Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο βενετσιάνικος καθρέφτης (διήγημα του Δημ. Σαραντάκου) – 6

Posted by sarant στο 4 Αυγούστου, 2020


Εδώ και λίγο καιρό άρχισα να δημοσιεύω στο ιστολόγιο, όπως πάντα κάθε δεύτερη Τρίτη και σε συνέχειες, τη νουβέλα «Ο βενετσιάνικος καθρέφτης» από το ομότιτλο βιβλίο του πατέρα μου, του Δημήτρη Σαραντάκου, που το είχε έτοιμο όταν αδόκητα έφυγε από τη ζωή πριν από οχτώ χρόνια και που το εκδώσαμε λίγο πριν κλείσει χρόνος από τον θάνατό του.

Η σημερινή συνέχεια είναι η έκτη. Η προηγούμενη, πέμπτη συνέχεια είναι εδώ.

Όπως αναφέρει ο πατέρας μου στον πρόλογο του βιβλίου, η δράση εκτυλίσσεται το 1995. Tα μέλη ενός συλλόγου αντιστασιακών μαθαίνουν ότι η Ματίνα, δραστήριο μέλος του συλλόγου, έχει πάθει κάτι σοβαρό. Ο αφηγητής αναλαμβάνει να την επισκεφτεί στην Αρκαδία όπου βρίσκεται -είχε πάει για να μαζέψει αρχειακό υλικό. Mαθαίνουν ότι η Ματίνα έπαθε σοκ ενώ κοίταζε παλιές φωτογραφίες ανταρτών από το αρχείο των οικοδεσποτών της.

Σήμερα μπαίνουμε στο τέταρτο κεφάλαιο, που και αυτό θα το χωρίσω σε δυο συνέχεις. Ακολουθεί το πέμπτο και τελευταίο.

4

Την επομένη, ειδοποιημένος από τον κύριο Στάθη, ήρθε ξανά να μας δει ο γιατρός. Ήταν περίπου τριανταπέντε χρονών, τέλειωνε το αγροτικό του και έλπιζε να διοριστεί στο Κέντρο Υγείας της Βυτίνας.

«Τι να σας πω. Εγώ είμαι γενικός παθολόγος και παρόμοιο περιστατικό δεν έχω ξανασυναντήσει. Κλινικώς δεν παρουσιάζει καμία βλάβη. Είμαι δε βέβαιος πως βλέπει και ακούει περίφημα. Μόνο που δεν συμμετέχει σε τίποτα. Δέχθηκε τις εξετάσεις που της έκανα, χωρίς καμιά αντίδραση, αλλά και χωρίς καμιά δικιά της ανταπόκριση. Φοβάμαι πως αντιμετωπίζουμε περίπτωση βαριάς αντιδραστικής κατάθλιψης ή κάποια σοβαρή μορφή καταληψίας. Μήπως θα έπρεπε να την πάμε μερικές μέρες στο νοσοκομείο της Τρίπολης, να την παρακολουθήσουν νευρολόγοι ή ψυχίατροι, που δε διαθέτει το Κέντρο Υγείας;»

«Νομίζω πως είναι καλύτερα να τη μεταφέρουμε στην Αθήνα, όπου και καλύτερη περίθαλψη θα έχει και κοντά στους δικούς της θα βρίσκεται».

«Μου φαίνεται πως έχετε δίκιο. Πάντως μπορεί να ταξιδέψει και τέσσερις και πέντε ώρες, χωρίς κίνδυνο».

Το τελευταίο εικοσιτετράωρο στη Δροσοπηγή το περάσαμε με την Αναστασία εξετάζοντας τις φωτογραφίες και κάποια σχετικά μ΄ αυτές έγγραφα, που ανακαλύψαμε στο αρχείο. Για ολοκλήρωση της μελέτης του αρχείου και καταγραφής του δεν γινόταν φυσικά λόγος. Για την ώρα περιοριστήκαμε να ταχτοποιήσουμε φωτογραφίες και έγγραφα, χωρίσαμε όσα είχαν ψηφιοποιηθεί και αποθηκευθεί στο σκληρό δίσκο του φορητού υπολογιστή και στην ψηφιακή κάμερα, από όσα μέναν αθησαύριστα. Ίσως να έρχονταν αργότερα κάποιοι άλλοι από το Σύλλογο για να την συμπληρώσουν την καταγραφή.

 

Η Δροσοπηγή ήταν έδρα τάγματος της 54ης Ταξιαρχίας του Δημοκρατικού Στρατού. Ο Κώστας είχε βαθμό υπολοχαγού και διοικούσε μια διλοχία και ο Βλάσης ήταν ανθυπολοχαγός και υποδιοικητής. Σε ένα έγγραφο, που είχε τον χαρακτηρισμό «απόρρητο», μια παράγραφός του μου έκανε εντύπωση, όπως θα έκανε εντύπωση και σε κάποιον άλλον που τη διάβασε πριν από μένα, γιατί ήταν υπογραμμισμένη με κόκκινο μολύβι:

«Χρειάζεται ιδιαίτερη επαγρύπνηση, αναφορικά με τους επιστρατευόμενους αλλά ακόμη περισσότερη με τους εθελοντές ή τους αυτόμολους. Πληροφορίες από άλλες μονάδες αναφέρουν περιπτώσεις ατόμων, που παρουσιάστηκαν σαν εθελοντές ή αυτόμολοι, στην πραγματικότητα όμως ήταν κατάσκοποι ή πράκτορες των Μ/Φ».

Η τελευταία συντομογραφία σήμαινε βεβαίως «μοναρχοφασιστών». Αναλόγως στην άλλη πλευρά για τους αντάρτες χρησιμοποιούσαν τη συντομογραφία Κ/Σ, δηλαδή «κομμουνιστοσυμμορίται». Όπως γράφει κάποιος ιστορικός της εποχής, ο πόλεμος γινόταν με συντομογραφίες.

Ξεφύλλισα και το μικρό τεφτεράκι, όπου κατέγραφε, δίκην ημερολογίου, τις σκέψεις του ο Βλάσης. Σε ένα σημείο του διάβασα.

Μυστήριος μου φαίνεται ο καινούργιος μαχητής. Όλο ρωτά για πρόσωπα και πράματα. Όταν δεν έχει υπηρεσία, όλο κινείται. Άλλοτε τριγυρίζει στα γραφεία κι άλλοτε φέρνει γύρα το χωριό, σαν κάτι ή κάποιον να αναζητά. Ενημέρωσα τη Διοίκηση και είπα στον Ηλία και το Δημητρό να μην τον χάνουν από τα μάτια τους. Ο Κώστας όμως με διαβεβαιώνει πως πρέπει να είναι εντάξει. Τον ξέρει από την Κατοχή. Εδώ που τα λέμε, παρά τις επιφυλάξεις μου, και σε μένα δεν έχει κάνει άσκημη εντύπωση. Είναι πειθαρχικός, πρόθυμος, εύθυμος, ξέρει ένα σωρό τραγούδια του αγώνα και έχει ωραία φωνή.

Στα διαλείμματα κουβέντιαζα με τους οικοδεσπότες μας. Είχαν πάρει ενεργό μέρος στην Αντίσταση και υπέφεραν στον Εμφύλιο κατά τον οποίο φυλακίστηκε ο Στάθης και λεηλατήθηκε το σπίτι τους. Γλίτωσαν χάρη στις γνωριμίες του πεθερού του, του στρατηγού. Με κάποια έκπληξη διαπίστωσα πως και οι τρεις οικοδεσπότες μας ζούσαν σε μια κατάσταση ψευδαισθήσεων. Γι΄ αυτούς ο αγώνας, που ξεκίνησε από την Αντίσταση και συνεχίστηκε με τον Εμφύλιο, δεν έχει τελειώσει. Τον συνεχίζουν κάποιοι, μεταξύ των οποίων ο Βλάσης, που γι΄ αυτούς εξακολουθεί να ζει, κάπου στην Κούβα ή στη Λατινική Αμερική. Και αυτές τις ψευδαισθήσεις τις διατηρούσε όχι μόνο η κυρία Ουρανία, που οπωσδήποτε από χρόνια τώρα ζει αποτραβηγμένη στον κόσμο της, αλλά και η πρακτική και ρεαλίστρια Παρασκευή, ακόμα και ο κύριος Στάθης κι ας βεβαίωνε πως ήταν αθεράπευτα ορθολογιστής. Όπως μου είπε σε μια από αυτές τις συζητήσεις:

«Μη νομίζετε πως τώρα που μείνανε η μοναδική υπερδύναμη, έχουν νικήσει. Οι μέρες τους είναι μετρημένες και θα τη βρουν από εκεί που δεν το περιμένουν. Η επόμενη ανατολή θα έρθει από τη Δύση. Στη Λατινική Αμερική εκκολάπτεται ένα πολύ δυναμικό κίνημα, που ξεπερνά τα γνωστά στερεότυπα. Ανεξάρτητα από τις επιφυλάξεις που μπορεί να έχει κανείς για τον Κάστρο, η Κούβα αντέχει και δεν είναι μόνη. Πάρτε για παράδειγμα τους Ζαπατίστες…»

«Είστε βλέπω πολύ ενημερωμένος κύριε Στάθη. Είναι κάτι που δεν το περίμενα»

«Μπορεί να πάτησα τα ενενήντα (γεννήθηκα το 1905) και το σαρκίον να είναι ασθενές, αλλά ευτυχώς το πνεύμα μένει ζωντανό. Διαβάζω πολύ. Είμαι συνδρομητής σε ειδικά περιοδικά, που μου τα στέλνουν από την Ιταλία και τη Γαλλία, προς μεγάλην απελπισίαν του κυρ Παντελή, του ταχυδρομικού διανομέως της Βυτίνας, που είναι υποχρεωμένος να ανηφορίζει ως εδώ με το μηχανάκι του. Για να τον εξευμενίσω, τον κρατάμε συνήθως για φαΐ.

»Πάντοτε μου άρεσε το διάβασμα, αλλά τα τελευταία χρόνια δεν κάνω σχεδόν τίποτ΄ άλλο. Ξέρετε δεν έχω ακόμη βρει κάποια ικανοποιητική ερμηνεία των εξελίξεων της τελευταίας πενταετίας. Ίσως το χρονικό διάστημα να είναι πολύ μικρό, αλλά δε θα έπρεπε οι αρμόδιοι, σε εισαγωγικά, να αποτολμήσουν κάποιαν ερμηνεία του φαινομένου; Αντ΄αυτού δείχνουν απρόθυμοι να το ερευνήσουν σε βάθος. Με την καημένη τη Ματίνα είχαμε  κάνει μια σχετική συζήτηση και σε αντίθεση με την περίπτωση του καθρέφτη, σ΄αυτήν συμφωνήσαμε. Το συμπέρασμα στο οποίο καταλήξαμε είναι πως το υπόδειγμα του κόμματος – καθοδηγητή, που δεν αρκείται μόνο στο να δείχνει το δρόμο στο λαό αλλά τον υποκαθιστά και δρα για λογαριασμό του, έχει αποτύχει. Η ουσία του σοσιαλισμού είναι ο άνθρωπος. Έπρεπε λοιπόν να αφήσουν τον άνθρωπο να δράσει αυθόρμητα και ανεπηρέαστα και δεν το κάνανε. Δεν έδειξαν εμπιστοσύνη στις δυνατότητες του ανθρώπου».

Μιαν άλλη φορά, πάλι, μου είπε:

«Μπορεί να φυλακίστηκα, να λεηλατήθηκε το σπίτι μας και να ρημάχτηκε η περιουσία μας, αλλά δεν μετανιώνω για τίποτα. Εμείς κάναμε το καθήκον μας απέναντι στην πατρίδα και τον λαό. Αγωνιστήκαμε τον αγώνα τον καλόν, «για το δίκιο και τη λευτεριά» που λέει ο ύμνος μας. Ούτε επιδιώξαμε τον Εμφύλιο Πόλεμο. Με τους διωγμούς που εξαπέλυσαν οι πρώην συνεργάτες των κατακτητών, μας εξώθησαν σ΄αυτόν. Και ξέρετε κάτι; Εμείς οι Έλληνες, όπως παλαιότερα οι Ισπανοί, μπορεί να νικηθήκαμε, αλλά υποκύψαμε στις πολύ υπέρτερες δυνάμεις του εχθρού, αφού αγωνιστήκαμε με το όπλο στο χέρι και το κεφάλι ψηλά, ως το τέλος, με αξιοπρέπεια και τιμή. Δεν έχουμε να ντραπούμε για τίποτα. Είμαστε σαν τους «ένδοξους ηττημένους», όπως είχε αποκαλέσει ο Μαρξ τους Κομμουνάρους. Και στο κάτω κάτω, δεν είχαμε το θλιβερό, για να μην το χαρακτηρίσω επαίσχυντο, τέλος της Σοβιετικής Ένωσης και των λαϊκών δημοκρατιών, που κατέρρευσαν τόσο άδοξα και από μόνες τους».

Τον άκουγα χωρίς να τον διακόπτω. Ήθελα να τον ρωτήσω πολλά πράγματα, γιατί άλλη αξία έχει αυτό που διαβάζεις κι άλλη αυτό που σου αφηγείται ο αυτόπτης μάρτυρας, με όλες τις επιφυλάξεις που δικαιολογημένα μπορεί να έχει κανείς για την αμεροληψία ή για την πιστότητα της αφήγησης του.

«Έχω διαβάσει πως κατά το διάστημα 45-47 από την τρομοκρατία των Χιτών και την επίσημη κρατική βία, όλες οι οργανώσεις της Αριστεράς, που είχαν ιδρυθεί από το ΕΑΜ στις πόλεις και τα χωριά της Πελοποννήσου, διαλύθηκαν και οι περισσότεροι αριστεροί καταφύγαν στην Αθήνα και τον Πειραιά. Πώς εύρισκαν οι αντάρτες του Δημοκρατικού Στρατού όχι μόνον όπλα αλλά και όσα εφόδια χρειάζονταν: να πούμε φάρμακα, τρόφιμα και τα λοιπά;»

«Ξέρετε πως στην Πελοπόννησο, περισσότερο ίσως από αλλού, επιχωριάζει το πνεύμα της συναλλαγής και του υλικού κέρδους. Ανέκαθεν συνέβαινε αυτό. Θυμηθείτε μόνο την παροιμία «στη Ρούμελη είναι η λεβεντιά και στο Μωριά η γνώση», όπου «γνώση» σημαίνει και την καπατσοσύνη. Λοιπόν αυτό το πνεύμα της συναλλαγής και την απληστία του κέρδους το αξιοποίησε η ηγεσία των ανταρτών. Σε όλες τις επιτυχείς επιδρομές στις πόλεις, που δεν ήταν λίγες όλο το ΄47 και το ΄48, εκτός από την πολιτική και κοινωνική πλευρά της επιχείρησης, δηλαδή το κάψιμο των αρχείων της εφορίας, των δικαστηρίων και των τραπεζών, ενέργεια που απήλλασσε τους αγρότες από χρέη και διώξεις, γινόταν και επιμελητηριακή αξιοποίηση, έτσι την ονόμαζαν, έπαιρναν δηλαδή οπλισμό, ρουχισμό και τρόφιμα, καθώς και όσα χρήματα εύρισκαν στα χρηματοκιβώτια των τραπεζών. Τα χρήματα αυτά μοιράζονταν ακριβοδικαίως στα αρχηγεία και πολλές φορές και στους πιο φτωχούς χωρικούς, στο πνεύμα του Ρομπέν των Δασών. Ύστερα συνέβη και εκείνο το δυστύχημα με το τσεχικό αεροπλάνο, που μετέφερε Εβραίους μετανάστες στην Παλαιστίνη, θα έχετε φυσικά διαβάσει σχετικά, και το αντάρτικο βρέθηκε με πάρα πολλά λεφτά, χιλιάδες χρυσές λίρες στα χέρια του.

«Το χρήμα αυτό το αξιοποίησε δημιουργώντας ένα αφανές, μυστικό αλλά πολύ λειτουργικό δίκτυο εφοδιασμού με τρόφιμα, φάρμακα και οπλισμό. Βρέθηκαν άτομα υπεράνω πάσης υποψίας (έμποροι, δημόσιοι υπάλληλοι, ακόμα και κατώτερα στελέχη της χωροφυλακής ή του στρατού) που μετέφεραν τα απαραίτητα για την επιβίωση χρειώδη σε ορισμένα ασφαλή σημεία, όπου τα πουλούσαν τοις μετρητοίς σε εκπρόσωπους του Δημοκρατικού Στρατού. Το κίνητρό τους φυσικά ήταν το υπερβολικά μεγάλο κέρδος, αφού για ένα φιαλίδιο με πενικιλλίνη έπαιρναν μία χρυσή λίρα και για ένα κιβώτιο με γάλα εβαπορέ εκατό χιλιάδες δραχμές, ακόμη δε περισσότερα για όπλα και πυρομαχικά».

Τον άκουγα κατάπληκτος. Παρά την ενασχόλησή μου με τα αρχεία αυτής της εποχής, δεν είχα ξανακούσει για αυτό το δίκτυο εφοδιασμού των ανταρτών. Κατάλαβε την έκπληξή μου και χαμογελώντας μου λέει

«Παραξενεύεστε; Ίσως μάλιστα να σας φαίνεται κάπως ανήθικη αυτή η συναλλαγή, όμως αν το καλοεξετάσετε αποτελεί πιστή εφαρμογή στην πράξη εκείνου που έχει πει ο Μαρξ: «πως ο καπιταλιστής είναι πρόθυμος να σου πουλήσει το σκοινί με το οποίο θα τον κρεμάσεις, αρκεί να έχει μεγάλο κέρδος η συναλλαγή». Βέβαια δεν προλάβαμε να τους κρεμάσουμε γιατί νικηθήκαμε. Η ρήση όμως του Μαρξ ισχύει. Στον πολύν κόσμο της Δεξιάς που αγνοούσε την ύπαρξη αυτού του Δικτύου, έμεινε η πεποίθηση πως τις χρυσές λίρες του τσέχικου αεροπλάνου και τα χρήματα των τραπεζών, είτε τα ιδιοποιήθηκαν οι ηγέτες του Δημοκρατικού Στρατού, είτε βρίσκονται θαμμένα κάπου.

»Η τελευταία εκδοχή επιβίωσε ως τα σήμερα και τροφοδοτεί άπειρες ιστορίες για κρυμμένους θησαυρούς, με όλες τις σχετικές ενέργειες. Όσο για την πρώτη εκδοχή, αυτή διαψεύστηκε από τις εξελίξεις. Όλοι σχεδόν οι ηγέτες του αντάρτικού σκοτώθηκαν και πάνω τους δε βρέθηκε δραχμή, ούτε οι συγγενείς τους ή οι επιζήσαντες  απέκτησαν ποτέ κάποια ανεξήγητη ευμάρεια. Αντιθέτως πολλοί από τους συμμετέχοντες στο Δίκτυο βρέθηκαν με πολυκατοικίες στην Αθήνα».

(συνεχίζεται)

Η ιστορία με το τσέχικο αεροπλάνο είναι πραγματικό γεγονός. Δείτε εδώ.

111 Σχόλια προς “Ο βενετσιάνικος καθρέφτης (διήγημα του Δημ. Σαραντάκου) – 6”

  1. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα! Τι, πρωτιά σήμερα; Η θερινή ραστώνη επιβλήθηκε βλέπω…

  2. Λεύκιππος said

    «στη Ρούμελη είναι η λεβεντιά και στο Μωριά η γνώση» Υπάρχει τέτοια παροιμία; Και σε μας στη Μακεδονία τι έμεινε; Άντε καλημέρα.

  3. nikiplos said

    Πέρα από όλα, αγνοούσα την ιστορία του τσέχικου αεροπλάνου.

  4. nikiplos said

    Από τον λίκνο για το τσέχικο αεροπλάνο όπου γίνεται μνεία για τον διαβόητο Κ/Σ Κώστα Ξυδέα, του οποίου η σορρός διαπομπεύτηκε κατά τα ήθη της εποχής:

  5. atheofobos said

    Πολύ ενδιαφέρουσα η ιστορία με το τσέχικο αεροπλάνο που δεν την είχα ξανακούσει.

  6. ΓιώργοςΜ said

    Ιστορία με συμμαχικό αεροπλάνο φορτωμένο με λίρες, πιθανότατα ακριβής, που κατέπεσε στο Βόρειο Ευβοϊκό ή τον Μαλιακό κόλπο κυκλοφορούσε τη δεκαετία του 1980, έγιναν μάλιστα και υποβρύχιες έρευνες γύρω στο 1985 αν θυμάμαι καλά, χωρίς όμως αποτέλεσμα (ή έτσι ανακοινώθηκε και κάποιοι βολεύτηκαν για γενεές δεκατέσσερις, αλλά αμφιβάλλω).

  7. Γς said

    >Και στο κάτω κάτω, δεν είχαμε το θλιβερό, για να μην το χαρακτηρίσω επαίσχυντο, τέλος της Σοβιετικής Ένωσης και των λαϊκών δημοκρατιών, που κατέρρευσαν τόσο άδοξα και από μόνες τους

    canzoni del passato che nostalgia

  8. Κι εγώ κόλλησα στο τσέχικο αεροπλάνο όπως όλοι, πήγα να πω την εξυπνάδα μου πως δεν βρήκα τίποτα πέρα από αυτό https://www.mixanitouxronou.gr/ntakota-me-18-epivates-echase-to-dexi-ftero-ke-epese-sti-malakasa-theories-sinomosias-gia-sampotaz-kommouniston-epidi-sto-aeroskafos-epevene-enas-stratigos-ke-o-emfilios-itan-se-exelixi/ και μετά είδα το λινκ στο τέλος.
    Τώρα θα κολλήσω με το αν όντως είναι ο Μαρξ που είπε αυτό με το σχοινί.

  9. 8 Όπως το φαντάστηκα, πρέπει να είναι απόφευγμα: https://quoteinvestigator.com/2018/02/22/rope/

  10. ΚΩΣΤΑΣ said

    Κανένας ρουφιάνος ρε παιδιά να μας αποκαλύψει το μυστικό τί έπαθε η Ματίνα;

    Ωραιότατη και η σημερινή αφήγηση, ελκυστική και για χρυσοθήρες! Άλλοι τρεις προχθές βρέθηκαν νεκροί σε πηγάδι.

    Νικοκύρη, κάνει κάτι, μην παίζεις με την αγωνία μας! 🙂

  11. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!
    Χαίρομαι που δεν ξέρατε την ιστορία με το τσέχικο αεροπλάνο.

    10 Ναι, κατά συμπτωση έγινε επίκαιρο το θέμα.

    8-9 Βρε τι ξεμάθαμε και σήμερα! Εγώ το ήξερα με τον Λένιν.

  12. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Μου φαίνεται τις ιστορίες με κρυμμένους θησαυρούς (λίρες, διαμαντικά κλπ) τις αβγατίζουν οι πωλητές εργαλίων ανίχνευσης. Μερικές φορές έχουμε τραγική κατάληξη. Αθρωποι, όπως πρόσφατα καταλήγουν στα έγκατα από αναθυμιάσεις, ασφυξία κλπ
    http://www.almyrosinfo.gr/article/%CE%AD%CF%81%CE%B5%CF%85%CE%BD%CE%B5%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%B8%CE%B7%CF%83%CE%B1%CF%85%CF%81%CF%8C-%CE%B5%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%BC%CE%BC%CF%85%CF%81%CE%AF%CF%89%CE%BD-%CF%83%CF%84%CE%B1-%CE%B6%CE%B5%CF%81%CE%AD%CE%BB%CE%B9%CE%B1

  13. Γς said

    7:
    Αυτός ο «Αγιος» άνθρωπος και το τέλος του υπαρκτού

    αλλά και της Pizza Hut [προχτές]

    Κέρδισε ο γιος μου στο Mark Twain Elementary School σαν βραβείο μια μεγάλη πίτσα, επειδή διάβασε δεν-ξέρω-γω-πόσα δανεισμένα βιβλία.

    Πήρε λοιπόν τα αδέλφια του και πήγαν να την απολαύσουν. Με το που έδειξε το χαρτί στο ταμείο αμέσως σταμάτησαν κάθε συναλλαγή, ήρθε όλο το προσωπικό να τον συγχαρεί τάχα μου και ο κόσμος που κατάλαβε την πλάκα σιγοντάριζε.

    Σπουδαία σκηνοθεσία.

  14. Λεύκιππος said

    Μ’ αυτά και με τα άλλα κοντεύουμε να ξεχάσουμε την Ματίνα, Κώστα.

  15. Γιάννης Κουβάτσος said

    15:Μαρμάγκα, Νικοκύρη. ☺

  16. 13 Γιατί; Ποιος του έκανε πλάκα;

  17. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ούτε εγώ είχα ξανακούσει την ιστορία για το τσέχικο αεροπλάνο κι έχω διαβάσει αρκετά βιβλία για τον εμφύλιο. Βέβαια, ο παππούς δεν αναφέρει τίποτα για την οικονομική και λοιπή υλική ενίσχυση των «Κ/Σ (☺) από τις χώρες του ανατολικού μπλοκ. Ή δεν υπήρξε τέτοια ενίσχυση; Ο Μαραντζίδης στο λινκ αναφέρεται συνοπτικά στο θέμα. Τώρα, θα μου πείτε «μα ο Μαραντζίδης;»…Ε, πώς θα γίνει; Φτου κακά ο Μαραντζίδης ο ένας, α πα πα ο Κωστόπουλος και ο Ψαρράς ο άλλος, δουλειά δεν γίνεται.
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.kathimerini.gr/455102/article/epikairothta/ellada/o-ellhnikos-emfylios-kai-to-die8nes-kommoynistiko-systhma&ved=2ahUKEwiBy93Lg4HrAhWMjqQKHV6gDIQQFjADegQIAxAB&usg=AOvVaw2xnaRzmCCjaR8xVobh2fxK&cshid=1596526914045

  18. sarant said

    17 Υπήρξε, αλλά ήταν πολύ μικρή ιδίως στην Πελοπόννησο λόγω απόστασης -πχ το καΐκι που μια φορά ηρθε από την Αλβανια και τη δεύτερη πιάστηκε.

  19. Georgios Bartzoudis said

    «Σε όλες τις … επιδρομές στις πόλεις… όλο το ΄47 και το ΄48, εκτός από … το κάψιμο των αρχείων της εφορίας, των δικαστηρίων και των τραπεζών…γινόταν και επιμελητηριακή αξιοποίηση…έπαιρναν δηλαδή οπλισμό, ρουχισμό και τρόφιμα, καθώς και όσα χρήματα εύρισκαν στα χρηματοκιβώτια των τραπεζών. Τα χρήματα αυτά μοιράζονταν ακριβοδικαίως στα αρχηγεία και πολλές φορές και στους πιο φτωχούς χωρικούς»

    # Τέτοια ήταν η … «πεποίθηση με το ζόρι», του πατρός Σαραντάκου που δεν έλαβε μέρος στον καταστροφικό- σκέτο- εμφύλιο του 1946-49 (τον εμφύλιο του 1943-44 τον ανακάτεψαν με την αντίσταση, σκεπάζοντας ως στρουθοκάμηλοι τις εγκληματικές βρωμιές τους!).
    # Ελάχιστες είναι οι περιπτώσεις εισόδου και λεηλασίας πόλεων από τους αντάρτες, τόσο στη Μακεδονία όσο και στην χαμουτζία. Στην περιοχή μεταξύ Αξιού και Νέστου, η μοναδική «πόλη» που υπέστη είσοδο και λεηλασία από αντάρτες ήταν η Ζηλιάχοβα (και ας σημειώσω ότι οι σύντροφοι τουφέκισαν ως προδότη τον πολέμαρχό τους Ραφτούδη).
    # Και ιδού μια …κοινωνική χειρονομία των συντρόφων: Την 16.11.1948, οι σύντροφοι εισέβαλαν σε ένα χωριό της Μακεδονίας (ψάξτε στα αρχεία που …ψηφιοποίησαν οι φίλοι του πατρός Σαραντάκου, μπορεί να βρείτε το όνομα του χωριού!). Και καταλήστεψαν δημοκρατικώτατα όλα τα φτωχόσπιτα, αρπάζοντας ψωμιά, άλευρα, σιτηρά, βοοειδή, πρόβατα, υποζύγια κλπ, κλπ. Είδατε τι ωραία που ήταν η «επιμελητηριακή αξιοποίηση» του υστερήματος των χωρικών;;; [Καλά! Η ταυτόχρονη βιαία επιστράτευση 20 αδρών, γυναικών και …παίδων, δεν πιάνεται διότι είναι εκτός θέματος!!! Άλλωστε, μετ’ ού πολύ, όλοι σχεδόν απέδρασαν, επανήλθαν στο χωριό τους, και μετώκησαν κοντά στην …πόλη των Σερρών-ασφαλής γαρ!].

  20. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Φτού! Έκανα 5λεπτο διάλειμμα στο Ιατρείο για την Ματίνα, αλλά τίποτε! 🙂 [Ήδη, όμως, αρχίζουν -λίρες κλπ- και συγκεκριμενοποιούνται οι υποψίες για τον λεγάμενο.. 🙂 ]

  21. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @17. Γιάννη, τα σχετικά στοιχεία του Μαραντζίδη είναι από κρατικά αρχεία (άρα, εν πολλοίς αξιόπιστα..) αλλά η βοήθεια αφορούσε, σχεδόν αποκλειστικά, σε όπλα, ενδυμασίες κλπ και όχι σε χρήμα..

  22. Γιάννης Κουβάτσος said

    «Η ουσία του σοσιαλισμού είναι ο άνθρωπος. Έπρεπε λοιπόν να αφήσουν τον άνθρωπο να δράσει αυθόρμητα και ανεπηρέαστα και δεν το κάνανε. Δεν έδειξαν εμπιστοσύνη στις δυνατότητες του ανθρώπου»
    Τα είπε όλα με λίγες λέξεις. Όταν θεωρείς εχθρούς ή δυνάμει εχθρούς τους πολίτες της χώρας σου και τους έχεις υπό συνεχή παρακολούθηση και ελέγχεις ασφυκτικά τα πάντα, το αρνητικό αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο και το τέλος αναπόφευκτο, «…το θλιβερό, για να μην το χαρακτηρίσω επαίσχυντο, τέλος της Σοβιετικής Ένωσης και των λαϊκών δημοκρατιών, που κατέρρευσαν τόσο άδοξα και από μόνες τους».

  23. ΚΩΣΤΑΣ said

    Αυτό με το τσέχικο αεροπλάνο κάτι μου θύμισε έως ότου ανοίξω το λινκ. Διάβασα πολύ τον ΚΟΚΚΙΝΟ ΦΑΚΕΛΟ, ψάχνοντας να βρω ενδεχομένως στοιχεία. Από το ευρύτερο πατρικό μου σόι έχουμε τρεις αγρίως σφαγιασθέντες υπό των Κ/Σ και ο πατέρας μου πέρασε λαϊκό δικαστήριο. Επίσης από πλευράς συζύγου ψάχνω να βρω για κάποιον καπετάν Αντάρα. Τελικά μάταιες οι αναζητήσεις μου.

    14 Ναι, Λεύκιππε 😉

  24. Γιάννης Κουβάτσος said

    21: Είδα ότι στην εύλογη απορία του Δημήτρη Σαραντάκου «Πώς εύρισκαν οι αντάρτες του Δημοκρατικού Στρατού όχι μόνον όπλα αλλά και όσα εφόδια χρειάζονταν: να πούμε φάρμακα, τρόφιμα και τα λοιπά;», η απάντηση του γέροντα ήταν ότι τα βόλευαν εκ των ενόντων, με τις λίρες του αεροπλάνου κλπ. Ε, δεν είναι έτσι ή δεν είναι μόνον έτσι. Αλλιώς τα έχουμε διαβάσει εμείς, έτσι δεν είναι; Δεν λέω ψεύτη τον γέροντα, ισχύει προφανώς και αυτό που γράφει ο Νικοκύρης στο 18.

  25. Theo said

    Οι περιπτώσεις εισόδου και λεηλασίας πόλεων από τους αντάρτες:
    Υπάτη, Σπάρτη, Καρδίτσα, Νάουσα και Καρπενήσι (ίσως και κάποιες άλλες) κατελήφθησαν για λίγες μέρες.
    Αρκετές άλλες πόλεις κατελήφθησαν μερικώς (όπως η Έδεσσα κι η Κόνιτσα), κι από αυτές ο ΔΣΕ απεκόμισε κάποια εφόδια, πριν υποχωρήσει.

    Η αδελφή του παππού μου ζούσε στην Έδεσσα, στη no man’s land, ανάμεσα στον κύριο βραχίονα του Εδεσσαίου και στον σιδηροδρομικό σταθμό. Όσο διαρκούσε η μάχη της Έδεσσας, στα τέλη Δεκεμβρίου 1948, οι αντάρτες «επισκέπτονταν» το σπίτι τους τα βράδια. Η πολυμελής οικογένεια του πεθερού της είχε φτιάξει ένα χώρο στο υπόγειο, με ξύλα πάνω στα οποία είχαν κρεμάσει μπακιρικά, καί κρύβονταν εκεί. Ο γιος της ήταν βρέφος και του μπούκωναν το στόμα, να μην κλάψει.
    Οι αντάρτες μπήκαν και στο νοσοκομείο της πόλης. Ο πατέρας ενός φίλου μου ήταν φρουρός εκεί. Επειδή ήταν αρραβωνιασμένος με αριστερή, τον θεώρησαν συνεργάτη των ανταρτών και τον καταδίκασαν σε θάνατο, μαζί με τη μνηστή του. Πέρασαν τέσσερα χρόνια σε φυλακές και εξορίες και μετά τους ελευθέρωσαν.

  26. nwjsj said

    Καλημέρα!

    Είχα ξεχάσει ότι σήμερα θα ξετυλιγόταν κι άλλο λίγο τούτο το κουβάρι. Ως συνήθως, αναμένω με ανυπομονησία τη συνέχεια για να δω αν επιβεβαιώνονται οι υποψίες που είχα για τον… καλλίφωνο.

    Κάτι σαν το μάννα εξ ουρανού για το ΔΣ ήταν το αεροπλάνο που κατέπεσε στον Ταΰγετο. Σχεδόν απίστευτη ιστορία!

    Ευχαριστούμε, Νικοκύρη!

  27. Γς said

    Τελος υπαρκτού, Pizza Hut και μιας μεγάλης σχέσης

    Συζούσαμε τρία χρόνια στη Βάρκιζα, αμέσως μετά την πτώση του υπαρκτού. Μετά ο Γς άλλαξε παραλία. Δεν χαθήκαμε όμως.
    Συναντιόμασταν κάπου στην μέση της διαδρομής που μας χώριζε. Στην Pizza Hut Γλυφάδας κατά τακτά διαστήματα, ενός έτους και βάλε για μπύρα, πίτσα και απολογισμούς.
    Εκλεισε όμως κι η Pizza Hut.
    Και μάλλον πάω για λουκέτο κι εγώ, γενικώς

    πριν τριάντα χρόνια, την πτώση του υπαρκτού

  28. Γς said

    16:

    > Γιατί; Ποιος του έκανε πλάκα;

    Είχε κάνει κάποια συμφωνία το Houston Independent School District με την Pizza Hut για επιβράβευση των μαθητών χρηστών της δανειστικής βιβλιοθήκης του σχολείου.

  29. Αυτό το κατάλαβα, αλλά μου φάνηκε ότι ήταν φάρσα όπως το διάβασα.

  30. ΓΤ said

    Αυγενάκης παραμένει

  31. sarant said

    30 Νομίζω ότι όλοι παραμένουν, απλώς κάποιοι αναβαθμίστηκαν-προστέθηκαν.

  32. ΞΥΠΕΤΑΙΩΝ said

    Ο Κουλης παντως εχει χιουμορ

    Στο πλαίσιο αυτό, ο Πρωθυπουργός αποφάσισε:

    – Την τοποθέτηση του κ. Παναγιώτη Τσακλόγου στη θέση του Υφυπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, αρμόδιου για τα θέματα Κοινωνικής Ασφάλισης.

    https://sofistis.wordpress.com/2012/12/18/18-12-12/

    http://www.avgi.gr/article/10811/9964434/palies-oi-syntages-tou-panou-tsakloglou-pou-thelei-na-mas-sosei-

  33. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @24. Αλλιώς τα διαβάσαμε κι αλλιώς τα ακούσαμε, Γιάννη, αλλά επέλεξα να διαβάσω τις συνέχειες της διήγησης του ΔΣ με ουδέτερο μάτι και με λογοτεχνικά κριτήρια, χωρίς να πιαστώ στα εύλογα (ιστορικά και πολιτικά) ερωτήματα που εγείρονται. Θα βρούμε άλλη ευκαιρία για να σφαχτ.. εεε, ήθελα να πώ:να συζητήσουμε τα περί ΔΣΕ 🙂

  34. Μυλοπέτρος said

    Ανεξάρτητα από το ποιός το είπε, με απελπισία και πανικό διαπιστώνω πως το προλεταριάτο αγοράζει καθημερινά το σκοινί με το οποίο το κρεμάζουνε.

  35. ΓΤ said

    31@

    Ναι, αλλά ήθελα να κουρδίσω λίγο το φιλαράκι μου τον Gpoint 😉

  36. antonislaw said

    «…το θλιβερό, για να μην το χαρακτηρίσω επαίσχυντο, τέλος της Σοβιετικής Ένωσης και των λαϊκών δημοκρατιών, που κατέρρευσαν τόσο άδοξα και από μόνες τους».

    Πάντως εκεί στη δεκαετία του 1990 στον Περισσό επέμεναν ότι ιστορικά μιλάμε για ανατροπή και όχι για κατάρρευση.Νομίζω ότι ακόμα το ίδιο ισχυρίζονται. Θυμάμαι και ένα γνωστό μου που είχε τότε περιγράψει το θέμα ως ένα κλούβιο αυγό που μόλις έσπασε εξέπεμψε δυσωδία. Το θέμα είναι βέβαια ότι τα αυγά δε σπάνε από μόνα τους.
    Έχει όμως ιδιαίτερο ενδιαφέρον που διαβάζουμε τις απόψεις πραγματικών πρωταγωνιστών της περιόδου που αν μη τι άλλο δικαιούνται διά να ομιλούν!

  37. Γιάννης Κουβάτσος said

    «Βέβαια δεν προλάβαμε να τους κρεμάσουμε γιατί νικηθήκαμε.»
    Έτοιμες τις είχαν τις κρεμάλες οι μάγκες. Ε, ρε, «εχθρούς του λαού» που θα έτρωγε το σκοτάδι…

  38. sarant said

    36 Νομίζω ότι ακόμα αυτή είναι η θέση.

  39. antonislaw said

    37 »
    «Βέβαια δεν προλάβαμε να τους κρεμάσουμε γιατί νικηθήκαμε.»
    Έτοιμες τις είχαν τις κρεμάλες οι μάγκες. Ε, ρε, «εχθρούς του λαού» που θα έτρωγε το σκοτάδι…»

    Ε, μαζί με τα ξερά θα καίγονταν και μερικά χλωρά. Τα ξερά όμως θα καίγονταν. Θα ξεσκουληκιάζαμε εδώ μέσα, που έλεγε και ο Βέγγος…

  40. Γιάννης Ιατρού said

    13: ΓουΣου, πλάκα-πλάκα αλλά προφανώς αυτό ήταν μέρος της εκπαίδευσης στο πρόγραμμα «ο επόμενος Πρωθυπουργός». Κάπως έτσι ξεκίνησε κι ο Κ.Μ. και είδες τι έγινε μετά, μέχρι και «τι γκόμενος» του είπε η άλλη που τον συνάντησε τυχαία 🙂 🙂 🙂 στη Φωκ. Νέγρη. Για να μην πω για την πρόσφατη επίσκεψή του στο υπουργείο Μεταφορών….

  41. ΚΩΣΤΑΣ said

    39 «… Θα ξεσκουληκιάζαμε εδώ μέσα…»

    Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι, οπότε … τα οποία σκουλήκια… πάλι εδώ μέσα 🤗

  42. Γιάννης Κουβάτσος said

    39: Πολύ φοβάμαι ότι, αν ζούσα τότε, θα θεωρούμουν «εχθρός του λαού», γιατί δεν το βουλώνω το ρημάδι, οπότε δεν μπορώ να συμμεριστώ την άποψή σου. Εκτός αυτού, βρίσκω απωθητική τη θεωρία των χλωρών και των ξερών. Και είδαμε ότι στις χώρες του υπαρκτού σκουλήκια βρέθηκαν στις θέσεις ευθύνης, γι’ αυτό και κατέρρευσαν σκωληκόβρωτα αυτά τα καθεστώτα.

  43. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    41 Όλα ξεκίνησαν από το τυφλό, παντελώς αδικαιολόγητο αντιγερμανικό μένος των κατσαπλιάδων του 41-44. Γιατί δεν καθόσαντε σπιτάκι τους? Αφού έτσι κι αλλιώς οι Γερμανοί νίκησαν και κυβέρνησαν τη χώρα δι αντιπροσώπων για δεκαετίες. Και τα εγγόνια των αντιπροσώπων προκόβουν ακόμα, κι ανάβουν λαμπάδες στους παππούδες τους.

    Η ξεφτίλα του «ευτυχώς ηττηθήκαμε» έχει ως φυσική, εννοούμενη συνέχεια το «Βασίλη κάτσε φρόνιμα…».

  44. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @41. Τελικά, όντως, ξεσκουληκιάσαμε Κώστα!

  45. Γιάννης Κουβάτσος said

    43: Μόνο που το «ευτυχώς ηττηθήκαμε» το είπαν άνθρωποι που αγωνίστηκαν σκληρά εκείνα τα χρόνια, όπως ο Μίσσιος, και το είπαν με πόνο ψυχής κι όχι με χαιρεκακία. Αλλά το είπαν κι αυτό κάτι δείχνει, κάτι σημαίνει. Και σίγουρα δεν σημαίνει δειλία και βόλεμα, γιατί δεν βολεύτηκαν. Είχαν την ευφυΐα και το σθένος να αναγνωρίσουν τα λάθη, να αντιληφθούν τα αδιέξοδα και να αναρωτηθούν τι γίνεται τώρα με την υπόθεση της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Δεν έκατσαν να κλαίνε σαν χήρες τον μακαρίτη τον υπαρκτό, όπως κάνουν πολλοί ακόμα και σήμερα.

  46. Αυτό κακό «των λαϊκών δημοκρατιών, που κατέρρευσαν τόσο άδοξα και από μόνες τους».

    Είναι ακριβές; Δεν ήταν ήττα στο λεγόμενο Ψυχρό Πόλεμο; Μια μεγάλη των λαών.

    Ωραία που τα κουβεντιάζουμε αυτά στις 4 Αυγούστου.

  47. @ 36 Antonislaw

    Καλά τα λες. Μια μεγάλη ήττα.

  48. antonislaw said

    «Εμείς κάναμε το καθήκον μας απέναντι στην πατρίδα και τον λαό. Αγωνιστήκαμε τον αγώνα τον καλόν, «για το δίκιο και τη λευτεριά» που λέει ο ύμνος μας. Ούτε επιδιώξαμε τον Εμφύλιο Πόλεμο. Με τους διωγμούς που εξαπέλυσαν οι πρώην συνεργάτες των κατακτητών, μας εξώθησαν σ΄αυτόν.»

    Αλήθεια, σε άλλες υπόδουλες από τον άξονα χώρες, παρουσιάστηκε το φαινόμενο να μπαίνουν από τη μια πόρτα συνεργάτες των κατακτητών και από την άλλη να βγαίνουν οι ίδιοι αναβαπτισμένοι ως αντιστασιακοί και ήρωες; Και οπλισμένοι να σκοτώσουν τους πραγματικούς αντιστασιακούς; Ή και αυτό το θλιβερό φαινόμενο μόνο στην Ελλάδα;

    43
    Η ξεφτίλα του «ευτυχώς ηττηθήκαμε» έχει ως φυσική, εννοούμενη συνέχεια το «Βασίλη κάτσε φρόνιμα…».

    Προσκυνημένο κεφάλι δεν κόβεται, λέει ο χοντρός λαός. (Μα δεν αναντρανίζει και μπλιο!, να μου επιτραπεί η συμπλήρωση). Όσοι άνθρωποι έχουν δει, έχουν ζήσει, τη φλόγα και την περηφάνια της νίκης στα μάτια των αντιστασιακών καταλαβαίνουν και το σκοπό που αγωνίστηκαν.

  49. ΚΩΣΤΑΣ said

    43 Αγαπητό μου ΄…Χχτήνος, το @41 σχόλιό μου ήταν ένα καλοπροαίρετο πείραγμα στο @39 για το διφορούμενο «… Θα ξεσκουληκιάζαμε εδώ μέσα…»
    Εσκεμμένα είναι διατυπωμένο κάπως σαν χρησμός, ήξεις-αφήξεις… Όποιος θέλει να φιλιώσει το διαβάζει από την καλή, όποιος θέλει να μαλώσει το διαβάζει από την ανάποδη. Δεν θα δώσω συνέχεια λοιπόν γιατί για μένα ο εμφύλιος τέλειωσε, ομόνοια κι αγάπη μας ταιριάζει πλέον.

    44 Γιώργο, η παραπάνω εξήγηση ισχύει και για ‘σένα 😉

  50. Γιάννης Κουβάτσος said

    46: Γιατί, τι το ιδιαίτερο έχει η 4η Αυγούστου; Απ’ ό,τι βλέπω στο μηνολόγιο σήμερα «† Ιωάννου Χριστιανού Άντερσεν, του μυθοποιού». ☺

  51. Γιάννης Κουβάτσος said

    49: Όχι, δεν τελείωσε ο εμφύλιος. Συνεχίζεται στα όρη και στα στενά του διαδικτύου. Είμαστε όλοι με το πληκτρολόγιο παρά χείρα. Καλύψου, σου ‘ρχεται σχόλιο! ☺

  52. mitsos said

    Ρε τον Κωστάκη … σιγά σιγά πέφτουν οι μάσκες που λέγαμε.

    Αναμένονατας με αγωνία τα επόμενα για την Ματίνα…

    …ας πούμε και μια Ιστορία.

    Αυτός Ράφτης . Με άδεια ειδική για συγκεκριμένες διαδρομές της Κορινθίας και Αρκαδίας. Κάποιοι προσέφεραν τότε που ο ΕΛΑΣ φαινόταν πανίσχυρος ( αργότερα ζητούσαν ως αποζημίωση για την εξαπάτησή τους τα χωράφια των αριστερών κι ας έμενε η γυναίκα και τα παιδιά του πρωτοξεδέλφου τους χωρίς σπίτι και νηστικά στον δρόμο για την Αθήνα ) Φτάνει λοιπόν με φωρτωμένο το μουλάρι στα ορεινά και παραδίδει χρήματα και προμήθειες.
    Λίγο αργότερα στο Καφενείο μετά από αρκετό κρασί τον πείθουν:
    -«Ποια ελευθερία ρε Χρήστο ; Για βγες εδώ απέναντι στην Μάντρα και γράψε το αντίθετο σε αυτούς κι αν δεν σε τουφεκίσουν , μαζί σου .»
    – «Τι θέλετε ρε να γράψω ;»
    – «Γράψε μπροστά από το Λαοκρατία , θάνατος στην…»
    ¨Όχι δεν τον ντουφέκισαν Ένα γερό χαστούκι και λίγες ώρες κράτηση μέχρι να εξακριβώσουν τι είχε συμβεί.
    Χρειάστηκε λίγο μετά να κρύβεται από όλους .Έξι μήνες σε υπόγειο μέσα στο αχούρι.Να κρύβεσαι και από την Χι να κρύβεσαι και από τους αντάρτες δεν ματαξανάγινε.
    Όταν καταλάγιασαν τα πράγματα πήγε να υπερασπιστεί σε δίκη πρωην αντάρτες. Μετά τον ορμήνεψαν για το καλό του , τον ψιλοαπείλησαν με όσα του είχαν μαζεμένα. Αποτραβήχτηκε.
    Του έμεινε όμως το κουσούρι. Όταν μίλαγε με αριστερό του κόλλαγε με επιχειρήματα δεξιού, όταν μίλαγε με δεξιό άρχισε την αριστερή αγκιτάτσια. Και στην Χούντα … κρύφτηκε πια στην Αθήνα από όλους.Δεν ήταν καιρόςγια ηρωΙσμούς . Παντρεμένος με την κόρη ενός κομμουνιστή της ΟΠΛΑ κατιδικασμένου σε θάνατο και με τρία παιδιά …
    Η ζωή είναι κάπως πιο περίπλοκη απ’ ότι οι ιστορικές πηγές. Ο Μάρξ γι αυτό απεχθανόταν την λογοτεχνία ( τουλάχιστον αυτό που ήξερε τότε σαν λογοτεχνία )

    Ναι πολύ πιο πολύπλοκα τα πράγματα.
    Στον Περισό ήταν που ρωτησε ένας Μήτσος κάποιον Μίμη:
    » Η ανασυγκρότηση ( περεστρόϊκα ) επιβεβλημένη και από όσα διαβάζουμε σε επιπεδο πολιτικών καλά μελετημένη και σε επιπεδο κοινωνικών μεταρρυθμίσεων σχεδόν σχεδιασμένη. Αλλά η δημοκρατία δεν μπαίνει στην κατσαρόλα. Τι θα γίνει όταν αρχίσει η πείνα και το κρύο ; Είναι σίγουρο πως,δεν αργήσαν τόσο οι μεταρρυθμίσεις , που πλέον μετά από 20 χρόνια πίεσης, δεν θα σκάσει η χύτρα σε όποιον αναλάβει να ανοίξει το καπάκι;»
    Η απάντηση αναμενόμενη: «Αυτό είναι το επιχείρημα των ωμών δογματικών του σταλινισμού »
    Και το ήξερε πως δεν είχε απέναντί του σταλινικό αλλά δεδηλωμένο εχθρό κτου αι με περγαμηνές αναθεωρητισμού από το γραφείο κομματικού ελέγχου. Απλά αυτό έπρεπε να ακούσουν οι υπόλοιποι.
    Άλλες ιστορίες κάποια άλλη φορά.
    διότι η ζωή δεν είναι διατριβή επιστημονική.

  53. Theo said

    Κι ο Κύρκος, που ποτέ δεν άλλαξε παράταξη ούτε παραιτήθηκε, λέει το «Ευτυχώς ηττηθήκαμε» με τα δικά του λόγια:


    – Κοιτάζοντας έτσι πίσω, τα 50 κάτι χρόνια πολιτικής πορείας, υπάρχει κάτι που λέτε μακάρι να μπορούσα να το ξαναζήσω, να το ξανακάνω, θα το έκανα διαφορετικά;

    – Με έχει απασχολήσει το ερώτημα, αλλά δεν έχω βρει απάντηση. Από τη στιγμή που μπήκα μέσα στο αριστερό κίνημα ήμουνα δοσμένος σε αυτό. Δεν ήμουνα με την κριτική διάθεση που απέκτησα εκ των υστέρων, γι’ αυτό και τα όσα συζητάμε για νέους κ.τ.λ. τα ακούω βερεσέ. Ενας νέος αν δεν έχει εμπειρίες, δεν τις έχει ζήσει, δεν τις έχει βιώσει για να μπορεί να κάνει τον κριτικό έλεγχο, εύκολα παραδίδεται στους εντυπωσιασμούς. Ηρθε μια στιγμή που μπορούσα να δω πολλά πράγματα από τη συμπεριφορά του Ζαχαριάδη, δεν τα είδα. Και νιώθω μια ευθύνη. Δεν ασκούσα, βέβαια, τότε καμιά απολύτως επιρροή. Ημουν ένα στελεχάκι της βάσης, που δεν μετείχε στις πολιτικές διεργασίες, που δεν είχε την πληροφόρηση, αλλά δεν είχε και το κουράγιο να δει κατάματα τους ανθρώπους, οι οποίοι στα μάτια του παρουσιάζονταν γιγάντιοι. Και είδα ότι όλοι αυτοί, ας μην τους πω όλους, ήταν περιτρίμματα. Με πιάνει τρόμος άμα σκεφτώ ότι π.χ. αν νικούσε τότε η επανάστασή μας θα είχαμε πρωθυπουργό τον Μάρκο, έναν γελοίο άνθρωπο -τον είδα από κοντά και κατάλαβα τι γελοίος άνθρωπος ήταν- θα είχαμε υπουργό Οικονομικών τον Μπαρτζώτα, θα είχαμε υπουργό της Παιδείας π.χ. τον Στρίγγο, θα είχαμε υπουργό των Εσωτερικών τον άλλον, τον ανεκδιήγητο άνθρωπο που ήρθε από την Κρήτη, τον Βλαντά, ο οποίος ήταν για την εποχή εκείνη ένας ήρωας για τη νεολαία, γραμματέας της νεολαίας κ.τ.λ. Ανθρωποι γελοίοι, χωρίς καμιά παιδεία για να παίξουν έναν ουσιαστικό ρόλο, σαν αυτόν που φιλοδοξούσαν να παίξουν. Κι όμως εκείνη την εποχή, σας επαναλαμβάνω, τους έβλεπα τους ανθρώπους αυτούς σαν γίγαντες.

  54. mitsos said

    Μάλλον με τις συνέχειες αποσπασμάτων μπέρδεψα ονόματα και πρόσωπα ( Κώστα και Πάνο ) Όχι λοιπόν Κωστάκης αλλά Πανούλης ;

  55. Γιάννης Ιατρού said

    …ρώτησε ένας Μήτσος κάποιον Μίμη…
    …Άλλες ιστορίες κάποια άλλη φορά….

    10 μικροί μήτσοι 🙂

  56. 52 Εγώ ξέρω ότι κάθε άλλο παρά απεχθανόταν τη λογοτεχνία ο Μαρξ.

  57. antonislaw said

    50
    «46: Γιατί, τι το ιδιαίτερο έχει η 4η Αυγούστου; Απ’ ό,τι βλέπω στο μηνολόγιο σήμερα «† Ιωάννου Χριστιανού Άντερσεν, του μυθοποιού».»

    Είναι και επέτειος του Ιωάννου Ελληνοχριστιανού Σηροτρόφου, του σπιθαμιαίου 🙂
    Να του αφιερώσουμε και ένα τραγουδάκι που του άρεσε, όπως λένε οι πηγές:

    http://www.panossavopoulos.gr/p/blog-page_96.html

  58. mitsos said

    56
    Ναι το απεχθανόταν είναι υπερβολή. Δάβαζε και έκανε κριτική . Ποτέ όμως σαν λογοτέχνης. Νομίζω όμως πως είχα διαβάει υποτιμητικό δικό του σχόλιο προς την λογοτεχνία , αλλά πού ; … ίσως το ψάξω.

  59. Γιάννης Κουβάτσος said

    Σαφώς δεν ήταν λογοτέχνης ο Μαρξ. Αλλά αγαπούσε τη λογοτεχνία και αντλούσε αποσπάσματά που του φαίνονταν χρήσιμα στο έργο του:
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://marginalia.gr/arthro/marx-kai-logotechnia-pros-mia-synantisi-mia-zoi/&ved=2ahUKEwj4xdjIyIHrAhXhoXEKHVkyC_kQFjABegQIAxAB&usg=AOvVaw0r11VYpaSM_DGl8t5yJyq1&cshid=1596544871478

  60. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    45 Μια εσωτερική, πικρή και κατά την άποψή μου παρατραβηγμένη αυτοκριτική (άμα δεν πολεμάς για να νικήσεις σε ένα τέτοιο πόλεμο που σημειωτέον σου επιβλήθηκε, γιατί δγιάλο πολεμάς?) έγινε σημαία στο στόμα διάφορων άκαπνων ή μηδισάντων, και μας την ανεμίζουνε σήμερα με κατάμουτρη χαιρεκακία. Εκεί η ξεφτίλα, όχι στην κατοπινή απογοήτευση των αγωνιστών.
    Δες το 48.
    Ο Εμφύλιος δεν συνεχίζεται στο ίντερνετ αλλά στην πραγματική ζωή. Δες τον βίο και την πολιτεία της δεξιάς, και κυρίως το πλήθος μπουμπουκιών στα στελέχη της. Δες την κληρονομιά τους που την ανεμίζουν περήφανα και με τσαμπουκά, δες τα χάδια στη χρυσαβγή. Δες τις δηλώσεις Βορίδη για το πώς η αριστερά δεν πρέπει να ξανασηκώσει κεφάλι (και θεσμικά άμα λάχει), δες τους Σκαλούμπακες, Πλεύρηδες, Αδώνιδες, Σαμαράδες και άλλους ων ουκ έστι αριθμός. Δες την αδιάσπαστη ακροδεξιά αλυσίδα από τότε μέχρι σήμερα, δες πώς στεγάζονται, δρουν και επιβάλλουν πολιτικές και αφηγήσεις με κάτι Δόμνες που πάνε να βγάλουνε ψυχοπαθή τον κάθε είδους αντιστασιακό.
    Τη στρέβλωση που περιγράφει το 48 την έχω κι εγώ αναφέρει εδωμέσα, αρκετές φορές. Ασχέτως της κατάρρευσης του υπαρκτού, στην Ελλάδα δεν υπήρξε νέμεση και κάθαρση. Και μέχρι να υπάρξει οι πληγές δεν θα κλείσουν.

  61. mitsos said

    59 Γεια σου Γιαννη
    Ήταν αναγκασμένος σίγουρα
    αγαπούσε όμως ; Μάλλον έχω άλλη άποψη
    Άλλωστε το εποικοδομημα μικρή αξία έχει και μόνο για την περιγραφή του κόσμου. Το σημαντικό για τον κλασσικό μαρξισμό είναι η παραγωγική βαση και μάλιστα όχι η περιγραφή αλλά η αλλαγή της. Αλλά ας υποθέσουμε ότι η δική μου ανάγνωση είναι μεοωψηφικη η αιρετικη . μάλλον αδιάφορο ως προς την ουσία του σχολιου μου.

  62. Γιάννης Κουβάτσος said

    50: Το «εμφύλιος στο ίντερνετ» ήταν προσπάθεια για χιούμορ, αφού το θέμα εξακολουθεί να είναι βαρύ ύστερα από τόσα χρόνια. Όσο για τα μπουμπούκια που αναφέρεις, αν ήμουν δεξιός, σε καμιά περίπτωση δεν θα τους θεωρούσα συναγωνιστές μου, διότι η ηθική ποιότητα, κατ’ εμέ, είναι το πρώτιστο που πρέπει να ελέγχουμε σε κάποιον πριν τον θεωρήσουμε «δικό μας». Φέρνω σαν παράδειγμα τον Άλντο Μόρο, μια που είδα πρόσφατα στην τηλεόραση μια ταινία για τη ζωή του. Ήταν χριστιανοδημοκράτης, αλλά ήταν πολιτικός με αξίες, πιστός στις αρχές του, συναινετικός, διαλλακτικός, έντιμος σε όλα του. Καμιά σχέση, δηλαδή, με στοές P2, Αντρεότιδες και λοιπά μούτρα της ιταλικής δεξιάς. Δυστυχώς, λοιπόν, επιτρέπουμε να δίνουν τον τόνο στην πολιτική ζωή οι ακραίοι, οι μισαλλόδοξοι, οι φανατικοί, οι άξεστοι και αυτό είναι μια από τις βασικές αιτίες της εθνικής μας κακοδαιμονίας.

  63. Γιάννης Κουβάτσος said

    Το 62 στο 60 του αγαπητού Χτήνους.
    61: Γεια σου, φίλε Μήτσο. 😊 Γιατί να μην την αγαπούσε; Σε κάποια βιογραφία του που είχα διαβάσει παλαιότερα, θυμάμαι ότι ήταν λάτρης του Αισχύλου.

  64. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    58κε Ο Μαρξ έγραφε και ποιήματα, πάντως. Που έχουν εκδοθεί.

    http://www.peri-grafis.net/ergo.php?id=366

  65. 63 και του Μπαλζάκ

  66. @50 Γιάννης Κουβάτσος

    Τέτοια ημέρα έγινε μια φασιστική εκτροπή στη χώρα.
    Είναι καλό πού μπορούμε να δηλώσουμε την αντίθετη θέση μας.

  67. sarant said

    65 Μπράβο, κάνει πολλές αναφορές στον Μπαλζάκ και αντιδιαστέλλει την πολιτική του τοποθέτηση, που ηταν βασιλόφρονας, από τη διεισδυτικότητα της ανάλυσής του.

    Γι αυτό όλοι μας διαβάζουμε μανιωδώς Μπαλζάκ 🙂

  68. BLOG_OTI_NANAI said

    Η παροιμία είναι λαογραφικά καταγεγραμμένη και σε σχολικό βιβλίο θεωρείται τόσο γνωστή ώστε να μπαίνει σαν άσκηση:

  69. sarant said

    68 Συλλογέας Καρκαβίτσας!

  70. BLOG_OTI_NANAI said

    «άπειρες ιστορίες για κρυμμένους θησαυρούς»

    Και 7 νεκρούς στους τελευταίους μήνες, 4 στο Λουτράκι, 3 στην Βαρυμπόμπη.

  71. BLOG_OTI_NANAI said

    69: Όντως… Να είναι ο γνωστός λογοτέχνης; Αλλά αν την είχαν βρει σε βιβλίο του, θα έγραφαν «χωρίς πηγή»;

  72. BLOG_OTI_NANAI said

    Παράδειγμα για την οικονομική λειτουργία του ΔΣΕ στη Σάμο, που προφανώς θα μπορούσε να εφαρμοστεί και αλλού:

  73. BLOG_OTI_NANAI said

    Η ιστορία είναι πικρή από μόνη της, αλλά δυστυχώς οι εμμονές την κάνουν ακόμα πιο πικρή. Η ρωσική επανάσταση, όχι βεβαίως όταν επιβλήθηκε, αλλά πολύ αργότερα (όπως όταν περιμένεις να κάτσει η θολούρα για να δεις αν υπάρχει καθαρό νερό) έδειξε ότι έφερε μια ώθηση στη λαϊκή μάζα, έστρεψε τα φώτα στον φτωχό, τον εργάτη και τα δικαιώματα του. Αυτή ήταν μια σημαντική κατάκτηση και ίσως η μόνη που έμεινε από όλο εκείνο το οικοδόμημα που περισσότερο έμοιαζε με μια δικτατορία χωρίς τέλος, αφού δεν είχαν σκεφτεί πως τμήματα της πολιτικής θεωρίας εκείνης, όταν θα εφαρμόζονταν, θα ήταν αδύνατο να διατηρηθούν χωρίς βία.

    Πάντως η ανάδειξη της λαϊκής μάζας ήταν μια νίκη, που μπορεί βεβαίως να συνέβαινε και από άλλες δυνάμεις, με λιγότερα θύματα, αλλά μπορεί και όχι. Με υποθέσεις δεν τελειώνεις ποτέ.

    Αλλά δεν μπορεί σήμερα να μην κάνει αυτοκριτική ο αριστερός και να επιμένει σε ουτοπίες, ενώ γνωρίζει τις απαντήσεις. Είχαμε δείξει ότι ευτυχώς στον τόπο μας, το μίγμα πληθυσμού-πολιτισμού ήταν τέτοιο ώστε οι ίδιοι οι Έλληνες κομμουνιστές να υποστηρίζουν απέναντι στους εξωτερικούς συντονιστές ότι ακόμα και η λεκτική επιμονή στην «Δικτατορία του Προλεταριάτου» θα είχε αρνητικά αποτελέσματα στην Ελλάδα.

    Όμως, ας δεχτούμε ότι είχαν οι κομμουνιστές την δύναμη να υπερισχύσουν συντριπτικά στον ελλαδικό χώρο. Για ποιο ακριβώς πολίτευμα θα ήταν υπερήφανοι οι Έλληνες κομμουνιστές; Για ένα πρωτοφανές, μοναδικό και ανεπανάληπτο πολίτευμα απόλυτα και φωτισμένα δημοκρατικό; Μα πώς θα γινόταν αυτό όταν όλα τα πολιτικά συστατικά είχαν εφαρμοστεί σε τόσες χώρες με τόση βία; Πώς γίνεται κοιτώντας όλες τις άλλες χώρες να μην καταλαβαίνουμε τι σημαίνει το «ευτυχώς ηττηθήκαμε»;

    Φυσικά, έχουμε για παρηγοριά τις αναφορές στον Μεταξά, στην Επταετία, στους γερμανοτσολιάδες. Αλλά όταν είσαι ηττημένος -ακούγεται παράδοξο- όμως όλα είναι πιο εύκολα. Αν ήταν νικητές, θα ήταν το ίδιο εύκολο να μιλούν; Με την ανελευθερία, τα δίκτυα παρακολουθήσεων, τα ελεγχόμενα σύνορα, τον ρουφιάνο της διπλανής πόρτας; Τι δείχνουν τα δεδομένα που φτάνουν μέχρι το ’90; Η Βόρεια Κορέα είναι απλώς ένα κακό σοσιαλιστικό / κομμουνιστικό κράτος; Τα πολιτικά στοιχεία που συνθέτουν την διακυβέρνηση της, είναι από κάποιον άλλον πλανήτη χωρίς κανένα άλλο κοινό με τις προηγηθείσες διακυβερνήσεις σε άλλες σοσιαλιστικές χώρες;

    Δεν αμφιβάλλω ότι ένα καλό σύστημα στη θεωρία μπορούν να το κακοποιήσουν οι άνθρωποι. Όμως θα πρέπει κάποια στιγμή να μπει στην εξίσωση και ο ρεαλισμός που επηρεάζει τα συστήματα και είναι κυρίως ο παράγοντας άνθρωπος.

  74. Χαρούλα said

    Χάσαμε, κερδίσαμε, εμείς, αυτοί, ευτυχώς ή δυστυχώς,
    οι αγνοί ιδεολόγοι φαίνονται χαμένοι, κερδισμένοι στην ψυχή και την τιμή τους, ενώ οι πονηροί οφυοκάμπτες φαίνονται νικητές στα μέγαρακαι τις πολυθρόνες, αλλά η τιμή τος αναζητείται….
    Υπάρχουν σε όλους τους χώρους! Δεν μπορεί κανείς μας, να πεί πως δεν βρίσκει πρότυπα!

    Κερνάω απόψε εγώ! Ξεμαύρισε λι-λουλά-κι ο τουρισμός!🎺🎸 🍾🎭🎸🎹

  75. 45 Χάριν ακριβείας να σημειώσω πως το κείμενο «Ευτυχώς ηττηθήκαμε» δεν το έγραψε ο Μίσσιος, ασχέτως της τεράστιας απογοήτευσής του.
    https://www.athensvoice.gr/politics/362123_anoihti-epistoli-pros-ton-proedro-tis-nd-k-kyr-mitsotaki

    Πάω να κραιπαλιάσω, αφού δεν προκόβω σε άλλους τομείς.

  76. Γιάννης Ιατρού said

    72: Ναι, αλλά γράφει «αποσπούσε» και μετά πως ήταν καλοπληρωτής.
    Ε, αυτό το αποσπούσε είναι μπηχτή του κερατά. Αλλιώς θα έγραφε «προμηθευόταν» ή παρόμοιο…

  77. sarant said

    71 Aυτός είναι. Αλλά όχι από έργο του, έκανε προφανώς ο ίδιος πρωτογενή έρευνα και έστειλε το υλικό.

    75 Ε, ναι

  78. voulagx said

    #23 @ΚΩΣΤΑΣ:
    «Η τέταρτη ομάδα με αρχηγό το Γιώργο Σαμανίκα (Καπετάν Αντάρα) από το Μικρό Περιβολάκι και υπαρχηγό το Γιώργο Κοτρώνη είχε αποστολή τα παρακάρλια χωριά.»
    https://www.902.gr/eidisi/politiki/114686/plithos-kosmoy-stin-ekdilosi-gia-ta-70-hronia-toy-dse

  79. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @45. Γιάννη, μέσα είσαι! 🙂 Ο Μίσσιος δεν έγραψε το «ευτυχώς ηττηθήκαμε», αλλά το είπε σε συνέντευξή του..
    Αντιγράφω:
    -Είπατε κάποτε «ευτυχώς που δεν νικήσαμε», αναφερόμενος στον Εμφύλιο.
    -Ναι, γιατί αλλιώς θα ήμασταν πολλές δεκαετίες πίσω – και όσοι σκεφτόμαστε διαφορετικά θα βλέπαμε τα ραδίκια ανάποδα! Θυμάμαι τους καθοδηγητές… καθίκια σκέτα. Αυτοί υπουργοί; Θεός φυλάξοι!

    «

  80. Γ-Κ said

    54η Ταξιαρχία… Ή αβλεψία του συγγραφέα ή αυτοσχεδιασμός. 55η υπήρχε.
    Σίγουρα είναι αυτοσχεδιασμός η έννοια της «έδρας» της ταξιαρχίας. Δεν υπήρχε κάτι τέτοιο στην Πελοπόννησο.

    Το θέμα της προμήθειας φαρμάκων (και ειδικά πενικιλίνης και αντιφθειρικών) από τη μαύρη αγορά το αναφέρει και ο Παπακωνσταντίνου (Μπελάς). Αν δεν με απατά η μνήμη μου, αναφέρει επίσης ότι, στην «τελική» μάχη στα Καλύβια της Κερπιινής, ο ετοιμοθάνατος Μπασακίδης του έδωσε όσα χρήματα είχε επάνω του. Χρήματα όχι δικά του, της «υπηρεσίας».

    Η Σπάρτη δεν «καταλήφθηκε» από τον ΔΣΕ. Αίγιο, Καλάβρυτα, Αμαλιάδα ναι.

    Ως 50% Μεσσήνιος, ξέρω ότι λέγεται πως «οι Καλαματιανοί θα πουλούσαν και τη μάνα τους». Γνωστό και το ανέκδοτο «Σε ένα αυτοκίνητο είναι ένας Καλαματιανός και ένας Πυργιώτης. Ποιος οδηγάει; Μα, ο χωροφύλακας που τους συνέλαβε…» (για να συμπληρώσω το άλλο 50% μου).

  81. Γ-Κ said

    Δεν ξέρω πόσοι έχετε διαβάσει το «Εργοστάσιο των μολυβιών»… Κάπου σε κάποια εκδήλωση του ΚΚΣΕ, ο πρωταγωνιστής σχολιάζει αρνητικά το επίπεδο των ηγετών του ΚΚΣΕ. Και παίρνει την απάντηση «Μα… αυτούς έχουμε, σύντροφε, δεν έχουμε άλλους καλύτερους.»

  82. Γιάννης Κουβάτσος said

    75: Τη φράση, με αυτό το νόημα, την έγραψε σε ένα από τα δύο πρώτα και καλά βιβλία του ο Μίσσιος. Θυμάμαι κάτι σαν » καμιά φορά λέω ευτυχώς που δεν νικήσαμε…». Το ομώνυμο βιβλίο το έγραψε βέβαια ο Τάκης Λαζαρίδης. Στο ίδιο κελί με τον Μπελογιάννη ο Λαζαρίδης, έτσι; Ο οποίος, απ’ ό,τι διαβάζω στο λινκ, στήριζε πολλές ελπίδες στη νίκη της ΝΔ και του Μητσοτάκη, αλλά απογοητεύθηκε. Σώωωωπα! Κύριε Τάκη, σ’ αυτήν την ηλικία δεν βαρεθήκατε να ελπίζετε και να απογοητεύεστε από τους πολιτικούς;

  83. Γιάννης Κουβάτσος said

    79: Ακριβώς, Γιώργο. Το βιβλίο του ο Λαζαρίδης το κυκλοφόρησε το 2008. Ο Μίσσιος είχε προηγηθεί κατά δύο τουλάχιστον δεκαετίες.

  84. Γιάννης Κουβάτσος said

    Καλά θυμόμουν. Στο «Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς» το έγραψε ο Μίσσιος:
    «Εκείνο που μ’ εξοργίζει κυριολεκτικά, είναι η ανθρώπινη ποιότητά μας, η ανθρώπινη πορεία μας… Σήμερα βέβαια όλοι έχουν αποκατασταθεί, και οι περισσότεροι είναι στο κόμμα, αντάμα με τους χτεσινούς διώκτες και βασανιστές τους. Τι να πεις… Ολόκληρη η αριστερά πρέπει να περάσει από ψυχιατρείο… Μωρέ, καμιά φορά λέω, καλά που δε νικήσαμε…»
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.politeianet.gr/books/9789603295570-missios-chronis-grammata-kala-esu-skotothikes-noris-bibliodetimeni-ekdosi-196751&ved=2ahUKEwikp568oILrAhWNDewKHYbSDh8QFjAAegQIBBAB&usg=AOvVaw0OFFopkeedTNj2xA7X6lQM&cshid=1596568488038

  85. Στη βίκι βλέπω πως το βιβλίο πρωτοκυκλοφόρησε το 1989. Δεν το πολυέψαξα αλλά η χρονολογία κολλάει μια χαρά με τη δεξιά στροφή του στη δεκ 80 (ίσως κ νωρίτερα, δεν ξέρω).
    Εκδόσεις Πελασγός (ημαρτονπαναγιαμουοξωψυλλοικαιμιαρασταορησταγριαβουνα).
    Ο Μίσσιος για να πει αυτά που είπε, πάνω-κάτω την ίδια εποχή, δεν πέρασε στην απέναντι όχθη.

    Πα να συνεχίσω την κραιπάλη.

  86. Γιάννης Κουβάτσος said

    Συγκεκριμένα, το 1988. Το 2008 που έγραψα αφορά επανέκδοση. Προφανώς πήρε το «καλά που δε νικήσαμε» του Μίσσιου και το μεταποίησε σε «ευτυχώς ηττηθήκαμε». Ο λόγος που δεν το αγόρασα για να το διαβάσω ήταν επειδή το έδωσε για έκδοση στον «Πελασγό». Ε, όχι κι έτσι, ρε φίλε…

  87. sarant said

    80 Eυχαριστουμε!

    84 Καλά θυμόσουν

  88. Γς said

    Αντε και λίγο γεωγραφία.

    ΕΡΤ 2, τώρα:

    -Το Καστελόριζο. Το ανατολικό όριο της Ελλάδας.
    Το τέλος της Ευρώπης.

  89. Α, Νικοκύρη, για κάνε μια βόλτα απ’ το μπιτσόμπαρο, εσύ που είσαι βαρναλικός.

  90. 86 Μην απορείς με τον Πελασγό. Με τη στροφή έρχεται και η βουτιά. Και είναι βαθιά.

  91. spyridos said

    https://www.politeianet.gr/books/9789603257332-pappa-elli-agra-archaioi-ellines-suggrafeis-sto-kefalaio-tou-marx-190521

    Μάλλον δεν αγαπούσε τη μοντέρνα λογοτεχνία αγαπούσε όμως σίγουρα τους αρχαίους Ελληνες.
    Και μια μικρή παρατήρηση. Ο Μαρξ δεν ήταν μαρξιστης.

  92. ΚΩΣΤΑΣ said

    @78 Voulagx, σε ευχαριστώ αλλά δεν είναι αυτός. Ήταν σχετικά μικρό στέλεχος κοντά στην ομάδα Αλευρά. Κινήθηκε κυρίως σε Χάσια, Κόζιακα, Όλυμπο (Νεζερό) και όπου αλλού τον καλούσε η πατρίς (το κόμμα) 😉

    Έζησε εξόριστος στην Πολωνία και επαναπατρίστηκε μετά τη μεταπολίτευση. Δεν ζει τώρα.

  93. Γιάννης Κουβάτσος said

    81: Σωστά. Και στις «Σπάνιες γαίες», αν θυμάμαι καλά, λέει κάτι τέτοιο. Αλλά άλλο να τα λέει η Σώτη και άλλο ο Μίσσιος και ο Κύρκος. ☺

  94. voulagx said

    #92 @ΚΩΣΤΑΣ: Μα τοτε γιατι λες στο #23 «Τελικά μάταιες οι αναζητήσεις μου.» ;

  95. Γ-Κ said

    93.
    «άλλο να τα λέει η Σώτη και άλλο ο Μίσσιος και ο Κύρκος.»

    Σωστό κι αυτό, αλλά… όλο και κάτι της πετυχαίνει κι αυτής (έστω και κατά λάθος).

  96. ΚΩΣΤΑΣ said

    94 Voulagx, αυτές είναι γενικές πληροφορίες που λέγονται από τον περίγυρό του. Εγώ ψάχνω κάτι πιο συγκεκριμένο από γραπτές μαρτυρίες, έγγραφα του ΔΣ ή απομνημονεύματα άλλων καπεταναίων. Προσπαθώ να συνδυάσω γεγονότα που έγιναν σε συγκεκριμένο τόπο και χρόνο με ταυτόχρονη παρουσία της ομάδας του στα γεγονότα αυτά. Δεν θέλω να πω περισσότερες λεπτομέρειες.

  97. sarant said

    89 Νάσαι καλά!

  98. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    48,60 Απο νωρίς ήθελα να πω ελάτε στο τώρα.Τα είπατε σεις καλύτερα.Η σημερινή κατάσταση φορές φορές θυμίζει το μετεμφυλιακό κράτος της δεξιάς, με τους ξεδιάντροπους «νόμιμους ιδιοκτήτες της χώρας» να μας φτύνουν καθημερινά στα μούτρα τις άτιμες πρακτικές τους και να ασελγούν ασύστολα στη λογική μας. Ένας εσμός από μαγαρίσματα εμπαίζει και μανιπουλάρει χιλιάδες κόσμου σοκαρισμένου από τα χρόνια της κρίσης, παραζαλισμένου, χρεωμένου, ανασφαλή με τα παιδιά του σκορπισμένα στις ξενιτιές, με το φόβητρο της ανεργίας και του κορονοϊού καπάκι- που ήρθε κι αυτός ως άλοθι εξ ουρανού στους αχόρταγους αχρείους και τα άνομα σχέδια τους.

  99. gpoint said

    Στις 9 ουζάκι με θαλασσομεζέδες, στις 10 φάνηκε η ολόγιομη σελήνη, στις 12 κάναμε μπάνιο υπό το σεληνόφως σε θάλασσα καθρέφτη. Κι εκεί που λες , ωραία η ζωή, γυρίζεις σπίτι, ανοίγεις το πισί κκαι σφίγγεται το στομάχι σου με την Βηρυττό…
    σ’ ε λα βι

    Γουσού όλα καλά ;

  100. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    99 Ωχ!
    (Η τηλεόραση είναι καταργημένη σπίτι μας και τις τελευταίες ειδήσεις τις άκουσα τ΄απόγεμα στις 5 στο ραδιόφωνο),
    Τί διάολο κι αυτό τώρα!

  101. loukretia50 said

    100. Η επίσημη τηλεοπτική εκδοχή λέει ότι δε γνωρίζουν την αιτία.
    Μόνο που η γενικότερη κατάσταση είναι εκρηκτική και έστω λόγω γειτνίασης του κτιρίου με συγκεκριμένη οργάνωση το συμβάν μοιάζει πολύ ύποπτο και επικίνδυνο.
    Και το ωστικό κύμα κατέστρεψε όχι μόνο τζαμαρίες μέχρι την άλλη άκρη της πόλης.
    Ήταν σα να βομβαρδίστηκε η πόλη. Αληθινό χάος.
    Για συνωστισμό στα νοσοκομεία ούτε λόγος..
    Προφανώς οι μάσκες δεν απασχολούσαν κανέναν.

  102. loukretia50 said

    Aς αναφέρουμε για μια φορά και μια διαφορετική χώρα, πολύπαθη και ξεχασμένη

    https://www.lemonde.fr/international/article/2020/08/04/liban-tres-forte-explosion-a-beyrouth-l-origine-pour-l-instant-inconnue_6048135_3210.html

    Beirut explosion – https://youtu.be/TcqjJ1Bzybk mushroom shaped blast rips through Lebanese capital

  103. Pedis said

    Όλα τά ‘χανε …

  104. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    101-103 Φρίκη,
    Καλημέρα, τί καλημέρα. Ακούω για οδικό δυστύχημα με 10 νεκρούς μετανάστες στην Αλεξανδρούπολη, Τί άλλο;!

  105. BLOG_OTI_NANAI said

    Για το «ευτυχώς ηττηθήκαμε» υπάρχει και αυτό:

  106. Νέο Kid said

    Το ωστικό κύμα έφτασε ισχυρό και στην Κύπρο.
    170 χιλιόμετρα είναι ως τις νοτιανατολικές ακτές…

  107. BLOG_OTI_NANAI said

    Ψάχοντας διάφορα, ακόμα γελάω όταν διάβασα για τους αντάρτες που διέφυγαν στην Σοβιετική Ένωση και γιόρταζαν την Οκτωβριανή Επανάσταση… σουβλίζοντας αρνιά! Λέω, δεν μπορεί, κάτι θα βρω στους πυροβολημένους του Ιντιμίντια να συνδέουν τα αρνιά με την «βαρβαρότητα» των Χριστιανών… Και φυσικά, βρήκα…
    Δαυλός και Ιντιμίντια, είναι αστείρευτες πηγές φαιδρότητας και σαχλαμάρας:

  108. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @105. Νομίζω BLOG ότι το συγκεκριμένο «ευτυχώς ηττηθήκαμε» αναπαράγει την ευρέως διαδοθείσα φράση (και θέση) του Τάκη Λαζαρίδη.. (Αξιοπρόσεκτο είναι και το «περάσαμε ένας-ένας»..)

  109. Γιάννης Κουβάτσος said

    105: Η κατακλείδα του κειμένου θυμίζει Ρένος Αοοστολίδη και «Πυραμίδα 67». Στρατεύτηκε στον εθνικό στρατό για να υπηρετήσει τη θητεία του και κατάφερε, σύμφωνα με όσα γράφει στο βιβλίο, να μην ρίξει ούτε μια ντουφεκιά εναντίον των μαχητών του Δ.Σ.Ε. Θεωρούσε ότι δεν ήταν δικός του αυτός ο πόλεμος, αυτός ο εμφύλιος αλληλοσπαραγμός.

  110. sarant said

    101-102 Ομοιότητες βρίσκω με την εκρηξη της Κύπρου. Κι εκεί φορτίο από πλοίο, που δεσμεύτηκε και έμεινε χρόνια.

    Αλλά τι τραβάνε κι αυτοι οι Λιβανέζοι…

  111. BLOG_OTI_NANAI said

    108: Ναι, το πιθανότερο, άλλωστε εκδόθηκε αργά, το 2001.

    109: Να πω την αλήθεια, συχνά σε διηγήσεις απλών ανταρτών (όχι στελεχών ή επίσημα κείμενα) χρόνια μετά από τη δίνη του μίσους και του πολέμου, βλέπουμε μεν να διατηρείται η πίστη στις αξίες τους έτσι όπως τις ερμηνεύουν εκείνοι (ισότητα, δικαιοσύνη, ισονομία), όμως εμφανίζονται τουλάχιστον απογοητευμένοι από την διοίκηση, πολλές φορές αμφιβάλλουν για τον μάταιο -τελικά- αγώνα που τους κόστισε πολλά, και πάντα είναι μετανιωμένοι για το αίμα των απλών μαχητών που χύθηκε και από τις δύο πλευρές.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: