Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Βιβλία για το αλλόκοτο τούτο καλοκαίρι

Posted by sarant στο 10 Ιουλίου, 2020


Το ιστολόγιο αγαπά τις παραδόσεις και προσπαθεί να τις τηρεί. Και μία από τις παραδόσεις του ιστολογίου είναι και το σημερινό μας άρθρο, που ακολουθεί τη συνήθεια που είχαν (και ίσως έχουν ακόμα) τέτοιες μέρες τα περιοδικά και οι εφημερίδες, να προτείνουν “βιβλία για τις διακοπές”, όσο κι αν για πολύ κόσμο οι διακοπές ειδικά φέτος έχουν σημαδευτεί από τη σφραγίδα της πανδημίας, που προσπαθούμε να μην τη σκεφτόμαστε για να πιστέψουμε πως πέρασε.

Είχαν και κάποιες υποτιθέμενες προδιαγραφές τα “καλοκαιρινά” αυτά βιβλία, που υποτίθεται ότι θα τα διάβαζε κανείς στην ακρογιαλιά, ανάμεσα στις βουτιές: όχι πολύ βαριά θέματα, ας πούμε, αλλά να έχουν και πολλές σελίδες για να φτουρήσουν, αφού το καλοκαίρι διαβάζουμε περισσότερο κι άντε να βρεις βιβλιοπωλείο στην άγονη γραμμή.

Το ιστολόγιο αγαπάει τα βιβλία και του αρέσει να συζητάει για βιβλία, κι έχουμε ανεβάσει ήδη αρκετά άρθρα με προτάσεις βιβλίων για το καλοκαίρι, αρχίζοντας από το 2010, που σας είχα ζητήσει να προτείνετε βιβλία που να έχουν κάποια σχέση μεταξύ τους, χωρίς να ανήκουν απαραίτητα π.χ. σε τριλογία, ενώ το 2011 χαλάρωσα τους περιορισμούς και ζήτησα να προτείνετε οποιοδήποτε βιβλίο. Το 2012 είχα ζητήσει προτάσεις για καινούργια βιβλία, νέες εκδόσεις δηλαδή, επειδή είχα κάνει τη διαπίστωση, που μάλλον εξακολουθεί να ισχύει, ότι το βασικό πρόβλημα της βιβλιαγοράς είναι ότι η υπερπροσφορά καλών και φτηνών παλιότερων βιβλίων, από εφημερίδες ή σε προσφορές των εκδοτικών οίκων, αν και καταρχήν είναι κάτι πολύ καλό για το αδυνατισμένο βαλάντιο του βιβλιόφιλου, ωστόσο στραγγαλίζει την αγορά του καινούργιου βιβλίου. Το 2013 δεν έβαλα κανέναν περιορισμό και σας ζήτησα απλώς να προτείνετε βιβλία για το καλοκαίρι, χωρίς προσανατολισμό σε είδος (π.χ. αστυνομικά) ή σε ύφος (π.χ. ανάλαφρα). Το ίδιο έκανα και το 2014, όπως και το 2015 αλλά και το 2016. Το 2017 σας ζήτησα να δείξετε προτίμηση σε καινούργια βιβλία. Και το 2018 δημοσιεύσαμε αντίστοιχο βιβλιοφιλικό άρθρο, όπως και πέρυσι, το 2019.

Μάλιστα, αν προσέξετε, τα τελευταία χρόνια αυτά τα καλοκαιρινά βιβλιοφιλικά μας άρθρα δημοσιεύονται την ίδια μέρα, 10 Ιουλίου, ή τέλος πάντων εκεί κοντά. Επειδή όπως είπαμε τηρώ τις παραδόσεις, το ίδιο έκανα και φέτος. Πάντως, να θυμίσω ότι προτάσεις για βιβλία-δώρα δημοσιεύουμε και τον Δεκέμβριο, κοντά στα Χριστούγεννα -εδώ το τελευταίο άρθρο αυτής της κατηγορίας.

Και φέτος λοιπόν σας καλώ να προτείνετε βιβλία για τις μέρες του καλοκαιριού, όπου κι αν τις περάσουμε, στις παραλίες ή στην πόλη. Δεν θα βάλω κάποιον περιορισμό, προτείνετε ό,τι θέλετε, αν και θα είχε κάποιο νόημα να δώσουμε προτεραιότητα σε σχετικά καινούργιες εκδόσεις ή επανεκδόσεις.

Η φετινή βιβλιοπαραγωγή σημαδεύτηκε βέβαια από την πανδημία και την καραντίνα. Παρόλο που ο περιορισμός μπορεί να ευνόησε το διάβασμα, το γεγονός ότι τα βιβλιοπωλεία έμειναν κλειστά επί δίμηνο είχε βαριές επιπτώσεις στις πωλήσεις, που δεν αναπληρώθηκαν από τις ηλεπωλήσεις, ενώ εντάθηκε περαιτέρω η συγκέντρωση των πελατών σε λίγα μεγάλα βιβλιοπωλεία. Επίσης, οι περισσότεροι εκδότες ανέστειλαν την εκδοτική τους δραστηριότητα κατά το δίμηνο της καραντίνας.

Λένε πως ο παπάς πρώτα βλογάει τα γένια του, οπότε θα ξεκινήσω αναφέροντας το φετινό μου βιβλίο -περυσινό δηλαδή, αλλά βγήκε Δεκέμβριο, οπότε λογαριάζεται φετινό. Πρόκειται για τον τρίτο τόμο χρονογραφημάτων του Βάρναλη, πάντοτε από τις εκδόσεις Αρχείο, με τον τίτλο Συμποσιακά, σε δική μου φιλολογική επιμέλεια. Θα βρείτε εκεί 154 χρονογραφήματα του Κώστα Βάρναλη, εμπνευσμένα από το καφενείο και την ταβέρνα, τον καφέ και το τσιγάρο, το πιοτό και το φαΐ, από τις παρέες και από τη συλλογική ευωχία.

Στη συνέχεια, θα περιγράψω τα βιβλία που έχω μαζί μου στις διακοπές, που άλλα τα έχω διαβάσει ήδη κι άλλα είναι στα υπόψη. Τα περισσότερα βρίσκονται στη στοίβα που βλέπετε, και τα περισσότερα είναι καινούργιες εκδόσεις.

Από ελληνική λογοτεχνία, ξεκινάω με ένα βιβλίο που το περίμενα και το διάβασα αμέσως μόλις ήρθα στην Αθήνα -εννοώ το καινούργιο βιβλίο του Γιάννη Μακριδάκη, Ενάμισι δευτερόλεπτο φως. Ο Μακριδάκης επιστρέφει στις νουβέλες και το καινούργιο του έργο χαρακτηρίζεται από τις μακροπερίοδες προτάσεις -χαρακτηριστικά, η πρώτη τελεία του βιβλίου εμφανίζεται στην τρίτη σελίδα. Ο τίτλος παραπέμπει στο διάστημα που ανάβει τη νύχτα ένας φάρος, μια και το έργο εκτυλίσσεται σε έναν φάρο και έχει πρωταγωνιστή τον γιο του παλιού φαροφύλακα, που έχει γίνει πια μετεωρολόγος και μάλιστα ιδιαίτερα αγαπητός εξαιτίας των τηλεοπτικών του εμφανίσεων, που επιστρέφει στον φάρο και έρχεται αντιμέτωπος με ένοχα μυστικά που αγνοούσε. Με τη νουβέλα αυτή ο Μακριδάκης συνεχίζει να συγκροτεί τον κόσμο του -και με κάθε του καινούργιο βιβλίο, η σύγκριση με τον Παπαδιαμάντη γίνεται ολοένα και λιγότερο ιερόσυλη, φυσικά τηρουμένων των αναλογιών. Η Κοκώνα πάντως, η γηραιά γαϊδουρίτσα που επίσης πρωταγωνιστεί, θύμισε τα μουλάρια του μπαρμπα Γιάννη του Λιοσαίου. Και παρεμπιπτόντως, έμαθα πως τα γαϊδούρια μπορούν να ζήσουν ίσαμε πενήντα χρόνια, αν τα προσέχει κανείς.

Διάβασα ακόμα τη νουβέλα Θάλασσα του Μιχ. Μακρόπουλου. Οι πάγοι λιώνουν εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής και έρχεται στην επιφάνεια ένας μετεωρίτης, που κρύβει μέσα του εναν άγνωστο θανατηφόρο ιό. Όσοι προσβληθούν πεθαίνουν, και προσβάλλονται σχεδόν όλοι -εκτός από μια μικρή μειοψηφία, που διαθέτουν τον κατάλληλο συνδυασμό γονιδίων. Αυτοί οι λίγοι εγκαταλείπουν την επιφάνεια της γης και καταφεύγουν σε υπόγειες στοές όπου κατασκευάζουν υπόγειες πόλεις και ζουν εκεί. Η δυστοπία αυτή, σαφώς εμπνευσμένη από την πανδημία που περνάμε, μας παρουσιάζεται μέσα από τα μάτια μιας νεαρής κοπέλας, που ήταν ακόμα μικρό κορίτσι όταν χτύπησε ο ιός -με βαλκανική υφή και την απαισιόδοξη μαστοριά του συγγραφέα.

Δεν είμαι οπαδός του αστυνόμου Χαρίτου, αλλά μου είχαν πει ότι στο τελευταίο μυθιστόρημα της σειράς, Ο φόνος είναι χρήμα, ένας από τους φόνους γίνεται έξω από το σπίτι του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη, οπότε ήταν χρέος μου να το διαβάσω. Σε αυτή την περιπέτεια υπάρχει μια καινοτομία, ότι ο αστυνόμος Χαρίτος μοιράζεται τη θέση του πρωταγωνιστή αλλά και την αφήγηση με τον (απογοητευμένο) κομμουνιστή φίλο του, τον Λάμπρο Ζήση. Και ενώ ο πρώτος αναλαμβάνει να εξιχνιάσει φόνους επενδυτών, ο δεύτερος κάνει την κηδεία της Αριστεράς και ξεκινάει στις πλατείες ένα κίνημα των φτωχών. Όλα αυτά εκτυλίσσονται στην Ελλάδα του 2019, φυσικά σε ένα παράλληλο σύμπαν. Δεν μου άρεσε, το βρήκα σχεδόν παρωδία.

Συμπαθέστατες βρήκα τις σύντομες ιστορίες της πρωτοεμφανιζόμενης Μαρίας Φουσταλιεράκη, Οδός ελιγμών. Καλό είναι να διαβάζουμε και καμιά γυναίκα πότε πότε, να θυμόμαστε ότι υπάρχει και αυτή η ματιά. Είμαι ομως μεροληπτικός διότι η συγγραφέα (σικ, ρε) είναι φίλη μου στο Φέισμπουκ.

Διαβάζω, αν και το σταμάτησα, αλλά είναι μυθιστόρημα που σηκώνει τις διακοπές, το Η Μοντέστ Μινιόν του Μπαλζάκ. Αν είναι να διαβάσετε ένα μόνο του Μπαλζάκ δεν θα διαλέξετε αυτό, αλλά έχω βάλει πρόγραμμα να τα διαβάσω όλα, θεού θέλοντος. Έχει τη χαρακτηριστική απλοχωριά των έργων του 19ου αιώνα, στην αρχή είναι επιστολικό, μου αρέσει που εκτυλίσσεται στη Χάβρη, που έχω πάει, και μου αρέσει επίσης επειδή δεν ξέρω τι θα γίνει στο τέλος, ή μάλλον μαντεύω ότι η Μοντεστ θα προτιμήσει τον Ερνέστο αλλά δεν ξέρω πώς -οπότε σας παρακαλώ να μην το μαρτυρήσετε.

Πάλι γαλλικό, αλλά σύγχρονο. Διάβασα το (όχι και τόσο) νουάρ μυθιστόρημα Σε χαιρετώ αδελφέ μου, του Marin Ledun. O συγγραφέας ήταν στέλεχος στη Φρανς Τελεκόμ αλλά παραιτήθηκε (και καλά έκανε, τόσοι και τόσοι αυτοκτόνησαν) και το γύρισε στο γράψιμο. Πολλή νότια Γαλλία, αφηγήτρια είναι μια εικοσάχρονη φιλόλογος της ριζοσπαστικής αριστεράς που δουλεύει κομμώτρια, πήχτρα στα λογοπαίγνια και στους υπαινιγμούς, άθλος για τον μεταφραστή τετοια βιβλία -ο Γ. Καυκιάς δείχνει να τα κατάφερε καλά.

Διάβασα και το τελευταίο του Στίβεν Κινγκ, Το ινστιτούτο. Σε κάποιο σχετικά πρόσφατο άρθρο είχα εξομολογηθεί πως δεν έχω διαβάσει κανένα του Κινγκ εκτός από το Πράσινο μίλι, και μου προτείνατε πολλά και διάφορα. Με τη διαφορά πως όταν πήγα στο βιβλιοπωλείο δεν θυμόμουν ποια μου είχατε προτείνει, κι επειδή βιαζόμουν πήρα το πιο καινούργιο και το Νεκρωταφίο ζώων, που το θυμόμουν. Το Ινστιτούτο μου άρεσε, και μου επέβαλε να το διαβάσω με πιο εντονο ρυθμό απ’ όσο λογάριαζα. Page-turner το λένε αυτό οι Αμερικάνοι. Έχω σκοπό να πάρω και το Σάλεμς Λοτ που το έχει μεταφράσει ο Μακρόπουλος ώστε φέτος το καλοκαίρι να κάνω τριλογία του Κινγκ όπως πέρυσι είχα κάνει με τον Κόου, παρόλο που δεν είναι χαλαρωτικός ο Κινγκ.

Έχω ακόμα μαζί μου και σκοπεύω να αρχίσω κάποια στιγμή το Εκεί που χτυπά η καρδιά του κόσμου, του Σεμπαστιέν Σπιτσέρ. Το 1860, που εκτυλίσσεται η δράση, η καρδιά του κόσμου χτυπούσε στο Λονδίνο -και όπως βλέπω εμφανίζεται και ο εξώγαμος γιος του Μαρξ (μυθιστορηματική αδεία). Ακόμα, το νουάρ Μεθόριος της γαλλοκαναδής συγγραφέας (σικ, είπαμε) Andrée Michaud, και, τέλος, το μοναδικό μη λογοτεχνικό της θερινής στοίβας, το Η οδός και τα βήματα των πρώτων χριστιανών του ιστορικού Δημήτρη Κυρτάτα.

Όπως βλέπετε, στο φετινό θερινό βιβλιοφιλικό μας άρθρο, προτίμησα να παρουσιάσω τα βιβλία που έχω μαζί μου στις διακοπές, ίσως επειδή ήδη έχω φύγει για διακοπές -που μάλιστα τελειώνουν ουσουνούπου. Έτσι, το φετινό άρθρο είναι κάπως συντομότερο από τα αντίστοιχα άρθρα προηγούμενων ετών -ένας λόγος παραπάνω να κάνετε περισσότερες βιβλιοπροτάσεις εσείς!

 

 

105 Σχόλια to “Βιβλία για το αλλόκοτο τούτο καλοκαίρι”

  1. Protostatis said

    Το γραφτό
    https://vgiannelakis.wordpress.com/2013/10/07/%cf%87%ce%bb%ce%bf%ce%b5%cf%81%cf%8c%cf%82-%cf%84%cf%8c%cf%80%ce%bf%cf%82/

  2. Aghapi D said

    «Δεν μου άρεσε, το βρήκα σχεδόν παρωδία», για το «αστυνομικό»
    Τα άλλα δέν είναι «σχεδόν παρωδίες»;
    Τα έχω διαβάσει όλα εκτός από αυτό το τελευταίο
    Από μαζοχισμό
    Και μού αρέσουν όλο και λιγότερο φυσικά

  3. nikiplos said

    Ευχαριστούμε για τις προτάσεις. Έρχονται κάπως ταμάμ, γιατί το έχω ρίξει στην αστυνομική λογοτεχνία. Προσωπικά μου αρέσει η γήινη εικόνα του αστυνόμου Χαρίτου.

  4. Aghapi D said

    Ξέχασα, μάλλον από θυμό
    Τα ιστορικά «Κείμενα» ξεκινούν με ένα βιβλίο που δέν θα αγοράσω γιατί το φαντάζομαι άθλιο… 😦
    Κρίμα

  5. pavlov thedog said

    Ιούλιος 1965:
    Η χαμένη άνοιξη του Στρατή Τσίρκα.

  6. Μετά το «Ανάμισης ντενεκές» του Μακριδάκη, τώρα έχουμε το «Ενάμισι δευτερόλεπτο φως». Από τότε που διάβασα το πρώτο του βιβλίο, κόλλησα και τα διαβάζω όλα.

  7. Soumela said

    Καλημέρα,
    1. Ρωσικό ημερολόγιο του Τζον Στάιμπεκ
    https://www.politeianet.gr/books/9789600434668-steinbeck-john-nobel-1962-kedros-rosiko-imerologio-158631
    2. Αλλόκοτος Ελληνισμός του Νικήτα Σινιόσογλου
    https://www.politeianet.gr/books/9786185004507-siniosoglou-nikitas-kichli-allokotos-ellinismos-265849
    3. Στη σκιά του ανέμου του Καρλος Ρουίθ-Θαφόν
    https://www.politeianet.gr/books/9789604967810-ruiz-zafon-carlos-psuchogios-i-skia-tou-anemou-216857
    4. Κάτι κρυφό μυστήριο της Καρολίνας Μέρμηγκα
    http://www.biblionet.gr/book/242382/Μέρμηγκα,_Καρολίνα/Κάτι_κρυφό_μυστήριο
    5. Fatherland του Χάρις Ρόμπερτ
    http://www.biblionet.gr/book/8957/Harris,_Robert,_1957-/Fatherland
    6. Η κομπάρσα του Αβραάμ Β. Γεοσούα
    http://www.biblionet.gr/book/227339/Yehoshua,_Abraham_B.,_1936-/Η_κομπάρσα
    7. Το τραγούδι του πατέρα του Θόδωρου Γεωργιάδη
    https://www.politeianet.gr/books/9789601685229-grigoriadis-theodoros-patakis-to-tragoudi-tou-patera-305459
    8. Πατρίδα του Φερνάντο Αραμπούρου
    https://www.politeianet.gr/books/9789601680965-aramburu-fernando-patakis-patrida-290282
    9. Μέρες δίχως τέλος του Σεμπάστιαν Μπάρι
    https://www.politeianet.gr/books/9789605722418-barry-sebastian-ikaros-meres-dichos-telos-285531
    10. Γενική θεωρία της λήθης, του Ζοζέ Εντουάρντο Αγκουαλούζα
    https://www.politeianet.gr/books/agualusa-jose-eduardo-opera-geniki-theoria-tis-lithis-290906
    11. Περί φυσικής της μελαγχολίας τουε Γκεόργκι Γκοσποδινοφ
    https://www.politeianet.gr/books/9789605722234-gospodinov-georgi-ikaros-peri-fusikis-tis-melagcholias-282384
    … και καλά θερινά διαβάσματα

  8. leonicos said

    που προσπαθούμε να μην τη σκεφτόμαστε για να πιστέψουμε πως πέρασε.

    Είναι το σοβαρότερο λάθος που μπορεί να κάνει κανεις.

    50 χθες κυρίως εισαγόενα από Σερβία. Οι 5-6 θα ΠΕΘΑΝΟΥΝ

    Μπορεί να είναι ο κάθε ανόητος που νομίζει ότι δεν υπάρχει κίνδυνος

    ΠΑΡΤΕ ΤΟ ΑΠΟΦΑΣΗ ΚΑΙ ΦΥΛΑΧΤΕΊΤΕ

    Και δεν έχω πάρει λεφτά από την κυβέρνηση

  9. William T. Riker said

    Σε όσους απολαμβάνουν το είδος της φαντασίας, ίσως αρέσουν τα βιβλία του Peter V. Brett. Επίσης, τα τελευταία καλοκαίρια διασκεδάζω με βιβλία του David Gibbins (η σειρά με κεντρικό χαρακτήρα τον Jack Howard). Από κλασική λογοτεχνία σκέφτομαι στις διακοπές να ξαναπιάσω τον Θαλασσόλυκο του Jack London.

  10. Φέτος δεν έχω να προτείνω κάτι, κάποια καινούργια κυκλοφορία τουλάχιστον. Έχω κι εγώ μια στοίβα βιβλία για διάβασμα, αλλά δεν νομίζω να ενδιαφέρει κανέναν η φιλοσοφία του αλ-Σουχραουαρντί ας πούμε 🙂

  11. ΓΤ said

    0@

    Σε χαιρετώ ω αδελφέ μου ——> Σε χαιρετώ, αδερφέ μου

  12. ΓΤ said

    6@
    Κι εκεί που περιμένουμε να συναντήσουμε την πρώτη τελεία μετά από μιάμιση σελίδα τη συναντούμε μετά από μιάμιση επί δύο 😉

  13. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια, τη διορθωσούλα και τις προτάσεις!

  14. ΓΤ said

    @0

    Σε χαιρετώ αδελφέ μου —–> Σε χαιρετώ, αδερφέ μου

  15. Παναγιώτης Κ. said

    Δεν ξεχωρίζω το καλοκαίρι από τις άλλες εποχές.
    Θέλω να πω ότι δεν διαβάζω το καλοκαίρι λογοτεχνία και τον υπόλοιπο χρόνο όλα τα άλλα.
    Όσο για την χρονική περίοδο, προτείνω να ακολουθήσουμε αυτό που συμβαίνει στην Εκπαίδευση όπου γίνεται λόγος για σχ.έτος ή ακαδημαϊκό έτος οπότε, πιάνουμε δύο χρονιές.π.χ 2019-20.

    Εξαιρώντας την μελέτη της δεκαετίας του ΄40 που αποτελεί μια μόνιμη για μένα ανάγνωση ( είναι δυνατό στο κρεβάτι, πριν κοιμηθώ, να πάρω το χ βιβλίο π.χ για τον Εμφύλιο και να το διαβάζω…) θα αναφερθώ παρακάτω σε δύο βιβλία που αγόρασα φέτος.
    Βtw διάβασα τελευταία μία συνέντευξη του βυζαντινολόγου Στίβεν Ράνσιμαν (πέθανε τελευταία σε ηλικία 97 χρόνων) και μεταξύ άλλων ενδιαφερόντων που είπε-συνέντευξη το1994- ανάφερε και το εξής και συνέπεσε με τη δική μου άποψη.
    Όταν κάτι το μελετάμε σε βάθος, μας προσφέρει ξεχωριστή ικανοποίηση.
    Αν μάλιστα συμβαίνει να είναι Ιστορία τότε αυτό που είπε ο Ηρόδοτος («Όλβιος όστις της Ιστορίης έσχεν μάθησιν») ισχύει στο ακέραιο!

    Τα βιβλία τώρα:

    Το ένα είναι το «Ηπειρώτικο μοιρολόι» του Κρίστοφερ Κινγκ εκδ. Δώμα ,μτφ Αριστ. Μαλλιαρός, σσ.429.
    Το αγόρασα για να δω πως βλέπει ένας ξένος αυτό το είδος και να κάνω σύγκριση με το βίωμά μου. Με μια πρώτη ματιά, πρόκειται για θετική έκπληξη για μένα!

    Το άλλο είναι «η σοφία του χρήματος» του Π.Μπρυκνέρ, εκδ. Πατάκη, μτφ.Σώτη Τριανταφύλλου, σσ 419.
    Πράγματι φιλοσοφεί επί του χρήματος, και επί του πλούτου και σχολιάζει τη στάση που έχουν απέναντι στο χρήμα οι Γάλλοι και οι ΗΠΑνοί.
    Οι πρώτοι περίπου θεωρούν… όνειδος τον πλούτο ενώ για τους δεύτερους είναι τιμή τους και καμάρι!
    Για τους δεύτερους γνώριζα αυτό το χαρακτηριστικό.
    Διαβάζοντας το βιβλίο κάνεις και τις σχετικές συγκρίσεις με μας και τους Γάλλους και επιβεβαιώνεις τη ρήση: Ταύτα συμβαίνουν και εις Παρισίους.

    Από τα παλιά βιβλία , επειδή διάβασα τον Πελοποννησιακό πόλεμο του Κέιγκαν, λέω να ξαναρχίσω τον Αλκιβιάδη της Ρομιγί. Ίσως μου φανεί πιο ενδιαφέρον από ότι μου φάνηκε την πρώτη φορά.

    Τέλος, ευχαρίστως φυλλομετρώ το βιβλίο Νεοελληνικά Αναγνώσματα της Γ΄Γυμνασίου-1965. Ήταν ένθετο σε κάποια εφημερίδα.
    Το διδάχτηκα ως μαθητής αυτό το βιβλίο και κάνω τεστ στον εαυτό μου για να δω τι θυμάται…

  16. atheofobos said

    Κατ΄αρχάς γιατί γράφει Νεκρωταφίο;

    Τώρα διαβάζω το- Ο Βασιλιάς της- του Χωμενίδη ,θα συνεχίσω με τον νέο Χαρίτο και η στοίβα περιλαμβάνει τις Ρετσίνες του βασιλιά του Ι.Ζούργου , το Ένα αστρόπαιδο στο σχολείο του καραγκιόζη του Γιάννη Κιουρτσάκη, Το Λούνα Παρκ στο Ιερό Βουνό και το Μόνοι στον κόσμο: Ευρωπαίοι συγγραφείς, αντιαμερικανισμός και η Αμερικανική μοναξιά, αμφότερα της Σώτης Τριανταφύλλου.
    Διάβασα πρόσφατα και το Τι έμαθα περπατώντας στον Κόσμο της Λένας Διβάνη και είναι στα προσεχώς τα Ζευγάρια που έγραψαν την ιστορία της Ελλάδας της ίδιας.

  17. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    16 Γιατί κάπως πρέπει να αποδώσει το πρωτότυπο Pet Sematary.

  18. sarant said

    16 Καλό αυτό της Διβάνη;

  19. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Μου δώρισαν και διάβασα πολύ ευχάριστα τον «Ψυχρό Γρανίτη» του Stuart McBride. Αξιοπρεπές αστυνομικό μυθιστόρημα, ωραία μεταφορά της ατμόσφαιρας.
    https://www.politeianet.gr/books/9789601906874-macbride-stuart-ellinika-grammata-psuchros-granitis-280692
    Βρήκα καναδυό λαθάκια που μου χάλασαν λίγο τη συνολική εικόνα, αλλά α. αυτή η τάση γκρίνιας χειροτέρεψε από τότε που άρχισα να συχνάζω εδώ, β. Δεν φαίνεται να υπάρχει επιμελητής

    Έχω διαβάσει όλη τη σειρά του Θαφόν (#7-3), μου άρεσε πάρα πολύ.

  20. ΓΤ said

    @16, 17
    Τέτοια έχουμε συναντήσει παλαιότερα, με το «Άδωξοι Μπάσταρδη» του Ταραντίνο (Inglourious Basterds).
    Το θλιβερό είναι ότι κάποιος μπαμπινιωτίζων κουνοδάχτυλος είχε ανοίξει συζήτηση στη Βίκι μιλώντας για ανορθογραφία, και ότι θα έπρεπε να είναι «άδοξοι». Και για να πείσει τον κόσμο ότι έτσι γράφεται το «άδοξοι», παραπέμπει στα Λεξικά Τεγόπουλου-Φυτράκη και στον φιλοψογόγερο του Κοκκιναρά… Ρε τι κυκλοφορεί ανάμεσά μας…

  21. Pedis said

    Το 1860, που εκτυλίσσεται η δράση, η καρδιά του κόσμου χτυπούσε στο Λονδίνο -και όπως βλέπω εμφανίζεται και ο εξώγαμος γιος του Μαρξ (μυθιστορηματική αδεία).

    … τι, να παίζει βόλους;

    Για μερικά από τη στοίβα που βλέπω … χαρά στην όρεξή σου. 🥱

  22. Παύλος Σημάτης said

    Καλημέρα σε όλες/ους!

    Συγχωρέστε μου λίγη αυτοπροώθηση, νομίζω χωράει στο σημερινό άρθρο.

    Αρχές του καλοκαιριού εκδώσαμε με τον εικαστικό Carlos Dall’Asta από τις εκδόσεις γιαλός την ποιητική και εικαστική συλλογή «Καιρός χαϊκού/δεκαεφτά συλλαβές/φτάνει, σιέστα» που περιλαμβάνει 92 χαϊκού και 92 σκίτσα, ένα και ένα για κάθε μέρα του καλοκαιριού (ή αυτό που τελοσπάντων καταχρηστικά θεωρούμε ως καλοκαίρι -1η Ιουνίου έως 31η Αυγούστου).

    Η συλλογή έχει ημερολογιακή δομή και χτίστηκε χαϊκού το χαϊκού, σκίτσο το σκίτσο, το περσινό, ανέφελο καλοκαίρι· ούτε που φανταζόμασταν τι θα ενέσκηπτε τους τελευταίους τέσσερις μήνες. Παρόλο αυτά, μερικές δεκάδες δεκαεπτά συλλαβές και σκίτσα ύστερα, η συγκυρία ίσως δεν μοιάζει ιδανική, όμως η συλλογή παραμένει επίκαιρη και το καλοκαίρι που έχει μπει, ό,τι πρέπει καιρός για χαϊκού. Ελπίζουμε να σας ταξιδέψει!

    https://www.politeianet.gr/books/9786185484071-simatis-paulos-gialos-kairos-chaikou-311168

    υ.γ. το χαϊκού της 10ης Ιουλίου:

    Ανατολή· μεσ’
    απ’ την αλυκή, γλυφός
    βγαίνει ο ήλιος.

  23. sarant said

    22 Καλοτάξιδο!

  24. gpoint said

    Καλό είναι το διάβασμα βιβλίου, δε λέω, το άλλο διάβασμα, ξου και μακριά πό δω, απλά το ναφέρω γιατί το σκέτο διάβασμ έχει πολλές αναγνώσεις !!

    Σταθερός στις απόψεις μου, θεωρώ απαράδεκτο το διάβασμα στις ακρογιαλιές και γενικά το θεωρώ χειμερινό σπορ, καλό για τις αϋπνίες, πλην των ολίγων εξαιρέσεων όπου το βιβλί αποτελεί πραγματική τροφή.

    λόγω κορωνοϊού και ευγενικής προσφοράς του Neubauer Family Foundation έω δει καμιά70αριά εξαιρετικές παραστάσεις της Metopera και θεωρώ πως η σωστή παρακολούθηση μιας όπερας είναι απείρως οφελιμότερη από την ανάγνωση νός βιβλίου, άσε που δεν κουράζεται το χέρι ν’ αλλάζει σελίδες και να κρατά το βιβλίο !!

  25. Παύλος Σημάτης said

    23 Ευχαριστούμε πολύ!

  26. Νέο Kid said

    Δεν μ αρέσει το Νεκρωταφίο . Το sematary του King βεβαίως δεν είναι τυχαίο . Υποτίθεται ότι είναι απλώς ένα παιδικό φωνητικό spelling, δηλαδή misspelling , που γράφει τη λέξη όπως την ακούει ένα παιδικό αυτί. Το κακό είναι ότι αυτό σε ελληνική απόδοση/μετάφραση δεν μπορεί να μεταφερθεί εύκολα. Αν ας πούμε ήταν ανάποδα! δηλαδή η ορθή ορθογραφία ήταν νεκρωταφείο , η naive/παιδική θα ήταν νεκροταφίο κλπ.
    Υπάρχει όμως κι ένα επιπλέον επίπεδο. Το cemetery προέρχεται απ το κοιμητήριο και οι λέξεις sematic, sema απ το σήμα ,σηματοδότηση εσκεμμένα συνδέονται απ τον King.
    Από φόβο να μην αποκαλύψω πολλά για το Νικοκύρη, σταματώ εδώ 😊 απλώς προτείνοντας τελικά ως ελληνική απόδοση το «Σημαντήριο ζώων»

  27. atheofobos said

    18
    Θα αρέσει και σε όσους έχουν επισκεφτεί τα μέρη, γιατί είναι μια τελείως διαφορετική ματιά από την ματιά του συνήθη τουρίστα, αλλά και σε όσους τους αρέσει η ταξιδιωτική λογοτεχνία.
    Επειδή είναι στα ενδιαφέροντα μου το καταφχαριστήθηκα!

  28. Theo said

    Πρόσφατα διάβασα το εδώ θα πας, στο στενό μονοπάτι… «αυτοβιογραφικές αφηγήσεις» του π. Ηλία Μαστρογιαννόπουλου που απεβίωσε πριν από λίγους μήνες, στα 101 του χρόνια. Έχει ενδιαφέρον, γιατί χρημάτισε προϊστάμενος της παρεκκλησιαστικής αδελφότητας «Ζωή» σε νεαρή σχετικά ηλικία (γράφει αρκετά γι’ αυτόν ο Γιανναράς στο επίσης αυτοβιογραφικό Καταφύγιο ιδεών, κυρίως επαινετικά, ξεχωρίζοντάς τον από τους υπόλοιπους της «Κινήσεως») και, προερχόμενος από μεγαλοαστική οικογένεια της Αθήνα, γνώρισε πολύ κόσμο, θεολόγους, διανοητές αλλά και πολιτικούς (ήταν συμμαθητής του Αντρέα Παπανδρέου στο Πειραματικό), δίνει μιαν εικόνα της εποχής του, των διεργασιών στη «Ζωή» και την απόσχιση του «Σωτήρα» και μιλά γι’ αυτούς που γνώρισε. (Το χαρακτηριστικό είναι πως, ενώ για όλους βρίσκει κάτι να τους δικαιολογήσει και επαινέσει, για τον μόνο που έχει ψόγους και παράπονα να πει είναι ο Γιανναράς.)

    Επίσης, δύο βιβλία της Σβετλάνας Αλεξίεβιτς:
    Ο πόλεμος δεν έχει πρόσωπο γυναίκας, μαρτυρίες για το πώς βίωσαν τον ΒΠΠ οι σοβιετικές γυναίκες που πολέμησαν.
    Και το εξίσου συγκλονιστικό Τσερνομπίλ. Ένα χρονικό του μέλλοντος, μαρτυρίες ανθρώπων που βίωσαν την τραγωδία από κοντά και στο πετσί τους.

    Και το αυτοβιογραφικό του Στέλιου Νέστορα Το συναξάρι μου, για τη ζωή του στη Θεσσαλονίκη της μεταξικής δικτατορίας και της Κατοχής και τη συμμετοχή του στην πολιτική και στο δημόσιο βίο, την αντίσταση κατά της Χούντας και την πενταετή φυλάκιση στην Αίγινα.

  29. kpitsonis said

    ( Ξανά )Διαβάστε και κάνα παλιό . Το Κιβώτιο του Αλεξάνδρου , ας πούμε . Κάνει πολύ καλό σε κάτι αριστερούς σαν και του λόγου σας !

  30. Γιάννης Κουβάτσος said

    Επανεκδόθηκε η «Λάμψη» του μετρ, Νικοκύρη. Προτίμησέ την. ☺
    Ένα βιβλίο, που πολύ το ευχαριστήθηκα, είναι η «Βαλκανική τριλογία». Έχει όλες τις προδιαγραφές για καλοκαιρινό ανσγνωσμα: καλή λογοτεχνία, πολυσέλιδο, ευκολοδιάβαστο. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα.
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.politeianet.gr/books/9786180316988-manning-olivia-metaichmio-balkaniki-trilogia-309139&ved=2ahUKEwj4i5K1ssLqAhUPDxQKHSSUDeUQFjAGegQIChAB&usg=AOvVaw3JdSmPoeqTblIyy4p8KAYK&cshid=1594374157802

  31. Alexis said

    Καλημέρα.

    Προσφάτως κατάφερα να τελειώσω (σπάνιο πράγμα για μένα, αφού συχνά τα παρατάω από πλήξη ή βαρεμάρα) δύο βιβλία, ένα κλασικό και ένα σύγχρονο.

    Το πρώτο είναι «Η Παναγιά η Γοργόνα» του Μυριβήλη. Δεν θα το πρότεινα με τίποτα για καλοκαίρι και δη για ακρογιαλιά. Εξαιρετικός πλούτος γραφής, αριστούργημα λέξεων, εικόνων και χρωμάτων, αλλά αδύναμη έως βαρετή πλοκή. Σε κάθε περίπτωση είναι μια ξεχωριστή εμπειρία το διάβασμά του αλλά θέλει χρόνο και …υπομονή.

    Το δεύτερο είναι το «Αμαρόκ» του Βαγγέλη Γιαννίση. Δυνατή αστυνομική υπόθεση, μυστήριο, ανατροπές και ωραία, στρωτή γλώσσα.
    Μου χτύπησαν λίγο κάποιες αβλεψίες (του Γιαννίση άραγε ή των επιμελητών;) αλλά όχι σε σημείο να μου χαλάσουν την καλή γενική εικόνα. Π.χ. ενώ σε όλο το βιβλίο διαβάζουμε για τη δολοφονία μιας δεκαεξάχρονης, σε 2-3 σημαία αναφέρεται ως δεκατριάχρονη.
    Το προτείνω ανεπιφύλακτα για καλοκαιρινό ανάγνωσμα και όχι μόνο.

  32. Γιάννης Κουβάτσος said

    Για τους παπαδιαμαντικούς φίλους (και όχι μόνο) να συστήσω τη μελέτη «Η λογιοσύνη του πένητος και ο δημοτικισμός των βολεμένων», από όπου παραθέτω ένα απόσπασμα που με εκφράζει πολύ. Μιλάει ο Καβάφης για δύο ακραίους, τον Μιστριώτη και τον Ψυχάρη:
    «Ήλθε μία μέρα, ας πούμε, ο Μιστριώτης, και μας είπε “ετούτο δεν είναι ευγενικό, το άλλο δεν αρμόζει στους προγόνους”. Και τί μας συνεβούλευσε; Να ρίξομε τη μισή μας γλώσσα άχρηστη στη θάλασσα. Τα ίδια κι’ ο Ψυχάρης έκανε για την άλλη μισή. Εις το ποτάμι, φώναξε κι’ αυτός, πρέπει να ρίξομε τη μισή μας γλώσσα. Όλα αυτά είναι γελοία. Τη γλώσσα μας πρέπει να τη μελετήσομε γιατί δεν την ξεύρομε. Έχει κρυμμένους μέσα της θησαυρούς· και τί θησαυρούς! Η έννοια μας πρέπει να είναι πώς θα την πλουτίσομε, πώς θα φέρομε στο φως αυτό που κρύβει εκείνη μέσα της»
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.politeianet.gr/books/9789603532040-domos-i-logiosuni-tou-penitos-kai-o-dimotikismos-ton-bolemenon-296936&ved=2ahUKEwju8f7ZuMLqAhVS5uAKHcB_DcoQFjAAegQIBRAC&usg=AOvVaw1ArDi3sFVeQvTT7qiJtdMB

  33. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα! Ωραίες προτάσεις.

    26 Αλλά και το σημαντήριο δεν είναι παιδικό.

  34. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε πρόσφατα και θα αρέσει στους φίλους κομμουνιστές είναι οι «Έρωτες κομμουνιστών»:
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.politeianet.gr/books/9786185366179-castellina-luciana-angelus-novus-erotes-kommouniston-312183&ved=2ahUKEwiAm8nJucLqAhULdBQKHaKhD7YQFjAAegQICRAB&usg=AOvVaw0KsJWZ7YyKsQvmD2Am4W06&cshid=1594376086447

  35. Νέο Kid said

    33. Ίσως «σηματήριο» τότε. Εκεί που παίρνεις σήματα.

  36. Corto said

    Εις μνήμην Πάρι Τακόπουλου, ο οποίος μας άφησε πρόσφατα, αλλά δυστυχώς με ελάχιστες τιμητικές αναφορές, ας ξαναπροτείνω, όπως και παλαιότερα, τα γνωστά:

    Οι αποστάται (με το ωραιότατο εξώφυλλο του Μποστ)

    και

    Κλεινόν άστυ

    Ωραίο και το σημείωμα του Τακόπουλου για τον Μποστ:

    «Πάντως πρέπει να σας εξοµολογηθώ πως καλύτερος και από µένα αναγνώστης παρέµεινε και παραµένει ο Μποστ. Γιατί το Κλεινόν Άστυ, µου τον χάρισε ως έναν απ’ τους καλύτερούς µου φίλους. Αφού διάβασε απνευστί µια νύχτα το βιβλίο µου, ξυπνώντας δυό τρεις φορές την γυναίκα του, για να της διαβάσει µερικά αποσπάσµατα, µου έστειλε µια επιστολή ζητώντας να µε γνωρίσει το συντοµότερο δυνατόν. Την εποµένη πήγαµε µε το deux chevaux του σε µια µικρή ταβέρνα και έκτοτε, έως την προτελευταία µέρα της ζωής του, µείναµε φίλοι και οι φανατικότεροι αναγνώστες της δουλειάς µας ο ένας του άλλου και ο καθένας, των δικών του βιβλίων.»

  37. gpoint said

    Γράφω γενικά αλλά και ειδικά για τον φίλο τον Γιάννη Κουβάτσο που παρασυρμένος από πλάνες θεωρούσε σωστές τις καταδίκες του ΠΑΟΚ από μια επιτροπή που έστησε ο Αυγενάκης με ιδέες του Κούγια και εισηγήσεις της Μαρούπα και του Αρκούδη που αν τον ήξερε προσωπικά όπως εγώ σίγουρα θα άλλαζε γνώμη.
    Η φοβική ελληνική δικαιοσύνη ένιψε τα χέρια της αρνούμενη να δικάσει πραγματικά κι έμενε στην εισήγηση της επιτροπής. Τώρα θα πρέπει να ντρέπεται
    Το CAS χρειάστηκε 3-4 μέρες μόνο για να δει την ουσία της υπόθεσης και να ακυρώσει την ποινή των -7 βάσει της εισήγησης

    Δικαίωση σήμερα για μένα και όχι μόνο ποδοσφαιρική, αλλά και σε ένα πολύ σπουδαιότερο ζήτημα. Απομένει να δικαιωθώ και στον υποβιβασμό του ΟΣΦΠ όπου γι αυτόν έγινε ο νόμος Μητσοτάκη να μην υποβιβάζονται ομάδες κι όχι για τον ΠΑΟΚ όπως το παρουσίασαν με τακτικές μαφίας !

  38. Πολύ δύσκολη χρονιά η φετινή, σε έλλειψη χρόνου. Μεσιάζει ο Ιούλιος και λίγα έχω προλάβει να διαβάσω. Παίρνοντας αφορμή από τον Νικοκύρη και την πρότασή του για το καινούριο του Μακριδάκη, θυμήθηκα ότι στη διάρκεια της καραντίνας διάβασα «τις ΄βάρδιες των πουλιών» και ‘του θεού το μάτι» και μου άρεσαν. Διάβασα και το «μαύρο νερό» του Μ. Μακρόπουλου και το βρήκα εξαιρετικό. Με το κλείσιμο του σχολείου, εθιμοτυπικώς, διάβασα το νέο του Μάρκαρη. Ας μην πω, ας μείνω στο έθιμο. Με τον θάνατο του Σεπούλδεβα έπιασα το «όνομα ταυρομάχου» (πολύ καλό) και εκεί μέσα συνάντησα τον αγαπημένο ντετέκτιβ του Πάκο Ιγνάτιο Τάιμπο ΙΙ. Από βιβλίο σε βιβλίο λοιπόν, μόλις αγόρασα το «Προσκλητήριο ηρώων» του τελευταίου και θα το αρχίσω, μη μείνει πάνω στη ντάνα που φορτώνω συνεχώς.

  39. sarant said

    34 Eνδιαφέρον

    35 Χμ, δεν είναι κακό

    36α Ο Μητσοτάκης είναι στο εξώφυλλο;

  40. Γιάννης Κουβάτσος said

    37:Εγώ ξέρω ότι ο μόνος που τιμωρείται και οι ποινές του παραμένουν είναι ο Παναθηναϊκός. Όλοι οι άλλοι «τιμωρούνται» και, βέβαια, μονίμως στο απυρόβλητο ο Ολυμπιακός. Λογικό. Ιδιοκτήτης της χώρας είναι το αφεντικό του.

  41. sxoliastis2020 said

    Τρεις προτάσεις για το φετινό καλοκαίρι, οι οποίες είναι πρόσφατης βιβλιοπαραγωγής:

    1. ΣΥΦΙΛΤΖΟΓΛΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΣ: ΣΠΙΤΙ ΠΑΙΔΙΟΥ – Εκδόσεις ΑΝΤΙΠΟΔΕΣ (Νοέμβρης 2019).
    Εξαιρετικό. Η ζωή στην επαρχία μέσα από τα μάτια ενός παιδιού. Το μόνο του «μειονέκτημα»: είναι μικρό, μόλις 96 σελίδες.

    https://www.politeianet.gr/books/9786185267322-sufiltzoglou-kuriakos-antipodes-spiti-paidiou-305909

    2. ΔΗΜΗΤΡΟΥΚΑ ΑΓΑΘΗ: ΤΑ ΗΔΟΝΙΚΑ – Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗΣ (Δεκέμβρης 2019).
    18 τραγούδια βασισμένα σε ερωτικά επιγράμματα (αρχαίο κείμενο και μετάφραση).
    Για ένα ερωτικό καλοκαίρι. Συνιστάται ανεπιφύλακτα – για αναγνώστες άνω των 18 ετών!!!

    https://www.politeianet.gr/books/9789601685861-dimitrouka-agathi-patakis-ta-idonika-306427

    3. BRYSON BILL: ΤΟ ΣΩΜΑ – Εκδόσεις Μεταίχμιο (Νοέμβρης 2019).
    …»για να κατανοήσετε το σώμα στο οποίο κατοικείτε – πώς λειτουργεί, πώς αυτοθεραπεύεται και πώς μπορεί να «χαλάσει». Γραμμένο με αφοπλιστικό χιούμορ…»

    https://www.politeianet.gr/books/9786180321432-bryson-bill-metaichmio-to-soma-305319

    Αν και διάβασα και πολυσέλιδα μυθιστορήματα, λέω να μην σας φορτώσω με όσα δεν ενθουσιάστηκα.

    Καλό καλοκαίρι!

  42. phrasaortes said

    Από λογοτεχνία είμαι μάπα, την τελευταία χρονιά ουσιαστικά μόνο Αγκάθα Κρίστι έχω διαβάσει. Ωστόσο, κάτι γίνεται με τα ιστορικά βιβλία:

    1. «Η Ελλάς μεταξύ δύο πολέμων» του Δαφνή. Γραμμένο σε άψογη καθαρεύουσα, μας το προσέφερε δωρεάν ο όμιλος Μαρινάκη με το Βήμα της Κυριακής. Ο Δαφνής συμπαθεί αρκετά τον Βενιζέλο, αλλά έχει κάνει μπόλικη δουλειά, μελετώντας τα αρχεία και παίρνωντας συνέντευξη από όσους πρωταγωνιστές ζούσαν ακόμα το 1950. Ο τόνος του βιβλίου είναι αξιαγάπητος, εφ’όσον συνδυάζει καθαρεύουσα, ευγένεια, τυπικότητα και τσαχπινιά: «Ο υποστράτηγος Γαργαλίδης ήτο ικανός και άφοβος αξιωματικός. Αλλά, καθ’ό Πελοποννήσιος και εξαιρετικά πονηρός.» «Ο συνταγματάρχης Ζήρας ήτο γενναίος και ορμητικός, είχεν αποκληθή ο ήρως του Λαχανά. Η πολεμική του απόδοσις ήτο εξαίρετος. Αλλ’ήτο φοβερός χαρτοπαίκτης.» «Όταν αι δυνάμεις του Ζήρα έφθασαν εις το Σαλαμανλή (με αρκετήν καθυστέρησιν έναντι της υπό του σχεδιου προβλεπομένης ώρας, διότι ο Ζήρας είχεν απορροφηθή παίζων πόκερ), εβλήθησαν υπό αεροπλάνου».

    2. «Les royalistes et Napoléon : 1799-1816» του Ιωάννη-Παύλου Μπερτώ. Περιγράφει τις σχέσεις μεταξύ των μοναρχικών και του καθεστώτος του Ναπολέοντα, αλλά το βρήκα κάπως βαρετό. Αντί να ασχοληθεί με τις κοινωνικές και πολιτικές προεκτάσεις του αντιδραστικού κινήματος στην υπατική και αυτοκρατορική Γαλλία, απαριθμεί απλά τα πιο σημαντικά περιστατικά (πραξικοπήματα, δολοφονίες, τρομοκρατικές ενέργειες κτλ.), όπου είχαν αναμειχθεί οι φιλοβασιλικοί.

    3. «Russia’s Protectorates in Central Asia: Bukhara and Khiva» του Σέυμουρ Μπέκερ. Το θέμα φαίνεται εξεζητημένο, όμως ο συγγραφέας το εξηγεί με πολύ κατανοητό τρόπο. Ειδικά η περιγραφή της εύθραυστης ισορροπίας δυνάμεων μεταξύ των ρωσικών αρχών και των κυβερνήσεων και της ελίτ (αριστοκρατία, κλήρος) των προτεκτοράτων είναι πολύ ενδιαφέρουσα και μπορεί να συγκριθεί με πιο γνώριμες καταστάσεις στα Βαλκάνια.

    4. «Τα γεγονότα της Δράμας» των Πασχαλίδη και Χατζηαναστασίου και δύο βιβλία («Η Μαύρη Βίβλος της Χρυσής Αυγής» και «Τα μπεστ-σέλλερ του μίσους») του Δημήτρη Ψαρρά. Δεν τα έχω διαβάσει ακόμα, όμως έχω υψηλές προσδοκίες. Το πρώτο βιβλίο αναφέρεται στην λογικά μαζικότερη εξέγερση εναντίων των κατοχικών αρχών στην Ελλάδα, η οποία όμως παραμένει άγνωστη στο ευρύ κοινό, χάρη στην λογοκρισία του κράτους των Αθηνών (ή μάλλον εξαιτίας του πρωταγωνιστικού ρόλου του ΚΚΕ).

  43. Corto said

    39γ:
    Θεωρητικά είναι ο πατέρας μιας οικογένειας στην Κατοχή. Στην πλοκή δεν εμφανίζεται ούτε ο Μητσοτάκης, ούτε κανένας άλλος επώνυμος. Εξάλλου το έργο γράφηκε αρκετά προ της αποστασίας (το 1960 αν θυμάμαι καλά). Τώρα εάν το σκίτσο του εξωφύλλου προστέθηκε μετά, σίγουρα ο δαιμόνιος Μποστ θα έχει βάλει την πινελιά του, ώστε ο πατέρας της οικογένειας να παραπέμπει στον Μητσοτάκη. Πολύ ενδιαφέρουσα παρατήρηση.

  44. Μαρία said

    10
    Ή αυτό http://www.biblionet.gr/book/245138/%CE%9B%CE%BF%CF%8D%CE%B2%CE%B7,_%CE%9B%CE%AF%CE%BD%CE%B1/%CE%97_%CE%95%CF%85%CF%81%CF%8E%CF%80%CE%B7_%CF%84%CF%89%CE%BD_%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%AE%CE%BD%CF%89%CE%BD που αγόρασα προχθές 🙂

  45. greggan193 said

    Τα 1793 και 1794 τα διάβασες, Νίκο; Για να βλογάω κι εγώ τα γένια μου…

  46. Στον τίτλο του βιβλίου του Κινγκ, πάντως, βλέπω Νεκρωταφίο με κεφαλαία χωρίς τόνο, οπότε μια ιδέα είναι να αποδοθεί ως Νεκρωτάφιο (κατά το Κενοτάφιο) προσεγγίζοντας την ιδέα Sematary αντί για Cemetery (cf. σχ. 26).

  47. spiridione said

    39. 43. Του 1960 είναι. Και δεν μοιάζει του Μητσ.
    http://retsasbooks.gr/index.php?instance=book&cId=11&id=14930

  48. spiridione said

    Ωραία, εγώ θα προτείνω αυτό
    https://www.politeianet.gr/books/9789604356980-liakos-antonis-polis-o-ellinikos-20os-aionas-305519

  49. Corto said

    47:
    Είναι ο τίτλος που οδηγεί σε συνειρμούς…
    (Αν και η πλοκή είναι άσχετη)

  50. Spyros said

    Καλησπέρα και πάλι σε όλους.

    Μετεωρίτης που αποκαλύφθηκε λόγω της κλιματικής αλλαγής και της αύξησης της θερμοκρασίας; Γιατί μου φέρνει στο μυαλό το Μυστηριώδες Άστρο (Τεντέν) ;

    Η Δεξιά Τσέπη του Ράσου του Μακριδάκη μου άρεσε πολύ. «Στοχευμένη» και με νόημα η επιλογή του τίτλου, ευφυής η αποφυγή «αναφοράς» σε αυτόν μέσα στο κείμενο, την οποία θα περίμενε ίσως κανείς διαβάζοντάς τον. Επικρίνει πάντως την εξουσία, τόσο την «εσωτερική» που ασκούν οι ενοχές μας πάνω μας όσο και την «εξωτερική», που μπορεί υπό προϋποθέσεις να εκμεταλλευτεί και να διογκώσει αυτές τις ενοχές.
    Ίσως «καζαντζακικό» από αυτή την άποψη. Καλογραμμένο βιβλίο.

    Ο Χαρίτος μου αρέσει σαν ήρωας. Ο Μάρκαρης διαβάζεται εύκολα, περνάει άμεσα και έντιμα τις πολιτικές του απόψεις, τις οποίες ίσως να έχουν και πολλοί απογοητευμένοι (εντός και εκτός εισαγωγικών). Παρεμπιπτόντως, ο Ζήσης δεν είχε οργανώσει μια κατάληψη σε ένα από τα τελευταία βιβλία του Μάρκαρη; Θετική περσόνα λοιπόν: ξεπερνάει την «απογοήτευση» και οργανώνει από την αρχή μία νέα και πιο «φρέσκια» επανάσταση.

    Προσωπικά διάβασα πρόσφατα το «Γκαγκάριν» του Πέτρου Τατσόπουλου. Συγκινήθηκα πολύ και σκέφτηκα ακόμα πιο πολύ…

  51. Παναγιώτης Κ. said

    @48. Έχεις υπόψη σου κάποια κ ρ ι τ ι κ ή παρουσίαση για το συγκεκριμένο;
    Δώσε σχετικό λινκ.

  52. spiridione said

    51. Είχα διαβάσει του Μπουρνάζου
    http://www.biblionet.gr/book/242798/%CE%9B%CE%B9%CE%AC%CE%BA%CE%BF%CF%82,_%CE%91%CE%BD%CF%84%CF%8E%CE%BD%CE%B7%CF%82/%CE%9F_%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82_20%CF%8C%CF%82_%CE%B1%CE%B9%CF%8E%CE%BD%CE%B1%CF%82

  53. spiridione said

    51. Κριτική δεν ξέρω.

  54. antonislaw said

    30
    Επανεκδόθηκε η «Λάμψη» του μετρ, Νικοκύρη. Προτίμησέ την. ☺

    Γιάννη,ισχύει ότι δεν έχει καμιά σχέση με την ταινία του ’80 και ότι το βιβλίο είναι εξαιρετικό; Η ταινία πάντως δε με ενθουσίασε…

  55. Pedis said

    # Λιάκος, έτσι; Καλααά …

  56. aerosol said

    Τελευταία επέστρεψα στις ρίζες ξαναδιαβάζοντας Ντάγκλας Άνταμς και Τέρι Πράτσετ. Χιουμορίστες, σατυρικοί, τρυφεροί, σουρεαλίζουν την επιστ.φαντασία ο πρώτος και το φάνταζυ ο δεύτερος.
    Δυστυχώς χαζεύοντας το τι δικό τους κυκλοφορεί στην Ελλάδα, είδα πως του Πράτσετ υπάρχει διαθέσιμο πλέον μόνο ένα, ενώ του Άνταμς περισσότερα μεν, πλην όμως δεν βρίσκεις καν ολόκληρη την… ν-λογία του Γυρίστε τον Γαλαξία με Ωτοστόπ! Σε αγγλόφωνες εκδόσεις ασφαλώς κυκλοφορούν αθρόα -και συνήθως πολύ οικονομικότερα. Τους βρίσκω ιδανικούς για καλοκαίρι, χωρίς να σημαίνει πως δεν τους απολαμβάνεις ολοχρονίς.

  57. Pedis said

    -> 52

  58. Pedis said

    55 -> # 48

  59. aerosol said

    #54
    Η ταινία είναι Κιούμπρικ. Εμένα μου άρεσε πολύ, όμως έχει σαφώς την δική του σφραγίδα. Το βιβλίο είναι Κινγκ, έχει άλλη γεύση και ατμόσφαιρα. Μπορείς να το προσεγγίσεις με καθαρή ματιά χωρίς να μένεις στην ταινία. Ο Κινγκ δεν ενθουσιάστηκε με την κινηματογραφική Λάμψη, όμως έχει κακοπάθει πολύ περισσότερο σε άλλα χέρια – ευτυχώς όμως έχουν υπάρξει και κάμποσες ευχάριστες εξαιρέσεις.

  60. Γιάννης Κουβάτσος said

    Αντώνη, κατ’ εμέ είναι απ’ τα 2-3 καλύτερα του Κινγκ. Η ταινία ήταν πιο πολύ η ερμηνεία του Νίκολσον.

  61. Μαρία said

    51,53
    Και αυτή https://www.efsyn.gr/nisides/247571_mia-spoydi-sto-gkri-tis-ellinikis-diadromis

  62. sarant said

    41α Το είχαμε παρουσιάσει και εδώ.

    45 Γρηγόρη, τα αγνοούσα. Θα τα έχω στο νου μου.

  63. Γιάννης Κουβάτσος said

    45: Το «1793» καλό αλλά πολύ βίαιο, βρε παιδί μου.

  64. Theo said

    Να προτείνω και το «Adults in the Room» του Βαρουφάκη. Δεν ξέρω τι ποσοστό αλήθειας έχει η αφήγησή του (έχω την αίσθηση πως περιγράφει αρκετά τίμια τους ξένους συνομιλητές του, όχι όμως και τόσο τους συναδέλφους του στην κυβέρνηση, θέλοντας να καλύψει τα λάθη του) αλλά γράφει συναρπαστικά. Είναι όμως υπερβολικά μεγάλο, αισθάνεσαι ότι στο τέλος επαναλαμβάνεται, γι’ αυτό και δεν διάβασα τις τελευταίες 100-200 σελίδες.

  65. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    3. Ασε τις ιστορίες του Χαριτου…..

    Εφοσον έχεις κοσμοπολιτικη κουλτουρα, θα σύστηνα τα αστυνομικά του Ζαν-Πατρίκ Μανσέτ ( Jean-Patrick Manchette) (19 Δεκεμβρίου 1942 – 3 Ιουνίου 1995) , Γάλλος συγγραφέας, μεταφραστής, κριτικός λογοτεχνίας και σεναριογράφος. Υπήρξε μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της γαλλικής αστυνομικής – νουάρ λογοτεχνίας, εισάγοντας στα έργα του τους προβληματισμούς του Μάη του ’68, δημιουργώντας έτσι ένα νέο είδος αστυνομικής λογοτεχνίας, το λεγόμενο «Neo-Polar».

    Τα έχω αγορασει όλα και μάλλον θα πρεπει να τα ξαναδιαβάσω για τρίτη φορά.

  66. Spiridione said

    Γούστα είν’ αυτά, αλλά όχι και μόνο η ερμηνεία του Νίκολσον αξίζει απ’ τη Λάμψη του Κιούμπρικ.

  67. Εγώ για καλοκαίρι έχω ορισμένα βιβλία που μ’ αρέσει να ξαναδιαβάζω: τον πρώτο Ρίπλεϊ της Χάισμιθ (τον Ταλαντούχο), τον Μάγο του Φόουλς.

  68. Γιάννης Κουβάτσος said

    56: Η αλήθεια είναι πως την είδα πριν από πολλά χρόνια και με είχε εντυπωσιάσει η ερμηνεία του Νίκολσον. Μάλλον πρέπει να την ξαναδώ.

  69. Γιάννης Κουβάτσος said

    Το 68 στο 66.

  70. aerosol said

    #67
    Ο Μάγος ήταν από τις μεγάλες εκπλήξεις της νεανικής βιβλιοφιλικής μου πορείας. Ασφαλώς και ξαναδιαβάστηκε. Βρε… λες να το πιάσω πάλι;

  71. MA said

    Καλησπερίζω την ομήγυρη

    Ευπρόσδεκτο το παραδοσιακό άρθρο, Νικοκύρη

    Ευχαριστίες και στους/στις σχολιαστές/σχολιάστριες για τις ενδιαφέρουσες προτάσεις.

    Από τα δικά μου διαβάσματα την περίοδο του εγκλεισμού προτείνω:

    Ο μαύρος οβελίσκος του Έριχ Μαρία Ρεμάρκ (Κέδρος): ζωή στη Γερμανία του 1923, άνοδος του ναζισμού, καλπάζων πληθωρισμός και χαμένη νιότη

    Οι λύκοι επιστρέφουν — διηγήματα της γενιάς των ερειπίων (Gutenberg): γερμανόφωνοι συγγραφείς μιλούν για τον πόλεμο, τις ανείπωτες καταστροφές, την αθλιότητα και την πείνα αμέσως μετά, την αδιαφορία για τη μοίρα των γερμανοεβραίων, τις ενοχές για τον κατατρεγμό τους και άλλα πολλά για να μαυρίζει η ψυχή μας

    Η σκιά του ευνούχου του Ζάουμε Καμπρέ με την παράδοξη γραφή από τις εκδόσεις Πόλις: η ιστορία μιας οικογένειας στα χρόνια του Φράνκο

    Το δικό σου πρόσωπο θα είναι το τελευταίο του João Ricardo Pedro (Πόλις): πορτρέ(αί)το μιας οικογένειας στα χρόνια του Σαλαζάρ και της αποικιοκρατίας

    Μακριά από το ποτάμι του εκλιπόντος Πετσετίδη (Καστανιώτης): με την ιδιαίτερη ευαισθησία και ανθρωπιά του, μιλάει στις ιστορίες του για τα τραύματα της Κατοχής, του Εμφυλίου αλλά και της δικτατορίας

    Ξαναδιάβασα το Επικίνδυνοι συγγραφείς του Κώστα Αρκουδέα (Καστανιώτης): πορτρέτα εμβληματικών συγγραφέων που με τη γραφή τους αμφισβήτησαν τις κοινωνίες στις οποίες ζούσαν και γι’αυτό κυνηγήθηκαν από το κατεστημένο. Το βιβλίο δίνει και μια αφορμή να διαβάσουμε ξανά κλασικούς συγγραφείς (π.χ. ξαναδιάβασα την Ανάσταση)

    Θαμμένοι ζωντανοί του Άρνολντ Μπέννετ (Πατάκης): παρόλο τον μαύρο τίτλο, το βιβλίο είναι μια απολαυστική σάτιρα για τον κόσμο της τέχνης, τα μέσα ενημέρωσης, τη δικαιοσύνη στο Λονδίνο των αρχών του 20ού.

    Και ως φόρο τιμής στον Σεπουλδέδα που μας άφησε χρόνους λόγω κορονοϊού, διάβασα το Παταγονία εξπρές και Ένας γέρος που διάβαζε ιστορίες αγάπης

    Μια που είπα φόρο τιμής, θυμήθηκα τον Μιλιέξ και τον Φόρο τιμής στην Ελλάδα. Βρίσκω ότι η ελληνική μετάφραση είναι κακή, κρίμα. Εδώ το γαλλικό κείμενο:

    https://www.culturetheque.com/exploitation/LUX/doc/syracuse/8051/chronique-de-la-soiree-en-hommage-a-roger-milliex-et-tatiana-gritsi-milliex-χρονικο-τησ-τιμητικησ-βρ

    Και για να ταιριάξω και τον τίτλο του σημερινού άρθρου, να πω για τον Αλλόκοτο ελληνισμό που το ανέφερε και η Soumela (διαβάζεται και ως μυθιστόρημα):

    https://www.politeianet.gr/books/9786185004507-siniosoglou-nikitas-kichli-allokotos-ellinismos-265849

    Συγνώμη για το σεντόνι

  72. MA said

    Σχόλιο 29: ( Ξανά )Διαβάστε και κάνα παλιό . Το Κιβώτιο του Αλεξάνδρου , ας πούμε . Κάνει πολύ καλό σε κάτι αριστερούς σαν και του λόγου σας !

    Το ξαναδιαβάσαμε 😊λίγο πριν τον εγκλεισμό. Σκληρή κριτική στο Κόμμα, αλλά Ύμνος στις αρχές και τα πιστεύω. Γνώμη μου

  73. Κώστας said

    Έπαψα πλέον να μετρώ πόσες φορές έχω δει τη Λάμψη. Tι να πεις άλλωστε για τον Νίκολσον; Το βιβλίο το έχω στα γερμανικά, με τον τίτλο πάντως αμετάφραστο (Shining). Πάνε βέβαια πάρα πολλά χρόνια που το διάβασα για τελευταία φορά, αλλά θυμάμαι πως το είχα βρει τουλάχιστον εφάμιλλο της ταινίας, αν όχι ανώτερο.

  74. kpitsonis said

    73 Κατά κανόνα τα βιβλία είναι ανώτερα από τις αντίστοιχες ταινίες , κυρίως όταν έχεις διαβάσει πρώτα το βιβλίο .

  75. sarant said

    71 Ευχαριστούμε για το σεντόνι!

  76. Κώστας said

    74: Όντως, έτσι είναι.

  77. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Τελευταία στράφηκα σε διηγήματα και νουβέλες.

    Διάβασα κι εγώ ζεστόν στα ξεκορονιάσματα και τον τελευταίο Μακριδάκη. Στα ζύγια του πάντα. Αυτή η γερο-γαϊδουρίτσα του μου έκλεψε την καρδιά. Είδα ότι το έγραψε από τον περασμένο Δεκέμβρη ως Γενάρη. Τον ίδιο καιρό είχα δει την ταινία «Ο Φάρος» που όπως λέει ο τίτλος κι όπως και το βιβλίο εκτυλίσσεται σ΄έναν φάρο που έγινε στη φαντασία μου ο τόπος που διαδραματίζεται η νουβέλα.Πολύ καλή η σύμπτωση. Η ταινία ήταν υποβλητική αισθητικά και φοβιστική, σχεδόν νουάρ, ο Μακριδάκης γλυκός (δε λέμε την υπόθεση-ευρηματικός στις ιστορίες του πάντα, δένει μαστόρικα τα εσωτερικά στοιχεία). Μπράβο του.

    Μπρούνο Σουλτς/ Άπαντα τα πεζά
    https://www.kastaniotis.com/book/978-960-03-6307-4
    Εδώ για τον Σουλτς και τη γραφή του
    https://www.lifo.gr/articles/book_articles/261618/to-asynagonisto-magiko-sympan-toy-mproyno-soylts

    Στον άδικο χαμό του Σεπούλβεδα, οφειλόμενη ανάγνωση (έχω διαβάσει και λατρέψει, τα περισσότερά του) «Η ιστορία μιας λευκής φάλαινας», μετάφραση Αχιλλέας Κυριακίδης εκδ.Όπερα.

    Κι ακόμη ένα βιβλίο (το»Αστείο») με διηγήματα του Γιάννη Παλαβού, όπως και το Μαύρο νερό του Μ.Μακρόπουλου που βλέπω να μας συστήνει κι άλλο του βιβλίο ο Νικοκύρης και μετάφρασή του.

  78. Νέο Kid said

    Η Λάμψη είναι σταθερά στις αμερικανικές λίστες των «Ταινίες που ήταν καλύτερες απ το βιβλίο»
    Κι άλλο ένα του Κινγκ το Shawshank Redemption ( μια απ τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών , που πάτωσε όμως στα ταμεία λόγω «απρόσιτου» ονόματος! Μεγάλη υπόθεση η γλώσσα και δη το «πιασάρικο» όνομα! Τα ελληνικά γατόνια σοφά την μετονόμασαν «Τελευταία έξοδος Ρίτα Σακελάριου» )

  79. greggan193 said

    #63 Γιάννη, το ενδιαφέρον εδώ είναι ότι τα περισσότερα από αυτά (αν εξαιρέσεις εκείνο το απίθανο πτώμα) συνέβαιναν στην πραγματικότητα, όπως με πληροφόρησε ο συγγραφέας.

  80. # 40

    Κι εγώ ξέρω πως ο ΠΑΟ σώθηκε από υποβιβασμό λόγω δωροδοκίας – υπόθεση λουλουδιών- με την ψήφο του γάβρου !

    Δυστυχώς αποδεικνύεται πως δεν σε απασχολεί αν ο γάβρος προσπαθεί να υποκαταστήσει την δικαιοσύνη αλλά σε στενοχωρεί που δεν το κάνει ο βάζελος !!! Ταυτίζεσαι με τους ρεζιλεμένους δικαστές που ξεφτιλίσθηκαν στο CAS αρνούμενοι να δικάσουν επί της ουσίας γιατί έτσι είπε ο…Κούγιας !!

    Για όσους δεν ξέρουν τα ντεσού της υπόθεσης 2-3 επεξηγήσεις στην κόκκινη προπαγάνδα της ανακοίνωσης του ΟΣΦΠ :

    Ο ΠΑΟΚ θα μπορούσε να βολευτεί με το -7 φέτος, έτσι κι αλλιώς αν χάσει από την ΑΕΚ που είναι το πιθανότερο στην κατάσταση που είναι οι δυο ομάδες- είναι άχρηστη η επιστροφή των βαθμών, ενώ τώρα κινδυνεύει με -7 στο επόμενο πρωτάθλημα ή και υποβιβασμό αν αποδειχθεί πολυϊδιοκτησία σε ΚΑΝΟΝΙΚΟ δικαστήριο κι όχι επιτροπή Αυγενάκη. Θα έμενε όμως το ηθικό στίγμα.

    Η Ξάνθη δεν έκανε έφεση στο CAS γιατί δεν είχε τίποτε να κερδίσει παρά μόνο να χάσει ! Αν απορριπτόταν η έφεση της θα υποβιβαζότανε αντί για -12, αλλιώς θα πάρει πίσω τους 7 βαθμούς όχι τώρα αμέσως όπως ο ΠΑΟΚ, αλλά ,μετά αν κερδίσει ο ΠΑΟΚ την δίκη στην επιτροπή εφέσεων.

    Το CAS μπορεί να αρνήθηκε να δικάσει αυτό τώρα την υπόθεση-για να μην χρωματίσει ανεξίτηλα όσους σκέφτονται σαν τον Κουβάτσο- αλλά φυσικά θα έχει τον τελευταίο λόγο με την επόμενη προσφυγή σ’αυτό

  81. sarant said

    77 Και από το Αστείο έχουμε παρουσιάσει διήγημα εδώ.

    Ο Μακριδάκης αποκάλυψε ότι ο φάρος που χρησίμεψε ως πρότυπο στο βιβλίο του είναι ο Κάβος Πάπας στην Ικαριά.

  82. Γιάννης Κουβάτσος said

    80: Τι ο Μαρινάκης τι ο Ιζνογκούντ Σαββίδης, που θέλει να γίνει Μαρινακίδης, ήγουν χαλίφης στη θέση του χαλίφη. Άσπρος σκύλος, μαύρος σκύλος, όλοι οι σκύλοι μια γενιά. Εμένα με ενδιαφέρει η κάθαρση του ελληνικού ποδοσφαίρου, εσένα σε ενδιαφέρει να παίρνει κάθε χρόνο το πρωτάθλημα ο ΠΑΟΚ. Τα τελευταία χρόνια η διαιτησία έχει σφάξει ουκ ολίγες φορές τον Παναθηνσϊκό σε παιχνίδια με τον ΠΑΟΚ και δεν σε είδα να διαμαρτύρεσαι σαν αγνός φίλαθλος, αλλά ούτε καν να το παρσδέχεσαι. Μέχρι και την οπλοφορία του Σαββίδη δικαιολόγησες. Άσε, λοιπόν, τα περί εξυγίανσης, δεν περνάνε στις παλιοσειρές.

  83. Παναγιώτης Κ. said

    @52. Νομίζω ότι είναι η πληρέστερη συνέντευξη του Λιάκου. Εξόχως διαφωτιστική.
    https://bookpress.gr/sinenteuxeis/sinomilies/11286-antonis-liakos-elena-houzouri

    Κάποια κριτική σίγουρα προετοιμάζεται!
    Είναι και 750 σελίδες το βιβλίο,οπότε θέλει το χρόνο της η κριτική.
    Όσοι… βολοδέρνουμε με ζητήματα ορολογίας γι αυτή την περίοδο αλλά και για ερμηνείες, μάλλον το βιβλίο του Λιάκου θα αποβεί αρωγός.

  84. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πολύ καλό είναι και το βιβλίο του Ρόντρικ Μπίτον «Ελλάδα. Βιογραφία ενός σύγχρονου έθνους» που κυκλοφόρησε πρόσφατα:
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.politeianet.gr/books/9789601682372-beaton-roderick-patakis-ellada-310818&ved=2ahUKEwjlkLPTy8TqAhXH0KQKHaqxCXYQFjAAegQIAxAB&usg=AOvVaw0ZeAi9TD2cFUirti33lEcm&cshid=1594449633135

  85. Παναγιώτης Κ. said

    @80,82. Δεν παρακολουθώ ποδόσφαιρο.Γενικώς ο μαζικός-επαγγελματικός αθλητισμός δεν με αφορά! Δεν το λέω προς έπαινο ή ψόγο.
    Απολαμβάνα και συνεχίζω να απολαμβάνω τις διαμάχες επειδή βλέπω σε αυτές… πολιτική μεθοδολογία. 🙂
    Πριν περίπου μια εικοσαετία δύο ήταν οι πόλοι στο σύλλογο των καθηγητών στο φροντιστήριο. ΠΑΟΚ και ΟΣΦΠ.
    Τα στοιχήματα- έξοδος σε ταβέρνα-έδιναν και έπαιρναν… Κερδισμένος πάντα εγώ που με προσκαλούσαν και οι δύο…παρατάξεις… 🙂

  86. Εκείνος που δεν χρειάζεται να διαβάσει το βιβλίο του Λιάκου είναι ο Μπλογκ, ξέρει από τώρα τι γράφει όπως πάντα :mrgreen:

  87. Pedis said

    # 86 – Δεν δόλωσε χτες ο Λιάκος … -> 55 😁

    Για να δούμε σήμερα.

    Τσιμπάει, τσιμπάει;

  88. dryhammer said

    87. Πρέπει να μαλαγρώσεις με επιλεγμένα αποσπάσματα…

  89. # 82

    Εχεις αγγίξει το επίπεδο Καραπαπά(ρα) μ’αυτά που γράφεις. Ιδιοι ο Ιβάν με τον Βαγγέλα ο ένας εκτίει την τιμωρία για την οπλοφορία κι ο άλλος σουλατσάρει στις γραμμές του αράουτ να εκβιάζει επόπτες. Ο ένας υπόδικος σε τρεις υποθέσεις (ηρωϊνη. ξυλοδαρμός, στησίματα παιχνιδιών) ο άλλος λευκός (στην Ελλάδα) για σένα ολόιδιοι. Ιζνογκούτ ο Σαββίδης που τρώει κάθε χρόνο μείον βαθμούς και του κλέψανε στα χαρτιά ένα πρωτάθλημα, κολημένος εσύ επειδή μηδενίσθηκες σε ματς που έγιναν επεισόδια, ξυλοδαρμοί παικτών, τραυματισμός του Ιβιτς και συ το πιστόλι στην κολότσεπη πάνω από όλα !! Τα βίδδεα υπάρχουν στο γιουτιούμπ αλλά αρνείσαι να τα δεις για να μην παραδεχθείς πως λες παλαβωμάρες από μίσος και μόνο. Θα ήσουνα γραφικός αν έκανες κάποια άλλη δουλειά αλλά τέτοιος εθελοτυφλωτισμός δεν σου ταιριάζει επαγγελματικά.

  90. Pedis said

    # 88 – μωρέ και σε γυμνό αγκίστρι τσιμπάει.

  91. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    71.»Οι λύκοι επιστρέφουν — διηγήματα της γενιάς των ερειπίων (Gutenberg): γερμανόφωνοι συγγραφείς μιλούν για τον πόλεμο, τις ανείπωτες καταστροφές, την αθλιότητα και την πείνα αμέσως μετά, την αδιαφορία για τη μοίρα των γερμανοεβραίων, τις ενοχές για τον κατατρεγμό τους και άλλα πολλά για να μαυρίζει η ψυχή μας»

    Για όποιον/α θέλει να σχηματίσει καλύτερη λογοτεχνική /ιστορική άποψη για την Γερμανία 1945/1950 έκτος από την «τριλογία του Βερολίνου» ,και το » Ο Τρίτος Άνθρωπος » ας διαβάσει :

    Η φυσική ιστορία της καταστροφής, W. G. Sebald, Άγρα, 2008 , 285 σελ., μετ. Γιάννης Καλιφατίδης

    Ο άγγελος σιωπούσε, Χάινριχ Μπελ, εκδ. Πόλις, Μετ.: Χρήστος Κοκκολάτος
    255 σελ. Ημ. Έκδοσης: 01/01/1998 (δυστυχώς εξαντλημένο)

    Επίσης θα βρει πολλά στοιχεία στα 2 πολύ σημαντικά έργα του Rainer Werner Fassbinder :

    1. Στον μεσοπόλεμο 1920-1930 , εξαιρετική τηλεοπτική σειρά Berlin Alexanderplatz.
    Βασισμένη στο μυθιστόρημα (1929) του συγγραφέα και ψυχίατρου Alfred Döblin, που αφηγείται τις περιπέτειες του Franz Biberkopf, ενός μόλις αποφυλακισμένου μικρο-εγκληματία. Όταν ο μέντορας του στο έγκλημα δολοφονεί την πόρνη από την οποία ο Biberkopf έχει αγκυρωθεί, καταλαβαίνει ότι καταβυθίζεται όλο και πιο βαθιά στον γερμανικό υπόκοσμο από τον οποίο δεν μπορεί να αναδυθεί,
    2. στην μεταπολεμική Γερμανία , film “ Ο γάμος της Maria Braun”

    ΥΓ Το μυθιστόρημα «Ο άγγελος σιωπούσε» γράφτηκε το 1949 και δεν εκδόθηκε όσο ζούσε ο Μπελλ αφού οι εκδότες θεώρησαν ότι ένα βιβλίο τόσο «απαισιόδοξο» δεν θα είχε καμία τύχη σε μια περίοδο κατά την οποία η Γερμανία προσπαθούσε να ξεχάσει και οι πάντες είχαν απορροφηθεί από το έργο της ανοικοδόμησης, απωθώντας ενσυνείδητα τις οδυνηρές μνήμες του πολέμου.

    Η υπόθεση : Κάποιος λιποτάκτης του γερμανικού στρατού επιστρέφει στη γενέθλια πόλη του την ημέρα της συνθηκολόγησης. Απένταρος, πεινασμένος και φοβισμένος. Ένας γιατρός του προμηθεύει ψεύτικα χαρτιά και ο λιποτάκτης αρχίζει να περιφέρεται μέσα στη βομβαρδισμένη πόλη αναζητώντας τροφή, στέγη και φίλους.

  92. Spiridione said

    83. Ενδιαφέρουσα συνέντευξη. Θα κάτσω να το διαβάσω στις διακοπές, είναι και πολλές σελίδες, ό,τι πρέπει.

  93. Μαρία said

    92
    Του ίδιου και στο ράδιο https://www.stokokkino.gr/article/2212/H-Istoria-sto-Kokkino:-O-ellhnikos-20os-aiwnas.html
    όπου μπερδεύει τη στρεπτομυκίνη με την πενικιλίνη.

  94. Μ-μ. said

    Ευτυχία Γιαννακη «Η νόσος του μικρού Θεού», αστυνομικό που εκτυλίσσεται στην Πάρο.
    Γιάννης Παλαβός «Το παιδί», ακόμα μια απόδειξη ότι ο Βορράς είναι η λογοτεχνική μάνα.

  95. sarant said

    94 Καινούργιο πρέπει να είναι της Γιαννακη, έχω διαβάσει τα τρία προηγούμενα.

  96. Καλημέρα!
    Είμαι έξω και δυστυχώς δε μπορώ να φυλλομετρήσω κάποια βιβλία που μου έχουν κεντρίσει το ενδιαφέρον. Μπορεί κάποιος να πει τη γνώμη του για οποιοδήποτε από τα παρακάτω;

    ΑΙΓΑΙΟ ΚΑΙ ΧΑΡΤΕΣ ΜΕ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΗ ΜΑΤΙΑ – Χαρης Κουτελέκης
    Υπόθεση Τουλάγιεφ -Βικτορ Σερζ
    Τα καπάκια – Κωστής Παπαγιώργης
    ΟΙ ΚΟΥΡΣΑΡΟΙ ΤΗΣ ΞΗΡΑΣ – Δετσικας
    Ιστορία της πειρατείας – Αλεξάνδρα Κραντονελλη

    Επίσης, θα μπορούσε κανείς να μου προτείνει:

    1. Ενα ιστορικό μυθιστόρημα ανάλογο του «Το όνομα του ρόδου» του Έκο

    2. μια βιογραφία ανάλογη της «Στην αυλή του κόκκινου τσάρου» του Μοντεφιόρε,

    3. Κάτι σε εκλαϊκευμένη επιστήμη, όπως το «Όπλα, μικρόβια και ατσάλι» του Τζάρεντ Ντάιμοντ;

    4. Ένα ιστορικό βιβλίο για την Ελλάδα ή την καταγωγή των Ελλήνων, όπως το «Πόθεν και πότε οι Έλληνες» του Γιαννόπουλου;

    Ευχαριστώ πολύ και καλό καλοκαίρι!

  97. Theo said

    @96:
    Το «Υπόθεση Τουλάγιεφ» είναι αριστούργημα.
    Και τα «Καπάκια» τα συνιστώ ανεπιφύλακτα.

  98. sarant said

    97 Εγώ τα Καπάκια τα θεωρώ αξιόλογα αλλά έχω επιφυλάξεις σε διάφορα σημεία.

  99. Theo said

    @98:
    Εντάξει, ο Παπαγιώργης ήταν ειλικρινής, η Επανάσταση, με την οποία ασχολήθηκε μέχρι τα μπούνια για λίγα χρόνια, ήταν κάτι καινούργιο γι’ αυτόν, ίσως δεν είχε πρόσβαση σε όλες τις πηγές, ίσως θα όφειλε να ψάξει περισσότερο, αλλά ήταν έντιμος απέναντι στην Ιστορία και οξυδερκής. Κι αυτό, όπως κι ένα καινούργιο πρίσμα με το οποίο μελέτησε τα συγκεκριμένα γεγονότα, πρέπει να του τα αναγνωρίσουμε.

  100. Γιάννης Κουβάτσος said

    «Υπόθεση Τουλάγιεφ» ασυζητητί, αν, βέβαια, σε ενδιαφέρει το θέμα του βιβλίου. Στο είδος του το καλύτερο, κατ’εμέ.

  101. Νέο Kid said

    Κομμουνισμός και Χριστιανισμός δεν είναι πάντα ασύμβατοι . Στην Κύπρο η μπύρα των κομουνιστών είναι η ΚΕΟ . Μεγαλομέτοχος της ΚΕΟ είναι η εκκλησία ! 🤢
    (Και για να μπλέξουν ακόμα περισσότερο οι κοινωνικογεωπολιτικοί συσχετισμοί , να σας πω ότι η ΚΕΟ είναι η αγαπημένη μπύρα των Εγγλέζων κυπριωτών. Πράγμα μάλλον αναμενόμενο για Εγγλέζους , καθότι η ΚΕΟ ,σε σύγκριση με την άλλη πατροπαράδοτη κυπριακή μπύρα την Καρλσμπεργκ, κυριολεκτικά δεν πίνεται! Νερό με χρώμα κίτρινο…)

  102. Γιάννης Κουβάτσος said

    Βιβλίο για τους Έλληνες; Είναι τόσο πολλά…Ας πούμε αυτό που μου άρεσε, μεταξύ άλλων:
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.politeianet.gr/books/9789606051289-hall-edith-dioptra-archaioi-ellines-263345&ved=2ahUKEwjl4KO1vdnqAhWnyqYKHeP1ATkQFjAAegQIAxAC&usg=AOvVaw0Aw7kQaYdFlqO4kMYrenHv&cshid=1595167363081

  103. sarant said

    99 Ναι

  104. Ευχαριστώ πολύ για τις προτάσεις. Παρήγγειλα την Υποθεση Τουλάγιεφ τελικά (με ενδιαφέρει πολύ η συγκεκριμένη περίοδος) και τους αρχαίους Έλληνες της Χωλ.

    Έχω ήδη παραγγείλει και τα Από τη Βιέννη στα Καλάβρυτα του Μέγερ, τη σκακιστική νουβέλα του Τσβάιχ, καθώς και την Παρακμή του Μεσαιωνικού Ελληνισμού του Σπύρου Βρυώνη, οπότε η …μεταφορέας σήκωσε …παντόφλα… 🙂

  105. sarant said

    104 Χαίρομαι που βοηθάμε!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: