Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ντίνος Χριστιανόπουλος (1931-2020)

Posted by sarant στο 16 Αυγούστου, 2020


Μέσα στη βδομάδα είχαμε την απώλεια του σημαντικού ποιητή μας Ντίνου Χριστιανόπουλου. Τον τιμήσαμε βεβαια στα σχόλια της μέρας εκείνης, όμως αξίζει κι ένα αυτοτελές άρθρο, όπως είχε ζητήσει και η φίλη μας η Nwjsj.

Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος γεννήθηκε Κωνσταντίνος Δημητριάδης, από πρόσφυγες γονείς. Σπούδασε κλασικός φιλόλογος. Εργάστηκε πρώτα στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια επιμελητής εκδόσεων. Εξέδωσε το πολύ σημαντικό περιοδικό Διαγωνιος.

Ήταν ομοφυλόφιλος και δεν έκρυψε την ομοφυλοφιλία του στα ποιήματά του, ωστόσο αρνιόταν ότι γράφει «ομοφυλόφιλη ποίηση». Ήταν πάντοτε αιρετικός, μόνιμα «εναντίον», όχι μόνο στα γραφτά του αλλά και έμπρακτα: το 2011 αρνήθηκε το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων, δεν το έχουν κάνει πολλοί αυτό.

Δεν ήταν εύκολος χαρακτήρας, δεν μασούσε τα λόγια του, έκανε πολλούς φιλολογικούς καβγάδες, έλεγε τη γνώμη του απερίφραστα.

Οι λογοτέχνες συνηθίζουν να αλληλοπαινεύονται. Ο Χριστιανόπουλος δεν δίσταζε να γραψει την πραγματική άποψή του σε οσους ομοτέχνους του στέλναν τη συλλογή τους. Θυμάμαι κάποτε, που ένας νεαρός ποιητής, οικογενειακός μας φίλος, είχε συγκεντρώσει σε ένα λεύκωμα όλες τις κριτικές που του έκαναν διάφοροι για τις συλλογές των ποιημάτων του, που βέβαια τους τις είχε στείλει τιμής ένεκεν. Όλοι έλεγαν καλά λόγια που εύκολα διέκρινες πως ήταν τυπικότητες. Ο Χριστιανόπουλος για την πρώτη συλλογή είχε να πει δυο καλά λόγια και μετά απαριθμούσε ψεγάδια, ενώ για τη δεύτερη συλλογή ήταν πιο αυστηρός, κάτι σαν «Φοβάμαι πως τα ελαττώματα που είχα επισημάνει στην πρώτη συλλογή σας εδώ φαίνονται πιο καθαρά. Δεν κανατε πρόοδο, βιαστήκατε πολύ να τυπώσετε».

Τα τελευταία χρόνια σε κάποιες εμφανίσεις του στην τηλεόραση σαν να απολάμβανε που είχε το ελεύθερο να λέει διάφορα ου φωνητά. Στη συνέχεια ταλαιπωρήθηκε πολύ με την υγεία του. Κυκλοφόρησε κι ένα βιβλίο με τα σώψυχά του, μάλλον κουτσομπολίστικου περιεχομένου (δεν το έχω δει) στο οποίο δεν είναι βέβαιο ότι είχε δει και εγκρίνει το τελικό κείμενο οσο βρισκόταν σε διαύγεια -πάντως, πολλοί διανοούμενοι διαμαρτυρήθηκαν γι’ αυτό τον λόγο.

Δεν θα μεινει το κουτσομπολιό, θα μεινει το έργο του. Μας θύμισε ότι η ποίηση μπορει να είναι απλή και να συγκινεί, όσο κι αν έχει κάποια βάση η κριτική που του έγινε ότι κυνηγούσε την ατάκα -έδωσε όμως και ατάκες αριστοτεχνικές. Θίγοντας μιαν άλλη παράμετρο, ο ποιητής Κώστας Κουτσουρέλης έγραψε: «Μάνος Ελευθερίου, Νάνος Βαλαωρίτης, Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, Γιάννης Δάλλας, Κική Δημουλά, Ντίνος Χριστιανόπουλος… Μέσα σε δύο χρόνια, η ελληνική ποίηση έχασε όλες σχεδόν τις προβεβλημένες φυσιογνωμίες της, τους ανθρώπους που τη συνέδεαν με ένα ευρύτερο κοινό, που εκπροσωπούσαν καθένας με τον τρόπο του μια δημόσια, όχι μια στενά ιδιωτική, στάση για την τέχνη και τη ζωή«.

Στον παλιό μου ιστότοπο εχω συγκεντρώσει πολλούς συνδέσμους σε ποιήματα και πεζά του Χριστιανόπουλου, αν και δεν λειτουργούν όλοι.

Μεταφέρω εδώ μερικά ποιήματα του Χριστιανόπουλου, με πρώτο ένα που έχει γλωσσικό ενδιαφέρον:

«Έτσι στο τσάμπα
με ρώτησε ο νεαρός
τόσο πολύ με σόκαρε το σίγμα
που τον παράτησα.

Πριν από χρόνια ένας λεβέντης
«όχι και τζάμπα»
μου είπε γελαστός
το ζήτα του με μάγεψε
του τα ‘δωσα όλα.

* * * * *

Αυτό μου αρέσει περισσότερο

Αποστρατευμένος

Τώρα δεν έχει πια ΕΣΑ,
φωνές δεκανέων να σου ξηλώνουν τα όνειρα,
κυρίες ταγματαρχών να σφουγγαρίζεις την κουζίνα τους,
και κάθε βράδυ στο θάλαμο διψώντας λίγη θαλπωρή,
καπνίζοντας απανωτά τσιγάρα.

Τώρα,
δίχως μπερέ και ζωστήρα,
οι λερωμένες αρβύλες δίνουν μια ιδέα λευτεριάς,
ξεκουμπωμένο στήθος θα πει είμαι κύριος,
νά και το κορδονάκι που καθάριζα το όπλο μου,
θα το κρατήσω να θυμάμαι τις επιθεωρήσεις.

Θά’ θελα κάτι ν’ αγοράσω πριν φύγω,
ένα τσιτάκι για την αδερφή μου, κανένα παιχνίδι για τα μικρά,
μα η τσέπη μου είναι άδεια σαν την καρδιά μου.
Θά’ θελα να τριγυρίσω και πάλι στους δρόμους,
να δω για τελευταία φορά τη Σαλονίκη,
όμως δεν έχω πόδια πια, δεν έχω μάτια,
δεν έχω όρεξη ούτε να μιλήσω,
ο νους μου κιόλας ταξιδεύει στο χωριό.

‘Ιπποι 8, άνδρες 40
(αυτό ας είναι το τελευταίο μας στρίμωγμα,
η τελευταία ανταμοιβή απ’ την πατρίδα),
όμως ετούτο το τράνταγμα γιατί μου σφίγγει έτσι την καρδιά;
Αυτό που πέρασε δεν ήταν τίποτα μπροστά σ’ αυτό που θά’ ρθει,
αναδουλειά, ξηρασίες, καταστροφή της σοδειάς,
η καθημερινή αγωνία για το καρβέλι,
και τ’ αδερφάκια να κλαίνε, κι η σύνταξη του πατέρα μικρή,
κι ο θείος από την Αμερική μονάχα υποσχέσεις.

Δεν έχει τέλος αυτή η θητεία.

* * * * *

Κι ένα άλλο:

Η αγκίδα

Το βράδυ που σκοτώσαν τον Λαμπράκη,
γυρνούσα από ένα ραντεβού.
«Τι έγινε;» ρώτησε κάποιος στο λεωφορείο.
Κανείς δεν ήξερε. Είδαμε χωροφύλακες
μα δε διακρίναμε τίποτε άλλο.

Πέρασαν τρία χρόνια. Ξανακύλησα
στην ίδια αδιαφορία για τα πολιτικά.
‘Ομως το βράδυ εκείνο με ενοχλεί
σα μια ανεπαίσθητη αγκίδα που δε βγαίνει:
άλλοι να πέφτουν χτυπημένοι για ιδανικά,
άλλοι να οργιάζουν με τα τρίκυκλα,
κι εγώ ανέμελος να τρέχω σε τσαΐρια.

* * * * *

Και βέβαια,

ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΥ ΣΙΓΗ

Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας
κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά,
έναν ώμο ν’ ακουμπάτε την πίκρα σας,
ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας,
κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας,
έστω και μια φορά;
είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή
για τους απεγνωσμένους;

* * * * *

Κατατρεγμένοι

[Ενότητα Ο αλλήθωρος (ποιήματα 1949-1970)]

Σαν τους αριστερούς σάς αγαπώ, αδέλφια μου·
κι αυτοί κι εμείς διαρκώς κατατρεγμένοι:
αυτοί για το ψωμί — εμείς για το κορμί,
αυτοί για λευτεριά — εμείς για έρωτα,
για μια ζωή δίχως φόβο και χλεύη.

Σαν τους αριστερούς σάς αγαπώ, αδέλφια μου,
παρόλο που κι αυτοί μας κατατρέχουν.

* * * * *

Τσαϊράδα
Εδώ δεν είναι τόπος να πλαγιάσουμε.
Τ’ αγκάθια τσιμπούν και τα τριβόλια κολνούν και προδίνουν.
Το λασπωμένο ρέμα, όλο κουνούπι και κακό.

Εδώ δεν είναι τόπος να ξανάρθουμε.
Έχτισαν κι άλλο σπίτι, βλέπω το φως στο παράθυρο.
Ο χωματόδρομος περνάει σχεδόν δίπλα μας.
Ζευγάρια επιστρέφουν με το μοτοσακό.

Εδώ δεν είναι τόπος να ησυχάσουμε.
Αυτό το ρεμπέτικο μου χάλασε όλο το κέφι.
Βουρκώνει το μέσα μου καθώς σ’ αγκαλιάζω.
Μου κάνει κακό ν’ ακούω για ξενιτεμούς.

Εδώ δεν είναι τόπος για μας.
Ακόμη κι η εξοχή έχει τον τρόπο της να μας πληγώνει.

Από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)

* * * * *

Από την ίδια συλλογή:

Ρημαγμένο νταμάρι

Έρχονται ώρες που τι να σου κάνουν πια και τα χαμόγελα,
πέφτουν ένα ένα σαν τα εφτά πέπλα της Σαλώμης,
και στο τέλος απομένεις γυμνός, και τότε αρχίζουν όλα να κραυγάζουν·
τα μάτια κραυγάζουν: εμείς είμαστε που ρουφήξαμε τόση ομορφιά,
τα χέρια κραυγάζουν: εμείς είμαστε που συντελέσαμε στην υποταγή,
το σώμα κραυγάζει: εγώ είμαι που συσπάστηκα στην κτηνωδία του καλοκαιριού,
οι στίχοι διαλαλούν τα μυστικά μας,
γίναμε πια σαν ιδιωτικό ημερολόγιο σε ξένα χέρια.

Έτσι είναι, δεν ωφελούν πια τα χαμόγελα, όσο κι αν είναι ανοιχτόκαρδα,
ούτε ωφελεί να κρατάς το στόμα κλειστό όταν όλα κραυγάζουν·
και τι να την κάνεις τη διπλομανταλωμένη αξιοπρέπεια της σιωπής
τώρα που όλοι ξέρουν ποιους ικετέψαμε, σε ποιες αγκαλιές συσπειρωθήκαμε,
κι είναι το πρόσωπό μας σα νταμάρι ρημαγμένο
κι είμαστε σαν ψημένα κάστανα που εύκολα τα ξεφλουδίζει κανείς.

Εδώ, το διαβάζει ο ίδιος.

* * * * *

Θα προσθέσετε κι εσείς τα δικά σας αγαπημένα ποιήματα.

Ο φίλος μας ο Μπλογκ μάς θύμισε το εξής δοκίμιο:

* * * * *

Kαι το δοκίμιο «Εναντίον» στο οποίο παρέπεμψε όταν αρνήθηκε το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων.

Ντίνος Χριστιανόπουλος, Εναντίον (1984)

Είμαι εναντίον της κάθε τιμητικής διάκρισης, απ’ όπου και αν προέρχεται. Δεν υπάρχει πιο χυδαία φιλοδοξία, απ’ το να θέλουμε να ξεχωρίζουμε. Αυτό το απαίσιο «υπείροχον έμμεναι άλλων», που μας άφησαν οι αρχαίοι.

Είμαι εναντίον των βραβείων, γιατί μειώνουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Βραβεύω σημαίνει αναγνωρίζω την αξία κάποιου κατώτερου μου -και κάποτε θα πρέπει να απαλλαγούμε από την συγκατάβαση των μεγάλων. Παίρνω βραβείο σημαίνει παραδέχομαι πνευματικά αφεντικά -και κάποτε θα πρέπει να διώξουμε τα αφεντικά από τη ζωή μας.

Είμαι εναντίον των χρηματικών επιχορηγήσεων. Σιχαίνομαι τους φτωχοπρόδρομους που απλώνουν το χέρι τους για παραδάκι. Οι χορηγίες μεγαλώνουν την μανία μας για διακρίσεις και τη δίψα μας για λεφτά· ξεπουλάνε την ατομική ανεξαρτησία μας.

Είμαι εναντίον των λογοτεχνικών συντάξεων. Προτιμώ να πεθάνω στην ψάθα, παρά να αρμέγω το υπουργείο -κι ας με άρμεξε το κράτος μια ολόκληρη ζωή. Γιατί να με ταΐζει το Δημόσιο επειδή έγραψα μερικά ποιήματα; Και γιατί να αφήσω το Κράτος να χωθεί ακόμη περισσότερο στη ζωή μου;

Είμαι εναντίον των σχέσεων με το κράτος και βρίσκομαι σε διαρκή αντιδικία μαζί του. Ποτέ μου δεν πάτησα σε υπουργείο και το καυχιέμαι. Η μόνη μου εξάρτηση από το κράτος είναι η εφορεία, που με γδέρνει.

Είμαι εναντίον των εφημερίδων. Χαντακώνουν αξίες, ανεβάζουν μηδαμινότητες, προβάλλουν ημετέρους, αποσιωπούν τους απροσκύνητους. Όλα τα μαγειρεύουν, όπως αυτές θέλουν. Δεξιές, αριστερές, κεντρώες -όλες το ίδιο σκατό.

Είμαι εναντίον των κλικών. Προωθούν τους δικούς τους· τους άλλους, όλους τους θάβουν. Όποιοι δεν τους παραδέχονται, καρατομούνται. Κυριαρχούν οι γλύφτηδες και οι τζουτζέδες. Δεν έχω καμμιά αμφιβολία πως το μέλλον ανήκει στα σκουπίδια.

Είμαι εναντίον των κουλτουριάρηδων. Όλα τ’ αμφισβήτησαν, εκτός από τις τρίχες τους. Τους έχω μάθει για καλά. Xαλνούν τον κόσμο με την κριτική τους. Όλους τους βγάζουν σκάρτους και πουλημένους. Και μόλις πάρουν το πτυχίο, αμέσως διορίζονται στα υπουργεία· από παντού βυζαίνουν και ο ιδεαλισμός τους ξεφουσκώνει μέσ’ στα βολέματα του κατεστημένου.

Είμαι εναντίον κάθε ιδεολογίας, σε οποιαδήποτε απόχρωση και αν μας την πασέρνουν. Όσο πιο γοητευτικές και προοδευτικές είναι οι ιδέες, τόσο πιο τιποτένια ανθρωπάκια μπορεί να κρύβονται από πίσω τους. Όσο πιο όμορφα τα λόγια τους, τόσο πιο ύποπτα τα έργα τους. Όσο πιο υψηλοί οι στόχοι, τόσο πιο άνοστοι οι στίχοι.

Είμαι, προπάντων, εναντίον κάθε ατομικής φιλοδοξίας, που καθημερινά μας οδηγεί σε μικρούς και μεγάλους συμβιβασμούς. Αν σήμερα κυριαρχούν παραγοντίσκοι και τσανάκια, δεν φταίει μόνο το κωλοχανείο· φταίνε και οι δικές μας παραχωρήσεις και αδυναμίες. Αν πιάστηκε η μέση του οδοκαθαριστή, φταίμε και εμείς που πετάμε το τσιγάρο μας στον δρόμο. Κι αν η λογοτεχνία μας κατάντησε σκάρτη, μήπως δεν φταίει και η δική μας σκαρταδούρα;…

* * * * *

Θα ήταν παράλειψη να μην αναφέρουμε τη λατρεία που είχε στα ρεμπέτικα και ειδικά στον Τσιτσάνη. Είχε φτιάξει και την κομπανία «Η παρέα του Τσιτσάνη». Εδώ ένα βίντεο από εκδήλωση στον Ιανό και εδώ ένα ακόμα:

 

Και μια συνεντευξη του 2000 στον Νυχτερινό Επισκέπτη (Άρης Σκιαδόπουλος)

 

Και η εκπομπή Μονόγραμμα η αφιερωμένη στον Χριστιανόπουλο (1991).

Και κλείνω με ένα παλιότερο άρθρο του ιστολογίου, για τα γραφτά του έφηβου Κώστα Δημητριάδη: Ένα χριστιανόπουλο γράφει στο Ελληνόπουλο.

Περιμένω τη δική σας συμβολή!

 

 

115 Σχόλια προς “Ντίνος Χριστιανόπουλος (1931-2020)”

  1. greggan193 said

    Reblogged στις THE BROOM και σχολίασε
    Υπέροχη παρουσίαση!

  2. greggan193 said

    Μην καταργείτε την υπογεγραμμένη
    ιδίως κάτω από το ωμέγα
    είναι κρίμα να εκλείψει
    η πιο μικρή ασέλγεια
    του αλφαβήτου μας…

  3. Γς said

    Καλημέρα

    >με πρώτο ένα που έχει γλωσσικό ενδιαφέρον:

    πέραν του σίγμα-ζήτα έχει και τίποτα [μπιπ]λειχίες;

  4. rizes said

    Το γραφτό
    https://vgiannelakis.wordpress.com/2013/10/07/%cf%87%ce%bb%ce%bf%ce%b5%cf%81%cf%8c%cf%82-%cf%84%cf%8c%cf%80%ce%bf%cf%82/

  5. dryhammer said

    3. Κι αν όχι, τι;
    Κι αν ναι, και λοιπόν;

  6. π2 said

    Σπάνια και μη συστηματικά μόνο διαβάζω ποίηση, οπότε δεν μου πέφτει λόγος να σχολιάζω ποίηση και ποιητές. Ο Χριστιανόπουλος με ενοχλούσε ως περσόνα, με την αυτάρεσκη εριστικότητά του. Ομολογώ όμως ότι η ποίησή του μου φαίνεται κατά κανόνα καίρια και εύστοχη, με μεγαλύτερη έμφαση στην επικοινωνία παρά στις φιοριτούρες της καλλιέπειας. Συμφωνώ με τον χαρακτηρισμό που έδινε ο ίδιος στον εαυτό του ως ποιητή, ότι γράφει ρεαλιστική ποίηση.

    Ίσως γι’ αυτό τον είχα στο μυαλό μου πάντοτε συνταιριασμένο με τον Αναγνωστάκη, κι ας διέφεραν σε τόσα.

  7. sarant said

    Καλημερα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    6 Με τον Αναγνωστακη δεν θυμαμαι να είχε μαλώσει 🙂

  8. Theo said

    Καλημέρα!

    Διάβασα τώρα το άρθρο του 2015 για το «Ελληνόπουλο» και τα σχόλια που ακολουθούν και συμφωνώ με τον Λεώνικο. Οι χυδαιολογίες και η έπαρσή του κάνουν απωθητικά τα ποιήματα του Χριστιανόπουλου. Το ίδιο και η επιθετικότητα στις συνεντεύξεις του, μάλλον γιατί ήθελε να ασχολείται ο κόσμος μαζί του, έστω και αρνητικά. (Στην παρέα, ιδιαίτερα όταν παρίστατο και ο Τσίζεκ που τον σεβόταν, ήταν σχεδόν ευχάριστος.) Στα δοκίμια και τα αυτοβιογραφικά του κείμενα είναι λιτός, επιγραμματικός, καίριος και αυτοσαρκαστικός ενίοτε.
    Και νομίζω πως αυτή η αντιφατικότητά του τον βασάνιζε, κάτι που διακρίνεται και στην ποίησή του.

  9. Γς said

    >κυρίες ταγματαρχών

    Και γαμώ την ατυχία μου. Ασχετο βέβαια με το σημερινό μας, αλλά το θυμήθηκα.
    Λέμε πόσο μικρός είναι ο κόσμος, αλλά όχι κι έτσι:

    Αργησα να σηκωθώ απ το κρεββάτι της δικιάς μου στο Παγκράτι και φόρεσα τα αεροπορικά μου και νά’ μαι στο Αλσος να κάνω σήμα για οτοστόπ.
    Με κανα δυό αλλαγές θα πλησίαζα το Τατόι κι ο θεός βοηθός.

    Κι ο θεούλης μου έστειλε μια μανταμίτσα που μου άνοιξε την πόρτα.

    -Προς Τατόι πάω.

    -Α, ωραία.

    Για να δούμε μέχρι που θα φτάσω. Και δεν την ρώτησα για να μη το γρουσουζέψω.
    Απεναντίας είπα κάτι για το τράφικ τον άνεμο και τα ύδατα. Το ίδιο κι αυτή. Και συζητώντας άνετα και όμορφα ξύπνησε το πρωινό μου μάτι πλαγιοεποπτεύοντας τα μπούτια της. Και να κρατάω το αριστερό μου χέρι με το δεξί, να κοιτάζω ότι φτάσαμε Ν. Φιλαδέλφια και δεν ξέρω πόσο χρόνο έχω ακόμα. Κι όλο η αριστερη μου χούφτα να προσπαθεί να απελευθερωθεί απ τη δεξιά μου. Και να φτάνουμε στην Κάτω Κηφησιά και μετά κάτω για τη Χελιδονού και μετά πάνω για τη διασταύρωση προς Αχαρνές.

    Μενίδι πάει σκέφτηκα. Δεν έστριψε όμως. Ντουγρού για το Τατόι. Και να η Βάση. Να η είσοδος του Αεροδρομίου. Ο Αρχισμηνίας να σηκώνει τη μπάρα. Και να το Διοικητήριο. -Καλά είναι εδώ; -Πολύ ωραία. Τυχερός ήμουν. Καλημέρα σας κυρία.

    Και στο τσάχ θα με πήγαινε λίγο ποιο πάνω στην Ασφάλεια της Βάσης. Αρεστάτο, Αεροδικείο.

    Αμα θέλει όμως το δεξί χέρι…

  10. Theo said

    «Μάνος Ελευθερίου, Νάνος Βαλαωρίτης, Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, Γιάννης Δάλλας, Κική Δημουλά, Ντίνος Χριστιανόπουλος… Μέσα σε δύο χρόνια, η ελληνική ποίηση έχασε όλες σχεδόν τις προβεβλημένες φυσιογνωμίες της, τους ανθρώπους που τη συνέδεαν με ένα ευρύτερο κοινό, που εκπροσωπούσαν καθένας με τον τρόπο του μια δημόσια, όχι μια στενά ιδιωτική, στάση για την τέχνη και τη ζωή»

    Τόσο γρήγορα ξεχάσαμε τον Μάρκο Μέσκο; (+1-1-2019)

  11. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  12. Aghapi D said

    Ε ναι, και εριστικός, και προκλητικός, και καλός (κατά καιρούς, νομίζω) ποιητής και τολμηρός, όχι για την «ιδιαιτερότητά» του (τί χαζή λέξη) όπως λέγαμε παλιά 🙂
    Με συγκινούσε συχνά. Μέχρι που τον άκουσα ζωντανά να απαγγέλει ποίησή του. Η εκδήλωση θα διαρκούσε τρεις ώρες. Τις ξεχείλωσε σε πεντάωρο επειδή γλυκάθηκε; Επειδή αυτή ήταν ο πρόθεσή του εξ αρχής; Πάντως διάβαζε, διάβαζε και σταματημό δέν είχε. Έφυγα σχετικά νωρίς. Φαντάζομαι πως θα συνέχιζε να διαβάζει μέχρι να φύγει και το τελευταίο άτομο που άντεξε να τον ακούει 🙂
    Εκείνο το βράδυ μειώθηκε δραστικά η συμπάθεια που τού είχα.

  13. gbaloglou said

    Σε πρόσφατη εκπομπή της ΕΡΤ-3 (αρχικά του 2012 ίσως) έμαθα όχι μόνον ότι ήταν και συνθέτης — αυτό μάλλον το ψιλοθυμόμουν — αλλά και ότι σε κάποια τραγούδια του παρήγαγε ταυτόχρονα την μουσική και τον στίχο! Είπε μάλιστα στην εκπομπή — αν θυμάμαι σωστά — ότι αυτό απλώς ‘του συνέβη’ μερικές φορές στην διάρκεια κάποιων μηνών και ποτέ ξανά.

  14. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Απόγευμα
    Ήταν ωραίο εκείνο το απόγευμα με την ατέλειωτη συζήτηση στο πεζοδρόμιο.
    Τα πουλιά κελαηδούσαν, οι άνθρωποι πέρναγαν, τ’ αυτοκίνητα τρέχανε.
    Στο απέναντι παράθυρο το ράδιο έπαιζε ρεμπέτικα
    και το κορίτσι του διπλανού μας τραγούδαγε το ντέρτι του.
    Φυλλορροούσε η ακακία κι ευώδιαζε το γιασεμί
    και μες στην τάπια τα παιδιά παίζαν κρυφτούλι
    και τα κορίτσια γύρναγαν σκοινί —
    παίζαν στην τάπια και δεν ξέραν από θάνατο
    παίζαν στην τάπια και δεν ξέραν από τύψη,
    κι εγώ τους αγάπησα πολύ τους ανθρώπους εκείνο το απόγευμα,
    δεν ξέρω γιατί, πολύ τους αγάπησα, σαν ένας μελλοθάνατος.

    Από τη συλλογή Ο αλλήθωρος (1970)
    Ντίνος Χριστιανόπουλος, Ποιήματα, Εκδόσεις Διαγωνίου, Θεσσαλονίκη 1985, σ. 91

    σσ
    Είχα κατα νου την «Αγκίδα» για όταν έμπαινε το αφιέρωμα,αλλά βέβαια το περιέλαβε ο Νικοκύρης

    Για το τελευταίο βιβλίο που αφορά στο Ν.Χ. ενώ ήδη είχε αρχίσει να φυλλοροεί ο ίδιος, γράφει ο Τσαγκαρουσιάνος «θεωρώ όνειδος το τελευταίο βιβλίο που έβγαλε μια κυρία από την Θεσσαλονίκη με τα «επιλεγόμενά» του. Πρόκειται για έναν όγκο κοπριάς…» https://www.lifo.gr/articles/imerologio/292747/o-kyrios-ntinos

  15. BLOG_OTI_NANAI said

    Καλημέρα! Θα πούμε αρκετά σήμερα, όπως αρμόζει.

    «αρνιόταν ότι γράφει «ομοφυλόφιλη ποίηση»»

  16. BLOG_OTI_NANAI said

    Με αφορμή το σημερινό, υπάρχει ένα πεδίο διαδικτυακής έρευνας για το αν το ποίημα, «και τι δεν κάνατε για να με θάψετε, όμως ξεχάσατε πως ήμουν σπόρος» πέρασε κάποια στιγμή ως μεταφρασμένο σύνθημα στο κίνημα «Black Lives Matter» ή συνέβη κάτι άλλο.

  17. sarant said

    16 Μπορεί να είναι και ανεξάρτητα σχηματισμένο το σύνθημα

  18. Τατιάνα Ραχματουλινα said

    «Τα εσωψυχα του Ντίνου Χριστιανόπουλου» το δανείστηκα από έναν φίλο και διάβασα αρκετές σελίδες του. Είναι ογκώδες. Μέσα από αυτό ξεπροβάλλει ατοφιος ο ποιητής. Με την ευθικρισια και την τόλμη του. Λέει, όπως πάντα, αλήθειες που κανείς μας , νομίζω, δεν θα μπορούσε να πει φωναχτά. (Εγώ, πάντως, τις λέω από μέσα μου). Το βιβλίο έχει χαρακτήρα εξομολογητικό ,θα ελεγα, και όχι κουτσομπολιστικο. Είναι οι συνομιλίες του με τη φίλη του Σωτηρία Κωστακοπουλου, που κράτησαν 10 ολόκληρα χρόνια. Είναι πολύ ενδιαφέρον βιβλίο γιατί μας βοηθά να γνωρίσουμε καλύτερα έναν σημαντικό, ασυμβίβαστο άνθρωπο. Ως ποιητή δεν νομίζω να τον αμφισβητεί κανείς. Ήταν φυσικό να ξεσηκωθούν οι καθιερωμένοι λογοτέχνες και να ζητούν να αποσυρθεί από τα βιβλιοπωλεία. Αμφισβήτησε την αξία τους, κι αυτό δεν συγχωριεται.

  19. gpoint said

    # 13

    Συμβαίνει σχεδόν σε όλους που γράφουν στίχους τελείως ελεύθερα, χωρίς προσπάθεια να πούνε κάτι που τους ζήτησαν ή είχαν σκοπό

  20. Νέο Kid said

    Αιώνια του η μνήμη, αλλά μόνο είμαι «ενάντια στα έντερά μου» δεν έγραψε ο μακαρίτης…
    Δεν είναι ποίηση αυτό το πράγμα ( άσε που η ίδια η ύπαρξη της ποίησης βρίσκεται απέναντι με το «ενάντια σε κάθε ατομική φιλοδοξία» …)
    Ακόμα και ο τάλας Ντύλαν έχει κάτι (ρηχότατο μεν, κάτι δε) να πει στα στιχάκια του …

  21. Παναγιώτης Κ. said

    Έχω την αίσθηση ότι ο Χριστιανόπουλος ως ποιητής πέτυχε να τον θεωρούν δικό τους άνθρωπο ακόμη και εκείνοι που δεν έχουν κάποια ιδιαίτερη σχέση με την ποίηση. Οι παρακάτω θέσεις του ίσως είναι μια εξήγηση για τη στάση του κοινού απέναντί του.

    «Είμαι εναντίον των κουλτουριάρηδων. Όλα τ’ αμφισβήτησαν, εκτός από τις τρίχες τους. Τους έχω μάθει για καλά. Xαλνούν τον κόσμο με την κριτική τους. Όλους τους βγάζουν σκάρτους και πουλημένους. Και μόλις πάρουν το πτυχίο, αμέσως διορίζονται στα υπουργεία· από παντού βυζαίνουν και ο ιδεαλισμός τους ξεφουσκώνει μέσ’ στα βολέματα του κατεστημένου.

    Είμαι εναντίον κάθε ιδεολογίας, σε οποιαδήποτε απόχρωση και αν μας την πασέρνουν. Όσο πιο γοητευτικές και προοδευτικές είναι οι ιδέες, τόσο πιο τιποτένια ανθρωπάκια μπορεί να κρύβονται από πίσω τους. Όσο πιο όμορφα τα λόγια τους, τόσο πιο ύποπτα τα έργα τους. Όσο πιο υψηλοί οι στόχοι, τόσο πιο άνοστοι οι στίχοι.»

    Αλλά και η σταθερή παραμονή του στη Θεσσαλονίκη μάλλον τον ευνόησε στο χτίσιμο της συνολικής θετικής εικόνας του.

  22. gpoint said

    Δεν είμαι του βιβλίου (καμιά 40-50αριά είναι αυτά που φυλάω ήπως τα ξαναδιαβάσω) ούτε της ποίησης. Μου βρίσκονται μόνο Σεφέρης, Καβάφης και Χριστιανόπουλος, α και το μονόγραμμα του Ελύτη, κλασσικά

  23. Γιάννης Κουβάτσος said

    Έχουν ειπωθεί σχεδόν όλα και στο προηγούμενο νήμα και σ’ αυτό. Δυσάρεστος χαρακτήρας αλλά δάσκαλος της καίριας γραφής στην ποίηση, στην πρόζα, στο δοκίμιο. Πολύ σημαντικό προσόν για έναν λογοτέχνη. Ζητάς ένα ποτήρι νερό και ο Χριστιανόπουλος σου δίνει αυτό ακριβώς, ένα ποτήρι. Δεν σε πνίγει μ’ έναν χείμαρρο, δεν σ’ αφήνει διψασμένο με λίγες σταγόνες.

  24. BLOG_OTI_NANAI said

    Από τα πολλά ενδιαφέροντα του και η συγκέντρωση τοπικών λαογραφικών στοιχείων:

  25. gpoint said

    # 21

    Είμαι εναντίον κάθε ιδεολογίας, σε οποιαδήποτε απόχρωση και αν μας την πασέρνουν. Όσο πιο γοητευτικές και προοδευτικές είναι οι ιδέες, τόσο πιο τιποτένια ανθρωπάκια μπορεί να κρύβονται από πίσω τους. Όσο πιο όμορφα τα λόγια τους, τόσο πιο ύποπτα τα έργα τους. Όσο πιο υψηλοί οι στόχοι, τόσο πιο άνοστοι οι στίχοι.»

    Σοφές κουβέντες, ελάχιστες οι εξαιρέσεις που ξεφύγουν τους χαρακτηρισμούς του

    Μόνο Παόκι θα μπορούσε να το γράψει …

  26. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ασχολήθηκε και με τη λαογραφία.Από τα Παραμύθια του διάβασα, συμπτωματικά λίγες μέρες πριν το θάνατό του, την Αγελάδα, σ΄ένα μικρανεψάκι μου.

    Απο τα «Αρχαία Ελληνικά Λυρικά Ποιήματα» ,σε μετάφραση του Ν.Χ.

    Ποιος γλύπτης πήγε κι έστησε τον έρωτα στην κρήνη
    Δεν ήξερε πως με νερότούτη η φωτιά δε σβήνει;
    Ζηνόδοτος

    10 >>τόσο γρήγορα ξέχασαν το Μέσκο;
    ίσως είναι «τυχαίο» που λένε, αλλά ο Μέσκος είχε μπει τιμητικά στο ψηφοδέλτιο επικρατείας «κάποιου» (φτου κακά) κόμματος. Βλ.τί έγινε με το Γλέζο. «Χρωματισμένοι» ως το θάνατο κι ακόμη πέρα…

  27. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Με την ποίηση και το έργο γενικά του Χριστιανόπουλου δεν είχα ιδιαίτερη επαφή. Σκόρπια πράγματα, κυρίως από τηλεοπτικές εμφανίσεις…
    Εκείνο το χαρακτηριστικό που με εντυπωσίαζε ήταν η –σχεδόν σουρεαλιστική– αντίθεση (αντίφαση, καλύτερα) ανάμεσα στο ακραία συντηρητικό παρουσιαστικό του και τον τολμηρότατο λόγο του και τις ρηξικέλευθες απόψεις του.

  28. BLOG_OTI_NANAI said

    «Σπουδές λαϊκού λόγου». Έχει ενδιαφέρον ως πτυχή του χαρακτήρα του. Χωρίς να παίζει ιδιαίτερο ρόλο η αναφορά αυτή και ενώ είναι ήδη αναγνωρισμένος και αρκετά εγωιστής, εντούτοις παραδέχεται την επιρροή της σκέψη του από τον Στρατή Δούκα:

  29. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Στό φίλο ποὺ πάει γιὰ δάσκαλος

    Μονάχος σου, σὲ ἀψηλὸ χωριὸ ἀπομονωμένος,
    δίχως μάνα νὰ σοῦ καρικώνει τὶς κάλτσες,
    δίχως φίλους γιὰ βόλτα,
    τότε θὰ νιώσεις πὼς ὅ,τι πῆρες – πῆρες· τώρα πρέπει νὰ δώσεις·
    κι ἂν ἔχεις πολλά, πολλὰ θὰ δώσεις· ἂν λίγα,
    σκέψου τὶς ὦρες ποὺ σπατάλησες ἐδῶ κι ἐκεῖ.
    Παρ’ ὅλες τὶς τυχὸν ἐπιφυλάξεις μου,
    σε συμβουλεύω νὰ τὴν κρατήσεις τὴν ἁγνότητά σου.
    Βέβαια,εἶναι ὀδυνηρὴ ἡ ἐγκράτεια, ὅταν μάλιστα
    ἡ φαντασία ὀργιάζει·
    ὅμως, ἂν θέλεις τοῦ κόσμου τὴν ἐκτίμηση, ὅλο καὶ πρέπει νὰ ὁλοκληρώνεσαι στὴ στέρηση.

    Ἐξὸν ἀπ’ τὴ διδασκαλία στὸ σχολεῖο,
    κοίτα νὰ κάνεις καὶ καμιὰ μικρὴ βιβλιοθήκη,
    νὰ ’ρχονται οἱ νέοι του χωριοῦ καὶ νὰ διαβάζουν.
    Στὴν ἐνδοχώρα, νὰ ἐργαστεῖς.
    Ἔτσι προσφέρεις πολὺ περισσότερα ἀπ’ τοὺς νεανίσκους τῆς Τσιμισκῆ.
    Ὡστόσο κοίτα καὶ τὴν ἠθική σου ἀκεραιότητα:
    ἀπὸ ἕναν νέο δροσερὸ κι ἁγνό, κυρίως ἁγνό,
    ἰδιότητα δὲν ἔχει ἡ ἀνθρωπότης τιμιωτέραν.

    Κι ἐν τῷ μεταξὺ θὰ κρατοῦμε ἀλληλογραφία
    καὶ θὰ μοῦ στέλνεις φωτογραφίες σου ἀνάμεσα στὰ παιδιὰ τοῦ χωριοῦ.
    Καὶ θὰ ’μαι, ἀλήθεια, περήφανος γιὰ ἕναν τέτοιο φίλο.

    Nτίνος Χριστιανόπουλος -Από τη συλλογή
    Ο αλλήθωρος 1951

  30. Theo said

    @6, 7:
    Έχει γράψει δοκίμιο (επαινετικό) για τον Αναγνωστάκη.

    Αντιγράφω τον επίλογο:

    «Ο Αναγνωστάκης με την πεζολογική ποίησή του παραμέρισε τα βιώματα του συμβολισμού και άνοιξε νέο δρόμο στην ποίησή μας. Με την εξομολόγηση της ατομικής του περιπέτειας έδωσε μια νέα διάσταση στη φθαρμένη κοινωνική ποίηση. Τέλος, μιλώντας για τα ιδανικά της γενιάς του κι ύστερα για το στραπατσάρισμά της, μας έδωσε ένα δραματικό ποιητικό χρονικό της ταραγμένης δεκαετίας 1950-1950. Για τους τρεις αυτούς λόγους τον θεωρώ πολύ σημαντικό ποιητή.»

  31. BLOG_OTI_NANAI said

    Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλος που θα έγραφε τέτοιο σχόλιο για ποίημα του. Είναι πάντως από αυτά που μπορώ να διαβάζω με τις ώρες:

  32. Theo said

    Μια απάντηση του Χριστιανόπουλου στο περιοδικό «Σύναξη» για την τέχνη της γραφής και τη σχέση της με την πίστη

  33. gbaloglou said

    31 Υπέροχο!

  34. ΣΠ said

    Μου είχε κάνει εντύπωση που σε μια συνέντευξή του είχε χαρακτηρίσει την ομοφυλοφιλία του κουσούρι.

  35. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    (Ξέχασα πριν να παινέψω τον Νικοκύρη για την πολύ καλή παρουσίαση!) 👌

    – Μια κριτική παρουσίαση για τη «Λογοτεχνική ζωή της Θεσσαλονίκης…» περιέχεται στο τχ. 94-95 της ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗΣ ΤΕΧΝΗΣ (Οκτ.-Νοε. 1962). http://62.103.28.111/infopubl/5049.0094/files/assets/basic-html/page-8.html
    Ο Ντ. Χριστιανόπουλος παρουσιάζεται στις σελ. 408-409 (σελ. 26-27 στο html). Έχει κάποιο ενδιαφέρον αυτή η κάπως πρώιμη κριτική…

    6, 7, 30
    – Χριστιανόπουλος και Αναγνωστάκης:
    «Χ.Μ.: Τι έχετε να μου πείτε για τον Μανώλη Αναγνωστάκη;
    Ν.Χ.: Ο Αναγνωστάκης είναι πολύ μεγάλος, όσο δεν φαντάζονταν οι Αριστεροί οι οποίοι θέλουν ένα ίνδαλμα και είχαν ως τώρα τον Ρίτσο. Εγώ, λοιπόν, αυτό το ίνδαλμα ευχαρίστως το σχίζω και βάζω στη θέση του τον Αναγνωστάκη. Εντελώς σοβαρά και χωρίς να είμαι και ιδιαίτερα φίλος του. Δεν είχα ιδιαίτερες φιλίες και αγάπες με τον Αναγνωστάκη.

    Χ.Μ.: Γράψατε όμως μια σημαντική κριτική για την ποίησή του όταν ήταν φυλακισμένος στο Γεντί Κουλέ.
    Ν.Χ.: Το άξιζε, αλλά πολύ μετά έγινε η κριτική.

    Χ.Μ.: Νομίζω ότι τη διάβασε στη φυλακή.
    Ν.Χ.: Όχι, στη φυλακή πήρε τα ποιήματά μου. Η τόλμη μου ήταν να του στείλω στην φυλακή τα ποιήματά μου, που σήμαινε ότι θα με πιάναν αμέσως διότι απαγορευόταν η αλληλογραφία με κρατουμένους.»
    (Από μια –εκτεταμένη- συνέντευξή του εδώ: http://www.poiein.gr/2013/04/26/ooiyioaoic-oio-iossiio-neooeaiudhioeio-ooi-nthooi-iaonth-a-aciiossaooc-adhieeaeooeeuocoa-dhieassi/

  36. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ο Χριστιανόπουλος στήριξε έμπρακτα το έργο του ΚΕΓ. Δικό του επίτευγμα είναι η πανηγυρική μονογραφία για τις μεταφράσεις του Εθνικού Ύμνου του Σολωμού σε όλες τις γλώσσες, που παραγγέλθηκε στο ΚΕΓ από το Ίδρυμα της Βουλής και κυκλοφόρησε σε όλο τον κόσμο.
    Μέρος του προσωπικού του έργου έχει ενταχθεί στα ψηφιακά περιβάλλοντα του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας:έτσι ψηφιοποιήθηκαν και ευρετηριάστηκαν τα σπάνια περιοδικά «Διαγώνιος» και «Κόσκινο», στα οποία υπήρξε εκδότης και διευθυντής, και πάνω από 100 λογοτεχνικά και κριτικά κείμενά του, όπως και κρίσεις άλλων για το έργο του.
    Επίσης ψηφιοποιήθηκαν δικά του ποιήματα και συμπεριλήφθηκαν στην ανθολογία αρχαιόθεμων ποιημάτων «Νόστος» της Πύλης για την Ελληνική Γλώσσα (www.greek-language.gr) (συλλογής προοριζόμενης για τη διδασκαλία της Οδύσσειας στο σχολείο), ενώ αποσπάσματα από το ποιητικό και το πεζογραφικό του έργο με αναφορές στη Θεσσαλονίκη εμπλουτίζουν τον «λογοτεχνικό χάρτη» της πόλης που αγάπησε.
    http://www.greek-language.gr/greekLang/portal/blog/archive/2020/08/12/9337.html

    σ.σ. στο παραπάνω ενυπάρχουν πλούσιες παραπομπές

  37. Theo said

    @36:
    Ευχαριστώ, Έφη.
    Βρήκα εκεί και το κείμενό του για τον Αναγνωστάκη: http://www.greek-language.gr/periodika/mags/diagonios/1962/2/117043

  38. BLOG_OTI_NANAI said

    Συμπυκνωμένες σκέψις για την ποίηση του. Στο απόσπασμα στο κάτω μέρος, διατυπώνει κάποιες διαφορές του με τον Καβάφη και συσχετίζει τα αποτελέσματα της εσωτερικής σύγκρουσης. Χαρακτηρίζει την ομοφυλοφιλία του «ιδιαιτερότητα» αλλά ταυτόχρονα δεν αποδέχεται υποχώρηση στην ταυτότητα του (λέω ‘αγαπημένε μου’, όχι ‘αγάπη μου’). Επιπλέον, όπως φαντάζομαι οι περισσότεροι άνθρωποι της εποχής του (είτε χριστιανοί, είτε όχι), ζει την ομοφυλοφιλία του ως δράμα αφού είναι και κοινωνικά απορριπτέα (όχι μόνο από τους χριστιανούς, αφού και στα κομμουνιστικά καθεστώτα υπήρχαν στρατόπεδα εγκλεισμού ομοφυλοφίλων):

  39. Χαρούλα said

    Κατά την άποψη μου, προκλητικός χωρίς λόγο. Απαράδεκτα εριστικός. Άσκοπα αθυρόστομος.
    Και αυτός που δεν θα άντεχα πεντάλεπτο δίπλα του, έπαιρνε τις λέξεις και τις έβαζε στο χαρτί, τόσο όμορφα δίπλα-δίπλα, που τραγούδαγαν από την χαρά τους. Το μυαλό μου δεν μπορεί να το καταλάβει.

    Αλίμονο αν κόψουμε τα μπάνια
    Μόνο και μόνο γιατί πνίγηκαν πεντέξι.
    Αλίμονο αν προδώσουμε τη θάλασσα
    Γιατί έχει τρόπους να μας καταπίνει.
    Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα:
    χίλιοι τη χαίρονται – ένας την πληρώνει.

    Ας βρεί εκεί που πήγε, ανθρώπους να ξεσπά, να το ευχαριστιέται!💐

  40. BLOG_OTI_NANAI said

    18: Προσωπικά θα έδινα μεγαλύτερη βάση σε εκείνες τις απόψεις και τις πληροφορίες από τις συνεντεύξεις του που πλησιάζουν περισσότερο σε αυτά που εμπεριέχουν τα χιλιοφιλτραρισμένα γραπτά του. Ο Χριστιανόπουλος, από τον τρόπο που γράφει, φαίνεται άνθρωπος που δεν θα έδινε ποτέ συνεντεύξεις, διότι όταν ομολογεί ότι εξακολουθεί να διορθώνει πράγματα ακόμα κι αν έχουν περάσει 10-20 χρόνια, πώς θα ανεχόταν να κυκλοφορεί μια ανεπεηέργαστη συνέντευξη του.

    Αν και δεν μπορείς να τον πεις και μαϊντανό» αφού δεν έδινε και τόσες πολλές συνεντεύξεις, εντούτοις αν και «σκληρός», παρασυρόταν εύκολα σε ανάλαφρη λογοδιάρροια αν ήξερε και ο δημοσιογράφος να τον τσιγκλίσει. Είναι πολλές οι φορές που θα τον δει κάποιος να «απλώνεται» στην αρχή μια απάντησης του, και κατόπιν όλο να «μαζεύεται», κλείνοντας με ένα «τέλος πάντων».

    Φυσικά, ήταν ένας ικανός και πανέξυπνος άνθρωπος οπότε, θα μπορούσε να μην δίνει καθόλου συνεντεύξεις.

    Έχω όμως την εντύπωση ότι δεν θα έδινα πάντα βάση σε κάθε ανεπεξέργαστο αυθορμητισμό του. Το καλύτερο φίλτρο για τις τηλεοπτικές και άλλες συνεντεύξεις του παραμένουν τα τυπωμένα κείμενα του ώστε να μην υπάρχει κίνδυνος να χαρακτηριστεί απλά ένας κουτσομπόλης γέρος, γιατί ήταν κάτι πολύ περισσότερο.

  41. sarant said

    Ευχαριστώ πολύ για τα νεότερα, έγιναν μερικά πολύ ενδιαφέροντα σχόλια και προσθήκες.

    Το 31 το βρήκα πολύ ενδιαφέρον.

  42. Avonidas said

    Καλημέρα.

    Ήταν ομοφυλόφιλος και δεν έκρυψε την ομοφυλοφιλία του στα ποιήματά του, ωστόσο αρνιόταν ότι γράφει «ομοφυλόφιλη ποίηση».

    Πιστεύω ότι είχε δίκιο, κι ότι δεν το ειπε ως αιρετική άποψη αλλά απλά δήλωνε ενα γεγονός. Ναι, ηταν ομοφυλόφιλος, αλλά γιατί θα έπρεπε αυτό να ορίζει και να χαρακτηρίζει το έργο του; Αν δηλαδή έγραφα εγώ ποίηση, θα ήταν «αριστερόχειρη ποίηση «;

    Μου είχε κάνει εντύπωση που σε μια συνέντευξή του είχε χαρακτηρίσει την ομοφυλοφιλία του κουσούρι.

    Να μην σου κάνει καθόλου εντύπωση. Οταν ολος ο κόσμος θεωρεί αυτό που είσαι κακό και άρρωστο, δεν γίνεται να μη σκεφτείς κι εσύ ο ίδιος οτι κατι παει στραβα μαζι σου. Αυτο ειναι ιδιαιτερα τραγικό για ανθρωπους που η θρησκεία ή η ιδεολογία τους τους κανει να μισούν τον εαυτό τους.

    Σε καποιο βαθμο ειναι αυτοεκπληρουμενη προφητεία: σε σπρωχνουν στο περιθωριο και στον υποκοσμο, και γινεσαι κι εσυ περιθωριακος, παρανομος και μεταχειρίζεσαι καθε μεσο που διαθετεις για να επιβιωσεις. Ευτυχώς, στην περίπτωση του Χριστιανόπουλου, τα πραγματα δεν εφτασαν ως εκεί.

  43. AΓΓΕΛΙΚΗ said

    Δύο όψεις του Χριστιανόπουλου. Η σκληρή:
    ΤΟ ΧΟΥΦΤΑΛΟ

    Έγινε χούφταλο κι ακόμα επιμένει να με κάνει κουμάντο:

    «Γιατί άργησες; πού ήσουν τέτοια ώρα;»
    (γυρνώ στις δέκα, και το βρίσκει αργά).

    Μάτι επιτιμητικό, γεμάτο κακία,
    γυναίκα που συνήθισε για το παραμικρό να τιμωρεί το παιδί της.

    Και τώρα που μεγάλωσα, ακόμη τα ίδια.
    Να μη με δει καμιά βραδιά να επιστρέφω χαρούμενος –
    αμέσως αρχινάει το φαρμάκι:

    «Ως τώρα περίμενα τον πατέρα σου απ’ τις ταβέρνες,
    τώρα περιμένω εσένα απ‘ τους δρόμους».

    Κι όσο περνούν τα χρόνια και χάνει από πάνω μου τον έλεγχο,
    κοιτάει πώς να με εξουθενώνει καθημερινά με κλάματα και με αρρώστιες.

    Και πάντα η ίδια επωδός:
    «Σκύλε, γλεντάς, κι εγώ πεθαίνω».

    Θε μου, η μητρική στοργή πού βρήκε τόσο δηλητήριο;
    Κι η μάνα μου που έτρεμε μην πάθω τίποτε,
    πώς τώρα το ‘βαλε σκοπό να με ξεκάνει;

    ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ, Νεκρή πιάτσα (1990)

    Και η μεταμελημένη:
    ΤΥΨΕΙΣ

    όσο περνούν οι μέρες και μακραίνει
    η ηλικία της σεμνότητας, αισθάνομαι
    τις ανεπαίσθητες ραγισματιές εντός μου
    από νύχτα σε νύχτα να πληθαίνουν:

    δρόμοι που πήρα με χαμηλωμένα μάτια
    φώτα που πέσαν πάνω μου ανελέητα
    λόγια πιο πρόστυχα κι απ’ τις χειρονομίες –

    μα πιο πολύ, η όψη της μητέρας μου
    όταν γυρνώ αργά το βράδυ και τη βρίσκω
    μ’ ένα βιβλίο στο χέρι να προσμένει
    βουβή ξενυχτισμένη και χλομή

    ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ, Ξένα γόνατα (1954)

  44. ΚΩΣΤΑΣ said

    Σεβαστές οι όποιες κριτικές για τον Ν.Χ, όμως για πολλούς από εμάς θα παραμείνει στην καρδιά μας ως ο Ντίνος μας. Ναι, είχε παραξενιές και ελαττώματα, ήταν ιδιότροπος μερικές φορές, ήταν όμως παράλληλα η ιστορία της Θεσσαλονίκης στα χρόνια της ζωής του. Συμφωνώ απόλυτα με το λεχθέν του Νικοκύρη, «Δεν θα μεινει το κουτσομπολιό, θα μεινει το έργο του».

    Τα παπούτσια του κουβαλούσαν και πολλή σκόνη από τις περιηγήσεις του στην Επτάλοφο και στις γύρω γειτονιές, για τους δικούς του λόγους. Εκεί γύρω πρέπει να βρήκε και τα φανταράκια με το κακόηχο τσάμπα και και το καλόηχο τζάμπα.

    «Έτσι στο τσάμπα;»
    με ρώτησε ο νεαρός
    τόσο πολύ με σόκαρε το σίγμα
    που τον παράτησα.

    Πριν από χρόνια ένας λεβέντης
    «όχι και τζάμπα»
    μου είπε γελαστός
    το ζήτα του με μάγεψε
    του τα ‘δωσα όλα.

    .

    Τό τζάμπα δεν χόρταινε να το επαναλαμβάνει. Κι επειδή εδώ και λεξιλογούμε, ίσως το τσάμπα – τζάμπα να σηκώνει και συζήτηση.

    Ταντάλου και Σαπφούς γωνία
    πέντε τσογλάνια (τα δυο με μηχανάκια)
    ξεμοναχιάζουν αδερφές
    και τις χτυπούν αλύπητα

    η τσατσά του μπορντέλου
    τους έταξε για κάθε ξυλοκόπημα
    ένα γαμήσι τζάμπα

  45. Καλημέρα σε όλους, είτε περάσατε «καλό Δεκαπενταύγουστο» είτε όχι .Προσπάθησα κ. Σαραντάκο να αναδημοσιεύσω την σημερινή σας ανάρτηση για τον Ντ. Χριστιανόπουλο στην σελίδα μου, ως Εύα Πέτρου στο Facebook και μου αρνήθηκε, λέγοντας ότι «παραβιάζει τους όρους της κοινότητας». Ο Θεός ας αναπαύσει την ψυχή του συχωρεμένου Κωνσταντίνου…

  46. sarant said

    45 Δυστυχως το ΦΒ έχει αποκλείσει το ιστολόγιο. Το παρακάμπτουμε βάζοντας το λινκ από το Τουίτερ

  47. mitsos said

    39 Χαρούλα
    Μπορω να συνυπογράψω ;
    Θα ήθελα να είχα γράψει το σχόλιό σου.

    Ασφαλώς δεν είναι κάπου αλλού χωρικά
    Είναι κάπου άλλού χρονικά . Δεν έφυγε αυτός. Ποτε δεν του άρεσαν τα ταξίδια. Εμείς φύγαμε και πια δεν έχουμε τρόπο επικοινωνίας μαζί του. Μάλλον ο ίδιος είχε επιλέξει να μας διώξει νωρίτερα αλλά εμείς σέρναμε μαζί μας το μόνο που δεν μας άρεσε , την φυσική του παρουσία.
    Τελικά τα κατάφερε ο γκρινιάρης και μας άφησε να κουβαλάμε από γενιά σε γενιά τα ξεχωρίστα σημάδια της αιρετικότητάς του.

  48. nwjsj said

    Νικοκύρη, εύγε και πολλές ευχαριστίες για το εξαιρετικό αποχαιρετιστήριο αφιέρωμα στον αγαπημένο Ντίνο Χριστιανόπουλο!

    Η ποίησή του με συγκινεί για την ευαισθησία που αποτυπώνει η ανεπιτήδευτη γλώσσα και η προσωπικότητά του με κάνει να τον ξεχωρίζω για την αυθεντικότητα και την παρρησία. Δεν τον θαύμαζα μόνο ως ποιητή, αλλά και ως έναν άνθρωπο βαθιά φιλοσοφημένο που ό,τι έλεγε παρουσίαζε πάντα ενδιαφέρον.

    Με μουσική υπόκρουση τον Τσιτσάνη, συγκεντρώνω εδώ κάποια από τα ποιήματά του που μου αρέσουν.

    Από την «Εποχή των Ισχνών Αγελάδων»

    ΙΘΑΚΗ
    Δεν ξέρω αν έφυγα από συνέπεια
    ή από ανάγκη να ξεφύγω τον εαυτό μου,
    τη στενή και μικρόχαρη Ιθάκη
    με τα χριστιανικά της σωματεία
    και την ασφυχτική της ηθική.

    Πάντως, δεν ήταν λύση· ήταν ημίμετρο.

    Κι από τότε κυλιέμαι από δρόμο σε δρόμο
    αποχτώντας πληγές κι εμπειρίες.
    Οι φίλοι που αγάπησα έχουνε πια χαθεί
    κι έμεινα μόνος τρέμοντας μήπως με δει κανένας
    που κάποτε του μίλησα για ιδανικά…

    Τώρα επιστρέφω με μιαν ύστατη προσπάθεια
    να φανώ άψογος, ακέραιος, επιστρέφω
    κι είμαι, Θεέ μου, σαν τον άσωτο που αφήνει
    την αλητεία, πικραμένος, και γυρνάει
    στον πατέρα τον καλόκαρδο, να ζήσει
    στους κόλπους του μιαν ασωτία ιδιωτική.

    Τον Ποσειδώνα μέσα μου τον φέρνω,
    που με κρατάει πάντα μακριά·
    μα κι αν ακόμα δυνηθώ να προσεγγίσω,
    τάχα η Ιθάκη θα μου βρει τη λύση;

    Από τα «Ξένα Γόνατα»

    ΡΗΜΑΓΜΑ
    Τις παγωμένες νύχτες της ερήμωσης,
    όταν κι ο τελευταίος τράχηλος σ’ αρνείται,
    ποιά αρετή σου μένει ακόμα να ρημάξεις,
    ποιά χαρά να στολίσεις τα ονειρά σου,
    ποιά αθωότητα να δικαιωθείς;

    Τις παγωμένες νύχτες της ερήμωσης,
    ψυχή μου, πώς αντέχεις τέτοια ρήμαγμα,
    εσύ που αναζήταγες τον ουρανό;

    ΑΝΑΣΤΟΛΗ
    Ό,τι ονειρεύτηκα τόσα και τόσα βράδια,
    ό,τι επιθύμησα με τόση αλλοφροσύνη,
    ό,τι σχεδίασα με τόσο πυρετό,
    μόλις σε σε δω, γλυκιά μου εξουθένωση,
    στα μάτια και τα χείλη το αναστέλλω,
    για μια στιγμή πιο απελπισμένη το αναβάλλω,

    γιατί μονάχα όταν τα χέρια μου σε χάνουν,
    η πονεμένη φαντασία μου σε κερδίζει.

    Από τη συλλογή «Ανυπεράσπιστος Καημός»

    ΤΙ ΓΥΡΕΥΩ
    Τι γυρεύω εγώ σ’ αυτές τις νύχτες
    οδεύοντας σε λασπωμένες ερημιές
    μ’ ένα απαίσιο συνάχι και το παπούτσι να με χτυπάει
    και το φεγγάρι να μη λέει να κρυφτεί
    κι η νύχτα να με σφίγγει απ’ το λαιμό σαν τοκογλύφος –
    τι γυρεύω εγώ σ’ αυτές τις νύχτες;

    Τι γυρεύω εγώ σ’ αυτούς τους δρόμους
    που άγρια τους φορολογεί η νύχτα;
    Ελεεινά υποκείμενα δυναστεύουν τις γειτονιές,
    γεμίσαν καθάρματα τα ξεροπόταμα,
    σπίτια που είδαν πολλούς ξυλοδαρμούς –
    τι γυρεύω εγώ σ’ αυτούς τους δρόμους;

    Γυρεύω να επενδύσω την καρδιά μου·
    δεν τα αντέχω πια αυτά τα βλέμματα,
    στοιβάχτηκαν πολλά παράπονα στα μάτια μου,
    τα χαμόγελά μου πικρίζουν,
    το πρόσωπό μου έγινε ολοκαύτωμα –
    γυρεύω να επενδύσω την καρδιά μου…

    ΟΤΑΝ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΩ
    Όταν σε περιμένω και δεν έρχεσαι,
    ο νους μου πάει στους τσαλακωμένους,
    σ’ αυτούς που ώρες στέκονται σε μια ουρά,
    έξω από μια πόρτα ή μπροστά σ’ έναν υπάλληλο,
    κι εκλιπαρούν με μια αίτηση στο χέρι
    για μια υπογραφή, για μια ψευτοσύνταξη.

    Όταν σε περιμένω και δεν έρχεσαι,
    γίνομαι ένα με τους τσακισμενους.

    Από τη συλλογή «Ο Αλλήθωρος»

    ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΑ
    Φώναζε έξαλλη.

    Μπήκαν μπουλούκι, λέρωσαν
    με τις αρβύλες τους το πάτωμα.
    Μόλις τα είχε σφουγγαρίσει
    τρίβοντας ένα ένα τα σανίδια,
    φτύνοντας αίμα ένα ολόκληρο πρωί.

    Από «Το Κορμί και Το Σαράκι»

    η θάλασσα ηδονίζεται με τα ναυάγια
    τα προκαλεί
    τα κουκουλώνει

    είσαι η θάλασσα
    είμαι ναυάγιο

    εκείνοι που αγάπησες
    ένας ένας εξαφανίστηκαν
    το δέντρο πάλι έμεινε χωρίς πουλιά

    παράξενο, πού βρίσκει το κουράγιο
    κι ανθίζει

    φάτσες ψυχρές
    τις σκάλες του υπουργείου κατεβαίνουν
    κανέναν γελαστό δεν είδα

    όλοι πουλήσαν το χαμόγελό τους
    για μια υπογραφή

    ντοπαρισμένος με χαμόγελα
    αισιόδοξος ως το χαμό

    [εθνική οδός]
    δεν είναι γάτα πατημένη
    ούτε σκύλος
    ούτε πουλί

    δόξα τω Θεώ
    είναι στουπί

    κάθε φορά που βρέχει μοναξιά
    φουσκώνουν της ποίησης τα ρυάκια

    «είναι βαθιές οι ρίζες»
    καυχήθηκαν τα δέντρα στη μπουλντόζα

    τα πρόβατα απήργησαν
    ζητούν καλύτερες συνθήκες σφαγής

    για σένα μια δοκιμή
    για μένα μια δοκιμασία ακόμα

    τόσο πολύ πιστέψαμε στον ουρανό
    που μας την έφερε χειρότερα κι από τη γη

    ο πιο καλός μου φίλος είναι ένας σκουπιδιάρης
    ποτέ δε μ’ έκανε να νιώσω σα σκουπίδι

    Από τη «Νεκρή Πιάτσα»

    ΓΑΤΑ
    Μια γάτα έρχεται απ’ την πόρτα της βεράντας και τρίβεται στα πόδια μου να την ταΐσω. Αρπάζει το κρέας που της ρίχνω, μα όταν σκύψω για να την χαϊδέψω, τραβιέται πίσω και μου βγάζει νύχια. Παράξενο· τα πόδια μου τα εμπιστεύεται, μόνο τα χέρια μου φοβάται. Μα ίσως να ‘ναι σοφή: από τα πόδια, το πολύ να φάει κλοτσιά, ενώ τα χέρια μπορεί και να την πνίξουν. Άγρια γάτα· τάχα δεν ξέρει από χάδια, ή μήπως ξέρει και γι’ αυτό τραβιέται;

    Κι εγώ λάτρεψα πόδια, κι έφαγα κλοτσιές· χάιδεψα ΄χερια, κι έφαγα ξύλο. Μα τη σοφία της γάτας δε μπόρεσα ακόμη να την καταλάβω.

    ΤΟ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟ ΣΚΥΛΙ
    Μια διαδήλωση κατεβαίνει στην Τσιμισκή. Ο κόσμος βρήκε θέαμα. Μονάχα ένα κοπρόσκυλο δε δίνει σημασία. Πέτυχε ένα κόκκαλο σε μια σακούλα και προσπαθεί να την ξεσκίσει. Δείχνει ευτυχισμένο. Δεν περιμένει τίποτα απ’ τις ιδεολογίες.

    Από το «Αιώνιο Παράπονο» (τραγούδια)

    Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΜΕ ΧΑΛΑΣΕ
    Χρόνια πολλά τριγύριζα
    μονάχος κάθε βράδυ
    και τώρα που σε γνώρισα
    είμαι σωστό ρημάδι.

    Χρόνια διψούσα γι’ άνθρωπο
    και λαχταρούσα χάδι,
    μα τώρα πια συνήθισα:
    μ’ αρέσει το σκοτάδι.

    Η μοναξιά με χάλασε
    κι είναι η καρδιά μου άδεια·
    πώς να μη νιώθω άβολα
    στα τρυφερά σου χάδια;

  49. sarant said

    48 Ωραία!

  50. Γιάννης Κουβάτσος said

    «Πολλοί ομοφυλόφιλοι είναι οι χειρότεροι αναγνώστες μου. Κατ’ επανάληψη έχω πει ότι δεν κάνω ομοφυλόφιλη ποίηση, και μερικοί νομίζουν ότι μασώ τα λόγια μου, ή υπαναχωρώ. Εγώ όμως ξέρω πολύ καλά τι λέω. Εάν η ποίησή μου ήταν συνειδητά ομοφυλόφιλη, θα απευθύνονταν σε μερικούς ανόητους ομοφυλόφιλους που νομίζουν ότι πρέπει να γράφουμε αποκλειστικά για τις ιδιαιτερότητές μας, μ’ έναν τρόπο που να αρέσει μόνο σε μας. Αυτό είναι άστοχο. Πάρτε σαν παράδειγμα τη διαφορά ανάμεσα στους χριστιανούς ποιητές και τους ποιητές των κατηχητικών σχολείων. Τα κατηχητικά έχουν ποιητές δικούς τους, που οι κατηχητικοί τους διαβάζουν και ευχαριστιούνται. Οι ίδιοι οι κατηχητικοί που ευχαριστιούνται με το Βερίτη είναι ανίκανοι να ευχαριστηθούν με τον Παπατσώνη, που είναι χριστιανός αλλά όχι του κατηχητικού. Με τον ίδιο τρόπο διαφέρουν και οι ομοφυλόφιλοι ποιητές από τους ποιητές που γράφουν για τους ομοφυλόφιλους. Εγώ παρουσιάζω την ποίησή μου μ’ ένα ποτάμι που, καθώς κυλάει ανάμεσα από διάφορα κοιτάσματα, παίρνει από το καθένα τα συστατικά του. Όταν αυτό το ποτάμι κυλάει κι από το ομοφυλόφιλο κοίτασμα, παίρνει κι από εκεί μερικά συστατικά. Λοιπόν, ένα μέρος της ποίησής μου είναι ομοφυλόφιλο, γιατί περνάει από το κοίτασμα αυτό΄ πολλά όμως μέρη της ποίησής μου περνούν και από άλλα κοιτάσματα. Να γιατί δεν κάνω ομοφυλόφιλη ποίηση, αλλά απλώς εκφράζω, θέλοντας και μη, ορισμένα ομοφυλόφιλα αισθήματα. Γι’ αυτό και δεν είναι δυνατό να είμαι αγαπητός στους ομοφυλόφιλους που θέλουν να έχουν τους δικούς τους ποιητές. Έτσι λ.χ. κάποιο φυλλάδιο, το ΡΕΜΑΛΙ, μου έκανε κάποτε ένα πρόστυχο λίβελλο για το ποιηματάκι μου «ξέρω πενήντα αδελφές στο Βαρδάρι». Τότε κατάλαβα ότι το ποίημα αυτό ενοχλούσε μερικούς ομοφυλόφιλους, όπως ενδεχομένως τους ενοχλούσαν και ορισμένα άλλα. Με τον ίδιο τρόπο, μερικά ποιήματά μου ενοχλούν τους χριστιανούς, τους κομμουνιστές, τους εθνικιστές και διάφορους άλλους. Πάντως, ο στόχος μου δεν είναι να καλλιεργήσω ένα συγκεκριμένο είδος έκφρασης για μια συγκεκριμένη ομάδα, ούτε και το να αρέσω σε κάποιους, αλλά να εκφράσω τα βαθύτερα αισθήματά μου που θα αγγίξουν τα βαθύτερα αισθήματα των άλλων. Να γιατί σας είπα ότι οι χειρότεροι αναγνώστες μου είναι μερικοί ομοφυλόφιλοι, και μάλιστα οι συνειδητοποιημένοι, οι ιδεολόγοι, οι ενταγμένοι σε ομάδες. Αυτοί που ξεχνούν ότι η ανθρώπινη μοίρα στηρίζεται κυρίως στον πόνο και στη μοναξιά και ότι όλα αυτά τα πάθη και οι αποκλίσεις είναι μια έκφραση του κοινού πόνου και της κοινής μοναξιάς.
    Επιμένω με την θεωρία του παρανομαστή. Θα με ρωτήσετε, βέβαια; Μα, αν επιδιώκεις τον παρανομαστή, τότε γιατί μιλάς για τα εντελώς ιδιαίτερα. Μιλώ γιατί, αν δε μιλήσουμε για τα πολύ ιδιαίτερα, θα πέσουμε στη λούμπα της γενίκευσης. Είναι εύκολο να πεις «αγάπη μου» αλλά θέλει κότσια να πεις «αγόρι μου». Το φύλο πρέπει να φανεί από την πρώτη στιγμή. Να παίζουμε με ανοιχτά χαρτιά. Αυτές οι ευκολίες του να αποκαλέσεις τον άλλον «αγάπη μου» και μέσα σ’ αυτήν την άχρωμη αγάπη να χωρούν αρσενικά και θηλυκά δεν κάνουν για μένα;»
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://giorgosbalurdos.blogspot.com/2018/11/blog-post_30.html%3Fm%3D1&ved=2ahUKEwj8y6Gv2J_rAhVwAxAIHTeeBPAQFjAFegQIBhAB&usg=AOvVaw0PhJaSVsGHTYDrlKPaAPRh&cshid=1597580066170

  51. Theo said

    Στα πλαίσια του φιλολογικού μνημόσυνου που κάνουμε εδώ για τον Χριστιανόπουλο, ξαναδιαβάζω τα «Δοκίμια» του (έκδ. «Μπιλιέτο» 1999) και στην ενότητα «Το επ’ εμοί» βλέπω να αναφέρεται στο «Επ’ εμοί».
    Κάτι σαν τις ρώσικες μπάμπουσκες ή τον Μπόρχες 🙂

  52. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Εύγε, Νίκο!

  53. Theo said

    Κι ένα δοκίμιο του Χριστιανόπουλου με τίτλο Μοτοσυκλέτα και σεξουαλική αναπηρία παίρνει αφορμή από ένα «ποιηματάκι» του (συσχολιαστή μας, υποθέτω) Γιώργου Κατσέα.

  54. Theo said

    @52:
    Κατά φωνήν… 🙂

    Κι έλεγα: Δεν θα σκάσει μύτη ο Κατσέας;

  55. ΓΤ said

    Μπουκάλας για Χριστιανόπουλο
    https://www.kathimerini.gr/1092086/opinion/epikairothta/politikh/ntinos-xristianopoylos

  56. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @54. Ως ντοματοκαλλιεργητής, αργά το απόγευμα.. 🙂

  57. Γρηγόρης Αντωνόπουλος said

    Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η συνέντευξη στον Αντώνη Μποσκοίτη το 2013, λίγο πριν μπει στην περιπέτεια της υγείας του.Δίνει πολλά στοιχεία για το πρόσωπο του ποιητή σε πρώτο επίπεδο.

  58. sarant said

    53-54 Δεν μας τα είχε πει αυτά 🙂

    57 Λινκ;

  59. Γρηγόρης Αντωνόπουλος said

    https://www.koutipandoras.gr/article/xristianopoulos-anekdoti-synentefxi-koutipandoras-boskoitis
    Συμπληρώνω γιατί παρέλειψα την συνέντευξη στον Αντώνη Μποσκοίτη.

  60. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @58. Μάλλον δεν τα λένε αυτά.. 🙂

  61. BLOG_OTI_NANAI said

    51: Ναι, το «Δοκίμια» είναι μεταγενέστερο και συμπεριλαμβάνει 4 διαφορετικές εκδόσεις. Η διαφορά του «… Επ’ Εμοί» στην έκδοση του 1993 είναι ότι περιλαμβάνει και τα ποιήματα που σχολιάζονται (βλ. σχ. 31), ενώ το «… Επ’ Εμοί» στην έκδοση του 1999 περιέχει μόνο το σχόλιο:

  62. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και ντοματοκαλλιεργητής αλλά και λεξικαλλιεργητής ο γιατρός. Πολύτιμες ιδιότητες και οι δύο. ☺

  63. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    58β
    https://sarantakos.wordpress.com/2020/08/11/eco-4/#comment-672012

    ……………………………….
    Ενα Χριστιανόπουλο γράφει στο Ελληνόπουλο
    https://sarantakos.wordpress.com/2015/11/15/xristianopoulos/
    ………………………………..

    μια γυναίκα στο δρόμο
    μαλώνει το παιδάκι της
    «δε θα πάμε στο σπίτι;
    θα σε κρεμάσω ανάποδα»
    γύρισα κι είδα το μικρό:
    ήτανε κιόλας κρεμασμένο
    Ντίνος Χριστιανόπουλος

  64. ΣΠ said

    60
    Μήπως μπορούμε να δούμε το ποίημα;

  65. BLOG_OTI_NANAI said

    Μια παρουσίαση της συλλογής 14 πεζών «Οι ρεμπέτες του ντουνιά» στο «Τραμ». Είδα ότι αυτά τα αρκετά ενδιαφέροντα κείμενα υπάρχουν όλα εδώ: https://www.timesnews.gr/quot-oi-rempetes-toy-ntoynia-quot-toy-ntinoy-christianopoyloy

  66. Χαρούλα said

    Άσχετο
    Παγκόσμια μέρα φάρων σήμερα!
    Με αγάπη από …ψηλά. Την τιμούμε και σας περιμένουμε!

  67. Theo said

    @59:
    Ενδιαφέρουσα η συνέντευξη, αλλά νομίζω πως η μνήμη του Χριστιανόπουλου παραήταν επιλεκτική. Πχ, επειδή γνώριζα καλά τον Πεντζίκη και τον Στυλιανό, αρχιεπίσκοπο Αυστραλίας, και λίγο τον Χριστιανόπουλο, η σχέση του μαζί τους δεν ήταν αυτή που παρουσιάζει.

    @61:
    Και η έκδοση του 1999 περιλαμβάνει τα ποιήματα που σχολιάζονται (βλ. σχ. 31), στις σσ. 119-128. «Το επ’ εμοί» περιέχεται στις σσ. 116-117.

    @64:
    Κάποια ποιήματα του Γ. Κατσέα στη «Διαγώνιο»: http://www.greek-language.gr/periodika/mags/diagonios/1981/8/119538

  68. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @64. Ζητώ συγγνώμη, αλλά θα αισθανόμουν άβολα αν γινόμουν η αφορμή για οποιοδήποτε άλλο θέμα συζήτησης εκτός από Ντ. Χριστιανόπουλο..

  69. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @67. Theo, με έχεις συντρίψει! 🙂 Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι μπορούν να αποκαλυφθούν τέτοια πράγματα από το διαδίκτυο..

  70. ΓΤ said

    68@
    Άρα, προφανώς, όποιος μιλήσει για Κατσέα θα φάει ντομάτες

  71. Theo said

    @64:
    Αν ανοίξεις τον λίκνο του σχ. 53, θα δεις το «ποιηματάκι» του Κατσέα στην αρχή του κειμένου του Χριστιανόπουλου.

    @69:
    Συγγνώμη, αλλά «οὐδὲν κρυπτὸν ὑπὸ τὸν γούγλιον».

  72. ΓΤ said

    Αμάν πια με τον Χριστιανόπουλο, ας μιλήσουμε για τους ζώντες. Μια «Θάλεια» από κλικ περνά από το λινκ του #67
    Ευχαριστούμε, Theo 🙂

  73. Jane said

    Δυο μικρά πεζά απ’ το βιβλιαράκι «ΟΙ ΡΕΜΠΕΤΕΣ ΤΟΥ ΝΤΟΥΝΙΑ».
    …………………………………………………………………………………………………….
    Ιπποκλείδης

    Μια φορά κι έναν καιρό, εδώ και δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ήταν ένας βασιλιάς που τον έλεγαν Κλεισθένη, κι ήθελε να παντρέψει τη μοναχοκόρη του. Στέλνει λοιπόν ανθρώπους του σε όλα τα βασίλεια να διαλαλήσουν την απόφασή του: εκείνοι που ήθελαν την όμορφη βασιλοπούλα να μαζευτούνε στο παλάτι του· εκεί θα έκαναν αγώνες και τσιμπούσια , κι ο βασιλιάς θα διάλεγε στο τέλος τον καλύτερο. Σαν τ’ άκουσαν αυτό τα βασιλόπουλα , ξεκίνησαν για το παλάτι του Κλεισθένη. Άλλος ξεχώριζε για ομορφιά, άλλος για την παλικαριά του, άλλος για την καταγωγή του κι άλλος για τα πλούτη του. Μα απ’ όλους πιο πολύ ξεχώριζε ο Ιπποκλείδης , το πρώτο της Αθήνας αρχοντόπουλο, που έσκιζε σε ομορφιά και τσαχπινιά. Αυτόν τον συμπαθούσε ιδιαίτερα ο Κλεισθένης.

    Σαν ήρθε ο καιρός να γίνει η κρίση , κι αφού τελειώσαν οι αγώνες, ο βασιλιάς οργάνωσε συμπόσια και γλέντια. Τρεις μέρες τρώγαν κι έπιναν με μουσικούς και αυλητρίδες · και ξαφνικά την Τρίτη μέρα σηκώνεται ο Ιπποκλείδης μες στη σούρα του κι αρχίζει να χορεύει ένα χορό από αυτούς που ξέραν μόνο οι ηνίοχοι, και δος του να λυγάει μαργιόλικα τη μέση του, και δος του οι άλλοι ένα γύρο παλαμάκια. Ύστερα σάλταρε επάνω στο τραπέζι, στηρίχτηκε με το κεφάλι κάτω κι άρχισε να χορεύει με τα πόδια στον αέρα, χωρίς ούτε στιγμή να χάσει την ισορροπία του. Σε λίγο κατεβαίνει, αρπάζει το τραπέζι με τα δόντια του και το σηκώνει αψηλά, κι αρχίζει να χορεύει έναν κόρδακα, δίχως ν’ αφήσει να του πέσει ένα κύπελο. Όλοι κρατούσαν την αναπνοή τους από θαυμασμό- ποιος να φαντάζονταν τόση μαγκιά μες στο παλάτι! Μα ο Κλεισθένης βλέποντάς τα όλα αυτά, άφριζε μέσα του απ’ το κακό του. Όσο κι αν συμπαθούσε το αρχοντόπουλο, τον διάδοχο τον ήθελε συμμαζεμένο και κιμπάρη, όχι μαγκάκι των χαμαιτυπείων. Γι’ αυτό και, μόλις τέλειωσε ο χορός, κατέβηκε οργισμένος απ’ το θρόνο του κι είπε στον Ιπποκλείδη: « Κρίμα , λεβέντη μου· μ’ αυτά σου τα καμώματα έχασες και το θρόνο και τη νύφη». Κι ο Ιπποκλείδης του απάντησε κοφτά: «Σκασίλα μου!»

    Έτσι έχασε και πλούτη και τιμές , για ένα κέφι, μα κέρδισε όλων τις καρδιές ο Ιπποκλείδης. Και έμεινε αθάνατος στην ιστορία , πρώτος ρεμπέτης του ντουνιά.

    ……………………………………………………………………………………………………………. ………
    Μεγάλη Πέμπτη

    Τον έβλεπα στο Βαρδάρι , παρέα με κάτι γέρους κολομπαράδες. Περίπου τριαντάρης, σιωπηλός, μονίμως άνεργος , όχι πολύ αρρενωπός , πάντα φτωχοντυμένος κι αξύριστος.
    Του πρότεινα παρέα κι ήρθε. Ανηφορίσαμε σιωπηλοί για την περιοχή του ντενεκέ μαχαλά. Στηθήκαμε στα σκοτεινά. Διστάζαμε.

    Έσβησε το τσιγάρο του. «Για στάσου», είπε , σα να θυμήθηκε κάτι. «Μεγάλη Πέμπτη» δεν είναι σήμερα;» «Ναι», είπα «και τι μ’ αυτό;»
    «Τι θα πει “και τι μ’ αυτό”; Η εκκλησία να ψέλνει τα δώδεκα ευαγγέλια και μεις να γαμιόμαστε;» «Και τι θες να κάνουμε; Να περιμένουμε το Πάσχα;»
    «Βρε , θα μας κάψει ο Θεός, καταλαβαίνεις;»
    «Ε, τότε τι ήθελες και με κουβάλησες εδώ;» Μαλάκωσε. «Δίκιο έχεις. Από βραδύς το ’χα στο νου μου αλλά μετά το ξέχασα. Πάμε τώρα. Άλλη φορά».

    Έφυγα τσατισμένος. Πιο πολύ με τον εαυτό μου. Ακούς εκεί, ένας αλήτης να μου δώσει τέτοιο μάθημα , εμένα πού ’ξερα τα δώδεκα ευαγγέλια απέξω!
    ……………………………………………………………………………………

    Ωραίο το αφιέρωμα, κύριε Σαραντάκο.

  74. Nestanaios said

    42.
    Ότι δικαιούσαι αλλά στερείσαι μικρός, το αναζητάς σε όλη σου την ζωή και με όλη σου την ψυχή ανεπιτυχώς και η προσπάθειά σου τιμωρεί όλους αυτούς που σου το στέρησαν.

  75. dryhammer said

    Κάτω κάτω στο 39 και το 66, μου βγάζει αντί εικόνας το «σινιάλο» της Γκούγκλ. (Στο Μοζίλλα)

  76. dryhammer said

    75. Μόλις στείλω σχόλιο, φτιάχνει. [Γράφω που γράφω παπαριές, τώρα πρέπει να το κάνω επίτηδες για να βλέπω τις εικόνες;]

  77. Χαρούλα said

    #75 Ντράι, τα βίντεο φταίνε ή θελουν να μας απομακρύνουν;;;😂🤣😂🤣 Και τα δυο προβληματικαλ, δικά μου! Τυχαίο; Συνωμοσίες γύρω μας. Να προσέχουμε!
    Πάντως αν βλέπεις σχόλιο δικό μου, μην αγχώνεσαι, συνήθως δεν είναι και πολύ σοβαρά.

  78. BLOG_OTI_NANAI said

    67: Τι να πω… Την έκδοση του 1999 τώρα την ξανακοίταξα, και τα ποιήματα δεν τα περιλαμβάνει. Ξέχασα ν’ αναφέρω και την διαφορά ότι το 1999 περιέχει σχόλια σε 5 ποιήματα ενώ το 1993 σε 6 ποιήματα. Όμως, «το φακελάκι» που λείπει, είναι συνολικά 3 σελίδες. Αν δούμε τα περιεχόμενα, η έκδοση του 1999 καλύπτει τα 5 σχόλια σε 10 σελίδες, ενώ η έκδοση του 1993 σε 25 σελίδες (μαζί με το «φακελάκι») ακριβώς επειδή περιέχει και τα ποιήματα.

    Οι «Σοδομίτες» π.χ. το 1999 καταλάμβάνουν δύο σελίδες (119 & 120), ενώ στο 1993, τέσσερις σελίδες (33, 34, 35 & 36) επειδή άλλες δύο σελίδες είναι το ποίημα.

    Εκτός κι αν υπάρχει και άλλη έκδοση… ξαναδιορθωμένη. Δεν το ξέρω:

  79. Γιάννης Ιατρού said

    76: Δες τις ρυθμίσεις στις «Επιλογές», καρτέλα «Απόρρητο & Ασφάλεια» (π.χ. στο «Ενισχυμένη προστασία από καταγραφή»)

  80. 73 ου φροντίς Ιπποκλείδη, αν θυμάμαι καλά τον Ηρόδοτο

  81. dryhammer said

    77. Πιθανολογώ πως είναι επειδή (ξανα)συνδέθηκα στην πυραλώπεκα με τζιμέιλ, να πρέπει να ενεργοποιώ το λογαριασμό για να βλέπω τις γιουτουμπιές. [και ξεχωριστά σε κάθε σελίδα, αν έχω δυο τρεις ανοιχτές].

  82. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    http://www.greek-language.gr/periodika/search?field_mag_magazine_tid=All&field_mag_title_value=&author=&topics=%CE%A7%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82+%CE%9D%CF%84%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%82

  83. Theo said

    @78:
    Συγγνώμη, τα μπέρδεψα. Στις σσ. 119-128 δεν περιλαμβάνονται τα ποιήματα που σχολιάζονται αλλά τα «σχόλια σε πέντε ποιήματα».
    Mea culpa 😦

  84. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ανταπόκριση

    Ένα πρωί ξύπνησα με πολύ κέφι. Βγήκα στο μπαλκόνι του κήπου κι έριξα μια ματιά στα δέντρα. Χωρίς να το καταλάβω, άρχισα να τραγουδώ ένα παλιό ρεμπέτικο — άλλωστε έλειπε η νοικοκυρά μου που δεν της άρεζαν τα τραγούδια αυτά. «Κυρα-Ευθαλία, ποιος τραγουδάει;», άκουσα μια αντρική φωνή απ’ το απέναντι σπίτι, που το έκρυβαν τα δέντρα του κήπου μας. «Θα είναι ο νέος γείτονας», απάντησε μια γυναικεία μπάσα φωνή, το πρακτορείο της γειτονιάς. «Μωρέ, μπράβο του!», ξανάπε ο άντρας ευχαριστημένος. Μόλις σταμάτησα, ακούω από τη μεριά του ένα βαρύ ζεϊμπέκικο στο κασετόφωνο. Πολύ το ευφράνθηκα, κι έλεγα από μέσα μου να μη σταματούσε ποτέ. Μα τι κρίμα, γρήγορα τελείωσε, και τότε σκέφτηκα να τραγουδήσω κάτι εγώ. Μερακλωμένος, έπιασα ένα τραγούδι της φυλακής. Μόλις τέλειωσα, ξανά το κασετόφωνο του γείτονα. Αυτή τη φορά έβαλε δυο τραγούδια, απ’ τα πιο σεβνταλίδικα. Άρχισα να ξελιγώνομαι. «Τώρα θα σου δείξω εγώ», είπα μέσα μου, και μόλις σώπασε το κασετόφωνο, άρχισα ένα χασικλίδικο. Αυτό ήταν: ο γείτονας δε βάσταξε∙ πριν καλά καλά τελειώσω, άνοιξε το κασετόφωνο στη διαπασών κι αμέσως πλημμύρισε η γειτονιά τι Τσιτσάνη, τι Βαμβακάρη, τι Παπαϊωάννου. Τότε κι εγώ, διπλά φτιαγμένος απ’ την πρωινή αυτή ανταπόκριση, ντύθηκα και τράβηξα κεφάτος για τη δουλειά μου.

    Από τα μικρά πεζά ΟΙ ΡΕΜΠΕΤΕΣ ΤΟΥ ΝΤΟΥΝΙΑ (Ιανός, Θεσσαλονίκη 2004)
    https://www.sarantakos.com/kibwtos/s-hristianopoulos.html

  85. ΓΤ said

    @81

    Μου άρεσε πολύ η «πυραλώπεκα», ωστόσο να πούμε ότι το ζωάκι του Firefox είναι το κόκκινο πάντα.

  86. sarant said

    82 Χρήσιμο λινκ

    73 Καλώς την!

  87. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Μου κάνει χαρά να διαβάζω -εδώ κι αλλού- επαινετικά σχόλια για την ποίηση του Χριστιανόπουλου, αλλά αισθάνομαι την ανάγκη να υπενθυμίσω ότι ο Ν.Χ. θα μετράει ισοβαρώς στις καρδιές μας και για το παράλληλο σπουδαίο εκδοτικό έργο του, με την «Διαγώνιο», από όπου γνωρίσαμε (συχνά πρωτο-γνωρίσαμε) σημαντικούς νέους λογοτέχνες, Έλληνες και ξένους. Κι ακόμη, να δηλώσω την χαρά και περηφάνια μου για το ότι τις βορειοελλαδικές λογοτεχνικές Θερμοπύλες (μετά την διακοπή της έκδοσης της Διαγωνίου) τις φυλάει εξίσου δημιουργικά ο εξαιρετικός φίλος Γιώργος Κορδομενίδης, με το Εντευκτήριό του..

  88. dryhammer said

    85. Ιδέ εικόνα 7.

    https://www.slang.gr/definition/7578-karaflaz#

    Δε μου πολυδείχνει για κόκκινο πάντα

  89. ΓΤ said

    88@

    Να σαι καλά με την εικόνα 🙂

    Παραπομπή 55 στο https://en.wikipedia.org/wiki/Firefox

  90. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>Τα τελευταία χρόνια σε κάποιες εμφανίσεις του στην τηλεόραση σαν να απολάμβανε που είχε το ελεύθερο να λέει διάφορα ου φωνητά
    Πράγματι παρά την απύλωτη/ελεύθερη γλώσσα του και τον κίνδυνο να «στολίσει» τον καθένα, όσο ψηλά στη διανόηση και γενικά τη δημόσια ζωή κι αν βρισκόταν, υπάρχει πλήθος συνεντεύξεων (όχι πάντα με αφορμή κάποιο βιβλίο του κλπ) και πολλή τηλεοπτική παρουσία (πάμπολλα βίντεα) του Ν.Χ. Ή μήπως ακριβώς και γι΄αυτό; 🙂
    Σαν να έπαιζε/επεδίωκε διαρκώς το παιχνίδι της ατάκας και της φαρμακογλωσσιάς μαζί 🙂 .

    Πέραν αυτών, μας άφησε σημαντικό έργο κι όχι μόνο ποίηση και του αξίζει κάθε ανάλογη τιμή και μνήμη.
    Στο ραδιόφωνο, δε θυμάμαι από ποιον, μάλλον από τον Γ.Λιάνη, ειπώθηκε για τον Ν.Χ. ότι κατάφερε στη Θεσσαλονίκη την πόλη του να περνά και να λένε «ο ποιητής» (ενώ στα πρώτα χρόνια τον χαρακτήριζαν με την σεξουαλική του ιδιαιτερότητα).

  91. Lez Did said

    Μπέρδευε συχνά την ποίηση με το ευφυολόγημα. Έχει δίκιο ο Γιώργος Ιωάννου σε πολλά που του προσάπτει.

  92. ΚΩΣΤΑΣ said

    Φίλε Γιώργο Κατσέα, τί βλέπω; μετείχες στη «Διαγώνιο;» Με γρίφους μιλάς, δεν μας το ξεκαθαρίζεις 😉

    Όπως και νά ‘χει περιμένω τομίδιο με γραπτά σου και σίγουρα κάνα καλάθι με ντομάτες κλπ ζαρζαβατικά! 😂

  93. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

  94. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @92. Για τις ντομάτες, σύμφωνοι! 🙂

  95. Alexis said

  96. ΚΩΣΤΑΣ said

    95 Σταύρος Κουγιουμτζής, άλλο ένα εξαιρετικό παιδί της Θεσσαλονίκης. Δυστυχώς, όλα τα καλά παιδιά μας μάς τα παίρνει η Αθήνα για λίγο ή για πάντα. Τον Σταύρο, πριν φύγει για το φεγγάρι, είχα την τύχη να τον απολαμβάνω ζωντανά στο «Πλατώ».

  97. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    92 >> τομίδιο με γραπτά σου και σίγουρα κάνα καλάθι με ντομάτες..
    Τομίδιο και τοματίδιο 🙂

  98. sarant said

    96 Λέει κάτι ο Ιωαννου για τη μετοίκηση στην Αθήνα, δεν λέει;

  99. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @98. Ο Ιωάννου λέει (και παραλέει! 🙂 ) για την μετοίκησή του στην Αθήνα. Εξ άλλου, η αθηναϊκή θεματογραφία του συναγωνίζεται σε όγκο την σαλονικιώτικη..

  100. ΚΩΣΤΑΣ said

    98 Νικοκύρη, δεν θυμάμαι κάτι συγκεκριμένο, νομίζω ότι ο Ιωάννου επέλεξε ο ίδιος την Αθήνα ως τόπο απόλυτης ελευθερίας για τις προσωπικές του επιλογές στη ζωή του.

    «μην περπατάς μαζί μου
    να μη σε γράψουνε
    με ξέρουνε στην πιάτσα
    και θα σε κάψουνε»

  101. Alexis said

    #91: Σωστά. Πολλά από τα ποιήματά του είναι συρραφή από ατάκες και ευφυολογήματα.

  102. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μα δεν ήταν σπουδαίος ποιητής ο Χριστιανόπουλος. Απλώς έλεγε αυτό που ένιωθε χωρίς λογοτεχνίζουσες φιοριτούρες και ασάφειες, όπως τόσοι και τόσοι που δηλώνουν ποιητές. Ήταν ένας τίμιος εργάτης του λόγου. Δεν επεδίωκε να μας κουφάνει με το μεγαλείο του, δεν χρησιμοποιούσε σπάνιες λέξεις, το ύφος του ήταν αστόλιστο, αλλά κάθε του κείμενο ήταν καλοδουλεμένο, δεν περίσσευε τίποτα.

  103. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Δυο φορές πήγε κ ήρθε στην Αθήνα από τη Σαλονίκη ο Ιωάννου
    «Η Αθήνα έχει πολλές φιδοφωλιές, κι έτσι έχεις τη δυνατότητα να επιλέξεις τη λιγότερο φαρμακερή. Στη Θεσσαλονίκη όμως η φιδοφωλιά είναι μία και μόνη, δεν έχεις την πολυτέλεια της επιλογής»
    https://www.tanea.gr/2016/12/22/lifearts/i-athina-exei-polles-fidofwlies-i-thessaloniki-mia/
    ………………………………………………………………
    Κάτι απρεπές (τί σπάνιο! 🙂 ) είπε και για τον Γ.Ιωάννου ο Ν.Χ. όπως διάβασα σε κάποια από τις επίκαιρες, λόγω θανάτου του, αναφορές, αλλά τί, δεν ξέρω.

  104. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    103. (συμπλήρωση) Όταν πέθανε ο Ιωάννου, το είπε λέει ο Ν.Χ.

  105. Theo said

    @98:
    Στο βιβλίο του Ιωάννου Η πρωτεύουσα των προσφύγων έχει συμπεριληφθεί και το κείμενό του «Περί της φυγής, της διαφυγής ή και της καταφυγής πολλών πνευματικών δημιουργών της Θεσσαλονίκης στην Αθήνα» (σσ. 91-109), μια ομιλία που εκφώνησε το 1984, όπου περιγράφει τη δυσκολία των εν λόγω δημιουργών να ευδοκιμήσουν στη Θεσσαλονίκη, γιατί οι ελίτ της πόλης, οι μεγαλοαστοί, το πανεπιστήμιο, κλπ δεν τους ενθαρρύνουν, αντίθετα με την Αθήνα, όπου υπάρχουν πολύ περισσότερες ευκαιρίες. Είναι φανερή η αγάπη του για τη γενέθλια πόλη αλλά και η γκρίνια για τα κακώς κείμενα στους φιλολογικούς κύκλους που τον ανάγκασαν να μετοικήσει.

  106. loukretia50 said

    Σχετικά με την παρουσίαση που έγραψε η Αγάπη σχ.12
    Προσωπική άποψη – οι εκδότες και οι κλίκες διαφωνούν.

    Ο ποιητής ψιθυρίζει στον καθένα. Δεν απαγγέλλει.
    Έχει ήδη εκτεθεί με όσα έγραψε, δεν αντέχει περισσότερο.
    Εκφράζεται, μοιράζεται απλόχερα. Καθένας μπορεί να νοιώσει κάτι οικείο ή να αγνοήσει την προσφορά.

    Νοιώθω αμήχανα στις παρουσιάσεις ποιημάτων από τους ίδιους.
    Ποτέ δε θα καταλάβω τους ποιητές που προβάλλουν φωναχτά την αδυναμία ή την πληγή που έγινε στίχος και ακκίζονται ή προκαλούν, επιζητώντας το χειροκρότημα ανθρώπων που είναι έτοιμοι να τους κατασπαράξουν ή αδιάφορων που θα τους ξεχάσουν αμέσως μετά.
    Μπορεί να νοιώθουν ότι δικαιώνεται ο προσωπικός τους αγώνας.
    Δε με αφορά.
    Θέλω τον ποιητή μόνο για μένα.

    ΥΓ. Στον καιρό του Ομήρου δεν υπήρχε η δυνατότητα να απολαύσει κανείς μόνος μια γραφή τυφλού.
    Σήμερα οι προβολείς της δημοσιότητας τυφλώνουν δημιουργούς και ακροατές και χάνουμε την ουσία.
    Νομίζω ότι μόνο για το κέφι αγαπημένης συντροφιάς έχει νόημα να απαγγείλεις ο ίδιος εύθυμα στιχάκια.
    Αν και κάποιοι έχουν μέγιστο θέμα και σ΄αυτό.
    Εκτός αν απευθύνονται σε παιδιά.

  107. gpoint said

    Οι ποιητές γράφουν. Οι ηθοποιοί διαβάζουν τα ποιήματά τους, έχουν την τέχνη να τα χρωματίζουν κατάλληλα. Κάποιες φορές, η έντεχνη ανάγνωση φωτίζει έννοιες που ο ποιητής δεν είχε καν σκεφτεί. Τότε εξαρτάται από τον εγωϊσμό που τα βιώματά του έχουν αναπτύξει, αν θα συνεχίσει να εμπιστεύεται τους απαγγέλλοντες ή θα τα διαβάζει ο ίδιος…
    Λίγοι πάντως δέχονται πως το ποίημα που έχουν δημοσιεύσει δεν τους ανήκει πια.

  108. BLOG_OTI_NANAI said

    83: Αλίμονο, τουλάχιστον λύθηκε η απορία.

  109. sarant said

    Kαλημέρα

    105 Αυτό είχα στο νου μου.

  110. ΜΑ said

    Ευχαριστούμε Νικοκύρη για το άρθρο-αφιέρωμα!

    Να και ένα παλιότερο από τις Αναγνώσεις (και μια συνέντευξή του):

    http://avgi-anagnoseis.blogspot.com/2008/05/blog-post_4076.html

  111. Spyros said

    Καλημέρα σε όλους.

    Μου αρέσει το κοφτό και ατακαδόρικο ύφος του Ντίνου Χριστιανόπουλου. Ίσως αυτό να μην τον καθιστά πρωτοκλασάτο ποιητή, είναι όμως ένα στοιχείο που δίνει συνοπτικότητα και συνάμα περιεκτικότητα στα ποιήματά του, πράγμα που με συγκινεί.

    Δεν μασούσε τα λόγια του, πράγματι. Δεν δίσταζε να «φωτογραφίσει» ανθρώπους σε λογοτεχνικά του κείμενα και να τους κοπανήσει ανελέητα (για παράδειγμα το διήγημά του με τίτλο «Το αναρριχητικό», που αγγίζει τα όρια του λίβελου).
    Αίσθηση είχε κάνει η συνέντευξή του στη δημοσιογράφο Πόπη Τσαπανίδου, στο πρόσωπο της οποίας ήθελε ίσως να «χτυπήσει» συλλήβδην την ιδιωτική τηλεόραση (δικαίως εν μέρει) ως φορέα επιφανειακών αναλύσεων, αναμεταδότη μαζικών πληροφοριών με περιφρόνηση στον πολιτισμό και την τέχνη.

    25 Απόλυτες (ή απόλυτα εκφρασμένες) απόψεις σίγουρα. Ίσως μέσα από αυτές ήθελε να εστιάσει στο αρνητικό κομμάτι του «στόχου» του και όχι να τα ισοπεδώσει όλα. Αν είναι έτσι (και μάλλον έτσι είναι), σίγουρα οι απόλυτα εκφρασμένες απόψεις του δίνουν τροφή για σκέψη σε όλους μας.
    Δεν ξέρω όμως αν ήταν Παόκι. Είναι εξακριβωμένο αυτό; Αν ισχύει, θα με απογοήτευε…

    99 105 Ο Ιωάννου έχει γράψει τον «Επιτάφιο Θρήνο», ένα πολύ ωραίο βιβλίο, όπου περιγράφει ερωτικές σκηνές με αναφορές στην ομοφυλοφιλία και την ηδονοβλεψία σε φτηνά ξενοδοχεία της Ομόνοιας τη Μεγάλη Εβδομάδα. Ακόμα, σε κάποιο από τα διηγήματά του επισημαίνει τη διαφορά ανάμεσα στη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα, όπου στη μία πρέπει αναγκαστικά να περάσεις από το Βαρδάρι για να μπεις στην πόλη, ενώ στην άλλη δεν είναι αναγκαίο να περάσεις από την Ομόνοια για να μπεις.

    Αυτό που στα μάτια μου είναι κοινό στον Χριστιανόπουλο και τον Ιωάννου είναι ότι και οι δύο διαθέτουν την καλλιέπεια και τη φροντισμένη διατύπωση του φιλολόγου, στοιχείο που μου αρέσει πολύ.

    Τέλος, μια και αναφέραμε τον Τσίζεκ και τον Μέσκο, αφήνω αυτό εδώ, μία ανθολογία βορειοελλαδιτών ποιητών που μου αρέσει πολύ:

    https://www.translatum.gr/forum/index.php?topic=9084.0

  112. sarant said

    111 Ναι, η Βικη Παπαπροδρόμου έχει κάνει εξαιρετική δουλειά στην ανθολογία αυτή.

  113. Theo said

    @111:
    Πλούσιο το ευρετήριο.
    Ο Μέσκος έζησε σχεδόν την μισή του ζωή στη Θεσσαλονίκη (1982-2019) αλλά αισθανόταν Εδεσσαίος και Γραμματιτσιώτης. Όχι τόσο Θεσσαλονικιός. («Ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ο αιώνα και ως σήμερα», ο τίτλος της ανθολογίας.)

  114. Theo said

    Πλούσια η ανθολογία, διορθώνω.

  115. Spyros said

    112-114 Πράγματι. Πλoύσια και πληρέστατη ανθολογία. Η κυρία Παπαπροδρόμου έχει κάνει εκπληκτική δουλειά.

    113 Ναι. Γι’ αυτό κι εγώ εσκεμμένα έγραψα «βορειοελλαδιτών» και όχι «Θεσσαλονικιών» ποιητών. Για παράδειγμα, πέρα από τον Μέσκο περιλαμβάνεται και ο εξαιρετικός Ξανθιώτης ποιητής Στογιαννίδης.

    Υπάρχει ακόμα μία ανθολογία ποιητών της Θεσσαλονίκης (1930-1980) των εκδόσεων «Θύραθεν» με σύντομο πρόλογο του Νίκου Καρατζά. Πιο μικρή βέβαια, αφού στο βιβλίο δεν υπάρχει η πολυτέλεια της απεραντοσύνης, που υπάρχει στο διαδίκτυο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: