Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Λέναρντ Κοέν: Ποιήματα, σκέψεις, τραγούδια (μια συνεργασία της Αγάπης Νταϊφά)

Posted by sarant στο 12 Ιουλίου, 2020


Και άλλες φορές έχουμε φιλοξενήσει συνεργασίες της φίλης μας της Αγάπης Νταϊφά. Με χαρά δημοσιεύω τη σημερινή συνεργασία, διότι το ιστολόγιο πράγματι θα έπρεπε να έχει γράψει κάτι για τον Κοέν αλλά εγώ δεν έχω ασχοληθεί τόσο που να μπορώ να γράψω κάτι. Οπότε η Αγαπη, που τον παρακολουθεί και τον μεταφράζει πολλά χρόνια, ήρθε να καλύψει αυτό το κενό.

Δύο βδομάδες πριν πεθάνει ο Λέναρντ Κόεν, κυκλοφόρησε ο τελευταίος του δίσκος με τίτλο You Want it Darker.

Στο ομότιτλο τραγούδι, τραγουδά: Είμαι έτοιμος, Κύριε (I’m ready my Lord).  Και ως έτοιμος έφυγε.

 

Ο Λέναρντ Κόεν (21 Σεπτεμβρίου 1934 – 7 Νοεμβρίου 2016) καταγόταν από τον Καναδά.

Μάς κληροδότησε δύο μυθιστορήματα,  αρκετά βιβλία με ποιήματα, και πολλά αξέχαστα τραγούδια  (δώδεκα ποιητικές συλλογές και δεκαέξι άλμπουμ).

Θεωρείτο μουσικός της ποπ, αν και τα τραγούδια του  είχαν πολλά στοιχεία από την  μουσική κάντρυ και την μουσική τών  ευρωπαϊκών καμπαρέ. Έγραψε για τον έρωτα, τη μοναξιά, την αναζήτηση σκοπού και ταυτότητας, χωρίς ωστόσο να λείπουν και τα κοινωνικοπολιτικά θέματα.

Από έφηβος έπαιζε κιθάρα με το συγκρότημα κάντρυ Buckskin Boys.

Σπουδαστής ακόμα εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή που είχε μεγάλη επιτυχία στους καναδικούς λογοτεχνικούς κύκλους.

Το 1959 το  Καναδικό Συμβούλιο για τις Τέχνες (Canada Council for the Arts) έδωσε τον Κόεν μιαν υποτροφία 2000 δολαρίων. Εκείνος τη χρησιμοποίησε για να ζήσει πολύ οικονομικά στο Λονδίνο και στην Ύδρα, γράφοντας το πρώτο του μυθιστόρημα.

Την επόμενη χρονιά (1960) αγόρασε  ένα σπίτι στην Ύδρα – χωρίς ηλεκτρικό και νερό – και μοίραζε τον καιρό του ανάμεσα στην Ελλάδα και τον Καναδά συγγράφοντας.

Ένα μεγάλο μέρος τού μυθιστορήματός του The Favourite Game γράφτηκε  εκεί. Αυτό το έργο είχε μεγάλη επιτυχία, όμως ο Κόεν αποφάσισε αργότερα επιστρέψει στην Αμερική για να κυνηγήσει μια καριέρα στη μουσική. Το τραγούδι του Σουζάν (Suzanne) που τραγούδησε η σπουδαία Τζούντυ Κόλλινς (Judy Collins )  τού άνοιξε τον δρόμο για τον πρώτο του δίσκο με τίτλο με τίτλο Τραγούδια τού Λέναρντ Κόεν (Songs of Leonard Cohen).

Παράλληλα έγραψε το μυθιστόρημα Θαυμάσιοι Αποτυχημένοι  (Beautiful Losers, 1966)

Μετά από αρκετούς δίσκους, ο Κόεν έγινε βουδιστής μοναχός (1994) για να βγει από το μοναστήρι πέντε χρόνια αργότερα και να κυκλοφορήσει δύο δίσκους ακόμα.

Το 2005 άρχισε μια δικαστική περιπέτεια με την Κέλι Λιντς, επί χρόνια μάνατζέρ του, που τον εξαπατούσε συστηματικά.

Είχε δύο παιδιά με τη Σούζαν Έλροντ (Suzanne Elrod)  τον  Άνταμ και την Λόρκα.

Ο Άνταμ Κόεν, που θεωρεί την Ύδρα σπίτι του, υπήρξε επίσης συνθέτης και τραγουδιστής με αρκετή επιτυχία. Τραγούδησε και στον τελευταίο δίσκο τού πατέρα του. Η Λόρκα είναι φωτογράφος, σκηνοθέτρια βίντεο και  ιδιοκτήτρια εν μέρει ενός μαγαζιού με αντίκες.

Ο Λέναρντ Κόεν τιμήθηκε το 2010 με τιμητικό Γκράμι για το σύνολο της προσφοράς του.

 

Εξομολογήθηκε:

Σε όλη μου τη ζωή με δυνάστευε μια αδυσώπητη κατάθλιψη. Ποτέ δεν κατάφερα να καταλάβω από πού προερχόταν, ποτέ δεν κατάφερα να την αποτινάξω. Δοκίμασα να απαλλαγώ από αυτήν μ’ ένα καλό κρασί, μια γυναίκα, ένα τραγούδι, μια θρησκεία, ένα φάρμακο, αλλά δεν τα κατάφερα. Όταν άρχισα ν’ ασχολούμαι σοβαρά με διάφορες θρησκείες, στόχος μου δεν ήταν να βρω «φώτιση» ή «γαλήνη της ψυχής». Στόχος μου ήταν να διαλύσω το σύννεφο που με σκέπαζε. Όλα αυτά τα χρόνια δεν κατάφερα να βρω τον κατάλληλο μηχανισμό. Διάβασα κάπου ότι μεγαλώνοντας αρχίζουν να εξασθενούν τα κύτταρα του εγκεφάλου που σχετίζονται με το άγχος. Ίσως αυτό συνέβη. Όπως και να ‘χει, με τα χρόνια το σύννεφο άρχισε να διαλύεται. Μέχρι που χάθηκε.

Στο κομμάτι «Love Itself» υπάρχουν οι στίχοι: «Θα προσπαθήσω να πω κάτι ακόμη, η αγάπη προχωρούσε, ώσπου έφτασε σε μια πόρτα ανοιχτή και τότε χάθηκε η ίδια η αγάπη». Δε μιλάω για την αγάπη που είναι το αντίθετο του μίσους. Δεν μιλάω για τον έρωτα. Μιλάω για την αγάπη που αγκαλιάζει, για την πνευματική αγάπη. Σε μια τέτοια εμπειρία χάνεται και η ίδια η ανάγκη να αγαπάς. Χαλαρώνεις πραγματικά όταν χάνονται όλες οι φιλοδοξίες σου, όλες οι βλέψεις σου. Μόνο τότε χαλαρώνεις στην απόλυτη ανθρώπινη υφή σου. Είμαι ευγνώμων που απολαμβάνω μια στιγμή ευτυχίας, αλλά δεν πιστεύω ότι κάποιος είναι κύριος των γεγονότων. Κανείς δεν είναι κύριος της καρδιάς. Η καρδιά τα «μαγειρεύει» όλα από μόνη της. Προς το παρόν σήμερα όλα είναι ευχάριστα και είμαι ευγνώμων για τη γαλήνη που νιώθω.

 (πηγή: https://www.lifo.gr/mag/features/794 )

 

Έχασα τη Φωνή μου στη Νέα Υόρκη

Έχασα τη φωνή μου στη Νέα Υόρκη
δέν την ξανάκουσα μετά το εξήντα εφτά
Τώρα μιλώ σαν εσένα
Τώρα τραγουδώ σαν εσένα
Καφές και τσιγάρα για να με αρρωσταίνουν
Δυο τρεις οικογένειες για να με κάνουν να σκέφτομαι
Θα πάω στον δικηγόρο μου
Θα διαβάσω την αλληλογραφία μου
Έχασα τη φωνή μου στη Νέα Υόρκη
Νομίζω πως το ήξερες πάντα

Από τη συλλογή Death Of A Ladys Man. έκδοση 1978.

 

Η Ιστορία τού Ισαάκ

H πόρτα άνοιξε αργά
Μπήκε ο πατέρας μου
Ήμουν εννιά χρονών
κι’εκείνος  ήταν ψηλός
τα γαλάζια μάτια του έλαμπαν
κι η φωνή του ήταν τόσο κρύα
Είπε «Είδα ένα όραμα,
το ξέρεις πως είμαι δυνατός και άγιος,
πρέπει να κάνω αυτό που μού είπε»
Και ξεκίνησε για το βουνό,
εγώ έτρεχα, αυτός περπατούσε
και το τσεκούρι του ήταν χρυσό,
τα δέντρα μίκρυναν
Η λίμνη καθρέφτης γυναίκας
Σταματήσαμε για λίγο κρασί.
Μετά πέταξε μακριά το μπουκάλι.
Έσπασε το επόμενο λεπτό.
Μού φάνηκε πως είδα έναν αετό
Αλλά ίσως και να ‘ταν όρνιο
Δέν μπόρεσα να ξεχωρίσω.
Μετά ο πατέρας μου έφτιαξε έναν βωμό,
κοίταξε πάνω απ’ τον ώμο του,
ήξερε  πως ήθελα να κρυφτώ.
Εσείς που τώρα φτιάχνετε βωμούς
μήν το κάνετε πια.
Το σχέδιο δέν είναι όραμα
και  ποτέ δέν σας έβαλαν σε πειρασμό
ούτε δαίμονας ούτε θεός.
Εσείς που στέκεστε πάνω τους τώρα,
με τα τσεκούρια στομωμένα, γεμάτα αίμα,
δέν ήσασταν εδώ τότε,
όταν με ξάπλωσαν σ’ ένα βουνό
κι έτρεμε το χέρι τού πατέρα μου
από την ομορφιά τού Λόγου.
Κι αν τώρα με λέτε αδελφό σας,
συχωράτε με αν ρωτήσω:
«με ποιού ακριβώς το σχέδιο;»
Όταν όλα γίνουν σκόνη
θα σας σκοτώσω αν πρέπει,
θα σας βοηθήσω αν μπορέσω.

Κι ας γνωρίσει ο οίκτος τις στολές μας,
άνθρωπε τής ειρήνης, άνθρωπε τού πολέμου,
το παγόνι απλώνει την ουρά του.

«Hineni» στα εβραϊκά σημαίνει «εδώ είμαι» και είναι η απάντηση του Αβραάμ στην έκκληση του Θεού να θυσιάσει τον γιο του Ισαάκ   

Η λέξη ακούγεται στο δέκατο τέταρτο άλμπουμ τού Κόεν, που κυκλοφόρησε στις 21 Οκτωβρίου 2016, δεκαεννιά μέρες πριν από τον θάνατο τού συνθέτη και  πολλά χρόνια μετά από το τραγούδι για τον Ισαάκ

 Από το άλμπουμ Songs from a Room, 1969

Τραγουδήθηκε ξανά από τη Τζούντυ Κόλλινς και τη Σούζαν Βέγκα

 

Περιμένοντας το Θαύμα

Μωρό μου, περίμενα
Περίμενα νύχτα και μέρα
Δέν είδα την ώρα
Περίμενα και χάθηκε η μισή μου ζωή
Είχα πολλές προσκλήσεις
και  ξέρω πως μού έστειλες μερικές,
όμως περίμενα το θαύμα
περίμενα να έρθει

Ξέρω πως με αγάπησες αληθινά
όμως ήταν, βλέπεις, δεμένα τα χέρια μου
Ξέρω πως πληγώθηκες
πως πρέπει να πληγώθηκε το φιλότιμό σου
όταν στεκόσουν κάτω από το παράθυρό
με τη σάλπιγγα και το τύμπανό σου
κι εγώ ήμουν εκεί πάνω και περίμενα
περίμενα να γίνει το θαύμα

Αχ, δέν θα σού άρεσε
Δέν θα σού άρεσε εδώ.
Δέν  υπάρχει αναψυχή
και οι κρίσεις είναι αυστηρές

Ο Μαέστρος λέει πως είναι Μότσαρτ
όμως  μοιάζει με τσίχλα
όταν περιμένεις το θαύμα, να γίνει το θαύμα.
Περιμένεις το θαύμα.
Άλλο δεν απόμεινε
Τόσο ευτυχισμένος έχω να νοιώσω
από το τέλος τού πολέμου.

Δέν απομένει τίποτα
όταν ξέρεις πως εξαπατήθηκες.
Δέν απομένει τίποτα
όταν ζητιανεύεις για ένα ξεροκόμματο
Δέν απομένει τίποτα
Όταν  πρέπει να περιμένεις
να περιμένεις το θαύμα

Μωρό μου σε ονειρεύτηκα
πριν λίγες νύχτες.
Ήσουν σχεδόν γυμνή
Κι ένα κομμάτι σου ήταν φως
Η άμμος τού χρόνου έπεφτε
από τα δάχτυλά σου
και συ περίμενες
το θαύμα, να γίνει το θαύμα

Αχ μωρό μου, ας παντρευτούμε
ήμασταν μόνοι τόσον καιρό
Ας είμαστε μόνοι μαζί
Να δούμε αν είμαστε τόσο δυνατοί
Ναι, ας κάνουμε  κάτι τρελό
κάτι  εντελώς λάθος
όσο περιμένουμε
το θαύμα, να γίνει το θαύμα.

Δέν απόμεινε  τίποτα…
Όταν πέφτεις στην άσφαλτο
και απομένεις ξαπλωμένος στη βροχή
και σε ρωτάνε πώς είσαι
φυσικά θα πεις πως δεν έχεις παράπονο
Όταν ασφυκτικά σού ζητούν πληροφορίες
τότε ακριβώς πρέπει να κάνεις τον χαζό:
λες απλώς πως είσαι εκεί έξω και περιμένεις

Tον ίδιο τίτλο έχει και μια θαυμάσια ταινία με τους Willie Nelson και  Bono. Πλαίσιο: ένας μαγικός, άχρονος κόσμος. Ηρωίδα: μια κοπέλλα σε ένα ταξίδι ανακάλυψης και ταυτότητας.

Η Μητέρα μου Κοιμισμένη

Θυμάμαι τη μητέρα μου
σ’ ένα θέατρο στην Αθήνα
εδώ και τριάντα
τριανταπέντε χρόνια
μια συναυλία τού Θεοδωράκη
με κείνα τα σπουδαία τραγούδια
αποκοιμήθηκε
στην πλαϊνή καρέκλα
στο ανοιχτό θέατρο
είχε έρθει εκείνη τη μέρα
από το Μοντρεάλ
και το θέαμα άρχισε σχεδόν μεσάνυχτα
και κείνη κοιμήθηκε
ανάμεσα μέσα στα μαντολίνα
τις ηχηρές αρμονίες
και τα σπουδαία τραγούδια
ήμουν νέος
δέν είχα κάνει τα παιδιά μου
δέν ήξερα πόσο μακριά
μπορεί να είναι η αγάπη
δέν ήξερα
πόσο μπορεί κανείς να κουραστεί

Από το Βιβλίο τού Καημού

(δηλαδή το Book Of Longing όπου longing μπορεί και να σημαίνει πόθος, επιθυμία, λαχτάρα,καϋμός ή ντέρτι)

  

Ο μοναδικός τουρίστας στην Αβάνα στρέφει τη σκέψη στην πατρίδα του

Ελάτε, αδελφοί μου,
να κυβερνήσουμε τον Καναδά,
να βρούμε τα σοβαρά κεφάλια μας,
να ρίξουμε αμίαντο στον Λευκό Οίκο,
να κάνουμε τους Γάλλους να μιλούν αγγλικά,
όχι μονάχα εδώ αλλά και παντού,
να βασανίσουμε τους γερουσιαστές
μέχρι να ομολογήσουν,
να αποκαθάρουμε το Νέο Κόμμα,
να ενθαρρύνουμε τις σκούρες ράτσες
για να είναι επιεικείς
όταν γίνουν κυβερνήτες
να κάνουμε το CBC να μιλά αγγλικά,
να στρίψουμε όλοι σε μια πλευρά
και να κολυμπήσουμε
στην ακτή τής Φλόριντα,
να έχουμε τουρισμό,
να φλερτάρουμε με τον εχθρό,
να χυτεύσουμε χυτοσίδηρο στην αυλή μας
να πουλήσουμε χιόνι
στις υπανάπτυκτες χώρες

(Είναι αλήθεια πως ένας απ’ τους ηγέτες μας
ήταν καθολικός;)

να τρομοκρατήσουμε την Αλάσκα,
να παντρέψουμε
την Εκκλησία με το Κράτος,
να μήν δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα,
να έχουμε δύο  Governor Generals
ταυτόχρονα,
ας αλλάξουμε επίσημη γλώσσα,
ας αποφασίσουμε τί θα συμβεί
ας δώσουμε καναδική υπηκοότητα
στην πιο πρωτότυπη πρόταση
ας διδάξουμε σεξ στο σπίτι
στους γονείς
ας απειλήσουμε πως θα ενωθούμε με τις ΗΠΑ
και να  υπαναχωρήσουμε την τελευταία στιγμή,
ελάτε, αδελφοί μου,
οι σοβαρές μας κεφαλές μάς περιμένουν κάπου
σαν τσάντες γκλάντστοουν
παρατημένες μετά από πραξικόπημα,
ας τηρήσουμε παγερή σιωπή
στα κανάλια τού Σαιν Λώρενς

από τη συλλογή Λουλούδια για τον Χίτλερ  (Flowers For Hitler)

Αβάνα, Απρίλιος 1961

 

Περιμένοντας τη Μαριάννα   

Έχασα ένα τηλέφωνο
με τη μυρωδιά σου μέσα του
Ζω πλάι στο ραδιόφωνο
με όλους τους σταθμούς ταυτόχρονα
όμως διαλέγω ένα πολωνικό νανούρισμα
το εντοπίζω μέσα από τον στατικό
σβήνει περιμένω κρατώ τον ρυθμό
επιστρέφει σχεδόν κοιμισμένο

Πήρες το τηλέφωνο
ξέροντας  πως θα το μυρίζω ανυπόμονα
πως  ίσως θα ζεστάνω το πλαστικό
για να μαζέψω όλα τα ψίχουλα τής αναπνοής σου
κι’ αν δέν θέλεις να γυρίσεις πίσω
πώς θα τηλεφωνήσεις για να πεις
πως δέν θα επιστρέψεις
για να μπορέσω τουλάχιστον να τσακωθώ

Από το βιβλίο τού  1964 Λουλούδια για τον Χίτλερ (Flowers For Hitler)

 

Ποίημα 1  

Σταμάτησα ν’ αφουγκραστώ αλλά δέν ήρθε. Αρχίζω ξανά με ένα αίσθημα απώλειας. Καθώς βάθαινε η αίσθηση, τον άκουσα ξανά. Έπαψα να σταματώ κι’ έπαψα ν’ αρχίζω και αφέθηκα να με συντρίψει η άγνοια. Αυτό ήταν στρατηγική και καθόλου δέν λειτούργησε. Πολύν καιρό τα χρόνια ξοδεύτηκαν σε τρόπο μινόρε. Τώρα διαπραγματεύομαι. Προσφέρω πλήκτρα για την αγάπη του. Εκλιπαρώ τον οίκτο του. Αργά ενδίδει. Δισταχτικά οι άγγελοι επιτρέπουν ο ένας στον άλλο να τραγουδήσει. Με μια μετάβαση τόσο φίνα που δέν μπορεί να μετρηθεί, η Αυλή θρονιάζεται σε δοκούς χρυσής συμμετρίας και ξανά είμαι τραγουδιστής σε χαμηλότονες χορωδίες, γεννημένος πριν πενήντα χρόνια για να υψώσω τη φωνή μου τόσο ψηλά, διόλου ψηλότερα.

Από το Βιβλίο τού Ελέους (Book of Mercy)

 

Ποίημα  50

Έχασα τον δρόμο μου. Ξέχασα να φωνάξω το όνομά σου. Η ακατέργαστη καρδιά χτυπούσε ενάντια στον κόσμο και τα δάκρυα ήταν για τη χαμένη μου νίκη. Όμως είσαι εδώ. Πάντα ήσουν εδώ. Ο κόσμος ξεχνά και η καρδιά είναι οργή στα πάντα. Όμως το όνομά σου συνενώνει την καρδιά και ο κόσμος υψώνεται στη θέση του. Ευλογημένος όποιος περιμένει στην καρδιά τού ταξιδιώτη για την επιστροφή του.

 Από το Βιβλίο τού Ελέους (Book of Mercy)

 

Τίτλοι

Είχα τον τίτλο Ποιητής
κι’ ίσως να ήμουν
για λίγο
Και ευγενώς μού δόθηκε
ο τίτλος Τραγουδιστής
αν και δέν
μπορούσα να τραγουδήσω

Για πολλά χρόνια
ήμουν γνωστός ως Μοναχός
και ξυπνούσα πολύ νωρίς
μισούσα τους πάντες
και κανείς δέν με αποκάλυψε.

Η φήμη μου ως Κατακτητή
ήταν ανέκδοτο
Μ’ έκανε να γελώ πικρά
τις  χίλιες νύχτες
που πέρασα μόνος.
Από το παράθυρο στο τρίτο πάτωμα
πάνω απ’ το Πάρκο τής Πορτογαλίας
έβλεπα το χιόνι
να πέφτει
όλη την ημέρα

Το Πάρκο τής Πορτογαλίας  βρίσκεται στο Κεμπέκ, στη λεωφόρο Saint Laurent  ανάμεσα στις οδούς MarieAnne και  Vallières 

 To τραγούδι που παραθέτω πιο πάνω φαίνεται πως είναι  κλειδί για τη φιλοσοφία τού Κόεν όπως εξελίχθηκε με τα χρόνια – ή καλύτερα: τις δεκαετίες.

  

Αλληλούια

Έχω ακούσει πως υπήρχε ένα μυστικό ακόρντο
Που έπαιζε ο Δαβίδ και χαιρόταν ο Κύριος
Όμως δέν σού αρέσει αληθινά η μουσική, έτσι δέν είναι;
Λοιπόν το ακόρντο είναι έτσι:  τέταρτη και πέμπτη
πάνω ματζόρε και μινόρε πέφτει
ο βασιλιάς συνθέτει αλληλούια

Αλληλούια
Αλληλούια
Αλληλούια
Αλληλούια

Εντάξει, η πίστη σου ήταν δυνατή όμως ήθελες απόδειξη
Την είδες να λούζεται στη στέγη
Η ομορφιά της και το φως τού φεγγαριού σε νίκησαν
Σε έδεσε στην καρέκλα τής κουζίνας
Και τσάκισε τον θρόνο σου και σού ‘κοψε τα μαλλιά
Κι’ από τα χείλη σου έβγαλε το

Αλληλούια
Αλληλούια
Αλληλούια
Αλληλούια
Αλληλούια

Όμως μωρό μου έχω ξαναβρεθεί εδώ
Το έχω δει το δωμάτιο έχω περπατήσει στο πάτωμά του
Ξέρεις ζούσα μόνος πριν σε γνωρίσω
Και είδα τη σημαία σου στη μαρμάρινη αψίδα
Και ο έρωτας δέν είναι νικητήριο εμβατήριο
Είναι ένα κρύο τσακισμένο Αλληλούια

Αλληλούια
Αλληλούια
Αλληλούια

Ήταν καιρός που με άφηνες να δω
Τί αληθινά συμβαίνει εκεί κάτω
Όμως τώρα δέν μού το δείχνεις ποτέ
Όμως θυμήσου όταν ήρθα να μείνω μέσα σου
Και το άγιο πνεύμα μετακόμιζε, κινιόταν
Κι’ η κάθε μας ανάσα ήταν Αλληλούια

Αλληλούια
Αλληλούια
Αλληλούια

Ίσως να υπάρχει Θεός εκεί ψηλά
Όμως το μόνο που έμαθα από τον έρωτα
Ήταν πώς να πυροβολώ όποιον με ξεπερνούσε
Και δέν είναι μια κραυγή που ακούς τη νύχτα
Δέν είναι κάποιος που είδε το φως
Είναι ένα κρύο και τσακισμένο Αλληλούια

Έκανα ό,τι μπορούσα μα δέν ήταν πολύ
Δέν μπορούσα να νοιώσω κι΄ έτσι προσπάθησα ν’ ακουμπήσω
Είπα την αλήθεια, δέν ήρθα να σε γελάσω
Όλα πήγαν στραβά όμως
Θα σταθώ μπροστά στον Θεό τών Ασμάτων
Με μόνο στη γλώσσα μου ένα Αλληλούια
Λες πως πρόφερα το όνομά του επί ματαίω
Ούτε που το γνωρίζω το όνομα
Μα κι’ αν το γνώριζα, μα την αλήθεια, τί σε νοιάζει;
Υπάρχει μια λάμψη από φως σε κάθε λέξη
Δέν έχει σημασία ποιαν άκουσες
Το ιερό ή το άγιο Αλληλούια

Αλληλούια
Αλληλούια
Αλληλούια
Αλληλούια

(Το Αλληλούια  επαναλαμβάνεται καθώς τελειώνει το τραγούδι  τουλάχιστον  15 φορές)

Η αρχική εκδοχή τού τραγουδιού παρουσιάστηκε το 1984, στην δεύτερη πλευρά τού άλμπουμ  Various Positions. Ο Κόεν είχε γράψει περί τις 80 στροφές  στίχους μέσα σε πέντε χρόνια, αλλά τις μείωσε σε  τέσσερεις για τον δίσκο. 

Αυτό το τραγούδι μοιάζει κρυπτικό ακριβώς επειδή κυριαρχούν δίπολα θεμάτων: καλό – κακό, αγάπη – απώλεια κ.λπ.

Έχει τραγουδηθεί από πολλούς, για παράδειγμα από τους:

Μπομπ Ντύλαν το 1988 στο Μοντρεάλ, σε βαριά μορφή. Ο Κόεν έχει αφηγηθεί ότι το τραγούδησε στον Ντύλαν από το 1985: «Το επόμενο πρωί, πίνοντας καφέ, ανταλλάξαμε στίχους. Στον Ντύλαν άρεσε ιδιαίτερα η τελευταία στροφή: Αν και όλα πήγαν στραβά / Στέκομαι μπρος στον Θεό τών τραγουδιών / κι’ έχω στα χείλη μόνον ένα Αλληλούια» .

Γουέινράιτ (Wainwright) Η βερσιόν του  χρησιμοποιήθηκε στο Σρεκ, αν και το είχε ήδη ηχογραφήσει για ένα άλμπουμ του τού  2001.

Κ. Ντ. Λανγκ ( KD Lang) το χρησιμοποίησε το 2005 στο άλμπουμ της  «‘Hymns of the 49th Parallel»

Ίσως η πιο γνωστή διασκευή είναι τού Τζεφ Μπάκλεϋ  (Jeff Buckley) που ανακάλυψε το Αλληλούια σε άλμπουμ ενός φίλου του το 1992 και το έπαιζε συχνά στα κλαμπ τής Νέας Υόρκης αποκαλώντας το «δοξαστικό στον οργασμό… ωδή στη ζωή και στον έρωτα.» Αν και το περιέλαβε στο άλμπουμ του Grace το 1994, τόσο το Αλληλούια όσο και το άλμπουμ δέν τράβηξαν την προσοχή μέχρι το 1997 που ο Μπάκλεϋ πνίγηκε σε ένα ποτάμι και ολόκληρο το έργο απόχτησαν μιαν άλλη δυναμική.

Η ωραιότερη όμως καταγραμμένη ερμηνεία είναι τού ίδιου τού Λέναρντ Κόεν το 2008 στο Γκλάστονμπέρυ, που είναι ένας μαγικός χώρος έτσι κι αλλιώς. Η φωνή τού Κόεν, που  είχε μειωθεί σε εύρος, είχε κερδίσει σε βάθος και μαγεία.

 

Σκέψεις, Εξομολογήσεις, Παρουσιάσεις

Με τον Λόγο τού Λέναρντ Κόεν

 

Οι εικόνες τών ανθρώπων αλλάζουν και τα κορμιά τους αλλάζουν και τα μαλλιά τους γίνονται γκρίζα και πέφτουν και τα κορμιά τους φθείρονται και πεθαίνουν…αλλά υπάρχει κάτι που δέν αλλάζει στην αγάπη και στα αισθήματα που έχουμε για τους ανθρώπους. Η Μαριάνα, η γυναίκα τού τραγουδιού Αντίο Μαριάννα, όταν ακούω τη φωνή της στο τηλέφωνο, ξέρω πως κάτι είναι εντελώς ακέραιο παρ’ όλο που ζωές μας έχουν χωρίσει και πήραμε διαφορετικούς δρόμους. Νοιώθω πως η αγάπη δέν πεθαίνει ποτέ όταν υπάρχει ένα αίσθημα τόσο δυνατό που μαζεύει γύρω του ένα τραγούδι, πως υπάρχει κάτι σ’ αυτό το συναίσθημα που είναι  ακατάλυτο….

 

Χίλια Φιλιά Βαθιά
έτσι επικράτησε να μεταφράζεται στα Ελληνικά, αν και ίσως καλύτερα θα ήταν να μεταφράσουμε: Σε Βάθος Χίλιων Φιλιών)

Τα άλογα τρέχουν, τα κορίτσια είναι νεαρά
Οι πιθανότητες είναι εκεί για να τις κερδίσεις
Κερδίζεις για λίγο και μετά τελειώνει-
Το κέρδος σου
Και τώρα καλείσαι να αντιμετωπίσεις
Την ανίκητη ήττα σου
Ζεις τη ζωή σου ωσάν αληθινή
Χίλια φιλιά βαθιά
Κάνω κόλπα, μαστουρώνω,

Έχω επιστρέψει στην οδό Μπούγκι
Χάνεις την ψυχραμία σου κι’ έπειτα βυθίζεσαι
Στο Αριστούργημα
Ίσως είχα να οδηγήσω πολλά μίλια
Και πολλές υποσχέσεις να κρατήσω:
Τα παρατάς όλα για να μείνεις ζωντανός,
Χίλια φιλιά βαθιά.

Και κάποιες φορές όταν η νύχτα είναι αργή
Οι άθλιοι και οι πραείς
Μαζεύουμε τις καρδιές μας και φεύγουμε
Χίλια φιλιά βαθιά.
Περιορισμένοι  στο σεξ, στριμωχτήκαμε
Στα σύνορα τής θάλασσας:
Είδα πως δέν είχαν απομείνει ωκεανοί
Για όρνια σαν και μένα.
Κατάφερα να βγω στο μπροστινό κατάστρωμα.
Ευλόγησα ό,τι απόμεινα από τον στόλο μας –
Κι’ έπειτα συναίνεσα στο ναυάγιο,
Χίλια φιλιά βαθιά.

Κάνω κόλπα, μαστουρώνω,
Έχω επιστρέψει στην οδό Μπούγκι
Υποθέτω πως  δέν θ’ ανταλλάξουν τα δώρα
Που έπρεπε να κρατήσεις.
Και ήρεμη είναι η σκέψη μου για σένα,
Το αρχείο μου για σένα πλήρες
Εκτός απ’ όσα ξεχάσαμε να κάνουμε
Χίλια φιλιά βαθιά

Οι άθλιοι και οι πραείς,
Μαζεύουμε τις καρδιές μας και φεύγουμε,
Χίλια φιλιά βαθιά.
Τα άλογα τρέχουν, τα κορίτσια είναι νεαρά
Οι πιθανότητες είναι εκεί για να τις κερδίσεις

 

Μιλά ο Λέναρντ Κόεν για το τραγούδι του:

Η βαθύτερη κατανόηση είναι πως δέν πρωταγωνιστείς στην παράσταση, ούτε τη σκηνοθετείς, αλλά ζεις τη ζωή σου «χίλια φιλιά βαθιά» και με τούτη τη φράση εννοώ πως πρέπει να αποδέχεσαι το μυστήριο και να παραδίνεσαι στο μυστήριο.

Η άλλη μου αγαπημένη ατάκα είναι: «Και τώρα που κλήθηκες να αντιμετωπίσεις / την ακατανίκητη ήττα σου / ζεις τη ζωή σου σα να είταν αληθινή/ χίλια φιλιά βαθιά»  Όλοι καταλαβαίνουμε κάποια στιγμή πως δέν ζούμε τη ζωή που θέλουμε να ζούμε. Η ζωή δίνει την αίσθηση ήττας. Αν είσαι τυχερός, θα καταλάβεις αργότερα πως κανείς δέν ζει τη ζωή που θέλει. Καταλαβαίνεις πως δέν μπορείς να ελέγξεις τη ζωή σου γιατί, αν μπορούσες, θα ζούσες μιαν αλλιώτικη ζωή. Η επίγνωση πως δέν ελέγχεις τίποτα είναι η πρώτη υπόμνηση τής ήττας. Μετά πρέπει να καταλάβεις πως πρέπει να συνεχίσεις να ζεις ωσάν η ζωή σου να είναι αληθινή, λες και είσαι ο σκηνοθέτης και ωσάν οι επιλογές σου να είχαν επιπτώσεις προβλεπόμενες. Ζωή είναι το να επιλέγεις και επομένως πρέπει να συνεχίσουμε να κάνουμε αυτές τις επιλογές σαν να ήταν αληθινές επιλογές τις οποίες μπορούμε να ελέγξουμε. Όμως η βαθύτερη επίγνωση είναι πως δέν ελέγχεις την παράσταση αλλά ζεις τη ζωή σου «χίλια φιλιά βαθιά» και με τούτη τη φράση εννοώ πως πρέπει να αποδεχτείς το μυστήριο και να παραδοθείς στο μυστήριο. Ούτε καν αυτό δέν βρίσκεται στον έλεγχό σου. Μπορείς να προσεύχεσαι να συμβεί έτσι και να προσπαθήσεις να το οργανώσεις  σαν κάτι να μπορούσε να κατορθωθεί μέσα από κείνο το μονοπάτι. Μπορείς επίσης να φαντάζεσαι πως έχεις επίγνωση περί τίνος πρόκειται. Όμως  πριν βιώσεις κυριολεκτικά την παράδοση δέν ξέρεις καν το σχήμα της. Κάτι χαλαρώνει μέσα σου. Όλοι θέλουν να χαλαρώνουν, όμως η χαλάρωση είναι ακόμα μια δραστηριότητα που δέν έχεις τον έλεγχό της. Για μένα είχε μεγάλη σχέση με το γηράσκειν. Διάβασα κάπου πως όταν μεγαλώνεις τα εγκεφαλικά κύτταρα που σχετίζονται με τον φόβο αρχίζουν να πεθαίνουν. Γνωρίζω πολλούς γηραιότερους ανθρώπους που έχουν μεγάλη στενοχώρια, ανησυχία και πίκρα, όμως ευτυχώς δέν συνέβη αυτό στην περίπτωσή μου. Σε κάποια στιγμή το άγχος μου άρχισε να μειώνεται. Νομίζω πως αυτό οφειλόταν στο ότι κατάλαβα ότι δέν μπορούσα να καταλάβω τί προσπαθούσε να μού πει ο γέρος δάσκαλος. Δέν μπορούσα να  διαπεράσω το νόημα. Δέν καταλάβαινα ουσιαστικά. Και ίσως να μήν μού ήταν γραφτό να καταλάβω. Ίσως έπρεπε απλώς να βυθιστεί στην καρδιά μου και να κάνει ευκολότερο το ζεις. Δέν έχω όμως ούτε βεβαιότητα ούτε επίγνωση τής διαδικασίας και επομένως δέν μπορώ να σας δώσω μια καλή περιγραφή της. Όμως κάτι ευκολύνθηκε  μέσα μου.

Το τραγούδι «Χίλια Φιλιά Βαθιά» είναι εκείνη η θεμελιακή, ενστικτώδης ενσυνείδηση, συνήθως χωρίς λέξεις, που βρίσκεται πέρα από τη γνώμη και την πεποίθηση. Είναι η άφατη πίστη ότι τα πράγματα ξετυλίγονται  σύμφωνα με ένα σχέδιο που το πνεύμα και  οι αισθήσεις δέν μπορούν να διακρίνουν. Η πίστη αυτή συνοδεύεται από μια χαλάρωση τής αίσθησης  ότι η ατομική οντότητα υπάρχει και ότι καθορίζει τη μοίρα της.

Συσσωρεύονται οι αποδείξεις πως δέν σκηνοθετείς εσύ την παράσταση. Όμως πρέπει να κάνεις επιλογές σαν να σκηνοθετούσες την παράσταση. Ωστόσο κάνεις τις επιλογές σου με τη διαισθητική γνώση πως (η παράσταση) ξεδιπλώνεται αναπότρεπτα. Και για τούτο χρησιμοποιώ τη φράση «χίλια φιλιά βαθιά». Αυτή είναι η διαισθητική κατανόηση του θεμελιακού μυστηρίου. Κι’ αν μπορείς να χαλαρώσεις μέσα σ’ αυτό ή αν μπορείς έστω να το αγγίξεις, ή αν πού και πού δηλώνει την παρουσία του, τότε η ανίκητη ήττα έχει ξεπεραστεί.

Αντίο Μαριάννα   

Έλα πλάι μου στο παράθυρο, αγαπούλα μου
Θα ‘θελα να διαβάσω το χέρι σου
Σκεφτόμουν  κάποτε πως ήμουν κάπως τσιγγανάκι
Πριν σε αφήσω να με πας στο σπίτι
Τώρα αντίο, Μαριάννα
Ήρθε η ώρα να γελάσουμε
Και να κλαίμε και να κλαίμε και να γελάμε για όλα ξανά
Ξέρεις λοιπόν πως μού αρέσει τόσο να ζω μαζί σου
Όμως με κάνεις να ξεχνώ τόσα πολλά
Ξεχνώ να προσεύχομαι για τους αγγέλους
Και τότε οι άγγελοι ξεχνούν να προσεύχονται για μας
Τώρα αντίο Μαριάννα
Ήρθε η ώρα ν’ αρχίσουμε να γελάμε
Και να κλαίμε και να κλαίμε και να γελάμε για όλα ξανά
Ήρθε η ώρα ν’ αρχίσουμε να γελάμε
Και να κλαίμε και να κλαίμε και να γελάμε για όλα
Συναντηθήκαμε όταν ήμασταν σχεδόν νέοι
Βαθιά στο πράσινο πάρκο με τις πασχαλιές
Κρατήθηκες πάνω μου σαν να ήμουν εσταυρωμένος
Καθώς προχωρούσαμε στα γόνατα μέσα στο σκοτάδι

Αχ, αντίο Μαριάννα
Ήρθε η ώρα να γελάσουμε
Και να κλαίμε και να κλαίμε και να γελάμε για όλα ξανά
Τα γράμματα σου, όλα μού λένε πως είσαι στο πλάι μου τώρα
Γιατί, λοιπόν νοιώθω μόνος
Στέκομαι σ’ ένα περβάζι κι ό λεπτός αραχνιένος σου ιστός
Δένει τον αστράγαλό μου σε μια πέτρα

Τώρα αντίο, Μαριάννα
Ήρθε η ώρα να γελάσουμε
Και να κλαίμε και να κλαίμε και να γελάμε για όλα ξανά
Γιατί έχω  ανάγκη την κρυμμένη σου αγάπη
Είμαι κρύος σαν λάμα ξυραφιού
Έφυγες όταν σού είπα πως είμαι περίεργος
Ποτέ δέν είπα πως είμαι γενναίος.

Αχ, αντίο Μαριάννα
Ήρθε η ώρα να γελάσουμε
Και να κλαίμε και να κλαίμε και να γελάμε για όλα ξανά
Αχ, είσαι αλήθεια τόσο τσαχπίνα
Βλέπω πως άλλαξες ξανά τ’ όνομά σου
Κι’ ακριβώς όταν σκαρφάλωνα τούτη τη βουνοπλαγιά
Για να πλύνω τα βλέφαρά στη βροχή

Αχ, αντίο Μαριάννα
Ήρθε η ώρα να γελάσουμε
Και να κλαίμε και να κλαίμε και να γελάμε για όλα ξανά

 

 

Ένα από τα ωραιότερα τραγούδια τού Λέναρντ Κόεν  έχει μιαν ιστορία που ξεκίνησε πριν από πάρα πολλά χρόνια και που μάλλον δέν τελείωσε ποτέ  

Το τραγούδι για τη Μαριάννα γράφτηκε όταν χώρισε από την εμβληματική ερωμένη του.

Πολλά χρόνια αργότερα, όταν έμαθε από μια στενή της φίλη ότι η πρώην ερωμένη του ήταν ετοιμοθάνατη χιλιάδες μίλια μακριά, στο Όσλο, ο Λέναρντ Κόεν ανταποκρίθηκε άμεσα και εκ βάθους καρδίας.

Ήταν και κείνος γέρος κι’ αδύναμος, όπως μήνυσε στη φίλη του, τη νορβηγή Μαριάν Στανγκ Ίλεν (Marianne Stang Ihlen)  για την οποία είχε γράψει ένα από τα ωραιότερα τραγούδια του, αλλά, πρόσθεσε, σύντομα επρόκειτο να ξανασυναντηθούν.   Όπως θυμάται ένας φίλος της (ο Christian Mollestad), σε δυό ώρες ήρθε αυτό το όμορφο γράμμα του. «Τής το πήγαμε μετά από δύο ημέρες.  Είχε τις αισθήσεις της και χάρηκε πάρα πολύ που τής είχε ήδη γράψει ένα γράμμα.» Ο Μόλλεσταντ διάβασε το γράμμα στη Μαριάν πριν πεθάνει στα 81 της χρόνια – είχαν την ίδια ηλικία με τον Κόεν που στο γράμμα του έλεγε: «Μαριάν, φτάσαμε στην ηλικία που είμαστε πια πολύ γέροι και τα κορμιά μας καταρρέουν και νομίζω πως πολύ σύντομα θα σε ακολουθήσω. Να ξέρεις πως είμαι πίσω σου, τόσο κοντά που αν απλώσεις το χέρι σου, νομίζω πως μπορείς ν’ αγγίξεις το δικό μου. Και να ξέρεις πως σε αγάπησα για την  ομορφιά σου και τη σοφία σου αλλά δέν χρειάζεται να πω τίποτε άλλο γι’ αυτά επειδή τα ξέρεις. Όμως τώρα θέλω μόνο να σού ευχηθώ καλό ταξίδι.

Αντί παλιά μου φίλη. Ατελείωτη αγάπη. Θα τα πούμε στο τέλος τού δρόμου.»

Δύο μέρες αργότερα, στις 29 Ιουλίου, η Μαριάν έπεσε σε κώμα και πέθανε.

Από ανάρτηση τού 2014 .

Και μερικές σκόρπιες σκέψεις τού Λέναρντ Κόεν

 

  1. Αυτό που μού συνέβη δέν ήταν πως πήρα απαντήσεις αλλά πως οι ερωτήσεις διαλύθηκαν

Από Ο Λέναρντ Κόεν: Αναμνήσεις από τη Ζωή και την Κληρονομιά τού Ποιητή τής Ευθραστότητας  (From Leonard Cohen: Remembering the Life and Legacy of the Poet of Brokenness by Mikal Gilmore (Rolling Stone: 30 November 2016)

 

  1. [Η συμβουλή τού Λέναρντ Κόεν για την επιτυχία με τις γυναίκες:]

Να ακούτε καλά. Κατόπιν να ακούτε κι’ άλλο. Και, όταν νομίζετε πως τελειώσατε, να ακούτε κι’ άλλο.

 Από το Τί Έμαθα από τον Σοφό μου Θείο Λέναρντ Κόεν (What I Learned from My Wise Uncle Leonard Cohen υπό Jonathan Greenberg, Sonoma Independent: November 14, 2016).

 

  1. Δέν έχει νόημα η προσπάθεια να αποφύγουμε την αποκάλυψη. Η βόμβα έχει ήδη εκραγεί. Τώρα ζούμε μέσα στις επιπτώσεις της. Το ερώτημα είναι: πώς μπορούμε να ζήσουμε μέσα σ’ αυτή τη γνώση με χάρη και καλoσύνη;

Από: Stories Done: Writings on the 1960s and Its Discontents by Mikal Gilmore. Simon and Schuster, Nov 11, 2008. Η συνέντευξη από την οποία αντλήθηκε αυτό το  παράθεμα δόθηκε το 1988.

 

  1. Αγαπώ τον Ιησού Χριστό. Πρέπει να είναι ο πιο ωραίος άνθρωπος που περπάτησε στη γη. Όποιος λέει «Μακάριοι οι πτωχοί. Μακάριοι οι πραείς» πρέπει να είναι άνθρωπος με απαράμιλλη γενναιοδωρία, επίγνωση και τρέλλα…. Ο άνθρωπος που δήλωσε ότι στεκόταν ανάμεσα στους κλέφτες, τις πόρνες και τους άστεγους. Η θέση του δέν μπορεί να κατανοηθεί. Είναι μια απάνθρωπη γενναιοδωρία. Μια γενναιοδωρία που θα ανέτρεπε τον κόσμο αν την αγκαλιάζαμε, γιατί τίποτα δέν θα μπορούσε να ξεπεράσει αυτή τη συμπόνια.

(Από το O Λέναρντ Κόεν με Δικά του Λόγια (Leonard Cohen In His Own Words)  υπό Jim Devlin.)

 

  1. Μελέτησα βαθιά τις φιλοσοφίες και τις θρησκείες, αλλά η φαιδρότητα επέμενε να μπαίνει στη μέση

Από το 2008 Tour stage banter.

  1. Όσο γερνώ τόσο βεβαιώνομαι πως δέν είμαι ο σκηνοθέτης τής παράστασης.

(Από το Λέναρντ Κόεν επιστρέφει στον Δρόμο, για Λόγους Πρακτικούς και πνευματικούς (Leonard Cohen Returns to the Road, for Reasons Both Practical and Spiritual) υπό Larry Rohter. New York Times: Feb 24, 2009.)

 

  1. Το να κρατάμε τις καρδιές μας ανοιχτές είναι ίσως η πιο επείγουσα ευθύνη όσο γερνάμε

(Από συνέντευξη στην Αντζέλικα Χιούστον (From Leonard Cohen Interviewed by Anjelica Huston. Interview magazine: November, 1995)

 

  1. Η μόνη στιγμή στην οποία μπορεί κανείς να ζει άνετα σε τούτες τις εντελώς ασυμφιλίωτες συγκρούσεις είναι η στιγμή στην οποία αποδέχεται τα πάντα και λέει «Άκου, δέν καταλαβαίνω τίποτα γαμώτο – Αλληλούια!»

(Από το Πώς Πλησιάζει η Καρδιά Αυτό που Ποθεί (How The Heart Approaches What It Yearns by John McKenna. RTE: May 9 & 12, 1988)

2. Δέν με θεωρώ απαισιόδοξο. Νομίζω πως ο πεσιμιστής περιμένει τη βροχή. Ενώ εγώ νοιώθω βρεγμένος ως το κόκκαλο.

  1. Τα αληθινά όπλα μαζικής καταστροφής είναι οι σκληρυμένες καρδιές τών ανθρώπων.

(Από το τηλεοπτικό σόου First & Last τον Μάρτη τού 2007 στη Νορβηγική τηλεόραση )

 

 

155 Σχόλια to “Λέναρντ Κοέν: Ποιήματα, σκέψεις, τραγούδια (μια συνεργασία της Αγάπης Νταϊφά)”

  1. Aghapi D said

    Καλημέρα

    Ευχαριστώ πολύ 🙂

    Για να πω την αλήθεια, περίμενα πως ο Νίκος μας θα έκοβε μεγάλα κομμάτια επειδή είναι μεγάλο το κείμενο Με κολακεύει και μού δίνει χαρά που επέλεξε να το αναρτήσει ολόκληρο 🙂

  2. voulagx said

    Πολύ Ωραίο! Αλλά τον ήξερα Λέοναρντ. Το σωστό είναι Λέναρντ;

  3. dryhammer said

    Καλημέρα,
    ούτε θα μιλήσω για τον Κοέν (τι να πω άλλωστε, εγώ), ούτε θα βάλω ένα τραγούδι του (θα το κάνουν κάμποσοι άλλοι), ούτε θα κάνω συγκρίσεις (κι αυτό θα γίνει από αρκετούς που «ο δικός τους είναι πιο καλός»), αλλά επειδή γεμίσαμε κατηχητές και καθοδηγητές (για μένα συνώνυμα) απ’ όλες τις μπάντες θα τον τσιτάρω, μια και τα τσιτάτα (βλέπε ρητά) «τα βγάζουν σοφοί και τα επαναλαμβάνουν ηλίθιοι» (δε θυμάμαι ποιος σοφός το είπε).

    6. Μελέτησα βαθιά τις φιλοσοφίες και τις θρησκείες, αλλά η φαιδρότητα επέμενε να μπαίνει στη μέση.

  4. BLOG_OTI_NANAI said

    Ο Χριστός αν και δίδαξε φιλοσοφία, και την σπερματική αλήθεια στην εβραϊκή θρησκεία, και έφτιαξε Εκκλησία, όμως φαίνεται πως ήταν η μοναδική φορά που η φαιδρότητα δεν μπήκε στη μέση:

    «Αγαπώ τον Ιησού Χριστό. Πρέπει να είναι ο πιο ωραίος άνθρωπος που περπάτησε στη γη. Όποιος λέει «Μακάριοι οι πτωχοί. Μακάριοι οι πραείς» πρέπει να είναι άνθρωπος με απαράμιλλη γενναιοδωρία, επίγνωση και τρέλλα…. Ο άνθρωπος που δήλωσε ότι στεκόταν ανάμεσα στους κλέφτες, τις πόρνες και τους άστεγους. Η θέση του δέν μπορεί να κατανοηθεί. Είναι μια απάνθρωπη γενναιοδωρία. Μια γενναιοδωρία που θα ανέτρεπε τον κόσμο αν την αγκαλιάζαμε, γιατί τίποτα δέν θα μπορούσε να ξεπεράσει αυτή τη συμπόνια.«

  5. Παναγιώτης Κ. said

    Μια ερώτηση γενικής φύσεως:
    Να υποθέσω ότι πολλοί από εκείνους που τους αρέσει πολύ η ποίηση, υπήρξαν ή είναι και οι ίδιοι ποιητές;

  6. BLOG_OTI_NANAI said

    Ωραία δουλειά στο άρθρο και κοπιαστική.
    Μου άρεσαν κάποια τραγούδια του αλλά δεν είχα ασχοληθεί ιδιαίτερα και δεν γνώριζα τις φιλοσοφικές του αναζητήσεις.

    Ο Ιανός έχει μεταφράσει τον τίτλο του βιβλίου με το «πόθου»:

    Και δύο ποιήματα από το περιοδικό «Περίπλους»:

  7. π2 said

    Παίζει ακόρντα -εκείνα τα μυστικά που έπαιζε ο Δαυίδ- σε ευαίσθητες χορδές το σημερινό.

    Λατρεύω από μικρός τον Κοέν (ακόμη θυμάμαι την εντύπωση που μου είχε κάνει το The Favourite Game) και μετέφραζα στίχους του -εκείνου και του Γουέιτς- για μια συμμαθήτρια στο γυμνάσιο. Πάντοτε θαύμαζα τη γήινη και αυτοσαρκαστική ιερότητα της ποίησης και της μουσικής του κι ένιωσα να χάνω δικό μου άνθρωπο όταν πέθανε. Ελάχιστες φορές μου έχει συμβεί με διασήμους.

  8. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια και βέβαια ευχαριστώ την Αγάπη Ντ. για το άρθρο!
    Η δουλειά είναι όλη δική της, εγώ απλώς έβαλα μερικά γιουτουμπάκια.

    2 Η Αγάπη το είχε έτσι, κι εγώ Λέοναρντ το ήξερα.

  9. π2 said

    5. Δεν χρειάζεται να διαβάζει ή να εκτιμά κανείς ποίηση για να του αρέσει η στιχουργική του Κοέν. Εγώ δεν διαβάζω σχεδόν ποτέ ποίηση και σχεδόν ποτέ δεν προσέχω τους στίχους σε τραγούδια. Οι λέξεις του Κοέν όμως είναι διαλεγμένες μία μία, με κόπο και συναίσθημα, κι οι φράσεις του σαφείς και καίριες.

  10. Aghapi D said

    2 Λέναρντ προφέρουν οι συμπατριώτες του 🙂

  11. Aghapi D said

    6 τέλειο 🙂

  12. atheofobos said

    Ευχαριστούμε για την εξαιρετική αυτή παρουσίαση του αγαπημένου μας Κοέν.

    Μου θύμισε επίσης να ξανακούσω την διασκευή του Τζεφ Μπάκλεϋ , γιού του επίσης πρόωρα χαμένου και συγκλονιστικού Τιμ Μπάκλεϋ του οποίου έχω όλη την δισκογραφία.
    Ο δρόμος έξω από το σπίτι του στην Ύδρα έχει το όνομα του.

    Στο-Ο μοναδικός τουρίστας στην Αβάνα στρέφει τη σκέψη στην πατρίδα του- γράφει για τσάντες γκλάντστοουν. Αυτές ονομάστηκαν έτσι από τον William Ewart Gladstone (1809–1898), τον για 4 φορές πρωθυπουργό του Ηνωμένου Βασιλείου. https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/1/1b/Gladstone_bag_made_of_ox_leather.jpg

  13. Aghapi D said

    Αβλεψία μου

    Όμως δέν σού αρέσει αληθινά η μουσική, έτσι δέν είναι;
    Λοιπόν το ακόρντο είναι έτσι: τέταρτη και πέμπτη
    πάνω ματζόρε και μινόρε πέφτει

    Η πτώση στην ελασονα ,η ανόρθωση στην μείζονα είναι η μουσικολογική μετάφραση

  14. Χαρούλα said

    Καλημέρα! Ευχαριστώ και τους δυό σας. Μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτηση.
    Δεν πρόλαβα να διαβάσω και να ακούσω. Άλλη στιγμή. Που θα μπορώ να ταξιδεύω.
    Αγαπημένος. Πρώτα έμαθα τον τραγουδοποιό και μετά ανακάλυπτα βήμα-βήμα τον καλλιτέχνη. Γιαυτό και χάρηκα και για το σημερινό.
    Οπότε επί της ουσίας, κανένα σχόλιο προς το παρόν.

  15. Aghapi D said

    12 Ευχαριστώ
    Είναι απόλαυση και χαρά να μεταφράζει κανείς αγαπημένους

  16. Aghapi D said

    Διάλεξα να μή μεταφράσω ένα πολύ γνωστό τραγούδι τού Κόεν, μιας και είναι τόσο καταθλιπτικό και άκρως στενάχωρο

    Όμως έχει εβραίους – μορφωμένους και συμπαθέστατους – το ιστολόγιο που ίσως θα θέλουν να σχολιάσουν, έστω και αρνητικά, την ίσως λάθος επιλογή μου

  17. ΣΠ said

    Καλημέρα.

    Εξαιρετικό αφιέρωμα σε έναν πολύ σημαντικό δημιουργό. Μπράβο.

    Το όνομά του γράφεται Leonard Cohen, προφέρεται Λέναρντ Κόεν (ο τόνος στο ο, https://el.forvo.com/word/leonard_cohen/#en).

  18. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  19. Νέο Kid said

    Οι Εβραίοι είναι ευλογημένοι άνθρωποι. Ευλογημένοι γιατί η πατρώα θρησκεία τους παρότι αναμφισβήτητα βαθιά και με μεγάλη επιρροή ,περιέχει τόση φαιδρότητα όση χρειάζεται ένας άνθρωπος για να αρχίσει να σκέφτεται ανεξάρτητα και παραγωγικά!

    Πιστεύω ότι και οι αρχαίοι Έλληνες διανοητές είχαν κι αυτοί σαν ένα μεγάλο εφαλτήριο τη θρησκευτική φαιδρότητα!

  20. Aghapi D said

    Και μερικά σχόλια που δέν χωρούσαν στο άρθρο:

    Πώς ένοιωθε ο Κόεν για τα γηρατιά και τη μείωση τών δυνάμεων

    Δικό μου το σχόλιο

    Η φωνή τού Κόεν, που είχε μειωθεί σε εύρος, είχε κερδίσει σε βάθος και μαγεία» ήδη από το 1988 Και συνέχιζε να συμβαίνει το ίδιο για χρόνια. Ο ίδιος δέν θα συμφωνούσε, ίσως, μάλλον διότι βίωνε τη νοσταλγία τής νιότης όπως πολλές,-οί από μας

    Έχασα τη φωνή μου στη Νέα Υόρκη
    δέν την ξανάκουσα μετά το εξήντα εφτά

    Από το Έχασα τη Φωνή μου στη Νέα Υόρκη

    το εντοπίζω μέσα από τον στατικό(ηλεκτρισμό;)

    από το Περιμένοντας τη Μαριάννα

    ξανά είμαι τραγουδιστής σε χαμηλότονες χορωδίες, γεννημένος πριν πενήντα χρόνια για να υψώσω τη φωνή μου τόσο ψηλά, διόλου ψηλότερα.
    Από το Ποίημα 1

    Είχα τον τίτλο Ποιητής
    κι’ ίσως να ήμουν
    για λίγο
    Και ευγενώς μού δόθηκε
    ο τίτλος Τραγουδιστής
    αν και δέν
    μπορούσα να τραγουδήσω

    Από το Τίτλοι

    Όμως είχε επίγνωση και μιας άλλης διάστασης:

    Οι εικόνες τών ανθρώπων αλλάζουν και τα κορμιά τους αλλάζουν και τα μαλλιά τους γίνονται γκρίζα και πέφτουν και τα κορμιά τους φθείρονται και πεθαίνουν…αλλά υπάρχει κάτι που δέν αλλάζει στην αγάπη και στα αισθήματα που έχουμε για τους ανθρώπους. Η Μαριάνα, η γυναίκα τού τραγουδιού Αντίο Μαριάννα, όταν ακούω τη φωνή της στο τηλέφωνο, ξέρω πως κάτι είναι εντελώς ακέραιο παρ’ όλο που ζωές μας έχουν χωρίσει και πήραμε διαφορετικούς δρόμους. Νοιώθω πως η αγάπη δέν πεθαίνει ποτέ όταν υπάρχει ένα αίσθημα τόσο δυνατό που μαζεύει γύρω του ένα τραγούδι, πως υπάρχει κάτι σ’ αυτό το συναίσθημα που είναι ακατάλυτο

    Και μια συμπλήρωση: Να ξέρεις πως είμαι πίσω σου, τόσο κοντά που αν απλώσεις το χέρι σου, νομίζω πως μπορείς ν’ αγγίξεις το δικό μου. Και να ξέρεις πως σε αγάπησα για την ομορφιά σου και τη σοφία σου
    Η Μαριάν,λέει ο Μόλλεσταντ , όταν άκουσε αυτό το κομμάτι τής επιστολής, άπλωσε το χέρι αδύναμα (ήταν ετοιμοθάνατη) για να αγγίξει το αόρατο χέρι τού Κόεν

  21. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μπράβο, Αγάπη, έκανες σπουδαία δουλειά. Πάντα με γοήτευε η προσωπικότητα του Κοέν. Ίσως γιατί αυτό το σύννεφο που τον σκέπαζε δεν ήταν πόζα.
    5. Όχι απαραιτήτως. Αγαπώ πολύ την ποίηση, ασχολούμαι καθημερινά μαζί της αλλά μόνο σαν αναγνώστης. Κατάλαβα εγκαίρως ότι είμαι παντελώς ατάλαντος στο να γράψω έστω κι έναν στίχο της προκοπής. Μακάρι να το καταλάβαιναν κι άλλοι, θα είχαμε γλιτώσει από ένα σωρό ψώνια. Πρέπει να σεβόμαστε αυτό που αγαπάμε.

  22. Γιάννης Ιατρού said

    Ευχαριστούμε Αγάπη πολύ για το σημερινό άρθρο. Με τον Κοέν πολλοί από εμάς μεγαλώσαμε μαζί, εγώ πάντως τον θυμάμαι από την εντύπωση που μας είχαν κάνει τα πρώτα του Άλμπουμ, ακόμα έχω (σε καλή κατάσταση) τους δίσκους σε βινύλιο και τις άλλες φορές χειρόγραφες, άλλες φορές τυπωμένες παρτιτούρες για την κιθάρα… Αναμνήσεις, πολλές.

    (16): Για το Dance Me to the End of Love είχα δει πρόσφατα μιά πολύ ωραία δημοσίευση, που πήγαινε πέρα από τα γενικώς γνωστά (γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης του WW2, τις «ορχήστρες από τους κρατούμενους που συνόδευαν τα θύματα στα κρεματόρια κλπ., και την προσωπική στιγμή που ο βιολιστής βλέπει ανάμεσα σ΄αυτά τα θύματα την γυναίκα του κλπ. κλπ.). Άν την ξαναβρώ θα βάλω τον σύνδεσμο.

  23. Aghapi D said

    21 Ευχαριστώ Μακάρι να είναι έτσι

  24. Aghapi D said

    22 Κάτι τέτοιο εννοείς;

    https://en.wikipedia.org/wiki/Dance_Me_to_the_End_of_Love

    The song follows a typical Greek «Hasapiko» dance path

    https://www.andro.gr/empneusi/cohen-dance-me-to-the-end-of-love/

    Ο Κόεν τραγουδά εκ μέρους μιας γυναίκας. Μιας συγκεκριμένης γυναίκας, η οποία ξεψύχησε στο Άουσβιτς. Πρόκειται για τη σύζυγο του Στρούμσα. Μέσα από τη φωνή του και με τους στίχους του, εκείνη απευθύνεται στον αγαπημένο της για τελευταία φορά, καθώς σπρώχνεται μέσα στο γενικευμένο ΠΑΝΙΚΟ προς τους θαλάμους αερίων και τους φούρνους, αναζητώντας μια ύστατη ευλογία απαντοχής και αναπτέρωσης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, προσπαθώντας να αποχαιρετίσει τον κόσμο τυλιγμένη στην αγάπη που της χάρισε η ζωή, η ζωή που ήταν καταδικασμένη από τους ναζί να σβήσει εντός ολίγων λεπτών με τον πιο βάρβαρο τρόπο. Απέναντί της, ο αγαπημένος της παίζει βιολί σε αυτήν την ύστατη συνάντησή τους, παρηγορώντας την, προτού εκείνη αποχωρίσει για πάντα από τη σκηνή και από τη ζωή του βιολιστή και από τη ζωή της αγάπης. Εκείνη τον παρακαλά, τον παροτρύνει: «Dance me to the end of love». Αυτήν την εικόνα μελοποίησε ο Κόεν. Μετά την άφιξή μας στο στρατόπεδο και την αφάνιση της γυναίκας μου και των γονιών μου, η μουσική ήταν αυτή που με βοήθησε να μη βουλιάξω στην απελπισία», εξομολογείται ο Στρούμσα στο αυτοβιογραφικό βιβλίο «Διάλεξα τη ζωή. Από τη Θεσσαλονίκη στο Άουσβιτς». Ο ίδιος μοιάζει να πίστευε ακράδαντα ότι στο πρόσωπο του Στρούμσα και στην τέχνη του οι ναζί θέλησαν σαφώς να τιμωρήσουν και να διακωμωδήσουν βάναυσα κάθε ευγενές στοιχείο του ανθρώπινου πολιτισμού, χρησιμοποιώντας ειρωνικά τη μουσική σαν διακόσμηση του πόνου, αλλά απέτυχαν. Η φάρσα τους ήταν ατελής, υποτελής στην ανεξέλεγκτη δύναμη της μουσικής. Έστω και ως τραγικό τραγούδι της ματαιότητας, που ζωογονεί ύστατες ψευδαισθήσεις στο μυαλό, αυτή η ελάχιστη αυθόρμητη αντίσταση στη χειραγώγηση της τέχνης έχει αξία ως δικαίωση των θετικών αντανακλαστικών της ανθρώπινης φύσης. Όλοι αρπάζουν ξέφτια ευλογίας για να επιβιώσουν, έστω και από καθαρό πείσμα. Ξέφτια μουσικής, ξέφτια αναμνήσεων, ξέφτια αγάπης –της μόνης δύναμης μέσα στον κόσμο που μπορεί να δικαιώσει την ανθρώπινη παρουσία όλων μας στη Γη. Και ο ίδιος ο Στρούμσα από πείσμα επέζησε

    Πηγή : Andro.gr [ https://www.andro.gr/empneusi/cohen-dance-me-to-the-end-of-love/ ]

  25. Aghapi D said

    Και κάτι μαγικό: καθώς διαβάζω (με συγκίνηση γιατί αγαπώ τον Κόεν τόσο πολύ και επειδή είναι τόσο θερμά) τα σχόλια, ακούω σεφαραδίτικα τραγούδια στο Τρίτο

    Ίσως το πιο γνωστό και σίγουρα το πιο αγαπημένο:

  26. Γιάννης Ιατρού said

    24: Ναι, νομίζω αυτό στο β’ σύνδεσμο που έβαλες. Αν όχι αυτός ακριβώς, πάντως, ναι, αυτά θυμάμαι να έγραφε.

  27. BLOG_OTI_NANAI said

    19: Αλίμονο, το αποδεικνύει ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης, ο Σοφοκλής, ο Αισχύλος, ο Πλούταρχος, ακόμα και ο Ευριπίδης, ο Ξενοφάνης ή ο Επίκουρος, που μερικοί που προφανώς γνωρίζουν την αρχαία γραμματεία από το… τουίτερ, έχουν την ψευδαίσθηση ότι ήταν άθεοι…

  28. Costas X said

    Καλημέρα !

    Σπουδαίος καλλιτέχνης ο Λέοναρντ Κοέν, πολύ ωραίο και το αρθρο της Aghapi D.

    20. «το εντοπίζω μέσα από τον στατικό (ηλεκτρισμό;)»

    Επειδή αναφέρεται σε ραδιόφωνο, στο πρωτότυπο μάλλον θα είναι «static», δηλαδή το φύσημα που ακούγεται στο ραδιόφωνο στα FM μεταξύ δύο σταθμών, ή στην παλιά αναλογική τηλεόραση όταν δείχνει «χιόνια». Τεχνικά λέγεται «λευκός θόρυβος».

  29. #outofmyculticloset που λένε στο τουίτερ: καταλαβαίνω τη σημασία του Κοέν αλλά ποτέ δεν με ενδιέφερε ιδιαίτερα. Από τραγουδοποιούς που για να τους εκτιμήσεις πρέπει να παρακολουθήσεις και να καταλάβεις όλους τους στίχους τους, μόνο ο Σαββόπουλος και οι Γάλλοι/Βέλγοι μ’ αρέσουν. Να, το ‘πα.

  30. kpitsonis said

    Η φαιδρή αντιφατικότητα είναι ίδιον όλων των θρησκειών . Και μόνον το γεγονός ότι υπάρχει πλήθος θρησκειών που η κάθε μία υποστηρίζει ότι μόνον αυτή εκπορεύεται και εκπροσωπεί τον αληθινό θεό,συνιστά άκρα φαιδρότητα ! Η φαιδρότητα θα έπρεπε να αποτελεί μέρος του ορισμού της θρησκείας γενικά .

  31. sarant said

    17 Ωστε Κόεν.
    Αναρωτιέμαι, ισχύει αυτό για όλους τους βορειοαμερικάνους Cohen, ή είναι θέμα επιλογής;

  32. Theo said

    Καλημέρα,

    Χίλια ευχαριστώ στην Αγάπη Νταϊφά και τον Νικοκύρη γι’ αυτό το κείμενο.

    Κι εγώ αγάπησα τον Κόεν σαν τραγουδοποιό στα νιάτα μου. Αρκετά αργότερα τον γνώρισα περισσότερο (κυρίως, χάρη στη βιογραφία του από την Ira B. Nadel που κυκλοφορεί σε μετάφραση Πάνου Τομαρά: Leonard Cohen. Η βιογραφία).

    Όπως φαίνεται κι από το επώνυμό του, ο Κόεν προέρχεται από οικογένεια ραβίνων. Κι όπως φαίνεται από πολλούς στίχους του, κατά καιρούς αναζητούσε τον Θεό σε διάφορες θρησκείες και δασκάλους.

    Αγαπώ τους Εβραίους της διασποράς. Μέσα στα δυο χιλιάδες χρόνια περιπλάνησης ανά τον κόσμο κατάφεραν, με τα όσα παραδίδονταν από γενιά σε γενιά στην αρχή και με την τέχνη τους τους δυο τελευταίους αιώνες, να συντηρούν άσβεστο τον πόθο της επιστροφής στην επίγεια Ιερουσαλήμ (εμείς οι Χριστιανοί αυτόν τον πόθο τον έχουμε για την «άνω Ιερουσαλήμ», την αιώνια πατρίδα μας). Απ’ αυτόν τον πόθο τους προκύπτει ένας καημός για τον ξεριζωμό που πολλές φορές μετουσιώνεται σε υψηλή τέχνη. (Διαισθάνομαι πως και η υψηλή ποίηση του Σεφέρη εν πολλοίς οφείλεται στον καημό του ξεριζωμού του από τα πατρογονικά χώματα.)

    Νομίζω, λοιπόν, πως πίσω από την ποίηση του Κόεν υποφώσκει αυτός ο καημός κι ο πόθος για μια επιστροφή/εύρεση του τόπου και του τρόπου των προπατόρων, του σ’ ένα υπερβατικό επίπεδο· κι ότι πίσω από τους πολλούς του έρωτες κρύβεται η αναζήτηση του πρωταρχικού κάλλους που θα σώσει τον κόσμο, κατά τον Ντοστογιέφσκι.

  33. Theo said

    @30:
    Συγγνώμη, αλλά η «άκρα φαιδρότητα», κατά την ταπεινή μου γνώμη, χαρακτηρίζει τη στάση αυτών που απορρίπτουν συλλήβδην όλες τις θρησκείες με το αφελές αντεπιχείρημα ότι όλες ψεύδονται γιατί «η κάθε μία υποστηρίζει ότι μόνον αυτή εκπορεύεται και εκπροσωπεί τον αληθινό θεό».

    Η απάντηση για πράγματα που ξεπερνούν τη νοημοσύνη μας δεν βρίσκεται στη λογική αλλά στο βίωμα. «Λόγῳ παλαίει πᾶς λόγος», έλεγαν οι ΑΗΠ. Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος απαντά: «Βίῳ δε τις;»

    Πριν να απορρίψει ένα «σύστημα» που δεν είναι απλώς μια σειρά συλλογισμών και επιχειρημάτων αλλά υπόσχεται μιαν υπερβατική ένωση και σχέση, οφείλει πρώτα να το δοκιμάσει στην πράξη, και να το πάει μέχρι τέρμα. Αλλιώς, αποδεικνύεται αφελής και φαιδρός. Και καλά θα κάνει να μην επικρίνει πράγματα που δεν γνώρισε βιωματικά.

  34. Λγς said

    @33
    Συμφωνώ πολύ.

  35. Κάποια μεταφρασμένα ποιήματα και τραγούδια του Κοέν υπάρχουν και εδώ: https://thepoetoftheuniverse.wordpress.com/2013/01/26/%ce%bb%ce%b5%ce%bf%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%bd%cf%84-%ce%ba%ce%bf%ce%b5%ce%bd/

  36. Συγχαρητήρια για την πολλή και καλή δουλειά, συνδυάζει την ποσότητα με την ποιότητα.

    Σαν ντυλανικός ξέρω τον Κοέν από την εποχή του Planet Wave, τότε τον φώναζε Λήο

    Επίισης η άποψη του Ντύλαν για την θυσία του Ισαάκ είναι κάπως διαφορετική… ιδού

    Oh, God said to Abraham, «Kill me a son»
    Abe said, «Man, you must be puttin’ me on»
    God said, «No» Abe say, «What?»
    God say, «You can do what you want, Abe, but
    The next time you see me comin’, you better run»
    Well, Abe said, «Where d’you want this killin’ done?»
    God said, «Out on Highway 61″

    μια πρόχειρη μετάφραση μηπως μας διαβάζει κανένας μη αγγλομαθής :

    Είπε ο θεός στον Αβραάμ ¨θυσάσέ μου ένα γιό»
    Ειπ’ ο Αβραάμ » Πρέπει να μ΄αναγκάσεις»
    «Οχι» του είπε ο θεός κι ο Αβρα είπε «πως ;»
    Τούπε ο θεός» «Αβρα κάνε ό,τι θες , μα σαν με ξαναδείς
    νάρχομαι, καλά θα κάνεις να τρέξεις»
    Τότε ο Αβρα τούπε » Που θες να γίνει το φονικό ;»
    κ ιο θεός είπε » Στο Χαηγουέη 61″ (σαν να λέμε στο γιουσουρούμ)

    Και κάτι σχετικό με το αλληλούια από τον Μάικ Σκοττ που μου άρεσε…

    …I’m in Tokyo, it’s dawn
    And it’s raining hallelujahs
    Down the bright-lit neon canyons
    Along the sidewalks of Shibuya…

  37. Theo said

    @33:
    Από την τελευταία παράγραφο λείπει το υποκείμενο.

    Διόρθωση:
    Πριν κανείς απορρίψει ένα «σύστημα» που δεν είναι απλώς μια σειρά συλλογισμών και επιχειρημάτων αλλά υπόσχεται μιαν υπερβατική ένωση και σχέση, οφείλει πρώτα να το δοκιμάσει στην πράξη, και να το πάει μέχρι τέρμα. Αλλιώς, αποδεικνύεται αφελής και φαιδρός. Και καλά θα κάνει να μην επικρίνει πράγματα που δεν γνώρισε βιωματικά.

  38. kpitsonis said

    Και γιατί ο θεός έδωσε το χάρισμα μόνο σε ολίγιστους να σκέφτονται έτσι και να κερδίζουν τη βασιλεία των ουρανών ; Γιατί περί αυτού πρόκειται . Δισεκατομμύρια αδαών ,»άπιστων», αγρίων ανθρώπων πέρασαν από αυτόν τον πλανήτη χωρίς να πάρουν είδηση για την ύπαρξη της σωτήριας θρησκείας ! Αυτοί όλοι προφανώς καίγονται στο πυρ το εξώτερο !

  39. Theo said

    @38:
    Έχω απάντηση αλλά προτιμώ να την δώσετε εσείς.
    Δυστυχώς ή ευτυχώς, η αλήθεια δεν μετριέται με στατιστικές κι αλίμονο αν η στάση ζωής μου προέκυπτε από το τι κάνει ο μ.ο. των συνανθρώπων μου.

  40. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Ευχαριστίες και από εμένα για το χορταστικό σημερινό άρθρο
    Πρωτοάκουσα το εμβληματικό dance me to the end of love πιτσιρικάς.
    Από τότε, χωρίς να ξέρω τίποτα για τον Κοέν, πάντα αισθανόμουν πως άκουγα απαγγελία ποίησης με μουσική υπόκρουση, παρά τραγούδια.

  41. Jorge said

    @36 «puttin’ me on παναπει «με δουλευεις;»

  42. kpitsonis said

    Δεν καταλήγουμε κάπου με τέτοιο διάλογο .Ισως κάποια στιγμή μας δοθεί η ευκαιρία να κάνουμε μια πιο διεξοδική συζήτηση .

  43. Triant said

    Καλημέρα.

    Ας μην πιάσουμε την συζήτηση περί θεών και θρησκειών. Μια χαρά (συνήθως) ανεχόμαστε αλλήλους εδώ. Άλλωστε δεν είναι αυτό το αντικείμενο του βλογ.

  44. BLOG_OTI_NANAI said

    30: Αγαπητέ φίλε, μάλλον διαπρέπεις στην σταντ απ κόμεντι;

    Διαφορετικά, πώς στην ευχή αλλιώς θα έλεγες σοβαρά ότι τόσοι βαθείς γνώστες, ερευνητές, μελετητές και φιλόσοφοι της αρχαιότητας, έχουν καθιερωθεί στο παγκόσμιο στερέωμα για τη σοβαρότητα του έργου τους, αλλά την ίδια στιγμή που δεν μπορούσαν να κατανοήσουν μια απλοϊκή, μπακαλίστικη σκέψη σαν αυτή που προβάλεις;!

    Διότι ποιος θα μπορούσε ποτέ να μείνει στην ανθρώπινη ιστορία, στο προσκήνιο της σκέψης για χιλιάδες χρόνια, αν ήταν τόσο ηλίθιος, που θα είχε πέσει θύμα μιας αμπελοφιλοσοφίας που ακόμα κι εσύ την κατανόησες;

    Δεν σου περνάει αυτό από το μυαλό; Είτε οι άνθρωποι αυτοί ήταν όντως σοβαροί, και άρα, οι ιδέες τους δεν είχαν καν τα μπακαλίστικα χαρακτηριστικά που προβάλλεις, είτε θα μας βάλλεις στο κάδρο της πανανθρώπινης φιλοσοφίας τον εαυτό σου, ως τον μοναδικό που κατανόησε μια τόσο απλοϊκή σκέψη…

    Με λίγα λόγια, την μία μπακαλίστικη σκέψη την έκανες, άλλωστε δεν χρειάστηκες απάνω από 5 δευτερόλεπτα τόσο άστοχη που είναι, αλλά η ουσιαστικότερη από τις σκέψεις που όφειλες να κάνεις, που μας οδηγεί τελικά στο συμπέρασμα ότι η ανθρωπότητα έχει αναγνωρίσει από την αρχαιότητα ένα πάνελ ηλιθίων, δεν σου πέρασε καν από το μυαλό…

  45. ΣΠ said

    31
    Απ’ όσο ξέρω ισχύει.

  46. kpitsonis said

    44 . Χωρίς να θέλω να μιμηθώ τη φρασεολογία σου , δεν μπορώ παρά να διαπιστώσω ότι η φαιδρότητα και η μικρόνοια συμβαδίζουν !

  47. Γιάννης Κουβάτσος said

    Αλέξη, παρέα με τον εμφύλιο και το έτος 0, βάλε και τη θρησκεία. ☺ Μόνο τα πεπραγμένα των εκκλησιών, των ιερέων και τα «ιερά» κείμενα προσφέρονται για συζήτηση. Η ουσία, τα περί υπάρξεως Θεού ή θεών, δεν νομίζω πως μπορεί να συζητηθεί. Είναι έξω από τις γνωστικές δυνατότητες ακόμα και του πιο ευφυούς και ευαίσθητου ανθρώπου. Ανεξηθρησκία, λοιπόν, όλοι έχουν θέση στην ανοικτή κοινωνία, εκτός, φυσικά, από όσους θέλουν να επθβάλλουν διά της βίας τις απόψεις τους.

  48. Theo said

    @42, 43:
    Αυτό κι εγώ εννοώ με το σχ. 39.

    Η απάντησή μου στο ερώτημά σας βασίζεται σε μια εσωτερική βεβαιότητα, και γι’ αυτό μπορείτε άνετα να τη χαρακτηρίσετε υποκειμενική.
    Κι αν άρχιζα να την αναπτύσσω, θα κατέληγα να κάνω κατήχηση. Και δεν το θέλω (σ’ αυτό το ιστολόγιο).

    Ευχαριστώ.

  49. Theo said

    @47:
    Σε λάθος νήμα αυτό το σχόλιο, Γιάννη μου.
    Ο Αλέξης τα έγραψε στο https://sarantakos.wordpress.com/2020/07/11/meze-435/#comment-665564 🙂

  50. sarant said

    45 Οκ, κάτι μάθαμε πάλι.

  51. Γιάννης Κουβάτσος said

    49:Τα λέω της νύφης για να τ’ ακούει η πεθερά. ☺

  52. ΓΤ said

    Εγώ λατρεύω τους υπερβατικούς π, e και τους αριθμούς Liouville. Συμφωνείς, Κιντ; 🙂 numerolatry η φάση

  53. ΣοφίαΟ said

    Ο μαέστρος λέει είναι Μότσαρτ όμως μοιάζει με τσίχλα όταν περιμένεις το θαύμα.
    Συγγνώμη αλλά αυτό είναι τελείως ακαταλαβιστικο, ενώ στα αγγλικά δεν είναι.καθόλου. Τσίχλα, δηλαδή το πτηνό; Και ποιος είναι τσίχλα; Ο μαέστρος; δηλαδή είναι αδύνατος; Ή μήπως είναι Μότσαρτ; Και πως κολλάει η αναμονή;
    https://en.m.wikipedia.org/wiki/Bubblegum_music
    Ο μαέστρος λέει ότι παιζει Μότσαρτ, αλλά ακούγεται σαν χαζοπόπ, όταν περιμένεις κλπ κλπ
    Και σε αυτό το σημείο κατάλαβα γιατί κι ο Ισαακ στα ελληνικά μου φαινόταν κάπως, και σταμάτησα το διάβασμα και λυπάμαι που χρειάζεται να κάνω κριτική στη μετάφραση.
    Ο Κοέν έχει δυνατές παρηχήσεις που χάνονται στη μετάφραση (show me slowly what I, only, know the meaning of, λέει πχ στο πιο γνωστό του τραγούδι και ναι, τα κόμματα δεν τα έβαλα τυχαία). Αλλά στα νοήματα δεν είναι και τόσο διφορούμενος. Πιο πολύ είναι μάστορας της γλώσσας παρά δυσνόητος φιλόσοφος. Κι ο μεταφραστής έχει τεράστια βοήθεια με ένα απλό κλικ γιατί έχουν γραφτεί διεξοδικές αναλύσεις για κάθε στίχο του Κοέν.
    Σημ. Πρόσφατα ο γιος του κυκλοφόρησε άλλον ένα δίσκο με ηχογραφήσεις- απαγγελίες που δεν είχαν μπει στον τελευταίο. Είπε σε συνέντευξη ότι αυτό θα είναι και το τελευταίο και ότι δεν θα καταντήσει να ξεζουμίζει τη μνήμη του πατέρα του στον αιώνα τον άπαντα, αλλά ποιος ξέρει. Ο Κοέν έχει αφήσει τεράστιο αρχείο με ανέκδοτο υλικό, όποτε όλα είναι πιθανά.

  54. BLOG_OTI_NANAI said

    46: «Χωρίς να θέλω να μιμηθώ τη φρασεολογία σου»

    Δεν ωφελούν αυτά. Ξέρεις πάρα πολύ καλά τι ακριβώς έκανες, από τι στιγμή που κατασκεύασες το πλαίσιο σου περί «φαιδρότητας» βάζοντας μπούγιο κόσμο μέσα.

  55. ΣοφίαΟ said

    Κι άλλο που πήρε το μάτι μου.
    Κάνω κόλπα.
    Αγγλιστί I’m turning tricks.
    Δηλαδή εκδίδομαι (δεν ξέρω πως το λένε αυτό στην ελληνική αργκό).
    Νομίζω είναι σημαντική η διαφορά στο νόημα. Ο αφηγητής επιστρέφει στην προηγούμενη χμ, ηθική κατακύρωση.
    For scavengers like me.
    Για όρνια σαν εμένα. Συγγνώμη αλλά μόνο εμένα η λέξη όρνιο όταν αναφέρεται σε άνθρωποι σημαίνει ηλίθιο; Βρε όρνιο, πρόσεχε λιγο κλπ κλπ.
    Εδώ δεν εννοεί τον ρακοσυλλέκτη; Και γενικότερα όποιον αναζητεί ευκαιριακά κάτι; Όπως αναζητεί εφήμερες ευκαιριακές σχέσεις ο ποιητής; Εντάξει, η λέξη είναι λίγο σιδηρόδρομος για ποίηση, αλλά δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το όρνιο; Ούτε καν ο γύπας;
    Σημ. Πολλά πτηνά.

  56. spyridos said

    Ευχαριστούμε και για το σημερινό.

    30
    ΟΦΟΥ ΚΑΙ ΓΙΑΝΤΑ.
    Τι ξεκίνησε εδώ.
    Θα συνεχίσω το διάβασμα το βράδυ με ουίσκι και πατατάκια.
    Η να βάλουμε κι ένα για τον εμφύλιο να γίνει χορταστικό το νήμα;

  57. ΣοφίαΟ said

    Την καταπτωση μου την έκανε το διορθωτήρι κατακύρωση.
    Και δε μου βγάζει και νούμερα το κινητό…

  58. Theo said

    Ο Άνταμ Κόεν, που θεωρεί την Ύδρα σπίτι του, υπήρξε επίσης συνθέτης και τραγουδιστής με αρκετή επιτυχία

    Μάλλον κάποιο λάθος έγινε.
    Δηλαδή, τώρα δεν συνθέτης και τραγουδιστής;

  59. Theo said

    Δηλαδή, τώρα δεν είναι συνθέτης και τραγουδιστής;

  60. Aghapi D said

    58 Περισσότερο επιχειρηματίας πια αλλά ναι, συνεχίζει να … πώς το λέμε στα ελληνικά;…. να παράγει δίσκους τραγουδώντας και ο ίδιος αλλά μάλλον έχει εγκαταλείψει τη σύνθεση

    Αντιγράφω από https://en.wikipedia.org/wiki/Adam_Cohen_(musician):

    In 2007, Cohen effectively quit the music business after deep disillusionment set in. Despite his having a few modest hits at radio and opportunities to tour the world, fame and fortune failed to materialize with the release of Cohen’s three major-label albums, 1998’s self-titled debut, 2004’s French-language Mélancolista, and 2004’s Ex-Girlfriends, which Cohen made with his band, Low Millions. «I was chasing a sound that was not entirely my own,» Cohen says of his pop-rock efforts. «My goal wasn’t to be good, my goal was to be successful.»

    Cohen’s latest album We Go Home was released in September 2014.

    He produced, and performed on, his father’s 2016 album You Want It Darker, and produced and compiled a posthumous album of his father’s work, the 2019 album Thanks for the Dance.

  61. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Ένας μεγάλος δημιουργός που αγάπησε την Ελλάδα, με μιά μάνα που αγαπούσε την μουσική του Μίκη. Άξιος της αγάπης μας! Σε ευχαριστούμε Αγάπη. Συγχαρητήρια για την δουλειά σου!

  62. Γιάννης Ιατρού said

    Άσχετο με το θέμα:
    Τι κάνει η Jane η Βολιώτισσα; Καιρό έχω να δω σχόλιό της, απ΄τα μέσα Ιουνίου περίπου. Είχε και κάτι τρεξίματα με το πόδι της, εύχομαι να είναι όλα καλά!

  63. aerosol said

    Θαυμάσιο το σημερινό, ευχαριστούμε Αγάπη!
    Είχα την τύχη να τον δω ζωντανά πριν λίγα κάποια χρόνια στo Terra Vibe σε μια συναυλία που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Στυλάτος, ευγενής, ανέβηκε στη σκηνή γηραιός και βγήκε -ως δια μαγείας- πολλά χρόνια νεότερος. Μας χάρισε, μεταξύ άλλων, και το Famous Blue Raincoat, ένα τραγούδι που λατρεύω αλλά που δεν το έπαιζε πάντα, καθώς δεν το αγαπάν παντού τόσο όσο στην Ελλάδα. Δυστυχώς αναγκάστηκε σε μεγάλη ηλικία να δίνει πολύ περισσότερες συναυλίες από όσες κανονικά θα έδινε ως γέρος άνθρωπος: η οικονομική απάτη της οποίας έπεσε θύμα τον άφησε με λίγα έσοδα και έκανε μονόδρομο αυτή την ταλαιπωρία.

    Λίγα σχόλια που μου γέννησε το άρθρο:
    «πάνω ματζόρε και μινόρε πέφτει – Η πτώση στην ελασονα ,η ανόρθωση στην μείζονα είναι η μουσικολογική μετάφραση»
    Καταλαβαίνω πως η ποιητική μετάφραση έχει δυσκολίες, αλλά πρόκειται για στίχους που περιγράφουν αυτό που συμβαίνει μουσικά: η μινόρε πτώση πριν από τη λύση του ματζόρε. Θα επιμείνω πως η σειρά θα ήταν ιδανικό να αλλάξει και να ακολουθήσει την μουσικολογική.
    Το Αλληλούια έχει παρεξηγηθεί από μέρος του κοινού. Πολλοί το θεωρούν θρησκευτικό, άλλοι το είδος του τραγουδιού που επιλέγουν για να συνοδεύσει το γάμο τους. Αναρωτιέμαι αν χαμογελούσε ο Κοέν με αυτή την παρανόηση.

    Η προσωπική μου επιλογή για το longing δεν θα ήταν καημός (αν και… καλό!) ή πόθος (διότι στα ελληνικά νομίζω παραπέμπει συνήθως σε ερωτικό στιχείο) αλλά λαχτάρα.

    Από όταν ήμουν μικρός, πριν μάθω τη σχέση του Κοέν με την Ελλάδα, ήμουν σίγουρος πως τα γυναικεία φωνητικά στο Dance me to the end of love ήταν σαφής παραπομπή στην ελληνική μουσική που ακουγόταν στην Ελλάδα του ’70, και πάντα μου θυμίζει παλιό Πάριο.

    #36
    Η άποψη του Ντύλαν άλλαξε άρδην στα ’70ς, οπότε ασπάστηκε με πάθος τον χριστιανισμό, έγινε ιεροκύρηκας και έβγαλε κάμποσους δίσκους ανάλογης θεματολογίας. Πάντως δεν θα έκανα σύγκριση. Η εικονοκλαστική χρήση της ιστορίας του Ισαάκ της νεανικής περιόδου του Ντύλαν δεν συγκρίνεται με την γεροντική, παντελώς προσωπική χρήση που κάνει ένας Κοέν που αργοπεθαίνει από καρκίνο. Απλά χρησιμοποιούν την ίδια εικόνα για να εκφράσουν τελείως διαφορετικά πράγματα.
    Μια άσχετη, πρακτική διαφορά τους ήταν πως ο Ντύλαν ήταν πολυγραφότατος και δεν του έπαιρνε πολύ καιρό να γράψει κάτι καινούριο, ενώ ο Κοέν ήταν χαρακτηριστικά αργός στην συγγραφή. Νομίζω μέσα στα χρόνια το έχουν σχολιάσει και οι δύο αυτό.

  64. Μαρία said

    Ευχαριστούμε, Αγάπη.
    Ένα απ’ τα πρώτα σιντί που αγόρασα ήταν τα Songs from a room.

    Τον λέω ακόμη αλα γαλλικά Λεονάρ Κοέν.

  65. # 63

    Σαφώς ο Ντύλαν το έπαιξε αθεος, πιστός, άπιστος, ανανήψας, φιλοϊσλαμιστής, βουδιστής κατά διαστήματα κ.λ.π., μάλλον είχε επηρεασθεί από την όπερα οι Λομβαρδοί του Βέρντι όπου ο ερωτευμένος ασπάζεται την θρησκεία της καλής του αφού την θεωρεί ανώτερο άνθρωπο. Βέβαια ο Ορόντε μία, την Τζιζέλντα ηράσθη, ο Ντύλαν περισσότερες, εξ ου κι η δαιδαλώδης διαδρομή…
    Ισως και η φαιδρότητα να έπαιξε πολλαπλά τον ρόλο της.

  66. ΚΩΣΤΑΣ said

    Να συγχαρώ την Αγάπη Ντ. για την εξαιρετική δουλειά της και συνάμα να εκφράσω τις ευχαριστίες μου στην ίδια και στον Νικοκύρη που προβάλλει εργασίες εκλεκτών σχολιαστών.

    Δεν έχω ιδιαίτερα βιώματα με το έργο Λ.Κ. Τα τραγούδια τα συνδυάζω κατά κανόνα και με τον στίχο τους. Γι΄αυτό ακούω κυρίως ελληνικά τραγούδια που καταλαβαίνω καλά και τον στίχο. Μου άρεσαν πάρα πολύ οι στίχοι, όπως τους παρουσίασε εδώ η Αγάπη. Ωστόσο, για τη «φαιδρότητα» των θρησκειών θα διαφωνήσω. Ο θεός και η πίστη δεν υπόκεινται στους νόμους της λογικής και της επιστήμης. Είναι κάτι το υπερβατικό που αφορά ξεχωριστά το κάθε άτομο. Άρα δεν μπορείς να καταλήξεις σε συμπεράσματα για τους άλλους.

  67. Στο τραγούδι για την Μάριαν έχω την εντύπωσh πως ο στίχος … and changed your name again είναι ο αμερικάνικος τρόπος να πει ξαναπαντρεύτηκες

  68. Aghapi D said

    63 Σωστή η μουσική παρατήρηση, ευχαριστώ
    (το είχα διορθώσει εν μέρει στα σχόλια 🙂 )

  69. Aghapi D said

    63 πολύ καλή η παρατήρηση για το longing

    To Dance me to the end of love το έχουν χαρακτηρίσει (και) ξένοι κριτικοί ως χασάπικο

    Για τον Ντύλαν: ο πρώην (;) ειρηνιστής και ακτιβιστής έχει πια μετοχές σε πολεμικές βιομηχανίες, αν αυτό λέει κάτι

  70. Γιάννης Κουβάτσος said

    66: Στις θρησκείες αναφέρθηκε ο φίλος συσχολιαστής, όχι στον Θεό και την υποκειμενική όσο και σεβαστή πίστη του καθενός. Δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα.

  71. BLOG_OTI_NANAI said

    Τώρα παρατήρησα τη συζήτηση για τον στίχο, «It goes like this, the fourth, the fifth / The minor fall, the major lift».

    ΑΝ και είναι λίγο μουσικά τα παρακάτω, εντούτοις, συζήτηση να γίνεται αφού μέσα στο άρθρο είμαστε.

    Με βάση το βίντεο αυτό: https://www.youtube.com/watch?v=YrLk4vdY28Q (Leonard Cohen – Hallelujah (Live In London)

    άκουσα τις συγχορδίες που το συνοδεύουν και έχουν ως εξής:

    It goes like this = (παίζει) Ντο ματζόρε
    the fourth = Φα ματζόρε (άρα στην κλίμακα Ντο μείζονα, η 4η βαθμίδα)
    the fifth = Σολ ματζόρε (άρα στην κλίμακα Ντο μείζονα, η 5η βαθμίδα)
    The minor fall = Λα μινόρε
    the major lift = Φα ματζόρε

    Αν λοιπόν γράφει με το σκεπτικό ότι παίζει μουσική με κάποιον άλλον, και του δείχνει τα ακκόρντα για να τα μάθει, η μετάφραση στη γλώσσα δύο μουσικών θα ήταν:

    «Πάει ως εξής, τέταρτη, πέμπτη, καταλήγει σε μινόρε, γυρίζει σε ματζόρε»

    τα οποία βγάζουν νόημα βεβαίως όταν υποθέσουμε ότι την ώρα που τα περιγράφει τα παίζει κιόλας στο μουσικό όργανο και ο άλλος τα βλέπει. Διότι σκέτο το «minor fall» μπορεί να σημαίνει ότι γυρίζει π.χ. σε Μι μινόρε.

    Δεν ξέρω όμως αν το «minor fall» είναι τυποποιημένη έκφραση για αυτό που στα ελληνικά ονομάζεται «απατηλή πτώση». Δηλαδή όταν η πορεία από την 4η στην 5η βαθμίδα δεν καταλήγει στην 1η βαθμίδα αλλά στην 6η. Στο συγκεκριμένο σημείο αυτό κάνει πάντως η μουσική του Κοέν:

    Φα ματζόρε = 4η βαθμίδα,
    Σολ ματζόρε = 5η βαθμίδα,
    Λα μινόρε = 6η βαθμίδα = απατηλή πτώση.

    Και εκεί που παίζει Λα μινόρε (δηλ. τις νότες λα,ντο,μι) το «major lift» δημιουργείται με μια κίνηση ημιτονίου προς τα πάνω, από το μι στο φα. Δηλαδή από -λα, ντο, μι- (που είναι το Λα μινόρε) γίνεται -λα, ντο, φα- (και μετατρέπεται σε Φα ματζόρε). Επειδή αυτή η αλλαγή περιλαμβάνει όντως κίνηση μίας νότας προς τα πάνω, θα μπορούσε να είναι αυτό που περιγράφει ως «major lift».

    Διευκρινίζω πάντως πως ενώ μουσικά έτσι έχουν τα πράγματα, δεν έχω τόσες γνώσεις αγγλικών ώστε να ξέρω αν αυτοί είναι όντως ιδιωματισμοί της μουσικής γλώσσας.

  72. Aghapi D said

    67 Μάλλον
    αλλά νομίζετε πως έτσι έπρεπε να το μεταφράσω;
    Δέν βγαίνει το νόημα; Μήπως ο δημιουργός ήθελε να καλύψει κάτι παραπάνω;

  73. ΚΩΣΤΑΣ said

    70 Αυτό στο 6. «Μελέτησα βαθιά τις φιλοσοφίες και τις θρησκείες, αλλά η φαιδρότητα επέμενε να μπαίνει στη μέση» δεν συνάδει με αυτό που έγραψα εγώ; Οι θρησκείες δεν αναφέρονται σε θεό και πίστη; Αν όντως τα μπέρδεψα, πάω πάσο.

  74. sarant said

    62 Καλά λες. Ελπίζω να μη γράφει επειδή βρίσκεται σε κάποιο στερούμενο διαδικτύου ερημητήριο.

  75. # 72

    Οχι, μια χαρά είναι η μετάφραση, απλά το κατέθεσα για όσους πιθανόν δεν το ήξεραν

    # 73

    Οχι, η ύπαρξη θεού δεν είναι απαραίτητη στις θρησκείες, π.χ, βουδισμός. Μόνο ο Λάμπρος διαφωνεί όταν δηλώνω άθεος, βαθύτατα θρησκευόμενος. Ο θρησκευόμενος υποστηρίζει τα πιστεύω του ισχυρά, δεν είναι πάντοτε ο θεός.

  76. BLOG_OTI_NANAI said

    70,73: Πόσο διακριτά όμως είναι τα δύο και για ποιον λόγο η θρησκεία με την έννοια του συστήματος αποτελεί εξορισμού κάτι.. φαιδρό;! Ο Χριστός που όπως ξέρουμε μόνο φαιδρός δεν ήταν, διόλου δεν απέκλεισε ούτε διαχώρισε την οργανωμένη θρησκεία από την εσωτερική πίστη. Για παράδειγμα, καθαρά εξωτερικό χαρακτηριστικό θρησκείας είναι ο Ναός τον οποίο τιμά («έσται ο οίκός μου οίκος προσευχής» και «διδάσκων τό καθʼ ημέραν εν τώ ιερώ», Λουκ. 19,46), επαινεί την χρηματική προσφορά στον Ναό ( είδεν δέ τινα χήραν πενιχράν βάλλουσαν εκεί λεπτά δύο, Λουκ. 21,2), ασκεί κριτική στην συμπεριφορά των θρησκευτικών λειτουργών αλλά σε καμία περίπτωση δεν τους απορρίπτει (πάντα ούν όσα εάν είπωσιν υμίν ποιήσατε καί τηρείτε, κατά δέ τά έργα αυτών μή ποιείτε, Ματθ. 23,3).

  77. Aghapi D said

    71 !!!!!!!

  78. loukretia50 said

    Προσεγμένη και ενδιαφέρουσα η δουλειά σου Αγάπη, και όπως πάντα με αγάπη! Ευχαριστούμε!
    Δεν έχω ασχοληθεί ιδιαίτερα με τον Λ.Κοέν, αν και μου αρέσουν αρκετά τραγούδια/ποιήματα.
    Ίσως γιατί η φιλοσοφική/θρησκευτική του αναζήτηση μ΄αφήνει αδιάφορη.
    Ίσως γιατί ποτέ δε θυμάμαι να με συγκίνησε αληθινά. Άγνωστο γιατί, τον νοιώθω ξένο.
    Τον Ντύλαν ομοίως.
    Είναι πολλοί οι μεγάλοι που δε μου μιλάνε! Ή δεν ακούω καλά!

    Το ποίημα “Title” έχει μια πολύ όμορφη συνέχεια. Ακούγεται κι εδώ :

    As usual
    there’s no one here
    There never is.
    Mercifully
    the inner conversation
    is cancelled
    by the white noise of winter

    «I am neither the mind,
    The intellect,
    nor the silent voice within…»
    is also cancelled
    and now Gentle Reader
    in what name
    in whose name
    do you come
    to idle with me
    in these luxurious
    and dwindling realms of Aimless Privacy?

  79. π2 said

    Θυμήθηκα τον λόγο αποδοχής του λογοτεχνικού βραβείου των Αστούριας.

    https://www.fpa.es/en/princess-of-asturias-awards/laureates/2011-leonard-cohen.html?texto=discurso&especifica=0

    Συνοψίζει τον τόνο του γεροντικού του λόγου. Ακρίβεια, παραμύθι, χιούμορ, μυστήριο, ευγνωμοσύνη, απορία.

  80. BLOG_OTI_NANAI said

    77: Το παραέκανα λίγο με τα μουσικά 🙂

    73: Για τη φράση του Κοέν: «Μελέτησα βαθιά τις φιλοσοφίες και τις θρησκείες, αλλά η φαιδρότητα επέμενε να μπαίνει στη μέση»

    Δεν είναι καθόλου απλή η ερμηνεία της φράσης.

    Δεχόμαστε βεβαίως ότι στη λαϊκίστικη σκέψη της εποχής, υπάρχει σαφές ιδεολογικό προβάδισμα στην απαξίωση της οργανωμένης θρησκείας. Για παράδειγμα, στο καφενείο και σε χαλαρές συζητήσεις θα ακούσουμε ατάκες για τους «παπάδες» που «κονομάνε», ή σε λαϊκίστικες συζητήσεις των ψευδοελίτ του πνεύματος θα ακούσουμε για «σκοταδισμό» και άλλα παρόμοια, τα οποία φυσικά δεν συνάδουν με τη σοβαρότητα από τη στιγμή που έχει αποδειχθεί πως ο «σκοταδισμός» και κάθε ανθρώπινη παθογένεια έχει ευδοκιμήσει και σε πνευματικό περιβάλλον καθαρά εχθρικό προς τις θρησκείες και καθαρά φιλικό προς τον αθεϊσμό. Μην τα ξαναλέμε. Άρα, όταν κάποιος το ξεχνάει αυτό μονίμως, απλώς λαϊκίζει και δεν μιλά σοβαρά, καθώς θα έπρεπε να μιλήσει για το πρόβλημα της ανθρώπινης παθογένειας, και όχι αναγκαστικά για το πρόβλημα της παθογένειας των θρησκειών.

    Τέλος πάντων όμως, ας δεχτούμε ότι η φράση «η φαιδρότητα επέμενε να μπαίνει στη μέση» με βάση τη σκέψη του καφενειακού συρμού, αφορά τις εύκολες λύσεις του τύπου, «έλα μωρέ με τις θρησκείες που μας μαντρώνουν» και άλλα παρόμοια.

    Είναι όμως δυνατόν ο Κοέν, να απαξιώνει το θεμέλιο της ανθρώπινης ύπαρξης, που είναι η ερμηνεία του κόσμου και άρα η Φιλοσοφία; Και να αποτελεί αυτή η θεμελιώδης λειτουργία κάτι στο οποίο «η φαιδρότητα επέμενε να μπαίνει στη μέση»;
    Ο ίδιος ο Κοέν, σε όσα τα έργα του διαβάσαμε παραπάνω, φιλοσοφεί ξεκάθαρα επάνω στα όντα, τα πράγματα και τις καταστάσεις του κόσμου. Άρα, τι άλλο είναι η φιλοσοφία, παρά τα επιμέρους συνεπή συστήματα ερμηνειών ποικίλων ανθρώπων επάνω στα όντα και τα φαινόμενα του κόσμου; Και ο ίδιος ο Κοέν, εφόσον δεν είναι ένας αλλοπρόσαλλος άνθρωπος, θέλοντας και μή ζει με βάση ένα συγκεκριμένο φιλοσοφικό σύστημα.

    Θα μπορούσε βεβαίως να χαρακτηρίζει φαιδρό τον φιλόσοφο που είναι ασυνεπής στο σύστημα του. Αλλά φαιδρότητα στις Φιλοσοφίες; Δηλαδή, εκφράζει μισαλλοδοξία ενάντια στα ερμηνευτικά συστήματα των συνανθρώπων του; Για να μην πούμε βεβαίως ότι όλες οι θρησκείες αποτελούν εξίσου ταυτόχρονα και φιλοσοφικά συστήματα, πέρα από το γεγονός ότι μια θρησκεία δεν χρειάζεται καν προσωπικό Θεό, αλλά μπορεί να βασίζεται σε μια άλλη αυθύπαρκτη πραγματικότητα όπως η αιώνια ύλη.

    Οπότε, αν πάρουμε κατά γράμμα τη φράση του Κοέν, δεν εξηγείται εύκολα, εκτός πια κι αν η φαιδρότητα είναι μια άλλη λέξη για την φανατική προκόλληση στο σύστημα αυτό που μετατρέπει τον άνθρωπο σε οπαδό.

  81. ΓΤ said

    @0

    Αγάπης αγώνας εύγονος

  82. loukretia50 said

    Όταν αναφέρεται στη φωνή που έχασε στη Ν.Υόρκη νομίζω ότι εννοεί μια βαθύτερη και ουσιαστικότερη αλλαγή από αυτή που επιφέρει απλά ο χρόνος.
    Και πολύ συχνά τραγουδάει για το δώρο της φωνής.
    Εδώ ακούμε τι έλεγε για τη φωνή που του χάρισε ο Λόρκα.

    Leonard Cohen on Finding His Voice

  83. Γ-Κ said

    Συγγνώμη, αλλά… πάντα μου φαίνονταν αστεία τα διάφορα Βίκι Λέανδρος (με «δ»!), Τζοχάνσεν, Ντιρκέμ κλπ. Καθώς και ο άλλος Λεονάρδος, ο «Μπέρνστιν»…

    Νομίζω ότι το σωστό θα ήταν [ο Λέοναρντ Κοέν (καναδική προφορά «Λέναρντ Κόεν»)].

  84. Theo said

    Ο Παναθηναϊκός πρωταθλητής στο βόλεϊ μετά από 14 χρόνια (3-1 τον Ολυμπιακό στον δεύτερο τελικό).

  85. ΓΤ said

    Σκουπίζοντας τον ΟΣΦΠ, ο ΠΑΟ καθαρίζει τη σειρά στο Βόλεϊ και, μετά από 14 χρόνια, και πάλι Πρωταθλητής. ΠΑΟ-ΟΣΦΠ 3-1 (22-25, 25-22, 25-15, 25-13) 🙂

  86. Theo said

    @85:
    Σε πρόλαβα 🙂

  87. sarant said

    81 Καλό!

    83 Κι αυτο σωστή στάση είναι.

  88. ΓΤ said

    86@

    Να κερδίζεις και κάπου, εν Χριστώ αδελφέ μου 🙂

  89. leonicos said

    Εξαιρετική πρωτοβουλία και των δυο

    Πλούτισε το Ιστολόγιο μ’ ένα πολύ σημαντικό άρθρο

  90. loukretia50 said

    Λεώνικε, σπάνια συναντιόμαστε!
    Αυτό το αφιέρωμα μπορεί να σ΄ενδιαφέρει
    Cine d’art -sunrise – L.Cohen http://www.sunrise54.fr/432516572

    L.Cohen / Philippe Glass https://youtu.be/iAIWwcIkAX0 The book of longing

    Leonard Cohen – https://youtu.be/2AMMb9CiScI Happens to the Heart

  91. dryhammer said

    Μετά από 12 ώρες, παρατηρώ πως όλοι οι κληθέντες, ανταποκρίθηκαν.

  92. voulagx said

    #91 @ dryhammer: Αναζητούνται συγγραφείς για τα: «Η φαιδρότητα της θρησκείας» και «Η θρησκεία της φαιδρότητας».
    Για τα «Η φιλοσοφία της αθλιότητας» και το τούμπαλιν μας πρόλαβαν άλλοι.

  93. dryhammer said

    92. Και στους 4 συνδυασμούς θα αντικαθιστούσα το «της» με το «ως» (με την ανάλογη αλλαγή πτώσης).

  94. Γιάννης Ιατρού said

    Μου κάνει εντύπωση πως (μετά από 12 ώρες κλπ. κλπ. 😎) κανένας σχολιαστής δεν ανέφερε την διασκευή (;) από τον Κόεν ενός τραγουδιού που έγραψε η ρώσικης καταγωγής Anna Mαrly το 1943 στο Παρίσι, πάνω σε στίχους του Γάλλου αντιστασιακού Emmanuel d’Astier de la Vigerie. Εννοώ το «La Complainte du partisan», το παράπονο του παρτιζάνου. Ο Κόεν το διασκεύασε βασιζόμενος στην αγγλική του έκδοση του Αμερικάνου στιχογράφου Hy Zaret και το τραγούδησε το 1969 με τον τίτλο The Partisan. Πολλοί νόμισαν πως ήταν δικό του, αλλά βεβαίως αυτό δεν ισχύει. Έφτασε όμως για να δώσει έναυσμα σε άλλους καλλιτέχνες, σαν τον Τζόαν Μπάεζ να το τραγουδήσουν κι αυτοί. Ακούστε το:

  95. Γιάννης Ιατρού said

    την Τζόαν Μπάεζ βεβαίως!

  96. Μαρία said

    94
    Είναι απ’ το σιντί που ανάφερα.

    95
    Έτσι πρέπει να την τονίζουμε τώρα;

  97. mitsos said

    Τον είχα απολαύσει ως ήχο
    Τον απόλαυσα και ως λόγο.
    Ευχαρσιτώ την Αγάπη ΝταΙφά και τον Νικο Σαραντάκο.

    Η αλήθεια είναι πως δεν μπορεσα ποτέ να καταλάβω αυτήν την επιμονή των καταθλιπτικών να συμβιβάσουν την ζωή με την ιδέα του Θανάτου. Δεν αρκεί πως η ζωή έχει την ομορφιά , τον έρωτα, την φύση ; Ναι περιέχει και το απρόσμενο . Αυτό για το οποίο ποτέ δεν θα είμαστε έτοιμοι. Αλλά γιατί πρέπει εμείς να σκηνοθετήσουμε μια έτσι κι αλλιώς όμορφη ζωή;

    Δεν καταλαβαίνω γιατί να συμβιβάσουμε κάτι που είμαστε πρωταγωνιστές με κάτι στο οποίο όταν θα έρθει εμείς δεν θα είμαστε εκεί. Το ένα υπάρχει μέσα μας . Στο άλλο ποτέ δεν θα συμμετάσχουμε. Η όπως λέει ο Κυρίλωφ στους «Δαιμονισμένους» : το ένα υπάρχει το άλλο απλά δεν υπάρχει.

    Δεν τους κατάλαβα ποτε τους καταθλιπτικούς αλλά πάντα απόλαυσα την έκφραση της ευαίσθητης ύπαρξής τους και την δημιουργικότητά τους.

    Μάλλον ο Κόεν δεν κατάφερε να σκηνοθετήσει την ζωή του αφού κανείς δεν μπορεί .Κατάφερε όμως μέσα από την δημιουργικότητά του να μελοποιήσει τους τίτλους του τέλους του. βλέποντας απλά …
    το χιόνι
    να πέφτει
    όλη την ημέρα

    Yγ. Ο μακαρίτης ο αδελφός μου ήταν φαν του Κοέν … και είχε πολλούς λόγους . Εγώ απλά απολαύνα τον ήχο .

  98. BLOG_OTI_NANAI said

    92: «μας πρόλαβαν άλλοι»

    Πάνω απ’ όλα, δεν χρειάζεται απελπισία. Το πραγματικό ταλέντο, με ό,τι κι αν ασχοληθεί, πάντα θα διαπρέψει:

  99. Theo said

    Ολυμπιακός-ΠΑΟΚ 0-1.
    Πάει το αήττητο του Θρήνου 🙂

  100. Γιάννης Ιατρού said

    96β Εντάξει, Μπαέζ, εγώ γερμανοφέρνω ως γνωστόν 🙂 🙂

  101. Triant said

    Αφού δεν το έβαλε κανείς…

    Yes, and thanks, for the trouble you took from her eyes
    I thought it was there for good so I never tried

    Ο Rod Heikell στο κλασικό Greek Waters Pilot και στην έκδοση του 1982 που έχω όταν περιγράφει την Ύδρα αναφέρεται στον Cohen ως «the world champion of suicidal ballades». Είχε άδικο;

  102. Γιάννης Ιατρού said

    Κοίτα τώρα ημερομηνία που πήγε και διάλεξε ο άλλος…. 13 του μηνός! Σαν αυτή που μόλις μπήκε.
    Τέλος πάντων, τι να κάνουμε, έχει κι απ΄αυτά η ζωή. Δεν θα μας αποτρέψουν όμως να θυμηθούμε τους λάτρεις των κουίζ και άλλων αθλημάτων εδώ μέσα…

  103. mitsos said

    Χρόνια πολλά και καλά Νεοκίδιε

    @102 Γιατρέ μου ; Μόνο τόσο λίγοι μείναμε;
    Νόμιζα ότι θα είμασταν περισσότεροι.
    Εκτός κι αν λείπουν όσοι φοβόνατι τις βόλτες στον πάγο.

  104. Γιάννης Κουβάτσος said

    Χρόνια πολλά, Κιντ. Δωράκι μια κούπα στο βόλεϊ και ένα θρυψαλιασμένο αήττητο. ☺

  105. Ο ΠΑΟΚ έχει το αήττητο νταμπλ του 2019

    Ο ΠΑΟ έχει το αήττητο πρωτάθλημα του 1963 (περίπου)

    Ο ΟΣΦΠ έχει κάτι που… κουνιούνται!

    Βαθμολογικά η νίκη του ΠΑΟΚ είναι ισοδύναμη με την ισοπαλία- και στις δυο περιπτώσεις θα χρειαζότανε να μη χάσει από την ΑΕΚ, αν έχανε θα χρειαζότανε νίκη επί της ΑΕΚ στην Αθήνα. Αδιαφορώ πλήρως αν θα βγει δεύτερος ή όχι αλλά το σπάσιμο του αήττητου (παρά τα δυο δωράκια του διαιτητού στον Μπουχαλάκη για την δεύτερη κίτρινη) είναι μια τεράστια ηθική ικανοποίηση κι απάντηση στην ασύστολη προπαγάνδα του ΟΣΦΠ

    Υ.Γ. αυτή την φορά ο Γουτούς δεν έγραψε στα γρήγορα το αποτέλεσμα του ΠΑΟΚ …

  106. Γιάννης Ιατρού said

    103: Δημήτρη, αυτός είναι ο σκληρός πυρήνας που λένε 🙂

  107. Γιάννης Κουβάτσος said

    105: 1964 το αήττητο της Πανάθας.

  108. Theo said

    Χρόνια πολλά και μαθηματικά, Κίντο 🙂

  109. loukretia50 said

    Kιντάκο να μας χαίρεσαι
    σε κάθε επέτειό σου!
    Οι ιστοφίλοι απ΄τα παλιά
    ωραία και εικονικά – σαφώς νεοπλατωνικά!
    κρατάμε το σφυγμό σου!*
    ΛΟΥ
    Ιδανικοί για ζαβολιά!

    Χρόνια καλά!

    *: ε, τον ανεβάζουμε αρκούδως άμα λάχει!

  110. greggan193 said

    Reblogged στις THE BROOM.

  111. aerosol said

    Θεωρώ πολύ σημαντικό το εξής (με αφορμή το #69, αλλά δεν φταίει η Αγάπη, είναι πολύ κοινό αυτό):

    Ακούω αυτή την ιστορία με τις μετοχές από παιδάκι. Την «ξέρουν» όλοι οι μουσικόφιλοι στην Ελλάδα. Δεν ξέρουν από πού την ξέρουν αλλά την ξέρουν. Διότι κάποιος Έλληνας φαίνεται πως είχε εσωτερική πληροφόρηση για τις μετοχές του Ντύλαν που δεν κατάφερε να βρει κανείς άλλος στον κόσμο.
    Ο Ντύλαν πολλές φορές έχει εμπλακεί σε καταστάσεις που ο ένας ή ο άλλος θεώρησαν ξεπούλημα. Όπως όταν απαρνήθηκε τον ακουστικό ήχο ή όταν σταμάτησε τα τραγούδια διαμαρτυρίας. Επίσης έχει κάνει 4-5 διαφημίσεις: για αυτοκίνητα, σέξυ εσώρουχα αλλά και μια για γιαούρτι ελληνικού τύπου, το γνωστό στις ΗΠΑ Τσομπάνη (Chobani)!
    Αλλά ποτέ και πουθενά δεν έχω βρει το παραμικρό που να δικαιώνει αυτή τη φήμη. Η οποία φαίνεται ανύπαρκτη εκτός συνόρων.
    Και μιλάμε για καλλιτέχνη που έχει εμπνεύσει άπειρα άρθρα, δοκίμια, αναλύσεις, ενστάσεις, συζητήσεις, δημοσιογραφικές έρευνες, βιογραφίες, ταινίες, παπαράτσι, κουσκούς, αγιοποιήσεις και δαιμονοποιήσεις, μάλλον όσο κανένας άλλος. Δεν γκουγκλάρεται καν: με οποιονδήποτε τρόπο κι αν το έθεσα (ξανά, σήμερα) δεν υπάρχει κανέναν σχετικό αποτέλεσμα, ακόμα και σε συνομωσιολογικούς χώρους ή λιβελλογραφήματα. Κι αν ποτέ βρεθεί κάποιου είδους «πηγή» της φήμης -για το οποίο αμφιβάλλω- αυτό, όπως καταλαβαίνετε δεν την κάνει λιγότερο ψεύτικη.
    Τα fake news δεν εφευρέθηκαν τώρα, είναι τα ίδια πράγματα που «‘ήξεραν» όλοι παλιότερα.

  112. # 111

    Αν σε βοηθάει να σε πληροφορήσω (μέσα από τον στάβλο-προσωπική γνώση) πως ο Παπαστεφάνου δεν θέλει ούτε να ακούει το όνομα του Ντύλαν και στον Πετρίδη δεν του αρέσουν τα τραγούδια του. Μελετώντας τα θέματα που έχει θίξει ή αγνοήσει επιδεικτικά ο Ντύλαν στην πορεία του και την εικόνα των δυο μουσικολόγων μπορεί κάποιος να κάνει τις υποθέσεις του.
    Επίσης επί παντοκρατορίας Μαστοράκη δεν υπήρχε Ντύλαν στην ελληνική μουσική, μόνο εισαγωγής ελάχιστους πανάκριβους δίσκους έβρισκες αλλά τον Μαστοράκη δεν τον γνώρισα προσωπικά. Ο Ντύλαν «ήρθε» στην Ελλάδα με τον Χατζηδάκη στο Τρίτο, εγώ τον ήξερα 10 χρόνια πριν γιατί είχα πρόσβαση στο πι-εξ.

  113. ΓΤ said

    Πρωτοσέλιδη μεζεδάρα Σαββάτου από την Εφ.Συν. σήμερα:
    Μετά την ενέργεια της γείτονος, αυτής της χώρας που έχει προσφέρει τόσα… πολλά στην ανθρωπότητα, «Χλιαρή η αντίδρασΗΣ της Δύσης» https://www.naftemporiki.gr/frontpages/13/07/2020/imerisies-politikes/i-efimerida-ton-syntakton/full

  114. sarant said

    Καλημέρα από εδώ και χρόνια πολλά στον Κιντ!

    111 Αν δεν υπάρχει σε αμερικανικη πηγή, μάλλον είναι ντόπιο φέικ.

  115. Νέο Kid said

    Ευχαριστώ για τις ευχές όλους τους φίλους ! 🥰

  116. ΓΤ said

    115@
    Πάντα γερός, και πάντα να παίζεις, με υπερβατικούς και μη 🙂

  117. ΓιώργοςΜ said

    115 Πολύχρονος Κιντ!
    (να γράψω Γενή Κατσίκ, τώρα που είναι της μόδας; 😛 )

  118. Χρόνια πολλά Κιντ!

  119. loukretia50 said

    Πολύ θάθελα να προφέρω σωστά το όνομα του Κόεν, αλλά σχέσεις ζωής με Γάλλους και
    Γαλλο- κάτι έχουν παγιώσει τη συνήθεια τονισμού στη λήγουσα.
    Όμως εκείνο το «Μπάεζ» μ΄έστειλε!
    ———————————————-

    Αν ο Λεώνικος εμφανιστεί κατευθείαν στο επόμενο νήμα, θα αναρωτιέται άραγε γιατί κανείς δεν του γράφει?
    Τόσες απαντήσεις έχει πάρει ο άνεμος!

  120. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Πολύχρονος και καλόχρονος Κιντ!

  121. Γς said

    114:
    > χρόνια πολλά στον Κιντ!

    Τι έγινε; Του αγίου Κιντ σήμερα;

  122. nikiplos said

    ΝεοΚίδιε πολύχρονος!

    Αγάπη D ευχαριστούμε για τις μεταφράσεις.
    Εχθρός του καλού το καλύτερο, αλλά να ευχαριστήσουμε και τη Σοφία για τις διορθώσεις.

    Θα συμφωνήσω με τη Λου. Μου άρεσε ανέκαθεν, αλλά δεν λαλεί μέσα μου ο Κοέν. Το Αλληλούϊα (Ας υμνήσουμε τον Ιεχωβά) μόνον σαν νεκρολογία μου ταιριάζει και ίσως μετά από ένα καταπληκτικό επεισόδιο με τον Ντόκτορ Χάουζ, που «έχασε» μια μικρούλα έφηβη (έχασε με την έννοια ότι δεν κατάφερε να σώσει και πέθανε). Μετά από αυτό το επεισόδιο, ακριβώς αυτήν την εικόνα έχω στο μυαλό μου για το τραγούδι και την άποψη του Λέοναρντ Κοέν για τη σκηνή αυτή.

    Το Dance me to the end of love, μας το μετέφραζαν οι μεγαλύτεροι σε ηλικία λοουερίστες αρχές 80ς, αλλά εμείς το χορεύαμε με το αντικείμενο του πόθου μας, προσπαθώντας στον επίμαχο στίχο να την κοιτάξουμε στα μάτια. Μάλιστα συνεννοούμασταν και με τον ντιτζέϋ του πάρτι, ώστε να το βάλει την κρίσιμη στιγμή, που αλλάζαμε ντάμες και ερχόταν στα δικά μας χέρια το ενδιαφερόμενο πρόσωπο. Ο ντιτζέϋ μόλις έβλεπε ότι την πήραμε να χορέψουμε, αμέσως έβαζε μπλουζ ή κάτι σλόου, αλλά συνήθως αυτό.

    Ηλικιακά, μου άρεσε πάντα το First we take Manhattan. Then we take Berlin, και το βάζω εδώ αφού κανείς δεν το ανέφερε.

  123. dryhammer said

    Χρόνια Πολλά και όπως τα θέλεις,
    και δεν σου βάζω Κοεν (άτονο) αλλά

  124. Χαρούλα said

    Τι έγινε ρε παιδιά; Του αγίου κίντ σήμερα;;;🤣
    Ααααα! Γενέθλια! Ε, τότε εύχομαι να παλιώσεις. Να έρχεσαι και ως oldKid, να με μπερδεύεις με τα κουίζ σου! Υγεία, ευτυχία, αγάπη, από καρδιάς!

    Καλημεεεεέρα!

  125. ΣΠ said

    Χρόνια πολλά, Κιντ. Δώσε ένα κουίζ για τον αριθμό των ετών σου.

  126. Νέο Kid said

    125. Η επιθυμία σου διαταγή ,κύριε καθηγητά!

    Ένα στα γρήγορα:
    Η ηλικία μου είναι πουλί φευγάτο και ταξιδιάρικο. Ταξιδεύει απ τη νότια Καρολίνα μέχρι τη βόρεια Ντακότα υπό τον γλυκό ήχο από έξι καμπανάκια. 😊

  127. https://en.wikipedia.org/wiki/U.S._Route_52 Τα έξι καμπανάκια υποτεθείσθω ότι αφαιρούνται 🙂

  128. Γιάννης Κουβάτσος said

    126: Κι εγώ κάπου κει σ’ έκανα. 😜

  129. sarant said

    126 Ουάου!

  130. ΓΤ said

    126@

    Μου ρίχνεις 13 μέρες 🙂

  131. loukretia50 said

    Τελικά τα χαρωπά κουδουνάκια είναι μόνο διακοσμητικά?

  132. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    131 Εκτός και τα αφαιρέσεις.

  133. loukretia50 said

    Μπα ! κάλλιο να γλυκολαλούν!
    Αυτός είναι ο σκοπός τους, ας πλανιέται λίγο μυστήριο!
    Άλλωστε παιδί μας είναι, πάντα μικρό , μακάρι να είναι κεφάτο και λαλίστατο!

  134. Giota said

    Εξαιρετική δουλειά, ανάλυση σε βάθος!
    Μόνο μια διευκρίνιση, αν και το ποστ δεν είναι για τη σχέση του με τη Μαριάνε, (αλλά πάντως αναφέρεται), παρασυρμένη από την ιστορία αγάπης του Κοέν με την Μαριάνε, και με αφορμή μερικές ραδιοφωνικές εκπομπές και ένα βιβλίο για τη ζωή του στην Ύδρα, ανακάλυψα ότι το φημισμένο γράμμα δεν ήταν γράμμα αλλά email και ότι το περιεχόμενό του δεν ήταν ακριβώς αυτό που επικράτησε να κυκλοφορεί στο διαδίκτυο.
    Σε κάθε περίπτωση πάντως, το οτι αποκαλεί τη Μαριάνε «Safe travels old friend» και της λέει «See you down the road. Love and gratitude.» δείχνει πόσο πλήρης και ήρεμος ήταν την τελευταία περίοδο της ζωής του, πόσο η πνευματική ενδοσκόπηση που έκανε σε ολόκληρη την καριέρα του, τον προετοίμασε για το τελευταίο, μοναχικό στάδιο.

    https://theconversation.com/mythmaking-social-media-and-the-truth-about-leonard-cohens-last-letter-to-marianne-ihlen-108082

  135. ΓιώργοςΜ said

    126, 130 Γεμίσαμε πιτσιρικάδες, να δείχνετε σέβας σε μας τους (κατά τρεισίμισι μήνες) μεγαλύτερους 🙂

  136. dryhammer said

    135. Η παρέα της συχωρεμένης της μάνας μου, η πιο νέα 80+, άμα σχόλαγε κανένας κάτω των 80, συμπλήρωναν: «Νεότατος!»
    Του ρίχνω και δυο μούντζες χρόνια.

  137. Aghapi D said

    134 Πολύ ενδιαφέρον

  138. Aghapi D said

    36 Τον Αβραάμ- Άβρα μπορεί και να έμπαινα στον πειρασμό να τον μεταφράσω Μάκη 🙂
    Όχι και πολύ σοβαρά όμως 🙂

  139. Γιάννης Ιατρού said

    132: Μωρέ αυτά τα κουδουνάκια διακοσμητικά ήσαν, το θέμα είναι γενικά, μην μας φορέσουν τίποτα κουδούνια… εκτός αποκριάς😉

    119α: να μας γράφεις, ε;

    Τι θα γίνει, μαζεμένους σας βλέπω, κιοτέψατε ε; Οι άντρες δεν φοράνε μάσκες ρε σεις… Λέω μάλιστα να μαζευτούμε 4-5 και να πάμε να υποδεχτούμε κανένα τουρίστα στο αεροδρόμιο…
    Λοιπόν, ό,τι προλάβουμε, γιατί πηγαίνουμε προς απαγόρευση των πανηγυριών έως τα τέλη Ιουλίου.

  140. Νέο Kid said

    Βρε παληκαράκια όλοι! 😁 Don’t forget your daily aspirin! 😊
    Τα 6 καμπανάκια ήταν ο 6ος αριθμός Bell … βίτσια!

  141. f kar said

    Άλλη μια αυθύπαρκτη πραγματικότητα, στην οποία βασίζεται μια ακόμη θρησκεία:

    (βλ. και https://www.britannica.com/topic/Flying-Spaghetti-Monster)

  142. dryhammer said

    141. Αυτοί που δε θένε κεφτέδες στα μακαρόνια τους, αντιμετωπίζονται ως αιρετικοί, ή ζουν σε παράλληλο σύμπαν;

  143. argyris446 said

    Reblogged στις worldtraveller70.

  144. f kar said

    142 Αχ, δεν έχω μελετήσει ενδελεχώς τη βιβλιογραφία των άπειρων πιο σοφών από μένα που ποιος είμαι εγώ για να τους αμφισβητήσω, αλλά λογικά πέφτει στην κατηγορία του I’d Rather You Didn’ts

  145. dryhammer said

    144. Κι ο κατηχητής μου το ίδιο επιχείρημα προέβαλε
    https://sarantakos.wordpress.com/2020/07/12/lcohen/#comment-665790

  146. f kar said

    Αα δε θέλω συμψηφισμούς, είπαμε η δικιά μας είναι καλύτερη από των αλλονών.

  147. ΣΠ said

    140
    Πολύ καλό το κουίζ. Πού θυμόσουν ποιος είναι ο έκτος αριθμός Bell;

  148. aerosol said

    Χρόνια πολλά Κίνταρε!

    #112
    Ο καθένας μπορεί να εκτιμά ή όχι έναν καλλιτέχνη, για όποιον λόγο κρίνει. Τι θα πει υποθέσεις; Εγώ λοιπόν υποθέτω πως ο λόγος είναι ότι ο Ντύλαν είναι εξωγήινο σαυροειδές που ήρθε να μας κατακτήσει. Αυτά είναι άσχετα με το θέμα που έθιξα: η φήμη για τις διαβόητες μετοχές Ντύλαν είναι ανυπόστατη και μόνο τοπική, γεννημένη σε εποχές που δεν υπήρχε πληροφόρηση ούτε για πλάκα σε μουσικά θέματα στην Ελλάδα.
    Πάντως αυτό που λες περί Πετρίδη δεν ισχύει. Μεγάλωσα με τις εκπομπές του και ποτέ δεν έλλειψαν τραγούδια του Ντύλαν ή επαινετικές αναφορές στο έργο του. Αν σε προσωπικό επίπεδο δεν ήταν στους αγαπημένους του δεν το γνωρίζω (δεν έχω προσωπική σχέση με τον σπουδαίο Γ.Πετρίδη) αλλά σίγουρα δεν τον απέφευγε μπροστά στους ακροατές ή τους αναγνώστες του.
    Όλο το ροκ φαινόμενο σχεδόν απουσίαζε από την ελληνική ραδιοφωνία κατά την δεκαετία του ’70 (ειδικά στο πρώτο μισό) και σπάνιζε στα δισκάδικα. Λίγες οι εξαιρέσεις. Μικρό και το ελληνικό ροκ κοινό τότε.

  149. Είχε κάνει εξαιρετική εντύπωση η δημοσίευση στην εφημερίδα «i»Ελευθεροτυπία«/i» (31 Μαρτίου 2000, σελ. 50) θέματος προγύμνασης στα Ελληνικά της Γ’ Λυκείου, για τις γενικές εξετάσεις του 2000. Είχε βάση το τραγούδι του Λέοναρντ Κοέν First We Take Manhattan του 1986. Το υπέγραφε ο εκπαιδευτικός Δημήτρης Τσιάρας στο πλαίσιο τακτικής δημοσίευσης θεμάτων των εξετάσεων που είχε αναλάβει το φροντιστήριο της Αθήνας «Θετικό».

  150. voulagx said

    Χρονια Πολλα, Νεοκιδιε, και με υγεια!

  151. Aghapi D said

    ΝεοKid χρόνια καλά να έχεις 🙂

  152. ΓΤ said

    148@
    O Γιάννης Πετρίδης για τον Μπομπ Ντίλαν στις 22.05.2009 http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=46846

  153. loukretia50 said

    Κι εγώ δεν έχανα εκπομπή του Πετρίδη.
    ————————————–
    Βρήκα πολύ ενδιαφέρον ένα μουσικό αφιέρωμα
    Αλλά βέβαια ο Σκορτσέζε ακόμα και το Ντύλαν παρουσιάζει συμπαθητικό!
    Και δείχνει κι άλλους – Joni MitchelL που αγαπώ, και φυσικά τη Joan Baez :
    Rolling Thunder Revue: A Bob Dylan Story https://youtu.be/PS4gsWDSn68 By Martin Scorsese

  154. # 148

    Αυτά για τον Πετρίδη που γράφω είναι από τα τέλη της δεκαετίας του 60 όταν ήταν στην Πόλλυγκραμ, μπορεί έκτοτε να άλλαξε γνώμη, εξ άλλου κι ο Ντύλαν άλλαζε μουσικά στυλ. Ο Παπαστεφάνου ήταν πιο κάθετος λίγο πριν την νέα χιλιετία που τον γνώρισα, απ’ ότι κατάλαβα τον θεωρούσε κάτι σαν νταβατζή των δισκογραφικών εταιριών.

  155. π2 said

    122: To Dance me to the end of love και το First we take Manhattan είναι μάλλον τα μόνα κομμάτια του Κοέν που δεν μου αρέσουν.

    Χρόνια πολλά ΝιουΚιντ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: