Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Φειδωλοί και τσιγκούνηδες

Posted by sarant στο 22 Ιουλίου, 2020


Oλοκληρώθηκε τελικά υστερα από μαραθώνιες διαπραγματεύσεις η πολυήμερη σύνοδος κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης με θέμα το Ταμείο Ανάκαμψης και τα μέτρα στήριξης των οικονομιών των κρατών μελών.

Ο συμβιβασμός που τελικά επιτεύχθηκε αναπροσαρμόζει τα ποσά που είχε αρχικά προτείνει η Επιτροπή, μετατρέποντας αρκετές επιχορηγήσεις σε δάνεια. Και ήταν αναγκαίος ο συμβιβασμός διότι ένα μέτωπο τεσσάρων πλούσιων χωρών της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης (Oλλανδία, Αυστρια, Δανία, Σουηδία) διαφώνησε έντονα με την αρχική πρόταση, δεδομένου ότι οι ενισχύσεις κατευθύνονταν κυρίως στις χώρες της νότιας Ευρώπης, που είχαν πληγεί περισσότερο από την πανδημία (αλλά και από τις συνέπειές της στον τουρισμό).

Οι τέσσερις αυτές χώρες ονομάστηκαν, ή αυτο-ονομάστηκαν ίσως, «The Frugals», που αποδόθηκε στα ελληνικά «οι φειδωλοί», αλλά και «οι τσιγκούνηδες».

Βέβαια, η επικαιρότητα είναι καμιά φορά άστατη, κι ενώ τα δελτία ειδήσεων ξεκίνησαν προβάλλοντας τη μεγάλη επιτυχία, απο το απομεσήμερο και μετά άρχισε η ανησυχία (ή οι πολεμόχαρες κορόνες) για τη Navtex που ανακοινωσε η Τουρκία.

Εμείς όμως στο ιστολόγιο ένα θέμα πρέπει να διαλέξουμε, οπότε θα λεξιλογήσουμε σήμερα για τους frugals.

Η αγγλική λέξη ανάγεται, μέσω γαλλικών, στο λατινικό frugalis, το οποίο με τη σειρά του προέρχεται από το frux (πληθυντικός fruges) που θα πει «καρπός», με τη μεταφορική και την κυριολεκτική σημασία. Aπό την ίδια ρίζα έρχεται και το δικό μας «φρούτο». Ηδη στα λατινικά, η σημασία εξελίχθηκε από χρήσιμος σε κερδοφόρος και μετά σε οικονόμος.

Και αυτή είναι η σημασία της λέξης στα αγγλικά. Έχει χροιά θετική: sparing or economical as regards money or food.

Οι χώρες που διάλεξαν να ονομαστούν έτσι το έκαναν για να προβάλουν μια θετική εικόνα, της συνετής διαχείρισης. Αν η λέξη είχε αρνητική χροιά, δεν θα το χρησιμοποιούσαν και οι ίδιοι, όπως το χρησιμοποιεί εδώ ο καγκελάριος της Αυστρίας, σε τουίτ του μετά την ολοκλήρωση των εργασιών της Συνόδου: Thank you to all colleagues, especially to the frugals!

Επομένως, αν θέλουμε να αποδώσουμε ελληνικά το frugals, είναι σωστό το «φειδωλοί», άσχετα αν συμφωνούμε με τη στάση των χωρών αυτών. Σε άρθρο του tvxs, βλέπω τον τίτλο «H νίκη των τσιγκούνηδων» αλλά εδώ εκφράζεται πολιτική θέση, δεν επιδιώκεται να μεταφραστεί με ακρίβεια το frugals.

Θα μπορούσε να διαλέξει κανείς και κάποιο άλλο επίθετο, διατηρώντας πάντοτε τη θετική χροιά: λιτός, οικονόμος, ολιγαρκής. Όλα αυτά είναι καταρχήν θετικά, με την έννοια ότι μπορεί κάποιος να τα χρησιμοποιήσει για να περιγράψει τον εαυτό του με καμάρι. Ίσως κάπως λιγότερο θετικό να είναι το «λιτός», ανάμεσα στο θετικό και στο ουδέτερο.

Για τη θετική λοιπόν χροιά, θα πούμε «φειδωλός». Αν όμως θέλουμε να επικρίνουμε τη φειδώ που επιδεικνύει κάποιος, αν έχουμε διαφορετική άποψη, όπως ο αρθρογράφος παραπάνω, θα πάρουμε την παλέτα με τα αρνητικά χρώματα. Τότε, θα πούμε «τσιγκούνης».

Όπως συμβαίνει τις περισσότερες φορές, έχουμε περισσότερες λέξεις για να επικρίνουμε μιαν ιδιότητα παρά για να την παινέψουμε. Πέρα από τον τσιγκούνη, μπορούμε επίσης να πούμε: φιλάργυρος, καρμίρης, μίζερος, εξηνταβελόνης, τσιφούτης, σπαγγοραμμένος -και σκέτο σπάγγος. Υπάρχει και ο σφιχτοχέρης, που είναι κάπως λιγότερο αρνητικά χρωματισμένος, αλλά αν θέλαμε να τον κατατάξουμε θα τον βάζαμε κι αυτόν με τις αρνητικές λέξεις παρά με τις θετικές. Παλιότερα, λέγαμε και «ακριβός» με τη σημασία «τσιγκούνης», που έχει επιβιώσει μόνο στην παροιμία «ακριβός στα πίτουρα και φτηνός στ’ αλεύρι» όπως έχουμε πει παλιότερα.

Αν βάλουμε σε μια βέργα όλες αυτές τις λέξεις, έχοντας στο αριστερό άκρο τις θετικές και στο δεξιό άκρο τις αρνητικές, οι περισσότερες θα πάνε στο ένα ή στο άλλο άκρο, και κάπου στη μέση θα μείνουν ο λιτός και ο λιτοδίατος (αλλά πάντα από το θετικό μισό) και ο σφιχτοχέρης (στο αρνητικό μισό όμως). Θα έχω ξεχάσει και κάμποσες λέξεις, που περιμένω να τις συμπληρώσετε στα σχόλιά σας.

(Αν ανοίξετε λεξικά συνωνύμων, θα βρείτε περισσότερα επίθετα. Απο το ένα άκρο θα βρείτε προσεχτικός, προνοητικός, συνετός, από το άλλο άκρο παραδόπιστος, φιλοχρήματος, φραγκοφονιάς. Αλλα αυτά εκφράζουν γενικότερες εννοιες, ή ελαφρά διαφορετικές. Μπορεί κάποιος να είναι φιλοχρήματος αλλά να μην είναι τσιγκούνης ή μπορεί σε πολλά πράγματα να είναι προσεχτικός αλλά ταυτόχρονα ανοιχτοχέρης).

Επίσης όπως πολύ συχνά συμβαίνει, η φρασεολογία μας είναι προσανατολισμένη περισσότερο προς τον αρνητικό χρωματισμό της φειδωλίας παρά προς τη θετική παρουσίασή της. Έχουμε για παράδειγμα φράσεις όπως: έχει καβούρια στην τσέπη του (εξού και: ο καβούριας), δεν δίνει του αγγέλου του νερό ή δεν δίνει του αγγέλου του θυμίαμα, δεν δίνει ούτε σπυρί αλάτι, δεν δίνει ούτε τη θέρμη του. Και επεκτείνοντας λίγο το πεδίο: βγάζει και από μύγα ξίγκι.

Αντίθετα, έχουμε αρκετές παροιμίες που παινεύουν την αρχή της οικονομίας: φασούλι το φασούλι γεμίζει το σακούλι, μάζευε κι ας είν’ και ρώγες, σταλαματιά σταλαματιά γεμίζει η στάμνα η πλατιά και πολλές ακόμα. Δεν υπάρχει αντιφαση εδώ. Η παροιμία εκφράζει πολλές φορές μια διδαχή γι’ αυτό και έχει γνωμικό χαρακτήρα. Η παγιωμένη έκφραση όμως, περιγράφει μια κατάσταση.

Ακόμα περισσότερες φράσεις και παροιμίες θα βρίσκαμε αν διερευνούσαμε το αντίθετο θέμα, δηλαδή τη σπατάλη -ή, αν θέλω να το πω θετικά, την ανοιχτοχεριά, τη γενναιοδωρία. Αλλά αυτό ας το αφήσουμε για επόμενο άρθρο.

Όσο για τη Σύνοδο Κορυφής, προβάλλεται η άποψη ότι το αποτέλεσμα ήταν «καλό». Αυτή η τοποθέτηση είναι, θαρρώ, λειψή. Καλό για ποιον; Καλό για τους φειδωλούς, που όπως είδαμε πανηγυρίζουν; Ή καλό για τις χώρες του Νότου, που τώρα απειλούνται με επανεμφάνιση της υπερχρέωσης;

Καλό μήπως για την Ευρωπαϊκή Ένωση; Ναι, υπό την έννοια ότι η αντίθεση ανάμεσα σε φειδωλούς και σε ανοιχτοχέρηδες δεν οδήγησε τελικά σε ρήξη, ότι βρέθηκε ένας συμβιβασμός, έστω κι αν χρειάστηκε να θυσιαστούν πολλά χρήσιμα προγράμματα και να αφαιρεθούν πόροι που από κάπου θα λείψουν. Αλλά η έλλειψη συντονισμού και αλληλεγγύης που έδειξε η Ευρώπη σε αυτή την κρίση δυστυχώς συνεχίζεται…

 

 

275 Σχόλια to “Φειδωλοί και τσιγκούνηδες”

  1. Γς said

    Καλημέρα

    Το φειδωλοί παραπέμπει στη φειδώ στο ξυράφι του Occam στην parsimony και δεν συμμαζευόμαστε

  2. Alexis said

    Καλημέρα.

    «Παραδομάχος», παραστατική λέξη από τη ντοπιολαλιά του Ξηρομέρου για τον φιλοχρήματο.

  3. Γς said

  4. Γιάννης Κουβάτσος said

    Οι «Χώρες του Βίσεγκραντ», «Οι φρούγκαλς»…Γεια σου, ενωμένη Ευρώπη με τις αξίες σου! 😜

  5. Alexis said

    Στις φράσεις για τους τσιγκούνηδες να προσθέσω και το «κάνει το σκατό του παξιμάδι»

  6. Γς said

    Κι οι Σκοτσέζοι [της Σκωτίας]

    https://caktos.blogspot.com/2014/03/blog-post_1797.html

  7. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Μιὰ σχετικὴ λέξη, ἀπαξιωμένη ἐσχάτως μὲ τὸ νοικοκυραῖος, εἶναι ὁ νοικοκύρης μὲ τὰ παράγωγά του νοικοκυρεύω, νοικοκυρεμένα κλπ.

    Παλιότερα παρέπεμπε σὲ καλὴ διαχείριση καὶ ὀργάνωση τοῦ νοικοκυριοῦ, ὅπως ἦταν καὶ ἡ ἀρχικὴ σημασία τῆς λέξης οἰκονομία, ἀπὸ τὴν ὁποία προῆλθε.

  8. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    5 Ναι, αλλά μπορεί επίσης η φράση να αναφέρεται σε κάποιον που κάνει αιματηρές οικονομίες όχι από τσιγκουνιά αλλά από φτώχεια. Πχ «έκανε το σκατό του παξιμάδι για να σπουδάσει το παιδί του».

  9. atheofobos said

    καβουροτσέπης
    https://www.slang.gr/lemma/22767-kabourotsepis

  10. atheofobos said

    Και ο κλασικός σπαγκοραμμένος του Πολενάκη.

  11. dryhammer said

    Από τις δεκάδες σκωπτικές ιστορίες που λέγονται για τους κατοίκους των χωριών της Χίου (από τους κατοίκους των άλλων χωριών).

    Ήτανε κάποτε στην Καλαμωτή, κάποιος εξαιρετικά τσιγκούνης, σε σημείο που όταν αρρώστησε κάποτε, να μην αφήνει να φωνάξουν γιατρό. Με τούτα και με κείνα έφτασε νάναι πια του θανατά. Μαζευτήκαν τα παιδιά του γύρω απ’ το κρεβάτι και τον πίεζαν να τους αφήσει να φέρουνε το γιατρό.
    -Και πόσα θέλει ο γιατρός;
    -Δέκα (πχ γρόσια)
    -Κι ο νεκροθάφτης;
    -Έξη.
    -Έ, χτυπάτεν τας καμπάνας…

  12. Jago said

    Έφυγε και ο Γιώργος Φαρσακίδης.

    https://atexnos.gr/έφυγε-από-τη-ζωή-ένας-μεγάλος-κομμουνι

  13. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @7. (Συνέχεια). Στὴν παραδοσιακή, κατὰ βάση ἀγροτική, κοινωνία τῆς Ἑλλάδας ἦταν θεμελιώδης ὁ ρόλος τῆς νοικοκυρᾶς.

    Χαρακτηριστικὴ εἶναι ἡ παροιμία, ποὺ ἔλεγε ἡ γιαγιά μου γιὰ τὶς σπάταλες γυναῖκες.

    Ὁ ἄντρας μὲ τὸ τσουβάλι, ἡ γυναίκα μὲ τὸ κουτάλι.

    Δηλαδή, ὅσα κι ἂν φέρνει ὁ ἄντρας στὸ σπίτι (μὲ τὸ τσουβάλι), δὲν φτάνουν γιὰ νὰ καλύψουν αὐτὰ ποὺ ξοδεύει ἡ σπάταλη γυναίκα, ἀκόμα κι ἂν τὰ ξοδεύει λίγα-λίγα (μὲ τὸ κουτάλι).

  14. nikiplos said

    Και το «εβραίος» ως επίθετο για να περιγράψει τον παραδόπιστο, τον δραχμοφονιά. Και φυσικά το αντίθετο «σπάταλος» που δεν είχε πάντοτε την αρνητική έννοια. Στην ταινία Λατέρνα φτώχια και φιλότιμο, οι λατερνατζήδες αγοράζουν ένα φουστάνι για να το φορέσει η Καρέζη. Εκεί λοιπόν η Καρέζη διαμαρτύρεται για τα έξοδα και ο Φωτόπουλος λέει την ατάκα: «Γειά σου Μαέστρο σπάταλε!»

    Στην επόμενη ταινία Λατέρνα Φτώχια και γαρύφαλο, οι λατερνατζήδες καίτοι έχουν εισπράξει την αμοιβή, ξαναπέφτουν σε φτώχια. Κακολογούνται από το περιβάλλον τους, κι ένας παίρνει το θάρρος και τους λέει:
    -Τόσα λεφτά ρε τι τα κάνατε?
    -Δολάρια (απαντάει ο Φωτόπουλος)
    -Και τα δολάρια?
    – Τα φάγαμε!

  15. Γς said

    Στερήθηκαν τα πάντα.

    Θυμάμαι την κυρα Μαρία να κόβει τα σπίρτα στα δύο κατά μήκος για ν ανάβει δυο φορές τη γκαζιέρα της
    και τον κυρ Γιώργο να ακονίζει τα ξυραφάκια μέσα στο ποτήρι για να διαρκούν μέχρι τελικής πτώσης.

    Κι έκαναν ένα πολύ μεγάλο κομπόδεμα χρυσές λίρες και καταθέσεις,

    Τους κληρονόμησε ο ανιψιός τους ο Δημήτρης. Και για πότε τα ξόδεψε όλα.

    Στα χαρτιά, στα ποτά και τσι πουτάνες…

  16. LandS said

    17ος αιών.
    Πλούσιος έμπορος εβραίος: Φιλάργυρος, καρμίρης, μίζερος, εξηνταβελόνης, τσιφούτης, σπαγγοραμμένος
    Πλούσιος έμπορος προτεστάντης (πχ Ολανδός) : Φειδωλός.

  17. gpoint said

    Καβούριας ονομάσθηκε ο καπετάνιος για την «απλοχεριά» του κυρίως στα παδιά των ακαδημιών, μέχρι που τον ζορ΄σανε τα παράτησε και κονόμαγε- μέχρι πριν λίγο- από την Φίλιππο Ενωση όπου τον ‘φυτέψανε» και μεγαλούργησαν οι κουμπάροι εκ Κρήτης9 τελικά αφού την έφερε στα πρόθυρα της πτώχευσης την έκανε πάσα στο κόμμα (διάβαζε Ασπασία Ράλλη )

    Το Τζιγγούνης ( επίθετο μαιευτήρα με βρεφοπωλήσεις) είναι από το τσιγκούνης ή άλλη ρίζα ;

  18. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Νομίζω ότι το «σταλαματιά σταλαματιά γεμίζει η στάμνα η πλατιά» είναι στίχος από ένα τραγούδι (το τραγουδούσε ο Βιολάρης) αλλά επειδή ακούγεται όμορφα σαν παροιμία, κυκλοφορεί ως τέτοια..

    @14. Σε καιρούς παρεξηγήσεων, μάλλον ατόνισε το «εβραίος»= τσιγκούνης, αλλά έμεινε το «τσιφούτης»..

  19. Μία παροιμία για την σπατάλη
    Τώρα που έχουμε βούτυρο,αλειφτουμε και στον κώλο.
    Ομολογώ ότι έως προσφάτως παθαινα σοκ στο άκουσμα παροιμιών. Ένιωθα αηδία ,πόνο στο στομάχι , τελευταία έχω θεραπευτεί .

  20. Πάνος με πεζά said

    Μια παροιμία που μου αρέσει, για την τσιγγουνιά και τη σπατάλη μαζί, την κακή εκτίμηση μιας ποσότητας, αλλά και για άλλες περιπτώσεις (π.χ. το να κάνεις κάτι δυο φορές), είναι η γνωστή «Το μονό σκοινί δε φτάνει, το διπλό φτάνει και περισσεύει…»

  21. Alexis said

    #8: Σωστά.

    #7: Το «νοικοκύρης» παλιότερα σήμαινε, εκτός από τον συνετό στη διαχείριση, και τον εύπορο, αυτόν που έχει ένα υπολογίσιμο «βιός» (χωράφια, ζωντανά, σπίτια κλπ.)

    βλέπε και λαϊκό άσμα:
    ήμουνα ο νοικοκύρης
    ήμουνα ο σεβνταλής
    κι ‘εχω γίνει μουσαφίρης
    κι έχω γίνει κουρελής

    Νικοκυραίοι σε κάθε χωριό λέγονταν οι πιο εύπορες οικογένειες.
    Αυτά πριν πάρει άλλη σημασία η λέξη…

  22. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @11. Εἶναι χαρακτηριστικὲς οἱ σκωπτικές ἱστορίες γιὰ τοὺς κατοίκους τῶν κοντινῶν χωριῶν/πόλεων ποὺ ἀναδεικνύουν τὸν ἀνταγωνισμὸ ἢ καὶ τὴν ἀντιπαλότητα ποὺ ὑπάρχει ἀνάμεσά τους.

    Ἀπὸ Ἡράκλειο-Χανιά, Λάρισσα-Βόλο, Ἄργος-Ναύπλιο, μέχρι Χώρα (Κύθνος)-Χωριὸ (Δρυοπίδα) στὸ νησί μου.

    Πρὶν ἀπὸ τριάντα χρόνια παραθέριζα στὸν ἁη-Γιάννη τοῦ Βουνοῦ, στὴ Χίο. Οἱ Βουνοῦσοι* ἀποκαλοῦσαν τοὺς Πυργούσους** ἀλλούμπηδες, ἀπὸ κάποιαν σκαμπρόζικη ἱστορία πρώτης νύχτας γάμου, ποὺ ἔγινε στὸ Πυργί, κατὰ τοὺς Βουνούσους. Ἀπὸ τὸ «ἀλλοῦ ᾿μπε» ποὺ εἶπε ἡ νύφη.

    *Βουνοῦσοι: οἱ κάτοικοι τοῦ χωριοῦ Βουνὸ τῆς Χίου.
    Πυργοῦσοι: οἱ κάτοικοι τοῦ χωριοῦ Πυργί τῆς Χίου.

  23. Παναγιώτης Κ. said

    «Τσιγκούνης δεν λέγεται αυτός που δεν ξοδεύει.
    Τσιγκούνης είναι αυτός που ξοδεύει μόνο για τον εαυτό του και όχι για τους άλλους».

    «Αν βάλουμε σε μια βέργα όλες αυτές τις λέξεις…»
    Ωραίο αυτό το φυσικό μοντέλο! (για ζύγισμα).
    Το αντίστοιχο γεωμετρικό μοντέλο που χρησιμοποιείται στα Μαθηματικά είναι η ευθεία των πραγματικών αριθμών. Και όσο μπόρεσα να καταλάβω, δεν παρουσιάζει αντιφάσεις. Αντιφάσεις μεταξύ εποπτείας και καθαρής σκέψης.
    Η διαφορά στο μοντέλο του Νικοκύρη από το γεωμετρικό μοντέλο είναι ότι στο δεύτερο αν α αριστερά του β τότε α<β.

  24. gpoint said

    # 20

    Πμπ υπάρχει η σοφότερη (που αφορά τη δυσκολία σο κουμάντο της βάρκας ) «στη βάρκα ο ένας δεν φτουρά κι ο δεύτερος περσσεύει «

  25. Pedis said

    βλέπω τον τίτλο «H νίκη των τσιγκούνηδων» αλλά εδώ εκφράζεται πολιτική θέση, δεν επιδιώκεται να μεταφραστεί με ακρίβεια το frugals.

    Γιατί, η ίδια η επιλογή του όρου frugals δεν αποτελεί πολιτική θέση;

    Frugal είναι ο λιτοδιαίτος και αυταρκης. Το αντίθετό του είναι ο χαραμοφάης και σπάταλος.

    Πολιτική προπαγάνδα για τα πόπολα με δύο-τρεις λέξεις.

  26. dryhammer said

    22. Για τους αδαείς, ο γαμπρός λάθεψε κατά «δυο δάχτυλα και κάτι» κι η νύφη φώναζε «Αλλού ΄μπε» για να εισπράξει την απάντηση «Ήμπε που ‘μπε, άστ’ οπού ‘μπε»…

  27. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Τον καϊρη δε βλέπω.Τονε λέμε στην Κρήτη αλλά και στη Στενή Ευβοίας και στην Τριχωνίδα λέει η κυρα Γούγλη.

  28. Γιάννης Κουβάτσος said

    18β) Όπως και το γύφτος ως συνώνυμο του τσιγκούνης. Στο σίριαλ, που βασίστηκε στη «Λίστα γάμου» του Χαριτόπουλου, τον Μίμη Χρυσομάλλη, τον τσιγκούνη της παρέας, οι φίλοι του τον αποκαλούσαν γύφτο. ☺

  29. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @19. Δεν έχω ξανακούσει αυτήν την παροιμία, αλλά εν πάση περιπτώσει, καλά είναι να φυλαγόμαστε απ’ όποιους την διακινούν ως τέτοια.. 🙂
    @22. Και πού να δεις Καβάλα-Θάσος!

  30. Παναγιώτης Κ. said

    Το παρακάτω ανέκδοτο τσιγκούνη φανερώνει ή κάτι άλλο;
    Ο Εβραίος πατέρας στο κρεβάτι, στα τελευταία του. Η όρασή του δεν λειτουργεί.
    Λειτουργεί όμως η ακοή και…το μυαλό του. Όλοι οι γιοί γύρω του σε ένδειξη συμπαράστασης και σεβασμού.
    -Ιωσήφ;
    -Ναι πατέρα. Εδώ είμαι!
    -Ισαάκ;
    -Και εγώ εδώ είμαι πατέρα.
    -Αβραάμ;
    -Ναι πατέρα τι θέλεις;
    Και ο πατέρας αγανακτισμένος,
    -και στο μαγαζί βρε ποιος είναι;

  31. Γιάννης Κουβάτσος said

    Καβούρια αποκαλούσαν τον Γιώργο Βαρδινογιάννη πολλοί οπαδοί του Παναθηναϊκού. Επειδή, λέει, δεν έβαζε το χέρι στην τσέπη, για να αγοράσει τους παιχταράδες που είχαν βάλει στο μάτι. Τώρα χορταίνουν τη χουβαρντοσύνη του «μπροστινού» και νοσταλγούν τις εποχές του «καβούρια».

  32. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @18α. Τὸ τραγοῦδι εἶναι τῆς εὐτυχίας τὸ νερό, τὸ πρῶτο σαρανταπεντάρι τοῦ Μανώλη Μητσιᾶ. Ἠχογραφήθηκε τὸ 1967, ὅταν δὲν εἶχε ἀκόμα διαμορφώσει τὸ προσωπικό του ὕφος καὶ τραγουδοῦσε σὰν τὸν Βιολάρη.

    Πάντως ἡ παροιμία προϋπῆρχε. Θυμᾶμαι πὼς μᾶς τὴν εἶχαν μάθει ἀπὸ τὸ Δημοτικὸ καὶ τὴ βάζαμε στὶς ἐκθέσεις γιὰ τὴν ἀποταμίευση ἀπὸ τὶς ἀρχές τῆς δεκαετίας τοῦ 60.

  33. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    25 Τα έλεγε από νωρίς ο Γερούν αλλά εμείς ήμασταν απασχολημένοι με τα οινοπνευματώδη και τις εταίρες.
    https://www.ft.com/content/2498740e-b911-3dbf-942d-ecce511a351e

    Πάντως το frugal μου θυμίζει τον αγγλικό γλωσσοδέτη a truly rural frugal ruler’s mural.

  34. Epaminondas Papayannis said

    Ίσως, πρέπει να ασχοληθούμε και με την ορθογραφία τών λημμάτων τσιγγούνης και βογγητό. Τα λεξικά Δημητράκου, Κριαρά, Μπαμπινιώτη και Γούλα (ενδεχομένως και άλλα) τα έχουν με 2 γγ. Σχεδόν όλα τα άλλα τα έχουν με γκ.
    Ποια είναι η ορθή γραφή (εφόσον υπάρχει);

    14., 16. & 18.:
    H λέξη «τσιφούτης» στην Τουρκική σημαίνει ειρωνικά ή περιφρονητικά ισραηλίτης.

  35. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    19 Η δική μας παροιμία: Απου ‘χει πολύ βούτυρο βάνει και στα χόρτα

    20. Μήπως το ανάποδο; 🙂

    27προσθέτω: καϊρης και καϊρισσα η τσιγκούνα γυναίκα

    «εγώ ΄μαι κι ο μουκατατζής εγώ κι ο μουλτεζίμης
    κι είμαι στα χάδια ακριβός και στα φιλιά καϊρης»
    Από τον «Μουλτεζίμη» του Κωστή Φραγκούλη

  36. Παναγιώτης K. said

    Άκουγα την μάνα μου η οποία ειρωνικά έλεγε την παροιμία:
    «Νηστεύει ο δούλος του Θεού γιατί…δεν έχει να φάει».

    Για τον περί οικονομίας λόγο θυμάμαι την προτροπή-παραδοξολογία μιας γιαγιάς. Συμβούλευε λοιπόν τις νεώτερες:
    Όταν πηγαίνετε στο υπόγειο για πάρετε βούτυρο από το μεγάλο δοχείο στο πιάτο για να μαγειρέψετε, από αυτό που πήρατε να αφήνετε πάλι μέσα μια κουταλιά… 🙂

    Πάντως οι όροι «οικονομίες κλίμακας» ή «σπατάλες κλίμακας» είναι όροι της Οικονομίας.

    Είχα επισκεφθεί πριν μερικά χρόνια την Δρέσδη(;). Εκεί λοιπόν σε μια υπερυψωμένη πλατεία είχε γραμμένα στο δάπεδο διάφορα οικονομικά ρητά καθώς είχε αναφέρει ο γερμανομαθής ξεναγός, χωρίς όμως να μπει στον κόπο να μας τα μεταφράσει.
    Από τότε το έχω απωθημένο!

  37. Πουλ-πουλ said

    Μα όλοι οι βόρειοι στα μάτια μας είναι τσιγκούνηδες. Ποιός δεν έχει δει παρέες Γάλλων ή Γερμανών να τρελαίνουν τα γκαρσόνια ζητώντας τους να υπολογίσουν ξεχωριστά για τον καθένα τον λογαριασμό του, ανάλογα με την ατομική του κατανάλωση. Ρεφενές, κέρασμα και χουβαρνταλίκια λέξεις της ανατολής, άγνωστες.

  38. Παναγιώτης Κ. said

    Να και μια άλλη εκδοχή για να το δούμε και αλλιώς.
    Ένας π.χ Ολλανδός πολίτης τι άποψη έχει για την απόφαση;

    Σε όλο αυτό το πράγμα η Γερμανία είναι αμέτοχη; προφανώς έβαλε τους δορυφόρους της να μπουν μπροστά!

  39. LandS said

    Δεν μπορούμε να διατυπώσουμε συμπέρασμα για το EUCO17-21/7/20, με όρους «καλό-κακό».
    Μπορούμε να πούμε ότι είναι πολύ μακρυά από την αρχική πρόταση Μέρκελ-Μακρόν και πολύ κοντά στους όρους των Φρούγκαλ.
    Μπορούμε να πούμε ότι είναι νέο είδος επιτήρησης και ίσως προθάλαμος του ESM ώστε να ταυτιστεί με την αρχική πρόταση των Κουρτζ – Ρούτε. Χαρακτηριστική είναι η παραδοχή στην συνέντευξη τύπου ότι αν η ύφεση λόγω covid ξεπεράσει τις μέχρι τώρα προβλέψεις (8,3%) τα «κράτη μέλη θα καταφύγουν στον ESM, που φτιάχτηκε για αυτό το σκοπό». Καταλαβαίνεται τι έχει να γίνει άν κάποιο Κράτος-Μέλος δεν καταφέρει να αντιμετωπίσει τις επιπτώσεις στο νέο βάρος που θα προστεθεί στο Δημόσιο Χρέος ή δεν δείξει την απαραίτητη απορροφητικότητα στο ΕΣΠΑ και του ζητηθούν να επιστρέψει χρήματα στον Προϋπολογισμό.
    Υπενθυμίσω ότι αυτή η καταφυγή στον ESM θεωρείται από τους Ιταλούς, Ισπανούς και Πορτογάλους (για εμάς τους Έλληνες δεν είμαι σίγουρος) καταστροφή, αντίληψη που φαίνεται να τη συμμερίζονται οι Γάλλοι και η κα Μέρκελ.

    https://www.consilium.europa.eu/en/press/press-releases/2020/07/21/european-council-conclusions-17-21-july-2020/

    Απάνω δεξιά έχει επιλεκτήρι για τις άλλες γλώσσες

    Για την βλακεία του 19+12,5=70 επειδή βάζουμε και το 7ετές ΕΣΠΑ που έχει άλλα χρονοδιαγράματα και άλλους όρους εκταμίευσης (που σκλήρηναν σε αυτό το EUCO) δεν έχω να πω τίποτα.
    Λυπάμαι.

  40. Pedis said

    # 33 – Ναι, γειά σου.

    Φρούγκαλ και φρόκαλα.

    Οι χώρες των ευρωπαικών φορολογικών παραδείσων και τα προτεκτοράτα τους, αντίστοιχα.

  41. Παναγιώτης Κ. said

    Στην Καλαμαριά (Πόντιοι) όπου ζω τα τελευταία 40 χρόνια, πρωτάκουσα την παροιμία:
    Όποιος έχει πολύ βούτυρο, βάζει και στα…κάκαλα…
    (Όχι κόκαλα…)

  42. Pedis said

    # 37 – Συγγνώμη, αλλά η γνώμη μου είναι οτι αυτό που επισημαίνεις είναι άσχετο με την τσιγκουνιά. Για άλλες συνήθειες πρόκειται. Δεν δέχονται καν το κέρασμα. Τους φέρνει σε αμηχανία. Ότι θα τους ζητηθεί να ανταποδόσουν κοκ.

  43. Πέπε said

    Καλημέρα.

    Νομίζω ότι στο άρθρο έχει γίνει λίγος συμφυρμός. Το να μη θέλεις να ξοδεύεις (τσιγκούνης) είναι μια ιδιότητα διακριτή από το να θέλεις να κερδίζεις (κι απ’ τη μύγα ξίγκι). Δύσκολα όρια βέβαια, αφού συνήθως οι ιδιότητες συγκεντρώνονται στα ίδια πρόσωπα.

    Επίσης, νομίζω ότι ο μίζερος και ο καρμίρης δεν είναι απλώς τσιγκούνηδες, είναι και γκρινιάρηδες με το θέμα των εξόδων. Ο σκέτος τσιγκούνης απλώς θα αποφύγει να δώσει. Ο μίζερος θα κλαίγεται κι από πάνω.

  44. loukretia50 said

    Καλημέρα!
    Μόνο φειδωλοί δεν είμαστε στα σχόλια, κάνω λάθος?

    23. Ο γνήσιος τσιγκούνης δεν ξοδεύει ούτε για τον εαυτό του.
    Και δε χαρίζει τίποτε, γιατί η τσιγκουνιά δεν αναφέρεται μόνο σε υλικά αγαθά.

    Ενδιαφέρον και το παλιό άρθρο που παραπέμπει ο Νικοκύρης , αλλά και ένα για τον καρμίρη που έγραψε ακριβοθώρητος φίλος του ιστολογίου
    https://neostipoukeitos.wordpress.com/2007/11/07/%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%BC%CE%B9%CF%81%CE%B7%CE%B4%CE%B5%CF%83-%CE%AE-%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%BC%CE%BF%CE%B9%CF%81%CE%B7%CE%B4%CE%B5%CF%83/

  45. Γς said

    >«Τσιγκούνης δεν λέγεται αυτός που δεν ξοδεύει.
    Τσιγκούνης είναι αυτός που ξοδεύει μόνο για τον εαυτό του και όχι για τους άλλους».

  46. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @32. Αν το θυμάσαι από το Δημοτικό (εμάς, μόνο το «φασούλι» μας δίδαξαν! 🙂 )τότε είναι έτσι όπως τα λες: Παροιμία που χρησιμοποιήθηκε ως στίχος..

  47. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Γέρο-Λαδάς

    40 Φρουγκαλοφονιάδες

    Ο Φιλάργυρος, του Μολιέρου

  48. 42. Μήπως να το λέγαμε τσιγκουνιά αισθημάτων; Στενοκαρδία;

  49. Georgios Bartzoudis said

    # Ξέρω ότι στην ομήγυρη δεν αρέσουν τα Μακεδονικά, αλλά οι καθιαυτού παροιμίες είναι: (α)«Είπι Ουβραίους να πάει στο παζάρ(ι) κι ήταν μέρα Σάββατου», και (β) «Άμα βρει γιούφτους πουλύ ματάν(ι) αλείβ(ει) κι τουν κώλου τ’».
    # Όσο για τη λέξη «νοικοκύρης» που «έχει πάρει άλλη σημασία», νομίζω ότι κάτι τέτοιο έχει εμφυτευθεί μόνο σε συνανθρώπους μας που βρέθηκαν χωρίς ιδεολογία και «καμώνουντι» ότι παραμένουν αριστεροί [παρότι μέχρι και τη Μακεδονική γλώσσα και ταυτότητα ξεπούλησαν για χάρη Αμερικανών, Γερμανών κλπ, κλπ.].
    # Θα πω όμως και μια λέξη για την ταμπακιέρα: Διαισθάνομαι ότι με το άκουσμα δεκάδων δις, οι συνήθεις ύποπτοι ακονίζουν τα δόντια τους. Οψόμεθα …εις Φιλίππους!

  50. Χρηστάρας said

    Πόσες εκθέσεις δεν έχουμε γράψει για την αποταμίευση; Επί τούτου, υπήρξε στιγμή που κατηγορήσαμε τον εαυτό μας για μικροαστική μυωπία και βλακώδη φιλοδοξία πλουτισμού; Για στάσου, όμως, τα κοινά αγαθά δεν θα έπρεπε να είναι δωρεάν; Γιατί να μπαίνουμε στον κόπο της προνοητικότητας;
    Τέλος πάντων, για να μη γράφω μόνο ερωτηματικές προτάσεις, ας κλείσω με μια θετική άποψη για τη λιτότητα: συστήνεται στην ποίηση ειδικά, όπου μαζί με την ενάργεια μπορεί να παράγει αισθητικά θαύματα γραφής!

  51. Γς said

    – Θεέ μου, έχω μια επιχείρηση, ένα εστιατόριο και τα πάω πολύ καλά.

    – Αυτό είναι καλό, λέει ο Θεός.

    – Ναι, αλλά ξέρεις, Κύριε, αυτό το εστιατόριο δεν το άνοιξα εγώ, αλλά ο πατέρας μου.

    – Και;

    – Λοιπόν, στην πραγματικότητα ούτε αυτός το άνοιξε, ήταν από τον παππού μου.

    – Και;

    – Λοιπόν, ούτε ο παππούς μου το άνοιξε, το κληρονόμησε από τον προπάππου μου.

    – Καταλαβαίνω, είναι μια οικογενειακή επιχείρηση, αλλά ποιο είναι το πρόβλημα;

    – Λοιπόν, ο προπάππους ούτε αυτός το άνοιξε, αλλά το κληρονόμησε από τον πατέρα του…

    – Καταλαβαίνω άνθρωπέ μου, αλλά πού θες να καταλήξεις;

    – Εεε να… Στον γιο σου τον Ιησού. Εκείνο το Μυστικό Δείπνο που έκανε, δεν μου το πλήρωσε και πάει καιρός…

  52. Alexis said

    #33:

  53. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>Φιδωλοί και τσιγκούνηδες

    Τσίπηδες!

  54. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    @41. Εἶναι σὲ μικρὴν ἀπόσταση ἀπ᾿ αὐτὴ τοῦ #19. 😉

  55. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    52 Καλά μας κάνουνε οι άρχοντες, τι πρόβλημα έχεις? Γουρούνια είμαστε αφού.
    https://en.wikipedia.org/wiki/PIGS_(economics)

  56. Λοζετσινός said

    – Αυτοί δέν(ουν) τ(η) γάτα για να φάν…

    Με πόνο ψυχής ο φίλος ΘΚ μού είπε πως η κόρη του που δουλεύει στην Αγγλία παντρεύτηκε και πήγε κι αυτός με την γυναίκα του για να γνωρίσουν τον γαμπρό και το σόι..
    Γνωρίστηκαν, ήρθαν και οι συμπέθεροι, βγήκαν έξω και φάγανε, πλήρωσε κάθε ζευγάρι τα δικά του και φύγανε.
    Δεν μας κάλεσαν ούτε στο σπίτι τους οι συμπέθεροι μου είπε, και βούρκωσε!

  57. Γς said

    52:

    https://caktos.blogspot.com/2013/03/blog-post_3303.html

  58. nikiplos said

    Και το γνωστό ανέκδοτο για την αποταμίευση.
    Μπρούκλης δίνει συνέντευξη για το πως πλούτισε. Μιλάει με τη χαρακτηριστική προφορά του.
    Μπρ: «Όταν έφθασα στο Αμέρικα, είχα μόνο 10 ντάλαρς. Τα έδωσα και πήρα 100 μανταλάκια. Γύριζα τις γειτονιές και πουλούσα τα 10 μανταλάκια για 1.2 ντάλαρς κι έτσι είχα 20 σέντσια κέρδος».
    Δημ: «και μετά?»
    (συνεχίζεται αυτή η ατελέσφορη συζήτηση με τα ντάλαρς και τα μανταλάκια, οπότε ο Δημοσιογράφος ανυπόμονος τον ρωτά)
    «Και τελικά πως γίνατε πλούσιος?»
    Μπρ: «Ε μετά πέθαναν οι θειοί μου και τους κληρονόμησα».

  59. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    10 Μπράβο ρε συ, και ήθελα να βάλω τον Πολενάκη και το ξέχασα.

    11 Καλό!

    12 Τον είχα γνωρίσει -όταν ήταν 90, και ήταν ακμαιότατος και στο σώμα και στο μυαλό

    15 Και τα υπόλοιπα τα σπατάλησε, που λέει και το ανέκδοτο

    17 Aπό εκεί είναι και το αλλάζει σε Τζ- για να μην φαίνεται, όπως άλλοι λένε Γκοιμίσης.

    18 Το έχω βρει σε παλιότερα κείμενα

    25 Είναι έτσι που τα λες. Αλλά ο μεταφραστής πρέπει να υπηρετεί τον συντάκτη του κειμένου. Αν ο συντάκτης θέλει να περάσει για ολιγαρκής, θα τον πεις ολιγαρκή, κι ας ξέρεις ότι είναι πλεονέχτης.

    27 Δεν το ήξερα

    33 Μωρέ μπράβο!

    34 Αφού είναι δάνειο, το γράφουμε με γκ. Ο Μπαμπι το γράφει με γγ επειδή το θεωρεί αντιδάνειο: τσιγγάνος > cingene > τσιγκούνης. Όπως γράφει «τζύρος»

    39 Έτσι μπράβο

    43 Αφού το λέω ότι στη μύγαξίγκι επεκτείνουμε το πεδίο.

    49 ματάνι;

  60. sarant said

    51 Δεν το ήξερα το ανέκδοτο

    56 Την παροιμία αυτή την έχω δει στον Πολίτη (δένει τη γάτα και τρώει ψωμί) και δεν ήξερα ότι λέγεται ακόμα

  61. spiridione said

    Για τον Εξηνταβελόνη διαβάζουμε στο βικιλεξικό τι έλεγε ο Σκαρλάτος Βυζάντιος στο Λεξικό του:
    Εξηνταβελόνης (ωνομάσθη άπό τον ευφυέστατον μεταφραστήν του Μολλιερικού Φιλάργυρου ο εις άκρον φιλάργυρος, καθώς και άπό τους αρχαίους ωνομάζετο με διάφορα, τής αυτής ιδέας ηχόμενα, γελοία επίθετα) . Κυμινοπρίστης, καρδαμογλύφος , παρακρουσιχοίνιχος, κίμβιξ, κνιπός και σκνιπός και σκνιφός, ανελεύθερος, μι(σμι)χρολόγος, ρυπαρός.
    https://el.wiktionary.org/wiki/%CE%B5%CE%BE%CE%B7%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B2%CE%B5%CE%BB%CF%8C%CE%BD%CE%B7%CF%82

    Είναι η γνωστή μετάφραση του Φιλάργυρου από τον Κωνσταντίνο Οικονόμο, που εκδόθηκε ανώνυμα στη Βιέννη το 1816, και που από τότε έγινε πολύ γνωστή η λέξη.
    Ο συγγραφέας στον πρόλογό του γράφει:
    Τελευταίον, το αρχικόν του δράματος πρόσωπον, τον Φιλάργυρον, ο μεν Πλαύτος τον ονομάζει Ευκλείωνα, παρά το ευ και κλείειν, διότι ίσως έκλειε καλώς τα χρήματά του. Ο Μολιέρος τον ωνόμασεν Αρπάγωνα (Harpagon). Παρέλαβε δε το Ελληνικόν τούτο όνομα πάλι από του Πλαύτου την κωμωδίαν. … Μήτ’ Ευκλείονα, μήτ’ Αρπάγωνα ηθέλησα να ονομάσω τον Φιλάργυρόν μου. Τον πρώτον όνομα δεν είναι τόσον εύληπτον και εμφαντικόν εις την κοινώς λαλουμένην γλώσσαν μας. Το δεύτερον μ’ εφάνη εμφαντικώτερον από το πρέπον. Και καλήτερον είναι λοιπόν το χυδαίον Εξηνταβελόνης; Εις την συνήθη συνομιλίαν τ’ όνομα τούτο είναι κωμικόν∙ σημαίνει δε φιλάργυρον άνθρωπον πάρα πολύ γλίσχρον και λεπτολόγον και μικροπρεπή, όστις λογαριάζει τα πάντα, ως και το ψιλόν βελώνι, κατ’ άλλη φράσιν της γλώσση μας∙ ή όστις και τα εξήκοντα βελώνια τα νομίζει θησαυρόν του. Τοιούτον φιλάργυρον δανειστήν, κατά την γνώμην του Σχολιαστού, κωμωδεί και ο Αριστοφάνης τον Βελονοπώλην του: Ο Βελονοπώλης δ΄ουχί μετά του Παμφίλου κλαύσεται;

    Εδώ μπορείτε να διαβάσετε το θεατρικό του Οικονόμου με τον πρόλογό του.
    https://books.google.gr/books?id=MbtMAAAAcAAJ&pg=PA209&dq=%CE%B5%CE%BE%CE%AE%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1+%CE%B2%CE%B5%CE%BB%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CE%B1&hl=el&sa=X&ved=2ahUKEwjz1eS4w-DqAhWP16QKHbxoCTMQ6AEwAHoECAUQAg#v=onepage&q=%CE%B5%CE%BE%CE%AE%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%20%CE%B2%CE%B5%CE%BB%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CE%B1&f=false

  62. sarant said

    61 Είναι πολύ καλή μετάφραση, την έχω σε βιβλίο

  63. Γς said

    Οταν ο τσιγκούνης το παίζει κουβαρντάς

    https://caktos.blogspot.com/2014/06/blog-post_5.html

  64. Παναγιώτης K. said

    Εκτός από την παροιμία «φασούλι το φασούλι γεμίζει το σακούλι» που ήταν θέμα έκθεσης όπου η καλύτερη βραβευόταν με έναν κουμπαρά του Ταχ.Ταμιευτηρίου ήταν και η παροιμία: «Σταλαγματιά, σταλαγματιά γεμίζει η στάμνα η πλατιά».

  65. spiridione said

    62. Δεν είναι ακριβώς μετάφραση αλλά διασκευή.
    Άλλες διασκευές του Φιλάργυρου τον 19ο αιώνα: Ο Σινάνης, του Βυζάντιου (1838), ο Φιλάργυρος, της Μαρτινέγκου (Σέλημος ο Φιλάργυρος) (1823), ο Μαργαρήτης πλούσιος φιλάργυρος και γέρων εραστής, αγνώστου συγγραφέα (1839).

    Click to access %CE%A6%CE%99%CE%9B%CE%91%CE%A1%CE%93%CE%A5%CE%A1%CE%9F%CE%A3%2C%20%CE%A6%CE%99%CE%9B%CE%91%CE%A1%CE%93%CE%A5%CE%A1%CE%99%CE%91-%CE%91%CE%A3%CE%A9%CE%A4%CE%99%CE%91.pdf

  66. ΣΠ said

    Στο Λεξικό Μπαμπινιώτη γράφει καρμοίρης με οι.

  67. loukretia50 said

    Spyridione,
    Και η Ελισάβετ Μαρτινέγκου έγραψε θεατρικό με τίτλο «ο Φιλάργυρος», και παρόλο που έχει αναφορές στο έργο του Μολιέρου, είναι κάτι διαφορετικό.
    Δε βρίσκω τo κείμενo ον λάιν, μόνο αποσπάσματα σε μελέτες. Μήπως εσείς?

    =======================

    Ο τσιγκούνης είναι συνηθισμένος χαρακτήρας στο θέατρο και όχι μόνο.
    Και ο Γκολντόνι έγραψε ομώνυμο μονόπρακτο και συχνά παρουσιάζει διάφορους τύπους τσιγκούνηδων. πχ ένα πεθερό στο έργο » Ό αληθής φίλος (Il vero amico, 1750)»
    Για τους χαρακτήρες αυτούς (l’ avare jaloux, fastueux ) μια καλή παρουσίαση
    σελ. 293
    CARLO GOLDONI – LE THÉÂTRE ET LA VIE EN ITALIE AU XVIIP SIÈCLE

    Click to access enm152b2451025.pdf


    (ξέρω, ξέρω! μόνο για όποιον ενδιαφέρεται!)
    =======================================

    ‘Ενας συμπαθής Γάλλος ηθοποιός στον ομώνυμο ρόλο
    L’Avare -Monologue d’Harpagon https://youtu.be/6QN_I41oaXQ par Louis De Funès

    Αυτός δεν είναι απλά φιλάργυρος, είναι η προσωποποίηση του κακού.
    Όμως ο Αλ Πατσίνο είναι θαυμάσιος
    The merchant of Venice Trial Scene https://youtu.be/q4tlvqlApmw

    Και πάλι στα δικά μας, για τους γνωστούς μερακλήδες που μόνο φειδωλοί δεν είναι!

    Αυτόν για συμφεροντολόγο τον κόβω…
    Ο τσιγκούνης ο μπαμπάς σου – https://youtu.be/GQm6LpDiwEk?t=16 Γιώργος Κάβουρας 1940!

    Ενώ ο άλλος είναι πιο ρομαντικός
    Η τσιγκούνα https://youtu.be/9oonBTiW-PI Μπάμπης Γκολές –

  68. antonislaw said

    Καλημέρα σας!
    Νομίζω ξεχάσαμε τον ευρωφονιά (κατά το δραχμοφονιά και φραγκοφονιά), γκουγκλίζεται κανονικά. Νομίζω το 2009 βρήκα την παλιότερη αναφορά.
    Βέβαια έχει και τη σημασία του φονιά των ευρωπαίων αντιπάλων στην οπαδική διάλεκτο,όπως πάλι μαρτυρά ο γούγλης.

    Τούτοι οι μάγκες πού’ρθαν τώρα, οι φρυγάλιοι, είναι ευρωφονιάδες και με τις δύο έννοιες…

    Κρητική παροιμία αποταμιεύσεως από τις αλήστου μνήμης εκθέσεις της παιδικής ηλικίας μου:
    Μάραθο το μάραθο γεμίζει η γριά (ή η γρε) τον κάλαθο.

  69. loukretia50 said

    Ωχ! τι έκανα πάλι? https://warburg.sas.ac.uk/pdf/enm152b2451025.pdf Σβήστε το αν δε βγαίνει.

  70. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    59 τέλος

    https://kelimeler.gen.tr/matan-nedir-ne-demek-216913

    Matan: 1. Λίπος γάλακτος 2. Αϊράνι 3. Ξύλινο σκεύος που χρησιμοποιείται στην παρασκευή αϊρανιού 4. Γυναικείο σεξουαλικό όργανο (αλλά αυτό μάλλον δεν αλείφεται σε γύφτικο κώλο 🙂 )

  71. leonicos said

    the frugal repast

    Είναι μια ζωγραφιά, που βαριέμαι να ψάψω να τη βρω, κι αν τη βρω δεν θα ξέρω να την αναρτήσω.

    Δυο εξαθλιωμένοα γερόντια, η γυναίκα μισοόρθια, ο άντρας καθιστός ακόμα, προσπαθεί να πάρει με το κουτάλι τα τελευταία ίχνη μιας διαυγούς σούπας.

    Μπορεί να γκουκλίζεται

  72. Triant said

    Καλημέρα.

    59: Το ‘και τα υπόλοιπα τα σπατάλησα’ υποτίθεται οτι το έχει πει στα σοβαρά ο τιτανοτεράστιος George Best.

  73. leonicos said

    Γκουγκλίζεται αλλά βγαίνει του Πικάσο η ζωγραφιά με τον ίδιο τίτλο. κι εγώ δεν εννοούσα αυτή

  74. mitsos said

    Καλημέρα
    και ο γερο Λαδάς
    ( να τσιγκλίσω λίγο του αντιΚαζαζαντακικούς )

  75. Χαρούλα said

    Ούτε τον πυρετό του δεν χαρίζει…
    Δεν δίνει τ´αγγέλου του νερό!
    Τσιγκούνης στα λεφτά, τσιγκούνης και στα αισθήματα.

    Φραγκοφονιάς, καβουροτσέπης.

  76. spiridione said

    67 Εδώ υπάρχει το κείμενο – το τρίτο λινκ
    https://eclass.uop.gr/modules/document/index.php?course=TS153&openDir=/&sort=name&rev=1

  77. mitsos said

    Και βέβαια Λουκιανός

  78. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα και τις ωραίες προσθήκες

    70 Μερσί!

    72 Ναι, ναι!

  79. antonislaw said

    61
    Spridione αν κατάλαβα καλά η λέξη είναι λαϊκή και προϋπήρχε της μετάφρασης του Μολιέρου του 19ου αιώνα, καθώς το επίθετο Ξηνταβελώνης και Ξηνταβελόνης απαντάται ανά την επικράτεια, κατά το Από πού κρατάει η σκούφια μας, μεταξύ άλλων σε Τρίπολη, Μεγαλόπολη, Αττική κλπ.
    Στο εγκύκλοπαιδικό λεξικό του Ηλίου δίνει κι άλλη μια λέξη «εξηντατρίχης».
    Γράφει:εξηνταβελώνης
    «Δημώδης όρος χρησιμοποιουμενος δια να χαρακτηρίζει τον εις άκρον φιλάργυρον άνυρωπον, τον «τσιγκούνην». Διά του όρου απέδωσεν ο Κ. Οικονόμου εις την μετάφρασίν του τον Αρπαγκόν, κύριον πρόσωπον του έργου. Εις μερικάς περιοχάς χρησιμοποιείται και ο όρος «εξηντατρίχης» «

  80. loukretia50 said

    Spyridione Μερσί ! Υπόχρεη!

    Triant, μήπως μπορείς να μου εξηγήσεις τι έκανα και βγήκε τεράστιο κενό αντι το λινκ?
    Για να μην το ξανακάνω!
    Απορία : γιατί στο Γουσού δε συμβαίνει ποτέ ?

  81. Χαρούλα said


  82. spiridione said

    79. Ναι, έτσι λέει ο Οικονόμος.

  83. ΣΠ said

    Και ο Εμπενίζερ Σκρουτζ .

  84. EΦΗ - ΕΦΗ said

    75 >>Τσιγκούνης στα λεφτά, τσιγκούνης και στα αισθήματα.
    Σφιχτός στην τσέπη σφιχτός και στην καρδιά

  85. antonislaw said

    74
    Για το γεροΛαδά:Μα αυτό δείχνει την επιρροή του Καζαντζάκη που καθιέρωσε από ήρωα του επίθετο, δηλαδή γεροΛαδάς=τσιγκούνης, όπως ο Ουγκώ τους γαβριάδες και τους αγιάννηδες.

    Α προπό να θυμηθούμε ότι ο μεγάλος καρατερίστας και αγωνιστής της εθνικής αντίστασης ενσάρκωσε το γερο Λαδά τόσο στην ταινία του Ζυλ Ντασέν το 1957 «Celui qui doit mourir (1957)»-‘Άυτός που πρέπει να πεθάνει ,όσο και στην τηλεοπτική σειρά του Βασίλη Γεωργιάδη το 1975, βασισμένα στο Χριστός ξανασταυρώνεται.

    https://el.m.wikipedia.org/wiki/%CE%94%CE%AE%CE%BC%CE%BF%CF%82_%CE%A3%CF%84%CE%B1%CF%81%CE%AD%CE%BD%CE%B9%CE%BF%CF%82

  86. ΚΩΣΤΑΣ said

    Σπάταλος: Όποιος έχει πολλή κολόνια, βάζει και στ’ @ρχ#δ#α του.

    Μόλις μπήκα, ούτε το άρθρο, ούτε σχόλια είδα… έτσι για τη συμμετοχή, κάποια μ@κ@κί@ να πω κι εγώ! 😉

  87. Μαρία said

    70
    To 2, αραιωμένο γιαούρτι.

  88. antonislaw said

    85,
    Ο μεγάλος καρατερίστας και αγωνιστής τβς αντίστασης είναι ο Δήμος Σταρένιος βέβαια, τόσο τον έχω ταυτίσει με το γεροΛαδά ποτ ξέχασα να γράψω το όνομά του…

  89. spiridione said

    79. Ο εξηντατρίχης θα ήταν και ο σπανός

  90. spiridione said

    66. Για τον καρμίρη εδώ ο Τιπούκειτος
    https://neostipoukeitos.wordpress.com/2007/11/07/%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%BC%CE%B9%CF%81%CE%B7%CE%B4%CE%B5%CF%83-%CE%AE-%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%BC%CE%BF%CE%B9%CF%81%CE%B7%CE%B4%CE%B5%CF%83/

  91. sarant said

    85 Σωστό αυτό με τον Καζαντζάκη.

  92. loukretia50 said

    Aναρωτιέμαι αν εσείς βλέπετε κενό σε όλα μου τα σχολια…
    Ο Stazy με καταλαβαίνει!

  93. Epaminondas Papayannis said

    59.:
    Μα δεν είναι μόνο ο «Μπαμπι». Ανέφερα, ενδεικτικά, 4 (τέσσερα) λεξικά· τα άλλα 3 (τρία), τα οποία θεωρώ σοβαρά, είναι προγενέστερα!

  94. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    85 Καλά τώρα, ο Καζαντζάκης…
    Πού να δεις η Λαϊκή Μούσα τι επώνυμο καθιερώνει τώρα που μιλάμε για τους ρουφιάνους. Γλωσσολογία εν τω γεννάσθαι λέμε.

  95. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    74,85
    βλ. & 47α («Δήμος Σταρένιος. Ο τηλεοπτικός «Γερο- Λαδάς» και κινηματογραφικός ρουφιάνος των Γερμανών, ήταν κομμουνιστής και στην κατοχή κόντεψε να πεθάνει από την πείνα» )

  96. loukretia50 said

    Χαχαχα!
    Γειά σου ΕΦΗ -ΕΦΗ!
    Η ζέστη τα κάνει αόρατα!

    Ανάλαφρα τα σχόλια ο κόσμος προσπερνάει!
    Κάτι θα ξέρει ο Γουσού κι αμείλικτα χτυπάει!

  97. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    85>>επιρροή του Καζαντζάκη που καθιέρωσε από ήρωα του επίθετο, δηλαδή γεροΛαδάς=τσιγκούνης, όπως ο Ουγκώ τους γαβριάδες και τους αγιάννηδες.
    κι ο Μολιέρος τον ταρτούφο (ταρτουφισμός), ο υποκριτής, ο ανήθικος

  98. antonislaw said

    89
    Ναι ο εξηντατρίχης εμφανίζεται και με την έννοια του σχεδόν σπανού.
    Μου έκανε ομως εντυπωση που και με την έννοια του τσιγκούνη τη βρήκα σε δημοσιογραφικό κείμενο του σήμερα, λέξη που αγνοούσα:
    «Ούτε να είσαι σπαγκοραμμένος εξηντατρίχης που σφίγγει τα ευρώ στην παλάμη του μέχρι να ματώσει.»
    https://www.google.com/amp/s/menshouse.gr/stekia-fagita/113583/3-times-se-taverna-poy-einai-aprokalypti-klepsia/amp

    Δεν πείθομαι όμως από τις εξηγήσεις που βρίσκω πώς ο εξηνταβελώνης σημαίνει τσιγκούνης, είδα κάπου ότι έχει εξηντα βελονιές ή μπαλώματα, ή εξήντα ευτελή εκ των πραγμάτων βελόνια που τα θεωρεί περιουσία, αλλά δεν είναι πειστικά. Έψαξα λίγο στο λεξικο Κριαρά της μεσαιωνικής, επεσα στη λέξη εξηντακομματον ή ηξηντακόμματον αλλά δυστυχώς ελλείπει η ερμηνεία του, μήπως ειχε σχέση

  99. Nestanaios said

    Οι βόρειοι είναι, αν μη τι άλλο, συμφεροντολόγοι. Νοιάζονται για την πατρίδα τους και για τους πολίτες των πατρίδων τους. Αν εμείς νοιαζόμασταν για την πατρίδα μας θα μιλούσαμε για την πάταξη της ανεργίας και την μεταφορά εργοστασίων κατασκευής αυτοκινήτων και άλλων καταναλωτικών αγαθών στην πατρίδα μας. Βλέπετε αυτοί που μας κυβερνούν δεν μαστίζονται από την ανεργία και δεν τους ενδιαφέρει η πάταξη της ανεργίας. Ο Τούρκος που εμείς εδώ κατηγορούμε είχε πει σε έναν γνωστό μου Θεσσαλονικιό «Μπορείς να επεκταθείς στην Τουρκική αγορά πουλώντας τα προϊόντα σου αρκεί να κάνεις παράρτημα στην Κωνσταντινούπολη και να τα κατασκευάζεις εδώ. Εμείς θα σε βοηθήσουμε.»

  100. Γιάννης Ιατρού said

    39: Έχει δίκιο ο Σταύρος. Κι είναι και ακόμα πιό άσχημα τα νέα, γιατί, για την Ελλάδα, ποσά στο NGEU που πριν το συμβούλιο (στην αρχική πρόταση) ήσαν στο σύνολο των ενισχύσεων (grants, έστω και με μορφή μνημονίου), τώρα (τελικά) μετατέθηκαν στα «δανεικά» (loans). Αλλά ποιός ακούει ή νοιάζεται, το θέμα είναι τι διαδίδουν τα ΜΜΑ και τα παπαγαλάκια.

  101. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    96,Λου >>Η ζέστη τα κάνει αόρατα!
    μια μίνι, μια θεόρατα

    υγ Δε βαριέ ! 🙂
    με τούτο και με το και το
    μάλλον χτυπάω το 100!

  102. Alexis said

    #85, 91: Νομίζω όμως ότι το «γερο-Λαδάς» ως συνώνυμο του τσιγκούνη οφείλεται κυρίως στην τηλεοπτική σειρά και όχι τόσο στο βιβλίο.
    Ας μας πει κάποιος παλαιότερος εμού (σικ ρε) εάν λεγόταν και πριν την προβολή του γνωστού σίριαλ.

  103. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    καρμιροσάκουλος
    Ο τσιφούτης, τσιγκούναρος, ξηνταβελόνης, σπάγγος, φραγκοφονιάς, ψειροσκοτώνης, της οικονομίας, ο ξεραίνων το παξιμάδι, όλα αυτά.
    https://www.slang.gr/lemma/22139-karmirosakoulos

  104. sarant said

    93 H λογική του Μπαμπι διαφέρει από των άλλων, αυτό εννοώ

  105. spiridione said

    98. Εξηντοκόμματον λέει είναι το 1/60

  106. Γς said

    71:

  107. WilliamT.Riker said

    106. Κι εγώ αυτό ετοιμαζόμουν να ποστάρω, γιατί κατά σύμπτωση το είδα χθες εδώ στο μουσείο (Αlbertina)!

  108. angelos said

    Και που να εχεις Προεδρο…καβουρια 😛
    Παντως, εδω που τα λεμε, οι «ποροι που απο καπου θα λειψουν» και παλι απο καπου θα ελειπαν αν δινοντουσαν π.χ. σε εμας.
    Το αν τους χρειαζομαστε περισσοτερο εμεις, αν θα ηταν μεγαλη η απωλεια για τους «σφιχτους», καθως και το που τελικα θα επιαναν περισσοτερο τοπο και θα δημιουργουσαν περισσοτερο πλουτο…ε, αυτα ειναι αλλη ιστορια.

  109. ΣΠ said

    90
    Ο αθλητικογράφος Δημοσθένης Καρμοίρης πάντως ακολουθεί τον Μπαμπινιώτη.

  110. ΓιώργοςΜ said

    42 Με το συμπάθιο, αλλά αυτός είναι ο ορισμός του τσιγκούνη, ο φόβος μήπως χρειαστεί να κεράσει.
    Ο λογαριασμός των ποτών στη Βρετανία μοιράζεται είτε εκ των προτέρων (βάζουν όλοι λεφτά στη μέση και παίρνουν όλοι μέχρι να τελειώσουν) είτε, συνηθέστερα, πληρώνει ο καθένας με τη σειρά του ένα γύρο με ποτά.
    Η χαρά του κεράσματος, έστω ως υποχρέωση που υπαγορεύεται από την κοινωνική συνθήκη (βλ #56), δεν υφίσταται.
    Ας με διορθώσουν οι πέρα από τον Ατλαντικό, αλλά η προσφώνηση Dutch σημαίνει τσιγκούνης. Η ίδια λέξη σημαίνει μοίρασμα του λογαριασμού σε δείπνο. Κάτι λέει αυτό.
    Τσιγκουνιά και σέ αισθήματα, σίγουρα, νομίζω υπάρχει αιτιακή σχέση των δύο.

  111. Γιάννης Κουβάτσος said

    102:100% λόγω της τηλεοπτικής σειράς που την παρακολουθούσαν οι πάντες. Πόσοι Έλληνες διάβαζαν βιβλία; Η δημοτικότητα του Καζαντζάκη οφείλεται κατά πολύ στο σίριαλ αυτό.

  112. Triant said

    80: Εμένα Λου, μια χαρά μου εμφανίζονται. Όλα, ακόμα και το CARLO GOLDONI – LE THÉÂTRE ET LA VIE EN ITALIE AU XVIIP SIÈCL σε αναγνώσιμη μορφή pdf (Firefox 78.0.1).

  113. loukretia50 said

    112. Μυστήρια πράματα!
    Κρύβονται από μένα? (στο σχ. 67 )
    Σχολιαστής κι ένα κενό!

  114. Γς said

    107:

    Στο Αlbertina της Βιεννός;

    Εδώ λέει ότι είναι [και] στο μουσείο Hammer της Καλιφορνίας!

    Κι εδώ στο Metropolitan της ΝΥ!

  115. gpoint said

    #111

    Να μη γράφουμε ό,τι νάναι… δημοτικότητα είχε ο Καζαντζίδης με την φωνάρα του, όπου εμφανιζότανε είχε εκδηλώσεις λατρείας. Που και γιατί να την βρει την δημοτικότητα ο Καζαντζάκης, μια αναγνωσιμότητα είχε, όμως αναγνωσιμότητα έχει κι η Δημουλίδου…

    ( μήπως ήταν βάζελος και τον προμοτάρεις ; ) 🙂 🙂

  116. Γς said

    Την βουτάς, την γραπώνεις. Αφού’ σαι μπρατσαράς.

    Τη βιάζεις χρόνια και χρόνια και μετά την αφήνεις ήσυχη στην ομορφιά της κι αρχοντιά της.

    Και ξαφνικά ξυπνάει το μογγολικό σου και θέλεις να ξεχαρμανιάσεις πάλι.

    -Ελα δω [μωρή]. Είσαι δικιά μου! Κι εγώ δικός σου!

    Ερντογάν για Αγία Σοφία – «Ήσουν πάντα δική μας κι εμείς δικοί σου»

  117. loukretia50 said

    Κι ένα άρθρο για δημοτικότητα και δημοφιλία
    https://sarantakos.wordpress.com/2010/08/20/koraistamatop/

  118. antonislaw said

    115
    «Να μη γράφουμε ό,τι νάναι… δημοτικότητα είχε ο Καζαντζίδης με την φωνάρα του, όπου εμφανιζότανε είχε εκδηλώσεις λατρείας. Που και γιατί να την βρει την δημοτικότητα ο Καζαντζάκης, μια αναγνωσιμότητα είχε, όμως αναγνωσιμότητα έχει κι η Δημουλίδου»

    Το σήριαλ είχε καθολική τηλεθέαση, ελέω και κρατικού τηλεοπτικού μονοπωλίου βέβαια. Θυμάμαι ακόμα τον άλλο σπουδαίο ηθοποιό και άνθρωπο Λυκούργο Καλλέργη, που έπαιζε τον παπαΦώτη, τον παπά της Λυκόβρυσης, ότι τα παιδιά του πετούσαν πέτρες στο δρόμο και τον έβριζαν.
    Αν βάλεις το λήμμα Καζαντζακης στα αγγλικά στο ebay θα βγάλει 817 λήμματα, Ελύτης 97,
    Καβάφης 40,Δημουλίδου 4.Επομένως όσο κι αν διαφωνεί κανείς, ο Καζαντζάκης εξακολουθεί να έχει αναγνωσιμότητα όσο όλοι οι σύγχρονοι μαζί και ούτε. Δημοτικότητα; Νομίζω ότι σύλλογο φίλων με μουσείο και παγκόσμια παρουσία μεταθανατίως από νεοέλληνες συγγραφείς μόνο αυτός αξιώθηκε να έχει. Δεν μπαίνω στην ουσία του έργου του, μόνο στη δημοφιλία. Και πέθανε το 1957,και τρέφει δύο γενιές Σταύρου που διατηρούν εκδόσεις μόνο με τα βιβλία του

  119. sarant said

    111-118 O Kαζαντζάκης έχει πάρα πολλές μεταφράσεις στο εξωτερικό, έχει έργα που γυρίστηκαν ταινίες, δεν έχει καμιά σύγκριση η αναγνωσιμότητά του.

  120. loukretia50 said

    Mάλλον χαμογελάει ο Μέρφι!
    Γιατί ο Κ. αναμφίβολα έχει μεγάλη δημοτικότητα, τον ξέρουν ακόμα κι αυτοί που δεν άνοιξαν βιβλίο του, αλλά δημοφιλή δεν τον λες!

  121. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @61, 79, 98. Οι δύο ετυμολογίες που επιχειρεί ο Οικονόμου (α)όστις λογαριάζει τα πάντα, ως και το ψιλόν βελώνι. β)όστις και τα εξήκοντα βελώνια τα νομίζει θησαυρόν του) αφ’ ενός μεν δεν δηλώνουν βεβαιότητα, αφ’ ετέρου δεν πολυπείθουν. Νομίζω ότι το μεταγενέστερο ομοιότροπο «σπαγγοραμμένος» (αυτός που φοράει ρούχα ραμμένα ή μπαλωμένα με χονδροειδή και φτηνό σπάγγο και όχι με μεταξωτή ή άλλη λινή κλωστή) δειχνει και τον δρόμο που πρέπει να πάρει η ερμηνεία του Εξηνταβελόνη: «Αυτός που» επιλέγει να «έχει εξηντα βελονιές ή μπαλώματα» στην ενδυμασία του από τσιγκουνιά, παρά να αγοράσει καινούργια..

  122. Χαρούλα said

    Με αγάπη για τον Ξεροσφύρη, τον Μυλοπέτρο και όλους τους Χιώτες, χρόνια πολλά για σήμερα που πανηγυρίζουν την αγία τους, την Μαρκέλλα

  123. Γιάννης Ιατρού said

    διαβάζω σε γερμανικό τύπο πως καθάρισε η Άντζελα 🤔🙄
    Σιγά! Προφανώς ο Σουλτάνος διάβασε τον Θούκη (Ιστ. α, 140.1 & 140.5) 🙂 και έπεσε σε συλλογή

  124. … Η αγγλική λέξη ανάγεται, μέσω γαλλικών, στο λατινικό frugalis …

    Υπήρχε στο αμερικάνικο PBS για χρόνια η σειρά The Frugal Gourmet (ασπροπό δύο λέξεις γαλλικής προέλευσης για σειρά μαγειρικής) με τον Jeff Smith.
    Οι συνταγές συνεπείς με τον τίτλο της σειράς, η κάθε εκπομπή τελείωνε συνήθως με τον χαιρετισμό
    I bid you peace,
    αν και πάντα αναρωτιόμουν αν o Frugal Gourmet έλεγε
    I bid you peas

  125. 13, … ὅσα κι ἂν φέρνει ὁ ἄντρας στὸ σπίτι (μὲ τὸ τσουβάλι), δὲν φτάνουν γιὰ νὰ καλύψουν αὐτὰ ποὺ ξοδεύει ἡ σπάταλη γυναίκα, ἀκόμα κι ἂν τὰ ξοδεύει λίγα-λίγα (μὲ τὸ κουτάλι). …

    …και μάλιστα, με τα πάμπολλα μικροέξοδα της σημερινής ζωής, ακόμα και χωρίς σπατάλη
    «Φασούλι το φασούλι αδειάζει το σακούλι»

  126. 22, … τὸ «ἀλλοῦ ᾿μπε» ποὺ εἶπε ἡ νύφη. …

    Δεν ήταν αρλούμπαι,
    απευθυνόταν στο
    αλλούμπεν γαμπρολεταριάτο

  127. 26, … ο γαμπρός λάθεψε κατά «δυο δάχτυλα και κάτι» …

    Ήταν δαχτυλοδειχτούμενος, μετά συγχωρήσεως

  128. 61, … μετάφραση του
    Φιλάργυρου
    από τον Κωνσταντίνο
    Οικονόμο …

    Εξ ονόματος ο πλέον κατάλληλος, όπως επιβεβαιώνει το σχ. 62.

  129. Γιάννης Κουβάτσος said

    118 :Τον παπα-Γρηγόρη. Τον παπα-Φώτη τον υποδυόταν ο Χατζίσκος. ☺
    120: Δημοτικότητα και δημοφιλία συνώνυμα δεν είναι; ☺

  130. Γιάννης Κουβάτσος said

    115: Ο Καζαντζάκης έχει δικιά του ομάδα, τι να το κάνει το οπαδιλίκι; ☺
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://kazantzakisgym.gr/&ved=2ahUKEwiT2_iMk-HqAhUJy6QKHTI0A5sQFjALegQIBBAB&usg=AOvVaw0udvJ3NZWzlv_yhXDy5HiG

  131. Ο Πολενάκης τον ΣΠΑΓΓΟΡΡΑΜΜΕΝΟ τον γράφει με τα σύμφωνα διπλά. Εσύ, Νίκο, τον γράφεις με ένα Ρ, ενώ τον σπάγγο τον βλέπω σχεδόν παντού να γράφεται σπάγκος. Τελικά, τι ισχύει;

  132. Γς said

    127:

    Μου λογοκρίνατε κι εκείνο το τζιφάκι για το fingering
    τις προάλλες

  133. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @130. Και ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ Γιάννη! (..και δεν ανήκει στην κατηγορία «θνητός»..)

  134. … Ίσως κάπως λιγότερο θετικό να είναι το «λιτός», ανάμεσα στο θετικό και στο ουδέτερο. …

    …μέχρι το αρνητικό η λιτότητα, που ως austerity έχει δημιουργήσει τους austerians (λογοπαίγνιο με τo austere και την Αυστριακή σχολή, στόχο του Κρούγκμαν στις πάμπολλες αναμετρήσεις του με θιασώτες της και όχι μόνον.)

  135. antonislaw said

    120
    Λουκρητία αν συνυπολογίσεις την αναγνωσιμότητα και τις εκδόσεις και μεταφράσεις του εν Ελλάδι και παγκοσμίως, την αθρόα εμφάνιση του σε ιστοσελίδες μεταχειρισμένων βιβλίων και αναμνηστικών, το μουσείο φίλων του, τις δύο ταινίες και την τηλεοπτική σειρά, την πάνδημη συμμετοχή στην κηδεία του, στον τάφο του που είναι τουριστικό τοπόσημο του Ηρακλείου, στη λατρεία του με τοπικιστικά χαρακτηριστικά στην Κρήτη, στην πρεμούρα ακόμα της επίσημης εκκλησίας μαζί του, Ακόμα και μπλουζάκια με τη διάσημη αποστροφή του πουλιέται σε δεκαδες σάιτ στο ίντερνετ και σε όλα τα τουριστικά μέρη(αν και είδα ότι κυπριακό σάιτ το αποδίδει στον κυνικό φιλόσοφο Δημόνακτα και στην Ελληνική Νομαρχία). Η φράση του επίσης έχει γίνει μιμίδιο στο διαδίκτυο κ σε μπλουζάκια :Δε φοβάμαι τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, – είμαι άφραγκος, – είμαι παντρεμένος, – δεν την παλεύω με τίποτα.
    Δεν είναι όλα αυτά χαρακτηριστικά μη δημοφιλίας.

    https://rodosreport.gr/%CE%B1%CF%83astegos-mplouzaki/

  136. Γς said

    132:

    ωχ, είναι κι εκείνη η δακτυλοσκόπηση, γαμώ τον [πιθανό] προστάτη μου.

    Eίναι βέβαια και το PCA.

    Αν και έχω δικό μου δείκτη

    [Το paper: . Fotiou K, Vaiopoulos G, Liakos K, Giannopoulos A,
    Mandalenaki K, Marinos G, Koritsiadis G, Sourdis J,
    Konstantinidou E and Konstantopoulos K: Serum ceruloplasmin as a marker in prostate cancer. Mineral Urol Nefrol 59: 407-411, 2007.]

  137. 112(δεν είμαι σίγουρη για τους αριθμούς)
    Γιορτάζουν και οι συνονόματες σήμερα. Αλλά και οι Μενέλαος (που ώ της σύμπτωσης τυγχάνει ο συμβίος…)

  138. Πάνος με πεζά said

    @ 30 : Παρόμοιο, με τον Εβραίο που μιλούσε ετοιμοθάνατος στο μοναχογιό του :
    – Παιδί μου Αβεσσαλώμ…ξέρω…πάντα σου άρεσε αυτό το χρυσό το ρολόι μου…το ROLEX…με τα 12 μριγιάν…
    – Ναι πατέρα !
    – Ξέρεις…Εγώ παιδί μου…τώρα πια δεν το έχω ανάγκη…και θέλω να σου πω…
    – Ναι πατέρα ! Ναι, πες μου!!!
    – Ωραία λοιπόν…σου το πουλάω !

  139. antonislaw said

    129
    Ναι, συγγνώμη τον ιερέα «ο οποίος είναι» για να θυμηθώ τον Λασκαράτο, τον παπα-Γρηγόρη, υποδυόταν ο Καλλέργης

  140. Γς said

    136:΅

    Κι έχεις και τον Κωνσταντίνο Μάρκου, καθηγητή ενδοκρινολογίας της Ιατρικής σχολής του Πανεπιστημίου Πατρών, να λέει στη Βουλή σήμερα

    «Σας το κάναμε τον κ@@@ να» και «τι να πείτε εσείς στο ΚΙΝΑΛ που έχετε την κωλ@@@ σας ανοιχτή, να»

  141. geobartz said

    59, sarant said: «…ματάνι»;;

    # Ρώτα και κανέναν από τη Νταρνακία (σχ.87), ή έστω κανένα «Χτηνος» (σχ.70)

  142. Γς said

    137:

    Μενέλαος μ είπες;

    Ευτυχώς που δεν σε λένε Ελένη

  143. loukretia50 said

    135. Δυστυχώς οι γνώσεις μου στον τομέα δεν επαρκούν, είναι βέβαια συνώνυμα, το αναφέρει κι ο Νικοκύρης στο σχετικό άρθρο (σχ. 117), αλλά για μένα δεν είναι ταυτόσημες έννοιες, εφόσον μια μεγάλη προσωπικότητα μπορεί να είναι ευρύτατα γνωστή αλλά όχι αγαπητή.

  144. Γιάννης Κουβάτσος said

    140: Εντάξει, λάθος ειδικότητα. Καθηγητής πρωκτολογίας θα του ταίριαζε καλύτερα. ☺

  145. Γς said

    135:

    >:Δε φοβάμαι τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα

    Τι άλλο δεν;

  146. Γς said

    145:

  147. loukretia50 said

    137. Χρόνια καλά!

    Ας είναι πάντα γιορτινή
    η αγάπη στην καρδιά σας
    Μενέλαε, Μαγδαληνή
    Ευχές μου τα όνειρά σας

    Μαγδαληνή https://youtu.be/sCozr_a4gSg ΜΑΝΩΛΗΣ ΡΑΣΟΥΛΗΣ

  148. Γιάννης Κουβάτσος said

    143: Σωστά. Αλλά στους 100 μεγάλους Έλληνες του ΣΚΑΕΙ είχε ψηφιστεί 15ος. Ο Όμηρος έφαγε τη σκόνη του. ☺

  149. Χαρούλα said

    #137 Ω! Ναι Μαγδαληνή! Αν και το ήξερα, μου …διέφυγες! Συγχώρεσε με.
    Όλα καλά στην ζωή σου, νίκες στους αγώνες της καθημερινότητας!
    Και χρόνια πολλά στον Μενέλαο, που παρότι έχω φίλο, δεν ήξερα πως υπάρχει γιορτή! Ευκαιρία να του «πουλήσω» γνώση, με ευχές!😊

  150. gpoint said

    # 148 κι αλλού

    Αμάν βρε κολημένε, και τι έγινε που έχει ομάδες ο Καζαντζάκης και τα σχετικά ; κι ο Μπογδάνος κι ο Μπουμπούκος με τα νούμερα που βγάζουν περνιούνται για σπουδαίοι είναι ; ΟΧΙ !
    Ε, ούτε ο Καζαντζάκης είναι! είναι καλός για πιτσιρικαρία και όχι για ώριμους ανθρώπους που έχουν δική τους άποψη, κάτι σαν τους Μπητλς στην μουσική ή -άσε να μη το γράψω καλύτερα- στις όπερες.
    Φαντάζεσαι τον εαυτό σου στην ηλικία σου να τραγουδάς το I should have Known better? ήταν το κομμάτι τους που πούλησε περισσότερο από όλα, ενώ το It’s a hard rain’s’a gonna fall ακούστηκε και στην απονομή του Νόμπελ για να μη σου πω το Blowin’ in the wind
    Διαβάζεις που διαβάζεις ποίηση, διάβασε Ντύλαν μόνο γι αυτούς τους στίχους (μην λιποθυμίσεις-πιες ένα ποτήρι νερό πρώτα)

    Ever gone broke in a big way ?
    Ever done the opposite of what the experts say ?
    (ναι, ρε, ΠΑΟΚ ! )

    Είναι από το Tell me, μια υπέροχη ερωτική εξομολόγηση που ο Ντύλαν δεν ήθελε να βγει σε δίσκο όπως και για το Angelina ( όχι το Farewell Angelina ) για δικούς του λόγους και βγήκαν με τα Bootleg Series

    Αυτή η εκτέλεση που παραθέτω γράφτηκε αργότερα- με «μαλακωμένους» κάπως τους τόνους στα στιχάκια σε σχέση με την πρώτη αλλά πάλι δεν αποφάσισε να το εντάξει στο άλμπουμ Infidels

  151. Γιάννης Κουβάτσος said

    150: Έγραψες ολόκληρο κατεβατό, μόνο και μόνο επειδή δεν μπορείς να ανεχτείς το ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν συμμερίζονται τα γούστα σου, γιατί για γούστα πρόκειται και τίποτα παραπάνω. Κι επειδή διαβάζεις πάντα απρόσεκτα, δεν είπα πουθενά ότι μου αρέσει ο Καζαντζάκης, δεν αναφέρθηκα στην ποιότητα του έργου του, μίλησα απλώς για την αυταπόδεικτη αναγνωρισιμότητα και δημοτικότητά του.

  152. Πέπε said

    150:

    Α, κουμπάρε, όλα κι όλα. Σε ό,τι με αφορά, μπορείς να χέζεις τον Καζαντζάκη όσο θες, αλλά στους Μπιτλς θα τα χαλάσουμε.

    Άσε που εκπλήσσομαι μέχρι δυσπιστίας που το I should have known better το βγάζεις πρώτο σε πωλήσεις. Πάνε βέβαια δεκαετίες από τότε που κάτι τέτοια στατιστικά τα ήξερα απέξω, αλλά εν πάση περιπτώσει δεν είναι καν από τα γνωστότερά τους.

    Ποιητές δεν είναι βέβαια. Δεν μπορείς να τους συγκρίνεις με τραγουδοποιούς που είναι συνάμα και ποιητές. Αλλά μουσικά άλλαξαν τον κόσμο, αν δεν είχαν υπάρξει η μουσική (η ευρύτερη ποπ) θα ήταν αλλιώς. Αυτό είναι ανεξάρτητο από πωλήσεις, εφηβικούς ενθουσιασμούς και λοιπά αμφισβητήσιμα στοιχεία.

  153. Πέπε said

    (Το #152 ήταν μια απλή δήλωση, όχι πρόσκληση σε συζήτηση. Είπαμε, είναι και στιγμές που δε λεξιλογούμε, αλλά υπάρχουν και όρια στο εκτός θέματος.)

  154. ΣΠ said

    152
    Ούτε στα 50 πρώτα.
    https://www.officialcharts.com/chart-news/the-official-top-50-biggest-selling-beatles-singles-revealed__10575/

  155. loukretia50 said

    Πέπε , ορισμούς αναζητάς και ετυμολογία
    Ορίστε κι άλλη μια βερσιόν – στιχουργική αδεία:

    Γεροτσιφούτης έμπορος , ολίγον βαρεμένος
    Ξηνταβελόνης ο γνωστός ή και Σπαγγορραμμένος

    Εξήντα έχει βελονιές το μπάλωμα στη βράκα
    Κι ακόμα και το σπάγγο τους τον έχει κάνει τράκα
    Παράδες έχει με ουρά, για τη ζωή την άλλη,
    Γιατί σε τούτη κι η απλή χαρά είναι σπατάλη.
    ΛΟΥ
    Μην είναι τραύμα παιδικό, οικονομίας δόξα?
    Μήπως η ανασφάλεια? Ή κόλλημα και λόξα?

    Μη φταίει που δεν άκουγε τους Μπητλς στην πρώτη νιότη
    Και τώρα που μεγάλωσε – γνώση στερνή η πρώτη
    Τα βλέπει όλα ασπρόμαυρα γιατί η ζωή είναι χάλι
    Δε φείδεται κοσμητικών, η μόνη του σπατάλη!

    Who knows!
    Για τους αιώνιους πιτσιρικάδες The Beatles – https://youtu.be/NCtzkaL2t_Y Don’t Let Me Down μια (ακόμα) μεγάλη αγάπη μου

  156. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @155. Στην ταράτσα της Apple. Η καλύτερη περίοδός τους..

  157. Γιάννης Κουβάτσος said

    Επειδή λατρεύω τους Μπητλς και έκλαψα όταν δολοφονήθηκε ο Λένον, ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια τους (από το White album):

  158. ΣΠ said

    157
    Με αυτό ο Τζη θα συμφωνήσει. Μόνο τον Χάρισον παραδέχεται από τους Μπήτλς.

  159. Γιάννης Κουβάτσος said

    158 : Γιατί, μπαοκτσής ήταν ο μακαρίτης; 😂

  160. ΣΠ said

    Μπα, μάλλον Λίβερπουλ.

  161. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    131 Άρη, ακολουθώ το ΛΚΝ που γράφει σπαγγοραμμένος (και σπάγγος). Στα νεότερα σύνθετα δημώδους προέλευσης, το ρ δεν διπλασιάζεται: ασπρόρουχο, μονορούφι (αλλά αναρρόφηση), φραγκοράφτης (αλλά ιερορραφείο).

  162. Γιάννης Κουβάτσος said

    160: Στην πραγματικότητα είχε δηλώσει οπαδός της «τρίτης ομάδας της πόλης».

  163. Γιάννης Κουβάτσος said

    Λίβερπουλ και Μπητλς
    «She loves you»…Tο «You ‘ll never walk alone» ήρθε αργότερα.

  164. Καλησπέρα
    26 Δεν σχολίασες τους Βουνόσους και τους Πυργούσους του 22. Είναι σωστό ή είναι Βουνούσι-οι και Πυργούσι-οι όπως το ξέρω εγώ; Και μιας και δεν αναφέρθηκε είναι ο Βουνός, χωριό της νότιας Χίου (μάλλον στα μαστιχόχωρα ανήκει).

    35 Εμείς το λέμε με πιπέρι (όποιος έχει πολύ πιπέρι βάζει και στα χορτάρια του).

    86 Τόσο δεν σ’ αρέσει το άρωμα της ορχιδέας που της βάζεις και κολόνια; 🙂

  165. mitsos said

    @155
    Αυτά είναι τα ωραία της Λου
    τα έμμετρα που γράφει για μας η μερακλού.

  166. loukretia50 said

    Και θυμάστε βέβαια το Θ.Βέγγο στο «Θα σε κάνω βασίλισσα» https://youtu.be/v5hSuPnmocU κλασικός σπαγγοραμμένος

    =======================
    Δε γράφει τίποτα γι αυτό, αλλά είναι ακριβώς στο θέμα μας. Το βρήκα πολύ συμπαθητικό

  167. dryhammer said

    164. Σωστά το λέει ο Ντον. Βουνούσοι, Πυργούσοι, Μεστούσοι, Βρονταδούσοι κλπ από: το Βουνό, το Πυργί, τα Μεστά, τον Βροντάδο. Αλλά Καλλιμασιώτες, Καρδαμυλίτες, Λιθονομούσοι, Ψαριανοί, (Αι)γνουσιώτες από την Καλλιμασιά, τα Καρδάμυλα, το Λιθί, τα Ψαρά, τις Οινούσσες. Δεν υπάρχει κανόνας, παρόλο που το -ούσης πλειοψηφεί. Λέγε χωριό να σου λέω πως αποκαλούνται οι κάτοικοί του.

  168. loukretia50 said

    Χμμ! Ο Βέγγος είναι και τσιγκούνης και άπληστος, διαπράττει θανάσιμο αμάρτημα!

  169. sarant said

    162 Η οποία ποια είναι;

  170. Γιάννης Κουβάτσος said

    169: Οι Μπητλς. ☺

  171. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    11 >>εξαιρετικά τσιγκούνης, σε σημείο που όταν αρρώστησε κάποτε, να μην αφήνει να φωνάξουν γιατρό.
    Σαν την περίπτωση του Ερμοκράτη του επιγράμματος:
    Ο Ερμοκράτης που βρίσκεται σε τελικό στάδιο ασθένειας, αισθάνεται την οικονομική αγχόνη να σφίγγει ασφυκτικά γύρω από τον λαιμό του. Ζυγίζει δυο ισότιμα σχεδόν απαιτητικά έξοδα, αυτό της αμοιβής των γιατρών,
    στους οποίους ενδεχομένως να καταφύγει προκειμένου να σωθεί, και αυτό της επικήδειας τελετής του, αν μείνει
    τελικά αβοήθητος. Καθώς το κόστος της ανάρρωσής του υπολογίζεται ότι είναι υψηλότερο από αυτό της κηδείας
    του, παραδίδεται στο έλεος της μοίρας.
    «Θνήσκων Ἑρμοκράτης ὁ φιλάργυρος ἐν διαθήκαις/ αὑτὸν τῶν ἰδίων ἔγραφε κληρονόμον./ ψηφίζων δ’ ἀνέκειτο πόσον δώσει διεγερθεὶς/ ἰητροῖς μισθοῦ, καὶ τί θανῶν δαπανᾷ̇/ ὡς δ’ εὗρε πλείω δραχμὴν μίαν, ἢν διασωθῇ,/ ‘Λυσιτελεῖ θνήσκειν’, εἶπε, καὶ ἐξετάθη./ κεῖται δ’ οὐδὲν ἔχων ὀβολοῦ πλέον̇ οἱ δὲ τὰ κείνου/ <χρήματα κληρονόμοι ἥρπασαν"

    Click to access Rammou.pdf

    Αυτοί οι φειδωλοί ευρωπαίοι, από τα τελευταία χαμπάρια, μάλλον φιδωλοί για μας κατέληξαν.

  172. ΓιώργοςΜ said

    164, 35 Όποιος έχει πολύ πιπέρι βάζει και στα λάχανα, η εκδοχή που ξέρω εγώ.

  173. ΣΠ said

    Και ο Κωνσταντάρας σπαγκοραμμένος.

  174. 167 Μάλιστα. Άρα μου τα μάθανε στραβά: Κάμπος – Καμπούσιος – Καμπούσιοι, Πυργί – Πυργούσιος – Πυργούσιοι. Κι όχι Καμπούσης – Καμπούσοι, Πυργούσης – Πυργούσοι. Χιώτης μου τάπε, αλλά μάλλον δεν πρόσεχα στο μάθημα 🙂
    Για τους Καρδαμυλίτες εντάξει, έτσι τους (σας) έμαθα από παλιά.
    Το Βουνό ή τον Βουνό; (τα μαθήματα να συνεχιστούν παρακαλώ).
    Ώστε Αιγνούσες. Εμείς οι από πάνω τις κάναμε Αγνούσες!

  175. loukretia50 said

    173 …κι εσύ μισές δουλειές αγαπητέ?
    Ξέχασες το ηθικό δίδαγμα https://youtu.be/PfGT5YBe79c Είναι κρίμα επομένως νάσαι ένας σπαγγοραμμένος

  176. gpoint said

    Σωστός ο ΣΠ, ο άσχετος Κουβάτσος λάτρευε τον Λέννον και δεν ήξερε πως τα περισσότερα καλά τραγούδια που θυμάται είναι του Χάρισσον που απογειώθηκε όταν ξέφυγε από τα βαρίδια του ΜακΚάτνυ και του Λέννον και φυσικά συνεργάστηκε επί μακρόν με τον Ντύλαν.
    Στα πρώτα χρόνια των Μπήτλς, η μεγαλύτερη επιτυχία τους ήταν το I should have known better και το It;s been a hard day’s night ένα από τα δύο ξεπέρασε σε πωλήσεις τα τραγούδια του Ελβις και τους καθιέρωσε, νόμιζα υο πρώτο, μπορεί να μην θυμάμαο καλά. Εννοείται πως οι Ρόλλινγκ Στόουνς ήταν από τότε τρεις κλάσεις το λιγότερο πιοπάνω κι έβγαζαν και την γλώσσα στην Ελίζαμπεθ αλλά για τις συντηρητικούρες και τα θύματα του Μαστοράκη υπήρχαν μόνο οι Μπήτλς, Ασε που οι Ρ.Σ. δεν τα πήγανε καλά με την χούντα και οι «μετέπειτα αντιστασιακοί» προτιμούσανε τους χουντικώς αποδεκτούς Μπητλς νάχουν το κεφαλάκι τους ήσυχο !!!!
    Στοιχηματίζω την μισή μου περιουσία (κλεμένη και κλεμένο) πως όσοι λατρέψανε τους Μπητλς δεν ξέρανε ούτε ένα τραγούδι των Μπητσμπόις!! Τι να λέμε 95-5 ήταν το Μπητλς-Ρόλλινγκστόουνς αλλά ουκ εν τω πολλώ το ευ όπως αποδείχθηκε με τα χρόνια, κάτι ανάλογο με τους ΠΑΟΚτσήδες του 70
    Υπάρχι κακή, μέτρια και καλή μουσική κι ντίστοιχα τραγούδια. Οποιος αρνείται να βάλει κριτήρια μιλάει για «γούστα» Οταν αποφασίσει να βάλει τα ΔΙΚΑ ΤΟΥ κριτήρια θα εκπλαγεί από το πόσοι έχουν υιοθετήσει ακριβώς ΤΑ ΙΔΙΑ

    Σχεδόν όλα τα γνωστά συγκροτήματα έχουν γράψει τουλάχιστον ένα καλό τραγούδι, οι Μπητλς το Χέι Τζουντ, οι ΦορΤοπς το Ριτσάουτ άιλμπι δερ. Ας ακούσαμε ένα από τα κορυφαία :

  177. loukretia50 said

    Ιιιιεπ! Άσε εμάς τους κοινούς θνητούς να αγαπάμε και το Λένον και τους Joy Division και να ξέρουμε και τους Beach Boys -και το Τζιμάκο το Μόρισσον και όποιους άλλους βρίσκεις καρεκλάδες και ασήμαντους – και άραξε με το μουστρούφη σου το Ντύλαν

  178. sarant said

    170 Α!

  179. Παναγιώτης Κ. said

    @144. Δυστυχώς, έχει συμβεί να ακούσουμε για πανεπιστημιακούς οι οποίοι μέσα στα όργανα των σχολών εκφράζονται με χυδαίο τρόπο διότι έτσι είδαν την…κοινωνική απελευθέρωση.
    Ο συγκεκριμένος…χαραβαλόστομος, μετά από αυτά τα…ποιητικά που ξεστόμισε κέρδισε σε δημοσιότητα. Θα του βγει άραγε σε καλό;
    Με άλλα λόγια, θα τον ξαναψηφίσει ο κόσμος;

  180. Παναγιώτης K. said

    Διορθώνω: Χαρβαλόστομος… 🙂

  181. Γς said

    177:

    >το μουστρούφη σου το Ντύλαν

    το μουστρούφη; Απ τον μούστροφα το ψάρι;

    Πσαρά! [Pêchέρ!]

    Το σαλάχι στα Λευκαδίτικα;

  182. Γς said

    181:

    Μπα ο Ρουβάς.
    «Στη σκηνή του Ηρωδείου θα βρεθεί, για δεύτερη φορά, την τελευταία δεκαετία ο Σάκης Ρουβάς. Ο δημοφιλής τραγουδιστής θα συμπράξει με την διακεκριμένη σοπράνο Σόνια Θεοδωρίδου σε μια μουσική παράσταση που θα παρουσιαστεί τον Σεπτέμβριο στην σκιά της Ακρόπολης.»

    Με την Σόνια Θεοδωρίδου. Οπως το 2015 στη Νέα Σμύρνη¨

  183. Γς said

    182:
    Αξιον Εστί στη Νέα Σμύρνη.
    Αξιον Εστί και στη Φραγκφούρτη.

    Και την θυμήθηκα που τ άκουγε κάποτε…
    -Πολύ ωραίος ο Carl Orff !

  184. gpoint said

    καλημέρα με μελτέμι και λίγη δροσιά

    καλός ο Λέννον και ειδικά ο ΜακΚάρτνεϋ -δεν λέω- αλλά καλά και τα στρουμφάκια που κάποια μου θυμίζουνε φατσικά !! Ο.τι αγπήσαμε ανήλικοι και δεν αντέχουμε να κριτικάρουμε όταν μεγαλώσουμε μήπως και γκρεμισθεί ο κόσμος ο γιάλινος κι άντε να καταλάβει ο κάθε Γιάννης γιατί άλλαξα ομάδα.
    Αυτό που πoλλοί δεν καταλαβαίνουν είναι πως το γούστo είναι δικαίωμα που δεν πρέπει να εξαφανίζει την αντικειμενικότητα. Ελάχιστοι (ούτε εγώ) αντέχουν τον Βάγκνερ. Το πως γράφει καλή μουσική είναι όμως πέρα από κάθε αμφισβήτηση.
    Αντικειμενικότητα αποκτάται μόνο μετά από τετράμηνες -το λιγότερο- διακοπές να φύγουν οι επιρροές και οι ρυθμοί της καθημερινότητας…τώρα αν κάποιος πιστεύει (ακόμα μετά την ενηλικ’ιωση) πως βελτιώνεται με την δουλειά, ο κόσμος είναι μεγάλος, χωράει κι αυτός, τι να κάνιυμε,,,

    And take me disappearing through the smoke rings of my mind
    Down the foggy ruins of time, far past the frozen leaves
    The haunted, frightened trees, out to the windy beach
    Far from the twisted reach of crazy sorrow
    Yes, to dance beneath the diamond sky with one hand waving free
    Silhouetted by the sea, circled by the circus sands
    With all memory and fate driven deep beneath the waves
    Let me forget about today until tomorrow

    Hey Mr. Tambourine Man, play a song for me …

  185. nikiplos said

    180@ Μα φυσικά! Γι’ αυτό και το έκανε! Τον αείμνηστο Βαγγέλη Γιαννόπουλο τον λάτρεψε ο κόσμος για τα μπινελίκια και τις χειρονομίες του και όχι για τις μαχητικές του υπερασπίσεις διωγμένων στα Δικαστήρια σε εποχές που χρειαζόσουν κάκαλα.

  186. gpoint said

    # 183

    Ηρώδειο με ενορχήστρωση Ξαρχάκου, λίγο μετά την μεταπολίτευση, η καλύτερη εκτέλεση που έχω ακούσει.

    Είπα να μην ρίξω βάρκκα φέτος αλλά μετάνοιωσα και είμαι στο ψάξιμο τώρα σε άσχημη περίοδο για αγορά

    Ακόμα κι η τρέλλα κι η υστερία μιας γυναίκας μπορεί να δώσει αριστούργημα

    Για σένα :

  187. gpoint said

    # 185

    προεκλογική περίοδος μάλλον του 89, κάνω ιδιαίτερο στον γιο του τότε διευθυντή του εθνικού τυπογραφείου και στο ραδιόφωνο ο Βαγγέλης κατηγορεί εσω και εξωκομματικούς αντιπάλους για τα λεφτά που ξοδεύουν για την προεκλογική τους εκστρατεία κυρίως για τις χαρτούρες ενώ ο ίδιος μόνο ενα δισέλιδο φυλλάδιοβάζει. Ωσπου να τελειώσω το μάθημα έχει πάρει τρεις φορές τηλέφωνο τον διευθυντή για να μεγαλώσει την ύλη της μπροσούρας του πουκατέληξε οκτασέλιδη

  188. Alexis said

    Το να τσακωνόμαστε και να επιχειρηματολογούμε για το ποιος τραγουδιστής/συγκρότημα/συνθέτης είναι καλύτερος με παραπέμπει σε παιδάκια ή σε έφηβους γυμνασιακής ηλικίας.
    Ας δεχτούμε, χάριν της συζήτησης, ότι υπάρχει αντικειμενικά καλή, μέτρια και κακή μουσική. Γιατί πρέπει υποχρεωτικά να μου αρέσει και να ακούω αυτό που αντικειμενικά θεωρείται «καλό» και «ποιοτικό»;
    Γιατί πρέπει να κάτσω ν’ ακούσω μια όπερα π.χ., όταν αυτό το συγκεκριμένο είδος μουσικής μου είναι τελείως ξένο και έξω από τα ενδιαφέροντά μου;
    Οι μουσικές προτιμήσεις του καθενός συνδέονται νομίζω με δύο παράγοντες: 1)το τι είδος μουσικής ευχαριστεί το αυτί του καθενός και 2)το συναίσθημα που αυτή η μουσική του δημιουργεί, που έχει να κάνει με τα ακούσματα με τα οποία έχει μεγαλώσει και με τα βιώματά του.
    Όσο μεγαλώνουμε πιστεύω ότι το δεύτερο ισχυροποιείται σε βάρος του πρώτου. Τόσο περισσότερο δηλαδή η μουσική γίνεται συναίσθημα και βίωμα παρά αντικειμενική απόλαυση του αυτιού.
    Και είναι λογικό αυτό, γιατί τα συσσωρευμένα βιώματα και συναισθήματα ζητάνε να εκφραστούν και μουσικά.
    Έτσι π.χ. βρίσκω τώρα πλέον να μου αρέσουν τραγούδια που κάποτε είχα θεωρήσει ως δεύτερης κατηγορίας ή ως μη ποιοτικά, επειδή είναι συνδεδεμένα με συγκεκριμένα γεγονότα ή περιόδους της ζωής μου, συγκινήσεις, χαρές, λύπες, έρωτες κλπ.
    Επίσης, κάποιες φορές παίζει ρόλο και ο «μύθος» που κουβαλάει ένα τραγούδι. Οι «Βεργούλες» π.χ. του Βαμβακάρη έχουν συνδεθεί, καλώς ή κακώς, με την «παραγγελιά» και την υπόθεση Κοεμτζή. Έτσι, όταν ο άλλος είναι σ’ ένα γλέντι και αίφνης λέει στην ορχήστρα «παίξε μας τις βεργούλες», αυτομάτως ανακαλεί όλη τη μυθολογία που κουβαλάει αυτό το συγκεκριμένο τραγούδι.
    Ή ο παλαίμαχος κομμουνιστής που θα ζητήσει να παίξουν και να χορέψει τη «Δραπετσώνα» του Μίκη, αυτομάτως ανακαλεί μέσα του λαϊκούς αγώνες, φτωχολογιά, μεροκάματο κλπ.
    Και μην ξεχνάμε ότι το τραγούδι είναι και στίχος εκτός από μουσική. Έτσι λοιπόν συμβαίνει συχνά να μας συγκινούν κάποια τραγούδια αποκλειστικά για τον στίχο τους, επειδή αυτά που λένε μας αγγίζουν και μας εκφράζουν. Είναι πράγματα που θα μπορούσαμε να τα είχαμε πει/γράψει κι εμείς οι ίδιοι αν είχαμε το …ταλέντο του στιχουργού/ποιητή.

    Ουφ… σεντόνι έγραψα πρωί-πρωί…

    Καλημέρα…

  189. Γς said

    188:

    Ετσι είναι.

    Θα το ξαναβάλω

    https://caktos.blogspot.com/2016/06/blog-post_17.html

  190. […] Oλοκληρώθηκε τελικά υστερα από μαραθώνιες διαπραγματεύσεις η πολυήμερη σύνοδος κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης με θέμα το Ταμείο Ανάκαμψης και τα μέτρα στήριξης των οικονομιών των κρατών μελών. Ο συμβιβασμός που τελικά επιτεύχθηκε αναπροσαρμόζει τα ποσά που είχε αρχικά προτείνει η Επιτροπή, μετατρέποντας αρκετές επιχορηγήσεις σε δάνεια. Και ήταν αναγκαίος ο συμβιβασμός διότι ένα μέτωπο τεσσάρων… — Weiterlesen sarantakos.wordpress.com/2020/07/22/frugal/ […]

  191. Γιάννης Κουβάτσος said

    176:Γιατί, είπα ότι το τραγούδι που ανάρτησα είναι του Λένον; Είπα ότι δεν εκτιμώ τον Χάρισον; Μάθε να διαβάζεις επιτέλους και, κυρίως, να καταλαβαίνεις τι διαβάζεις. Αν δεν μπορείς, πέρνα απ’ το σχολείο να σου δείξω πώς γίνεται. Εκτός αν επίτηδες διαστρεβλώνεις τα σχόλια των άλλων, για να βρίσκεις εύκολο στόχο για τη μαυρόασπρη κριτική σου. Εύκολη μεν, άκυρη δε.

  192. Γιάννης Κουβάτσος said

    188: Τα αυτονόητα λες, Αλέξη, έτσι είναι, αλλά όταν έχεις να κάνεις με κολλημένους που φανατίζονται ακόμα και με τη μάρκα γιαουρτιού που τρώνε, έχεις δύο επιλογές:ή προσπερνάς τα σχόλιά τους, διασκεδάζοντας με τη γραφικότητά τους, ή απαντάς, επειδή αναφέρονται προσωπικά σε σένα. Η πρώτη επιλογή είναι σαφώς η καλύτερη, αλλά κάποιες φορές δεν μπορείς να αποφύγεις και τη δεύτερη.

  193. sarant said

    185 Σκέψου όμως ότι εκείνα τα παλιά του χάριζαν την αίγλη.

  194. Γιάννης Κουβάτσος said

    179: Οι ψηφοφόροι του πάλαι ποτέ Συνασπισμού θα απαιτούσαν την αποπομπή του. Οι νεόκοποι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ, πασοκικής προελεύσεως, μάλλον θα τον λατρέψουν. Δυστυχώς.

  195. dryhammer said

    174. Πιθανότατα η εξέλιξη να ήταν όπως στην έμαθαν αλλά αποσιωπώντας τον «λαϊκό» τύπο. Δλδ. Κάμπος – Καμπούσιος – Καμπούσης. [Ο Αριούσιος οίνος που ανασυστάθηκε σαν φίρμα πρόσφατα, δεν πέρασε όλη τη διαδρομή και δεν έγινε Αριούσης.] Το -ούσης υπάρχει κι από παλιά ως επώνυμο. πχ Χαλκούσης από το Χαλκειός [Ελένη Χαλκούση], Κοινούσης από την Κοινή [Γιώργος Κοινούσης], Καλαμωτουσάκης [Τρ. Κρήτης του Κοσκωτά], Παρπαρούσης από την Παρπαριά [ποτοποία στη Θεσ/νίκη;] κλπ

  196. Παναγιώτης Κ. said

    @194. Γιαυτό και δυο-τρία χρόνια τώρα προτείνω την λέξη «εκπασοκισμός» ως λέξη της χρονιάς.
    Όσοι εξ ημών είμαστε φορτωμένοι με… ιστορία, παρατηρούμε τον νυν αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης να μιμείται τον Ανδρέα! Τραγωδία ή φάρσα θα σκεφτούμε εμείς οι…μεγάλοι.
    Φαίνεται όμως ότι αυτά πιάνουν σε κάποιους νέους που δεν γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα πριν από το 2000.

  197. gpoint said

    # 191

    Αν κάποιος πρέπει να μάθει να διαβάζει αυτός είσαι εσύ που δεν καταλαβαίνεις πως άλλο το τι σου αρέσει -αυτό δεν έχει μέτρο-και άλλο τι είναι ποιοτικό-εδώ υπάρχουν πολλά μέτραΠαράλληλα το ίδιο παθαίνεις με τον ΠΑΟ, δικαίωμά σου να είσαι οπαδός του αλλά να βλέπεις πως πια δεν είναι μεγ΄λη ομάδα, ούτε θα γίνει πριν αποκτήσει ΓΗΠΕΔΟ και να μην παραμυθιάζεσαι με Δώνηδες και Πογιάτους

    Εγώ λατρεύω τον Αρνό αλλά δεν θα πω ποτέ πως είναι μεγάλος καλλιτέχνης

  198. Πέπε said

    @176:
    Τζι, πρώτον, όταν λέμε Μπιτλς εννοούμε κυρίως τα τραγούδια του Λέννον-Μακάρτνεϊ (που στην πλειοψηφία τους βέβαια είναι ή Λένον ή Μακάρτνεϊ, λίγα είναι στ’ αλήθεια συνδημιουργίες). Του Χάρισον είναι ένα ξεχωριστό σώμα μέσα στο έργο τους, προσωπικές του δημιουργίες με διακριτό στιλ.

    Δεύτερον, τι σε κάνει να πιστεύεις ότι όλοι οι άνθρωποι είναι συνομήλικοι των Μπιτλς και επηρεάστηκαν στα γούστα τους από τον Μαστοράκη και τη Χούντα; Γεννιούνταν και μετά παιδιά!

  199. spiridione said

    Για την ετυμολογία του καρμίρη:
    Ο Μπαμπινιώτης λέει νομίζω ότι μάλλον προέρχεται από την λέξη του Ησύχιου (άπαξ στην γραμματεία μας) καρίμοιρος (που έχει τη μοίρα των κατοίκων της Καρίας, που ήταν δούλοι κτλ.) γι’ αυτό και τη γράφει με ‘οι’. Το ΛΚΝ τη δίνει άγνωστης ετυμολογίας. Ενδιαφέρουσα και η πρόταση του Τικούκειτου (υπάρχει σε λιλν παραπάνω) για την αρμένικη προέλευση.
    Να σημειώσουμε ότι ο Κωνσταντίνος Οικονόμος στο παραπάνω έργο του, τον Εξηνταβελώνη, την έχει τη λέξη, και τη γράφει και αυτός με ‘οι’. Και έχει και υποσημείωση:
    «Καρμοίρης ο γλίσχρος, ο φειδωλός, ο ακριβός κατά μεταπλασμόν του Κλαμοίρης ή Κλαυσομοίρης». https://books.google.gr/books?id=nvQIAAAAQAAJ&pg=PA62&lpg=PA62&dq=%CE%BA%CE%BB%CE%B1%CE%BC%CE%BF%CE%AF%CF%81%CE%B7%CF%82&source=bl&ots=2J85FaJJZZ&sig=ACfU3U0VjB8flrpPshNxylthLizIqZmyUw&hl=el&sa=X&ved=2ahUKEwiWk9fnh-PqAhXIqaQKHch1BbAQ6AEwDnoECAoQAQ#v=onepage&q=%CE%BA%CE%BB%CE%B1%CE%BC%CE%BF%CE%AF%CF%81%CE%B7%CF%82&f=false

    Άσχετα από το αν ο Οικονόμος δεν είναι τόσο αξιόπιστος στα γλωσσολογικά του (βλ. δοκίμιον περί πλησιεστάτης συγγενείας της σλαβονορωσσικής γλώσσης προς την ελληνικήν), έχει ένα ενδιαφέρον αυτό που λέει.
    Λέξη κλαμοίρης δεν βρίσκω, αλλά υπάρχει κλιαμούρης (στη Χίο ειδικά) και κλαμούρης, από το κλαίω φυσικά.
    https://www.google.com/search?rlz=1C1CHBF_elGR740GR740&biw=1536&bih=722&tbm=bks&sxsrf=ALeKk02PtbLteDQ1zKM_gapJ6Ot0ymHrLQ%3A1595496499488&ei=M1gZX82xHYabkwXFmLSoBQ&q=%22%CE%BA%CE%BB%CE%B9%CE%B1%CE%BC%CE%BF%CF%8D%CF%81%CE%B7%CF%82&oq=%22%CE%BA%CE%BB%CE%B9%CE%B1%CE%BC%CE%BF%CF%8D%CF%81%CE%B7%CF%82&gs_l=psy-ab.3..0i333k1l2.12193.12193.0.12658.1.1.0.0.0.0.150.150.0j1.1.0….0…1c.1.64.psy-ab..0.1.148….0.QyX4UrPAAZA

    Σε σχόλια επίσης του Ν. Πολίτη βρίσκω ότι για περιπτώσεις μετατροπής του λ→ρ δίνει το παράδειγμα ‘καλμίρης – καρμίρης’ (βεβαίως θα μπορούσε να ισχύει και η αντίθετη φορά της μετατροπής, αλλά ο Πολίτης ρητά γράφει προέλευση του καρμίρη από τον καλμίρη και πάντως σαφώς αναφέρει ότι υπάρχει παράλληλος τύπος ‘καλμίρης΄).
    https://books.google.gr/books?id=_ZQWAAAAYAAJ&pg=PA72&dq=%22%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%BC%CE%AF%CF%81%CE%B7%CF%82%22&hl=el&sa=X&ved=2ahUKEwiA94SFiOPqAhWHDOwKHXKtCjMQ6AEwAXoECAIQAg#v=onepage&q=%22%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%BC%CE%AF%CF%81%CE%B7%CF%82%22&f=false

    Δεν ξέρω αν θα μπορούσε να σταθεί μια τέτοια μετατροπή: κλαμούρης → *κλαμίρης → καλμίρης → καρμίρης. Σημασιολογικά θα μπορούσε ίσως να θεωρηθεί ότι υπάρχει συγγένεια.

    Επίσης, ίσως μια άλλη πρόταση θα ήταν προέλευση από τη λ. καλομοίρης → καλμίρης → καρμίρης, με αντίφραση, δηλαδή αλλαγή της σημασίας της λέξης στο αντίθετο της.

  200. Γς said

    196:

    >προτείνω την λέξη «εκπασοκισμός»

    «εκπισωκροτηση» διάβασα το στραβάδι

  201. gpoint said

    # 198

    Συμφωνώ πως ο Τζώρτζ ήταν ξένο σώμα και η διαφορά τους φάνηκε στις σόλο καριέρες όπου τα τραγούδια του είναι θρυλικά όπως και το Ιμάτζιν του Λέννον μόνο,ενώ του Μακκάρτνευ τα έφαγε η λησμονιά.Λογικό ήτανε, ο Τζορτζ ήταν κιθαρίστας, οι άλλοι γρατζούναγαν…
    Το πως ο Τζορτζ ήταν συνεργάσιμος κι άρα δεν έφταιγε αυτός αλλά οι άλλοι φάνηκε κι από την ένταjξή του στους Τραβελιν Γουίλμπερυς όπου έφιαξαν θρυλικά επίσης τραγούδια.

    Επειδή εγώ είχα πρόσβαση στην ξένη δισκογραφία έβλεπα τις εδώ επιρροές του Μαστοράκη που έθαβε συστηματικά Ντύλαν, Μπητσμπόυς και Ρόλλινγστόουνς που διασώθηκαν μόνο και μόνο γιατί έκαναν μακρόχρονη καριέρα , κάτι που δεν έκαναν οι Μπητλς και υπάρχει σαν δικαιολογία. Επειδή εγώ ακουγα αποδεκαετία του 60 και τους τέσσερις ήταν αστείο α είναι κάποιος με τους Μπητλς αν ήταν ενήλικος. Μη νομίζει πως οι μετέπειτα παραγωγγοί θα διάλεγαν τον δύσκολο δρόμο, την πεπετημένη του Μαστοράκη ακολούθησαν ολόιδια όπως δεν έγινε ποτέ αποχουντοποίηση.
    Μόνο ο Χατζηδάκης στους λίγους του Τρίτου τους έμαθε τον Ντύλαν που τότεε έφιαχνε κορυφαία άλμπουμ, μετά κάθε άλμπουμ είχε ένα ή δυο τραγούδια υψηλού επιπέδου. Μαζί ο Χατζηδάκης παρουσίασε και τον απγορευμένο Θοδωράκη, και τον Σαββόπουλο που προτιμήθηκαν από πολλούς λόγω ελληνικής προέλευσης

  202. Πέπε said

    @201:

    > > Επειδή εγώ ακουγα αποδεκαετία του 60 και τους τέσσερις …

    Δε μου απαντάς στο δεύτερο. Όταν εσύ άκουγες και τους τέσσερις, εγώ δεν άκουγα τίποτα. Απέκτησα αφτιά λίγο πριν τη γέννησή μου, πολύ αργότερα. Όταν πρωτοέμαθα τους Μπιτλς ο Λένον ήταν προ πολλού μακαρίτης.

    Αυτό σημαίνει ότι δε διαμόρφωσα τις προτιμήσεις μου υπό τις συνθήκες που περιγράφεις. Άρα, αν όσοι τις διαμόρφωσαν έτσι (όπως λες) και προτίμησαν Μπιτλς ήταν όλοι πλανημένοι, και αντί να ψαχτούν μόνοι τους απλώς ακολουθούσαν τον Μαστοράκη, ακόμα κι έτσι υπάρχουν κι άλλες περιπτώσεις: οι μεταγενέστεροι.

    (Ούτε τον Μαστοράκη τον ήξερα. Τον πρωτοέμαθα όταν επανήλθε με το Ρέιντιο Γκολντ, και σιγά σιγά άρχισα ν’ ακούω κουβέντες των παλιότερων για το ποιος ήταν και τι ήταν και τι έκανε…)

  203. dryhammer said

    201. Αλλού συμφωνώντας κι αλλού διαφωνώντας (πλην της εμμονής που είμαι σταθερά διαφωνών), το μόνο εξωμπητλικό τραγούδι του Μακάρτνεϊ που ήτανε της προκοπής (για τον μπάφο που δεν τον άφησαν να στρίψει)

  204. Triant said

    Αυτό το έχετε ακούσει; Αν όχι, αξίζει τον κόπο.
    Από τα αγαπημένα μου.

  205. Γιάννης Κουβάτσος said

    Χώρο επιστολών αναγνωστών του «Ποπ και ροκ» και του «Μουσικού εξπρές» το καταντήσαμε…☺
    Και αυτό:

  206. gpoint said

    # 202

    Γεννήθηκες σε μια κοινωνία διαμορφωμένη μουσικά δεν ήταν δυνατόν να μην επηρεασθείς έστω και λίγο από τις επικρατούσες συνθήκες. Να στο πω πιο πρκτικά δεν νομίζω πως κυκλοφόρησαν ποτέ στην Ελλάδα δίσκοι των Τζούντιβίζιον ή του Σλάι με τους Φάμιλυ τόουνς ή κυκλοφόρησαν όταν αυτά τα συγκροτήματα δεν υπήρχαν. Σαν παράδειγμα σου γράφψ πως το Μετρόπολις τι μεγάλο κατάστημα στην Πανεπιστημίου πριν 20 χρόνια δεν είχε πάρει χαμπάρι το σιντί του Ντύλαν, Dylan and the death και το έφερε όταν εγώ το παράγγειλα κάποια χρόνια (νομίζω 3-4 ) μετά την κυκλοφορία του και μιλάμε για Ντύλαν, φαντάσου τι γινότανε με τα μικρότερα μεγέθη !! πόσοι νομίζεις έχουν ακούσει έστω ένα τραγούδι από το σιντί.Κι όμως το Σίλβιο είναι από τα κλασσικά τραγούδια για τους μελετητές του, την ώρα που ο Μαστοράκης διαφήμιζε από το ραδιόφωνο ό,τι σκουπίδι δεν είχαν κυκλοφορήσει οι Μπητλς γιατί ήτανε κακής ποιότητας.
    Σήμερα είναι αλλιώς, το γιουτιουμπ κατάργησε πολλές διακρίσεις και στην ουσία και τις πωλήσεις..Παρ΄όλα αυτά τραγούδια δεν βρίσκεις εύκολα στο γιουτιούμπ γιατί πουλάνε ακόμα στους συλλέκτες, Από τον δίσκο που σου είπα ανεβάζω ένα με τους Γουότερμπόυς γιατί ο Μάικ σ΄βεται τα τργούδια των άλλων και δεν τα φέρνει στο προσωπικό του στυλ. Εχω ακούσει από αυτόν τραγούδια των Στόουνς ακόμα και του Πρινς το ίδιοκαλά με τα πρότυπα, κι εδώ το λέει εντελώς ντυλανικά

  207. gpoint said

    Μήτσο οι δικές σου μανιόλες πως είναι ; Γιατί εδώ και η δικιά μου (άσπρα μεγάλα) και οι άλλες (με τα πολλά μικρά) έχοτν τα φύλλα τους μισοξεραμένα όλες !

  208. Πέπε said

    @206:

    > > Να στο πω πιο πρκτικά δεν νομίζω πως κυκλοφόρησαν ποτέ στην Ελλάδα δίσκοι των Τζούντιβίζιον ή του Σλάι με τους Φάμιλυ τόουνς ή κυκλοφόρησαν όταν αυτά τα συγκροτήματα δεν υπήρχαν.

    Όταν πήγαινα στο Χάπενινγκ, στο Σόλωνος και Μασαλίας, στο Μοναστηράκι και -στην ξεφτίλα- στο Μετρόπολις, σε ηλκίες γύρω στα 16 και μετά, υπήρχαν όλοι αυτοί οι δίσκοι. Θα μπορούσα να τους ανακαλύψω, δεν το έκανα γιατί τα ενδιαφέροντά μου ήταν αρκετά συγκεκριμένα, αλλά τους ανακάλυψαν άλλοι κι έτσι τους έμαθα κι εγώ (λίγο και ξώφαλτσα). Τώρα μου λες ότι ναι μεν, υπήρχαν, αλλά παλιότερα που τα συγκροτήματα ήταν ενεργά δεν υπήρχαν. Υποστηρίζω λοιπόν ότι αυτό δεν έπαιξε κανένα ρόλο, ούτε για μένα ούτε για κανέναν συνομήλικό μου.

    Γιατί δεν ακούω Τζόι Ντιβίζιον; Ομολογουμένως, ο λόγος δεν είναι ότι τους απέρριψα αλλά απλώς ότι δεν τους γνώρισα (πέρα από αυτό το ξώφαλτσο που λέμε). Παρ’ ότι -επαναλαμβάνω- είχα απολύτως τη δυνατότητα να τους γνωρίσω. Άρα, τελικά από επιλογή μου! Ακριβώς εξίσου είχα αυτή τη δυνατότητα με τους Μπιτλς και τους Στόουνς. Αλλά με είλκυσαν πιο πολύ οι Μπιτλς. Κάποια στιγμή, μετά από πολύ Μπιτλς, είπα «κάτσε ρε φίλε, δεν μπορεί να μην ξέρεις τι ήταν οι Ρόλινγκ Στόουνς, μόνο το Σατισφάξιον κι άλλα τρία», και άρχισα μια στα τόσα να παίρνω κι έναν δικό τους δίσκο, χωρίς να ξέρω να τους διαλέξω (σκέφτηκα ότι δε χρειάζεται, θα μάθω στην πορεία). Αλλά δε μου φτούρηξαν, δεν ήταν στη φάση μου, δεν ήμουν εγώ στη δική τους, τέλος πάντων γέρασα και Στόουνς δεν έμαθα.

    Μη λέμε λοιπόν τώρα ότι όλο αυτό οφείλεται στο ποιες ήταν οι επικρατούσες συνθήκες μια γενιά πριν συμβούν όλα αυτά! Οι άνθρωποι έχουν και προσωπικές προτιμήσεις, δεν είναι όλοι πιόνια του κάθε Μαστοράκη μέχρι δεκαετίες από την πλήρη εξαφάνιση του Μαστοράκη! Εκτός αν δεχτούμε ότι για τις δικές σου προτιμήσεις ευθύνεται η λογοκρισία του Μεταξά.

  209. Γιάννης Κουβάτσος said

    Δεν υπάρχουν προσωπικές προτιμήσεις, μόνο συνωμοσίες. Ψάχνω να βρω ποιος σκοτεινός εγκέφαλος με ανάγκασε ν’ αγαπήσω τους Μπητλς στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, αλλά δεν θυμάμαι. Πάντως σίγουρα δεν ήταν ο Μαστοράκης, ήταν στα πολύ κάτω του τότε. ☺

  210. Triant said

    Λου, Πέπε, Γιάννη κ.ά. πάρτε το απόφαση: Είμαστε τελείως άσχετοι.

  211. gpoint said

    # 208

    Αγαπητέ Πέπε έχεις ακούσει η δει το ελ πι των Τζόυ Ντιβίζιον που έχει ένα τραγούδι στην μια μεριά το Atmosphere και άλλο ένα απο την άλλη το Decade ? Δεν νομίζω. Mόνο γι αυτά τα τρία τραγούδια-τρίτο αυτό που ανέβασα- θα μπορούσαν να ανακηρυχθούν ένα από τα καλύτερα συγκροτήματα(όταν είχαν για λίγο διάστημα την σωστή σύνθεση. Το πως η μουσική τους είναι καταθλιπτική κι όχι χαζοχαρούμενη όπως των Μπητλς είναι κάτιπου μπορώ να δεχθώ αλλά κανεις δεν είπε πως κάποια ρέκβιεμ δεν είναι αριστουργήματα, ΚΡΙΤΙΚΗ κάνουμε, όχι τα ΓΟΥΣΤΑ ΜΑΣ. Τζόυντιβίζιον υπήρξαν και χωρίς την ψυχή του συγκροτήματος, τον Ιαν Κέρτις που αυτοκτόνησε πολύ νωρίς το 80 λίγο μετά τις μεγάλες επιτυχίες
    Εχεις δει ποτέ σου ή ακούσει το Flight Log των Jefferson (zeppelin,airplane, starship) ένα συγκρότημα θρύλος σε όλες του τις μορφές με την καλυτερη ίσως γυναικεία φωνή στην ιστορία του ροκ ; Για ψάξε να δεις τιτιμή είχε φτάσει το άλμπουμ, σήμερα μπορεις να το κατεβάσεις δωρεάν. Ολα αυτά γίνονταν το 1965-1980 και εδώ δεν έπαιρναν μυρουδιά κι είναι άλλο να τα ακούς στον καιρό τους κι άλλο 40 χρόνια μετά, διαχρονικότητα πραγματική μόνο ο Ντύλαν έχει λόγω στίχων περισσότερο.
    Να στο πω παράλληλα αλλο να σπουδάσεις στο Πανεπιστήμιο κάτι κι άλλο να πάρεις μόνος σου τα βιβλία και να διαβάζεις μη μας ακούσει ο Λάμπρος, χαθήκαμε 🙂 🙂 )
    Στην εποχή μου οι μπητλικοί- ρολλινγκστονικοί ήταν σε αναλογία 95-5. Σήμερα εκτιμώ πως είναι περισσότεροι οι ΡΣ και όχι γιατί οι Μπητλς διαλύθηκαν ενώ αυτοί συνεχίζουν αλλά γιατί πλήθυναν τα ακούσματα κι αλλάξανε τα γούστα τους.
    Με μια κοπέλλα φίλη μου είχαμε ορκιστεί το Υou are my everything να το χορεύουμε μαζί όπου και με όποιαν/ον να βρεθούμε και το βαστάμε ακόμη. Με συγκινεί το τραγούδι-δε λέω- αλλά ποτέ δεν θα έλεγα πως είναι εξαιρετικό γι αυτό, προσπαθώ να δω τι είναι καλό ανεξάρτητα από γούστα και συμφέροντα, είναι κάτι που μου το δίδαξε η γιαγιά μου όταν ήμουνα 10 ετών που όλοι την θεωρούσαν πως τα είχε χαμένα, δεν έχω το ταλέντο να το μεταδώσω εγώ, ίσως φταίνε οι σπουδές μου σαν μαθηματικός γιατί αυτό θέλει και λίγο τρέλλα.
    Πριν 15 περίπου χρόνια μου δώσανε μικρόφωνο «στο Κόκκινο» 12-2 το βράδυ με το ελεύθερο να βάζω όποια τραγούδια ήθελα-πήγα με τα δικά μου σιντί. Ο παραγωγός το μετάνοιωσε γιατί τα περισσότερα τηλεφωνήματα ήτανε «τι ωραία τραγούδια, γιατί δεν τα βάζατε τόσο καιρο ; »

    Νάσαι καλά και άκουσε την φωνή της «αγνωστης» Grace Slick (το καλύτερο τραγούδι του Γούντστοκ )

  212. Γς said

    211:

    >μια κοπέλλα

    Σαλονικιά ε;

    >Με μια κοπέλλα φίλη μου είχαμε ορκιστεί το Υou are my everything να το χορεύουμε μαζί όπου και με όποιαν/ον να βρεθούμε

    everything, anything και ότι και μα γίνει

    και το μότο μας: «.,.. .,.. … .. …..» που το γράφαμε παντού. [= ό,τι ό,τι και να γίνει]

    Νταξ, δεν έγινε τίποτα…

  213. Πέπε said

    @211
    Ναι, και λοιπόν; Φυσικά και θα υπάρχουν σπουδαίες μουσικές που δεν τις ξέρω. Ποτέ δεν ισχυρίστηκα ότι είμαι παντογνώστης ή έστω γνώστης. Ούτε ότι ό,τι αρέσει σ’ εμένα είναι το καλύτερο (δηλαδή πως μόνο εγώ έχω γούστο: αυτό το οπαδίστικο ούτε στα 15 δεν το έλεγα). Χαίρομαι για σένα που έχεις όλα αυτά να σου πλουτίζουν τη ζωή, αλλά άλλο συζητούσαμε: το αν οι δικές μου προτιμήσεις είναι κατευθυνόμενες.

    > > Το πως η μουσική τους είναι καταθλιπτική κι όχι χαζοχαρούμενη όπως των Μπητλς είναι κάτιπου μπορώ να δεχθώ

    Είσαι πολύ ανέντιμος συζητητής, και αν εξακολουθείς να παρακολουθείς τη συζήτηση θα ήταν στοιχειώδες να το ανακαλέσεις αυτό προκειμένου να τη συνεχίσουμε. Πώς μπορείς να ισχυρίζεσαι ότι δέχεσαι κάτι που ποτέ δεν είπε ο άλλος, και που δε θα το έλεγε παρά μόνο αν ήταν ένας χαζοχαρούμενος τσιχλοφουσκοκαταναλωτής; Έχεις καμιά ιδέα ποιος είναι ο συνομιλητής σου και πού έχει περπατήσει, και τον υποτιμάς με μια τέτοια μονοκοντυλιά; Ντροπή. Πιο πάνω σε προηγούμενο συναφές σχόλιο είχες ξαναπετάξει ένα παρόμοιο, αλλά το αντιπαρήλθα, σκεπτόμενος «άσε, το καλύτερο που έχει να βγει από δω είναι να μάθουμε τίποτε καλό, οπότε ας εστιάσουμε εδώ κι όχι στο χειρότερο».

    > > Στην εποχή μου οι μπητλικοί- ρολλινγκστονικοί ήταν σε αναλογία 95-5.

    Σύνολο ηλιθίων (=οπαδών) 100%. Ελπίζω τουλάχιστον να αναφέρεσαι σε μικρές ηλικίες: ο πιτσιρικάς που είναι στη φάση να βρει ταυτότητα, ομάδα, να αυτοπροσδιοριστεί μέσω της αντιδιαστολής προς μιαν άλλη ομάδα κλπ., είναι κάπως δικαιολογημένο -ή τέλος πάντων εξηγήσιμο- να υποβιβάζει τις ανείπωτες χαρές που μπορεί να του προσφέρει η μουσική σε επίπεδο επιλογής στρατοπέδου. Μετά τα 20 ή λίγο παραπάνω, κάτι τέτοιο είναι αδιανόητο.

    > > …Σήμερα εκτιμώ πως είναι περισσότεροι οι ΡΣ και όχι γιατί οι Μπητλς διαλύθηκαν ενώ αυτοί συνεχίζουν αλλά γιατί πλήθυναν τα ακούσματα κι αλλάξανε τα γούστα τους.

    Καλά, το ότι οι ΡΣ συνεχίζουν σίγουρα δεν μπορεί να είναι λόγος να τους προτιμήσει κανείς, όλως τουναντίον. Όσο για το άλλο, ότι πλήθυναν τα ακούσματα, είναι γεγονός. Κάποιος που πριν 20 ή 40 χρόνια αφιέρωνε κάποιες ώρες καθημερινά στο ν’ ακούει τους δίσκους ενός συγκεκριμένου συγκροτήματος, προφανώς δεν μπορεί να το συνεχίζει αυτό αδιαλείπτως μέχρι σήμερα, εκτός αν ζει σ’ ένα έρημο νησί με το πικάπ του και με ό,τι δίσκους είχε το 1970 που ναυάγησε. Αλλά το θέμα είναι: τώρα που έχουν περάσει χρόνια και ο καθένας είχε πολλές ευκαιρίες να διευρύνει τους ορίζοντές του, πώς κρίνει, τώρα πια, τα παλιά του ακούσματα; Αποκαλύφθηκε κάποια αφέλεια, επιφανειακότητα, ευκολία, ακόμη και ψευτιά, ή εξακολουθεί, με την πιο σοφή του (κατά τεκμήριο) ματιά, να ανακαλύπτει την αξία τους;

    Εμένα ένα αρκετά σημαντικό μέρος των τότε ακουσμάτων μου δε με έχουν απογοητεύσει σήμερα. Ναι, σίγουρα βρήκα και κάποια που λέω «μα τι μου άρεσε σε τούτο δω, είναι ανούσιο», αλλά σε μιρκρό ποσοστό. Και πιστεύω ότι ξέρω ν’ ακούω μουσική. Δε θα κατεβάσω στατιστικές, απλώς δέξου ότι σου το λέω.

  214. gpoint said

    Πέπε, τα τραγούδια χαρακτήρισα, όχι αυτούς που τα ακούν, η πλειοψηφία των γνωστών μου έτσι τα χαρακτηρίζει όπως λέμε σκυλάδικα τα τραγούδια που παίζονταν κάποτε στις ταβέρνες της Βάρης. Γράφω όπως σκέπτομαι.

    Ακριβώς αυτό που λες…
    Αποκαλύφθηκε κάποια αφέλεια, επιφανειακότητα, ευκολία, ακόμη και ψευτιά, ή εξακολουθεί, με την πιο σοφή του (κατά τεκμήριο) ματιά, να ανακαλύπτει την αξία τους;
    κι εγώ ενθουσίάσθηκα με τα πρώτα ακούσματα των Μπητλς αλλά γρήγορα προτίμησα ηχητικά τους ΡΣ, στιχουργικά τον Ντύλαν και φωνητικά τους μπητσμπόυς από τους Πωλ και Τζων. (*)
    Κι όσο πέρναγε ο καιρός, τόσο επιβεβαίωνα την επιλογή μου όντας πλέον σίγουρος πως όποιο τραγούδι ανέβαζαν οι Μπητλς θα γινότνε «επιτυχία» ενω αν το έλεγε άλλος εξαφανιζότανε, Φαντάζεσαι να τραγούδαγαν άλλοι το Γιέλοου Σαμπμαρίν και να μην τους είχανε πάρει με τις πέτρες ; Ομοια όπως καταντήσανε τα (ε)π(ι)τυχία στην εκπαίδευση
    Το δεύτερο μεγάλο μπαμ ήταν το Dust in the wind που πολλοί το είχαν κορυφή και που άρεσε πολύ σε κάποια αγαπημένη μου και το άκουγα μαζί της κάθε μέρα. Χωρίς αυτήν ένα τραγουδάκι χωρίς καν λόγο ύπαρξης
    ΡΣ δεν είναι το σατισφάξιον (είναι απλά το πιο χορευτικό κομμάτι έβερ) ΡΣ είναι το aftermath, το stickyfingers και κάποια κομμάτια από το girls, δεν ξέρω αν τα έχεις ακούσει, να μην σου άρεσαν, δύσκολο αλλά όχι απίθανο, ο κόσμος είναι μεγάλος, πολλά είδη ανθρώπων, όλα δεκτά.

    (*) και με τον ΠΑΟ και τον Δομάζο ήμουνα ενθουσιασμένος αλλά μόλις είδα το Κούδας-Σαράφης-Τερζανίδης, κατάλαβα πως με δουλεύανε, άλλο θέαμα.Αλλοι δεν το κατάλαβαν-μάλλον δεν θέλησαν να το καταλάβουν , ποτέ.

  215. gpoint said

    # 212

    όχι ρε Γιάννη, από τα μέρη μου είναι, αδερφή του τότε κολητού μου και καλή φίλη.

  216. Triant said

    Ρε Γιώργο, δεν σε καταλαβαίνω. Βέβαια είναι καταπληκτικό τραγούδι το white rabbit (το οποίο είναι τραγούδι της Grace Slick, το έφερε μαζί της) και το lather και το house at the pooneil corner και το Kashmir και το strange brew και το sister morphine και και και και άλλα πολλά και αυτών και άλλων. Τι σημαίνει αυτό;

  217. Γιάννης Κουβάτσος said

    Σημαίνει ότι πρέπει να ακούμε μόνο αυτά και τα άλλα πρέπει να καταργηθούν. Πρέπει. 😂

  218. loukretia50 said

    Αλέξη ευγενικέ και λοιποί φίλοι,
    θάθελα πολύ να συμμετέχω σε μια κεφάτη, μετεφηβική μουσική «κόντρα», με αμοιβαία πειράγματα, αναμνήσεις που συνδέονται με αγαπημένα ακούσματα, ιδέες κλπ κλπ… αλλά φευ!
    Μάλλον δεν είμαστε ώριμοι για κάτι τέτοιο!

    Μήπως είναι αυτό το πόιντ που μας δείχνει ο Τζιπόιντ?*
    -«Νομίζετε, ω, άσχετοι, κιθαρογρατσουνίστες
    που αφελώς θαυμάζετε ετέρους βαβουρίστες
    πώς είστε οι μοναδικοί εξπέρ στας μελωδίας
    και μόνοι αποφασίζατε
    – μετά της κουστωδίας, τα φιλαράκια τα καλά –
    για τη δική σας μουσική που ευφραίνει τας καρδίας?
    Πλανάστε! Θύματα είστε σεις βαθειάς συνωμοσίας!»

    *(ώρες -ώρες μου θυμίζει το μπαμπα Στρουμφ στο πιο αψύ!)
    Και τώρα πίπτει ο ουρανός στο κεφάλι μου !!

  219. Πέπε said

    216

    > > Ρε Γιώργο, δεν σε καταλαβαίνω.

    Μάλλον δε θέλησες ποτέ να καταλάβεις. 😉 (βλ. 214 τέλος)

    @218:
    Λου, υπομονή. Θα μπούμε και στη μετεφηβεία κάποια στιγμή. Με τις βιασύνες δε γίνεται τίποτα! 🙂

  220. Γιάννης Κουβάτσος said

    218: Αχ, βρε Λου, πόσο ζηλεύω το στιχουργικό σου χάρισμα! Κονιορτοποιείς με λίγες λέξεις και δεν κάθεσαι να μπαίνεις σε ανούσιους διαξιφισμούς. ☺👍

  221. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Τὰ γοῦστα σου νὰ μὴν τὰ λές
    γιατὶ μιὰ μέρα κρύα
    μπορεῖ καὶ οἱ Τζιποϊντιστές
    νὰ ᾿ρθοῦν στὴν ἐξουσία.

    Καὶ τὸτε ὁ ΠΑΟΚ σ᾿ ὅλα τὰ σπὸρ
    πρωτάθλημα θὰ παίρνει
    καὶ ὅλοι ὑποχρεωτικῶς
    θ᾿ ἀκοῦμε Ντύλαν-Βέρντι.
    😉

  222. loukretia50 said

    Γιάννη Κουβάτσο, μπορεί να έχω μια εξήγηση για την απορία που εξέφρασες!
    Αφιερωμένο εξαιρετικά
    Οποιαδήποτε ομοιότητα είναι εντελώς συμπτωματική!

    Στα χρόνια τα εφηβικά
    ΘΕΩΡΙΕΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ – ΣΕΝΑΡΙΑ ΓΙΑ ΡΟΚΑΔΕΣ

    Μια υπόθεση θα κάνω για ωραίο νεαρό,
    που περί την ταμπακέραν μία τρύπα στο νερό.
    Ήταν ξύπνιος αρκούντως μα στα πάρτυ σιωπηλός
    και του ζεν πρεμιέ κρατούντος, στα αζήτητα ο δειλός.

    Του αρέσει ένα κορίτσι κι είναι η ντίβα της βραδιάς
    Και λικνίζεται με χάρη μα εκείνος καρεκλάς.
    Πάντα κάποιος προλαβαίνει σε αγκαλιαστό χορό
    Και αυτός μπουκάλα μένει με το στόμα του πικρό.
    Ξάφνου ακούει το τραγούδι που του άρεσε πολύ
    Και η νέα κουρασμένη κάθεται κι αναπολεί.

    Τέλεια! Don’t let me down λέει ο Λέννον, κι ο μικρός
    Νοιώθει προετοιμασμένος για τη ζώνη του πυρός
    Τη Μαιρούλα πλησιάζει όμως πριν το θάρρος βρει
    το κομμάτι τελειώνει , τον αρπάζει μια χοντρή
    τον τραβάει και Satisfaction μ’ ένα λίκνισμα γερό
    Αυτός θέλει να τη σφάξει κι αυτή σκίζει στο χορό.

    Παρασκήνιο
    Σκοτεινή φυσιογνωμία, του ντι τζέι κολλητός
    τη Μαιρούλα χαλβαδιάζει κι οργανώνεται επαρκώς.
    Μόλις βλέπει πως εκείνη πλησιάζει το βερμούτ
    στο δικό του δίνει σήμα , στο κορίτσι κάνει σουτ.

    Angie – πέφτουν πρώτες νότες κι ο καπάτσος σοβαρός
    παρασύρει τη Μαιρούλα και αρχίζει ο χορός.
    Η μικρά εκστασιασμένη, της αρέσει η μουσική
    και στην πίστα των θαυμάτων έρωτας καραδοκεί

    Άπελπις ο πρώτος νέος, ατυχήσας θαυμαστής,
    σαν ακούει Ρόλλινγκ Στόουνς, αντί μέθεξης σωστής,
    δρόμο παίρνει και ζητάει για να παρηγορηθεί
    απ΄τον πρόσχαρο ντι τζέι – που κι αυτός τον συμπαθεί
    “Let me roll it” να στανιάρει και η τύχη έχει κριθεί.
    ΛΟΥ
    Κάπως έτσι καθορίζουν προτιμήσεις μουσικές
    οι μικρές συνωμοσίες, οι καθόλα μυστικές

  223. sarant said

    221 Πολύ καλό!

    222 Καλά, εσύ χαραμίζεσαι εδώ 🙂

  224. Γιάννης Κουβάτσος said

    222: 😂

  225. loukretia50 said

    221. Αγαπητέ Δον, πολύ καλό, αλλά επειδή θα το τραγουδήσεις, αν μου επιτρέπεις μια μικρή διόρθωση – το χούι φταίει, όχι εγώ!

    Και τότε ο ΠΑΟΚ σ΄όλα τα σπορ
    δε θα γνωρίζει νίλαν
    και όλοι υποχρεωτικώς
    θ΄ακούμε Βέρντι- Ντύλαν

  226. # 216

    Είναι απλό ρε Θόδωρα, εγώ δεν μπερδεύω ό,τι είναι καλό με ό,τι δεν είναι του γούστου μου, ούτε θεωρώ κσλό ό,τι μ’ αρέσει αλλά αυτά είναι ξένη ήπειρος για κολημένους τόσο πολύ, που θεωρούν τους άλλους κολημένους !! Εγώ δεν θα πω ποτέ πως ο Βαγκνερ δεν γράφει καλή μουσική επειδή δεν μου αρέσει η πως η Τζέην Μίρκιν είναι καταπληκτική επειδή μου αρέσει. Τώρα σε κάποιον μπορεί να αρέσουν οι Μπητλς- και κάποια κοριτσάκια αρέσκονται να κυλιούνται σε σπασμένα γιαλιά, έλεγε ο Πανούσης- αλλά να λες ΣΗΜΕΡΑ πως οι Μπητλς έγραψαν καλή μουσική με ξεπερνάει. Οταν βγήκε το Ιτ’σ μπιν α χαρντέηζ νάιτ, πρώτο στο είδος χάραξε δρόμο γιατί έγιναν κοινωνικά αποδεκτοί άντρες με μακριά μαλλιά στην Ευρώπη κι ας ήταν χαζοτράγουδο. Την ίδια εποχή ο Ντύλαν τραγουδούσε το Δετάιμς δευ αρ α τσέιντζιν και φόραγε σκουλαρίκι. Το σκουλαρίκι δεν έγινε τότε αποδεκτο σε άντρες- πέρασαν χρόνια για να γίνει, το τραγούδι όμως συνέβαλε -αν όχι οδήγησε- στο κίνημα των χίππυς, δεν ήταν χαζοτράγουδο. Τώρα το ποιο προτιμά κάποιος μου είναι αδιάφορο, δικαίωμά του, το να το χαρακτηρίζει καλό την στιγμή που υπάρχουν πολλά καλύτερά του επειδή κάτι του θυμίζει,είναι ανώριμη εκτίμηση και ξυπνά τα ταπεινά μου ένστικτα να τραγουδήσω το «θέλω στο λεπτό, ένα στρουμφάκι να γινώ», έχουμε και την παρεμβολή της Στρουμφίτας, άστα να πάνε.

    # 221

    Θα γίνει κι αυτό, μην ανησυχείς, όχι οι Τζιποϊντιστές στην εξουσία δεν γίνεται αυτό είναι αντιεξουσιαστές- άλλοι είναι είναι με τον ισχυρό και (κάνουν πως) δεν το καταλαβαίνουν- επειδή έχεις ζήσει χούντα καταλαβαίνεις τι εννοώ, αλλά πως ο ΠΑΟΚ θα παίρνει πρωτάθλημα σ’ όλα τα σπορ είναι νομοτελειακό. Τρεις φορές ως τώρα πήρε πρωτάθλημα κι αμέσως αλλάξανε τον τρόπο διεξαγωγής του. Φέτος με το που πέρασε μπροστά αρχισαν τα παραμύθιαμε τον ισχυρό επηρεασμό γιατί πολυιδιοκτησία δεν υπήρχε και τον αποσυντονίσανε να ασχολείται με τα δικαστήρια αντί με την ομάδα. Είδανε και τρομάξανε και πάνε για άλλη αναδιάρθρωση τώρα, ν’ ανέβουν ή να μην πέσουν όλα τα παραρτήματα του θρύλου ώστε να ελέγχει το πρωτάθλημα. Κι αυτό θα ξεπεράσει ο ΠΑΟΚ, το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω, το εκτρέπεις και επιστρέφει …δημήτριο !

    Υ.Γ. Μεταξύ Βέρντι και Ντύλαν παρεμβάλλεται ο Σούμπερτ στα καθ’ ημάς, αγαπητέ

  227. Πέπε said

    @226:
    Ντάξει, είναι θεαματικό αυτό που παρακολουθούμε:

    α) Μια διαφορά (στη γνώμη / στα γούστα / στις αξιολογήσεις) είναι διένεξη. Ο άλλος είναι ο εχθρός.
    β) Ο εχθρός πρέπει να κατασυντριβεί.
    γ) Προκειμένου να κατασυντριβεί ο εχθρός, κάθε μέσο είναι θεμιτό. Όχι μόνο οι αφ’ υψηλού προσβολές, αλλά και η διαστρέβλωση όσων έχει γράψει ο άλλος πριν 5-10 σχόλια και είναι ακόμη ορατά για να τα διαβάσει όποιος θέλει!

    Στα διαλείμματα των πολεμικών σκηνών παρακολουθούμε και το ρεσιτάλ λογικής συνέπειας. Έτσι, για παράδειγμα, ναι μεν το καλό είναι αντικειμενικό, ανεξάρτητο από γούστα και υποκείμενο σε κριτήρια για να το βρεις και να το ορίσεις (μέχρι αυτό το σημείο δε διαφωνώ), παράλληλα όμως δεν μπορεί κάτι να είναι καλό αν κάτι άλλο είναι καλύτερο.

    Εύγε…

  228. loukretia50 said

    Το δικαίωμα στην πίτα
    το κερδίζει κι η Στρουμφίτα!
    Δε λογίζεται για ήττα!
    ΛΟΥ
    Όλοι χωράμε – με μέτρο !

    Κατάλαβες μπαμπα Στρουμφ?

  229. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    Δεν υπάρχει αντικειμενικά καλή και κακή μουσική, μόνο αυτή που μας αρέσει κι αυτή που δεν μας αρέσει, αυτήν που μας αρέσει την ακούμε κι αυτήν που δεν μας αρέσει δεν την ακούμε, εκτός κι αν έχουμε πάρει τίποτε κααλόοο και την έχουμε ακούσει γενικά.😂

    228 – Όλοι χωράμε με μέτρο – στο μετρό ! 😂

    Για σένα Λου μφίτα.😊

  230. sarant said

    225 🙂

    229 Ε, αφού φάνηκε κι ο Λάμπρος….!

  231. 225 Άμα είναι να το τραγουδήσει, τότε «και τότε ο ΠΑΟΚ ουδαμώς», για να δέσει κάπως καλύτερα με το «υποχρεωτικώς».

  232. loukretia50 said

    229. Γειά σου χιπάκο!
    Προφανώς κι εσύ δεν ήξερες τίποτα για Woodstock, Hair, Velvet Underground κι όλους τους ελάσσονες τυχάρπαστους, δεν ήξερες δισκάδικα και πειρατικούς σταθμούς, ούτε γνώριζες πρόσωπα που ζούσαν στο εξωτερικό, κι έφερναν τα νέα μέχρι τη βαθειά νυχτωμένη επαρχία!
    Και σιγά μην πήγαινες σε συναυλία των Pink Floyd ή του Rory Gallaher!
    Ακολουθούσες υποδείξεις!
    These Days – https://youtu.be/J1N8GtDkYfQ Nico

  233. Κουτρούφι said

    Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 80 παρακολουθούσα αρκετά τακτικά τις ραδιοφωνικές εκπομπές του Γιάννη Πετρίδη. Ο ΓΠ συνήθιζε να παρουσιάζει κατατάξεις τραγουδιών, δίσκων, κλπ με βάση συγκεκριμένα κριτήρια. Τυπικά το θέμα ήταν της μορφής Α + Β + Γ όπου Α=»Τα n, (n, φυσικός αριθμός, συνήθως πολ/σιο του 10), Β=»καλύτερα, σημαντικότερα, εμπορικότερα κλπ», Γ = «τραγουδιστής, συγκρότημα, single, LP κλπ». Συνήθως, ο ΓΠ πρόσθετε στο τέλος και ένα «όλων των εποχών» (κατά βάση από το 1955 και μετά). Όπως και να το δεις, έχει μια αίγλη αυτό το «όλων των εποχών». Η αντιμετώπιση αυτή των μουσικών δημιουργιών (κυρίως ξένη μουσική), φαντάζομαι, ήταν αγγλο-αμερικάνικη συνήθεια την οποία ο ΓΠ έχει ασπαστεί και ακολουθήσει νομίζω μέχρι και σήμερα. Τέτοια αντιμετώπιση απουσιάζει για την ελληνική μουσική. Μου άρεσαν αυτές οι εκπομπές. Ο ΓΠ παρουσίαζε τη λίστα κατά φθίνουσα σειρά, βάζοντας ένα σχετικό μουσικό κομμάτι συνοδευόμενο από ένα σχόλιο. Περίμενα με αγωνία να δω μέχρι το τέλος τι θα είναι «στο νούμερο ένα». Σε μια τέτοια εκπομπή, περί τα μέσα της δεκαετίας του 80, το θέμα ήταν «τα καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών» και «στο νούμερο ένα» ήταν το Sgt Pepper’s Lonely Hearts Club Band, των Beatles (1967). Σε μια άλλη εκπομπή είχε δηλώσει ότι το σημαντικότερο συγκρότημα (πάλι όλων των εποχών) ήταν οι Rolling Stones. Κάποιοι ακροατές (φίλοι των Beatles) είχαν αντιδράσει και ο ΓΠ εξήγησε με βάση ποια κριτήρια είχε φτάσει σε αυτήν την άποψη. Ένα από αυτά ήταν ακριβώς ότι συνέχιζαν να υπάρχουν (μέσα της δεκαετίας του 80) ενώ οι Beatles είχαν προ πολλού τελειώσει.

    Έχω φίλο φανατικό με τον Μητροπάνο. Και τα κάλαντα να έλεγε ο μακαρίτης, ο φίλος μου θα έβρισκε ότι είναι η καλύτερη ερμηνεία εβερ. Τόσο ο Dylan όσο και οι Joy Division δεν είναι μοναδικότητες. Ανήκουν σε κάποιο συγκεκριμένο μουσικό είδος. Η συνεισφορά τους μπορεί να είναι σημαντική, πρωτοποριακή κλπ αλλά μου είναι δύσκολο να τους απομονώνω από το συγκεκριμένο πλαίσιο. Π.χ., μου ακούγεται παράδοξο κάποιος να ακούει Μάρκο Βαμβακάρη αποκλειστικά και τίποτα άλλο από ρεμπέτικα. Προσωπικές απόψεις είναι αυτές.

  234. loukretia50 said

    233. Μα ακριβώς αυτή ήταν η ένσταση – δική μου, νομίζω και των άλλων, ότι γίνεται κόλλημα και μονομανία που δεν πρέπει να προσπαθείς να επιβάλεις , όσο σημαντικός κι αν είναι ένας καλλιτέχνης, και κυρίως ότι χρειάζεται ένας στοιχειώδης σεβασμός στο δικαίωμα του άλλου να έχει διαφορετικά κριτήρια και άποψη.

  235. Γς said

    Ξεσάλωσαν απόψε.

    Και πως να τους αντέξουμε εμείς οι ραντιοαματέγ, που μεγαλώσαμε με τα κονσερβατουάρ μας. και την Αθηνά Σπανούδη του Τρίτου Προγράμματος.

    https://caktos.blogspot.com/2013/05/blog-post_6719.html

  236. Από τη μια ο Λάμπρος σταθερός πάντα στο να μιλάει με επιχειρήματα δηλώνει (με επιχειρήματα) πως δεν υπάρχει καλή και κακή μουσική (με επιχειρήματα) παρά μόνο τι αρέσει και τι δεν αρέσει (με επιχειρήματα).
    Από την άλλη το Κουτρούφι αναφέρει πως το ο (γειτονάκι μου παλιά αλλά με διαφορά ηλικίας που έπαιζε ρόλο τότε) Γιάννης Πετρίδης κάνει διάφορες λίστες σχεδόν κάθε φορά με άλλα κριτήρια.
    Διαλιέχτε
    Οι προσεκτικοί αναγνώστες, όπως ο Πέπε, θα παρατήρησαν πως από την αρχή έχω γράψει πως έχω τα κριτήριά μου και κρίνω με αυτά (δλδ επιχειρήματα) Δεν είδα κάποιον από τους τόσους διαφωνούντες να καταθέσει ένα επιχείρημα για το ότι οι Μπητλς έγιναν διάσημοι με χαζοτράγουδα (της τότε μόδας όπως τα παντελόνια καμπάνες, τα ξυλοπάπουτσα κι άλλα κιτς) του στυλ I Wanna hold your Hand, yeah, yeah και η μετέπειτα συνεισφορά τους ήταν λίγη. Το Sgt Pepper’s Lonely Hearts Club Band, τουλάχιστον οι μπητλομανείς στην Ελλάδα δεν το υποδέχθηκαν όπως το Help, πιθανότατα γιατί τα κοριτσόπουλα βαρέθηκαν να τσιρίζουν όταν έβγαιναν οι Μπήτλς, μαλλιά είχαν αφήσει οι μουσικοί (σχεδόν) όλων των συγκροτημάτων και ίσως είχαν πια διαρρεύσει τα προσόντα του ΜικΤζάγγερ (η κυρία Τρυντό έπαιξε σοβαρό ρόλο σ’ αυτό)
    Γι αυτόν που παρατηρεί τα πράγματα βλέπει πως μόδες έρχονται και παρέρχονται και απ’ όσα εμφανίζονται στην κάθε σκηνή κάποια παραμένουν και τ’ αλλα εξαφανίζονται, μερικά αμέσως και τα υπόλοιπα εκφυλίζονται σιγά-σιγά. Αρέσει-δεν αρέσει μετά από 100-200 χρόνια ο μόνος που θα ακούγεται απ’ όσους μεσουράνησαν τα τελευταία χρόνια θα είναι ο Ντύλαν, κι αυτό πονάει πολλούς γιατί ο Ντύλαν δεν μπήκε σε κομματικά ή στρατιωτικά καλούπια που έχουν συνηθίσει- να μην ξεχάσω και το κατηχητικό, κι αυτό καλούπωνε.
    Τα παντελόνια σωλήνες και καμπάνες προκαλούν γέλιο σήμερα, η μίνι φούστα όμως όχι- ίσως γι αυτό πολεμήθηκε όταν εμφανίσθηκε- ο Παττακός μέτραγε με το υποδεκάμετρο το μήκος- πολεμάς αυτό που δεν γουστάρεις αλλά ψυλλιάζεσαι πως θα επικρατήσει, όπως έγινε και με την χούντα και την συναυλία των ΡΣ (θα ήθελα την γνώμη της ΚΝΕ επ’ αυτού του θέματος ) Η μίνι φούστα έγινε κλασσική γιατί πρόσθεσε στα μέχρι τότε γυναικεία θέλγητρα τα ωραία πόδια και πρακτικά έσπρωξε τις γυναίκες στα γυμναστήρια για να τα αποκτήσουν. Ο Λάμπρος θα διαφωνεί δεν υπάρχουν ωραία κι άσχημα πόδια, είναι μόνο πια σ’ αρέσουν και πια δεν σου αρέσουν !! (με επιχειρήματα)
    Ο Λάμπρος είναι φίλος (με όλους) και με τους Τριάντ, Μαρτίνο και Χτήνος έχουμε βρεθεί αρκετές φορές όπως και με την Λου (μακριά και μάλλον όχι αγαπημένα) που θεωρώ πως την αδίκησα με το Στρουμφίτα (την Στρουμφίτα εννοείται) και υιοθετώ το Λουμφίτα.
    Δεν αισθάνομαι πολύ άνετα με όσους δεν έχω γνωρίσει κι αυτό μου βγαίνει γιατί γράφω και μιλάω όπως σκέφτομαι ενώ αυτός που δεν με ξέρει ψάχνει να βρει τι κρύβεται από πίσω.
    Αντε να βάλω κι ένα χαζοτράγουδο των Μπητσμπόυς γιατί έχει απίστευτα φωνητικάκαι ήχο που ποτέ δεν θα πλησίαζαν οι Μπητλς…

  237. loukretia50 said

    Ω! στρουμφίζουμε ασυστόλως!
    Και σ΄αυτό το επίπεδο λένε : «‘Ο,τι πεις, μεγάλε!»

    Παρντόν Sir, αυτός άρχισε πρώτος!

  238. Αυτό πως έγινε τώρα κι αντί για Μπητσμπόυς βγήκανε Τζέφερσον ; Μυστήριο γιατί Τζέφερσον είχα ανεβάσει από Γαλαξίδι κι εδώ στην Αθήνα έχω άλλο κομπιούτερ και δεν έψαξα το τραγούδι !!
    τσεκάρησα καιτο γιουερελ και… κάποιος παρενέβη, δαίμων του ιστολογίου

  239. dryhammer said

  240. # 237

    Ανεβάζω μια φωτογραφία μου να δούνε πόσο μοιάζω αυτουνού

    Η Λουμφίτα τολμά να βάλει την δική της να δούμε αν μοιάζει στην Στρουμφίτα ;

  241. loukretia50 said

    Θα αδικήσω κι εγώ τη Στρουμφίτα! Κρίμα δεν είναι?

  242. Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων αυτή είναι η Στρουμφίτα

  243. # 241

    Υπεκφυγές, η προσομοίωση σκοτώνει .

  244. loukretia50 said

    … όχι τη γάτα!

  245. Πάντως μη φοβάσαι, δεν θα ανεβάσω εγώ φωτογραφία σου από τις κοινές μας συνεστιάσεις, δεν μου το επιτρέπει η καλή μου αγωγή και φυσικά ο νόμος .

    Γράψε κάνα στιχουργικό να ευθυμήσουμε π.χ.

    Θα πουλήσω τα κοπάδια μου
    και θάρθω να σε βρω
    να περνώ τα βράδια μου
    με ασπιρίνη, σόδα και ορό…

  246. loukretia50 said

    Κάλλιο να βόσκεις πρόβατα
    παρά να πιάνεις ψάρια
    γιατί ζαλίζει η θάλασσα
    κι αρχίζεις τα οχτάρια!

    Χαιρετώ για λίγες ώρες το στρουμφοχωριό!

  247. Γιάννης Κουβάτσος said

    233, 234: Μα είναι θέμα χαρακτήρα. Υπάρχουν άνθρωποι εμμονικοί, που θεωρούν τα γούστα τους αντικειμενικά τα καλύτερα και τρελαίνονται όταν οι άλλοι τα αμφισβητούν και τα απορρίπτουν. Εξ ου και το μονίμως επιθετικό και απαξιωτικό ύφος απέναντι στους διαφωνούντες. Θέμα χαρακτήρα, δεν παλεύεται.

  248. Γς said

    247:

    Εσύ τώρα γιατί ανακατεύεσαι;

    Τα παιδεία παίζει

  249. Γς said

    Νταξ
    Η παιδεία παίζει

  250. Alexis said

    #230: Ήταν παλιά αναγνώστης του «ΠΟΠ και ΡΟΚ», γι’ αυτό είπε να πάρει θέση… 😆

    #235: Εσύ ως γνωστόν είσαι του πιάνου και των γαλλικών, άσε τους άλλους να τσακώνονται για τους παλιοροκάδες 🙂

    #236: Είναι απίστευτος ο τρόπος που γράφεις. Είσαι ο μόνος εδώ μέσα που καταφέρνει και «πλέκει» με τέτοιο τρόπο πολιτική, ποδόσφαιρο, μουσική, μόδα, χούντα, ΚΝΕ, δισκογραφικές εταιρείες, Μαστοράκη, Πετρίδη κλπ. κλπ.

    Κι αφού το κάναμε «ΠΟΠ και ΡΟΚ» ας βάλω κι εγώ ένα αγαπημένο μου από την εποχή της αθωότητας:

  251. sarant said

    Καλημέρα από εδώ. Με τα μουσικά φτάσαμε στα 250. Και πού να βάλω και τίποτα για έντεχνο 🙂

  252. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ε, να αφιερώσω κι εγώ στην παρέα ένα τραγουδάκι που μου αρέσει πολύ, άρα είναι υποχρεωτικό να αρέσει και σε σας. ☺ Από ένα ελληνικό συγκρότημα του «ενός τραγουδιού». Να θυμηθούμε και τις συναυλίες στο Σπόρτιγκ:

  253. # 250

    και που να δεις αύριο τι θα μπλέξω !!!

    Στα σοβαρά, είναι θέμα επαγγελματικής διαστροφής, ψάχνω σε κάθε πράγμα την μεθοδολογία που κρύβεται και πολλές φορές βλέπεις πως ο τρόπος που ξυρίζεται είναι ολόιδιος με την μουσική που ακούει ! (ως γνωστόν πλην σχολείου και θητείας δεν ξυρίστικα ποτές. )

    Τώρα όσον αφορά το γούστο , ΕΓΩ, ο Ορσον Ουέλες, η Τίνα Τάρνερ, ο Οσκαρ Ουάϊλντ (και κάποιοι ακόμα- η σειρά ήταν εντελώς ΤΥΧΑΙΑ) έχουμε το πιο απλό : simply the best !!

  254. # 251

    Για σένα, τιμής ένεκεν :

  255. Γιάννης Ιατρού said

    Τι έγινε ρε σεις, γύρισε ο Λάμπρος απ΄το μέτωπο; 😜

    ΥΓ: (κατά λάθος το έβαλα αλλού…)

  256. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Κι ἐπειδὴ σ᾿ αὐτὸ τὸ ἱστολόγιο λεξιλογοῦμε,

    φιδολός, στὴ θερμιώτικη ντοπιολαλιά, θὰ μποροῦσε νὰ λέγεται, ἂν ὑπῆρχε, ὁ φιδολόγος, κάτι σὰν τὸν γνωστόν, ἀπὸ τὴν Ἑλληνοφρένεια, φιδέμπορα.

    Προκύπτει ἀπὸ τὸ φιδολόγος μὲ ἔκθλιψη τοῦ γάμμα μεταξὺ δύο φωνηέντων καὶ τὴν ἀπάλειψη τοῦ ἑνὸς ὄμικρον γιὰ τὴν ἀποφυγὴ χασμωδίας:

    φιδολόγος>φιδολό᾿ος>φιδολός.

    Ἔτσι γίνεται Θεολός ὁ ἁϊ-Γιάννης ὁ Θεολόγος. Καὶ κλίνεται μάλιστα:

    ὁ Θεολός – τοῦ Θεολοῦ.

    Θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι καὶ ἐργαλεῖο γιὰ τὴ σύλληψη φιδιῶν, ὅπως ὁ ἀχινολὸς γιὰ τοὺς ἀχινοὺς καὶ ὁ πινολὸς γιὰ τὶς πίνες.

  257. dryhammer said

    256. Δλδ, το κατσαβίδι το λέτε βιδολό;

  258. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Βιδολόγο λένε σήμερα στὰ Θερμιά τὸ ἐργαλεῖο ποὺ χρησιμοποιοῦν οἱ ὑδραυλικοὶ γιὰ νὰ κάνουν βόλτες στοὺς σωλῆνες.

    Ὅπως τὸ λένε παντοῦ.

    Οἱ παραδοσιακές ὀνομασίες ποὺ προανάφερα ἦταν σὲ χρήση πρὶν ἀπὸ κάμποσες δεκαετίες.

  259. dryhammer said

    258. Αυτό, όπως και το άλλο που κάνει σπείρωμα εσωτερικά τα λέμε κολαούζους ή κολαούζα ή φιλιέρες (περισσότερο αυτό που λέτε βιδολόγο).
    Τα ψιλά κατσαβιδάκια (τα και ρολογάδικα) τα λέμε βιδολόγους.

    *************
    Η λύση στα μαγαζιά εκτός Χίου ήταν, ό,τι θέλω να το βρίσκω στο ράφι και να λέω: αυτό ή ένα τέτοιο (και μάθαινα πως το λένε εκεί)

  260. Κουτρούφι said

    #256
    Πατριώτη,
    Και στη Σίφνο εφαρμόζεται η έκθλιψη του -γ- μεταξύ δύο φωνηέντων. Όμως, αν και υπάρχει τοπωνύμιο «Θολός» που αποδίδεται στο «Θεολόγος» κατά το Θερμιώτικο, κατά κανόνα δεν απαλείφεται το ένα φωνήεν. Μάλλον δεν βρίσκουμε πρόβλημα χασμωδίας εμείς. Έτσι πιο φυσιολογικό στα Σιφνέκα θα ήταν «φιδολόος» και «βιδολόος». Υπάρχει π.χ. ο «ακριδολόος» (εξάρτημα σε παγίδα για πουλιά). Πιο χαρακτηριστικό είναι σε ρήματα που λήγουν σε «-λογώ». Ψιλολοώ, ψοφολοώ, συκ(χ)ολοώ κλπ.

  261. ΛΑΜΠΡΟΣ said

    250 – Όχι δεν ήμουν, είχα πάρει δυό τρία τεύχη το 1978 που κυκλοφόρησε αλλά εκτός του ότι δεν κάλυπτε τις μουσικές μου αναζητήσεις, (κλασική, όπερα, δημοτικά, κυρίως χωρίς στίχους, ηλεκτρονική, π.χ Στοκχάουζεν, Ξενάκης, Μπουλέζ, επίσης με έλκυαν οι συνθέσεις των Λίγκετι, Κούρταγκ, Μεσιάν, κλπ, και από την ρόκ, μ΄ενδιέφερε κυρίως η προοδευτική (progressive) Genesis, PFM, ΙQ, Big Big Train, Marillion κλπ), είχα ξεκινήσει από την προηγούμενη χρονιά να αγοράζω το Περισκόπιο της επιστήμης (και συνεχίζω ακόμη στην ψηφιακή του μορφή👏 ) και δεν μου έφταναν τα χρήματα και για τα δύο και προτίμησα την εκλαϊκευμένη επιστήμη από τις αρκετές παπαρολογίες του Πετρίδη και ποτέ δεν το μετάνιωσα. 😊

    Η άποψή μου, είναι πως, άλλο τραγουδοποιός κι άλλο μουσικοσυνθέτης, οι στίχοι περιορίζουν τα όρια της μουσικής σύνθεσης, την καλουπώνουν κατά κάποιο τρόπο και από αυτού του τύπου τα τραγούδια, μόνο η progressive παρά τους όποιους στίχους, σπάει αυτό το καλούπι.
    Φυσικά, γούστα είναι αυτά, καλή και κακή μουσική, είναι υποκειμενικές έννοιες, είναι σαν τις θρησκείες ή τα όποια δόγματα, δεν υπάρχει αντικειμενικό μέτρο.😊

    Την πρώτη Αυγούστου, από την βιβλιοθήκη και την δισκοθήκη μου, θα δωρίσω στους αριστεροδεξιούς χριστιανομπολσεβίκους του ιστολογίου, εν μνημειώδες βιβλίο επιστημονικής φαντασίας, και εν μνημειώδες μουσικό άλμπουμ progressive rock ενός μνημειώδους μουσικού συγκροτήματος, ίνα ξεστραβωθείτε πνευματικώς και μουσικώς.😂

    ΑΝΑΜΕΙΝΑΤΕ ΑΓΩΝΙΩΔΩΣ ΤΗΝ ΜΝΗΜΕΙΩΔΗΝ ΠΡΟΣΦΟΡΑΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΘΕΙΤΕ ΔΙΑ ΤΗΝ ΚΑΛΗΝ ΜΟΥ ΥΓΕΙΑΝ ΜΕΧΡΙ ΤΟΤΕ.

    Ένα ωραίο κομμάτι από ένα πολύ αξιόλογο συγκρότημα που μετά από τόσα πολλά χρόνια παρουσίας δημιούργησε αυτόν τον πολύ καλό δίσκο το 2014.

    Δεν θυμάμαι να σου έχω αφιερώσει ποτέ κάποιο τραγούδι, αυτό για σένα.😊

  262. Πέπε said

    @261:

    > > οι στίχοι περιορίζουν τα όρια της μουσικής σύνθεσης, την καλουπώνουν κατά κάποιο τρόπο

    Λάμπρο, μεγάλη συζήτηση ανοίγεις τώρα. Ναι, περιορίζουν, αλλά αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκην κακό. Η ύπαρξη κάποιων ορίων, κάποιων κανόνων, κάποιων κατευθύνσεων, είναι απαραίτητη στη μουσική.

    Πάντως έχω διαπιστώσει, με βάση παραδείγματα που μάλλον είναι πολύ διαφορετικά από τα δικά σου (κι όμως βγάζουν το ίδιο συμπέρασμα), ότι η σύνθεση τραγουδιού και η σύνθεση οργανικής μουσικής είναι δύο σαφώς διαφορετικά πράγματα.

  263. dryhammer said

    261, 262. Υπάρχουν πάντως και τραγουδιστές των instrumental (που κάνουν μόνο αααααα)

  264. Πέπε said

    263:

    Ναι, βέβαια!

  265. dryhammer said

    Αντίστροφα οι ακαπελατζήδες, που τα κάνουν όλα με το στόμα (εννοώ φωνές και όργανα, μην παραξηγηθούμε) χωρίς να είναι μπτιμποξατζήδες.

  266. dryhammer said

    265 Κι όχι μπιτ-μποξάδες (από τον μποξα/μποχτσα που ή τον φοράς ή τον τρως)

  267. Μουσική για την μουσική έγραψε -ίσως- μόνο ο Μπαχ. Στα τραγούδια, στις όπερες ντύνονται με μουσική τα λόγια ( του συνθέτη ή άλλων), στα συμφωνικά κομματια ντύνεται μουσικά ένας πίνακας ή ένα τοπίο. Αν δοθεί ο τίτλος (π.χ. ο μολδάβας ή η πέστροφα) μπορεί να το καταλάβει κι ο ακροατής, αλλιώς μένει μυστική η έμπνευση.

    Οπως όταν κάποιος γράψει ένα βιβλίο αλλάζει ο τρόπος που διαβάζει τα βιβλία των άλλων, έτσι όταν κάποιος συνθέσει ένα στοιχειώδες τραγούδι αλλάζει ο τρόπος που ακούει μουσική. Φίλος μου, μέγας μελετητής της λαϊκής μουσικής, έγραψε κάτι τραγούδια μετά από πίεση δική μου. Μετά από λίγο καιρό έγινε φανατικός της όπερας και κατάλαβε πως η όπερα είναι κατά βάση λαϊκή μουσική ( με χορηγίες πλουσίων ) σε αντίθεση με την συμφωνική που ήταν κυρίως παραγγελιές πλουσίων, ειδικά η μουσική δωματίου.

    Ενα τραγούδι που μάλλον δεν έχετε ακούσει ξανά :

    È la vita un mar d’ affanni,
    È procella di dolor;
    Volan tristi i giorni, gli anni
    Senza un riso dell’amor.

  268. sarant said

    267 Η μουσικη δωματίου, ναι. Ο κάθε πλούσιος είχε ένα κουαρτέτο στο σπίτι του (οι κόρες του, ο δάσκαλός τους κτλ.) και παράγγελνε στους συνθετες της εποχής έργα.

  269. Γ-Κ said

    Συμφωνική μουσική δωματίου δεν υπάρχει. Συμφωνική είναι η μουσική που παίζεται (ή ερμηνεύεται) από συμφωνική ορχήστρα. Η συμφωνική ορχήστρα είναι αρκετά πολυμελής για να μπορεί να ακούγεται σωστά σε μεγάλους χώρους.(π.χ. θέατρο).

    «Πατέρας» της συμφωνικής ορχήστρας (και της συμφωνικής μουσικής) θεωρείται ο φαν Μπέτοφεν (sic, ρε). Είτε το πιστεύουν κάποιοι είτε όχι, ο Μπέτοφεν (και οι συν αυτώ) έβγαλε τη μουσική από τα σαλόνια των πλουσίων και την έφερε στα δημόσια θέατρα για να μπορούν να την ακούσουν όλοι.

    ——————

    Η «Σονάτα υπό το σεληνόφως» ονομάστηκε έτσι από τους ακροατές, όχι από τον συνθέτη. Κάποιοι ακροατές καταλαβαίνουν και.. χωρίς υπότιτλους…
    https://en.wikipedia.org/wiki/Piano_Sonata_No._14_(Beethoven)

    ——————

    Το μόνο παράδοξο της υπόθεσης είναι ότι υπάρχουν συμφωνίες που δεν γράφτηκαν για συμφωνική ορχήστρα, αλλά για ορχήστρα δωματίου.

  270. Γ-Κ said

    Ξαναδιατυπώνω, γιατί ξέχασα την «εκδημοκράτιση της μουσικής».

    Με τη συμφωνική ορχήστρα, λοιπόν, ο φαν Μπέτοφεν και οι συν αυτώ εκδημοκράτισαν τη μουσική, βγάζοντάς την από τα σαλόνια των πλουσίων και φέρνοντάς την στα δημόσια θέατρα για να μπορούν να την ακούσουν… (πολύ περισσότεροι αρχικά και με τον καιρό) όλοι.

    ————————-

    Επειδή διάφοροι… (αυτολογοκρίνομαι για να μη γίνω κακός).
    Κατά τη γνώμη μου, η μουσική είναι ένας τρόπος έκφρασης συναισθημάτων και όχι ντύσιμο λόγων, πινάκων ή τοπίων. Θα αναφέρω δύο ιστορίες για τον φαν Μπέτοφεν, σχετικά. Η πρώτη είναι μύθος, η δεύτερη γνωστή και συγκεκριμένη.

    Λέγεται ότι κάποτε ο φαν Μπέτοφεν περπατούσε σε κάποια φτωχογειτονιά της Βιέννης και άκουσε θρήνο και κλάμα από ένα χαμόσπιτο. Μπήκε να δει τι γίνεται και είδε στη μέση του (μοναδικού) δωματίου ένα φέρετρο με το πτώμα ενός νέου άνδρα και μια μεγάλη γυναίκα να θρηνεί. Δεν υπήρχε κανένας άλλος στο σπίτι, οπότε μπορούμε να υποθέσουμε ότι ο νεκρός ήταν ο γυιος της γυναίκας και δεν υπήρχε άλλος συγγενής να την στηρίξει.

    Τι μπορεί να πεις κανείς σε μια τέτοια περίπτωση… Ούτε ο φαν Μπέτοφεν ήξερε τι να πει. Ω του θαύματος, σε μια γωνία υπήρχε ένα παλιοπιάνο. Έκατσε στο πιάνο και άρχισε να παίζει. Όταν πια η γυναίκα παρηγορήθηκε και ησύχασε, έφυγε…

    Στη δεύτερη ιστορία ο Λούντβιχ ερωτεύεται κάποια Ελίζε. Ερωτευόταν συχνά, αλλά πάντα αποτύγχανε με τις γυναίκες…

    Επειδή ακριβώς με τις γυναικοδουλειές πάντα έσπαγε τα μούτρα, σκεφτόταν πώς να πλησιάσει την Ελίζε. Το 1810 ήταν πια 40 χρονών. Έπιασε ένα χαρτί, έγραψε μερικές νότες και της το έστειλε.

    Το ραβασάκι του Λούντβιχ σώθηκε και έφτασε και σ’ εμάς. Πρόκειται για την Μπαγκατέλα Αρ. 25 σε Λα Ελάσσονα, γνωστή με το όνομα «Für Elise». Είναι ένα έργο τόσο απλό που μπορεί να το παίξει κανείς με δύο δάχτυλα (όπως προσπαθούν κάποιοι άσχετοι σαν την αφεντιά μου).

    Όποιος έχει ακούσει την «Ελίζα» και χρειάζεται υπότιτλους για να καταλάβει τι εννοεί ο ποιητής, (αυτολογοκρίνομαι για να μη γίνω κακός).

  271. Γ-Κ said

    Ξέρω, σας ζάλισα, αλλά…

    Η «Σονάτα υπό το σεληνόφως» δεν είναι η περιγραφή ή η μουσική επένδυση μιας εικόνας, αλλά η έκφραση των συναισθημάτων που μπορεί να νοιώσει κανείς βλέποντας το φως του φεγγαριού να παιχνιδίζει στον ήρεμο κυματισμό της λίμνης της Λουκέρνης (ή οποιουδήποτε άλλου υδάτινου σώματος).

    —————————

    Συνεχίζουμε τα μαθήματα με την ερώτηση: Τι είναι «προγραμματική μουσική»;
    Εξυπακούεται ότι, ό,τι δεν είναι «προγραμματική μουσική», δεν έχει τα χαρακτηριστικά της «προγραμματικής μουσικής».

  272. # 270, 1

    Κατά τη γνώμη μου, η μουσική είναι ένας τρόπος έκφρασης συναισθημάτων και όχι ντύσιμο λόγων, πινάκων ή τοπίων…

    Οταν βλέπεις την δύση του ήλιου να χρωματίζει τον ορίζοντα δεν σε συγκινούν οι χρωματισμοί αλλά τα συναισθήματα που σου προκαλούν, ούτε οι μπογιές ενός πίνακα αλλά τα συναισθήματα που προκαλούν. Δεν λέμε όμως «με συγκινούν τα συναισθήματα που μας προκαλεί τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος» αλλά πως μας συγκινεί το ηλιοβασίλεμα, έτσι απλά όπως έγραψε ο Χιώτης τα ηλιοβασιλέματα ντύνοντας τους στίχους της Ευτυχίας (αυτολογοκρίνομαι για να μη γίνω κακός)
    Πολλοί έχουν γράψει μουσική για την δύση του ήλιου, σήμερα μάλιστα κοτσάρουν κι ένα βίδδεο να συμπληρώνει τον τίτλο και να αποκλείει τις παρερμηνείες αλλά επειδή δεν έχουν όλοι το ταλέντο του Μπετόβεν, μάλλον θα έχεις υπ’ όψιν σου πόσες μουσικές για άλλο λόγο γράφτηκαν κι αλλού κατέληξαν :
    Η μουσική από το la cidarem la mano έχει γίνει (με άλλους στίχους) εμβατήριο για ιταλούς νεοσύλλεκτους και όχι μόνο και στα καθ’ημάς ένα τραγούδι για ζωοκλέφτες καλούσε τον λαό να ρίξει την χούντα κάποτε

  273. # 268

    Νίκο, κάπου έχω διαβάσει πως ο Χάυντν(;) όταν ρωτήθηκε γιατί δεν έγραψε όπερες απάντησε πως κανείς δεν του παράγγειλε. Οι κατά παραγγελία συμφωνίες παίζονταν στους κήπους των πλουσίων και γενικότερα νομίζω πως από το Μπετόβεν ξεκίνησαν οι πολλοί συνθέτες να μην γράφουν πιασάρικα προς πώληση έργα (αυτό που μου «μυρίζει» στα περισσότερα έργα του Μότσαρτ-ο πιο πετυχημένος στις πωλήσεις, οργανωμένος με περιοδείες κ.λ.π. )

  274. Γ-Κ said

    Μάλιστα…

  275. antonislaw said

    59
    «34 Αφού είναι δάνειο, το γράφουμε με γκ. Ο Μπαμπι το γράφει με γγ επειδή το θεωρεί αντιδάνειο: τσιγγάνος > cingene > τσιγκούνης. Όπως γράφει «τζύρος»»

    Και σε ένα βιβλίο του 1952 σχετικά με την κρητική «Συλλογή ξενόγλωσσων λέξεων της ομιλουμένης εν Κρήτη» του Ιδομενέως Ι. Παπαγρηγοράκη, Χανιά 1952, (μάλιστα αναφέρει στο εξώφυλλο: 2ον βραβείον Διαγωνισμού Γλωσσικής Εταιρείας Αθηνών 1951) αναφέρει το εξής:

    «τσιγγιανές, ο (cingane Tουρκική):ο φιλάργυρος, άλλως τσιγκούνης. π.χ. «ας τον αυτόν, είναι μεγάλος τσιγγιανές, δε δούδει μουδέ τ’αγγέλου του νερό. Εκ τούτου η τσιγκουνιά, τσιγκουνεύομαι, τσιγκούνικο»

    φαίνεται ο Παπαγρηγοράκης ότι δε θεωρεί ότι προέρχεται από τον τσιγγιανέ ο τσιγκούνης, αλλιώς θα τον έγραφε με «γγ». Πάντως τη λέξη ο τσιγγιανιές δεν την ήξερα, νομίζω ότι δεν χρησιμοποιείται σήμερα πλέον στην Κρήτη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: