Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Γιατί τα κάνουμε θάλασσα;

Posted by sarant στο 16 Ιουλίου, 2020


Έχουμε μπει για τα καλά στο καλοκαίρι, έστω και στο φετινό περίεργο πανδημικό, και ακόμα δεν έχουμε δημοσιεύσει καλοκαιρινό άρθρο. Σήμερα κάνουμε την αρχή. Και αφού το καλοκαίρι πολύς κόσμος πηγαίνει στη θάλασσα, το σημερινό μας άρθρο είναι θαλασσολογικό ή θαλασσογραφικό.

Όμως, η θάλασσα είναι απέραντη. Η Μεσόγειος δεν μπορεί να δεθεί με σκοινιά, κι ούτε μπορεί η θάλασσα να καλυφθεί με ένα άρθρο -θέλει βιβλίο και βάλε. Οπότε, δεν θα το επιχειρήσω καν.

Θα εστιαστώ σε δύο πράγματα, την ετυμολογία της λέξης «θάλασσα» και την έκφραση «τα κάνω θάλασσα».

Στο πρώτο σκέλος, αντλώ υλικό από ένα καλό σημείωμα που υπάρχει στο ετυμολογικό λεξικό Μπαμπινιώτη. Στο δεύτερο, από διάφορες πηγές και τα δικά μου κιτάπια.

Είναι αξιοσημείωτο ότι η αρχαία λέξη θάλασσα δεν συνδέεται ετυμολογικά με τις ελληνικές συνώνυμες λέξεις πόντος, πέλαγος ούτε με τη λέξη ἅλς (θηλυκό, η αλς, ενώ ο αλς ήταν το αλάτι) σήμαινε τη θάλασσα, πβ. ομηρικό ἁλὸς πελάγη, και από το αλς παρήχθησαν πολλές λέξεις τής Ελληνικής, που συνδέονται με τη θάλασσα: π.χ. παράλιος, παραλία , ενάλιος, αλιεύς, αλιεύω, αλιεία και γιαλός < αρχ. αιγιαλός < εν αιγί αλός «στο κύμα τής θάλασσας»). Στην πραγματικότητα η λέξη θάλασσα ανήκει στις προελληνικές λέξεις, οι οποίες δεν ετυμολογούνται από τα Ελληνικά, μολονότι παραδίδονται πολλές παρετυμολογικές ερμηνείες («λαϊκές ετυμολογήσεις») της λέξης, π.χ. από το «θοώς αλλασσαμένη καί σαλευαμένη» ή «ἐκ τοῦ θῶ, τοῦ σημαίνοντος τὸ τρέχω, καὶ τοῦ λα τὸ ἁλμυρὸν ἤγουν τὸ ἅλας» και άλλες.

Αντίθετα, η λ. θάλασσα φαίνεται να συνδέεται μορφικά με τη λέξη δαλάγχα που παραδίδει ο Ησύχιος ως λέξη τής αρχαίας μακεδονικής διαλέκτου. Επίσης, η λέξη θάλασσα δεν συνδέεται ετυμολογικά ούτε με τις αντίστοιχες Ι.Ε. λέξεις που έχουν ως αφετηρία τη ρίζα *mar– (πβ. λατ. mare > γαλλ. mer, αρχ. γερμ. *marja– > γερμ. Meer, παλ. σλοβ. marje > πολ. morze). Ας σημειωθεί ότι π ρίζα αυτή φαίνεται να συνδέεται με το αρχ. μαρμαίρω «λάμπω, ακτινοβολώ» (από όπου και οι λ. μάρμαρα, αρχική σημασία «στιλπνή επιφάνεια που ακτινοβολεί», και μαρμαρυγή («λαμπύρισμα») και αρχικώς αναφερόταν στην επιφάνεια τής θάλασσας που ακτινοβολεί, όταν πέφτουν επάνω της οι ακτίνες τού ηλίου.

Λόγω τής ιδιαίτερης σχέσης τού ελληνικού λαού με τη θάλασσα, το ομόρριζά της είναι πάρα πολλά στη Νέα Ελληνική. Εκτός από όσα αναφέρονται στον φυσικό κόσμο (π.χ. θαλασσο-πούλι, θαλασσ-αετός, θαλασσο-κόρακας, θαλασσοκράμβη, θαλασσόπρασο, θαλασσόχορτο, θαλασσόβραχος, λιμνοθάλασσα, ακροθαλασσιά κ.ο.κ.) ή σε πρόσωπα, πράγματα και γεγονότα σχετικά με τη θάλασσα (π.χ. θαλασσο-πλόος/-πλοΐα, θαλασσο-πόρος/-ία, θαλασσογραφ-ία/-ος/-ώ, θαλασσοταραχή, θαλασσοφοβία, θαλασσαιμία «μεσογειακή αναιμία», θαλασσοδάνειο «δηλ. δάνειο που θα πληρωνόταν αν έφτανε το πλοίο στο λιμάνι» κ.ο.κ.), χρησιμοποιούνται πάρα πολλά ομόρριζα τής λέξης θάλασσα με εκφραστικό περιεχόμενο, ανάγοντάς την σε πηγή βιωμάτων: πικροθάλασσα, θαλασσοδέρνομαι, -δαρμένος, θαλασσομαχώ, θαλασσοπνίγομαι, θαλασσοπνίχτης, θαλασσοπαλεύω, θαλασσοκοπώ, ανθρωποθάλασσα, λαοθάλασσα κ.λπ.

Ακόμη, οι αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποιούσαν το ρήμα θαλασσώ (-ώνω) είτε με τη σημασία «πλένομαι στη θάλασσα» είτε με τη σημασία «διαπλέω τη θάλασσα», αλλά και με τη σύγχρονη σημασία «τα κάνω θάλασσα». Οι αρχαίοι μάλιστα είχαν επίσης ρήμα θαλασσεύω «ταξιδεύω στη θάλασσα» και θαλασσίζω «έχω γεύση θαλασσινού νερού». Μάλιστα, έπιναν θαλασσίτη (οίνο) «(κρασί) που πάγωναν στη θάλασσα») και ακόμη θαλασσομέλι «μέλι ανάμικτο με θαλασσινό νερό».

Τέλος, είναι χαρακτηριστικό ότι οι αρχαίοι Έλληνες λέγοντας θάλασσα εννοούσαν κατ’ εξοχήν (ήδη στον Όμηρο) τη Μεσόγειο Θάλασσα. Ο Ηρόδοτος την αποκαλεί απλώς ήδε η θάλασσα «αυτή εδώ η θάλασσα», ο Πλάτων γράφει η παρ’ ημίν θάλασσα («η θάλασσά μας») και ο Πολύβιος  η θάλασσα η καθ’ ημάς. Ο Αριστοτέλης την ονομάζει «η έσω θάλασσα» ενώ «η έξω θάλασσα» είναι ο Ωκεανός, που λέγεται επίσης «Ατλαντική θάλασσα» ή και «μεγάλη θάλασσα». Οι Έλληνες ακόμη θα καυτηριάσουν κάποιον που προσποιείται ότι αγνοεί κάτι με την παροιμιώδη φράση «ο Κρης την θάλασσαν αγνοεί». Τέλος, ο Αισχύλος (Επτά επί Θήβας) θα πει την περίφημη έκτοτε ποιητική φράση «θάλασσα κακών» (δηλ. πέλαγος δυστυχιών).

Αυτά λεει το ετυμολογικό λεξικό του Μπαμπινιώτη, και με ένα μόνο σημείο απ’ όσα γράφει έχω μια ένσταση, εκεί που λέει ότι το αρχαίο ρήμα «θαλασσώ» είχε, ανάμεσα στις άλλες, και τη σύγχρονη σημασία «τα κάνω θάλασσα». Αν εννοεί τη σύγχρονη μεταφορική σημασία, κάνει λάθος, διότι στο Λίντελ Σκοτ βλέπουμε ότι το θαλασσώ σήμαινε «μετατρέπω σε θάλασσα», όπως ο Νείλος την Αίγυπτο.

Όμως εμάς θα μας απασχολήσει η μεταφορική σημασία. Τα κάνω θάλασσα, λέμε. Που σημαίνει, αποτυγχάνω εντελώς, παταγωδώς. Φέρομαι αδέξια, δεν καταφέρνω το έργο που μου έχει ανατεθεί, μπερδεύομαι κτλ. Συνώνυμο: τα κάνω μούσκεμα. Το λέμε και μονολεκτικά: τα θαλάσσωσα, τα μούσκεψα, τα έκανα μαντάρα. Μπορούμε να το πούμε και πιο αθυρόστομα: τα σκάτωσα, τα έκανα σκατά, τα έκανα μουνί. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποια διαφορά, άλλη από τη διαβάθμιση. Αλλά ας περιοριστούμε στη θάλασσα.

Νομίζω πως δεν υπάρχει διαφωνία πως αυτή είναι η σημερινή σημασία της λέξης. Τη φράση τη βλέπω συχνά στη αθλητικογραφία, όχι μόνο για ομάδα που ηττάται (ενώ ήταν φαβορί) αλλά και για διαιτητή που χάνει τον έλεγχο του αγώνα και σφυρίζει άλλα αντ’ άλλων. Πρόσφατα, όταν ο Τραμπ κατηγόρησε τον ΠΟΥ για κακό χειρισμό της πανδημίας (αντί να κοιτάζει την τύφλα του), αρκετοί ιστότοποι έγραψαν ότι είπε πως «ο ΠΟΥ τα έκανε θάλασσα» -φυσικά κάποιαν άλλη ιδιωματική φράση θα χρησιμοποίησε.

Ωστόσο, αν κοιτάξει κανείς κείμενα του 19ου αιώνα ή και των αρχών του 20ού, θα δει ότι η σημασία της έκφρασης τότε ήταν αρκετά διαφορετική. Για παράδειγμα, στους Αθλίους των Αθηνών του Κονδυλάκη:

Από της συστάσεως του χαρτοπαικτείου, ο Τζερεμές είχεν αρχίσει να ζητή από τον Θεμιστοκλήν πόντους, ήτοι μερδικόν από τα κέρδη, επειδή δε ο Θεμιστοκλής δεν εδέχετο, ήρχισε ν’ απειλή ότι θα πήγαινε καμμιά βραδυά στην λέσχη και θα τά’ κανε θάλασσα.

ή, στον Κατήφορο του Ξενόπουλου:

Του ερχόταν να πάει τώρα ευθύς στη γκαρσονιέρα, να τα κάνει θάλασσα. Θα τους έσπαζε στο ξύλο όλους

ή, στον Αγαπητικό της βοσκοπούλας του Κορομηλά:

    Ξέρεις τι πράμα που είν’αυτός; σαν έρθη κι αγριέψη,
         θα σύρη την κουμπούρα του, τις δυο του τις κουμπούρες,
         και θα μας κάνη θάλασσα «εν στόματι ρομφαίας»

Βλέπουμε δηλαδή πως παλιότερα η φράση σήμαινε μεν «τα κάνω άνω κάτω» όπως και σήμερα σημαίνει, όχι όμως από αδεξιότητα, αλλά επειδή το θέλω. Ο Τζερεμές στο πρώτο παράθεμα απειλεί ότι θα τα κάνει θάλασσα στη λέσχη, δηλαδή θα πάει και θα τα σπάσει όλα. Όχι «αποτυγχάνοντας», όχι «από αδεξιότητα» αλλά επειδή αυτό σκοπεύει να κάνει. Το ίδιο και στα άλλα δύο παραθέματα.

Αυτό αποτυπώνεται και σε παλιότερα λεξικά. Στον Δημητράκο η σημασία της έκφρασης δίνεται ουδέτερα: επέφερεν αναστάτωσιν. Στον Σταματάκο καταγράφεται η απειλή «θα τα κάνω θάλασσα» με τη σημασία «θα τα κάνω άνω κάτω, θα τα κάνω γυαλιά καρφιά». Σήμερα δεν νομίζω να λέγεται η απειλή αυτή.

Η αλλαγή της σημασίας δεν είναι παράξενη, εύκολα μεταπίπτει η σημασία από την αναστάτωση που προκαλείται από σκόπιμη ενέργεια στην αναστάτωση που προκαλείται από αδεξιότητα. Μας ενδιαφέρει όμως η παλιότερη σημασία για να διερευνήσουμε την προέλευση της φράσης.

Γιατί λοιπόν «τα κάνουμε θάλασσα»; Δηλαδή, από πού προήλθε η παροιμιακή έκφραση; Ο Φαίδων Κουκουλές έχει προτείνει ως αρχή της φράσης την εικόνα του ποταμού που πλημμυρίζει και τα κάνει όλα γύρω του θάλασσα -άνω κάτω δηλαδή. Δεν ειναι απίθανο, και στο βιβλίο μου «Λόγια του αέρα» αυτή την πρόταση έχω υιοθετήσει.

Έχω όμως μια επιφύλαξη. Υπάρχει και μια δεύτερη πρόταση, του Άνθιμου Παπαδόπουλου. Αντιγράφω: Σε πολλά ιδιώματα της ελληνικής, η λ. θάλασσα λαμβάνεται ως μέτρο δηλωτικό του πολλού, του αφθόνου, π.χ. γάλα θάλασσα. Στην Ήπειρο, τα κάνω θάλασσα σημαίνει «ευθυμώ, θυσιάζω αφειδώς», ίσως από εκφράσεις όπως «φαγιά θάλασσα»  κτλ. Και επειδή στα μεγάλα συμπόσια η ευθυμία οδηγεί συχνά σε παρεκτροπές, φτάσαμε στη σημασία «τα κάνω άνω κάτω», εξ ου και η διαλεκτική φρ. «όλα θάλασσα» = τα πάντα ακατάστατα.

Κάνει μερικά λογικά άλματα, αλλά αξίζει να προσεχτεί ο αρχικός πυρήνας, ότι η θάλασσα εκφράζει την αφθονία. Εδώ συναντάμε το αρχαίο «κακών θάλασσα» που είδαμε παραπάνω, ενώ την εικόνα της αφθονίας την βρίσκω και σε ένα διήγημα του Μωραϊτίδη: συνηθροίζοντο καθ’ εσπέραν την εβδομάδα του Πάσχα εις την γειτονικήν πλατείαν κ’ εχόρευον κι έλεγον «θάλασσα» τα τραγούδια εκείνα τα εύμορφα...

Οπότε, ενώ εξακολουθώ να βρίσκω πειστικότερη την εκδοχή του Κουκουλέ, κρατάω μιαν επιφύλαξη. Άλλωστε η θάλασσα δεν φανερώνει έτσι εύκολα τα μυστικά της….

 

 

134 Σχόλια προς “Γιατί τα κάνουμε θάλασσα;”

  1. Ωραίο.

  2. Πουλ-πουλ said

    Καλημέρα

    Και η κολπική μαρμαρυγή, πόθεν;

  3. Σε ένα κάστρο της Πρέβεζας βλέπαμε, μετά τον πόλεμο, την επιγραφή των ιταλικών δυνάμεων κατοχής MARE NOSTRUM.

  4. Δεν ξεχνάμε και το Γιώργο θαλάσση, τον Μικρό Ήρωα.

  5. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    3 Νομίζω πως αυτό το λέει και ο Κοτζιούλας σε κάποιο ημερολόγιό του.

  6. Γς said

    >η αλς, ενώ ο αλς ήταν το αλάτι

    https://caktos.blogspot.com/2014/07/blog-post_68.html

  7. dryhammer said

    Θαλασσόσκαρο: (1) επί πλοίων: το στιβαρό, που είναι φτιαγμένο για να αντέχει σε καιρούς, σε θάλασσες (θάλασσα = φουρτούνα) (2) επί γυναικών: στιβαρό δέμας, φτιαγμένο για να αντέχει στις επί κλίνης τρικυμίες

  8. B. said

    Είχα ακούσει (αλλά δεν έχω αναζητήσει γραπτή πηγή οπότε ας κρατάμε και μικρό καλάθι για την ακρίβεια του πράγματος) ότι στην Ικαρία τον καιρό της αφάνειας (16ος αιώνας περίπου) υπήρχε εν είδει εσχάτης των ποινών το «θαλάσσωμα», δηλαδή να σε βάλουν σε μια βάρκα χωρίς κουπιά και να σε αμολήσουν στο πέλαγος, κι ας αποφάσιζε ο Θεός αν θα σε βγάλει σε κάποια ακτή.

    Ίσως από εκεί να επιβιώνει η ικαριακή κατάρα που χρησιμοποιούσε η γιαγιά μου «άμε θαλάσσωσε» που σημαίνει λίγο πολύ «εξαφανίσου», «πάρε δρόμο» κλπ.

  9. Γς said

    Λίγο Τρενέ;

  10. leonicos said

    μαρμαρυγή («λαμπύρισμα»

    και ιριδισμός

    η μαρμαρυγή των άστρων και ο ιριδισμός των στολιδι΄ν που φοράνε στο λαιμό τους τα κορίτσια

  11. Χρηστάρας said

    Μια άλλη εκδοχή για τον θαλασσίτη οίνο είναι πως οι αρχαίοι οινοποιοί ανοίγονταν στα καθαρά νερά και μάζευαν θαλασσινό νερό, με το οποίο αραίωναν τον οίνο -για να τον μετατρέψουν σε κρασί-, όταν αρέσκονταν να προσθέτουν και μια αλμυρή νότα στη γεύση. Δεν θυμάμαι την πηγή, αλλά πρέπει να ήταν κάποιο βιβλίο οινολογίας. Αν γνωρίζετε σχετικά, διαφωτείστε ή διορθώστε.
    Ακόμη και σήμερα, ορισμένοι οινοποιοί ποντίζουν φιάλες για όλη την περίοδο ωρίμανσης συγκεκριμένων κρασιών.

  12. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Νικοκύρη η μαρμάγκω είναι δημοκρατικών φρονημάτων? Με σβέρκωσε για κάποιο λόγο.

  13. BLOG_OTI_NANAI said

    Μάλλον συνυπήρχαν οι έννοιες «αποτυγχάνω λόγω αδεξιότητας», «τα κάνω γυαλιά καρφιά» και -λιγότερο-, «ξεφαντώνω» («οι σύντροφοί μου απ’ το τραγούδι να σπάζουν τα ποτήρια και να τα κάνουν θάλασσα») μέχρι να επικρατήσει τελικά η δεύτερη:

  14. leonicos said

    2

    μεταφορικώς, από την προηγούμενη σημασία

    κατά τη μαρμαρυγή η καρδιά κάνει άτακτες συσπάσεις οι οποίες δεν προωθούν το αίμα, δεν καταλήγουν σε σύσπαση της κοιλίας.

    η κολπκή μαρμαρυγή, που είναι συχνή και συχνά ασυμπτωματική, είναι το ίδιο ακριβώς όταν συμβαινει στους κόλπους.

    Ευτυχώς ο Θεός φρόντισε η καρδια ενώ ε΄ναι χωρισμένη σε αριστερό και δεξιό λειτουργικά, είναι χωρισμένη σε πάνω κα κάτω ηλεκτρικά. Οι κόλποι δεν επικοινωνούν ηλεκτρικά με τις κοιλίες παρά μόνο από ένα σημείο που λέγεται Ashoff-Tawara, και από εκεί περνάει το σήμα προς τις κοιλίες. (ο βηματοδοτης βρίσκεται στον δεξιό κόλπο και λέγεται Keith & Flack, αν και το δίκαιο θα ήταν να λέγεται Flack & Keith, αλλά οι καθηγητες τρώνε τους φοιτητές όταν πρόκειται για τη δόξα). Οπότε, και να χορεύουν τσάμικο οι κόλποι, ο Ashoff-Tawara ρυθμίζει τι περνάει, οπότε έχουμε απλώς αρρυθμία. Αν ο Keith & Flack παψει (π.χ. έμφρακτο εκεί) αναλαμβάνει ο ,Ashoff-Tawara, από τον οποίο (μια και άρχισα ας τελειωσω) ξεκινάει το δεμάτιο του Ηiss που έχει δύο κλάδους, και γι’αυτό καμιά φορα εχομε δεξιό ή αριστερό αποκλεισμό, οπότε το σήμα δεν πάει ταυτόχρονα στις κοιλίες αλλά μεταδίδεται. Αν και ο Ashoff-Tawara τα παίξει, αναλαμβάνουν αυτόματα κέντρα, οπότε έχουμε ιδικοιλιακό ρυθμό

    Αλς λεγόταν το αλάτι, το οποίο το ήξεραν, και όταν συνάντησαν τη θάλασσα, και πήγαν να πιουν, είπαν Αλς:Αλς! Και τότε ήταν πολύ πιο αλμυρή, και πιο χαμηλά από σήμερα. τότε που η Σαλαμίνα και η Αίγινα δεν ήταν νησιά και η Ελευσίνα (που δεν υπήρχε ακόμα) δεν είχε μόνο το θριάσιο αλλά και το Ράριον πεδίον, στο οποίο βγήκε το πρώτο στάρι με τις ευλογίες της Δήμητρας και τον κόπο του Τριπτόλεμου. Μεταξύ Ελευσίνας και Σαλαμίνας υπήρχε μια υπεραλμυρή λίμνη. Σε κάποια εποχή οι άνθρωποι προσπάθησαν να σώσουν το Ράριον χτιζοντας φράγμα του οποίου τα ίχνη υπάρχουν ακόμα από το κερατσίνι προς την πελοπόννησο

  15. leonicos said

    Τα δεμάτια Hiss του διασπείρονται σ’ ένα πλέγμα ινών τις ίνες του Purkinje

  16. leonicos said

    ε τη θάλασσα έχω καλές μεν, αλλά επιφανειακές σχέσεις

  17. Epaminondas Papayannis said

    Εκτός από το επίθ. θαλασσογραφικό (που αναφέρεται στο άρθρο), και η θαλασσογραφία.
    Να πρόσθεσω και το θαλασσόλυκο και το θαλασσοπούλι.

    Επίσης, η πούντα σημαίνει αφενός κρύο (αλβανικής ετυμ.) και αφετέρου [εκτός από άκρη ακρωτηρίου (ισπανιστί punta)] και πέρασμα από ακτή σε ακτή (συνώνυμο: πόρος).

  18. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλημέρα.

    Ἀγαπημένο θέμα τὸ σημερινό.

    Ἐδῶ ἡ πανέμορφη Παναγία ἡ Θαλασσίτρα τῆς Μήλου, ποὺ ἀγναντεύει τὸ Μυρτῶο.

  19. Πέπε said

    Καλημέρα.

    Οι διάφορες σημερινές αθυρόστομες εκφράσεις, τα κάνω (όλα) πουτάνα / κώλο / μουνί (όχι όμως σκατά), καθώς και μη αθυρόστομες όπως ___ μπάχαλο, έχουν και τις δύο σημασίες: και από αδεξιότητα ή ανικανότητα, και επίτηδες από θυμό.

  20. kpitsonis said

    Άσε την κολπική , την κοιλιακή να φοβάσαι !

  21. dryhammer said

    17. Όταν στη Γ΄ Δημοτικού κάναμε Πατριδογνωσία (αντιγράφοντας από τον πίνακα γιατί βιβλίο για τη Χίο δεν είχε) και μαθαίναμε για κάτι κάβους με το όνομα πούντα τάδε και πούντα δείνα, το εξηγούσαμε στο μυαλό μας πως στη μύτη του ακρωτηρίου φυσάει και κρυολογάς. (Τα τοπωνύμια ήταν αυτά που ήταν γιατί …έτσι, όπως κι όλες οι λέξεις δηλαδή)

  22. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Βάλτε και κανα τραγουδάκι ρε παιδιά!

  23. ΓιώργοςΜ said

    Για την ταμπακιέρα, εύλογο φαίνεται το «τα κάνω θάλασσα»=»ανακατεύω τα πάντα, φέρνω τρικυμία» που μπορεί να δώσει όλες τις έννοιες, και της σκόπιμης ζημιάς και της ατζαμοσύνης. Διαισθητικό βέβαια, δεν έχω τεκμηρίωση.

  24. gbaloglou said

    η αλς = η θάλασσα, το αλς = το αλάτι. Καμμία σχέση μαζί τους δεν φαίνεται να έχει ο Άλυς ο ποταμός — μέγιστος της Μικράς Ασίας, πληροφορούμαι — που αξιώθηκα να αντικρύσω το 2010. (Αλλά υπάρχει και άλις, που δεν γνώριζα μέχρι να συναντήσω την έκφραση «και περί τούτων μεν άλις» = «αλλά αρκετά επ’ αυτών» στο κείμενο του εθνομάρτυρα Πατριάρχη Κυρίλλου του ΣΤ’ Η Αρχισατραπία του Ικονίου. Δεν ξέρω τι σχέση έχει με τα προηγούμενα 🙂 )

  25. BLOG_OTI_NANAI said

    Μια ερμηνεία:

  26. kpitsonis said

  27. gbaloglou said

    24 Ο αλς (όπως άλλωστε έγραψε και ο νοικοκύρης).

  28. Πουλ-πουλ said

    14
    Δεν κατάλαβα πως το λαμπύρισμα ή ο ιριδισμός, μεταφορικά έστω, σχετίζεται με την αρρυθμία. Εκτός αν θεωρήσουμε ότι το λαμπύρισμα δεν είναι σταθερό, αλλά συνεχώς διαλείπον, όπως π.χ. των άστρων.

  29. Corto said

    «Στην Ήπειρο, τα κάνω θάλασσα σημαίνει «ευθυμώ, θυσιάζω αφειδώς»…»

    Γενικότερα η έκφραση «τα κάνω θάλασσα» εκτός των προαναφερθέντων σημαίνει:
    μεθάω και παρεκτρέπομαι λόγω μέθης

    «Δεν έχω αγάπη μου λεφτά/ να πιω, για να μεθύσω
    και να τα κάνω θάλασσα/ το ντέρτι μου να σβήσω.»

    (από τον «μπαρμπουτατζή», του Χρυσαφάκη και του Μάθεση, 1934)

  30. Μυλοπέτρος said

    Υπάρχει και το πελαγώνω. Μπερδεύομαι, προφανώς είμαι στο πέλαγο και χάνω το μπούσουλα. Τα χάνω. Φυσικά διαφορετική έννοια με το θαλασσώνω, αλλά δείχνει το πόσο έχουμε επηρεαστεί από το υγρόν στοιχείον. Κάπου άκουσα ότι το πέλαγος βγαίνει από το πελάζω, επειδή φέρνει τους ανθρώπους κοντά. Παρετυμολογία μου φάνηκε από την αρχή.
    Ξεροσφύρη στη Χίο λέμε πουντί την ταράτσα.
    Λέμε και πουτί κάτι άλλο. Εξ αιτίας του μικρός έφαγα ξύλο γιατί είπα πως έπαιζα με άλλα παιδιά στο πουτί μιας χωριανής. Χωρίς βέβαια να ξέρω τη σημασία της λέξης. Ήθελα να κάνω λογοπαίγνιο. Ετών 4ων ή 5.

  31. dryhammer said

    30. Πού νά ‘λεγες πως της έβαλες και πουντέλι.

  32. gpoint said

    Ο,τι δεν αντιμετωπίζεται αρχίζει από θήτα, θαλασσα, θεός, θάνατος…

    Φυσικά τραγούδι για την θάλασα είναι αυτό :

  33. π2 said

    Μια μικρή διόρθωση: η δαλάγχα του Ησυχίου δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι είναι της μακεδονικής -ή, τουλάχιστον, δεν λέει κάτι τέτοιο ο Ησύχιος. Τη χαρακτήριζαν μακεδονική τη λέξη οι φιλόλογοι παλαιότερα γιατί όπου έβλεπαν Δ αντί Θ ή Β αντί Φ ή Γ αντί Χ, θεωρούσαν αδιακρίτως ότι η λέξη πρέπει οπωσδήποτε να είναι μακεδονική. Μάλιστα έφταναν να λένε ότι αδυνατούσαν οι Μακεδόνες να προφέρουν τους φθόγγους που αντιστοιχούσαν στα «ελληνικά» ΒΓΔ και διόρθωναν ποικιλοτρόπως τη δαλάγχα για να παρακάμψουν το γχ. Για την προϊστορία της διαλεκτολογικής συζήτησης είναι ακόμη χρήσιμο το παλιό βιβλίο του Ιωάννη Καλλέρη (συνεργάτη του Ιστορικού Λεξικού της Ακαδημίας), Jean N. Kalléris, Les anciens Macédoniens, Étude linguistique et historique.

  34. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

  35. BLOG_OTI_NANAI said

    24: Αυτή φαίνεται πολύ κλασική έκφραση, χρησιμοποιείται πολύ ως συνδετική φράση, «και τούτων μεν άλις», «περί πάντων τούτων άλις», «τούτων ουν άλις», σε κάθε είδους κείμενα από τον Πλάτωνα μέχρι τους πατέρες της Εκκλησίας, μέχρι το Βυζάντιο, μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα τουλάχιστον.

    Από το Liddell – Scott:

  36. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Κάποια λεξιλογικά.

    Θαλασσομάχο, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν μαχητὴ τῆς θάλασσας, ἔλεγαν καὶ τὴν ἁλυσσίδα ἢ τὸ συρματόσκοινο, ποὺ ἔνωνε τὴν ἄκρη τοῦ μπαστουνιοῦ τῶν παραδοσιακῶν ἱστιοφόρων μὲ τὸ ποδόσταμο τῆς πλώρης στὸ ὕψος τῆς ἰσάλου καὶ ἐξισοροποῦσε τὶς ἀνοδικὲς τάσεις ποὺ ἀσκοῦσε ὁ φλόκος στὴν ἄκρη τοῦ μπαστουνιοῦ.

  37. Χαρούλα said

    Και σήμερα υπάρχει «Θαλασσίτης» οίνος, ετικέτα της Γαια Ονοποιητική. Αλλά υπάρχει και βυθισμένος Θαλασίτης. Στην Ελλαδα στην Σαντορίνη, αλλά και αλλού.
    https://www.athensvoice.gr/taste/video-taste/338123_vythismenos-thalassitis-krasi-poy-anadythike-apo-ton-vytho-tis-santorinis

    http://www.krasiagr.com/aquaoir-i-ypothalassia-palaiwsi-marketing-i-ena-diaforetiko-stil-krasiou/

  38. nwjsj said

    Καλημερίζω μ’ ένα αγαπημένο:

    Η Θ Α Λ Α Σ Σ Α

    του Ντίνου Χριστιανόπουλου

    Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα:

    μπαίνεις και δεν ξέρεις αν θα βγεις.

    Πόσοι δεν έφαγαν τα νιάτα τους –

    μοιραίες βουτιές, θανατερές καταδύσεις,

    γράμπες, πηγάδια, βράχια ἀθέατα,

    ρουφήχτρες, καρχαρίες, μέδουσες.

    Αλίμονο αν κόψουμε τα μπάνια

    Μόνο και μόνο γιατί πνίγηκαν πεντέξι.

    Αλίμονο αν προδώσουμε τη θάλασσα

    Γιατί έχει τρόπους να μας καταπίνει.

    Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα:

    χίλιοι τη χαίρονται – ένας την πληρώνει.

  39. SteliosZ said

    ->32 Ο Θρύλος…

  40. sxoliastis2020 said

    Να θυμηθούμε και τον Σεφέρη:

    …Τη θάλασσα τη θάλασσα, ποιος θα μπορέσει να την εξαντλήσει; …

  41. Πάνος με πεζά said

    Κι ένα ωραίο αστειάκι σχετικό, «¨Ολα πάνε βάσει σχεδίας ! Τα έχουμε κάνει θάλασσα !»

  42. Χαρούλα said


  43. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @36. (Λεξιλογικῶν συνέχεια). Στὴ θερμιώτικη ντοπιολαλιὰ ὑπάρχει ὁ ὑβριστικὸς χαρακτηρισμὸς θαλασσόφαος γιὰ κάποιον ποὺ ἐνδόμυχα εὐχόμαστε νὰ τὸν φάει ἡ θάλασσα.

    Ἡ λέξη ποταμοθάλασσα δηλώνει ἀφθονία.
    Παράδειγμα:
    Τῶνε κουβάλησε τὴ ποταμαθάλασσα κι οὔτε φχαριστῶ δὲ τοῦ ᾿πανε.

  44. geobartz said

    «η λ. θάλασσα φαίνεται να συνδέεται μορφικά με τη λέξη δαλάγχα που παραδίδει ο Ησύχιος ως λέξη τής αρχαίας μακεδονικής διαλέκτου».

    # Ενδιαφέρομαι γι’ αυτή τη «μακεδονική διάλεκτο», αλλά τώρα με τις απαγορεύσεις λόγω κορονοϊού, πώς να πάω στη χώρα των κλεπταποδόχων να δω μήπως είναι μέσα στο πακέτο της Μακεδονικής γλώσσας και ταυτότητας που αγόρασαν από έναν τσιπρολαθρέμπορο;; Τα πράγματα έγιναν θάλασσα από τινος και εφεξής.
    # Τι να κάνω; Θα περιοριστώ να κάνω …θαλασσοθεραπεία σε μια ακρογιαλιά της Φραγκίας όπου είχα πάει προ …πολλών-πολλών ετών: Με έναν πολύ απλό μηχανισμό έκαναν αναπαραγωγή φυκιών που χρησιμοποιούσαν (λεει) για καλλυντικά σκευάσματα. Στην είσοδο του …υπαίθριου εργαστηρίου έγραφε THALASSOTHERAPIE, αν θυμάμαι καλά την ορθογραφία!

  45. 40 Και τον Σολωμό: «τα σπλάχνα μου κι η θάλασσα ποτέ δεν ησυχάζουν»

  46. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>αξίζει να προσεχτεί ο αρχικός πυρήνας, ότι η θάλασσα εκφράζει την αφθονία.
    Ναι, σ΄εμάς ισχύει:
    Στην ποταμιά τα σπέρνω τα φασούλια* και γίνουνται θάλασσα.

    *ή κουκιά, φακές, αρακάς κλπ

  47. Λοζετσινός said

    44 Και σε μας μόνο το πρώτο συνθετικό σημαίνει την αφθονία (θάλασσα δεν είχαμε, οπότε μόνο ποτάμι)
    -Γάλα; ποτάμι καημένε, το χύνω! Κι επειδή αυτό ειπώθηκε πριν 50 χρόνια περίπου το καημένε τότε το γράφαμε με υ.

  48. ΓΤ said

    «Έχει σύνορα η θάλασσα και δεν το ξέραμε;» ρώτησε, και τα έκανε θάλασσα…

  49. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

  50. gpoint said

    Κι ο Χατζηδάκης- που πολύ εκτιμώ σαν ποιητή- έχει γράψει το με πνίγει τούτη ηθάλασα απ΄τον κύκλο του C.N.S. προτιμώ την ανάγνωση από το άκουσμα του τραγουδιού.

    Με πνίγει τούτη η θάλασσα | Που τόσο αγάπησα | Με πνίγει το τραγούδι της | Με πνίγει η ερημιά της | Κι’ είναι στα δάχτυλα ρυθμός | Ένας ατελείωτος καημός | Η ανάμνησή του | Κι’ είναι Θεός | Κι’ είναι Χριστός | Κι’ είναι καραβοκύρης | Ο φίλος μου που μ’ άφησε | Κληρονομιάν Εσένα

  51. Aghapi D said

    Παραμένει πολύ αγαπημένο
    (Λέγεται πως γράφτηκε στην – και για την – Αίγινα)

    Να σ’ αγναντεύω, θάλασσα, να μη χορταίνω,
    απ’ το βουνό ψηλά
    στρωτήν και καταγάλανη και μέσα να πλουταίνω
    απ’ τα μαλάματά* σου τα πολλά.

    Να ‘ναι χινοπωριάτικον* απομεσημερ’, όντας
    μετ’ άξαφνη νεροποντή
    χιμάει μες απ’ τα σύννεφα θαμπωτικά* γελώντας
    ήλιος χωρίς μαντύ*.

    Να ταξιδεύουν στον αγέρα τα νησάκια, οι κάβοι,
    τ’ ακρόγιαλα σα μεταξένιοι αχνοί
    και με τους γλάρους συνοδιά κάποτ’ ένα καράβι
    ν’ ανοίγουν να το παίρνουν οι ουρανοί.

  52. Aghapi D said

    Μια μεγάλη θάλασσα στο τετράγωνο είναι μάλλον ένα πέλαγος μια μεγάλη θάλασσα στον κύβο είναι ο βαθυστέναχτος ωκεανός… Ο μετάλλινος λυρισμός του γηραλέου αιώνα μας του μυτερού καιρού μας του ουρανοξύστη που νυχτερεύει σε ακατέργαστο έρωτα διδάσκοντας ερημία στην έναστρη γλαφυρότητα της καμπύλης κι ανεχόρταγα φιλιέται στα νυχτιάτικα κοιμητήρια με τη ψηλόφλογη κι απαρομοίαστη άλγεβρα τη στιλπνότατη αραπίνα του Μεσαίωνα – ο μετάλλινος λυρισμός που διαφεντεύει τα πλήθη και συνταράζει το γαλαζοπράσινο ροχάλισμα των κυμάτων εκείνος όπου ποτέ δεν την έμαθε την αθάμπωτη φωταψία της ακατάκριτης τίγρης κάνει χιλιάδες την οργή κι αμέτρητη τη θλίψη βρωμίζοντας τη μεγάλη μας αρχαιότητα: τη θάλασσα τη λάμπουσα μητέρα της βιολογίας. . . Τι σύνολα συνωστίζονται στα ευλύγιστα του Νηρέα τα βάραθρα τι σύνολα διαπρέπουν έρημα κι αλάλητα στη μονοκόμματη σιγή στ’ αξήλωτα τα βάθια… Βλέπεις τον εύοσμο ρυθμό φιλότητας και έριδας τον άρρητο ρυθμό που δεν αλλάζει μα όμως ούτε που μεινέσκει μια κατάφορτη στιγμή στα βρόχια της ασάλευτης ταυτότητας έσω κι ένα κοιμισμένο δευτερόλεπτο στην ίδια λάμψη την αλαφρογέννητη στου γερο-φόβου το χιλιοσκότεινο κάτεργο μη στέργοντας το ίδιο στασίδι – μακρόσυρτο κι άναυδο μυστήριο που ρέπει μ’ άφαντους χορούς απ’ αναρίθμητα τραγουδιστά κι αμάντευτα ηλεκτρόνια στη μανιώδη κίνηση τη σκλάβα του νερού με τόσα χρώματα. Βλέπεις τη φύση και τη λες Αγνούλα μες στη θάλασσα την ομορφιά στοχάζοντας πιότερο δακρυσμένη τα ερεβώδη γεγονότα δίχως του προπάτορα πόνου την αλλόφρονη κραυγή το άπειρο κοντινότερο στην οικουμένη. Βλέπεις τη μάνα τρικυμία σαν αρχόντισσα να συναδράχνει τα δρακόντεια παιδιά της τα γαλανόστηθα κύματα στον πόλεμο τον αναμάρτητο με τ’ άστρα. Βλέπεις την άσπιλη κι ατρέμιστη σιγή σε γάμο στυγερό με τα ουρλιάσματα κραδαίνεις ύψη γοερά, την άσωτη χαρά την καταιγιδα να τους κερνά τους κεραυνούς ωσάν ξεστήθωτες νεράιδες κι όπως ο μέγας υετός απ’ του νερού το βάρβαρο φτεράκισμα, το λάγνο βροντοκόπι, ξεθυμαίνει ηδονικά ραγίσματα στα λιπόσαρκα σύγνεφα τα ξεθεωμένα χαρίζουν ένα λιγοστό γαλάζιο βλαστερής ουρανοφάνειας προβάλλει σώος ο μουγγός ο ήλιος ο μαχαιροβγάλτης και τη μαυρίλα γύρωθε την κρεουργεί και την πεθαίνει γιατί είναι αυτός που και τη νύχτα τη γενέτειρα την έχει στη δική του τυραννίδα την έχει και του τραγουδά στο βάραθρο με μια μεγάλη φεγγαρόχαρη κιθάρα. Στομώνει ο ύπνος τη ζωή και την υψώνει ως το θάνατο τη στεφανώνει μ’ ένα έρημο στραφτάλισμα του Άδη κι αν είναι δόξασμα θωριάς η πικροθάλασσα κι αν είν’ το πιο ζωγραφιστό και θείο χασομέρι καθώς απλώνει τον αφρόπλαστο χιτώνα της το τίποτα στα σεμνόχρωμα βράχια τα ορυχτόζωα κι αλλάζοντας αμέσως αθωότητα πισωδρομίζει στα δικά της τρυφερά σκοτάδια σημάδι της αλήθειας τούτης ας υπάρχει του ποιήματος ο ήχος.

    Ν. Καρούζος, Τα ποιήματα, τ. Β’, Ίκαρος

  53. Aghapi D said

    «Γιατί τα κάνουμε θάλασσα;»
    Το ίδιο ρωτάω και για μένα και απάντηση δέν έχω

  54. ΣΠ said

    Θάλαττα! Θάλαττα!

  55. Χαρούλα said

    Και για να μαθαίνουμε και κάτι επιτέλους….!🤣
    Λέξεις για την θάλασσα από το «Εν τη λέξει λόγος», της Άννας Τζιροπούλου!(…των γνωστών εκδόσεων😜)

    https://www.nextdeal.gr/epikairotita/koinonia/53588/lexeis-tis-thalassas
    (Και επειδή η γαϊδούρα δεν το διάβασα, το ανεβάζω από άρθρο)

  56. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    56 Γαλέρα λέει από τον γαλέο, ψάρι επιθετικό.

    Κάποιος να πει στη σκορδαλιά να κόψει τις κακές παρέες γιατί κινδυνεύει να καταλήξει σε καμιά γαλέρα να τραβάει κουπί.

  57. Γιάννης Ιατρού said

    καλημέρα κι απ΄εδώ,

    55: Να, κάτι τέτοια της αειμνήστου βάζεις και με πιάνει μια περηφάνια που δεν περιγράφεται, να π.χ. μετά, το βράδυ, βάζω την γραβάτα μου για να πάω για ύπνο…

  58. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Θαλασσομαχούσα Παναγία

    Και με το πιο ομορφο βουνό
    θάλασα δε σ΄αλλάζω
    γιατί κι εγώ όπως κι εσυ,
    ποτέ δεν ησυχάζω

    48 κι ήρθε ο άλλος που τα έκανε ωκεανό σκ…, να τα ξανακάνει 😦
    55 >>Λέξεις για την θάλασσα
    Επίθετα που συνοδεύουν τη θάλασσα(τα πιο πολλά είναι τίτλοι τραγουδιών)
    Θάλασσα
    μικρή
    πλατιά
    μαύρη
    απέραντη
    θολή
    μάγισσα
    ψεύτρα
    ανταριασμένη
    λεβεντοπνίχτρα
    Κοκώνα
    ξελογιάστρα
    κατεργάρα

  59. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Εχει τόοσα θαλασσινα γλεντοάσματα !
    Θάλασσα ο έρωτάς σου
    ρίξε με στα κύματά σου
    Ωπα!

  60. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    59 πικροκυματούσα

  61. Χαρούλα said

    #57 μίστερ Πορτοκάλος εσείς; Εδώ μαζί μας;😊

    #56 Το δε χτήνος από το σοκ του νούμερου,έχασε τα …νούμερα!😊

  62. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    https://www.slang.gr/definition/9019-tora-pou-egine-oli-i-thalassa-giaourti-den-exoume-koutalia

  63. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Χαρούλα, το σχόλιό σου με τη Τζιρ. το έχω ως 56. Από το λυγξ σου το περί γαλέρας.

    Νικοκύρη, ξαναλέω: Κάτι μου έχει μαρμαγκωθεί από νωρίς.

  64. Μαρία said

    55, 56
    Και καΐκι (από το αϊκή=ορμή) μπομπάρδα (βομβαρδιστικό, εκ του βόμβος), το κανό των Γάλλων εκ του κάνεον=κάνιστρο, το γιοτ το αγγλικό εκ του jaceo και αυτό εκ του ίnμι, το φέρι-μποτ εκ του φέρω και boat=πλοίο. 🙂
    Παρακάτω δεν διάβασα.

  65. […] Έχουμε μπει για τα καλά στο καλοκαίρι, έστω και στο φετινό περίεργο πανδημικό, και ακόμα δεν έχουμε δημοσιεύσει καλοκαιρινό άρθρο. Σήμερα κάνουμε την αρχή. Και αφού το καλοκαίρι πολύς κόσμος πηγαίνει στη θάλασσα, το σημερινό μας άρθρο είναι θαλασσολογικό ή θαλασσογραφικό. Όμως, η θάλασσα είναι απέραντη. Η Μεσόγειος δεν μπορεί να δεθεί με σκοινιά, κι… — Weiterlesen sarantakos.wordpress.com/2020/07/16/thalassa/ […]

  66. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    3 Και το φασιστικό τραγουδάκι, νομίζω στον Ψαθά το είχα βρει:

    Tutto nostro è l’ Egeo
    Rodi, Cicladi e Pireo
    e se le cose vanno bene
    prenderemo anche Atene.

  67. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    θάλασσας συνοδευτικών συνέχεια:
    γαλανή,
    πλανεύτρα
    άπιστη
    πικροθάλασσα
    πικροκυματούσα

    Αγιά Θαλασσινή και Άγια θάλασσα (Τήνος)
    θαλασσόλυκος
    θαλάσσιοι ελέφαντες

    Μοιάζεις κι εσύ σαν θάλασσα
    που με τα κύματά σου
    μου τα χεις κάνει θάλασσα
    και πνίγομαι κοντά σου

  68. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    60 Αμ τα θαλάσσωσα που δεν ανανέωσα 😦
    Θάλασσα θαλασσώνομαι
    για σένα ξημερώνομαι
    (Ωραία κολυμπάμε/πλατσουρίζουμε καθώς σκαρφαλώνει η μέρα και ο Κέλσιος λέω.Ευτυχές το νήμα 🙂 )

    62 » Η θάλασσα χυλός» λέμε κάτω

  69. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα και να με συμπαθάτε που έλειπα!

    63 Μη φωνάζεις, τωρα άδειασα -βλ. 66

    25 Αυτό είναι η εκδοχή του Άνθ. Παπαδόπουλου που παραθέτω και στο άρθρο.

  70. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Άσπρα πουλιά τση θάλασσας

  71. Έχω ακούσει την έκφραση » έκανε το φαγητό σιάλς » εννοώντας αλμυρό …. εγω τα κάνω συχνά θάλασσα με την γλώσσα.

  72. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Η φωτογραφία Νικοκύρη είναι δική σου; Πολύ πετυχημένη η διακύμανση των χρωμάτων (και των …κυμάτων 🙂 )

    ακροθαλάσσι, κυμοθάλασσο (ακρογιαλιά)

    θαλασσοκράτηρα

    Άσχετο τελικά
    Το Πωγωνίσιο «Χαλασιά μου» νόμιζα ότι ήταν η «θαλασσιά μου» σε τοπική εκφορά (όπως Γαλανή Γαλαζιανή ξερωγώ). Εδώ βλέπω ότι είναι ο χαλασμός και παρακάτω στο στίχο διαπιστώνω ραμόνι : «ζωντανή ξεχωρισιά μου» λέει, κι εγώ έλεγα «ζωντανή ΄σαι φορεσιά μου» ! 🙂
    Έκτακτη αυτοβελτίωση.

  73. Γιάννης Κουβάτσος said

    Στην τάξη με τα παιδιά εξειδικεύουμε:τα κάναμε Ειρηνικό ωκεανό (τεράστια λάθη), τα κάναμε Μεσόγειο θάλασσα (μεγάλα λάθη), τα κάναμε Αιγαίο πέλαγος (μέτρια λάθη), τα κάναμε Σαρωνικό κόλπο (μικρά λάθη). Φυσικά, σ’ όλα αυτά υπάρχουν και παραλλαγές. Έτσι κάνουμε και επανάληψη στη γεωγραφία. ☺

  74. Γιάννης Κουβάτσος said

    Να μιλάμε για θάλασσα χωρίς Ελύτη δεν γίνεται:
    Μικρή πράσινη θάλασσα

    Μικρή πράσινη θάλασσα δεκατριώ χρονώ
    Που θα ‘θελα να σε υιοθετήσω
    Να σε στείλω σχολείο στην Ιωνία
    Να μάθεις μανταρίνι και άψινθο
    Μικρή πράσινη θάλασσα δεκατριώ χρονώ
    Στο πυργάκι του φάρου το καταμεσήμερο
    Να γυρίσεις τον ήλιο και ν’ ακούσεις
    Πως η μοίρα ξεγίνεται και πως
    Από λόφο σε λόφο συνεννοούνται
    Ακόμα οι μακρινοί μας συγγενείς
    Που κρατούν τον αέρα σαν αγάλματα
    Μικρή πράσινη θάλασσα δεκατριώ χρονώ
    Με τον άσπρο γιακά και την κορδέλα
    Να μπεις απ’ το παράθυρο στη Σμύρνη
    Να μου αντιγράψεις τις αντιφεγγιές στην οροφή
    Από τα Κυριελέησον και τα Δόξα σοι
    Και με λίγο Βοριά λίγο Λεβάντε
    Κύμα το κύμα να γυρίσεις πίσω
    Μικρή πράσινη θάλασσα δεκατριώ χρονώ
    Για να σε κοιμηθώ παράνομα
    Και να βρίσκω βαθιά στην αγκαλιά σου
    Κομμάτια πέτρες τα λόγια των Θεών
    Κομμάτια πέτρες τ’ αποσπάσματα του Ηράκλειτου.

  75. Γιάννης Ιατρού said

    71: Με το συμπάθιο βέβαια, αλλά μπάς και λέγανε «έκανε το φαγητό Cialis» ;;; 🙄😂😜🤩

  76. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    73

    Ο Αλλαντικός Ωκεανός είναι εντάξει?
    https://www.google.com/search?q=%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B1&rlz=1C1CHMO_elGR565GR565&source=lnms&tbm=isch&sa=X&ved=2ahUKEwivxejN6NHqAhXewcQBHYBvBh4Q_AUoAXoECBYQAw&biw=1280&bih=657

  77. Αγγελος said

    (60) Κι εγώ παλιά νόμιζα πως το φέρι-μποτ βγαίνει, όχι βέβαια από το ελληνικό φέρω, αλλά από το ομόρριζο λατινικό ferre — ώσπου έμαθα γερμανικά. Προφανώς, τα fare(well), ferry, Fähre, Fahrt, fahren είναι ομόρριζα με τον δικό μας πόρο.

  78. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    60, 77

    Είναι από το φέρε τον μπότη (πήλινο οινοδοχείο). Γνωστοί οινόφλυγες οι ναυτικοί 😎

  79. Μυλοπέτρος said

    Έχει θάλασσα = έχει καιρό = έχει φουρτούνα.
    Θαλασοβάπορο έτσι λέμε στους παραλλήλους τους δικούς μας το θαλασόσκαρο ξεροσφύρη. Α ναι εμείς το λέμε και μπουντέλι.

  80. dryhammer said

    72. >θαλασσοκράτηρα; (τα);
    Μπας και εννοείς θαλασσοκράτειρα;

    73. Εκεί γίνεται jamon στο ίσιωμα

    78. Μπότης και μπότος και μπότο ακόμα ήτανε στο βαπόρι το 15κιλο της μπογιάς (που έκανε botox στη λαμαρίνα). Οι μικρότερες συσκευασίες ήταν μποτάκια. Ο νεμπότης (στη στεριά) ήταν ο μαστραπάς.

  81. dryhammer said

    79. Το θαλασσόσκαρο περιλαμβάνει και τα ξύλινα. Θα το πεις και για καΐκι.

  82. dryhammer said

    80. Ημαρτημένον: 73–>76.

  83. Γ-Κ said

    32.
    «Ο,τι δεν αντιμετωπίζεται αρχίζει από θήτα, θαλασσα, θεός, θάνατος…»

    Και Θρύλος;

  84. Χαρούλα said

    #75 Αλλά να μιλάμε και χωρίς Καββαδία; Που …θα μεταλάβει με νερό θαλασσινό;!

  85. Βασίλης Ορφανός said

    «Δυο παλληκάρια απ’ τ’ Αϊβαλί»

    κι ήπιαν δυο θάλασσες πιοτά
    για μια γυναίκα τ’ Αϊβαλιού ωραία

  86. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    74 Και «Η Μεγάλη Πράσινη» της Ε.Φακίνου που είναι η θάλασσα βέβαια.

    80. :). Ξαναμπαίνοντας τώρα, ρολάροντας από κάτω προς απάνω βλέπω «θαλασσοκράτηρα» μπα, λέω τιναφτορε, θαλασσοκρατήρας κακοτονισμένος; και μετά βλέπω ότι ήταν δικό μου! Μα την Αγια σας Μαρκέλα, έτσι έγινε! 🙂

    «Με πιάνει η θάλασσα» – έχω ναυτία στο ταξίδι με πλοίο
    ………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..
    Σαράντα μέτρα θάλασσα

  87. Γς said

    76:

    > φέρε τον μπότη (πήλινο οινοδοχείο).

    τη μπότα; Οχι βέβαια

    γοβάκι όμως; Πόσοι δεν έχουν πιει σαμπάνια έτσι;

    Εγώ έχω πιει κονιακ.

    Οχι όμως ακριβώς από γοβάκι…

    https://sarantakos.wordpress.com/2017/03/13/aquavitae/#comment-419940

  88. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Τα ΄χεις κάνει θάλασσα

  89. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    72 Όχι, τη βρήκα κάπου τυχαία και μ’ άρεσε

    85 Γεια σου Βασίλη!

  90. Triant said

    79: Έχει θάλασσα, έχει θαλασσώσει: μόνο για το κύμα όχι για τον άνεμο. Καμιά φορά και συνώνυμο ‘έχει κάτι θάλασσες ως εκεί πάνω’.
    Κι εγώ μπουντέλι το ξέρω.

  91. Αιμ said

    Έχω φωτογραφήσει πινακίδα ταβέρνας στη λακωνική Μάνη «τα 5 αδέλφια χάμω στο κυμοθάλασσο» ή κάπως έτσι, κάπου γύρω από τον Κότρωνα

  92. Theo said

    @79, 90:
    Εμείς οι βουνίσιοι, που κάποτε εμπορευόμασταν ξυλεία, μπουντέλια λέμε κάτι χοντρά δοκάρια που προοορίζονται για υποστηρίγματα/αντηρίδες (βλ. https://www.lexigram.gr/lex/enni/%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BD%CF%84%CE%AD%CE%BB%CE%B9#Hist0)

  93. spiridione said

    Υπάρχει και στη Συναγωγή του Κουμανούδη η φράση
    Θαλασσοποιέω-ω (κατά τη δημώδη έκφρασιν τα έκαμε θάλασσαν = εχάλασε, κατέστρεψεν, ανέτρεψεν). «Εθαλασσοποιήθη το α’ χθεσινόν πλαγιότιτλον του Άστεως». Άστυ 22 Οκτ. 96. Αυτοθι 28 Σεπτ. 97 «θαλασσοποιημένη βιογραφική σημείωσις».
    https://anemi.lib.uoc.gr/php/pdf_pager.php?rec=/metadata/c/c/5/metadata-01-0000971.tkl&do=141355_01.pdf&pageno=473&width=410&height=614&maxpage=597&lang=el

  94. spiridione said

    Και παρακάτω στην επόμενη σελίδα
    Θαλάσσωμα, το να τα κάμνη τις θάλασσα, κατά την κοινολαικήν φράσιν, ήτοι να τα χαλνά. Δ. Γρ. Καμπουρ. εν Εστ. εφ. 4 Νο 96

  95. dryhammer said

    79,90,92 (μ)πουντέλι είναι το υποστήριγμα όπως το περιγράφεις. Παίζω στο 31 με το σχ. 30 με το πουντί =ταράτσα και το πουτί=αιδοίο. Για το μεν πρώτο ως αντηρίδα για το δεύτερο ως χοντρό δοκάρι (ουφ!)

  96. Nestanaios said

    Περιμένω να βρεθεί κάποιος να ετυμολογήσει την λέξη αλλά δυστυχώς δεν φαίνεται τίποτα στον ορίζοντα. Ούτε ο παλιός φίλος από το Σικάγο έχει φανεί και να μας πει κάτι για την ετυμολογία της λέξης. Για την ιστορία της δεν γνωρίζουμε τίποτα επειδή είναι πριν τον Όμηρο και σίγουρα ο Όμηρος την βρήκε, δεν την έφτιαξε αυτός. Η Ιστορία χάνεται αλλά η ετυμολογία ακολουθεί την λέξη και είναι παρούσα η ετυμολογία.

  97. Γιάννης Ιατρού said

    72α Έφη, κυκλοφορεί σε αρκετά site, και σε ειδησεογραφικά (συνήθως σαν στανταρντ εικόνα) για λιγότερο χαρούμενα θέματα.

  98. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Υπέροχη λέξη, εξαιρετικό άρθρο! Μόνο που αυτό δεν στέκει να είναι άρθρο ημέρας. Τέτοια θεϊκά όμορφη λέξη μπορεί να συζητιέται ΒΔΟΜΑΔΕΣ.. 🙂

  99. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Εἴμαστε οἱ μόνοι σ᾿ ὁλόκληρη τὴν Εὐρώπη ποὺ ἔχουμε τὸ προνόμιο νὰ λέμε τὸν οὐρανὸ «οὐρανὸ» καὶ τὴ θάλασσα «θάλασσα» ὅπως τὴν ἔλεγαν ὁ Ὅμηρος καὶ ὁ Πλάτωνας πρὶν δυόμισι χιλιάδες χρόνια. Δὲν εἶναι λίγο αὐτό…

  100. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Ἀνήκω σὲ μία χώρα μικρή. Ἕνα πέτρινο ἀκρωτήρι στὴ Μεσόγειο, ποὺ δὲν ἔχει ἄλλο ἀγαθὸ παρὰ τὸν ἀγώνα τοῦ λαοῦ, τὴ θάλασσα, καὶ τὸ φῶς τοῦ ἥλιου.

  101. sarant said

    93-4 Δεν το σκέφτηκα να κοιταξω…

  102. Αγγελος said

    Θάλασσα, πικροθάλασσα και πολυκυματούσα,
    όλοι σε λένε θάλασσα κι εγώ σε λέω ανθούσα…

  103. ΓΤ said

    Παντελής Θαλασσινός

    αλλά και

    μια όμορφη πένα (και παρεμβατική αλλού): Φώτης Θαλασσινός https://www.politeianet.gr/sygrafeas/thalassinos-fotis-11371

  104. Κουτρούφι said

    Θάλασσα πικροθάλασσα και πικροκυματούσα
    τα ψάρια σου είναι γλυκά μα συ ‘σαι φαρμακούσα

    #95 κλπ. μπουντέλο (το -λ- διπλό) στα Σιφνέικα με παρόμοιες έννοιες και κυρίως αυτή του υποστηρίγματος. Έχει επίσης και μεταφορική έννοια για τον πεισματάρη, τον ξεροκέφαλο: «Αυτός είναι μπουντέλο»
    Και ρήμα «μπουντελάρω»: Βαστώ, αντέχω.

  105. kpitsonis said

    Το λαμπύρισμα των άστρων λέγεται στίλβη.Τα άστρα στίλβουν.Και τα παπούτσια ενίοτε .

  106. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    91. Σ΄ ευχαριστώ για την πληροφορία! Είναι συνδεμένη τόσο η λέξη με τη μάνα μου που αμφέβαλα αν την έχω ακούσει κι από αλλού ή μήπως ήταν από τα ορεινά φερμένη μαζί της. Την έλεγε σε μια συγκεκριμένη πικρή ιστορία,όταν οι Γερμανοί σκότωσαν τον πατέρα της κι έκαψαν και το σπίτι, τις πρώτες μέρες της επιστροφής στα χαλάσματα, η γιαγιά μου (μάνα της) «εκατέβηκε στο γιαλό κι εμάζωξε φύκια από το κυμοθάλασσο» και τ΄ανέβασε ,κοντά μιας μέρας δρόμο, στη ράχη της για να της φτιάξει ένα υποτυπώδες στρώμα.
    Κυμοθάλασσο είναι η ένατη λέξη μου για την ακρογιαλιά.

    105 Ναι! Στον Παπαδιαμάντη στίλβουν ήλιος, άνθη στις πλαγιές, καντήλες,εικονίσματα

  107. ΓΤ said

    106@

    Και το στίλβον ποδήλατο στον Εμπειρίκο

  108. ΓΤ said

    Για ψαγμένους https://stilvibeer.gr/stilvi/

    και

    στιλβηδόν

  109. Corto said

    Ο ΝΕΡΟΚΡΑΤΗΣ

    Σύνθεση μάλλον του Γρηγόρη Κωνσταντινίδη, και όχι του Γιάννη Κωνσταντινίδη – Κώστα Γιαννίδη, όπως αλλού καταγράφεται (1930, ερμηνεία Πέτρος Κυριακός)

    «Ύδωρ να δώσω της θαλάσσης/ σε μια ραφτρούλα μαγευτική
    Επήγα κι άκου να τα χάσεις/ η τσαχπινούλα τι μου ’πε εκεί
    Α, κυρ νεροκράτα /το κλειδί παράτα
    Θάλασσα να δώσεις αντ’ αλλού
    Θάλασσα δεν θέλω/ γιατί μες στην καρδιά μου
    Τα ’χω θαλασσώσει προ πολλού»

  110. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    97 Γεια σου (και) φωτοδίφη ! Πράμα δε σου γλιτώνει! 🙂
    107 Ναι! Τ΄ αστρα (και τα ποδήλατα) στίλβουν και η θάλασσα στραφταλίζει.

  111. Αγγελος said

    Στίλβουν, μαρμαίρουν, λαμπυρίζουν, στραφταλίζουν… Η απορία όμως παραμένει: από πότε, και κυρίως γιατί αποδόθηκε «μαρμαρυγή» στα ελληνικά η καρδιακή fibrillation;

  112. Πέπε said

    @90:
    > > Έχει θάλασσα, έχει θαλασσώσει: μόνο για το κύμα όχι για τον άνεμο.

    Ούτως ή άλλως το κύμα και ο άνεμος δεν πάνε ζευγάρι. Μπορεί να έχει μόνο το ένα ή μόνο το άλλο, οπότε απορώ τι προκαλεί τα κύματα. Υποθέτω κάποιος πολύ σφοδρός άνεμος κάπου μακριά στα πέλαγα (;).

  113. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και «Η στιλβηδών» από την «Ενδοχώρα» του Εμπειρίκου:

    Η στιλβηδών
    Η φωτεινή θρυαλλίς έγινε φάρος
    Τα κρύσταλλά του μας μιλούν
    Κάποτε μοιάζουμε με τις αχτίδες του
    Κάποτε μοιάζουμε με την μακρινή φωνή του
    Στεκόμαστε ορθοί μεσ’ στις αναλαμπές του
    Το σώμα του μας κυβερνά
    Το φως του μας δυναμώνει
    Η καρδιά μας πάλλεται μαζί του
    Οι λογισμοί που αντιπαρέρχονται είναι καράβια
    Και η θάλασσα είναι στα πόδια μας
    Κανείς από μας δεν στέκει ποτέ στα βήματά του
    Καθένας πορεύεται και απομακρύνεται
    προς τα κρησφύγετα της οπτασίας του
    Η γη που τα σκεπάζει είναι στα σπλάχνα μας
    Οι πόθοι μας συναγελάζονται
    Τα μαλλιά τους αναμιγνύονται
    Τα στόματά τους φιλιούνται
    Τα χέρια τους μας σφίγγουν
    Και η σφιγξ μάς συνθλίβει επί του στήθους της
    Στην στίλβουσα σιωπή του φάρου.

  114. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @111, 28. Ακριβώς επειδή το λαμπύρισμα της επιφάνειας της θάλασσας, όταν πέφτουν επάνω της οι ακτίνες τού ηλίου, δεν συνίσταται από σταθερό και ομότιμο αντανακλώμενο φως αλλά από μικρές ανισότιμες και διαφόρων κατευθύνσεων ακτίνες. (Ως λαός ποιητών 🙂 προτιμήσαμε αυτήν την απόδοση του ινιδισμού..). Αν δει κανείς στο καρδιογράφημα την γραμμή που χωρίζει τα κοιλιακά συμπλέγματα (δηλ. την έκφραση της κολπικής ηλεκτρικής δραστηριότητας) θα το καταλάβει καλύτερα. Η γραμμή αυτή κατά την κολπική (και την κοιλιακή, αλλά εκεί- Θεός φυλάξοι!) μαρμαρυγή δεν είναι ομαλή και ευθεία αλλά ακατάστατα (όχι συμμετρικά) κυματιστή 🙂

  115. 58,
    και
    Θάλασσα μπαμπέσα
    Πυρ γυνή και θάλασσα
    Έγινε άγρια θάλασσα

  116. 44,
    Ω, ναι, THALASSO και στην Ελλάδα, με φύκια και τα συναφή.

  117. sarant said

    109 Βρε τι βρίσκει κανεις -επιθεωρησιακό θα είναι.

  118. dryhammer said

    115. Στη αχαλίνωτη νιότη, τα τρία «κακά» του κόσμου
    Πυρ γυνή και θάλασσα
    τα είχαμε για τα τρία καλά του καλοκαιριού
    Μπύρα, γυμνοί και στη θάλασσα…

    Στο καλό και στο κακό η θάλασσα σταθερή αξία (άμα την έχεις δίπλα σου-και μέσα σου)

  119. Γς said

    >και μαρμαρυγή («λαμπύρισμα») και αρχικώς αναφερόταν στην επιφάνεια τής θάλασσας που ακτινοβολεί, όταν πέφτουν επάνω της οι ακτίνες τού ηλίου.

    Κι ο ήλιος να πέφτει σε μια θάλασσα λάδι και να γίνεται χίλια κομμάτια, σκέτα ψήγματα χρυσού που τρεμοπαίζουν:

    https://caktos.blogspot.com/2016/06/blog-post_17.html

  120. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

  121. loukretia50 said

    Καλημέρα !
    Υπέροχο, διαχρονικό , ανεξάντλητο θέμα!
    Μικρή προσθήκη
    The Great Wave off Kanagawa

    The sea of fertility https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/8/8c/TheSeaOfFertility.jpg/220px-TheSeaOfFertility.jpg Yukio Mishima

    Song of the Sea | https://youtu.be/J5P2-9YY7qU Lullaby

    La mémoire et la mer https://youtu.be/uGbSYohHcio Léo Ferré

  122. nikiplos said

    Και η γνωστή παροιμία: «τώρα που έγινε η θάλασσα γιαούρτι, χάσαμε το κουτάλι» για να δείξει την ευκολία ενός δύσκολου παλαιότερα εγχειρήματος, που σήμερα είναι απλό και εύκολο, αλλά ο εκφράζων γέρασε και δεν ημπορεί πλέον.

  123. Triant said

    Καλημέρα.

    Και η ξενέρωτη πληροφορία της ημέρας. Το φώς του ήλιου που αντανακλάται από την θάλασσα είναι πολωμένο γι αυτό τα πολωτικά γυαλιά είναι πολύ χρήσιμα στην θάλασσα ιδίως στους καπεταναίους (και τους ψαράδες) γιατί βλέπεις πιό καθαρά τα ρηχά αλλά και τον βυθό.

  124. nikiplos said

    Και φυσικά από τη μεταφρασμένη οδύσσεια του Σιδέρη:
    ποιὸς μὲς στὸ θαλασσόκλειστο θὰ βασιλέψη Θιάκι

  125. Spyros said

    Πρωτοποριακό έργο. Όπως και το σύνολο του (ώριμου) έργου του Debussy.
    Εδώ σε μία εξαιρετική εκτέλεση με έναν εξαιρετικό μαέστρο…

    Και φυσικά κάτι πιο «δικό μας» του Γιάννη Κωνσταντινίδη (δηλ. του συνθέτη τραγουδιών και κινηματογραφικής μουσικής Κώστα Γιαννίδη) :

  126. Γς said

    107;

    >Και το στίλβον ποδήλατο στον Εμπειρίκο

    και το Καναρινί Ποδήλατο

    https://caktos.blogspot.com/2015/01/blog-post_5.html

    https://www.google.com/maps/@37.9975174,23.9235786,3a,15.1y,114.02h,79.68t/data=!3m6!1e1!3m4!1sGprGYCDDnFROpJ85YwqXgw!2e0!7i16384!8i8192?hl=en

  127. Και Σκαλκώτα έχουμε

  128. gpoint said

    # 99

    Υπάρχει΄όμως μια άλλη γλώσσα, όπου τα δυο απέραντα γαλάζια που βλέπει ο άνθρωπος ονοματίζονται με δυο γράμματα το καθένα.

    Εχω γράψει :

    Υπάρχει μια γλώσσα στην Μεσόγειο όπου ο ουρανός λέγεται Σε και η θάλασσα Μα.
    Τα ονόματα των ανθρώπων ακούγονται όπως και στην υπόλοιπη Μεσόγειο.
    Σκέφτηκα πως η θάλασσα κι’ ο ουρανός ενώ είναι τα δυο απέραντα που αντικρύζει ο άνθρωπος συμβολίζονται με τον ελάχιστο συνδυασμό γραμμάτων σ’ αυτή την γλώσσα.
    Στα ελληνικά, οι δύο αυτές λέξεις, ο ουρανός κι η θάλασσα «απαιτούν» από επτά γράμματα ενω η ασημαντότητα δώδεκα και το απειροελάχιστο δεκατέσσερα γράμματα.
    Πρώτη φορά έννιωσα να υστερεί ποιητικά η ελληνική γλώσσα.

    Περισσότερα στο : https://gpointsbreeze.blogspot.com/2009/08/blog-post_15.html

  129. Epaminondas Papayannis said

    Οψιγενώς, θυμήθηκα και το λήμμα θαλασσόμυαλος – ok θα μπορούσα να παραθέσω όλα τα παράγωγα από το λεξικό Δημητράκου (το πληρέστερο), δεν το κάνω αφού κάτι τέτοιο θα μπορούσε να εκληφθεί ότι γίνεται μόνο για δημιουργία εντυπώσεων.
    Λοιπόν, από μη παραθαλάσσιους στεριανούς αποκαλούνται θαλασσόμυαλοι¹ -απαξιωτικά, σκωπτικά και υποτιμητικά- οι παραθαλάσσιοι (είτε στεριανοί είτε νησιώτες). Πιθανολογώ ότι ο τρόπος σκέψεως είναι ίδιος: γίνεται συνειρμός με το «θαλασσώνω» ή «κάνω θάλασσα».

    ¹ το θαλασσόμυαλος δεν υπάρχει ούτε στο λεξικό Δημητράκου

  130. Costas Papathanasiou said

    Καλημέρα!
    Πέραν όσων ορθότατα επισημάνθηκαν, αξίζει να σημειωθεί ότι η έκφραση «τα κάνω θάλασσα» δύναται να νοηθεί και ως εξής:

    -Ισοπεδώνω τα πάντα, υποβιβάζοντάς τα σε μηδενική στάθμη

    -Αφανίζω, καταποντίζοντας ό,τι άνωθεν (όπως η αγριεμένη θάλασσα τα πλεούμενα)

    -Κάνω του αλατιού, όποιον πάει να μου σταθεί εμπόδιο

  131. Γς said

    130:

    >του αλατιού

    https://caktos.blogspot.com/2015/06/blog-post_42.html

  132. Spyros said

    127 Εξαιρετικός ο Σκαλκώτας! Με σπουδές στο Βερολίνο της δεκαετίας του είκοσι αφομοίωσε σε εκπληκτικό βαθμό τον πρωτοποριακό τότε δωδεκαφθογγισμό. Εντύπωση μου είχε κάνει κάποτε σε ένα ντοκιμαντέρ ένα σκηνοθετικό εύρημα: ο γιος του Σκαλκώτας, δεινός σκακιστής, σε ερώτηση αν θυμάται τον πατέρα του, που τον είχε χάσει σε πολύ μικρή ηλικία, είχε απαντήσει: «Δεν τον θυμάμαι, όμως πρέπει να ήταν κάπως έτσι:»
    Και αρχίζει να ακούγεται η εισαγωγή «Η Επιστροφή του Οδυσσέα»…

  133. Spyros said

    ο γιος του Σκαλκώτα* (lapsus calami…)

  134. Λ said

    Μπα εμείς δεν τα κάνουμε θάλασσα.
    Τα θαλσσώνουμε. Τα θαλασσώσαμε πολλές φορές, θα τα θαλασσώσουμε και πάλι

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: