, γυρνάτε,
κοριτσόπουλα,
γυρνάτε γύρω από τις φάμπρικες.
Σε λίγο θα’σαστε μέσα,
θα ζήσετε δυστυχισμένες
και θα κάνετε πολλά παιδιά,
που θα ζήσουνε δυστυχισμένα
και θα κάνουνε πολλά παιδιά.

Πού βρίσκεται η γοητεία αυτού του ποιήματος του νέου Γάλλου ποιητή, του Ζακ Πρεβέρ; Στην ανθρωπιά του. Έχει ανθρωπιά, για­τί λέει μιαν από τις πρώτες αλήθειες του κόσμου αυτού της Αδικίας· κι επειδή λέει αλήθεια, είναι απλό· κι επειδής είναι απλό μπαίνει άμεσα στην καρδιά και συγκινεί.

* *

Ο ποιητής δεν αναζητάει τις εμπνεύσεις του στα μεγάλα περασμένα· μήτε σκαλίζει τα βιβλία της σιβυλλικής φιλοσοφίας για να βρει τις πρώτες αίτιες του κόσμου. Κοιτάει τ’ ασήμαντα γεγονότα της καθημερινής ζωής, που δεν τα προσέχει κανένας κι όμως μέσα σ’ αυτά υπάρχουν οι πρώτες κι οι έσχατες αιτίες. Είναι οι δυστυχίες μας, που γεννάνε τη δυστυχία και διαιωνίζουνε τη δυστυχία!

Ένας αληθινός και διάφανος κι απλός ποιητής στον αιώνα της ψευτιάς, της σκοτεινάγρας και της σκουληκομυρμηγκότρυπας· ένας ποιητής, που πονάει τον πόνο του αλλουνού αντί να βοηθάει τους Λύκους ή να τους αφήνει να τρώ­νε τον άλλον, είναι ξανάσαμα κι ελπίδα, πως δε χάθηκε ολότελα η ανθρωπιά από τον κόσμο.

* *

Αλλά γιατί τα λέω αυτά; Eίναι χρόνια τώρα, που η Τέχνη φεύγει. Φεύγει από τη ζωή, φεύγει από τους ανθρώπους, φεύγει από την πραγματικότητα, φεύγει από τη λογική και τη γνώση — φεύγει από τις ευθύνες, δηλ. από τον Ε­αυτό της. Ζητάει να γίνεται όσο το δυνατό περισσότερο αριστοκρατική, περισσότερο ακαταλαβίστικη, περισσότερο κενή — επομένως λιγότερο «παρακατιανή». Είναι ποίηση που εξαρθρώνει και τις Μορφές και τις Ουσίες — και τη γλώσσα· ποίηση που φεύγει από την Αγορά και κλείνεται στον Νυμφώνα με τρεις μονάχα ανθρώ­πους!

Και κολακεύεται γι’ αυτήν την προδοσία της μεγάλης της αποστολής. Γιατί ο Εαυτός τής Τέ­χνης (που είπαμε παραπάνου) εί­ναι το χρέος της να βλέπει μέ­σα στο Χάος καλύτερα κι από τους πολλούς κι από τους «τρεις ανθρώπους»· να μπαίνει στο νόη­μα· να φωτίζει το πλήθος και να το οδηγεί στο δρόμο της λύτρω­σης «τα βέλτιστα διδάσκων», ό­πως καυχιέται για τον εαυτό του ο μεγάλος Αριστοφάνης. Και τα «βέλτιστα» στην αρχαία ελληνική γλώσσα είναι τα «συμφερότατα». Και τα συμφερότατα για το Κο­πάδι είναι να μην το φάει ο Λύ­κος!

* *

Γυρίζουμε γυρίζουμε, λοιπόν τό μάγκανο γύρω από το πηγάδι· γυ­ρίζουμε γυρίζουμε γύρω από τις φάμπρικες όσο να μας αρπάξουνε μέσα· γυρίζουμε γυρίζουμε γύρω από το πυρωμένο στόμα του Μολώχ, όσο να μας καταπιεί. Είμα­στε δυστυχισμένοι, κάνουμε παι­διά δυστυχισμένα κι είναι κι αυτά δυστυχισμένα και κάνουν κι άλλα παιδιά πιο δυστυχισμένα…

Κι όμως δε μας φτάνει το χάλι μας· έρχεται κι η Ποίηση του Απόλυτου να μας φτύσει κιόλας!

Νέο ποιητή αποκαλεί ο Βάρναλης τον Πρεβέρ, που βέβαια το 1951 είχε περάσει τα πενήντα. Ήταν όμως σχετικά άγνωστος στο ελληνικό κοινό και πάντως αρκετά νεότερος από τον Βάρναλη. Και με αφορμή την απλότητα και την ανθρωπιά του ποιήματος του Πρεβέρ, ο Βάρναλης δεν παραλείπει να επιτεθεί στην ποίηση της εποχής του, που θεωρούσε ότι έχει ξεκοπεί από τη ζωή, την πραγματικότητα, τις πρώτες αιτίες. (Μια παρόμοια επίθεση είχε κάνει την ίδια εποχή και ο Γιώργος Κοτζιούλας, στο Πού τραβάει η ποίηση;, με τη διαφορά πως ο Κοτζιούλας κατηγορούσε γενικώς και τον ελεύθερο στίχο, ενώ η κριτική του Βάρναλη αφορά το περιεχόμενο μάλλον παρά τη μορφή).

Υποθέτω πως οι στίχοι του Πρεβέρ έχουν μεταφραστεί από τον Βάρναλη -αλλά δεν έχει μεταφραστεί όλο το ποίημα, κατά κάποιο τρόπο ο Βάρναλης δίνει μια περίληψή του. Όλο το ποίημα, εδώ:

Chanson des sardinieres

Tournez tournez
petites filles
tournez autour des fabriques
bientôt vous serez dedans
tournez tournez
filles des pêcheurs
filles des paysans

Les fées qui sont venues
autour de vos berceaux
les fées étaient payées
par les gens du château
elles vous ont dit l’avenir
et il n’était pas beau

Vous vivrez malheureuses
et vous aurez beaucoup d’enfants
beaucoup d’enfants
qui vivront malheureux
et qui auront beaucoup d’enfants
qui vivront malheureux
et qui auront beaucoup d’enfants
beaucoup d’enfants
qui vivront malheureux
et qui auront beaucoup d’enfants
beaucoup d’enfants
beaucoup d’enfants…

Tournez tournez
petites filles
tournez autour des fabriques
bientôt vous serez dedans
tournez tournez
filles des pêcheurs
filles des paysans.

Πρόκειται λοιπόν για το Τραγούδι για τις σαρδελεργάτριες, τις εργάτριες της κονσερβοποιίας, που επειδή δεν είχαμε τέτοια μεγάλα εργοστάσια στη χώρα μας δεν έχουμε και καθιερωμένη λέξη για να τις πούμε. Στη Γαλλία όμως υπήρχαν μεγάλα κονσερβάδικα ή σαρδελάδικα που απασχολούσαν κυρίως γυναίκες και είχαν γίνει και περίφημες απεργίες των εργατριών των σαρδελάδικων.

Αφού το ποίημα του Πρεβέρ βρίσκεται στη συλλογή του 1946 θα το έχει μεταφράσει ο Μιχάλης Μεϊμάρης, ενώ μπορεί να έχουν γίνει και άλλες μεταφράσεις, που όμως δεν τις έχω υπόψη μου. Αν βρει και στείλει κάποιος μετάφραση, θα τη βάλω εδώ.

Προς το παρόν ας ακούσουμε τον Πρεβέρ να το απαγγέλλει:

Και εδώ κλείνει η πρώτη συνάντηση και πάμε στη δεύτερη.

Τις προάλλες, ο παλιός μας φίλος «Να διαβάζετε τον Ζακ Πρεβερ», που δεν γράφει πια εδώ, ανέβασε στον τοίχο του στο Φέισμπουκ ένα ακόμα ποίημα του Πρεβέρ, το περίφημο Inventaire – Kατάλογος ή, όπως προτιμάει να το πει, απογραφή. Κάνει την εξής εισαγωγή:

Για να απαριθμήσουν ανόμοια πράγματα, χωρίς φαινομενική σχέση μεταξύ τους, οι Γάλλοι χρησιμοποιούν συχνά την έκφραση «είναι ένας κατάλογος αλα Πρεβέρ», εξ αιτίας ορισμένων ποιημάτων του, με σημαντικότερο αυτό εδώ. Ακόμη και απρόβλεπτος ή χαριτολόγος όταν είναι, ο Πρεβέρ πάντα έχει πράγματα να αναφέρει, να φανερώσει, μας προσκαλεί με τον εντελώς δικό του τρόπο να τα ανακαλύψουμε. Η Απογραφή, που γράφτηκε όταν ο ποιητής ήταν ακόμη μέλος της ομάδας των υπερρεαλιστών (από την οποία αποχώρησε το 1928, έπειτα από ρήξη στην οποία ήρθε με τον ηγέτη της Αντρέ Μπρετόν), είναι ενδεικτική της δυσφορίας και της ανησυχίας που χαρακτήριζαν εκείνη την εποχή και η οποία, από πολλές απόψεις, μοιάζει με τη σημερινή δική μας. Σαν να παρατηρούμε από κάποιο υψωματάκι τα απομεινάρια της πορείας ενός κόσμου…
——————————————————————————–

Ζακ Πρεβέρ
ΑΠΟΓΡΑΦΗ

Μία πέτρα
δύο σπίτια
τρία ερείπια
τέσσερις νεκροθάφτες
ένας κήπος
λουλούδια

ένα ρακούν

μια ντουζίνα στρείδια ένα λεμόνι ένα ψωμί
μια ηλιαχτίδα
σαράντα κύματα
έξι μουσικοί
μια πόρτα με την ψάθα της
ένας κύριος παρασημοφορημένος με το Τάγμα του Σωτήρος

άλλο ένα ρακούν

ένας γλύπτης που σμιλεύει ναπολέοντες
το λουλούδι που λέγεται νάρκισσος
δυο ερωτευμένοι σ’ ένα μεγάλο κρεβάτι
ένας φοροεισπράκτορας μια καρέκλα τρία γαλόπουλα
ένας κληρικός μία φουσκάλα
μια σφήγκα
μια πέτρα στα νεφρά
ένα αχούρι
ένας ανάξιος γιος δύο Αγιορείτες αδελφοί τρεις ακρίδες
ένα εκτινασσόμενο κάθισμα
δύο κορίτσια της ηδονής ένας μπάρμπας στην Κορώνη
μια Mater Dolorosa τρεις χαζομπαμπάδες δύο κατσίκες του κυρίου Σεγκέν
ένα ψηλοτάκουνο Λουδοβίκου ΙΕ’
μια πολυθρόνα Λουδοβίκου ΙΣΤ’
ένας μπουφές Ερρίκου Β’ δύο μπουφέδες Ερρίκου Γ’ τρεις μπουφέδες Ερρίκου Δ’
ένα παράταιρο συρτάρι
ένα κουβάρι σπάγγος μια παραμάνα ασφαλείας ένας ηλικιωμένος κύριος
μία Νίκη της Σαμοθράκης ένας λογιστής δύο βοηθοί λογιστού ένας άνθρωπος της υψηλής κοινωνίας δύο χειρουργοί τρεις χορτοφάγοι
ένας κανίβαλος
μια αποικιακή εκστρατεία ένα ολόκληρο άλογο μισό κιλό γαμώτο
μια μύγα τσε τσε
ένας αστακός αλα αμερικάνικα ένας κήπος αλα γαλλικά
δυο μήλα αλα αγγλικά
ένα φασαμέν ένας υπηρέτης ένα ορφανό ένας πνεύμονας σιδήρου
μια ημέρα δόξας
μια εβδομάδα καλοσύνης
ένας μήνας λουλουδιών
ένας χρόνος φρίκης
ένα λεπτό σιγής
ένα δευτερόλεπτο απροσεξίας
και…

πέντε ή έξι ρακούν

ένα αγοράκι που μπαίνει στο σχολείο κλαίγοντας
ένα αγοράκι που βγαίνει απ’ το σχολείο γελώντας
ένα μυρμήγκι
δυο τσακμακόπετρες
δεκαεφτά ελέφαντες ένας δικαστής σε διακοπές πάνω σε μια ξαπλώστρα
ένα τοπίο με πολύ πράσινο χορτάρι μέσα
μια αγελάδα
ένας ταύρος
δυο αγνοί έρωτες τρία μεγάλα εκκλησιαστικά όργανα ένα κοτόπουλο Μαρένγκο
ένας ήλιος του Αούστερλιτς
ένα λίτρο ανθρακούχο νερό Σουρωτή
ένα λευκό λεμονάτο κρασί
ένας Κοντορεβιθούλης μια Ημέρα εξιλασμού ένας πέτρινος Γολγοθάς
μια ανεμόσκαλα
δυο αδελφές Λατίνες τρεις διαστάσεις δώδεκα απόστολοι χίλιες και μία νύχτες τριάντα δύο στάσεις έξι μέρη του κόσμου πέντε σημεία του ορίζοντα δέκα χρόνια καλών και πιστών υπηρεσιών εφτά θανάσιμα αμαρτήματα δύο δάχτυλα κόντεμα δέκα σταγόνες πριν από κάθε γεύμα τριάντα μέρες φυλακή εκ των οποίων δεκαπέντε στην απομόνωση πέντε λεπτά διάλειμμα

και…

κάμποσα ρακούν.
—————————————————————————-
[Jacques Prévert, Inventaire, στη συλλογή Paroles, 1946]

Το ποίημα περιλαμβάνεται στη συλλογή του 1945, αλλά ο φίλος μας ο Πρεβέρ (έτσι τον φωνάζαμε τότε) μάς λέει ότι ο ποιητής το έγραψε στη δεκαετία του 1920. Αν κάποιος έχει ακριβή χρονολογία, καλοδεχούμενος. Η μετάφραση υποθέτω πως είναι του φίλου μας. Και το πρωτότυπο:

Une pierre
deux maisons
trois ruines
quatres fossoyeurs
un jardin
des fleurs

un raton laveur

une douzaine d’huîtres un citron un pain
un rayon de soleil
une lame de fond
six musiciens
une porte avec son paillasson
un monsieur décoré de la légion d’honneur

un autre raton laveur

un sculpteur qui sculpte des napoléon
la fleur qu’on appelle souci
deux amoureux sur un grand lit
un receveur des contributions une chaise trois dindons
un ecclésiastique un furoncle
une guêpe
un rein flottant
une écurie de courses
un fils indigne deux frères dominicains trois sauterelles
un strapontin
deux filles de joie un oncle cyprien
une Mater dolorosa trois papas gâteau deux chèvres de
Monsieur Seguin
un talon Louis XV
un fauteuil Louis XVI
un buffet Henri II deux buffets Henri III trois buffets
Henri IV
un tiroir dépareillé
une pelote de ficelle deux épingles de sûreté un monsieur
âgé
une Victoire de samothrace un comptable deux aides-
comptables un homme du monde deux chirurgiens
trois végétariens
un cannibale
une expédition coloniale un cheval entier une demi-
pinte de bon sang une mouche tsé-tsé
un homard à l’américaine un jardin à la française
deux pommes à l’anglaise
un face-à-main un valet de pied un orphelin un poumon
d’acier
un jour de gloire
une semaine de bonté
un mois de marie
une année terrible
une minute de silence
une seconde d’inattention
et…

cinq ou six ratons laveurs

un petit garçon qui entre à l’école en pleurant
un petit garçon qui sort de l’école en riant
une fourmi
deux pierres à briquet
dix-sept éléphants un juge d’instruction en vacances
assis sur un pliant
un paysage avec beaucoup d’herbe verte dedans
une vache
un taureau
deux belles amours trois grandes orgues un veau
marengo
un soleil d’austerlitz
un siphon d’eau de Seltz
un vin blanc citron
un Petit Poucet un grand pardon un calvaire de pierre
une échelle de corde
deux sœurs latines trois dimensions douze apôtres mille
et une nuits trente-deux positions six parties du
monde cinq points cardinaux dix ans de bons et
loyaux services sept péchés capitaux deux doigts de
la main dix gouttes avant chaque repas trente jours
de prison dont quinze de cellule cinq minutes
d’entracte

et…

plusieurs ratons laveurs.

(Jacques Prévert, Paroles, 1946)

Θα προσέξατε το ρακούν, raton laveur στα γαλλικά, Προκύων ο πλύντης, τρωκτικό της Βόρειας Αμερικής που μπορεί να ζήσει και στην Ευρώπη.

Γιατί άραγε ξεφυτρώνει κάθε τόσο το ρακούν στο ποίημα του Πρεβέρ, σαν ρεφρέν, ανάμεσα στα διάφορα ετερόκλητα του καταλόγου του; Δεν μπορώ να δώσω απάντηση στο ερώτημα αυτό. Γιατί όχι, όμως;

Έχω όμως να αναδείξω μιαν ακόμα συνάντηση, διότι το ρακούν είναι ζώο διάσημο στα ελληνικά σόσιαλ. Κάθε φορά που γίνεται κάποια ύποπτη δουλειά, λαμογιά, ζημιά, σκάνδαλο, που κάποιος προβάλλει μια δικαιολογία εντελώς έωλη, που έγινε ένα κακό και ξέρουμε ποιος φταίει αλλά δεν το λέμε, τότε στα σόσιαλ λέμε ειρωνικά πως «το έκανε ένα ρακούν», πως στα καλά καθούμενα «ήρθε ένα ρακούν και έφαγε την απόρρητη έκθεση» ή κάτι τέτοιο.

Μεταφέρω τρία πρόσφατα παραδείγματα από το Τουίτερ:

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες από ανταποκριτές μας στο εξωτερικό τα λεφτά απ τη Novartis τα τσεπωσε ένα ρακουν

Δεν τα γράφω εγώ. Σορυ. Ήρθε ένα ρακουν κ πάταγε πλήκτρα

Τι να σας πω κυρ εισαγγελέα μου. Δεν έχω ιδέα. Ένα ρακουν έγραφε τις συνταγές

Πώς ξεφύτρωσε το ρακούν; Δεν ξέρω. Ίσως από αμερικάνικα κινούμενα σχέδια.

Αλλά δεν αντιστέκομαι στον πειρασμό να σκεφτώ πως το ρακούν που κάνει τόσες ζημιές στα ελληνικά σόσιαλ του 2020 είναι μετενσάρκωση ή δισεγγονάκι εκείνων των ρακούν που εξέθρεψε και ξαμόλυσε στον κόσμο ο Ζακ Πρεβέρ το 1925!

106 Σχόλια to “Όταν ο Βάρναλης συνάντησε τον Ζακ Πρεβέρ… και ένα ρακούν”

  1. rizes said

    Στο Φώτη Αγγουλέ
    https://vgiannelakis.wordpress.com/2013/09/05/%cf%83%cf%84%ce%bf-%cf%86%cf%8e%cf%84%ce%b7-%ce%b1%ce%b3%ce%b3%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%ad/

  2. Γς said

    Καλημέρα

    Ενα ρακούν

    >Une pierre
    deux maisons
    trois ruines

    Ενας είναι ο Κύριος,
    δεύτερη είναι η Παναγία.
    τρεις είναι οι Παρθένες

    https://caktos.blogspot.com/2013/12/blog-post_23.html

    Καλή συνέχεια!

  3. dryhammer said

    Καλημέρα!
    Μια άλλη σημασία της λέξης ρακούν
    https://www.slang.gr/lemma/25824-rakoun

    Κι όπως στο παράδειγμα: «…πού να βρεθεί ρακούν στην Ομόνοια;»

  4. Γιάννης Κουβάτσος said

    Έχει δίκιο σε πολλά ο Βάρναλης, αλλά βέβαια η ποίηση δεν μπορεί να είναι μόνο χρονογραφία και καταγγελία, σε καμιά περίπτωση. Ωραίος ο Πρεβέρ, να βάλουμε και τον «Ανθρώπινο μόχθο» του, που σίγουρα θα άρεσε στον Βάρναλη, σε μετάφραση της Μαρίας Θεοφιλάκου:

    Ο ανθρώπινος μόχθος

    Ο ανθρώπινος μόχθος
    δεν είναι αυτός ο ωραίος νέος άνδρας ο χαμογελαστός
    όρθιος πάνω στο πόδι του από γύψο
    ή από πέτρα
    που δίνει χάρη στα παιδαριώδη τεχνάσματα της γλυπτικής
    στην ανόητη ψευδαίσθηση
    της χαράς του χορού και της αγαλλίασης
    υπενθυμίζοντας με το άλλο πόδι στον αέρα
    τη γλυκύτητα του γυρισμού στο σπίτι.
    Όχι
    ο ανθρώπινος μόχθος δεν φέρει ένα μικρό παιδί στον δεξή ώμο
    άλλο ένα στο κεφάλι
    κι ένα τρίτο στον ώμο τον αριστερό
    με τα εργαλεία στον αορτήρα
    και τη νεαρή γυναίκα ευτυχισμένη να κρέμεται απ’ το μπράτσο του.
    Ο ανθρώπινος μόχθος φέρει έναν επίδεσμο στην κήλη
    και τις ουλές από τις μάχες
    που ‘χουν παραδοθεί απ’ την εργατική τάξη
    ενάντια σ’ έναν κόσμο παράλογο και δίχως νόμους
    Ο ανθρώπινος μόχθος δεν έχει σπίτι αληθινό
    οσφραίνεται τη μυρωδιά της εργασίας του
    και τον χτυπάει στα πνευμόνια
    ο μισθός του κοκαλιάρης
    τα παιδιά του επίσης,
    δουλεύει σαν τον νέγρο,
    κι ο νέγρος σαν αυτόν.
    Ο ανθρώπινος μόχθος δεν έχει τρόπους
    ο ανθρώπινος μόχθος δεν έχει την ηλικία της λογικής
    ο ανθρώπινος μόχθος έχει την ηλικία των στρατώνων
    την ηλικία των φυλακών και των κατέργων
    την ηλικία των εκκλησιών και των εργοστασίων
    την ηλικία των κανονιών
    κι αυτός που έχει φυτέψει παντού όλους τους αμπελώνες
    κι έχει κουρδίσει όλα τα βιολιά
    τρέφεται από όνειρα άσχημα
    και μεθάει με το άσχημο κρασί της παραίτησης
    και σαν ένας μεγάλος σκίουρος μεθυσμένος
    χωρίς σταματημό γυρνάει σε κύκλους
    μες σ’ ένα σύμπαν εχθρικό
    σκονισμένο και με ταβάνι χαμηλό
    και ολοένα σφυρηλατεί την αλυσίδα
    την αλυσίδα τη φρικτή όπου όλα είναι αλυσοδεμένα
    η μιζέρια η πρόσοδος η δουλειά η θανάτωση
    η θλίψη η δυστυχία η αϋπνία και η ανία
    η τρομακτική αλυσίδα του χρυσού
    του άνθρακα του σιδήρου και του χάλυβα
    του κλίνκερ και της σκόνης
    η περασμένη γύρω από τον λαιμό
    ενός κόσμου σακατεμένου
    η άθλια αλυσίδα
    όπου έρχονται να γαντζωθούν
    τα θεία γούρια
    τα ιερά κειμήλια
    οι σταυροί της τιμής οι σταυροί οι αγκυλωτοί
    τα φυλαχτά-σκιουροπίθηκοι
    τα μετάλλια των παλιών υπηρετών
    τα μπιχλιμπίδια της κακοτυχίας
    η μεγαλοπρεπής αίθουσα του μουσείου
    το μέγα πορτρέτο του έφιππου
    το μέγα πορτρέτο του βαδίζοντος
    το μέγα πορτρέτο προσώπου προφίλ στο ένα πόδι
    το μέγα πορτρέτο επιχρυσωμένο
    το μέγα πορτρέτο του μεγάλου μάντη
    το μέγα πορτρέτο του μεγάλου αυτοκράτορα
    το μέγα πορτρέτο του μεγάλου στοχαστή
    του μεγάλου άλτη
    του μεγάλου ηθικολόγου
    του αξιοπρεπούς και θλιβερού φαρσέρ
    το κεφάλι του μεγάλου ταραξία
    το κεφάλι του επιθετικού ειρηνοποιού
    το αστυνομικό κεφάλι του μεγάλου απελευθερωτή
    το κεφάλι του Αδόλφου Χίτλερ
    το κεφάλι του κυρίου Θιέρσου
    το κεφάλι του δικτάτορα
    το κεφάλι του δημίου
    όποιας και να ‘ναι χώρας
    όποιου και να ‘ναι χρώματος
    το απεχθές κεφάλι
    το δυστυχές κεφάλι
    το κεφάλι για χαστούκια
    το κεφάλι για σφαγή
    το επικεφαλής του φόβου.

  5. Aghapi D said

    Αξέχαστες οι μελοποιήσεις από τον Kosma

    Συγκινούν πάντα
    και είναι πολλές

  6. ΣΠ said

    Καλημέρα.

    Πώς ξεφύτρωσε το ρακούν; Δεν ξέρω. Ίσως από αμερικάνικα κινούμενα σχέδια.

    Μάλλον από δω.

  7. Λεύκιππος said

    Τουλάχιστον ιδιόμορφα

  8. Πολύ ωραίο αφιέρωμα.

    Το fossoyeurs δεν είναι τυμβωρύχοι; Βέβαια, καθαρευουσιάνικο. Έχουμε γνωστή λέξη της δημοτικής;

  9. ndmushroom said

    6
    Α γεια σου, με πρόλαβες!

  10. Αγγελος said

    (8) Όχι, fossoyeurs είναι οι νεκροθάφτες. Και μεταφορικά οι καταστροφείς. Οι τυμβωρύχοι λέγονται απλώς pilleurs de tombes, ο δε νομικός όρος είναι violation de sépulture.

  11. Γς said

    >Στη Γαλλία όμως υπήρχαν μεγάλα κονσερβάδικα ή σαρδελάδικα που απασχολούσαν κυρίως γυναίκες

    Κονσερβοσαρδελάδικα υπάρχουν σχεδόν παντού σήμερα όπου υπάρχουν σαρδέλες [Και στον κόλπο της Καλλονής, βεβαίως!].

    Αλλά ότι τότε η Γαλλία ήταν η μόνη χώρα που παρήγαγε σαρδελοκονσέρβες δεν το φανταζόμουν

    En 1880, la France est le premier, et le seul, pays producteur au monde de conserves de sardines et de thons à l’huile distribuées sur la planète entière

    Σαρδέλες.

    https://caktos.blogspot.com/2016/05/blog-post_20.html

  12. plintirio said

    Κατάλογος αλα Πρεβερ κινηματογραφικός: https://www.youtube.com/watch?v=79h05vqezJ0

  13. Alexis said

    Ωραίο άρθρο!

    Πάντοτε ισορροπημένος και μεστός ο γραπτός λόγος του Βάρναλη!

  14. dryhammer said

    11. Αυτά στο τελάρο είναι γαύροι, ή έτσι μου φάνηκε; (Η σαρδέλα είναι πιο φαρδιά νομίζω).

  15. geobartz said

    Δεν μου άρεσε το ποίημα του Γάλλου, ούτε η αναφορές του Βάρναλη κλπ. Γενικά, δεν μου αρέσουν οι απαισιόδοξοι συλλογισμοί και οι κλαυθμηρισμοί. Τόσο το χειρότερο όταν επικεντρώνονται μόνο στους «καϊμένους» τους λύκους (ρανκούν)! Μένουν έτσι στο απυρόβλητο όχι μόνο τα τσακάλια αλλά και οι ύαινες και τα λιοντάρια. Και έτσι, δεν θα μάθουμε ποτέ ποιοι χλαμπάκωσαν (Μακεδονικό αυτό!) τα λεφτά που η Νοβάτρις-Ελλάς ομολογεί ότι διέθεσε για λαδώματα. Όπως δεν θα μάθουμε ποιος-ποιοι ντερλίκωσαν τον περίδρομο στο «βρώμικο» ’89. [σκέφτομαι μήπως τα τσέπωσα εγώ και δεν πήρα χαμπάρι]. Έτσι γίνεται πάντα στην ψωροκώσταινα (γιαυτό και είμαστε ψαροκώσταινα). Δεν ενδιαφέρει (ΚΑΝΕΝΑΝ μας) να βρεθούν οι κλέφτες. Μοναδικός ΜΑΣ σκοπός είναι να πλήξουμε πολιτικούς αντιπάλους [και έτσι πλήττουμε βλακωδώς τους εαυτούς μας!].

  16. Σαν τραγούδι είναι το ποίημα του Πρεβέρ. Δεν είναι τυχαίο πόσο μελοποιήθηκε, και μπορώ να υποθέσω ότι ο Μπρελ π.χ. θα ήταν μεγάλος θαυμαστής του.

  17. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Την λογοτεχνική μεγαλοσύνη του Βάρναλη, μάλλον δεν μπορεί να την αμφισβητήσει κανείς (ούτε μπορεί να αμφισβητήσει κανείς πως η βασική κινητήρια δύναμη του έργου του προέρχεται από τις πολιτικές ιδέες του). Αν, όμως, ισχύει για όλους το ότι έρχεται κάποτε η ώρα της κρίσης, δεν θα ήταν περιττό να αναλογιστούμε τον βαθμό που πήραν στις απολυτήριες εξετάσεις της Ιστορίας των Ιδεών «αυτού του κόσμου του καλού» οι πολιτικές ιδέες του Βάρναλη. Και να συλλογιστούμε το τί και γιατί επιλέγουν σήμερα για την ζωή τους τα περισσότερα κοριτσόπουλα που «γυρίζουν γύρω από τις φάμπρικες» και «θα κάνουν πολλά παιδιά (??) που θα ζήσουνε δυστυχισμένα»

  18. Γιάννης Κουβάτσος said

    17:Η πραγματικότητα, Γιώργο, βελτιώνεται, όσο βελτιώνεται, με τους αγώνες των πολιτών και των εργαζομένων. Και αυτούς τους αγώνες τους ύμνησαν και τους υμνούν οι Πρεβέρ και οι Βαρνάληδες. Τίποτα δεν έρχεται εξ ουρανού.

  19. 14. Ω… σαν Πρέβεζάνος (είναι το εθνικό μας φρούτο ή ποτό η σαρδέλα) θα συμφωνούσα. 🙂

  20. Στην Πρέβεζα έχουμε και καφέ Πρεβέρ αλλά το διαβάζουμε ιταλικά, Πρέβερε.

  21. Νέο Kid said

    «Σκίζει τους Γάλλους σα σαρδέλες!»
    Η ιστορική φράση του σπορκαστερ Χελάκη , όταν το καλοκαίρι του 2004 στον προημιτελικό του Γιούρο , ο Άγγελος Χαριστέας με κεφαλιά -κανονιά ξετίναξε τα δίχτυα του Φαμπιάν Μπαρτέζ!
    Είχε προηγηθεί σέντρα μετά από περίτεχνη ενέργεια και ντρίπλα αλά Ζιντάν του Θοδωρή Ζαγοράκη .
    Θυμάμαι ότι ο Χελάκης είχε κατηγορηθεί για ρατσισμό-αντιγαλλισμό ,κάτι τέτοιο , για την ιστορική αυτή φράση….

    ps. Το ρακούν βρωμάει και ζέχνει! Αυτό εξηγεί πολλά.

  22. venios said

    ΤΑ ΗΛΙΘΙΑ ΣΤΟΙΧΗΜΑΤΑ

    Κάποιος Μπλαιζ Πασκάλ
    κτλ. κτλ…

  23. venios said

    Το στοίχημα του Πασκάλ ήταν ότι κανείς δεν χάνει τίποτα αν κάνει ότι πιστεύει ενώ δεν πιστεύει, ενώ η πίστη θα έρθει τελικά. Πασίγνωωωστο στη Γαλλία, περιλαμβάνεται στη σχολική ύλη. Εκτός από τον Πρεβέρ, ασχολήθηκε μ’αυτό κι ο Μπρασσενς:

  24. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @18. Αν ανοίξουμε, Γιάννη, συζήτηση περί πολιτικών ιδεών και ταξικής πάλης, θα μας φάνε εδώ για πρωινό οι κάτοχοι της Αλήθειας 🙂 .
    Μιά τελευταία κουβέντα: Δεν έχω καμιά αμφιβολία για το ότι η κοινωνία μας είναι ταξική και οι ταξικές τριβές (τριβές- όχι πάλη και συντριβές!) αναπόφευκτες και επομένως, δεν αμφισβητώ το ότι η βελτίωση της θέσης των πολλών επιτυγχάνεται «με τους αγώνες των πολιτών και των εργαζομένων», όπως λες. Τώρα, όμως -μετά τα μεγάλα κοινωνικά «πειράματα» του περασμένου αιώνα- ξέρουμε ότι δεν υπάρχει πουθενά αυτός ο «¨ηλιος, ήλιος αρχηγός» που όταν αφήνεται επαναστατικά απερίσπαστος επιτρέπει σε όλους να τον απολαμβάνουν ξαπλωμένοι στα πάρκα τα πρωινά και να δουλεύουν τις μηχανές κάποια υποκατάστατα εργατικής δύναμης. Ξέρουμε ποιό μοντέλο κοινωνικής οργάνωσης δεν παράγει πλούτο, πράγμα για το οποίο μάλλον δεν θα συμφωνούσαμε (ούτε εγώ, ίσως ούτε κι εσύ 🙂 ) με τον Βάρναλη… Ξέρουμε πλέον προς τα πού δραπέτευαν οι εργαζόμενοι του «σοσιαλιστικού» κόσμου για να ικετέψουν «τον μισθό του κοκαλιάρη.. [Ας αρκεστούμε για σήμερα στην λογοτεχνική ομορφιά του Πρεβέρ! Καλή σου μέρα!]

  25. Αγγελος said

    Δεν νομίζω πως είναι τόσο ηλίθιο το στοίχημα του Πασκάλ, ούτε ότι συνιστά πρωτίστως την υποκρισία. Η βασική ιδέα του είναι ότι συμφέρει να πιστεύεις και να θρησκεύεσαι, διότι ΑΝ τελικά έχει δίκιο η Εκκλησία, όσο απίθανο κι αν το θεωρείς, κερδίζεις τον Παράδεισο, ενώ κι αν δεν έχει, δεν χάνεις τίποτε (και κερδίζεις μια μεγάλη παρηγοριά επί γης), ή τέλος πάντων αυτό που χάνεις είναι απείρως μικρότερο συγκριτικά. Το ζήτημα είναι βέβαια ότι δεν διαλέγεις ελεύθερα την πίστη σου — και πράγματι απαντάει σ’αυτό ο Πασκάλ λέγοντας «κάνετε σαν να πιστεύετε, πηγαίνετε στην Εκκλησία, λέτε τις προσευχές σας, ραντίζεστε με αγιασμό, και η πίστη θα έρθει αν ειλικρινά τη θέλετε.» (Το άλλο ζήτημα είναι ότι θεωρητικά θα μπορούσε να έχει δίκιο π.χ. το Ισλάμ, ή οι ακραίοι Προτεστάντες που θεωρούν ειδωλολάτρες τους Καθολικούς, και να ανακαλύψεις μετά θάνατον ότι είχες άδικο — αλλά στην εποχή του και στο χώρο του, η επιλογή ήταν κυρίως μεταξύ συμμόρφωσης με την επίσημη Εκκλησία και λιβερτινισμού. Ο ίδιος βέβαια δεν ήταν και τόσο συμμορφωμένος με την επίσημη Εκκλησία, αλλά ακόμα ο Ιανσενισμός δεν είχε χαρακτηριστεί επίσημα αίρεση…
    Θα ήταν ενδιαφέρον να βλέπαμε πώς ακριβώς θα ανέπτυσσε το επιχείεημά του ο μεγάλος αυτός μαθηματικός και συγγραφέας αν το είχε επιμεληθεί για δημοσίευση και δεν είχε αφήσει μόνο τα σπαράγματα των Pensées…
    Παρεμπιπτόντως, πράγματι αυτά διδάσκονται στα γαλλικά σχολεία, καίτοι αυστηρά κοσμικά από το 1905, και είναι πασίγνωστα στους στοιχειωδώς μορφωμένους Γάλλους. Κι εγώ από τα γαλλικά μου και όχι από τα θρησκευτικά του σχολείου πρωτοέμαθα για την (ας μην την πούμε αντίφαση, ας την πούμε ένταση) που υπάρχει στον Χριστιανισμό μεταξύ του ρόλου της θείας χάρης και της πρωτοβουλίας του ίδιου του ανθρώπου για τη σωτηρία του.

  26. Ανδρέας Τ said

    @10. Fossoyeurs είναι αυτοί που σκάβουν το λάκκο για τη ταφή. Croquemorts είναι οι νεκροθάφτες.

  27. Aghapi D said

    Καλημέρα
    και αυτό το τραγούδι

    αλλά και μια από τις απεργίες

  28. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα και για τα δεύτερα σχόλια!
    Έφυγα νωρίς το πρωί για να ανεβω σε ένα λοφάκι, οπότε έλειπα ως τώρα.

  29. Theo said

    Καλημέρα!

    Από τον ορθολογισμό του Πασκάλ θα προτιμούσα τον «ανορθολογισμό» του Ντοστογιέφσκι:
    «Για μένα, έχω να πω ότι είμαι παιδί του αιώνος μου, τέκνο της αμαρτίας και της αμφιβολίας. Έτσι είμαι τώρα κι έτσι θα είμαι, (το ξέρω), μέχρι τον τάφο. Τι φρικτά βάσανα μού στοίχισε, και μου στοιχίζει ακόμη σήμερα, αυτή η δίψα για πίστι, που είναι τόσο έντονη μέσα στην ψυχή μου, όσο υπάρχουν μέσα μου ενάντια επιχειρήματα.

    Εν τούτοις, ο Θεός μού χαρίζει στιγμές όπου είμαι ολότελα γαλήνιος. Εκείνες τις στιγμές αγαπώ και νοιώθω ότι αγαπιέμαι από τους άλλους. Και αυτές τις στιγμές ακριβώς εσχημάτισα μέσα μου ένα πιστεύω, όπου όλα είναι φωτεινά και ιερά για μένα.

    Αυτό το πιστεύω είναι απλό: Πιστεύω ότι δεν υπάρχει τίποτε πιο όμορφο, πιο βαθύ, πιο συμπαθητικό, πιο λογικό, πιο ζωντανό και τέλειο από τον Χριστό. Και λέω στον εαυτό μου, με ζηλόφθονη αγάπη, όχι μόνο ότι δεν υπάρχει τίποτε, αλλ’ ότι δεν μπορεί να υπάρχη.

    Επί πλέον, αν κάποιος μου απεδείκνυε ότι ο Χριστός δεν ταυτίζεται με την αλήθεια κι ότι, στην πραγματικότητα, η αλήθεια είναι εκτός Χριστού, θα προτιμούσα τότε να παραμείνω με τον Χριστό, παρά να πάω με την αλήθεια…».

    Ο Πασκάλ μιλά υπολογιστικά, συμφεροντολογικά, με φιλαυτία (ή, έστω, απευθύνεται σε όσους σκέφτονται έτσι). Ο Ντοστογιέφσκι κινείται από έναν έρωτα όπου κυριαρχεί η «έκσταση», δηλαδή το να φεύγει κανείς από τη φιλαυτία του και να δίνεται ανιδιοτελώς, χωρίς κανένα συμφέρον ή εχέγγυο στον «όλον Άλλο» που έλεγε κι ο Μοσκώφ.

    Αυτή είναι η (ελάχιστη αλλά τεράστια) διαφορά του δυτικού με τον ανατολικό χριστιανισμό.

    (Οι Πατέρες μιλούν για τρεις καταστάσεις των πιστών: του δούλου, που υπακούει τον αφέντη, για να μην πάει στην Κόλαση, του μισθωτού, που τον υπακούει για να κερδίσει κάτι, και του γιου που όλα τα κάνει από αγάπη στον Πατέρα. Φυσικά, οι περισσότεροι χριστιανοί εντάσσονται στις δυο πρώτες κατηγορίες. Όμως, η Ορθοδοξία βάζει σαν στόχο την τρίτη, ενώ η δυτική χριστιανοσύνη, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, φαίνεται να μην την υποψιάζεται καν. Κι αυτή η μικρή διαφορά είναι τεράστια.)

  30. Νέο Kid said

    https://paulcooijmans.com/others/albertfrank/pascal.html

  31. Πουλ-πουλ said

    ένα λίτρο ανθρακούχο νερό Σουρωτή
    un siphon d’eau de Seltz

    Λέω και εγώ, είχε φτάσει η Σουρωτή στο Παρίσι; Αλλά και το siphon που έγινε λίτρο; Πολύ δημιουργική μου φαίνεται η μετάφραση.

    Απ’ όσο κατάλαβα από τα ποιήματα, ο Πρεβέρ ξεκίνησε υπερρεαλιστής, αλλά στο δρόμο του έπεσε το «υπέρ».

  32. Γιάννης Κουβάτσος said

    «Επί πλέον, αν κάποιος μου απεδείκνυε ότι ο Χριστός δεν ταυτίζεται με την αλήθεια κι ότι, στην πραγματικότητα, η αλήθεια είναι εκτός Χριστού, θα προτιμούσα τότε να παραμείνω με τον Χριστό, παρά να πάω με την αλήθεια…»
    Να κάτι που, σαν παιδί του Διαφωτισμού, δεν μπορώ να δεχτώ με τίποτα. Οι κομμουνιστές αυτό το διασκεύασαν ως εξής:»Καλύτερα να έχεις άδικο με τον Σαρτρ, παρά δίκιο με τον Αρόν».
    Προτιμώ το «νήφε και μέμνησο απιστείν». ☺Όσο για το στοίχημα του Πασκάλ, πάντα μού φαινόταν ως ο ορισμός του καιροσκοπισμού. Εξακολουθεί να μου φαίνεται έτσι.

  33. Theo said

    @32:
    Φυσικά πίσω από το «αν κάποιος μου απεδείκνυε ότι ο Χριστός δεν ταυτίζεται με την αλήθεια κι ότι, στην πραγματικότητα, η αλήθεια είναι εκτός Χριστού, θα προτιμούσα τότε να παραμείνω με τον Χριστό, παρά να πάω με την αλήθεια» υπολανθάνει (και προηγείται) το «ο Θεός μού χαρίζει στιγμές όπου είμαι ολότελα γαλήνιος. Εκείνες τις στιγμές αγαπώ και νοιώθω ότι αγαπιέμαι από τους άλλους», δηλαδή το βίωμα του Ντοστογιέφσκι.
    Αυτό το βίωμα του δίνει την εσωτερική βεβαιότητα ότι ο Χριστός είναι η Αλήθεια, κάτι που δεν μπορεί κανένα αντίθετο επιχείρημα να το κλονίσει. Δηλαδή, ο Ντοστογιέφσκι ακολουθεί έναν ορθολογισμό «άλλου τύπου».

  34. Πουλ-πουλ said

    Όλη αυτή η ιστορία με τον Πασκάλ θυμίζει το κλασικό ανέκδοτο:
    Ο Θεός στην τελευταία κρίση καλεί και χωρίζει σε ομάδες τα διάφορα δόγματα: ορθόδοξους, προτεστάντες, καθολικούς. Όταν φτάνει η ώρα να καλέσει του άθεους, τους λέει: «Καταλαβαίνω πόσο μ@λ@κες αισθάνεστε τώρα.»

  35. Αγγελος said

    Aμ ο oncle Cyprien που έγινε μπάρμπας στην Κορώνη; Αλλά ακριβώς τονίζει, και πολύ πετυχημένα, τον σουρεαλισμό του πράγματος.

  36. Γιάννης Κουβάτσος said

    33: Σαφώς και ο Ντοστογέφσκι δίνει πνευματικό βάθος σ’ αυτό το απόσπασμα. Τρέμω, όμως, τις εξουσίες, που παρόμοιες διφορούμενες φράσεις τις χρησιμοποιούν κυριολεκτικά, για να εδραιώσουν τα καθεστώτα τους και να δικαιολογήσουν τα εγκλήματά τους.

  37. Lipothrix said

    Alas, δεν έχει σχέση με τον ποιητή, αλλά με την την σειρά friends. Ένας από τους χαρακτήρες αποδίδει απώλειες σε ένα ρακούν που εμφανίστηκε.

  38. sarant said

    31-35 Μου αρέσουν αυτοί οι εξελληνισμοί

    37 Αχ, ναι. Αλλά on peut toujours rever.

  39. dryhammer said

    38β. Εμένα που τα γαλλικά μου είναι… δεν είναι, το γούγλισα για να το μεταφράσω, γιατί μόνο την τελευταία λέξη καταλάβαινα και μου θύμιζε αυτό,

    και την …περιτομή.

  40. Νέο Kid said

    Το στοίχημα του Πασκάλ ως πρόδρομος του Ιντιάνα Τζόουνς …

  41. Νέο Kid said

    Κι ένα ιστορικό κουιζ:
    Γιατί ο Νεύτων δεν έδινε ποτέ διαλέξεις πάνω σε τετράγωνα κασόνια;

  42. ΣΠ said

    37, 38β
    Βίντεο στο 6.

  43. ΣΠ said

    41
    Τετράγωνα κασόνια πλευράς 1 μέτρου;

  44. Νέο Kid said

    43. Ε, ναι. Τόσο ήταν τα κασόνια της εποχής του Νεύτωνα.😊

  45. Χαρούλα said

    📯Διακοπή για διαφημίσεις!🔔📺📣
    Αύριο Μονόγραμμα(ΕΡΤ2 20.00), εκλεκτός καλεσμένος!
    Νικοκύρη το κρατάς μυστικό;🤫 Παν.Μπουκάλας 1ο μέρος

  46. Triant said

    Υπάρχει και αυτό το αγαπημένο ρακούν

  47. Μαρία said

    26
    > Fossoyeurs είναι αυτοί που σκάβουν το λάκκο για τη ταφή
    Ο ορισμός δηλαδή του νεκροθάφτη.

    >Croquemorts είναι οι νεκροθάφτες
    Όχι, κροκμόρ είναι οι υπάλληλοι του κηδειάδικου, κοινώς κοράκια.

  48. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  49. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Γειά σας.

    Μιὰ παρατήρηση λεξιλογικοῦ χαρακτήρα.

    Οἱ σαρδελεργάτρια στὴ λαϊκὴ γλώσσα θὰ λεγόταν σαρδελοῦ, ὅπως ἡ καπνεργάτρια λεγόταν καπνουλοῦ.

  50. Μαρία said

    49
    Απίστευτο. Απο προφορική παράδοση την ξέρω μαστουρλού, που ταιριάζει με τον τεκέ και τον χαρμάνη.

  51. Νέο Kid said

    48. Δεν νομίζω. Σαρδελού είναι η χαμηλόβαθμη υπαξιωματικός πενταετούς υποχρέωσης…
    Η σαρδελεργάτρια είναι «Σαρδινιέρα». Να μην συγχυστεί με την Ζαρδινιέρα , που είναι η κηπουρίνα , όπως είδαμε και πρόσφατα…

  52. Χαρούλα said

    Ρακούν υπήρχε και ένα μεζεδοπωλείο. Ψηλά στην Ασκληπιού προς Αλεξάνδρας. Υπάρχει ακόμη;( το μυαλό μου στο φαϊ!)

  53. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @21. Νέο Kid said:

    » Το ρακούν βρωμάει και ζέχνει!

    Μᾶλλον τὸ μπερδεύεις τὸ skunk.

  54. Νέο Kid said

    Raccoons have a very strong smelling urine that is can sometimes be detected from within the house, not to mention their feces, which is also very foul and strong smelling. They tear through insulation, matting it down, and causing energy loss. They destroy attic fans, roof vents, gable vents, and more. They also chew holes through any bare wood. They cause biohazardous conditions with their urine, feces, and capabilities of carrying a host of parasites and diseases, including mites, lice, fleas, worms, viruses, mange, rabies, and distemper, some of which can be transmitted to humans and pets.

  55. Νέο Kid said

    Ο ασβός βρωμάει πιο πολύ ναι. Αλλά και το ρακούν δεν πάει πίσω…

  56. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @50. Τὸ τραγοῦδι ἠχογραφήθηκε τὸ 1934, μὲ τὸν τίτλο «Καπνουλοῦδες».

    Προφανῶς τὸ μπέρδεμα ἔγινε ἀπὸ μεταγενέστερους ἐκτελεστές, ἐξαιτίας τοῦ χασικλίδικου περιεχομένου.

    Ψάχνοντάς το βρῆκα αὐτό:
    Όταν λοιπόν άρχισε να συνθέτει τραγούδια, και μάλιστα ωραία ρεμπέτικα, άνοιξε εύκολα η πόρτα των φωνογραφήσεων στο εργοστάσιο της Κολούμπια, στον Περισσό και για τον ίδιο. Τα πρώτα του ήταν δύο χασικλίδικα, το «Καπνουλού μου όμορφη (Η καπνουλού)», γραμμένο το 1934 για την τότε αγαπημένη του (και κατοπινή σύζυγό του) που δούλευε στα καπνά στου Παπαστράτου

    Δὲν ξέρω κατὰ πόσον εἶναι ἀξιόπιστο.

    Τί λένε οἱ ρεμπετολόγοι τοῦ ἱστολογίου;

  57. Ο τεμπέλης της Πεύκης said

    29: Μη πλαστογραφείτε τη ρήση του Ντοστογιέφσκι, αγαπητέ κύριε: «If someone proved to me that Christ is outside the truth and that in reality the truth were outside of Christ, then I should prefer to remain with Christ rather than with the truth.»

    Το «… that Christ is outside the truth» σημαίνει «ότι ο Χριστός ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΧΕΣΗ με την Αλήθεια» και όχι «ΔΕΝ ΤΑΥΤΙΖΕΤΑΙ με την Αλήθεια», όπως γράφετε εσείς. Σε μεταφραστικό ιστολόγιο βρισκόμαστε και δεν είναι σωστό να αλλοιώνεται η μετάφραση για να εξυπηρετήσουμε τα μικροσυμφέροντά μας https://www.goodreads.com/quotes/90584-if-someone-proved-to-me-that-christ-is-outside-the

  58. sarant said

    47 Κι εγω έτσι ξέρω

    49 Πράγματι, σαρδελού -αν είχαμε.

    54 Να δεις που δεν θα το υπογράφει ο πρόεδρος της Ένωσης Φίλων Ρακούν αυτό.

  59. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Ἄλλο ἡ ἔντονη δυσοσμία οὔρων καὶ κοπράνων καὶ ἄλλο τὸ ἐξαιρετικὰ δύσοσμο ὑγρὸ ποὺ παράγουν καὶ ἐκτοξεύουν ἀπὸ εἰδικὰ ὄργανα οἱ ἀσβοί.

    Αὐτὸ εἶναι ἕνα ἐξαιρετικὸ ἀμυντικὸ ὅπλο ποὺ τοὺς προστατεύει ἀπὸ τοὺς θηρευτές.

  60. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Τὸ 59@54,55.

    @58γ. Πάντως τὸ ρακοὺν ὑπῆρξε καὶ προεδρικὸ ζῶο συντροφιᾶς.

    Δὲν νομίζω νὰ τὸ κρατοῦσαν ἂν ἦταν τόσο δύσοσμο. 😉

  61. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @58β. Ἂν εἴχαμε σαρδελοῦ ὁ δικός της Μπαγιαντέρας θὰ τῆς ἔγραφε κάτι τέτοιο:

    Σαρδελοῦ μου ἔμορφη, δουλεύεις στὶς σαρδέλες
    κι ἐμένανε μὲ τυρανᾶς μὲ κόλπα καὶ κορδέλες

    🙂

  62. dryhammer said

    61.
    Αχ σαρδελού μου έμορφη οπού σ΄αρέσει η άλμη
    μες τον τεκέ με παρατάς και φεύγεις μ’ άλλο βλάμη

    (à la manière de Gogos)

  63. ΣΠ said

    Το ρακούν υπάρχει και στους στίχους ελληνικού τραγουδιού.

    Κι οι πάπιες θα παίζουν τρομπέτα
    θα τραγουδούν
    πέντε ρακούν
    και πέντε καρέτα-καρέτα

  64. dryhammer said

    61.
    Μια σαρδελού πεντάμορφη, μύριζε σαλαμούρα,
    μαστούρη με παράτησε, την πούλεψε η χαμούρα

    (à la manière de Marcos)

  65. ΓΤ said

    52@

    Για την καλή Χαρούλα 🙂 https://el-gr.facebook.com/rakoun158

    Στο #57 κάτι μου θυμίζει αυτός ο Τεμπέλης της Πεύκης…

  66. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @62,64. Μπράβο, φίλε Ξεροσφύρη. Συμπληρώσαμε τὰ τρία στιχάκια.

    Μόλις δροσίσει νά ᾿ρθεις νὰ τὸ φωνογραφήσουμε.

    Τώρα μὲ τὶς ζέστες μπορεῖ νὰ λιώσουν τὰ κεριά. 🙂

  67. ΓΤ said

    Αχ, Σαρδε_Λού μου έμορφη
    με στίχους και ξενύχτια
    στα μπλόγκια μέσα καρτερώ
    μα τρύπια είναι τα δίχτυα

    Ασβοί εδώ παρευλάνουνε
    ρακούν, Τεμπέλης Πεύκης
    μέχρι τον Έβρο μάς ακούν
    λάμπεις σαν Πολυδεύκης*

    *Αναφορά στον β των Διδύμων

  68. ΓΤ said

    67@
    παρελαύνουνε 🙂

  69. faltsos said

    Η παρακάτω αναφορά δεν επισημάνθηκε μέχρι τώρα, αν δεν κάνω λάθος:

    «Βραβεία λογοκλοπής 2020

    …Εδώ και λίγες μέρες ο κόσμος των συγγραφέων συνταράσσεται από δύο μεγάλα σκάνδαλα. Το πρώτο είναι η βράβευση του κατά συρροήν λογοκλόπου Χάρη Βλαβιανού με το Κρατικό Βραβείο ποίησης και το δεύτερο η χρησιμοποίηση αποσπασμάτων ενός άρθρου του Αλέξη Σταμάτη στις πανελλαδικές εξετάσεις που αποδείχθηκε από τον Νίκο Σαραντάκο ότι ήταν προϊόν λογοκλοπής…»

    https://thepressproject.gr/vravia-logoklopis-2020/

  70. aerosol said

    Όσο μεγαλώνω καταλαβαίνω απόλυτα αυτό που λέει ο Ντοστογιέφσκι.
    Είναι πολύ δύσκολη η ζωή αν δεν έχεις κάτι να ηρεμεί τον φόβο και τον πόνο της, κάτι να σε κάνει γαλήνιο.
    Καταλαβαίνω, και ίσως κάπου ζηλεύω, αυτούς που διψούν για πίστη. Σίγουρα θα τη βρουν και θα έχουν ένα στήριγμα που στερούμαι.
    Όμως, επειδή άλλο ορθός λόγος και άλλο αλήθεια, το να δέχεσαι πως έχεις ανάγκη τη γαλήνη περισσότερο από την αλήθεια, δυστυχώς με παραπέμπει κάπως στους εθισμένους στην ηρωίνη.
    Δεν ταυτίζω απαραίτητα το θρησκευτικό συναίσθημα με ναρκωτικά αλλά όπως ακριβώς το εκφράζει ο Ντοστογιέφσκι σε αυτά τα λόγια, δυστυχώς ο μηχανισμός είναι παρόμοιος.
    «Θέλω κάτι να φύγει ο πόνος, δε με νοιάζει πόσο αληθινό είναι, το παυσίλυπο με κάνει να τη βγάζω και αυτό δεν θέλω να το χάσω με τίποτα».
    Σεβαστό, ανθρώπινο. Και θλιβερό.

    Προσωπικά δεν θεωρώ καθόλου πως είμαι πιο ανθεκτικός ή γενναίος απέναντι στην ζωή. Η αλαζονεία (ή φιλαυτία) που συχνά οι πιστοί αποδίδουν σε άθεους, αγνωστικιστές, σκεπτικιστές, νομίζω πως δεν υπάρχει -ή υπάρχει στο καθημερινό, επιφανειακό επίπεδο που πολλοί ταυτίζουν την άποψη με την ταυτότητά τους και φέρονται εξυπνακίστικα ή υπερβολικά εύθικτα. Βαθύτερα, τον ίδιο πόνο φέρνει σε όλους η ζωή. Κάποιοι απλά φοβούνται τι σημαίνει να πάρουν το παυσίλυπο και να απομακρυνθούν από αυτό που θεωρούν πως έχει περισσότερες πιθανότητες να είναι η αλήθεια. Προτιμούν την αλήθεια από το να είναι γαλήνιοι, παρά το βάσανο που φέρνει αυτή η στάση. Αυτό δεν σημαίνει πως την ξέρουν καλύτερα ή πως την έχουν βρει… Ο καθένας πορεύεται με ό,τι κουβαλάει μέσα του, και το δικό τους μέσα δεν ανιχνεύει αλήθεια στις (συνήθεις, τουλάχιστον) εκδοχές περί Θείου που ακούν. Ίσως, λόγω προσωπικότητας, να μην πονάνε τόσο από την έλλειψη δομής, να τους ταράζει λιγότερο το χάος και η έλλειψη οριστικής Απάντησης. Ίσως πάλι να τους φοβίζει εξίσου, και απλά να νιώθουν πως με το παυσίλυπο είναι καταδικασμένοι να χαθούν για πάντα εκτός αλήθειας και νοήματος, για χάρη μιας γαλήνης που τους μοιάζει απατηλή και προσωρινή.

    Κάποιο ρακούν θα φταίει για όλα αυτά νομίζω…

  71. ΓΤ said

    69@
    Πάντως, η συνεργασία του… ερανιστή με το «Βήμα» καλά κρατεί https://www.tovima.gr/2020/07/04/opinions/ti-tha-ginotan-ean/

  72. sarant said

    69 Το είχα δει, αλλά εδώ δεν το είχαμε αναφέρει

    71 Μπορεί στο εξής να γράφει δικά του.

  73. ΓΤ said

    (Αποκλείοντας τον ΠΑΟΚ, ο ΠΑΟ στον Τελικό του Πρωταθλήματος Βόλεϊ θα συναντήσει τον ΟΣΦΠ.)

  74. leonicos said

    δύο κατσίκες του κυρίου Σεγκέν
    deux chèvres de Monsieur Seguin

    Δεν προφέρεται Σεγκέν αλλά Shεγκιν διότι είναι από γνωτό ποίημα σε langue d’ oc

    La cabro de Mosiou Seguin
    qui se bategue touto la neui emé lou loup
    e la matin loy loup la mangé (mangea έφαγε)

    προφ. κάμπρο μοσιού μπατέγκε λοθπ ματίν μανdjέ

  75. Τα ρακούντα τρυπώνουν συχνά στις σοφίτες των σπιτιών (μιας και η κατασκευή εδώ είναι κούφια σε τοίχους, σκεπές, κλπ), οπότε στην περίπτωση καλείται ρακούντως έμπειρος ρακουνοσυλλέκτης για να τα μαζέψει και να τα αμολήσει ξανά στο διπλανό δάσος.
    Αν τύχει και γεννήσει (το ρακούν) στην σοφίτα είναι λίγο μπέρδεμα, γιατί συνήθως κάποια δεν επιζούν, με αποτέλεσμα η δυσοσμία να είναι απίστευτη.

    Εδώ ρακούν λίγο πριν αμοληθεί, κουλουριασμένο να μην κρυώνει, γιατί είναι νυκτόβιο και κοιμάται:

  76. sarant said

    74 Υπερβολικός είσαι, αφού η φράση υπάρχει και σε τραγούδια κτλ. της γαλλικής -και του Μπρασένς θαρρώ.

  77. Theo said

    @57:
    Αγαπητέ Βάτμαν, παρέθεσα τη μετάφραση που βρήκα πρόχειρη. Οι άλλες μεταφράσεις που κοίταξα τώρα δεν μεταφράζουν την επίμαχη φράση ούτε όπως το παρέθεσα εγώ, ούτε όπως το παρέθεσες εσύ αλλά: «ότι ο Χριστός είναι έξω από την αλήθεια» (γκούγκλισε «θα προτιμούσα να είμαι με τον Χριστό παρά με την αλήθεια» και θα το δεις).

    Και φυσικά το προτιμότερο είναι να έχει κάποιος το ρωσικό πρωτότυπο, να μεταφράσει το απόσπασμα απ’ ευθείας και να μην το παίζει μάγκας και ξερόλας με την τυχούσα αγγλική μετάφραση.

    Πάντως, μοi προξενεί αλγεινήν εντύπωσιν που ένας πλαστογράφος κατά συρροήν σαν και του λόγου σου διακηρύσσεις πως «δεν είναι σωστό να αλλοιώνεται η μετάφραση για να εξυπηρετήσουμε τα μικροσυμφέροντά μας» 😳 😆 😥

  78. Spiridione said

    To Chanson des sardinières είχε γραφτεί το 1935 για ένα φεστιβάλ του groupe Octobre στο Saint-Cyr.
    εδώ στο τέλος
    https://www.lhistoire.fr/pr%C3%A9vert-et-laventure-du-groupe-octobre
    Το περιέλαβε μετά στη συλλογή Le Cheval de Trois (1946) και Spectacle (1951).

  79. ΓΤ said

    Σαραντάκος και Menshouse 🙂
    https://menshouse.gr/extras/72504/psema-tis-mias-psifou-o-megalyteros-astikos-mythos-pou-perissoteri-ellines-exakolouthoun-na-pistevoun

  80. Theo said

    @70:
    Εν μέρει συμφωνώ μαζί σου.

    Αλλά τυχαίνει να έχω βιώσει αυτά που περιγράφει ο Ντοστογιέφσκι στη δεύτερη παράγραφο του παραθέματός μου πολύ πριν διαβάσω το παράθεμα. Αυτή η γαλήνη και η αίσθηση του ότι όλοι σε αγαπούν κι ότι όλους τους αγαπάς ξεπερνά κάθε συναισθηματική εμπειρία μου και τη θεωρώ υπερβατική. Και το ότι συμβαίνει αυτό σε κάποιους, και μάλιστα στη σχέση τους με τον Χριστό, δεν το θεωρώ κάτι τυχαίο.

    Και δε νομίζω πως ο Ντοστογιέφσκι, που τόσο τόλμησε και τόσο χτυπήθηκε στη ζωή του φτάνοντας πολλές φορές στα άκρα, θα ζητούσε ένα επιφανειακό και συναισθηματικό παυσίλυπο.

    Ο καθένας ζει και πορεύεται κατά τις εμπειρίες και την πίστη του (για την Ορθοδοξία, πίστη είναι η γνώση που πηγάζει από μια σχέση κι όχι από διαβάσματα, όπως λέει ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής) και δυσκολεύεται να καταλάβει τον άλλον. Κι εγώ θα μπορούσα να πω πως όσοι οχυρώνονται στον ορθολογισμό τους κι αρνούνται το βήμα στο κενό για να συναντήσουν τον Άλλο που είναι η Αλήθεια και είναι πρόσωπο, αυτό τον μονόπαντο ορθολογισμό τον χρησιμοποιούν σαν άμυνα, σαν ενός άλλου είδος παυσίλυπο, γιατί φοβούνται, και πως κι αυτό είναι μια πίστη (στον εαυτό τους και τις δυνάμεις του μυαλού τους).

    Αλλά το αφήνω, εύχομαι κανείς να ζητά ειλικρινά την αλήθεια, κι έχει ο Θεός για όλους μας.

  81. sarant said

    78 A μπράβο!

  82. Μαρία said

    78
    Και προκάλεσε και επερώτηση στη βουλή!

  83. Διαβάζετε τον Ζακ Πρεβέρ said

    Νίκο, είναι θαυμάσια η ανάρτησή σου! Μια που με ανέφερες, και σε ευχαριστώ γι αυτό, να σου κάνω μια έκπληξη επανεμφάνισης… 🙂

    ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΑΡΔΕΛΟΚΟΠΕΛΕΣ(*)

    Κάντε κούνια μπέλα
    κοριτσάκια
    τρέξτε γύρω απ’ τα εργοστάσια
    σύντομα θα είστε μέσα
    κάντε κούνια μπέλα
    κορίτσια των ψαράδων
    κορίτσια των χωρικών

    Οι νεράιδες που ’χαν έρθει
    γύρω από τις κούνιες σας
    οι νεράιδες ήτανε πληρωμένες
    απ’ τους ανθρώπους τ’ αφεντικού
    σας είπανε τη μοίρα σας
    και ήτανε σκληρή

    Θα ζήσετε δυστυχισμένες
    και θα κάνετε πολλά παιδιά
    πολλά παιδιά
    που θα ζήσουνε δυστυχισμένα
    και που θα κάνουνε πολλά παιδιά
    που θα ζήσουνε δυστυχισμένα
    και που θα κάνουνε πολλά παιδιά
    πολλά παιδιά
    που θα ζήσουνε δυστυχισμένα
    και που θα κάνουνε πολλά παιδιά
    πολλά παιδιά
    πολλά παιδιά…

    Κάντε κούνια μπέλα
    κοριτσάκια
    τρέξτε γύρω απ’ τα εργοστάσια
    σύντομα θα είστε μέσα
    κάντε κούνια μπέλα
    κορίτσια των ψαράδων
    κορίτσια των χωρικών.
    ——————————————

    (*) Δεν γνωρίζω κάποια άλλη μετάφραση. Αυτή εδώ είναι μια δική μου που αποπειράθηκα κάποτε. Με τον όρο «σαρδελοκοπέλες» μεταφέρω το sardinières = εργάτριες στα κονσερβοποιεία σαρδελών. Στη βρετονική γλώσσα τις αποκαλούσαν Penn Sardin («κεφάλι σαρδέλας») λόγω της σκούφιας που έπρεπε να φορούν στη δουλειά. Οι γυναίκες αυτές έμειναν στην ιστορία χάρη σε μια σειρά απεργιών που έκαναν το 1905 και το 1924 στη Βρετάνη, διαμαρτυρόμενες για τους δυσβάστακτους όρους εργασίας τους (υπεράριθμες ώρες, νυχτερινή εργασία, αφύλαχτα παιδιά στο σπίτι –οι άνδρες ήταν όλοι ψαράδες) και ζητώντας αύξηση μισθού. Αυτές οι απεργίες θεωρούνται από τις σημαντικότερες στην ιστορία των φεμινιστικών αγώνων της Γαλλίας και έμειναν σύμβολο της συλλογικής μνήμης.

    Το ποίημα του Πρεβέρ αποτελούσε μέρος ενός θεατρικού έργου με τίτλο « Suivez le druide », γραμμένου από τον ίδιο το 1935, όπου ο ποιητής κατάγγελλε έναν κάποιον τουρισμό ο οποίος χρησιμοποιούσε ένα χωρίς αυθεντικότητα φολκλόρ και που στηριζόταν στην εκμετάλλευση των αυτοχθόνων. Οι τουρίστες στο θεατρικό έργο επισκέπτονταν ένα εργοστάσιο σαρδελών από όπου έβγαινε ένα θλιβερό και μονότονο τραγούδι αλλά έμεναν αδιάφοροι στην απόγνωση αυτού του τραγουδιού (το ακούμε εδώ : https://www.youtube.com/watch?v=I1E5niBPLwY

    Ενδιαφέροντα κείμενα (στα γαλλικά) και φωτογραφίες για τις «σαρδελοκοπέλες» και την ιστορία τους, εδώ : https://sardinieres.wordpress.com/revolte-des-sardinieres-de-douarnenez-en-1924-25/

    ======================================================================

    Όσο για την Απογραφή (ή Κατάλογος) και τα ρακούν, ναι δική μου είναι η μετάφραση μα δεν θυμάμαι πού είχα βρει πως το ποίημα γράφτηκε το 1920 (τα πιο πολλά βοηθήματά μου βρίσκονται μακριά αυτόν τον καιρό…)

    Με φιλικούς χαιρετισμούς!

  84. sarant said

    83 Καλώστον ύστερα από τόσα χρόνια!

    Ευχαριστούμε πολύ για το σημερινό άρθρο και για το σχόλιο!

  85. aerosol said

    #80
    Απόλυτα σεβαστό, Theo. Βιωματικά μίλησα κι εγώ, χωρίς ίχνος προσωπικής κριτικής. Ούτε είναι μικρό πράγμα να βρεις ακόμα και παυσίλυπο όταν το έχεις ανάγκη. Συμφωνώ πως και οι άθεοι μπορεί να χρησιμοποιήσουν ως τέτοιο την οπτική τους, αν και δεν έχει μπορεί ποτέ να φτάσει την ένταση του υπερβατικού βιώματος. Είμαι σίγουρος πως το υπερβατικό συναίσθημα δεν αναλύεται και πως δεν σε πάει πάντα μακριά η «λογική» κριτική.
    Σαν υποσημείωση, θα ξαναπώ πως δεν ονομάζω τον ορθολογισμό «αλήθεια», αν και τον σέβομαι ως εργαλείο. Ας πούμε πως όλοι ψάχνουμε την Αλήθεια, όχι μια κάποια αλήθεια.
    Με αυτή την οπτική προσέγγισα την έντονη ντοστογιεφσκική δήλωση. Για μένα η όποια πιθανή αίσθηση του Θείου θα ταυτιζόταν με την Αλήθεια. Οτιδήποτε μη Αλήθεια θα ήταν εξ ορισμού καταστροφική επιλογή.
    Νά’σαι καλά!

  86. sxoliastis2020 said

    Πολύ ωραίο το ποίημα του Πρεβέρ και εξαιρετική και η απόδοση στα ελληνικά.

    Σχετικά με την έκφραση για το ρακούν, αυτή έχει πλέον καθιερωθεί στα γαλλικά, όπως προκύπτει κι από εδώ:

    https://fr.wiktionary.org/wiki/et_des_ratons_laveurs

    Κάτι αντίστοιχο στα ελληνικά δεν ξέρω αν υπάρχει…

  87. 83, … Με τον όρο «σαρδελοκοπέλες» μεταφέρω το sardinières = εργάτριες στα κονσερβοποιεία σαρδελών. …

    Αν με κορδέλες κορδελιάστρα*, τότε
    με σαρδέλες σαρδελιάστρα.

    ___________________
    * Διάσημη η Βϊκη Μοσχολιού

  88. Spiridione said

    Για το Inventaire, βλέπω ότι ο Πρέβερ το είχε γράψει σε μια πρώτη μορφή το 1938 με τον τίτλο Statistiques.
    Ας πούμε εδώ (αλλά το είδα και αλλού)
    https://www.lieder.net/get_text.html?TextId=130753

    Εδώ διαβάζω ότι ο στίχος trente-deux positions είναι αναφορά στον Μπρετόν, και στο έργο του Immaculée conception, γραμμένο το 1930.
    https://french.stackexchange.com/questions/42464/trente-deux-positions-in-inventaire-by-jacques-pr%C3%A9vert
    https://books.google.gr/books?id=pucQHHGQSYEC&pg=PA84&lpg=PA84&dq=trente-deux+positions+Breton&source=bl&ots=IrE8UNHaL_&sig=ACfU3U09AiuPzF5afjSeYczwI_96NDFJTg&hl=el&sa=X&ved=2ahUKEwi3sYm4iLfqAhWCvosKHRnhBakQ6AEwA3oECAsQAQ#v=onepage&q=trente-deux%20positions%20Breton&f=false

  89. Γς said

    Ρακουν, να φάν κι οι κότες στην Αμερική. Αλλά και σκίουροι.

    https://caktos.blogspot.com/2013/11/blog-post_8010.html

  90. Γς said

    89:

    Είναι και «Noli me Tangere» τα σκασμένα

    https://caktos.blogspot.com/2013/02/blog-post_3768.html

  91. ΓΤ said

    87@

    Αφού κάποτε φαρδίνι, σαρδίνι για συγκεκριμένες ιχθυοσυναλλαγές. Σε όσους περισσεύει το φαρδίνι (βουλιαγμένους Βουλιαγμένης που βουλιάζουν στην κόκα), διακοπές στη Villa Sardini https://www.airbnb.gr/rooms/3942179?source_impression_id=p3_1593990984_Y%2BNzZH6qUVDRXMau&guests=1&adults=1

  92. ΓΤ said

    Ήθελε παστούλα ο υπουργός; https://www.documentonews.gr/article/ypoyrgos-nd-pswnize-anhlikes

  93. sarant said

    88 A, ωραία!

    89 Κότες δεν έχει 🙂

  94. Dong-ho Spiros Merimanis said

  95. dryhammer said

    – Τι εσθίωμεν , φίλτατε, εις το καπηλείον;
    – Σαρδίνας αλιπάστους και κρόμμυα.
    – Πιώμεν δε ρητινίτην;
    -Τον ρητινίτην ού τιμώ.
    -Ρακή ουν με τετριμμένην χιόνα.

    Και πέρασε μια σαρδελού με τα μάτια του ρακούν (ιδε σχ. 3) και τους τά ‘φαγε και πίναν ξεροσφύρι.

  96. sarant said

    95 !

    94 Α μπράβο.

  97. loukretia50 said

    ΣΑΡΔΕΛΙΑΣΤΡΕΣ
    Σε άδικα δίχτυα σφιχτά τυλιγμένες
    κοπέλες θλιμμένες χωρίς μιαν ανάσα
    τραγούδι θα γίνουν, πικρά ξεχασμένες.

    Σε άδικα χέρια ζωή δεν ορίζουν
    Μορφές χαραγμένες στου μόχθου τ΄αμόνι
    για πάντα δεμένες, μα κάθε μια μόνη

    Ζωή ξελογιάστρα , δική σου η ευθύνη
    στου κόσμου τη δίνη τους έταξες άστρα
    ΛΟΥ
    Παλάτι από τσίγκο μονάχα κερδίζουν
    Μαζί στριμωγμένες σαρδέλες θυμίζουν
    Στην άκρη πετιούνται και δεν ξεχωρίζουν
    Αμέσως ξεχνιούνται και τόσο αξίζουν

    ΥΓ Αν θέλετε το πιστεύετε, δεν έκλεψα το φίλτατο Μιχάλη, ούτε κάποιον άλλο.
    Νόμιζα πως θα γράψω κάτι αστείο με τέτοια λέξη, αλλά δεν έβγαινε.
    Ίσως φταίνε τα τραγούδια… ήταν πολύ όμορφα!
    Και όλο το νήμα για τον αγαπημένο Πρεβέρ.
    Σας ευχαριστώ.

  98. sarant said

    97 Μπράβο Λου!

  99. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Τριχίς δεν είναι η σαρδέλα στα αρχαία? Κομμώτριες οι σαρδελιέρες.
    (καλά, μη βαράτε)

  100. BLOG_OTI_NANAI said

    Κι άλλος με ρακούν:

  101. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    ΑΠΟΓΡΑΦΗ

    Στον Δύτη

    Γιος Αγρότη
    κοιμάται στρωματσάδα
    χαράματα στα καπνοχώραφα
    ο έμπορος κλέβει
    διαβάζει πολύ
    να μπει στο ΕΜΠ
    Συγκάτοικος σε υπόγειο
    φοιτητής στην ΚΝΕ
    Αποφοιτά, μετά θητεία
    δουλεύει σε αριστερά αφεντικά
    Μετά τα σαράντα
    σε αριστερούς εργολάβους
    φιλοξενείται στο υπόγειο
    νοίκι δεν πληρώνει
    χτίζει μεγάλο σπίτι
    300 τετραγωνικά
    νέος ήταν αθλητικός
    χοληστερίνη και λιπίδια
    οι αρτηρίες φράζουν
    τώρα λαχανιάζει
    σκάβοντας στον κήπο
    η κόρη σπουδάζει
    η γυναίκα γράφει
    αυτός δεν διαβάζει
    είναι άντρας και πληρώνει
    τις δόσεις.

  102. Αφώτιστε, ευχαριστώ για την αφιέρωση.
    Φαντάζομαι καταλαβαίνεις ότι το πρώτο μισό μπορεί να αντικατασταθεί με στίχους όπως «Γιος Υπαλλήλου / παίζει φλιπεράκια στη Φωκίωνος Νέγρη (ξερωγώ) / διαβάζει και μπαίνει στο ΕΜΠ» χωρίς καμία μεταβολή στο δεύτερο μισό 🙂

  103. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    «Δύτης

    «χωρίς καμία μεταβολή στο δεύτερο μισό 🙂»

    Αμφιβάλλω

    λ.χ.
    χτίζει μεγάλο σπίτι
    300 τετραγωνικά

    (και είναι μικρός το δέμας)

    Μάλλον δεν θέλησες να το… απολαύσεις με την κατάλληλη πικρία 🙂 .

  104. loukretia50 said

    67. ΓΤ (χρωστούμενο!)

    Αστέρι – ταίρι ο Κάστορας!
    Στα μπλόγκια δίχτυα απλώνει
    για μοναχούς ταξιδευτές
    με τάσεις λεξοφονικές
    Κι αν βγει ρακούν, θυμώνει!

    Μα ξέχασε ο μάστορας ξενύχτια στην οθόνη
    με στιχοκόντρες ζηλευτές?
    Μια ρίμα μας ενώνει * /* μπορεί και ρήμα!

    Κι αν τον ιστό λυμαίνονται
    Ρακούν, τρελοί, τελώνια
    Μένουν τα φιλαράκια σου
    (Έστω και αν δε φαίνονται!)
    ΛΟΥ
    Γελάνε σαρδ(ελ)ώνια…

  105. ΓΤ said

    104@
    🙂

  106. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ζακ Πρεβέρ, «Πώς να ζωγραφίσετε ένα πουλί»
    Στην Εlsa Henriquez

    Ζωγραφίστε πρώτα ένα κλουβί
    με μια πόρτα ανοιχτή
    ζωγραφίστε μετά
    κάτι όμορφο
    κάτι απλό
    κάτι ωραίο
    κάτι χρήσιμο
    για το πουλί
    βάλτε μετά το μουσαμά απάνω σ’ ένα δέντρο
    σ’ ένα κήπο
    σ’ ένα πάρκο
    ή σ’ ένα δάσος
    κρυφτείτε πίσω από το δέντρο
    χωρίς μιλιά
    τελείως ακίνητοι…
    Κάποτε το πουλί έρχεται γρήγορα
    μα μπορεί και να περιμένει χρόνια
    πριν τ’ αποφασίσει
    Μην απογοητευτείτε
    περιμένετε
    περιμένετε αν χρειαστεί χρόνια ολόκληρα
    το αν έρθει γρήγορα ή αργά το πουλί
    δε θα ‘χει καμία σχέση
    με την επιτυχία του πίνακα
    Όταν φτάσει το πουλί
    αν φτάσει
    κρατήστε απόλυτη σιωπή
    περιμένετε να μπει το πουλί στο κλουβί
    κι όταν μπει
    κλείστε απαλά την πόρτα με το πινέλο
    μετά
    σβήστε ένα ένα όλα τα σύρματα
    προσέχοντας να μην αγγίξετε ούτε ένα φτερό του πουλιού
    Ζωγραφίστε κατόπιν το δέντρο
    διαλέγοντας το πιο ωραίο κλαδί του
    για το πουλί
    ζωγραφίστε ακόμη το πράσινο φύλλωμα και τη δροσιά του ανέμου
    τη σκόνη του ήλιου
    το σούρσιμο των ζώων στη χλόη μέσα στο κάμα του καλοκαιριού
    και μετά περιμένετε ν’ αποφασίσει το πουλί να τραγουδήσει
    Αν δεν τραγουδά το πουλί
    Είναι κακό σημάδι
    σημάδι πως ο πίνακας είναι κακός
    μ’ αν τραγουδά είναι καλό σημάδι
    σημάδι πως μπορείτε να υπογράψετε
    Τραβάτε λοιπόν πολύ απαλά
    ένα φτερό απ’ το πουλί
    και γράφετε τ’ όνομά σας σε μια γωνία του πίνακα.

    Jacques Prevert, Επιλογή από τα Paroles, μτφ. Δημήτρης Καλοκύρης, Εκδόσεις Εγνατία 1971, σ. 65-67

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: