Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο βενετσιάνικος καθρέφτης (διήγημα του Δημ. Σαραντάκου) – 4

Posted by sarant στο 7 Ιουλίου, 2020


Εδώ και λίγο καιρό άρχισα να δημοσιεύω στο ιστολόγιο, όπως πάντα κάθε δεύτερη Τρίτη και σε συνέχειες, τη νουβέλα «Ο βενετσιάνικος καθρέφτης» από το ομότιτλο βιβλίο του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, που το είχε έτοιμο όταν αδόκητα έφυγε από τη ζωή πριν από οχτώ χρόνια και που το εκδώσαμε λίγο πριν κλείσει χρόνος από τον θάνατό του.

Η προηγούμενη, τρίτη συνέχεια είναι εδώ.

Όπως αναφέρει ο πατέρας μου στον πρόλογο του βιβλίου, η δράση εκτυλίσσεται το 1995. Tα μέλη ενός συλλόγου αντιστασιακών μαθαίνουν ότι η Ματίνα, δραστήριο μέλος του συλλόγου, έχει πάθει κάτι σοβαρό. Ο αφηγητής αναλαμβάνει να την επισκεφτεί στην Αρκαδία όπου βρίσκεται -είχε πάει για να μαζέψει αρχειακό υλικό.

Αφού κάναμε κάποιες αναδρομές στο παρελθόν, σήμερα περνάμε στο τρίτο κεφάλαιο όπου ο αφηγητής επισκέπτεται την Αρκαδία και το σπίτι όπου φιλοξενείται η άρρωστη Ματίνα. Και αυτό το κεφάλαιο είναι μεγάλο, οπότε το χωρίζουμε σε δύο μέρη.

Την Παρασκευή το μεσημέρι, αφού έφαγα κάτι ελαφρό και πήρα μαζί μου τα σάντουιτς και το θερμός με τον καφέ, που μου ετοίμασε η Κική, πήγα στην αφετηρία των υπεραστικών  λεωφορείων Πελοποννήσου, στη λεωφόρο Κηφισού και βρήκα θέση στο λεωφορείο που έφευγε στις δύο. Η διαδρομή δεν ήταν κουραστική, μάλλον ευχάριστη, αν εξαιρέσεις την άθλια μουσική που ακουγόταν συνεχώς από το μεγάφωνο του λεωφορείου. Τα καινούργια λεωφορεία των ΚΤΕΛ είναι πολύ άνετα και οι δρόμοι, τουλάχιστον ώς την Τρίπολη, καλοφτιαγμένοι.

Σε όλη τη διαδρομή συλλογιζόμουνα τι μπορεί να έπαθε η Ματίνα. Ο γιατρός απέκλεισε το εγκεφαλικό, αλλά μπορείς να έχεις εμπιστοσύνη σ’ έναν νεαρό που κάνει το αγροτικό του; Να έπαθε ξαφνικά άνοια; Δεν ήξερα αν αυτό το παθαίνει κανείς απότομα ή είναι αποτέλεσμα βραδείας εξέλιξης. Πίστευα πως συνήθως το δεύτερο συμβαίνει. Και το μόνο που δε θα μπορούσα να φανταστώ ήταν να πάθει άνοια η Ματίνα. Θυμήθηκα τις συζητήσεις που είχαμε τα τελευταία χρόνια.

«Τι τα θες» μου είχε πει μια φορά, «δε θα μπορέσω ποτέ να συμβιβαστώ με όσα γίνονται γύρω μας. Όσο δούλευα, οι απαιτήσεις της δουλειάς και οι άλλες δραστηριότητές μου, με απορροφούσαν και δεν έδινα σημασία στα εκφυλιστικά φαινόμενα, που πάνε να κυριαρχήσουν στην κοινωνία μας. Δεν είμαι γκρινιάρα λόγω ηλικίας, σαν κάποιους συνομηλίκους μας, που επικρίνουν τη νεολαία για το φέρσιμο, το ντύσιμο ή τη φρασεολογία της. Όχι, αυτά τα καταλαβαίνω και τα αποδέχομαι. Άλλωστε στον καιρό μας κάπως ανάλογα φερνόμασταν κι εμείς. Εκείνο που με στεναχωρεί είναι η φυγοπονία και ο ευδαιμονισμός που έχουν κυριεύσει τους νέους. Φοβάμαι πως αυτό εγκυμονεί μεγάλους κινδύνους.

»Στο Σύλλογο πάλι η αναδρομή στα αρχεία και τα ντοκουμέντα εκείνης της εποχής, από τη μια με αναζωογονεί –είναι κάτι που μ’ αρέσει– κι από την άλλη με πικραίνει. Δε σου κρύβω πως ώρες ώρες σκέφτομαι “τι θες και τα ανασκαλεύεις; Καλύτερα να τα ξεχάσουμε. Ποιόν ενδιαφέρουν τώρα πια οι ήρωες και οι εξάρσεις;” Ύστερα όμως θυμάμαι τα μάτια του Κώστα, όταν με αποχαιρετούσε, θυμάμαι τη ζωντάνια και το κέφι όλων αυτών των παιδιών που χάθηκαν και λέω πως δεν είναι δυνατό, δεν έχουμε δικαίωμα να ξεχάσουμε. Αν ξεχάσουμε αυτούς τους σπουδαίους ανθρώπους, θα είναι σαn να σκοτώθηκαν για δεύτερη φορά. Δεν είναι κρίμα; Γι’ αυτό κάποτε σκέφτηκα ν’ ασχοληθώ με το γράψιμο. Είναι ένα είδος φυγής. Νιώθω να πνίγομαι έτσι που ζω. Είναι κάτι που δεν το αντέχω. Και συ μου λες πως είμαι μια χαρά βολεμένη…»

Και το πρόσωπό της πήρε μιαν έκφραση τέτοιας θλίψης, που πάντα θα τη θυμάμαι.

Τις στενάχωρες σκέψεις μου τις έδιωξε για λίγο η ομορφιά των τοπίων, που περνούσαν μπροστά στα μάτια μου, ιδίως όταν μετά την Τρίπολη φτάσαμε σε μια κατάφυτη περιοχή.

«Τύφλα να έχει η Ελβετία» σκεφτόμουνα, βλέποντας τις γεμάτες έλατα πλαγιές και τις βαθύσκιες κοιλάδες. Μ’ έπιασε το πατριωτικό μου. Καμάρωνα πως η Πελοπόννησος είναι από τις πιο όμορφες περιοχές της Ελλάδας κι αφού η Ελλάδα είναι η πιο όμορφη χώρα του κόσμου, άρα ο Μοριάς είναι ο ομορφότερος τόπος για να ζει κανείς…

Έφτασα στη Δροσοπηγή όταν σουρούπωνε. Το χωριό, που περίμενα να το βρω ερημωμένο, είχε αρκετό κόσμο. Προφανώς οι περισσότεροι παλιοί κάτοικοι έρχονται τώρα στα σπίτια τους για να ξεκαλοκαιριάσουν.

Στο καφενείο της πλατείας ρώτησα για το σπίτι του κυρίου Παπαβλάση. Προθυμοποιήθηκαν αρκετοί να μου το δείξουν. Ήταν ένα μεγάλο δίπατο σπίτι, στην άκρη του χωριού. Από άλλα σπίτια, ερειπωμένα τα περισσότερα, που βρίσκονταν στην ίδια περιοχή συμπέρανα πως εκεί θα πρέπει να ήταν, τον καιρό της ακμής του χωριού, η αριστοκρατική, η πλούσια  γειτονιά του. Πέτρινο, χτισμένο στον παραδοσιακό ρυθμό, κρατούσε ακόμα την αρχοντιά του, παρά τη φθορά από το χρόνο και τις περιπέτειες που θα του τύχανε.

Χτύπησα το βαρύ μπρούτζινο ρόπτρο και μου άνοιξε μια γυναίκα λίγο μεγαλύτερή μου, που με κοίταξε καχύποπτα, άλλαξε όμως το ύφος της σαν της είπα ποιος είμαι και τι  θέλω.

«Περάστε, κύριε. Θα φωνάξω αμέσως την Αναστασία και τον κύριο Στάθη».

Με έμπασε μέσα, σ’ έναν πλακόστρωτο προθάλαμο, και μου ’πε να καθίσω σε μια πολυθρόνα. Ήταν ένα παλιό έπιπλο, από σκαλιστό ξύλο, που μόνο σε παλαιοπωλεία πολυτελείας το βρίσκεις πια, ταλαιπωρημένο όμως από τα χρόνια και τη μεταχείριση που είχε, έτσι που οι αρμοί του τρίξανε σαν κάθισα, κι ας μην είμαι υπέρβαρος.

Δεν πέρασε ένα λεπτό κι άκουσα τα βήματα της Αναστασίας που κατέβαινε βιαστικά τη σκάλα. Με υποδέχτηκε με αληθινή ανακούφιση:

«Αχ, τι καλά που κάνατε κι ήρθατε. Δεν ήξερα τι να κάνω. Δεν ήθελα να την πάμε στο νοσοκομείο κι ας επέμενε ο γιατρός. Η Ματίνα είναι επάνω…»

«Πριν με πας να τη δω» τη διέκοψα,  «θέλω να μου πεις με κάθε λεπτομέρεια τι ακριβώς της συνέβη. Να με κατατοπίσεις πώς ήταν, πώς συμπεριφερόταν και πώς αντιδρούσε, πριν το πάθει αυτό που έπαθε».

«Τι να σας πω. Ήταν απολύτως φυσιολογική. Από το πρωί της Δευτέρας, που πέρασε να με πάρει με το αμάξι της, ώς προχτές το μεσημέρι ήταν μια χαρά. Στον ερχομό μας, οδηγούσε πολύ άνετα, κουβεντιάζαμε συνεχώς και δεν έδειχνε πως είχε κανένα διανοητικό πρόβλημα. Δεν ξέρετε τι ενδιαφέρουσες συζητήσεις που κάναμε στη διαδρομή. Έμαθα ένα σωρό και γι’ αυτήν, για όλους εσάς και για το κίνημα. Είναι πολύ ζεστός άνθρωπος και κυριολεκτικά με κατέκτησε. Αλλά κι εδώ και με τον κύριο Στάθη και την κυρία Ουρανία συζητούσε φυσιολογικά. Μα  και για την αποδελτίωση των αρχείων που βρήκαμε, δούλευε με απόλυτη διαύγεια και υπευθυνότητα. Την ξέρετε άλλωστε, τι να σας τα λέω…»

«Δηλαδή πώς το έπαθε; Έτσι ξαφνικά; Δεν παρατήρησες τίποτα το ασυνήθιστο στη στάση της;» τη διέκοψα

«Κι εγώ απορώ. Δεν ξέρω τι να υποθέσω. Τώρα που τα ξαναθυμάμαι,  σκέφτομαι πως κάτι πρέπει να της συνέβη το μεσημέρι της Τρίτης, κάτι που εγώ δεν κατάλαβα και δεν του έδωσα σημασία τότε,  και που πρέπει να την συγκλόνισε. Εξετάζαμε κάποιες φωτογραφίες που είχαμε βρει στο σεντούκι, κλεισμένες σ’ ένα ξύλινο κουτί, μαζί μ’ ένα χοντρό μπλοκ και ετοιμαζόμουν να τις περάσω στη μηχανή, όταν πήρε μία και την κοίταζε πολλήν ώρα, με μια έκφραση δυσπιστίας και κατάπληξης χυμένη στο πρόσωπό της. Είχε χάσει το χρώμα της. Είχε γίνει κάτασπρη. “Αυτό είναι από τα άγραφα. Βρέθηκε λοιπόν κι εδώ;” είπε σα να μιλούσε με τον εαυτό της. Ύστερα πήρε αυτό το χοντρό τεφτέρι, που φαίνεται πως ήταν κάτι σαν ημερολόγιο του Βλάση, του γιου του κυρίου Στάθη, που ήταν διοικητής της μονάδας των ανταρτών της περιοχής. Το ξεφύλλισε κι αυτό και κάτι διάβασε, που την τάραξε ακόμα πιο πολύ.

»Όσο τρώγαμε ήταν συνεχώς συλλογισμένη και αμίλητη. Μετά το φαΐ κουβέντιασε λίγην ώρα με την Παρασκευή. Δεν άκουσα τι λέγανε γιατί είχαν καθίσει απόμερα και μιλούσανε χαμηλόφωνα, αλλά φαίνεται πως κάτι της είπε η Παρασκευή που την κατατάραξε, αλλά μετά από όσα γίνανε δε βρήκα τον καιρό να ρωτήσω για ποιο πράγμα συζητήσανε. Ύστερα την είδα να παίρνει το μπλοκ, κάτι άλλα χαρτιά και τρεις φωτογραφίες και να κλείνεται στο δωμάτιό της. Όταν το απόγευμα βγήκε και ήρθε στο σαλόνι που δουλεύουμε, ήταν ακόμα πιο σιωπηλή κι είχε ένα ύφος τόσο σκοτεινό, που στ’ αλήθεια με τρόμαξε. Δεν κάθισε δίπλα μου, αλλά πήγε και στάθηκε πολλήν ώρα μπροστά στον καθρέφτη και φαίνεται πως τότε έγινε το κακό».

«Ποιόν καθρέφτη;»

«Στο σαλόνι επάνω, εκεί που δουλεύαμε με τα αρχεία, είναι ένας μεγάλος βενετσιάνικος καθρέφτης, δηλαδή με τη βάση του είναι αληθινό έπιπλο. Αρχαίο πράμα, αντίκα, ολόχρυσος, μόνο που είναι πολύ φθαρμένος, με θαμπάδες, κηλίδες και άλλες φθορές στο γυαλί του».

«Λοιπόν;»

«Λοιπόν, η Ματίνα, από τη δεύτερη μέρα που ήρθαμε, έμενε πολλήν ώρα κοιτάζοντας τον καθρέφτη, ιδίως το απόγευμα, όταν ο ήλιος, μπαίνοντας από το παράθυρο, τον φώτιζε ολόκληρον. Αυτό μου φάνηκε πολύ παράξενο κι όταν τη ρώτησα τι κοιτάζει τόσες ώρες, αφού καλά καλά ούτε το πρόσωπό σου δεν μπορείς να δεις καθαρά, τόσο φθαρμένος που είναι, χαμογέλασε κάπως μυστήρια και μου ’πε: “Είναι σαν να βλέπω το παρελθόν”.

»Από τότε αυτό γινόταν κάθε απόγευμα. Εκεί που δουλεύαμε, εκείνη εξετάζοντας τα έγγραφα ή τις φωτογραφίες και εγώ περνώντας τα στο σκληρό δίσκο του λάπτοπ  ή φωτογραφίζοντας τα με την ψηφιακή, σηκωνόταν και πήγαινε και στεκόταν πολλήν ώρα μπροστά στον καθρέφτη. Φαινόταν σαν αλλοπαρμένη. Μια φορά μου είπε: “Αναστασία έλα να δεις. Θαρρώ και βλέπω σκιές να κινούνται μέσα στον καθρέφτη”. Η φωνή της ήταν πολύ παράξενη. Σηκώθηκα και πήγα να δω. Δεν είδα τίποτα. Οι ακτίνες του ήλιου τον είχαν κοκκινίσει αλλά δεν παρατήρησα ούτε σκιές να κινούνται, ούτε τίποτα και της το είπα. “Φαντασία μου θα ήταν” μου απάντησε και φαινόταν ταραγμένη. “Σκέψου, μου φάνηκε σα να είδα αντάρτες να περπατάνε στο βάθος του καθρέφτη” την άκουσα να λέει, σα να μονολογούσε.

(Συνεχίζεται)

 

142 Σχόλια to “Ο βενετσιάνικος καθρέφτης (διήγημα του Δημ. Σαραντάκου) – 4”

  1. nikiplos said

    αν εξαιρέσεις την άθλια μουσική που ακουγόταν συνεχώς από το μεγάφωνο του λεωφορείου
    Στα ΚΤΕΛ Πελοποννήσου οφείλεται η τεράστια μόρφωσή μου, όσον αφορά την ελαφροσκυλάδικη μουσική.

    Να είδε σάμπως τον Κώστα στις φωτογραφίες η Ματίνα?

  2. Καλογραμμένο, όπως πάντα του πατέρα σου.
    Μένω λίγο σε αυτό το «αν εξαιρέσεις την άθλια μουσική που ακουγόταν συνεχώς από το μεγάφωνο του λεωφορείου». Πράγματι, σε πολλά ΚΤΕΛ υπάρχει υποχρεωτική ακρόαση μουσικής με επιλογή του οδηγού. Τώρα την συναγωνίζεται και η η όχληση των κινητών.

  3. Γς said

    Καλημέρα
    \
    > “Σκέψου, μου φάνηκε σα να είδα […] την άκουσα να λέει, σα να μονολογούσε.

  4. Κουνελόγατος said

    «Εκείνο που με στεναχωρεί είναι η φυγοπονία και ο ευδαιμονισμός που έχουν κυριεύσει τους νέους. Φοβάμαι πως αυτό εγκυμονεί μεγάλους κινδύνους».
    Κι εγώ έτσι σκέφτομαι κάποιες φορές. Είναι όμως σωστό; Μήπως τα παιδιά ξεζουμίζονται περισσότερο, as time goes by? Τι λένε οι υπόλοιποι;

  5. Κουνελόγατος said

    Καλημέρα ξέχασα…

  6. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλημέρα.

    Πάνω στὸ καλύτερο τελείωσε τὸ σημερινό.

    Πάνω στὴν κορύφωση τοῦ σασπένς.

  7. Παναγιώτης Κ. said

    Φαίνεται, η βαθιά πίστη από τη μια και οι αντιφάσεις της ίδιας της ζωής και της πράξης κάνουν επιρρεπείς τους πιστούς να περνούν σε έναν «άλλο» κόσμο.
    Όχι πολύ παλιά, πριν τριάντα χρόνια, μετά την υποστολή της κόκκινης σημαίας,αναφέρουν το τραυματικό σοκ που ένιωσαν μερικοί από εκείνους που είχαν πιστέψει βαθιά στην μπολσεβίκικη επανάσταση και είδαν να καταρρέει το οικοδόμημα.

  8. Γς said

    4:

    >Μήπως τα παιδιά ξεζουμίζονται περισσότερο, as time goes by? Τι λένε οι υπόλοιποι;

    A kiss is just a kiss
    A sigh is just a sigh
    The fundamental things apply
    As time goes by

    http://www.youtube.com/watch?v=d22CiKMPpaY

  9. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρωτα σχόλια!

    4 Ακούγεται πολύ συχνά αυτό και στην εποχή μας. Βέβαια, οι «φυγόπονοι» νέοι του διηγήματος είμαστε εμείς 🙂

  10. Παναγιώτης Κ. said

    @4. Με πρόλαβες!
    Και ως προς το απόσπασμα που παραθέτεις αλλά και το σχόλιο που έκανες.

    Η εξιδανίκευση του παρελθόντος είναι μια συνηθισμένη κατάσταση για πολλούς ανθρώπους και μάλλον πρόκειται για ένα από τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά.

    Ο Δημοσθένης επαινούσε τους προγόνους θεωρώντας σπουδαίους και πατριώτες όταν μιλούσε εναντίον του Φιλίππου και θεωρούσε τους συμπατριώτες του ηττοπαθείς!.

    Ο Περικλής στον Επιτάφιο επίσης κάνει αναφορά στους προγόνους.
    Αλλά, το ίδιο δεν γίνεται και σε μας ως προς τη χρήση της Ιστορίας παλιότερης και σύγχρονης;

  11. Γς said

    9:

    > οι «φυγόπονοι» νέοι του διηγήματος είμαστε εμείς

    Ναι! Εμείς.

  12. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @9.sarant said:

    » Βέβαια, οι «φυγόπονοι» νέοι του διηγήματος είμαστε εμείς »

    Τὸ αἰώνιο τζενερέισον γκάααπ! (ποὺ λένε καὶ στὸ χωριό μου). 😉

  13. ΚΩΣΤΑΣ said

    Νικοκύρη, δεν θέλω να κατεβώ στο κέντρο της Θεσσαλονίκης για να αγοράσω το βιβλίο. Μας έχει φάει η αγωνία, τί έγινε τελικά με τη Ματίνα; Λέω να μας μαρτυρήσεις το μυστικό σε κάποιο σχόλιό σου, να μην περιμένω άλλες 15 ημέρες! 😉

    Δεν το λέω ούτε από κολακεία, ούτε για λόγους αβροφροσύνης. Ο αείμνηστος Δημ. Σαραντάκος ήταν ταλαντούχος συγγραφέας, απορώ γιατί δεν είναι ευρέως γνωστός και γιατί δεν πήρε τη θέση που του αξίζει στο χώρο της λογοτεχνίας. Εξαιρετικότατο και το σημερινό απόσπασμα.

  14. Γς said

    12:

    >Τὸ αἰώνιο τζενερέισον γκάααπ!

    που το γεφύρωσε ο Οιδίποδας

  15. angelos said

    Τι μαρτυριο ειναι αυτο ρε Νικοκυρη; Πανω στο καλυτερο μας κοβεις συνεχεια…
    Καλημερα 🙂

  16. Γς said

    15:

    > Πανω στο καλυτερο μας κοβεις συνεχεια…

    >Πάνω στο καλύτερο, πάνω που ήμουν έτοιμος να με αφήσω δήθεν άδολα να πλησιάσω περισσότερο και ίσως έπεφτε κάνα φιλάκι..ξαφνικά είδαμε απέναντι να βγαίνουν απ τα σπίτια και να συζητάνε για το μαντάτο:
    Είχε πεθάνει ο Στάλιν.

    https://caktos.blogspot.com/2015/01/blog-post_29.html

  17. LandS said

    15
    Λες και δεν θα ανοίξουμε το πισί μας την άλλη Τρίτη
    Ούτε το Game of Thrones έτσι.

  18. ΓιώργοςΜ said

    4, 9 κλπ Αναπόφευκτα, οι νεότερες γενιές συνηθίζουν σε έναν πιο εύκολο τρόπο ζωής από τις προηγούμενες, από το 19ο αι και κυρίως από τα μέσα του 20ου αι και μετά. Οι γονείς μου γεννήθηκαν στα χωράφια, ο πατέρας μου πήγαινε τα πρόβατα και μετά σχολείο, με ένα κοντό παντελόνι μέχρι τα 17 του και γουρουνοτσάρουχα, η μάνα μου άρμεγε την αγελάδα από τότε που μπορούσε, στα χωράφια το ίδιο, και ήταν η μικρότερη και η μόνη από την οικογένεια που έβγαλε το Δημοτικό. Θυμάμαι ιστορίες από συνομήλικο του πατέρα μου που έφαγε το ξύλο της χρονιάς του επειδή ζήτησε από τον πατέρα του ένα μπαλόνι στο ετήσιο πανηγύρι.
    Εγώ γεννήθηκα σε ένα σπίτι χωρίς τρεχούμενο νερό, ερχόταν ο νερουλάς μέχρι τα 3 μου χρόνια για πόσιμο. Χωματόδρομοι γύρω και χωράφια, οι πιο εύποροι συνομήλικοί μου ξεχώριζαν επειδή είχαν τηλεκατευθυνόμενα αυτοκινητάκια, αυτά με το καλώδιο και τις μπαταρίες. Δε χρειάστηκε να δουλέψω για λόγους επιβίωσης ως παιδί, μόνο για εκπαίδευση στο τι εστί βερίκοκο και για το χαρτζηλίκι μου.
    Τα παιδιά μου είχαν περισσότερα παιχνίδια από όσα μπορούσαν να καταναλώσουν, μειονεκτούσαν όμως σε σχέση με αρκετά άλλα που πάντα είχαν την τελευταία έκδοση του Playstation των 400-500€. Θα πιάσουν δουλειά, αν βρουν, για επιβίωση όμως, μετά τα 19-20.
    Όμως, δε γνώρισαν το παιχνίδι και την ξενοιασιά όπως τη γνώρισα εγώ, τις αλάνες, το «μαμά πάω να παίξω» στις πεντέμισι το απόγευμα και εξαφανιζόλ μέχρι να πέσει βαθύ σκοτάδι. Με συνοδεία μέχρι τα δέκα-δώδεκα χρόνια για «δραστηριότητες» που το προσομοιάζουν.

    Η κάθε εποχή έχει τα δικά της, αλλά ο εθισμός στις ευκολίες κάνει καλούς καταναλωτές και πρωθείται ασύστολα… Πρέζα είναι, όχι χημική όμως. Κάπως πρέπει να βγάλουν και το παντεσπάνι τους οι βιομήχανοι.,..

  19. Georgios Bartzoudis said

    Νομίζω ότι η επιλογή να κοπούν στα δυο τα υπολειπόμενα, δεν ήταν η καλλίτερη. Ας αναμένουμε!

  20. Γς said

    18:

    Το καϋμένο…

  21. BLOG_OTI_NANAI said

    Το μοτίβο του βενετσιάνικου καθρέφτη χρησιμοποιείται ως ένδειξη αρχοντιάς ή νοσταλγίας για τις καλές ημέρες που πέρασαν:

  22. sarant said

    13 Κώστα, δεν τελειώνει με την επόμενη συνέχεια το αφήγημα. Έχει άλλες 3 τουλάχιστον.

    21 Α μπράβο!

  23. Λεύκιππος said

    Θυμήθηκα τώρα εκείνα τα ταξίδια από την Καλαμάτα στην Αθήνα με το λεωφορείο. Όνειρο η φύση. Και τα τραγούδια του οδηγού, όντως εφιάλτης

  24. BLOG_OTI_NANAI said

    9,12: Το ίδιο πρόβλημα υπήρχε και με τους νέους που γεννήθηκαν γύρω στο… 1900 !

  25. Ωραίο και το κολάζ της εικόνας. Είναι από το βιβλίο;

  26. ΓιώργοςΜ said

    20 ???? Ποιός είναι ο καυμένος και γιατί;

  27. Χαρούλα said

    Και φυσικά είναι διαφορετικοί οι νέοι! Έτσι πάει ο κόσμος μπροστά. Απλά συνήθως δεν το παραδέχονται(οχι εμείς, κάποιοι άλλοι😊) οι μεγαλύτεροι, γιατί αντιλαμβάνονται ότι πρέπει να παραδώσουν την εξουσία, την κοινωνία, την ζωή στα νέα χέρια. Κι αυτό φυσικά δεν είναι ευχάριστο, γιαυτό τους βρίσκουμε ολίγους!

    Συχνά χρησιμοποιούσα 1980-90, ΚΤΕΛ Κυριακή απόγευμα. Έχω παρακολουθήσει χιλιάδες ποδοσφαιρικούς αγώνες! Έμαθα όλους τους ποδοσφαιριστές(εύκολο, τότε ήταν Ελληνικά τα ονόματα) και τις ομάδες τους! Ενώ τις υπόλοιπες μέρες μουσική τα ίδια! Πιστεύω πως στα λεωφορεία(αντίστοιχα και τα ξενοδοχεία), τους μοιράζονται δωρεάν οι κασέτες!😊

  28. Χαρούλα said

    χρόνια πολλά σε όσους γιορτάζουν Κυριακή, αλλά …εργάσιμη!☺️🌻

  29. Γιάννης Κουβάτσος said

    4: Το θέμα είναι ποιους εννοεί, όταν αναφέρεται στους νέους: τους εικοσάρηδες ή τους γονείς τους, αφού οι ηλικιωμένοι έχουν δικά τους κριτήρια ως προς αυτό το θέμα. Και τι εννοεί άραγε η Ματίνα με τον ευδαιμονισμό και τη φυγοπονία; Ότι οι νέοι αρνούνται να ζουν με τα φαντάσματα του παρελθόντος, δεν βλέπουν αντάρτες μες στους καθρέφτες, δεν τους αφορά ο εμφύλιος διχασμός, οι ήττες και οι ντροπές; Ότι αρνούνται να γίνονται αφισοκολλητές και πωλητές κουπονιών και κομματικών φυλλάδων; Τι θέλουν τελοσπάντων οι Ματίνες από τους νέους και πώς ξέρουν τα άγχη, τις αγωνίες, τους προβληματισμούς τους; Αφού αυτές ζουν στο παρελθόν, παρέα με φωτογραφίες πεθαμένων.

  30. Γς said

    28:

    >Αλεξάνδρεια Ραφήνα πήγαινε τα χρόνια εκείνα.

    Και δεν έχουμε οριοθετήσει ακόμα την ΑΟΖ Ραφήνας-Αιγύπτου κι έρχονται τα τούρκικα για γεωτρήσεις το Κάβο Ντόρο και Πεταλιούς

  31. ΓιώργοςΜ said

    29 Αυτό που καταλαβαίνω είναι πως η εκάστοτε νέα γενιά προσπαθεί το «ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε….» κλπ, και το πετυχαίνει συνήθως καλύτερα από την απερχόμενη. Η δε απερχόμενη αναλώνεται στο στρώσιμο του χαλιού για τη νέα γενιά, και ζηλεύει που είναι στρωμένο. Αντιφατικό, αλλά πραγματικότητα.

  32. Γς said

    26:

    Συγκινήθηκα αφού…

  33. Γς said

    31:

    >Η δε απερχόμενη αναλώνεται στο στρώσιμο του χαλιού για τη νέα γενιά,

    με μνημόνια και τρόϊκες…,

    Χαλί ε;

    https://caktos.blogspot.com/2014/09/blog-post_13.html

  34. Νέο Kid said

    Νίκο, δε στέλνεις τα στοιχεία του Γουσού στους Ιλουμινάτι;
    Πού ξέρεις! Μπορεί να τον θυσιάσουν από μόνοι τους, να μην τον έχεις και βάρος στη συνείδησή σου!…

  35. ΓΤ said

    (8 τραυματίες στον σταθμό του ΗΣΑΠ στην Κηφισιά από εκτροχιασμό)

  36. ΚΩΣΤΑΣ said

    22 α Νικοκύρη, το έχει η Πρωτοπορεία διαθέσιμο, αλλά έμαθα ότι κυκλοφορούν πολλοί Σέρβοι και κυρίως Σερβίδες (το τελευταίο για τον φίλο Γιώργο Κατσ. 😂 ) οπότε θέλω να αποφύγω την κάθοδο. Ενδεχομένως να μου το φέρει άλλο άτομο.

    Για τη νεότερη γενιά. Έχει καταντήσει μόνιμο μοτίβο, οι παλιότερες γενιές να κατηγορούν τους νέους ως αδιάφορους, τεμπέληδες… γενικώς ως άχρηστους. Προσωπικά, καθότι αιρετικός, αντιδραστικός και γενικώς αποκλίνων από τη μάζα, θεωρώ τη νέα μας γενιά πολύ καλύτερη από τη δική μου. Ελπίζω να έχω, τουλάχιστον σε αυτόν τον τομέα, και άλλους συνομοϊδεάτες εδώ μέσα. 😉

  37. leonicos said

    Εγώ την ξέρω τη συνέχεια εδώ και χρόνια…..

  38. ΚΩΣΤΑΣ said

    36 Πρωτοπορία

  39. Γιάννης Κουβάτσος said

    Κώστα, δεν έχει σημασία αν μια γενιά είναι καλύτερη ή χειρότερη, άλλωστε κάτι τέτοιο δεν μπορεί να αποδειχτεί, αφού σε κάθε εποχή οι συνθήκες είναι διαφορετικές. Αρκεί να θυμηθούμε το προχτεσινό αφιέρωμα του «Ιού» της Εφ Συν στον καθηγητή Στεφανίδη, που διεκταγωδούσε μέσω υπηρεασιακής αναφοράς στον υπουργό Παιδείας την έλλειψη πατριωτισμού και αφοσίωσης στα εθνικά ιδανικά της νεολαίας του 1930. Κι όμως αυτή η νεολαία έγραψε τα έπη του ’40 και της εθνικής αντίστασης, ενώ οι ομοϊδεάτες του υπερπατριώτη καθηγητή έγραψαν το «έπος» του δωσιλογισμού.

  40. Γιάννης Κουβάτσος said

    39: διεκτραγωδούσε. Να συμπληρώσω ότι σε κάθε εποχή δύο πράγματα χειροτερεύουν σταθερά: η γλώσσα και η νεολαία. 😉

  41. ΚΩΣΤΑΣ said

    39 Γιάννη, καθότι διαθέτω ακόμη ισχυρό ανοσοποιητικό σύστημα, δεν έχω προσβληθεί ακόμη από τον «Ιό», 😉 οπότε δεν συμμερίζομαι τα λεγόμενά του.

    Γνωρίζοντας τη νέα γενιά, βρίσκω ότι γενικά σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής του είναι μια χαρά παιδιά, κι εμείς τους φορτώσαμε τη χρεωκοπία και τα χρωστούμενα δάνεια, ανεξάρτητα από το ποιοι και πόσα έκλεψαν ή κακοδιαχειρίστηκαν.

  42. sarant said

    36 Οι Σέρβες δεν κολλάνε, το διάβασα στο Τουίτερ.

  43. Γιάννης Κουβάτσος said

    41: Δεν είπα να συμμεριστείς τις ιδέες του Ιού. Στο αφιέρωμα αναφέρθηκα.
    Κάθε γενιά κληρονομεί σακατιλίκια από την προηγούμενη.

  44. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Αγαπητοί συν-ιστολογούντες, γιατί τόση πια αδημονία;!
    Οι περισσότεροι από εσάς (εμάς) θα έπρεπε να έχετε συνηθίσει διαβάζοντας σε συνέχειες ΜΙΚΡΟ ΗΡΩΑ, ΓΚΑΟΥΡ-ΤΑΡΖΑΝ κλπ. που μας άφηναν στην αγωνία μέχρι το επόμενο τεύχος. Αλλά και ΡΟΜΑΝΤΣΟ, ΘΗΣΑΥΡΟ κ.τ.ό., όπου «η συνέχεια στο επόμενο» ήταν μόνιμη κατάσταση. 🙂
    Υπομονή, λοιπόν! Θυμηθείτε λίγο τα παιδικάτα σας! 📖 ⏳😎

    >> Αρχαίο πράμα, αντίκα, ολόχρυσος, μόνο που είναι πολύ φθαρμένος,…

    Και η λέξη «χρυσός» χρησιμοποιείται και σε δύο από τα κείμενα του Blog (#21).
    Φαντάζομαι, εννοείται «επίχρυσος».
    Ωστόσο, θα ήταν πράγματι ακριβό/πολύτιμο έπιπλο λόγω της επιχρύσωσης σε μεγάλη επιφάνεια αλλά και ως καλλιτέχνημα.

  45. Alexis said

    Πράγματι πάνω στο καλύτερο το έκοψες το σημερινό Νίκο!

    Τι έπαθε στ’ αλήθεια η Ματίνα;

    Σε λογοτεχνικά έργα αλλά και σε παλιές ελληνικές ταινίες είναι συχνό το μοτίβο ο ήρωας να παθαίνει ένα μεγάλο σοκ από το οποίο χάνει (παροδικά) την μιλιά του, τη μνήμη του, τα λογικά του κλπ., αλλά πρόκειται μάλλον για ένα λογοτεχνικό/σκηνοθετικό εφεύρημα το οποίο πολύ σπάνια συμβαίνει στην πραγματική ζωή.

    Ας περιμένουμε τη συνέχεια…

  46. sarant said

    44 Έτσι!

  47. dryhammer said

    42. Έχουν σερβόφρενα.

  48. ΓιώργοςΜ said

    47 Μη μασάτε ότι σας σερβίρουν…

  49. ΓιώργοςΜ said

    Φοβάμαι πως θα υπάρξει σημαντική ασέρβεια φέτος… 🙂

  50. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    ΜΙΚ_ΙΟΣ said:

    » Οι περισσότεροι από εσάς (εμάς) θα έπρεπε να έχετε συνηθίσει διαβάζονταςσε συνέχειες ΜΙΚΡΟ ΗΡΩΑ, ΓΚΑΟΥΡ-ΤΑΡΖΑΝ κλπ. που μας άφηναν στην αγωνία μέχρι το επόμενο τεύχος. Αλλά και ΡΟΜΑΝΤΣΟ, ΘΗΣΑΥΡΟ κ.τ.ό., όπου «η συνέχεια στο επόμενο» ήταν μόνιμη κατάσταση. »

    Θυμᾶμαι στὰ περιοδικὰ ποὺ ἔγραφαν «ΣΤΟ ΠΡΟΣΕΧΕΣ Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ» κι ἐγὼ τὰ ξεφύλλιζα ψάχνοντας νὰ βρῶ ποὺ εἶναι αὐτὸ τὸ !@#$%^&! «πρόσεχες», μένοντας μὲ τὴν ἀπορία γιατί σὲ ἄλλα ἔβαζαν «ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ …» καὶ σὲ ἄλλα στὸ «ΠΡΟΣΕΧΕΣ». 🙂

  51. Alexis said

    Η κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού το ’89-’90, και μάλιστα χωρίς «ν’ ανοίξει μύτη» θα πρέπει να ήταν ένα πολύ μεγάλο σοκ για τους ανθρώπους που τον πίστεψαν και τον ακολούθησαν για μια ζωή με θρησκευτική προσήλωση.
    Κατανοώ απόλυτα τις αγωνίες και τα ερωτηματικά τους.

    Για μένα το πιο συγκλονιστικό γεγονός εκείνης της περιόδου ήταν αυτό που συνέβη τον Ιούνιο του 1989 στην πλατεία Τιεν Αν Μεν στο Πεκίνο.
    Την ώρα που εμείς εδώ ασχολούμασταν με το «βρώμικο 89» και τους Κοσκωτάδες, κάτι πολύ μεγάλο και συγχρόνως πολύ άγριο συνέβαινε στη μακρινή Κίνα.
    Το πώς η Δύση, η ανθρωπότητα ολόκληρη, κατάπιε αμάσητο αυτό το τεράστιο γεγονός και το έθαψε στη συλλογική λήθη, είναι κάτι που πραγματικά με έχει συνταράξει από όλη αυτήν την περίοδο της «αλλαγής του κόσμου». Σε συνδυασμό βέβαια με την μετέπειτα πορεία και την σημερινή (θα τολμήσω να πω) κατάντια αυτής της αχανούς χώρας.

    Αλλά δε βαριέσαι, Κινέζοι είναι μωρέ, άλλωστε υπάρχει και η σχετική «θεωρία»:

  52. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Τὸ #50 γιὰ τὸ #44.

  53. dryhammer said

    Με δυνατό σερβίς και ταχτικό σέρβις, μη φοβάσαι τίποτα

  54. dryhammer said

    53 –>49.

    51. Δέκα χρόνια πριν το ’79, η φιλόλογος μου κοκκίνιζε τα γραπτά γιατί έγραφα «μαντερίνια» αντί μανταρίνια που προέρχονται από τους Μανδαρίνους, έλεγε. Στα μαντερινοπορτόκαλα (όπως μαχαιροπήρουνα) της ερχόταν εγκεφαλικό.

  55. BLOG_OTI_NANAI said

    Ούτε οι κον-σέρβες κολλάνε. Μόνο τα νωπά προϊόντα.

  56. mitsos said

    Το να διαχειριστείς διαψεύσεις σε κοσμοθεωρητικό και ιδεολογικό επίπεδο είναι δύσκολο αλλά δεν είσαι μόνος σου
    Το να διαχειριστείς όμως διαψεύσεις των πρότυπων που εξιδανίκευσες εσωτερικά και πάνω τους επένδυσες συναίσθημα και αξιακές επιλογές της ζωής σου … πιο δύσκολο, διότι εκεί είσαι μόνος.
    Λέμε τώρα …κάνοντας υποθέσεις.

    Τελικά ο πατήρ δεν είχε απλά πέννα ήταν και χρυσή. Βάλε και την μανιέρα του υιού. Οπότε 10 Αυγούστου με το καλό θα λυτρωθούμε ίσως.

    Αλλά σημασία έχει το ταξίδι.
    Διαχρονικό κι αυτό. Όπως η φυγοπονία και ο ευδαιμονισμός που έχουν κυριεύσει τους νέους !

  57. BLOG_OTI_NANAI said

    Μια που μας έχει βαρέσει η ζέστη:

    – Χασαποσέρβικο στο Κονσερβατόριο.

    – Σερβίρουν κονσέρβες στο σερβάν.

  58. sarant said

    47κε Μάλλον ψήνεται το σχετικό άρθρο

  59. Triant said

    Έδωσε το σύνθημα ο Νικοκύρης (με αναφορά στην πηγή, πάντα) και ξεσαλώσατε, βλέπω 🙂
    Τα διώξατε βρε τα κορίτσια, το προσέξατε;

  60. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @47. Οι πιό «δεξιές» σέρβες (οι πιό αμερικανοπαρμένες) δεν έχουν ..φρένα! 🙂 Οι κάπως παλιότερες, είναι αλλιώς.. (..και βέβαια, ΔΕΝ ΚΟΛΛΑΝΕ, όπως λέει ο Νοικοκύρης..)

  61. Γς said

    57:

    > Σερβίρουν κονσέρβες

    Πες αλεύρι, κουρκούτι

  62. ΚΩΣΤΑΣ said

    Δεν ξέρω τι λέτε και τι υπονοείτε εσείς, αλλά εγώ για τους Σέρβους και τις Σερβίδες ή Σέρβες τρέφω μεγάλη εκτίμηση και αγάπη, χωρίς πονηρά υπονοούμενα. Θα μπορούσε υπό προϋποθέσεις να είμαι μόνιμος κάτοικος του Σβετοζάρεβο, θα μπορούσα να έχω θετή κόρη Σερβίδα, ορφανό των βομβαρδισμών του ΝΑΤΟ το 1999. Οικογενειακή μου φίλη χώρισε, έχασε από λευχαιμία τον μονάκριβο γιο της σε ηλικία δημοτικού σχολείου και παντρεύτηκε Σέρβο αξιωματικό που τον γνώρισε σε παρέα που ήμασταν μαζί, συζητώντας με τον θρυλικό φύλακα των συμμαχικών νεκροταφείων, το τον κ. Γιώργο Μιχαήλοβιτς.

    Παρά τις επανειλημμένες προσκλήσεις και παλιότερα και τώρα, δεν έχω επισκεφτεί τη Σερβία τα 25 περίπου χρόνια. Είχα επισκεφθεί το Βελιγράδι πιο παλιά και έριξα λίγα λουλούδια στη μνήμη του Ρήγα Φεραίου εκεί που τον πέταξαν στο Δούναβη. Ας όψεται, κυρίως, η μη γνώση της γλώσσας.

  63. Γιάννης Κουβάτσος said

    Να βάλουμε τότε ένα ποίημα του Σέρβου ποιητή του 19ου αιώνα Βόισλαβ Ίλιτς, σε μετάφραση του Πάνου Καραγιώργου, αφιερωμένο στον θάνατο του Ρήγα:

    Ο ΚΗΡΥΚΑΣ ΤΗΣ ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ
    Στο κάστρο του Βελιγραδιού ακόμα ο πύργος στέκει
    και του καιρού το πέρασμα τ’ ανιαρό μετράει.
    Tης Λευτεριάς αγωνιστές μ’ ανήκουστα μαρτύρια
    ζήσαν τις ύστατες στιγμές κάτω απ’ τη σκεπή του.
    Κοντά στον κρύο Δούναβη και στα θολά νερά του
    ακούγονται οι στεναγμοί από τον μαύρο πύργο.
    Στους γκρεμισμένους τοίχους του κουφοξυλιά φυτρώνει
    απ’ όπου απαίσιο σκούξιμο μια κουκουβάγια βγάζει.
    Κάποτε, σε παλιούς καιρούς, οι κλειδαριές ετρίξαν
    κι ο φύλακας στην άβυσσο έσπρωξε έναν ξένο.
    Αλλά αυτός περήφανα σηκώνει το κεφάλι,
    στην όψη του η κούραση, στα μάτια φλόγα Νότου.
    Ήταν ο Ρήγας, γιος του Μάη, της λιόφωτης Ελλάδας,
    βλαστός Ελλήνων μαχητών Πλαταιών και Μαραθώνα.
    Το δεξί χέρι σήκωσε (στο στήθος του το άλλο)
    κι έτσι μιλά στους φύλακες που τον περικυκλώσαν:
    «Σεις μισητοί Οθωμανοί, το σώμα μου ας σκεπάσει
    η σκοτεινιά, το πνεύμα μου όμως θα ζει για πάντα.
    Το πνεύμα αυτό ο κήρυκας θα γίνει στα Βαλκάνια,
    να μη δειλιάσουν οι λαοί μέρα λαμπρή να δούνε.
    Θα πέσουν τα σαράγια σας, αλλά θα μείνει ο πύργος
    να καρτερεί νέα εποχή, που η αγάπη χτίζει».
    Τότε απ’ τα τείχη αετός γκρίζος φτεροκοπάει
    και μ’ έναν πάταγο πετά μέσα στην άγρια νύχτα.

  64. gpoint said

    # 36

    Για τις σερβίδες δεν ξέρω, les cervidés … έχω για εικόνισμα !

  65. ΓΤ said

    Με τον Μητσοτάκη να συμπληρώνει ένα έτος στην εξουσία, να θυμίσουμε φράση μέλους του ιστολογίου: «Καλά, τον Κούλη δεν τον έχω για πολύ, τέσσερις-πέντε μήνες, κάπου εκεί».

  66. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Ο γιατρός ορθά απέκλεισε εξαρχής το εγκεφαλικό. Φαντάσματα του εμφυλίου καταχωνιασμένα στο σεντούκι ήταν αυτά που καταρράκωσαν την Ματίνα κι ο Νικοκύρης, αντί να το ανεβάσει σε καναδυό συνέχειες, το παρατείνει τεχνηέντως, ώστε να μας κρατά σε αγωνία.. (Τί μπορεί να είναι αυτό που «βρέθηκε κι εδώ;» ως αντίγραφο της φρικτής φωτογραφίας που επιδείχτηκε κι αλλού; . Ποιό ανομολόγητο μυστικό προτίμησε να θάψει ο Βλάσης στο ημερολόγιο;)

  67. ΚΩΣΤΑΣ said

    59 Για πάνε στο άλλο νήμα να δεις που μιλάνε συνέχεια για αντίδια και αρτίδια! … Και παρόλα αυτά, εκεί υπάρχουν και κορίτσια. Κάτι άλλο φταίει εδώ… 😉

  68. dryhammer said

    Επειδή υπάρχει μια ασάφεια, να διευκρινήσω: Other τό ‘να, other τ’ other.

    Αντίδια

    Αρτίδια

  69. ΣΠ said

    Και απίδια

  70. Γς said

    Αεροπορία βάλεσθαι…

    Χαμός στα ειδησεογραφικές σελίδες όπου η δια του αέρος μετάδοση του κορωνοϊού, ‘airborne transmission’ αποδίδεται δια του «αεροπορική μετάδοση»

    Κι όμως! Νομίζω ότι σωστά το μεταφράζουν. Ετσι δεν είναι;

  71. https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CE%BC%CE%AF%CE%B4%CE%B9

  72. Γς said

    69:

    Αχ, λάδια…

  73. Γς said

    71:

    Που πετάνε στη στεριά για να τραβήξουν το παλαμάρι (*) που θα δέσει το πλοίο

    (*) παλαμάρι, ουδέτερο

    1. (ναυτικός όρος) το χοντρό καραβόσκοινο με το οποίο δένεται το σκάφος στην προκυμαία
    ≈ συνώνυμα: απόγειο, πρυμάτσα

    2. (σκωπτικό) (χυδαίο) το πέος
    το παλαμάρι του βαρκάρη

  74. gpoint said

    # 65

    πάντως δεν είχε «έγκυρη πληροφορία » όπως κάποιο άλλο μέλος πως θα χάσει ο ΠΑΟΚ στα Γιάνινα, μια εκτίμηση έκανε και πιστεύω πως χωρίς κορωνοϊό έτσι θα είχε γίνει. Να μην ξεχνάμε πως ούρλιαζε ο Βαγγέλας πως το πρωτάθλημα ήταν στημένο – ίδια πηγή με το…άλλο μέλος θα είχε – γιατί έβλεπε τα σκούρα με τον κουμπάρο του, αλλά με την πανδημία αφ’ ενός υπήρξε μάσα για ΟΛΟΥΣ αφ’ ετέρου όποιος ανακινούσε θέματα αλλαγής κεφαλής θα είχε ηθικό πρόβλημα, οπότε… Κούλης ο κωλόφαρδος !! Θα φανεί ο μόλις λήξουν τα μέτρα το για πότε θα τον κάνουν με τα κρεμμυδάκια οι εσωκομματικοί του ντίπαλοι γιατί αν περιμένεις από αλλού αλλγή, καλύτερα ν΄αλλάξεις πλευρό.

  75. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    50.

    Χα, χα, χα…. Ωραίο! 😅👏

  76. sarant said

    66 Κρατάω το μέσο μέγεθος αυτών των δημοσιεύσεων

  77. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Είχα μιαν αγάπη στους καθρέφτες, η πεθερά μου επίσης και μεταξύ άλλων κληρονόμησα κι έναν βενετσιάνικο από κείνην καλά συντηρημένο. Είναι πανέμορφος αλλά για να αλαφρύνω τη χρυσοποίκιλτη παρουσία του, τον χώρισα από την κομότα του που στολίζει τα ορεινά (ανάκτορα :)) μας.
    Απ όταν διάβασα το βιβλίο, αναπαριστώ τη σκηνή με τον δικον μας καθρέφτη, εκει στην ορεινη Αρκαδία επίσης, που ήταν και η αρχική του θέση (έπιπλο της γιαγιάς-πεθεράς της πεθεράς μου) και που ταιριάζει και στο υπόλοιπο σκηνικό της δράσης.

  78. loukretia50 said

    ΕΦΗ – ΕΦΗ καλωσόρισες!
    Κι εγώ αγαπάω πολύ αυτούς τούς καθρέφτες, είναι πανέμορφοι.
    Ακόμα και βαθειά σημαδεμένοι απ΄το χρόνο – ίσως περισσότερο τότε – έχουν μια δύναμη να μαγνητίζουν το βλέμμα.
    Παίζουν με το φως, αντανακλούν μια επιθυμία, μια ανάμνηση, κάνουν παιχνίδι με το χρόνο. Δεν πέρασε τυχαία η Αλίκη μέσα απ΄τον καθρέφτη, ίσως κι η Ματίνα να έκανε ένα μαγικό ταξίδι.
    Δεν κάνω σπόιλερ όμως, αφεθείτε στη φαντασία.

  79. Γιάννης Κουβάτσος said

    – Ράινερ Μαρία Ρίλκε, “Κυρία μπροστά στον καθρέφτη”

    «Σάμπως μες σε μια ζάλην από βαριά μύρα,
    λύνει σιγά-σιγά μες στον διαυγή, νερένιο
    καθρέφτη της, την κουρασμένη κίνησή της,
    ρίχνοντας πάνω του ακέριο το χαμόγελό της

    και περιμένει η νερένια επιφάνεια να φουσκώσει
    απ’ αυτό το χαμόγελον∙ ύστερα, τα μαλλιά της
    μες στον καθρέφτη χύνει κ’ ενώ τον εξαίσιον
    ώμον, από την βραδινή τουαλέττα βγάζει,

    Σιωπηλά πίνει απ’ την εικόνα της. Και πίνει
    ότι ένας εραστής θα έπινε, σε μια μέθη,
    ερευνητικά, δυσπιστία γιομάτος. Και δεν νεύει

    στην καμαριέρα της παρά μόνον όταν
    στο βάθος του καθρέφτη της βρει φώτα, ντουλάπες
    και τη θαμπάδα μιας νυχτωμένης ώρας.»

  80. Αιμ said

    Το πλούσιο σπίτι είχε στην είσοδο,
    έναν καθρέπτη μέγιστο, πολύ παλαιό·
    τουλάχιστον προ ογδόντα ετών αγορασμένο.

    Ένα εμορφότατο παιδί, υπάλληλος σε ράπτη
    (τες Κυριακές, ερασιτέχνης αθλητής),
    στέκονταν μ’ ένα δέμα. Το παρέδοσε
    σε κάποιον του σπιτιού, κι αυτός το πήγε μέσα
    να φέρει την απόδειξι. Ο υπάλληλος του ράπτη
    έμεινε μόνος, και περίμενε.
    Πλησίασε στον καθρέπτη και κυττάζονταν
    κ’ έσιαζε την κραβάτα του. Μετά πέντε λεπτά
    του φέραν την απόδειξι. Την πήρε κ’ έφυγε.

    Μα ο παλαιός καθρέπτης που είχε δει και δει,
    κατά την ύπαρξίν του την πολυετή,
    χιλιάδες πράγματα και πρόσωπα·
    μα ο παλαιός καθρέπτης τώρα χαίρονταν,
    κ’ επαίρονταν που είχε δεχθεί επάνω του
    την άρτιαν εμορφιά για μερικά λεπτά.

    . . . . . . .
    Ο καθρέπτης στην είσοδο.
    ( Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος )

  81. Αιμ said

    Κι άλλο ένα αλλνού

    Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ

    Από παιδί φοβόμουνα πως ο καθρέφτης
    θα μου ’δειχνε άλλο πρόσωπο ή μια τυφλή
    απρόσωπη προσωπίδα που θα ’κρυβε
    κάτι ασφαλώς φοβερό. Φοβόμουνα επίσης
    πως ο σιωπηλός χρόνος του καθρέφτη
    θα ξέφευγε από τη συνηθισμένη ροή του,
    τις ώρες του ανθρώπου, και θα εγκαθιστούσε
    στα ακαθόριστα φανταστικά όριά του
    όντα, μορφές και χρώματα καινούργια.
    (Δεν το ’πα σε κανέναν, ντρέπονται τα παιδιά.)
    Τώρα φοβάμαι ότι ο καθρέφτης περικλείνει
    το αληθινό πρόσωπο της ψυχής μου,
    χτυπημένο από ίσκιους και λάθη,
    και που το βλέπει ο Θεός· ίσως κι όλος ο κόσμος.

    Χ.Λ. Μπόρχες, Ποιήματα, μετάφραση Δημήτρης Καλοκύρης, Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2006

  82. 68, 69, 71,
    Άντε, και αμίδια, αρίδια

  83. antonislaw said

    «Τύφλα να έχει η Ελβετία» σκεφτόμουνα, βλέποντας τις γεμάτες έλατα πλαγιές και τις βαθύσκιες κοιλάδες. Μ’ έπιασε το πατριωτικό μου. Καμάρωνα πως η Πελοπόννησος είναι από τις πιο όμορφες περιοχές της Ελλάδας κι αφού η Ελλάδα είναι η πιο όμορφη χώρα του κόσμου, άρα ο Μοριάς είναι ο ομορφότερος τόπος για να ζει κανείς…»

    Πολύ ωραίο, συναρπαστική αφήγηση, ψηλαφείς στη γραφή το συγγραφεα-θετικό επιστήμονα-διανοούμενο με χιούμορ και ανθρωπιά!

    Το συγκεκριμένο απόσπασμα μου θυμίζει ένα παλιό κρητικό – ήντ’άλλο-ανέκδοτο:
    Όταν πρωτόρθε, λέει, ο Υπατος Αρμοστής Γεώργιος στην Κρήτη, κάπου στα 1898,έκανε περιοδεία για να δει και να τον δουν από κοντά οι ντόπιοι. Με πολλές δυσκολίες φτάνει και στην πίσω γυαλιά- στο Λιβυκό Πέλαγος- στο θρυλικό Φραγκοκάστελο. Εκεί ένας κοτσονάτος κοκκινοπρόσωπος γεροκρητικός σταματάει δίπλα στο άλογο του Πρίγκηπα και του δίνει γνώρα:Κατέχεις το βέβαια Πρίντζηπά μου πως ούλος ο κόσμος είναι η Ελλάδα, κι ότι ούλη η Ελλάδα είναι η Κρήτη, και πως ούλη η Κρήτη είναι τα Σφακιά, και πως ούλα τα Σφακιά είναι το Φραγκοκάστελο και πως ούλο το Φραγκοκάστελο είναι ο Πώλος ο Μανουσέλης απού στέκεται επά εδά ομπρός σου!

  84. Γς said

    83:
    >ο κόσμος είναι η Ελλάδα, κι ότι ούλη η Ελλάδα είναι η Κρήτη, και πως ούλη η Κρήτη είναι τα Σφακιά, και πως ούλα τα Σφακιά είναι το Φραγκοκάστελο και πως ούλο το Φραγκοκάστελο είναι ο Πώλος ο Μανουσέλης απού στέκεται επά εδά ομπρός σου!

    Ο Μανουσέλης κι ο Σάκης:

    https://caktos.blogspot.com/2014/05/blog-post_7731.html

  85. nikiplos said

    78@ Σωστά Λου, μάλλον κάτι στο ημερολόγιο του Βλάσση εντόπισε. Και ύστερα αφέθηκε στον καθρέφτη και στη φωτογραφία. Κοίταζε σάμπως κατάματα όλους εκείνους που είχαν φύγει, που είχαν σκοτωθεί για ένα αδειανό πουκάμισο.

  86. sarant said

    Καλημέρα από εδώ!

    85 Υπομονή 🙂

  87. Γιάννης Ιατρού said

    86: Ποιά υπομονή; Εδώ ο Μαρτίνος (#7) εξανίσταται μεν, αλλά απ΄ ό,τι βλέπω, την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια για Μύκονο…

  88. dryhammer said

    87. Κάνετε ό,τι μπορείτε τον Ιούλιο, νάχουμε δουλειά τον Αύγουστο.

    ΥΓ. Εμείς που είμαστε πιστωτικοί στις αμαρτίες (έχουμε πληρώσει πιο πολλές απ’ όσες κάναμε…) μέχρι πότε προλαβαίνομε, μην τις χάσομε;

  89. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    88 Δεν τα ξέρεις καλά. Έχουμε προκαταβολή φόρου.

  90. dryhammer said

    89. Δλδ στην κόλαση θα με ψήνουν στο medium;

  91. Νέο Kid said

    Διήγημα του Νέου Κίντιου Αλ Πιλάχαρ
    ΟΙ ΚΑΘΡΕΦΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΧΑΔΡΕΘ

    Στο κέντρο του ευρύχωρου σαλονιού, οι παίκτες κοιτούσαν αμίλητοι τη σκακιέρα. Μετά από μερικά λεπτά, ο οικοδεσπότης πρότεινε ισοπαλία, κι ο καλεσμένος του δέχτηκε. Ωστόσο, συνέχιζαν να κοιτάζουν τα κομμάτια με προσήλωση, καθένας βυθισμένος σε μια φανταστική παρτίδα που διακλαδιζόταν ατελείωτα. Μετά από λίγο, ο οικοδεσπότης είπε:
    «Απόψε είδα ένα όνειρο που ήταν ταυτόχρονα συναρπαστικό και ανησυχητικό. Βρισκόμουν, λέει, σ’ ένα μεγάλο παλάτι, γεμάτο δωμάτια που επικοινωνούσαν μεταξύ τους και που μέσα στο καθένα απ’ αυτά υπήρχαν από δύο παίκτες μπροστά σε μια σκακιέρα, μελετώντας μια θέση, καλή ώρα όπως εμείς τώρα. Εγώ πήγαινα από αίθουσα σε αίθουσα αναλύοντας τις θέσεις , που όλες έμοιαζαν αλλά και διέφεραν μεταξύ τους, ώσπου, μια στιγμή, κάποιος (ένα απ’ αυτά τα σκοτεινά πρόσωπα που στα όνειρα εκτελούν χρέη απεσταλμένων μιας ανώτερης εξουσίας ή σοφίας) μου ψιθύρισε στ’ αφτί ότι σ’ εκείνο το παλάτι υπήρχαν, καθεμία και σε μία σκακιέρα, όλες οι δυνατές θέσεις του σκακιού».
    «Τ’ όνειρό σου είναι στ’ αλήθεια… υπερφυές» σχολίασε χαμογελαστά ο καλεσμένος, που ήταν μαθηματικός , «μεγάλο όσο ο γαλαξίας μας.»
    «Τόσο πολλές είναι οι δυνατές θέσεις του σκακιού;»
    «Και πού να δεις με τι ιλιγγιώδη ρυθμό αυξάνει ο αριθμός τους όσο προχωράει η παρτίδα! Όπως καλά ξέρεις, τα λευκά μπορούν ν’ ανοίξουν με είκοσι διαφορετικούς τρόπους: καθένα από τα οκτώ πιόνια μπορεί να κινηθεί προς τα μπρός κατά ένα ή δύο τετραγωνάκια, και καθένα από τα δύο άλογα μπορεί να πάει σε δύο διαφορετικά τετραγωνάκια. Κι αφού σε κάθε αρχική κίνηση των λευκών τα μαύρα μπορούν επίσης ν’ απαντήσουν με είκοσι διαφορετικούς τρόπους, ώς την πρώτη κίνηση των μαύρων υπάρχουν 20 Χ 20=400 δυνατοί συνδυασμοί. Μπορεί 400 δυνατότητες να μη φαίνονται πολλές , αλλά αυτό είναι γιατί βρισκόμαστε μόνο στην πρώτη κίνηση, και τα περισσότερα κομμάτια είναι μπλοκαρισμένα από τα πιόνια…
    Μετά τη δεύτερη κίνηση των λευκών, οι δυνατές θέσεις είναι ήδη πάνω από πέντε χιλιάδες (συγκεκριμένα: 5.326), και μετά τη δεύτερη κίνηση των μαύρων, πάνω από εβδομήντα χιλιάδες 72.084, για να είμαστε ακριβείς. Μετά την τρίτη κίνηση των λευκών υπάρχουν περίπου 800.000 δυνατές θέσεις, και πάνω από 9.000.000 μετά την τρίτη των μαύρων …Μέσα από προσεγγιστικούς υπολογισμούς ,εκτιμάται ότι ο συνολικός αριθμός των δυνατών θέσεων (πάντα μιλάμε για θέσεις που είναι σύμφωνες με τους κανόνες του παιχνιδιού) είναι της τάξεως των είκοσι επτακισεκατομμυρίων : ένα 2 ακολουθούμενο από 43 μηδενικά.»
    «Ομολογώ ότι είναι ένας αριθμός που ξαφνιάζει και που δεν μπορώ ούτε να τον διανοηθώ» παραδέχτηκε ο οικοδεσπότης. Για πες μου, όμως: τι εννοούσες μ ’αυτό που είπες πριν για τον Γαλαξία;»
    «Ο Γαλαξίας είναι ένας δίσκος με διάμετρο γύρω στα εκατό χιλιάδες έτη φωτός. Εκατό χιλιάδες έτη φωτός είναι περίπου χίλια τρισεκατομμύρια μέτρα, οπότε η επιφάνεια του μείζονος κύκλου του Γαλαξία μας είναι περίπου ένα επτακισεκατομμύριο τετραγωνικά μέτρα. Ένα παλάτι που ο κάθε όροφός του θα είχε αυτή την επιφάνεια , για να έχει μία σκακιέρα σ’ ένα δωμάτιο των δέκα τετραγωνικών μέτρων, θα έπρεπε να διαθέτει τουλάχιστον διακόσιους ορόφους για να στεγάσει όλες τις σκακιέρες του ονείρου σου.»
    Μετά από μια ενδεή σιωπή, ο οικοδεσπότης είπε:
    «Κατά κάποιο τρόπο , βέβαια , όλες αυτές οι σκακιέρες ,για να μη σου πω και περισσότερες ,βρίσκονται τώρα εδώ, σ’ αυτή την αίθουσα».
    «Τι εννοείς;»
    «Δεν έχεις προσέξει ότι είμαστε καθισμένοι ανάμεσα σε δύο παράλληλους καθρέφτες;» απάντησε ο κύριος του σπιτιού, δείχνοντας δεξιά κι αριστερά του. «Αυτοί οι καθρέφτες επαναλαμβάνουν τις εικόνες μας και την εικόνα της σκακιέρας που υπάρχει ανάμεσά μας , ως το άπειρο. Ας φανταστούμε ότι σε κάθε σκακιέρα των καθρεφτών αλλάζει η θέση των κομματιών, και τότε θα δούμε εμάς τους ίδιους να κοιτάζουμε όλες τις θέσεις του σκακιού.»
    «Αυτό που λες είναι συναρπαστικό, αλλά όχι και τόσο ακριβές» απάντησε ο μαθηματικός. «Ακόμα κι αν υποθέταμε ότι οι καθρέφτες είναι τέλειοι(δηλαδή αντανακλούν όλο το φως που δέχονται, χωρίς να απορροφούν ούτε ένα φωτόνιο) και τέλεια παράλληλοι, δε θα είχαμε εδώ ούτε ένα απειροστό κλάσμα από τις αναγκαίες σκακιέρες.»
    «Δεν καταλαβαίνω. Δεν είναι σωστό το ότι οι παράλληλοι καθρέφτες επαναλαμβάνουν τις εικόνες ως το άπειρο;»
    «Μπορεί να τείνουν προς το άπειρο» ειρωνεύτηκε ο μαθηματικός , «αλλά δεν το φτάνουν ποτέ.»
    «Γιατί;»
    Γιατί η ταχύτητα του φωτός δεν είναι άπειρη , και οι διαδοχικές εικόνες παράγονται όσο το φως αναπηδά από τον ένα καθρέφτη στον άλλον… Φαντάσου ότι είμαστε στα σκοτεινά ,και ξαφνικά ανάβει το φως. Στην πραγματικότητα, δε θα δούμε αμέσως τον εαυτό μας στους καθρέφτες, γιατί το φως θ’ αργήσει κάποιο χρόνο (απειροστό μεν, αλλά όχι μηδενικό) να πάει από μας σε κάθε καθρέφτη και να επιστρέψει. Αν θεωρήσουμε ότι αυτοί οι δύο καθρέφτες απέχουν μεταξύ τους γύρω στα δέκα μέτρα κι ότι είμαστε περίπου στο κέντρο αυτής της απόστασης, το φως θα πρέπει να διανύσει πέντε μέτρα για να πάει από μας σε καθέναν απ’ αυτούς τους καθρέφτες, κι άλλα πέντε για να επιστρέψει στα μάτια μας. Όπως ξέρεις , η ταχύτητα του φωτός είναι περίπου τριακόσια εκατομμύρια μέτρα ανά δευτερόλεπτο, κάτι που σημαίνει ότι το φως, για να διανύσει δέκα μέτρα , θα καθυστερήσει ένα τριακοντακισεκατομμυριοστό του δευτερολέπτου. Μετά από αυτό το ασήμαντο (αλλά όχι μηδενικό) χρονικό διάστημα, θα δούμε μία εικόνα σε κάθε καθρέφτη. Κι αν μπορούσαμε να συγκρατήσουμε το χρόνο αυτή τη στιγμή, θα βλέπαμε μόνο αυτές τις δύο εικόνες, γιατί το φως δε θα είχε προλάβει να πάει από τον έναν καθρέφτη στον άλλον για ν’ αρχίσει να τις πολλαπλασιάζει. Κάθε τριακοντακισεκατομμυριοστό του δευτερολέπτου, που είναι ο χρόνος τον οποίο χρειάζεται το φως για να καλύψει τα δέκα μέτρα που χωρίζουν τους καθρέφτες, θα σχηματίζεται και από μία νέα εικόνα στον καθέναν.»
    «Και ούτω καθεξής ως το άπειρο.»
    «Ναι, αλλά μ’ ένα ρυθμό πολύ βραδύ.»
    «Βραδύ; Τριάντα εκατομμύρια εικόνες ανά δευτερόλεπτο σου φαίνεται βραδύς ρυθμός;»
    «Για το σκοπό μας, τόσο βραδύς όσο η πρόοδος των σταλακτιτών που ,όπως ξέρεις, κάνουν αιώνες για να μεγαλώσουν ένα εκατοστό. Αυτό που χρειάζεται, λοιπόν, είναι κάποιοι στοιχειώδεις υπολογισμοί: κάθε δευτερόλεπτο σχηματίζονται τριάντα εκατομμύρια εικόνες σε κάθε καθρέφτη, ανάμεσά τους, μας παρουσιάζονται εβδομήντα εκατομμύρια εικονικές σκακιέρες. Αν μέναμε εδώ γύρω στη μία ώρα, μέσα σ’ αυτή την ώρα δύο τέλειοι παράλληλοι καθρέφτες θα είχαν γεννήσει περίπου διακόσια δισεκατομμύρια εικόνες , σε μία μέρα επομένως, περίπου πέντε τρισεκατομμύρια, και σ’ ένα χρόνο, περίπου δύο τετρακισεκατομμύρια.»
    «Σου φαίνονται λίγες;»
    «Ελάχιστες. Ασήμαντες. Μη ξεχνάς ότι, για να υλοποιηθεί το όνειρό σου, χρειαζόμαστε είκοσι επτακισεκατομμύρια σκακιέρες. Μ’ ένα ρυθμό δύο τετρακισεκατομμυρίων το χρόνο, θα χρειάζονταν δέκα πεντακισεκατομμύρια χρόνια για να τις γεννήσουν. Δεν είμαι και πολύ σίγουρος ότι το σύμπαν θα ζήσει τόσο πολύ. …

  92. ΣΠ said

    91
    Πολύ ωραίο, Κιντ.

  93. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @91. Είσαι φοβερός! 🙂

  94. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    91 Κέντησες Κιντ – Κινγκ! 🙂

  95. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Καρφίχτη έλεγε τον καθρέφτη η γιαγιά μου αλλά η μάνα μου καθρέπτη. Αν κι όχι βενετσιάνικος,ήταν επίσης όμορφος ο προικώος/απ΄το πατρικό της, καθρέφτης, με κορνίζα ιωνικού τύπου θα έλεγα,χωρίς πολλά πλουμίδια αλλά το το ξύλινο φαρδύ πασπαρτού του ήταν περίτεχνα βαμένο σε γκάμα χρωμάτων από το καφε-χρυσαφί ως πρασινο-χρυσαφί και οι τέσσερις γωνίες καταλήγουν σε πλαισιωμένα μίνι καθρεφτάκια. Τον πήρα μαζί, απ΄όταν μετά το δημοτικό, ανέβηκα Αθήνα, έχει στίγματα πολυκαιρίσια αλλά δεν τον αλλάζω. Μέσα εκεί καθρεφτίστηκαν και παλιοί μου που δεν γνώρισα, πχ ο παππούς που σκότωσαν οι Γερμανοί και μπουμπάρισαν* το στέρνο του με «φλογοβόλο σφαίρα» (έτσι έμεινε να λέγεται από τη δεκάχρονη κόρη του και μάνα μου που τον βρήκε να καίγεται).
    Έκαψαν και το σπίτι αλλά από τα λίγα που σώθηκαν ήταν η γωνιά με τον καθρέπτη.
    *μπουμπαρίζω, βάνω φωτιά με δυνατή φλόγα(μπούμπα) .

    Ο Καθρέφτης </aτου Αντρέι Ταρκόφσκι (Βλέπω αποσύρθηκε η με αγγλικούς υπότιτλους -Με εγγραφή ίσως το δίνει : http://www.cinemagazine.gr/themata/arthro/tarkovsky_mosfilm-131013910/

  96. loukretia50 said

    91. Επιτέλους Κιντ, χαίρομαι που αποφάσισες να σπάσεις τη δημιουργική σου εσωστρέφεια και να καθρεφτίσεις ένα μικρό δείγμα του ταξιδιού σου στο πολύπλοκο σύμπαν των αριθμών και της λογικής.
    Για μένα βέβαια είναι κόσμος άγνωστος , ζαλιστικός και δεν έχω πρόσβαση, όπως καλά γνωρίζεις! – αλλά μου αρέσει ο τρόπος που γράφεις.
    Άλλωστε ήταν μια επιβεβαίωση γι αυτό που πάντα πίστευα, ότι κινούνται απίστευτα γρήγορα τα γραναζάκια του μυαλού σου.
    Να ελπίζω σε μελλοντική συμμετοχή σου και σε περαιτέρω δραστηριότητες – με πιο προσιτές (για τους ισταχάππαρους!) μορφές έκφρασης και επικοινωνίας?
    πχ. κείμενα (εκείνο το ημερολόγιο στην Αραπιά κάποτε πρέπει να το γράψεις), στιχάκια, παραφράσεις, λογοπαίγνια, και ό,τι άλλο σίγουρα μπορείς να κάνεις αν δε βαριέσαι!
    Anyway, σ΄ευχαριστώ!

    ΥΓ. Πάντως το τέλος το κατάλαβα!

  97. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Μελαγχόλησα βρε Κίντο, δε γκζέρω τι δγιάλο συνειρμούς έκανα αλλά σκέφτηκα το χρέος της Ελλάδας και τον χρόνο αποπληρωμής του…

  98. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    90 Χέστους μωρέ τους μαλάκες… Κοίτα, με τους φίλους έχουμε ήδη κλείσει καλές θέσεις, γκρουπάκι ολόκληρο. Έλα εσύ και ωραία θα περάσουμε, εγγυημένα πράματα. Στην τελική, εσύ δεν κάνεις καμιά βόλτα δυτικά, ομοίως εγώ ανατολικά, ε, κάποτε κάπου δεν θα πρέπει να βρεθούμε?

  99. Νέο Kid said

    Α, χαίρομαι που σας άρεσε! Διά του κλοπηράιτ το αληθές όμως, να πούμε ότι ο μακρινός μου πρόγονος Αλ Κιδ Αλ Πιλάχαρ (Ο Πλαγιαριστής, πα να πει) ήτο διαβόητος λογοκλόπος ,και οι φήμες λένε ότι το κείμενο αυτό είναι του Βενετσιάνου εμπόρου Κάρλο Φραμπέτι, διαβόητου εραστού και σκακιστού . 🙃😊

  100. loukretia50 said

    99 Ωραία το σερβίρισες πάντως!
    Πάντα πίστευα ότι το καλό κλοπηράιτ είναι μαγκιά!
    Η ουσία όμως του σχολίου μου δεν αλλάζει καθόλου.
    Και αναμένω συνέχεια!
    Έρρωσο!

  101. ΣΠ said

    99
    Αυτός;

    http://www.biblionet.gr/author/44379/%CE%9A%CE%AC%CF%81%CE%BB%CE%BF_%CE%A6%CF%81%CE%B1%CE%BC%CF%80%CE%AD%CF%84%CE%B9

  102. ΣΠ said

    99
    Από εδώ, ε;
    https://averoph.wordpress.com/2012/08/17/%CF%84%CE%BF-%CF%83%CE%BA%CE%AC%CE%BA%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CE%B8%CF%81%CE%AD%CF%86%CF%84%CE%B5%CF%82/

  103. Νέο Kid said

    102. Ο Αλ Πιλάχαρ, στο skakistiko.gr το είχε δώσει. … Δεν έχει καμία σχέση με Αβέροφ κι άλλους Ρώσους!…

  104. ΣΠ said

    Πάντως τα είκοσι επτακισεκατομμύρια δεν είναι 2×10^43 αλλά 2×10^25.

  105. Νέο Kid said

    104. Σταύρο, πιθανολογώ ότι πρόκειται για τη γνωστή διαφοροποίηση ευρωπαϊκού και σμερικάνικου septillion…
    https://en.wikipedia.org/wiki/Names_of_large_numbers

  106. Νέο Kid said

    104. Εσυ είσαι «αμερικανάκι» ,και πιάνεις το μικρό septillion 😊😉

  107. ΣΠ said

    105
    Ναι, ο Φραμπέτι γράφει στα ισπανικά και εκεί ίσως έχουν την μεγάλη κλίμακα. Στην Ελλάδα όμως έχουμε την μικρή, οπότε είναι λάθος του μεταφραστή.

  108. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Τα παλαβομύρια δεν είναι αυτά βρε παιδιά?

  109. ΣΠ said

    Πάντως είναι ενδιαφέρον πρόβλημα ο υπολογισμός του πλήθους όλων των νόμιμων θέσεων στο σκάκι. Δεν ξέρω πώς βγαίνει το 2×10^43. Ένα πολύ απλούστερο πρόβλημα είναι ο υπολογισμός του πλήθους όλων των θέσεων, νόμιμων και μη. Αυτό θα δώσει και το άνω όριο.

  110. Triant said

    109 Έχω την αίσθηση ότι όλες οι δυνατές θέσεις είναι 64 * 63 * 62 * … * 34 * 33 (εδώ τελειώνουν τα κομμάτια) δηλαδή 64! / 32!

  111. Triant said

    110 Πάλι βιάστηκα. Αυτές είναι μόνο οι θέσεις όπου όλα τα κομμάτια είναι παρόντα. Ας κάνει τον υπολογισμό κάποιος πιο προσεκτικός 🙂

  112. Νέο Kid said

    109. https://en.m.wikipedia.org/wiki/Shannon_number

  113. Νέο Kid said

    109. Σταύρο , δεν ξέρω αν είναι και πολύ απλουστερος ο υπολογισμός όλων των θέσεων, νόμιμων και ΜΗ, καθώς πρέπει να αφαιρεθούν τα «όμοια» Δηλαδή πχ, τρία πιόνια δίπλα δίπλα στις στήλες α, β, γ δίνουν 1 θέση ασχέτως αρχικής identity των πιονιών ,αλλά ως permutations είναι 6.
    Έτσι, αν δεν κάνω λαθος,Ένα πολύ χοντροειδές και παραφουσκωμένο «άνω όριο» υπολογίζοντας κάθε αρχικό πιόνι ως distinguishable από τα όμοια του είναι
    P(64,2) + P(64,3)+…+P(64,32) . Αριθμός ασύλληπτα μεγάλος ,αλλά υπολογισταίος.
    P=permutation.

  114. Νέο Kid said

    113. Οι μεταθέσεις (permutations) των 32 κομματιών μόνο είναι P(64,32) = 482219923991114978843459072919892677776312893440000000 = 4,8 * 10^53

  115. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    88,89 Αλλιώς θα εκπλειστηριαστούν το Σεπτέμβρη το μελαγχολικό.
    Πλειστηριασμός αμαρτιών! Θα «πανωβγάλω» να μην χαθούν απ΄την παρέα 🙂

  116. Νέο Kid said

    https://mathworld.wolfram.com/Chess.html

  117. Theo said

    @91:
    Ωραία η διασκευή σου, Κίντο 🙂
    Μου θύμισε Μπόρχες.

  118. Triant said

    114 Αμ δεν είναι ούτε έτσι γιατί τα διακριτά κομμάτια είναι μόνο 6 για κάθε χρώμα. Τα 8 πιόνια μπορουν να αλλάξουν θέση μεταξύ τους χωρίς να αλλάξει η θεση της παρτίδας. Το ίδιο ισχύει και για τους δυο αξιωματικούς, τα δυο άλογα και τους δυο πύργους. Άστο, είναι πιό περίπλοκο από 2 λεπτά ανάλυση. Εγώ παραιτήθηκα αρκετά νωρίς 🙂

  119. Νέο Kid said

    118. Ε, το έγραψα στο 113. αυτό που λες! Ότι είναι παραφουσκωμένο επειδή τα όμοια κομμάτια θεωρούνται distinguishable.
    Μια πρώτη διόρθωση θα ήταν να διαιρεθεί ο πρώτος ορος του αθροίσματος, ο P(64,32) με το:16! (για τα πιόνια) * 6* 2! (Για τους πύργους,αξιωματικούς και ίππους)

  120. Νέο Kid said

    Παρντον. 2*8! εννοούσα αντί για 16!

  121. ΣΠ said

    118
    Ναι, είναι ο υπολογισμός στο λινκ του 116, δηλαδή

    Βέβαια δεν υπολογίζει τις θέσεις με λιγότερα κομμάτια από 32..

  122. Νέο Kid said

    Πάντως , θεωρώ τον αριθμό του Σάννον το 10^120 ( που βγαίνει θεωρώντας έναν «μέσο» αριθμό δυνατοτήτων σε κάθε κίνηση 900 (30 για τον λευκό και 30 για τον μαύρο) για μήκος παρτίδας 80 κινήσεις, ΠΟΛΥ μεγάλο.
    Σκέφτομαι κι έναν άλλο τρόπο χοντρικού υπολογισμού , και θα ήθελα τη γνώμη σας.
    Κάθε τετράγωνο από τα 64 μπορεί να βρίσκεται στις καταστάσεις: άδειο, με ένα άσπρο πιόνι, με ενα μαύρο πιόνι , με έναν λευκό ίππο, …κλπ. Σύνολο 13 «καταστάσεις» (πιόνι, βασιλιάς, βασίλισσα,αξιωματικός,ίππος,πύργος, Χ 2 (για τα μαύρα) συν ένα κενό)
    Άρα έχουμε ένα χοντρικό άνω όριο 13^64

  123. sarant said

    91 Α, τώρα το είδα αυτό -και καλά έκανες που το έβαλες διότι δεν το είχα δει ούτε την πρώτη φορά!

  124. Νέο Kid said

    121. ναι σωστά. Όχι 2*8! στον παρανομαστή (που έγραψα βιαστικά) αλλά 8!*8! (Για λευκά και μαύρα πιόνια)

  125. ΣΠ said

    122
    Ο αριθμός του Σάννον είναι ο αριθμός των παρτίδων, που είναι βέβαια κτηνωδώς μεγαλύτερος από τον αριθμό των θέσεων.

  126. Νέο Kid said

    125. Ναι σωστά. Mea culpa για τη λάθος σύγκριση!
    Τι λες για τον υπολογισμό «Άνω όριο» στο 122. των δυνατών θέσεων ασχέτως νομιμότητας της θέσης?
    Νομίζω ότι στέκει.

  127. Νέο Kid said

    126. Και κακώς έγραψα «χοντρικό» άνω όριο στο 122. Απόλυτο άνω όριο είναι. Οτιδήποτε νόμιμο θα είναι πληθικά (ατσα, και η σύνδεση με το σημερινό μπαμπινιωτιακό! 😊) μικρότερο.

  128. ΣΠ said

    127
    Σίγουρα είναι ένα απόλυτο άνω όριο, αλλά είναι πολύ γενναιόδωρο. Μετράει και θέσεις με πεντέξι βασιλιάδες κλπ.

  129. Νέο Kid said

    Ε ναι, και με βασιλιάδες δίπλα δίπλα ,και με λευκά πιόνια στην πρώτη γραμμή κλπ, αλλά αυτό το ερώτημα είχες βάλει στο 109. 😊

  130. ΣΠ said

    129
    Ναι εντάξει, αλλά με τα 32 κομμάτια. Όχι, ας πούμε, μια θέση με 64 μαύρους πύργους.

  131. Χαρούλα said

    Δεν ξέρω αν είμαι η μόνη, αλλά νοιώθω εντελώς χαζή με όλη αυτή την ανταλλαγή αριθμών😩. Μπράβο σας, που και τα καταλάβαίνετε και τα συζητάτε. 👏🏻

  132. Νέο Kid said

    131. Χαρούλα, αν ήσουν όμως Αμερικάνα δεν θα ένοιωθες χαζή! Εκεί τα πράγματα είναι διαχωρισμένα αυστηρά! 😊
    Σύμφωνα με το ανέκδοτο δηλαδή, που λέει ότι κάποιος που είδε έναν (εμφανώς) φοιτητή στη Βοστόνη στο ταμείο «μέχρι 10 είδη» να περιμένει στην ουρά με ένα καρότσι φίσκα μέχρι πάνω, είπε:
    – Ή θα σπουδάζει στο MIT και δεν ξέρει να διαβάζει ή θα σπουδάζει στο Χάρβαρντ και δεν ξέρει να μετράει! 🤪

  133. sarant said

    Καλό!

  134. ΚΩΣΤΑΣ said

    91 «Αυτοί οι καθρέφτες επαναλαμβάνουν τις εικόνες μας και την εικόνα της σκακιέρας που υπάρχει ανάμεσά μας , ως το άπειρο. …»

    Νεοκίντιε ή Νεοκίντε – για να μείνουμε και στο σημερινό θέμα – όταν αρχικά διάβασα το σχόλιό σου, νόμισα ότι η ιδέα σου είναι κλεμμένη από την Βιέννη. Ύστερα είδα τη συνέχεια…

    Δεν θυμάμαι σε ποιο μουσείο της Βιέννης είχε αντικριστούς καθρέφτες και έβλεπα συνέχεια τον εαυτό μου πίσω από εμένα να εκτείνεται μέχρι τη Θεσσαλονίκη. Αυτό έγινε πριν από κάμποσα χρόνια, όταν ήμουν νέος και ταξίδευα. Αν ξέρει κανείς ποιο μουσείο είναι αυτό, ας μου το πει, να πάρω εκδίκηση από το αλτσχάιμερ. 😉

  135. 134 Βρήκα αυτό: https://museumderillusionen.at/en/vienna-museum/attractions/infinity-room/

  136. 136 αλλά μάλλον θα θυμάσαι αυτό: https://www.schoenbrunn.at/en/about-schoenbrunn/the-palace/tour-of-the-palace/mirrors-room/

  137. ΚΩΣΤΑΣ said

    Ευχαριστώ! Δύτη μου

    Μάλλον το 137 νομίζω ότι είναι, αλλά και πάλι σίγουρος δεν… 😉

  138. Triant said

    Νέ προσπάθεια, χωρίς κενά.
    Συνδυασμοί των 64 ανά 8 για τά άσπρα πιόνια 64! / ((64 – 8)! * 8!) επί
    συνδυασμούς των 56 ανά 8 τά μαύρα πιόνια 56! / ((56 – 8)! * 8!) επί
    συνδυασμούς των 48 ανά 2 για τους άσπρους αξ. 48! / ((48 – 2)! * 2!) επί
    συνδυασμούς των 46 ανά 2 για τους μαύρους αξ. 46! / ((46 – 2)! * 2!) επί
    συνδυασμούς των 44 ανά 2 για τους άσπρους ίππους. 44! / ((44 – 2)! * 2!) επί
    συνδυασμούς των 42 ανά 2 για τους μαύρους ίππους 42! / ((42 – 2)! * 2!) επί
    συνδυασμούς των 40 ανά 2 για τους άσπρους πύργους 40! / ((40 – 2)! * 2!) επί
    συνδυασμούς των 38 ανά 2 για τους μαύρους πύργους 38! / ((38 – 2)! * 2!) επί
    συνδυασμούς των 36 ανά 1 για την άσπρη βασίλισσα 36 επί
    συνδυασμούς των 35 ανά 1 για την μαύρη βασίλισσα 35 επί
    συνδυασμούς των 34 ανά 1 για την άσπρο βασιλιά 34 επί
    συνδυασμούς των 33 ανά 1 για την μαύρο βασιλιά 33.

    Με κενά, διαισθητικά νομίζω πως κάνεις τους αντίστοιχους υπολογισμούς με 96 τετράγωνα.

  139. ΣΠ said

    139
    Αυτός ο υπολογισμός δίνει ακριβώς την σχέση στο #121.

  140. Triant said

    140 Ναι, αυτό βγαίνει με τις απλοποιήσεις (μόλις τις έκανα). Μου πήρε λίγο να συνειδητοποιήσω ότι 36*35*34*33 / 36! είναι 1/32! – ένεκα η ώρα, ελπίζω 🙂

    Όποιος έχει κουράγιο ας το κάνει και με 96 τετράγωνα (όπου τα 32 είναι τα τετράγωνα των κομματιών που λείπουν) για να δούμε και τις υπόλοιπες.

  141. Triant said

    140-141 Αντικαθιστώντας το 64 με 96 και το 32 με 64 το excel δίνει μια αριθμητική τιμή 1,2211633984E+59. Τώρα το σφάλμα… Κάποτε, νέο παιδί έκανα μία εφαρμογή για την Philip Morris τουρκίας και επειδή η λίρα έπαιζε στα εκατομμύρια και προχωρούσε ακάθεκτη, είχα κάνει μία κλάση αριθμών απεριόριστου μήκους και πρόσθεση αφαίρεση και πολλαπλασιασμό σε αυτούς κάτι σαν της COBOL. Άμα τα βρώ θα κάνω τις πράξεις για να βγάλω τον 60-ψήφιο αριθμό ακριβώς. Για να ξέρουμε δηλαδή 🙂
    .

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: