Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Οι Εσταυρωμένοι Σωτήρες, ιστορικό μυθιστόρημα του Δημ. Σαραντάκου – Πρόλογος

Posted by sarant στο 15 Σεπτεμβρίου, 2020


Τα τελευταία χρονια της ζωής του, ο αξέχαστος πατέρας μου έγραφε κάθε βδομάδα ένα χρονογράφημα για την εφημερίδα Εμπρός της Μυτιλήνης. Όταν άνοιξα το ιστολόγιο, άρχισα να αναδημοσιεύω τις επιφυλλίδες αυτές κάθε Τρίτη. Στα τέλη του 2011 ο πατέρας μου πέθανε και από τότε καθιέρωσα κάθε δεύτερη Τριτη να δημοσιεύω αποσπάσματα από τα βιβλία του. Με τον καιρό, οχτώ χρόνια που συνεχίζεται αυτό, τα βιβλία κοντεύουν να τελειώσουν. Τόσον καιρό είχα αφήσει κατά μέρος ένα από τα βιβλία του, επειδή το θέμα του είναι θρησκευτικό και μπορεί να εξάψει πάθη. Όμως το ξανασκέφτηκα, και εκτός αυτού κάποιοι φίλοι μου το ζήτησαν, οπότε από σήμερα αρχίζω να δημοσιεύω, σε συνέχειες, το ιστορικό μυθιστόρημα «Οι εσταυρωμένοι σωτήρες», που κυκλοφόρησε το 1999 από τις εκδόσεις Εντός. Στο μυθιστόρημα αυτό, ο πατέρας μου κάνει μια τολμηρή υπόθεση, που δεν ξέρω αν την έχει διατυπώσει κάποιος άλλη φορά, αν και το θέμα του Ιησού Χριστού έχει μελετηθεί κατά κόρον. Η υπόθεσή του είναι ότι υπήρξαν τρεις άνθρωποι που έδρασαν την ίδια περίπου εποχή και που τα χαρακτηριστικά τους αργότερα συγχωνεύθηκαν στη μορφή του Ιησού

Αλλά θα αφήσω τον πατέρα μου να τα πει. Σήμερα θα βάλω το κείμενο που υπάρχει στο οπισθόφυλλο του βιβλίου καθώς και τον πρόλογο του πατέρα μου, και από τη μεθεπόμενη Τρίτη θα μπούμε στα κεφάλαια του βιβλίου. Το καταλαβαίνω ότι έτσι σας εξάπτω την περιέργεια χωρίς να σας την ικανοποιώ, αλλά δεν γινόταν να βάλω και το πρώτο κεφάλαιο σήμερα. Οπότε, υπομονή.

Ξεκινάω από το κείμενο του οπισθόφυλλου:

Οι Εσταυρωμένοι Σωτήρες δεν είναι συναξάρι, βίος αγίων, θεολογική διατριβή ή ιστορική μελέτη. Πολύ περισσότερο δεν πρόκειται για ένα ακόμη «ευαγγέλιο» του αγνωστικισμού και της άρνησης.

Δίνοντας στο κείμενό του τη μορφή ιστορικού μυθιστορήματος αλλά εφαρμόζοντας τις αρχές και τη μεθοδολογία της επιστημονικής έρευνας, ο Δημήτρης Σαραντάκος, με το βιβλίο αυτό καταθέτει μια νέα εκδοχή στο, πάντα επίκαιρο, χριστολογικό πρόβλημα.

Ο συγγραφέας απορρίπτει τη θεωρία της μυθικότητας του Ιησού Χριστού αλλά δεν αποδέχεται την ιστορικότητά του όπως αυτή θεμελιώνεται με τα στοιχεία και τις πληροφορίες που μας δίνουν οι Γραφές. Επιχειρεί να στηρίξει μια τρίτην εκδοχή: την παράλληλη ύπαρξη και δράση, την ίδιαν εποχή, τριών διαφορετικών ανθρώπων, οι μορφές των οποίων, πολλά χρόνια μετά τη θανάτωσή τους, συγχωνεύθηκαν και ενσωματώθηκαν στη μορφή του Ιησού Χριστού, όπως μάς τη δίνει η Καινή Διαθήκη.

Ο Ζηλωτής, ο Πρίγκιπας, ο Διδάσκαλος είναι τρία πρόσωπα (υπαρκτά κατά τον συγγραφέα, ο οποίος τα προσεγγίζει με αγάπη και σεβασμό), που συνέδεσαν τη ζωή και τη δράση τους, στην πορεία προς το θάνατο, με τις προσδοκίες των τέκνων του Ισραήλ να μεταφέρουν το Βασίλειο του Θεού στη γη, να αναστήσουν το αρχαίο τους κράτος ή να γίνουν δεκτά σε μια υπερβατική Βασιλεία των Ουρανών.

Τα χνάρια των εσταυρωμένων Σωτήρων, που αποτυπώθηκαν στη ζεστή άμμο της ερήμου, στα βραχώδη υψώματα της Ιουδαίας ή στους πράσινους λόφους της Γαλιλαίας, συγκλίνουν (μέσα από τις αφηγήσεις των επιγόνων τους, όπως καταγράφηκαν σε αρχαία βιβλία και όπως πέρασαν στην παράδοση της Εκκλησίας) σε κοινή πορεία με τα ιερά βήματα του Λυτρωτή Θεανθρώπου.

Το βιβλίο αυτό δεν υπόσχεται την παραμυθία ή τη λύτρωση αλλά σάς προσκαλεί σε μιαν αέναη και κοπιαστική περιπλάνηση στα μονοπάτια της ιστορίας και του μύθου, ακροβατώντας μεταξύ «πίστης» και «κρίσης» με μόνη πυξίδα την πεποίθηση ότι δεν υπάρχει μία αλήθεια, πολύ δε περισσότερο δεν υπάρχει η απόλυτη αλήθεια.

ΑΦΙΕΡΩΣΗ

Στον καλό μου δάσκαλο Μίλτη Παρασκευαϊδη,
που μου έμαθε να αγαπώ την Ιστορία

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Με το βιβλίο αυτό επιχειρώ να θεμελιώσω την εκδοχή ότι στις αρχές της χρονολογίας μας, έζησαν και έδρασαν στην Παλαιστίνη τρεις μεγάλοι άνθρωποι, που και οι τρεις είχαν το όνομα Ιησούς, όνομα κοινότατο και δημοφιλές μεταξύ των Ισραηλιτών της εποχής εκείνης, αφού ο Ιστορικός Φλάβιος Ιώσηπος αναφέρει πολλές δεκάδες προσώπων με το όνομα αυτό.

Οι τρεις αυτοί άνθρωποι ήταν:  ο Ιησούς, ο γιος του ξυλουργού Ιωσήφ και της Μαρίας, που αργότερα έγινε ο Γαλιλαίος Χριστός, ο Ιησούς- Εμμανουήλ, ο γιος της Μαριάμ, θυγατέρας του ιερέα Ιωακείμ και της Άννας, που τον υιοθέτησε ο ιερέας Ιωσήφ και ο οποίος. αργότερα, έγινε γνωστός ως Ιησούς ο Ναζωραίος και ο βασιλικής γενιάς Ιησούς, ο γιος του Ιούδα του Γαυλωνίτη και εγγονός του Εζεκία, από τον οίκο Δαυίδ.

Διαφορετικής καταγωγής και κοινωνικής θέσης, οι τρεις πρωταγωνιστές της ιστορίας μου ακολούθησαν διαφορετικούς ο καθένας δρόμους και κήρυξαν ή δίδαξαν διαφορετικές ιδέες, είχαν όμως και οι τρεις το ίδιο μαρτυρικό τέλος: πέθαναν στον σταυρό, όταν έπαρχος της Παλαιστίνης ήταν ο Πόντιος Πιλάτος.

Μολονότι οι μαθητές, οι οπαδοί, οι φίλοι και συγγενείς των τριών αυτών ανθρώπων ακολούθησαν τα βήματά τους στους χωριστούς δρόμους, που εκείνοι χάραξαν, τα κατακλυσμικά γεγονότα που συνέβησαν τριάντα περίπου χρόνια μετά τη θανάτωσή τους, (αλλεπάλληλες στάσεις και εξεγέρσεις, ο ιουδαϊκός πόλεμος, οι σφαγές, εκπατρισμοί και εξανδραποδισμοί χιλιάδων ανθρώπων, οι καταστροφές ολόκληρων πόλεων, το κάψιμο των αρχείων,), σε συνδυασμό με τη συνωνυμία τους, το παρόμοιο τέλος τους και το γεγονός ότι οι ίδιοι δεν άφησαν κανένα γραπτό κείμενο, οδήγησε τελικά στην ταύτισή τους και την ενσωμάτωσή τους στη μορφή του Ιησού Χριστού, όπως μας τη δίνουν τα βιβλία της Καινής Διαθήκης.

Θέλω να ξεκαθαρίσω από την αρχή ότι το βιβλίο αυτό δεν έχει αξιώσεις ούτε θεολογικής ούτε ιστορικής μελέτης, μολονότι σε κάποια φάση της εικοσαετούς και πλέον ενασχόλησής μου με το θέμα του, είχα μπει στον πειρασμό να του δώσω μορφή μικρής μελέτης. Επειδή όμως κατ’επάγγελμα δεν είμαι ούτε ιστορικός ούτε θεολόγος αλλά μόνο μηχανικός, μερικοί φίλοι μού υπέδειξαν ευσχήμως να μην επιχειρήσω παρόμοιο τόλμημα. ‘Ετσι στο τελικό σχεδίασμα τού έδωσα τη μορφή ιστορικού μυθιστορήματος.

Βεβαιώνω πάντως τους αναγνώστες μου ότι κάθε παράγραφος, αν όχι κάθε γραμμή, των όσων γράφω, στηρίζεται σε συγκεκριμένες πηγές, που δίνονται με παραπομπές και σχόλια στο Παράρτημα, μαζί με ορισμένες σύντομες επεξηγήσεις (αναγωγή των χρονολογήσεων στην κοινή μας χρονολογία, ετυμολογία των ονομάτων κλπ).

‘Οσοι από τους αναγνώστες αρκούνται στη μορφή του ιστορικού μυθιστορήματος, μπορούν να σταματήσουν στο τελευταίο (15ο) κεφάλαιο ή έστω στον Επίλογο. Για εκείνους που επιθυμούν μεγαλύτερη εμβάθυνση στο θέμα, προσφέρεται το Παράρτημα.

Επικαλούμαι την ανοχή των αναγνωστών, για τις πολλές συνωνυμίες που θα συναντήσει στην πορεία της αφήγησής μου. Δεν είναι δικό μου το φταίξιμο. Σε αντίθεση με την απεριόριστη σχεδόν ποικιλία των ελληνικών προσωπικών ονομάτων, στους Εβραίους, όπως και στους Ρωμαίους, η ποικιλία αυτή είναι πολύ μικρή. ‘Ετσι στην πορεία της ιστορίας μου θα συναντήσουμε εκτός από τους τρεις πρωταγωνιστές και αρκετά άλλα πρόσωπα με το όνομα Ιησούς. Θα συναντήσουμε επίσης πολλά πρόσωπα με τα ονόματα Ιωσήφ και Ιώσηπος, Ιακώβ και Ιάκωβος, Συμεών και Σίμων, Ματθαίος, Ματταθίας και Ματθίας, Ελεάζαρος και Λάζαρος, Ανανίας και ‘Αννανος, Ιούδας, ‘Αννα, Σαλώμη, Μαριάμ, Μαρία και Μαριάμμη. Το ότι, προσπαθώντας να αποφύγω τις συγχύσεις, παραθέτω και τα πατρώνυμα των προσώπων αυτών, δεν είμαι βέβαιος πως απλοποιεί τα πράγματα.

Θα ήθελα κλείνοντας την εισαγωγή αυτή να ευχαριστήσω, πρώτα πρώτα τη γυναίκα μου και τα παιδιά μου για την ουσιαστική και εποικοδομητική κριτική, που έκαναν στα διαδοχικά σχεδιάσματα του βιβλίου μου. Τη θεολόγο κα ‘Ασπα Λιάσκα για τις παρατηρήσεις της στο πρώτο σχεδίασμα του. Τον ομ. καθηγητή Πανεπιστημίου κ. Ευτύχη Μπιτσάκη για τις ενδελεχείς και εύστοχες υποδείξεις του στο δεύτερο σχεδίασμα, τον συγγραφέα και γλωσσολόγο κ. Μανώλη Στάθη για τις πολύτιμες γλωσσικές του παρατηρήσεις, τους συγγραφείς κ. Μιχάλη Λιαρούτσο και κα Βούλα Μανή, για τις ουσιαστικές παρατηρήσεις τους στο τελικό σχεδίασμα, τον σοφολογιώτατο ραββίνο κ. Αρράρ, για τις διορθώσεις, που είχε την καλοσύνη να κάνει σε σημεία του κειμένου, που αναφέρονται σε ιουδαϊκά θεολογικά ζητήματα, τους φίλους μου Σ. Πάπαρο, Σοφία Φούσκα και Ρ. ‘Αντζελ, για την ενθάρρυνση που μου έδωσαν και τελευταία αλλά όχι έσχατη, τη φίλη κα Αλεξάνδρα Χιόνη, για την αποφασιστική συμβολή της στην έκδοση αυτού του βιβλίου.

Γράφτηκε στην Αίγινα, το Παλιό Φάληρο και τη Μυτιλήνη, από το καλοκαίρι του 1980 ως την άνοιξη του 1999.

                                                                                       Δημήτρης Ν. Σαραντάκος

 

107 Σχόλια προς “Οι Εσταυρωμένοι Σωτήρες, ιστορικό μυθιστόρημα του Δημ. Σαραντάκου – Πρόλογος”

  1. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Ουκ ήλθον ειρήνην βαλείν εν τω ιστολογίω αλλά μάχαιραν.

  2. Ωραίες ιδέες.

  3. atheofobos said

    Το δούλευε για 19 χρονια!

  4. […] Τα τελευταία χρονια της ζωής του, ο αξέχαστος πατέρας μου έγραφε κάθε βδομάδα ένα χρονογράφημα για την εφημερίδα Εμπρός της Μυτιλήνης. Όταν άνοιξα το ιστολόγιο, άρχισα να αναδημοσιεύω τις επιφυλλίδες αυτές κάθε Τρίτη. Στα τέλη του 2011 ο πατέρας μου πέθανε και από τότε καθιέρωσα κάθε δεύτερη Τριτη να δημοσιεύω αποσπάσματα από τα βιβλία του.… — Weiterlesen sarantakos.wordpress.com/2020/09/15/swtires/ […]

  5. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    1 Αυτόν τον φόβο τον είχα

    3 Και μερικά όταν απλώς το σκεφτόταν

  6. ΚΩΣΤΑΣ said

    Δεν ξέρω γιατί, αλλά ο αείμνηστος Δημήτρης Σαραντάκος με αγγίζει βαθύτατα με το γραπτό του έργο. Η θεματολογία του περιστρέφεται σε ό,τι κι εγώ υπεραγαπώ και με βουλιμία αρέσκομαι να μελετώ. Η αγάπη του για την ιστορία επίσης με συγκινεί πολύ. Ανεξάρτητα αν συμφωνώ ή διαφωνώ με επί μέρους αντιλήψεις του (κατά κανόνα συμφωνώ) μου είναι προσφιλή ο τρόπος, το ύφος και η γλαφυρότητα στα κείμενά του.

    Θα περιμένω με ενδιαφέρον κάθε δεύτερη Τρίτη τις συνέχειες. Μήπως, Νικοκύρη, καλύτερα κάθε Τρίτη; θερμή παράκληση, σκέψου το.

    *Έχω διαβάσει και μερικά του Ρόμπερτ Αμπελάιν.

  7. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Σύμπτωση! Και ο πατέρας μου (μεγάλωσε ορφανός, ήταν αγράμματος και πάμφτωχος, και -βέβαια- δεν έγραφε λογοτεχνία..): 1929-2011

  8. ΚΩΣΤΑΣ said

    –> Στον καλό μου δάσκαλο Μίλτη Παρασκευαϊδη

    Στιγμιαία μπερδεύτηκα, ο Χριστόδουλος; αναρωτήθηκα! 😉

  9. Κουνελόγατος said

    Ευκαιρία να το θυμηθώ για τα καλά. Αλλά είναι μεγάλο, πιο μεγάλο από τ’ άλλα. Μήπως να δημοσιεύεται πιο συχνά;

  10. Χαρούλα said

    Κοντέψαμε τα 400 για τον Θωμά.. Μάλλον τώρα πάμε για ρεκόρ!😄

    Καλημέρα!
    Πολύ ενδιαφέρουσα άποψη. Και σε ωραία κατανοητή(φαντάζομαι από τα άλλα του) γραφή. 3 σε1!
    Συμφωνώ με τον ΚΩΣΤΑ για εβδομαδιαία δημοσίευση. Είμαστε και μεγάλοι άνθρωποι! Μην ξεχνιώμαστε….😊

  11. leonicos said

    Ήδη μέσα στη Γραφή αναφέρονται τρεις παρόμοιες περιπτώσεις. Το να βρεις τρεις με το όνομα Γιεχοσούα > Ελληνικά Ιησούς να έχουν κρεμαστεί από τους Ρωμαίους είναι σα να έχεις βρει τρεις Γιάννηδες αντάρτες που σκοτώθηκαν από τους ταγματασφαλίτες.

    Μπορείς να τους ενώσεις σ’ ένα ιστορικό μυθιστόρημα, αλλά έχεις παραλείψει τους υπόλοιπους 550.

  12. ΓΤ said

    Σε κάποια από τις συνέχειες θα φτάσουμε άνετα τα 100π σχόλια

  13. Γς said

    11

    Σαν τις πλείονες της μίας κιάρες του Αγίου Φούφουτου
    Και σε διάφορες φάσεις της ζωής του, ενίοτε

  14. Γς said

    13:

    >κιάρες

    κάρες γμυ

  15. Theo said

    Καλημέρα!

    Μετά την πρώτη παράγραφο της εισαγωγής του Νικοκύρη, σταμάτησα να διαβάζω.

    Με όλη την εκτίμηση που έχω στον γιο Σαραντάκο και στην αγάπη και τις έρευνές τους για τη γλώσσα μας, δεν μπορώ να πω το ίδιο για τις ιστορικές μελέτες του πατέρα του. Σ’ ό,τι αφορά το Βυζάντιο και τον χριστιανισμό, φαίνεται προκατειλημμένος, «κολλημένος» σε παρωχημένες θέσεις μαρξιστών τάχα μου ιστορικών και επιπόλαιος.

    Αυτά, και συγχωρήστε μου που δεν θα ασχοληθώ με ευφάνταστες επιπολαιότητες για ένα πρόσωπο τόσο αγαπητό σε μένα.

  16. Νέο Kid said

    Θα δούμε βέβαια -υποθέτω- στη συνέχεια , αλλά το κρίσιμο είναι ποιος από τους τρεις γεννήθηκε στη Βηθλεέμ. Αυτός είναι the real thing.

  17. ΓΤ said

    Το #15 ακυρώνει το #12 (100π = 314). Ευτυχώς. Μπράβο, Τεό 🙂

  18. Πάντως οι χριστιανικές («…αγαπάτε αλλήλους…») και οι μαρξιστικές («… εργάτες ενωμένοι, ποτέ νικημένοι…») ιδέες δεν πέφτουν ποτέ σε παρωχημένες θέσεις. Πάντα αποτελούν ελπίδα.

  19. Με προσέγγιση 0,15926535897% για το πλήθος των σχολίων. 🙂

  20. BLOG_OTI_NANAI said

    Τρία ιστορικά πρόσωπα; Οι περισσότεροι που ασχολήθηκαν με τον ιστορικό Ιησού μίλησαν για ένα πρόσωπο στο οποίο το περιβάλλον του «κρέμασε» πολλά αναληθή και ανακριβή. Συγχώνευση τριών ιστορικών προσώπων είναι πιο δύσκολο να πιστέψει κάποιος και από ότι ένας άθεος την ΚΔ 🙂
    Επίσης σήμερα ουδείς αποδέχεται συγγραφή της ΚΔ ολοκληρωμένη μετά τον 1ο αιώνα, με τα πρώτα κείμενα χοντρικά γύρω στο 50 μ.Χ και τα τελευταία γύρω στο 90 μ.Χ. Μιλάμε ότι οι αυτόπτες ζούσαν ακόμα. Τέτοιες υποθέσεις θα πρέπει να περάσουν αιώνες για να δεχτεί κανείς ότι θολώνουν τόσο τα πρόσωπα.

    Βάζω σχεδόν στοίχημα ότι ο Δημ . Σαραντάκος όταν έγραφε είχε ακολουθήσει εκείνη την πλατιά διαδεδομένη ψευδαίσθηση ότι ο Σιναϊτικός Κώδικας ήταν η… πρώτη μαρτυρία της ΚΔ που γράφτηκε τον 4ο αιώνα.

    Αν έχω δίκιο, θέλω δωράκι!
    Το λέω διότι αν κέρδιζα 50 λεπτά κάθε φορά που ακούω από άνθρωπο αυτή την ιστορία με τον Σιναϊτικό Κώδικα, θα ήμουν πλούσιος!

  21. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    9 Το σκέφτηκα κι εγώ, αλλά τελικά δεν είναι τόσο μεγάλο, αφού οι 100 σελ. είναι σημειώσεις.

  22. Pedis said

    Άντε να βγάλεις άκρη μετά από δύο χιλιαδες χρόνια με «πηγές» χιλιοπειραγμένες, επεξεργασμένες, ξεκαθαρισμένες, αγνώστου χρονολογίας, ύστερες, φέικ, ό,τι σκουπιδαριό μπορεί να βάλει ο νους του ανθρώπου σχετικά με την παραχάραξη, την παραίσθηση και την παρερμηνεία όσον αφορά «γεγονότα» και γεγονότα, αν υπήρχαν ποτέ και έχουν διασωθεί αυθεντικές και αξιόπιστες πηγές σχετικά με τα κινήματα των Εβραίων εκείνης της εποχής και ειδικά αφιερωμένες στους «Μεσσίες» των Εβραίων. Με τόσες χριστιανικές παρανοικές, μυθολογικές παπαριές που έχουν συσσωρευτεί και πρέπει να ανασκευαστούν …

    Δεν με ενδιαφέρει καθόλου το θεμα, οπότε θα σιωπήσω και θα κανω παρέα στον Τεό να μη νιώθει μοναξιά ενώ θα υφαίνει τα σεντόνια του …

  23. ΓΤ said

    @21

    Οπότε απομένει κείμενο όσο οι Αριμασποί συν άλλες εκατό σελίδες…

  24. Κουνελόγατος said

    21. Αλήθεια, πιστεύω πως οι σημειώσεις πρέπει κάπου να εμφανίζονται, διότι είναι αναπόσπαστο μέρος του βιβλίου. Πως θα γίνει αυτό;

  25. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    >>Ο Ζηλωτής, ο Πρίγκιπας, ο Διδάσκαλος είναι τρία πρόσωπα…

    Η Αγία Τριάδα, δηλαδή;; 🙂

    Ενδιαφέρουσα προβλέπεται πάντως -για μένα- αυτή η μυθιστορία του πατρός Σαραντάκου . (Και μήπως η ιστορία και ο μύθος δεν αλληλομπλέκονταν πάντα, από την προϊστορία μέχρι και τις μέρες μας; – έστω με άλλες μορφές και διαφορετικό ποσοστό συμμετοχής…)

  26. Aghapi D said

    Σε αυτόν αναφέρεται η αφιέρωση;

    https://www.emprosnet.gr/emprosnet-archive/88467137-5db6-4215-935a-2760deac384f

  27. Γ-Κ said

    0.
    «την πεποίθηση ότι δεν υπάρχει μία αλήθεια, πολύ δε περισσότερο δεν υπάρχει η απόλυτη αλήθεια.»

    Αυτό, μάλλον, ήθελε διαφορετική διατύπωση…

  28. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Εν αναμονή του κειμένου, θα εντρυφήσω σε προγενέστερες προσπάθειες

    https://www.imdb.com/video/vi3075522329?ref_=tt_pv_vi_aiv_1

  29. geobartz said

    Έχω το χούι να διαβάζω τι λένε οι ….αντίθετοι. Ειδικά, θεωρώ τον πατέρα Σαραντάκο προκατειλημμένο, αυτό όμως δεν μου αλλάζει το χούι. Οψόμεθα εις Φιλίππους, που βρίσκονται στο …τέλος του προαναγγελλόμενου παραρτήματος. Ζωή νάχουμε λοιπόν!

  30. sarant said

    24 Στο τέλος κάθε συνέχειας θα υπάρχουν

    26 Ναι, σε αυτόν

  31. Παναγιώτης K. said

    Η γραφή του Δημ.Σαραντάκου είναι ανεπανάληπτη!
    Κάθε δεύτερη Τρίτη θα την απολαμβάνουμε.
    Λόγω του μαθήματος των Θρησκευτικών που διδαχθήκαμε στο σχολείο, έχουμε κάποια εξοικείωση με το θέμα οπότε αυτό είναι ένας επί πλέον λόγος για να το διαβάσουμε με ενδιαφέρον.

  32. Παναγιώτης Κ. said

    Τι υπάρχει πίσω από την επιθυμία εκείνων των ανθρώπων που αποδύονται σε κάποιον αγώνα για να αποκτήσουν οπαδούς και να…σώσουν την ανθρωπότητα;
    Τάση για προβολή-αναγνώριση;
    Για να αποκτήσουν εξουσία;
    Τί;

  33. Κάπως μου θυμίζει τη θεωρία του Κορδάτου για τον ιστορικό Ιησού (ήλθον βαλείν μαχαίραν…)

  34. ΓιώργοςΜ said

    32 Ο άνθρωπος είναι ζώον κοινωνικόν και δη αγελαίον.
    Όπως και σε πολλά άλλα με παρόμοια συμπεριφορά, υπάρχει ανταγωνισμός για την ηγεσία, ο άλφα έχει εξασφαλισμένη τη διαιώνιση των γονιδίων του (=να βγάλει γκόμενα/ες) και συνεπώς τη γονιδιακή βελτίωση του είδους.
    Βιολογικά-εξελικτικά, από τις σπηλιές βγήκαμε προχτές. Τα ένστικτα δεν αλλάζουν τόσο εύκολα.

  35. Alexis said

    Για μένα τα βιβλία του Δημήτρη Σαραντάκου έχουν ένα ξεχωριστό ενδιαφέρον ανεξάρτητα από τη θεματολογία τους. Ο τρόπος γραφής και αφήγησης είναι τέτοιος που μου κινεί πάντα το ενδιαφέρον να διαβάσω παρακάτω.
    Για το συγκεκριμένο δεν έχω να πω κάτι, θα περιμένω να τοποθετηθώ ( 🙂 ) αφού διαβάσω πρώτα.

  36. Γ-Κ said

    32. κλπ

    «Τι υπάρχει πίσω από την επιθυμία εκείνων των ανθρώπων που αποδύονται σε κάποιον αγώνα για να αποκτήσουν οπαδούς και να…σώσουν την ανθρωπότητα;»

    Έτσι όπως τίθεται η ερώτηση προεξοφλεί την απάντηση. Προϋποθέτει ότι τα κίνητρα είναι ιδιοτελή. (Εκτός αν δεν την κατάλαβα καλά.)

  37. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

  38. Γ-Κ said

    Να συμπληρώσω στο 36 ότι ένας άνθρωπος που «αποχτάει οπαδούς» (ή όπως θέλετε πείτε το) λογικά είναι ένας άνθρωπος ιδιαίτερα κοινωνικός. Κάποιος «κλειστός» χαρακτήρας, χωρίς ευφράδεια, χωρίς άνεση στις κοινωνικές του σχέσεις κλπ κλπ, δύσκολα θα γίνει κάποιου είδους ηγέτης. (Εκτός αν είναι απλώς ο θεωρητικός της υπόθεσης.)

    Μπακαλίστικα μιλώντας… το να βγάζει εύκολα γκόμενες είναι προϋπόθεση για να αποχτήσει οπαδούς…

  39. BLOG_OTI_NANAI said

    22: «θα σιωπήσω»

    Νομίζω ότι δεν υπάρχει λόγος. Πιστεύω ότι υπάρχει και ο χώρος και η καλή διάθεση από τους σχολιαστές, ώστε να νιώσουν άνετα και να εκφραστούν ελέυθερα άνθρωποι με προβλήματα, χωρίς αποκλεισμούς.
    Θέλω να πω, να μην νιώθεις άβολα, υπάρχει κατανόηση και κανείς δεν παρεξηγεί αυτά που γράφεις.

  40. Nestanaios said

    20.
    Βγάλε τις παρωπίδες και διάβασε το σχ. 11. Γνώμη δεν θα αλλάξεις αλλά μπορεί να αλλάξεις κάτι άλλο.

  41. Alexis said

    #36 τέλος: Όχι απαραίτητα. Υπάρχουν και «σωτήρες» με γνήσια, ανιδιοτελή πετριά 🙂

  42. Γ-Κ said

    41.
    Αυτό λέω κι εγώ.

    Η ερώτηση στο 32 είναι διατυπωμένη λάθος.

  43. Γ-Κ said

    Καμιά φορά γινόμαστε ασαφείς από αβλεψία.

    Δεν ξεκαθάρισα ότι η ερώτηση στο 32 είναι λάθος, γιατί θεώρησα αυτονόητο ότι μια ερώτηση που προεξοφλεί την απάντηση είναι λάθος.
    (Ας το θυμάμαι αυτό.)

  44. nikiplos said

    Καλημέρα. Πραγματικά ενδιαφέρον.
    Προς τον φίλτατο Theo: 15@, το να επιβάλουμε μια θεολογική προσέγγιση σε ένα ιστορικό μυθιστόρημα, δεν είναι λάθος? Άλλωστε η ορθοδοξία είναι η αναζήτηση της αλήθειας (εκ προοιμίου ατελής) και όχι η δογματική διατύπωσή της. Εδώ σταματώ κι εγώ.

    Η πρώτη μου απόπειρα στην ελληνική γλώσσα ήταν με την Αντιγνώση της Λιλής Ζωγράφου, ένα βιβλίο που είχε μεν ενδιαφέροντα πράγματα ως εφαλτήριες αφορμές να ψάξει όποιος ενδιαφέρεται, αλλά με είχαν απωθήσει, οι επιτηδευμένες μαιευτικές μέθοδοι, οι δογματικές διατυπώσεις, οι ολιστικές θέσεις, αλλά με είχαν αποζημιώσει πρώτα και κύρια η διατύπωση, πως οι οικουμενικές σύνοδοι, ήταν κατ’ ουσίαν μεγάλες κοινωνικές τομές και ανακατατάξεις – δεν λέω επαναστάσεις γιατί δεν αρέσκομαι τόσο πολύ στο είδος, ούτε ενθουσιάζομαι τόσο εύκολα. Επομένως σε τέτοια βιβλία, πολλά θα βρει κανείς υπερεπεξηγημένα ή ας πούμε μεταερμηνευμένα καθώς κατόπιν γνωρίζουμε τι έχει γίνει και τι έχει επικρατήσει και προσδίδουμε συνομωσιολογικές σκοπιμότητες σε παρελθοντικές δράσεις που δεν είχαν ιδέα ούτε τι θα γίνει, ούτε ποιός τελικά θα επικρατήσει. Μια ας πούμε τελεολογική προσέγγιση, που είναι συνήθως λάθος δρόμος να ακολουθήσει κανείς, όταν αναγιγνώσκει ιστορικές αφηγήσεις.

  45. Πέπε said

    > > Στο μυθιστόρημα αυτό, ο πατέρας μου κάνει μια τολμηρή υπόθεση, που δεν ξέρω αν την έχει διατυπώσει κάποιος άλλη φορά, […] ότι υπήρξαν τρεις άνθρωποι που έδρασαν την ίδια περίπου εποχή και που τα χαρακτηριστικά τους αργότερα συγχωνεύθηκαν στη μορφή του Ιησού

    Ο ένας είναι ο Μπράιαν.

    Θέλω να πω, δεν ήταν εντελώς παρθένο έδαφος αυτή η ιδέα.

  46. sarant said

    45 Χαχαχά, ναι, αλλά αυτός ήταν ένας,.

  47. saifer said

    Πολύ ενδιαφέρον το βιβλίο. κ. Σαραντάκο. Διαβάστε και «Το πρόβλημα της ιστορικότητας του Ιησού» (εκδ. Δαιδάλεος). Από λογοτεχνία το «Η Συνωμοσία του Παύλου» (εκδ. Πηγή).

  48. Theo said

    @44:
    Πού με είδες να επιβάλλω θεολογική προσέγγιση σε ένα ιστορικό μυθιστόρημα;

    Απλώς, ο «ήρωας» του μυθιστορήματος είναι τόσο μεγάλος και αγαπητός σε εκατομμύρια ή και δισεκατομμύρια κόσμο (και οι μουσουλμάνοι τον θεωρούν προφήτη), ένας συγγραφέας που έχει αποδειχτεί (για μένα, τουλάχιστον) επιπόλαιος και προκατειλημμένος σε όσα έχει γράψει σε σχέση με με το Βυζάντιο και τον χριστιανισμό ασχολείται μ’ αυτόν, εγώ θεωρώ πως θα το δει επιπόλαια και δεν έχω καμιά διάθεση ν’ ασχοληθώ με αυτό. Δεν θα το διαβάσω, όπως πχ, δεν θα διάβαζα ένα ιστορικό μυθιστόρημα του Ζουργού για τη Θεσσαλονίκη, ενώ θα διάβαζα ένα ιστορικό μυθιστόρημα του Μπακόλα ή ένα αφήγημα του Ιωάννου ή του Σφυρίδη γι’ αυτή την πόλη. Γιατί τους έχω ζυγίσει από άλλα γραπτά τους.
    Κι ούτε αξίζει τον κόπο να συζητήσω για ένα ιστορικό μυθιστόρημα του εν λόγω συγγραφέα.

  49. Γιάννης εμίρης said

    Ενδιαφέρον! Σε πολλούς ο ήρωας και Θεός και Πατήρ, όπως λες Theo, αλλά θα ήθελα να το διαβάσω, έτσι, ίσως για να δω πως σκέφτεται ο συγγραφέας.

  50. aerosol said

    #6
    Μάλλον αναφέρεσαι στον Ρομπέρ Αμπελαίν, ήταν Γάλλος.

    #20
    Έχω χρόνια να ασχοληθώ με το θέμα και δεν ξέρω πολλά. Σύντομο ψάξιμο μου βγάζει πως το παλαιότερο χειρόγραφο χρονολογείται κάπου στο 125 μΧ, ενώ η παλιότερη χρονολόγηση κειμένου Ευαγγελίου (το Κατά Μάρκον) χρονολογείται περίπου στο 70 μΧ, με τα άλλα να έπονται -το Κατά Ιωάννη ίσως και μέχρι το 110 μΧ. Κοντά στο 50 μΧ χρονολογούνται μόνο κάμποσες Επιστολές του Παύλου (το περιεχόμενό τους όμως δεν καταγράφει τον βίο του Ιησού). Επιπλέον, υπάρχουν και διαφωνίες για την χρονολόγηση, δεν είναι όλοι οι μελετητές τόσο αισιόδοξοι για την παλαιότητα. Πιθανώς επειδή το αποδεκτό κείμενο των Ευαγγελίων είναι ένα παζλ από διάφορα χειρόγραφα. Παραδόξως το Κατά Μάρκον δεν είναι το πιο επιδραστικό Ευαγγέλιο, ίσως γιατί σ’ αυτό απουσιάζουν πολλά καθοριστικά στοιχεία που υιοθέτησε ο Χριστιανισμός περί Ιησού. Για παράδειγμα δεν αναφέρεται θαυματουργή γέννηση, ούτε εμφάνιση μετά θάνατον (μόνο ο άδειος τάφος).

    Σημαντικό για μένα είναι πως δεν υπάρχει καμία αίσθηση πως ακόμα και το Κατά Μάρκον περιέχει ιστορική καταγραφή γεγονότων. Δηλαδή η δική μας πιθανολόγηση για πιθανούς αυτόπτες και αναφορά αξιόπιστων περιστατικών -σαν πιθανό έργο ιστορικού ή ενός σύγχρονου δημοσιογράφου- δεν παρουσιάζει μόνο τεχνικά προβλήματα ηλικιών ή εντόνων ανακατατάξεων στην περιοχή, αλλά δεν συνάδει καθόλου και με το ύφος, την εποχή και το είδος του κειμένου. Δηλαδή «ιστορικά» δεν φτάσαμε στ’ αλήθεια πιο κοντά στην πραγματικότητα του Ιησού απ όσο είμασταν όταν ο πατέρας Σαραντάκος τέλειωνε το πόνημά του.

  51. BLOG_OTI_NANAI said

    40: Στην Γραφή αναφέρονται περισσότεροι από 3 Ιησούς, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως μπορούμε να πάρουμε 45 γιάννηδες να τους βάλουμε στο μπλέντερ και να βγάλουμε τον Τσακ Νόρις.

    Τα στοιχεία Ζηλωτή στην ΚΔ είναι τα παρακάτω:

    – «ένας πασίγνωστος φυλακισμένος, που λεγόταν [Ιησούς] Βαραββάς» (Ματθ. 27,16)
    – «ήταν … ληστής» (Ιω. 18,40)
    – «είχε ριχτεί στη φυλακή για κάποια εξέγερση» (Λουκ. 23,19)
    – «μαζί με άλλους στασιαστές … κατά την εξέγερση είχαν διαπράξει φόνο» (Μαρκ. 15,7)

    Άρα, ο Ιησούς δεν έχει στοιχεία «Ζηλωτή» διότι λέει:

    – «Ληστής είμαι, και βγήκατε με ξίφη και ρόπαλα να με συλλάβετε;» (Μαρκ. 14,48)

    – «Ενας όμως απ’ τη συντροφιά του Ιησού έσυρε το μαχαίρι του, χτύπησε το δούλο του αρχιερέα και του έκοψε το αυτί. Βάλε το μαχαίρι σου ξανά στη θήκη του, γιατί όλοι όσοι τραβούν μαχαίρι, από μαχαίρι θα πεθάνουν» (Ματθ. 26,51-52)

    Ούτε φυσικά στοιχεία «Πρίγκιπα» έχει διότι λέει:

    – «αν η βασιλεία μου προερχόταν απ’ αυτόν τον κόσμο, οι στρατιώτες μου θα αγωνίζονταν να μην πέσω στα χέρια των Ιουδαίων αρχόντων (Ιω. 18,36)

    ΥΓ
    Τα παραπάνω εδάφια ξεκαθαρίζουν και μια γνωστή νεοπαγανιστική αρλούμπα περί δήθεν «βίας» του Ιησού όταν λέει για «μάχαιρα» (Ματθ. 10,34) όπου φυσικά απλώς εννοεί ότι θα διχάσει, αφού και το φυσικό μαχαίρι απορρίπτει, και το εδάφιο απλώς λέει ότι θα τσακωθεί η μάνα με την κόρη και η νύφη με την πεθερά (Ματθ. 10,35).

    Ε, δεν χρειάζεται Ζηλωτής για να καταφέρει κάτι τέτοιο…

  52. spiridione said

    Ωραία Νικοκύρη.
    Διαβάζοντας στην αρχή το άρθρο μου ήρθε στο μυαλό κάτι τέτοιο
    https://en.wikipedia.org/wiki/Jesus_in_comparative_mythology

  53. sarant said

    52 Χμ, ενδιαφέρον.

    Θα δούμε από τη μεθεπόμενη Τρίτη που θα αρχίσει το καθαυτό μυθιστόρημα.

  54. BLOG_OTI_NANAI said

    50: Αγαπητέ Aerosol σε παρακαλώ, ας κρατηθεί η συζήτηση εκτός της διαδικτυακής συνωμοσιολογίας. Το γεγονός ότι γράφει ο καθένας στο διαδίκτυο διάφορα, δεν σημαίνει ότι έχουν κάποια σχέση με τη σοβαρότητα.

    Ο Μάρκος τα πάντα λέει!

    Ο Ιησούς «εξέπνευσεν» (Μαρκ. 15,37), λέει στους μαθητές «ψάχνετε τον εσταυρωμένο», «ουκ έστιν ώδε», «ηγέρθη» (Μαρκ. 16,6)

    Δηλαδή, σηκώθηκε ο πεθαμένος, ο οποίος μάλιστα αναμένει τους μαθητές για την ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ εμφάνιση:

    «μετά τό εγερθήναί με προάξω υμάς εις τήν Γαλιλαίαν» (Μαρκ. 14,28)

    Ποιος είπε ότι ο Παύλος δεν καταγράφει τον ιστορικό βίο του Ιησού;!
    Καταρχάς δουλειά του ήταν να κυνηγάει τους οπαδούς Του. Είναι δυνατόν να μην γνώριζε τα πάντα γι’ αυτόν; Αφού όλες του οι επιστολές απευθύνονται σε ΗΔΗ χριστιανούς. Τα υλικά γραφής τότε αξιοποιούνταν στο έπακρο, δεν υπήρξε λόγος να τους γράψει Ευαγγέλιο, διότι όπως βλέπουμε στα; Ευαγγέλια, η κατήχηση των Χριστιανών, γινόταν επάνω στον βίο και τα έργα του Ιησού.

    Παρά ταύτα όμως, ξεκάθαρα αποτυπώνεται ο ιστορικός Ιησούς στον Παύλο, καθώς και την οικογένεια του γνωρίζει, και τον χαρακτήρα του, και την θαυμαστή του γέννηση, και τον δείπνο της Θείας Ευχαριστίας, και ότι πέθανε ιστορικά και το αίμα Του έβαψε τον σταυρό και βεβαιώνει πως αν ο Χριστός δεν αναστήθηκε όντως, τότε τσάμπα πιστεύουμε.

    Ποιος έχει αμφιβολίες για τα κείμενα; Όλοι οι Εκκλησιαστικοί συγγραφείς από τον 2ο αιώνα παραθέτουν χωρία της Γραφής, σώζονται πάπυροι αρχαίοι, χιλιάδες κώδικες, χιλιάδες μεταφράσεις όλα διασκορπισμένα σε μια τεράστια γεωγραφική έκταση. Οι εξωγήινοι τα έγραψαν με ακτίνες σε όλη αυτή την έκταση;

    Τέλος πάντων, είδαμε ήδη από τα παραπάνω πως από όσα βρήκες στο διαδίκτυο, δεν ισχύει τίποτα. Γίνεται χωρίς δουλειά να βρει κάποιος πληροφορίες έγκυρες; Όλο τέτοια θα βρει συνωμοσιολογίες και δεν συμμαζεύεται.

  55. BLOG_OTI_NANAI said

    50: Τώρα είδα και το άλλο…

    «δεν αναφέρεται θαυματουργή γέννηση» (στον Μάρκο)!

    Μα είναι δυνατόν να λέμε κάτι τέτοιο, όταν ο Μάρκος λέει για τον Χριστό ότι είναι «γιος της Μαρίας» (Μαρκ. 6,3) και γιος του Θεού (Μαρκ. 9,7);

    Μην διαβάζετε τους ψεκασμένους.

  56. Όταν διαφωνούμε με κάποιον σε ένα ζήτημα, μια συχνή διατύπωση πρότασης για την ανάγνωση κάποιου βιβλίου είναι περίπου έτσι: «Να διαβάσεις το …Τιτλος… του …Όνομα…» ενώ ο συνομιλητής δεν ερωτήθηκε αν το έχει διαβάσει. Υπάρχουν και άλλες διακριτικότερες διατυπώσεις [;].

  57. Theo said

    @51:
    Το παλαιότερο σπάραγμα χειρογράφου της ΚΔ (γνωστό ως Rylands Papyrus, που διατηρήθηκε λόγω του ξηρού κλίματος της Αιγύπτου) από το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο (το οποίο έλαβε την τελική μορφή του μεταξύ του 90-110 -βλ. τον ίδιο λίκνο) χρονολογείται γύρω στο 125, δηλαδή ένα τέταρτο του αιώνα μετά τη σύνταξή του. Άλλα δύο χειρόγραφα, ο P98 του Καΐρου, με 8 στίχους από την Αποκάλυψη, και ο P104, της Οξφόρδης, με εκτενές απόσπασμα του 23ου κεφαλαίου του Κατά Ματθαίον, χρονολογούνται επίσης στον 2ο αιώνα, ενώ ο P66, που περιέχει μεγάλο τμήμα του Κατά Ιωάννην και φυλάσσεται στην Κολονία και το Δουβλίνο, χρονολογείται γύρω στο 200.

    Η κριτική έκδοση του κειμένου, των Nestle-Aland (στην τελευταία, 28η έκδοσή της που έχω έχουν συμπεριληφθεί και τα ονόματα των Καραβιδόπουλου, Martin και Metzger) για την οποία δούλεψαν χιλιάδες ερευνητές για ενάμιση περίπου αιώνα, βασίστηκε σε over 5,800 complete or fragmented Greek manuscripts catalogued, 10,000 Latin manuscripts and 9,300 manuscripts in various other ancient languages including Syriac, Slavic, Gothic, Ethiopic, Coptic and Armenian.

    Αυτό δεν έχει προηγούμενο στην ιστορία των κειμένων, ή κάτι ανάλογο. Συνήθως τα αρχαιότερα χειρόγραφα ή σπαράγματα που σώζονται απέχουν πέντε, έξι και βάλε αιώνες από την εποχή του συγγραφέα τους, όσον αφορά συγγραφείς της ελληνορωμαϊκής αρχαιότητας ή του πρώιμου Βυζαντίου.

    Η μέθοδος που ακολουθήθηκε για την έκδοση έθεσε τις βάσεις για την κριτική έκδοση οποιουδήποτε κειμένου. Κι έτσι θεωρείται πως το κείμενο της ΚΔ που μας παραδίδει η κριτική έκδοσή της είναι το αρχαίο κείμενο σε ένα ποσοστό πάνω από 99%. Δεν είναι «ένα παζλ από διάφορα χειρόγραφα», όπως γράφεις, αλλά το αποκαταστημένο κείμενο. Δηλαδή, βάσει της κριτικής έρευνας, διορθώθηκαν πάρα πολλά λάθη των πρώτων εκδόσεων.

    Τα σενάρια που αμφισβητούν την ακρίβεια και αυθεντικότητα του εν λόγω κειμένου ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας και των ασεβών πόθων ορισμένων κύκλων.

  58. Theo said

    Να συμπληρώσω πως, ενώ για την έκδοση της ΚΔ μιλάμε για χειρόγραφη παράδοση χιλιάδων χειρογράφων, ενώ για έργα άλλων συγγραφέων της ελληνορωμαϊκής αρχαιότητας ή του πρώιμου Βυζαντίου μιλάμε για δεκάδες ή εκατοντάδες.
    Έτσι, για να φανεί η διαφορά κλίμακας, δεδομένου ότι κανείς δεν αμφισβητεί τις κριτικές εκδόσεις των εν λόγω έργων, ενώ αρκετοί φαίνεται να αμφισβητούν το κριτικό κείμενο της ΚΔ, γιατί έτσι τους βολεύει.

  59. ΓΤ said

    @31
    Η γραφή του Δημήτρη Σαραντάκου δεν είναι ανεπανάληπτη. Επαναλαμβάνεται κάθε δεύτερη Τρίτη 🙂

  60. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μ’ αρέσουν τα ιστορικά μυθιστορήματα, μου φαίνεται ερεθιστικό το θέμα του βιβλίου, εκτιμώ πολύ τη λιτή και σαφή γραφή του Δημήτρη Σαραντάκου, τα ωραία ελληνικά του. Θα είναι απολαυστική η ανάγνωση, λοιπόν.

  61. aerosol said

    #54 & 55
    Θα ειδοποιήσω τους συντάκτες της wikipedia πως κάποιος με το παρατσούκλι BLOG_ klp, τους θεωρεί ψεκασμένους.
    Μια που τόσα χρόνια εδώ μέσα έχω κάνει και λάθη αλλά κάθε άλλο παρά ψεκασμένες και συνομωσιολογικές πηγές επικαλούμαι, θα περίμενα να είσαι λιγότερο παρανοϊκός στο πώς με αντιμετωπίζεις.

    ΔΕΝ έγραψα πως ο Μάρκος δεν θεωρεί τον Ιησού γιο του Θεού. Και προφανώς αναφέρεσαι στην σύλληψη, όχι στη ΓΕΝΝΗΣΗ (Βηθλεέμ, μάγοι κλπ).
    Επίσης ΔΕΝ έγραψα πως ο Μάρκος δεν αναφέρει την ανάσταση. Αν σε ενοχλεί το ρήμα που χρησιμοποίησα, να πω «δεν περιγράφει» μετά θάνατον εμφάνιση του Ιησού. Η δική του αφήγηση σταματά νωρίτερα. Το χωρίο που αναφέρεις είναι από τα λόγια του αγγέλου στις γυναίκες που πήγαν να φροντίσουν το σώμα του Ιησού. Είναι μια υπόσχεση ή όπως θες να το πεις. Στο Μάρκο οι μαθητές ΔΕΝ περιγράφεται να ξαναβλέπουν τον Ιησού. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο δεν λέω.

    Δεν ξέρω τι είναι δυνατόν να γνώριζε ή να μην γνώριζε ο Παύλος, αυτά είναι εικασίες. Αυτόπτης δεν ήταν -μιλάμε για την προέλευση των κειμένων και την πιθανή ερμηνεία τους ως ντοκουμέντα, τα άλλα είναι θέμα δόγματος και πίστης. Ο Παύλος ήδη μεταφέρει μια θρησκεία, μια σχετικά δομημένη πίστη, δεν καταγράφει ο ίδιος τα γεγονότα, τα γνωρίζει δεύτερο χέρι. Δεν είναι ανύπαρκτος ούτε αυτός ούτε άλλοι στο κυνήγι της ιστορικότητας του Ιησού αλλά το χρονικό το ψάχνουμε κυρίως τα Ευαγγέλια.

    Δεν θεολογώ, προσπαθώ να καταλάβω πώς προκύπτουν κάποια κείμενα και πώς συνθέτουν την εικόνα του Ιησού. Αν δεν μπορείς να παρακολουθήσεις μια συζήτηση τότε μη μπλέκεσαι, και μάλιστα εμπρηστικά.

  62. ΓΤ said

    Από τις πρώτες μέρες που άνοιξα την πόρτα εδώ και μπήκα, ωμο_λογώ ότι κουραζόμουν αφόρητα με τα γραφτούδια του Δημήτρη Σαραντάκου, ζωντανού πάντα μέσα από τις αράδες του. Τον Μίμη δεν τον πάω, τον Νίκο αγαπώ.

    Μεταξύ μας, πίσω από την πατρογραμμή κειμένων Δημήτρης-Νίκος, βλέπω και την παραλληλία Αλέξης Σεβαστάκης-Νικόλας Σεβαστάκης. Πάει καιρός που ήθελα να γράψω για κάτι συγκεκριμένο, βρίσκω τον χρόνο σήμερα.

    Δίχως να θέλω να προσβάλω καμία μνήμη, θεωρώ ότι ο συνεχής δημόσιος χαρακτηρισμός ενός πατέρα ως «αξέχαστου» κουράζει. Εξηγούμαι: γενικά, ο νεκρός είναι «αξέχαστος» για την οικογένειά του, για τους πλέον οικείους του, φίλους και λοιπούς. Ακόμη κι αν κάποιος θέλει να τον ξεχάσει, έρχεται ένα τέκνο και δεν τον αφήνει 🙂

    Ανάποδος καθώς είμαι, διαβάζω μέσα από ένα ανάποδο πρίσμα, και λέω, δυστυχώς, ότι ο χαρακτηρισμός «αξέχαστος», ασφαλώς έμφορτος με το δάκρυ της μνήμης και τον προσήκοντα σεβασμό, φέρνει στον νου εκείνα τα θλιβερά εξώφυλλα δίσκων με τα «αξέχαστα» λαϊκά μιας εποχής όπου κάποιοι προσπαθούσαν κάτι να δηλώσουν μέσα από μουστάκι Κλαρκ Γκέιμπλ και όπου, την ώρα του μπουζουκοσεβντά, το χρυσό δόντι έβρισκε τη στραφταλιστή αντανάκλασή του πάνω στο λουστρίνι.

    Εάν νιώθω σωστά, δεν του πρέπει το «αξέχαστος», δεν είναι πλουμίδι, είναι περιττό. Ίσως κι ο ίδιος ο Δημήτρης, αυτή η ασύνορη πολυπράγμων προσωπικότητα, θα συμφωνούσε με κάτι απολύτως δωρικό, γιατί όταν απογυμνώνεται ένα όνομα και κρέμεται αδούλωτο από χαρακτηρισμούς, λιτά αναδεικνύεται το μεγαλείο του.

  63. aerosol said

    #57
    Στα ίδια μέρη που βρήκες τα στοιχεία σου (ορθότατα) θα προκύψει και αυτό που λέω. Πραγματικά δεν θα φάω όλο το απόγευμα να κοπυπαστώνω, ούτε θα σπουδάσω παπυρολογία στα γεράματα.
    Το «αποκαταστημένο κείμενο» είναι ακριβώς παζλ χειρογράφων/παπύρων/πεςταόπωςθες -γι αυτό είναι ΑΠΟΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ το ρημάδι! Και δεν συμφωνούν όλοι στην ακριβή χρονολόγηση του περιεχομένου κάθε κειμένου. Πάλι δεν είπα τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.

    [Αν συνεχιστεί αυτού του τύπου το κυνήγι μαγισσών απλά δεν θα ξαναδιαβάσω σχόλια από συγκεκριμένους σχολιαστές και θα λαμβάνω υπόψη όσους δεν ψάχνουν παντού σκοτεινούς, συνομωσιολογικούς «κύκλους» -μη χέσω…!]

  64. sarant said

    62 Όπως και οτιδήποτε άλλο γράφω, ή μάλλον πολύ περισσότερο από οτιδήποτε άλλο γράφω, το «αξέχαστος» αφορά τη δική μου οπτική γωνία. Αξέχαστος για όλον τον κόσμο δεν είναι κανείς.

  65. Ευαγγελιστής said

    #61
    Συγγνώμη, αλλά ο συνάδελφος Μάρκος, που είναι και ο αρχαιότερος, δεν μιλάει για Γέννηση γιατί στο κείμενό του ο Ιησούς φαίνεται να υιοθετήθηκε από το Θεό κατά τη Βάπτιση. Το ίδιο υποδεικνύουν και κάποιες Επιστολές (δεν θυμάμαι τώρα ποιες), και πάλι οι αρχαιότερες. Η Γέννηση από γυναίκα προστέθηκε μετά, όταν άρχισε να διαμορφώνεται το δόγμα…

  66. ΚΩΣΤΑΣ said

    50 Ναι, Ρομπέρ Αμπελαίν, ευχαριστώ για τη διόρθωση. Το βρίσκω τώρα και ως Ρόμπερτ… Το διάβασα πριν πολλά χρόνια, δανεικό, δεν το αγόρασα.

  67. BLOG_OTI_NANAI said

    61: Μα από την Wiki δεν είχε προέλθει η συνωμοσιολογία ότι δήθεν ο Κων/νος Παλαιολόγος ήταν ενωτικός; Τι περιμένεις από αυτή την ιστοσελίδα; 500 φορές έχω αναφέρει ότι μόνο για τουριστικός οδηγός κάνει. Δεν επιτρέπεται να αντλεί κανείς πληροφορίες από εκεί για τέτοια πράγματα γιατί θα εκτεθεί από τις ανακρίβειες.

    Όπως καταλαβαίνεις ο Μάρκος γνωρίζει τα πάντα όσα έγραψες και είτε περιγράφει με λεπτομέρεια είτε τα αφήνει να εννοηθούν όπως αυτός νομίζει καλύτερα. Και ασφαλώς, δεν θα συζητήσουμε τώρα στα σοβαρά αν ο Μάρκος γράφει ότι ο Ιησούς ήταν… ψεύτης και υποσχέθηκε παρουσία μετά θάνατον που δεν θα γινόταν… Την αναφέρει επειδή ακριβώς έγινε διότι ο Ιησούς μόνο αλήθεια λέει.

    Αλλά ειλικρινά έχω την απορία. Για ποιον λόγο αν θες να μάθεις κάτι σχετικό, δεν με ρωτάς. Αφού ξέρεις ότι τα γνωρίζω. Πας και ψάχνεις στη Wiki να βρεις τι;

    Να προσθέσω και ένα σύντομο σχόλιο για την παλαιότητα.

    Ένα κλασικό παράδειγμα είναι ο Ιγνάτιος Αντιοχείας που ήταν επίσκοπος ήδη από το 70 μ.Χ. Μιλάμε για την απόλυτα πρώιμη εποχή του Χριστιανισμού, για άνθρωπο έζησε μέσα στον 1ο αιώνα μέχρι τις αρχές του 2ου.

    Στις στις αυθεντικές του επιστολές παραθέτει πλήθος χωρία από την ΚΔ και τα παραθέτει με την εγκυρότητα που τους αναλογεί στους παραλήπτες των επιστολών του. Σε αυτές βρίσκουμε δεκάδες εδάφια από πολλά βιβλία της ΚΔ που μας δείχνουν πόσο πρώιμη ήταν η συγγραφή τους και πώς η Εκκλησία είχε αναγνωρίσει την αυθεντία τους.

    Ένα ελάχιστο παράδειγμα, με δύο εδάφια από το Κατά Ματθαίον και ένα από την Α΄ Προς Κορινθίους:

    «εκ γάρ τού καρπού τό δένδρον γινώσκεται» (Ματθ. 12,33)

    «μύρου … κατέχεεν επί τήν κεφαλήν αυτού» (Ματθ. 26,7)

    «Πού σοφός Πού γραμματεύς Πού συζητητής» (Α΄ Κορ. 1,20)

  68. BLOG_OTI_NANAI said

    65: Καλώς τον…

  69. dryhammer said

    65. Όλα τα λεφτά το «ο συνάδελφος Μάρκος, που είναι και ο αρχαιότερος»…

  70. Ευαγγελιστής said

    #68
    Καλώς Σας βρήκα κι Εσάς και όλη την κομπανία…

    #69 (τι αριθμός…)
    Δεν είναι ψέμα! 🙂

  71. 69 Τούτος εδώ ποιό έχει γράψει, το ΚαταΜαράν?

  72. Γιατί να είναι τρία πρόσωπα και όχι δεκατρία ή εκατόν δεκατρία; Νομίζω ότι έκανε σωστά που το άφησε μυθιστόρημα και όχι μικρή μελέτη.

  73. Αιμ said

    Αυτογκόλ ξεαυτογκόλ ωραία παίζει ο πάοκ

  74. Γιάννης Κουβάτσος said

    67: Η πολιτική του Παλαιολόγου ήταν φιλοενωτική. Μπας και μπορέσει να επιβιώσει ό,τι είχε απομείνει από την αυτοκρατορία. Ή όχι;

  75. Αιμ said

    Αμ το πα γω

  76. Ευαγγελιστής said

    συνεχίζω:

    Προς Γαλάτας 4, 4-5: «ὅτε δὲ ἦλθε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου, ἐξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ, γενόμενον ἐκ γυναικός, γενόμενον ὑπὸ νόμον, ἵνα τοὺς ὑπὸ νόμον ἐξαγοράσῃ, ἵνα τὴν υἱοθεσίαν ἀπολάβωμεν».

    Προς Ρωμαίους 1, 1-4: «Παῦλος, δοῦλος Ἰησοῦ Χριστοῦ, κλητὸς ἀπόστολος, ἀφωρισμένος εἰς εὐαγγέλιον Θεοῦ. ὃ προεπηγγείλατο διὰ τῶν προφητῶν αὐτοῦ ἐν γραφαῖς ἁγίαις περὶ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ, τοῦ γενομένου ἐκ σπέρματος Δαυῒδ κατὰ σάρκα, τοῦ ὁρισθέντος υἱοῦ Θεοῦ ἐν δυνάμει κατὰ πνεῦμα ἁγιωσύνης ἐξ ἀναστάσεως νεκρῶν, Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν»

  77. Theo said

    @63:
    Να με συγχωρείς αλλά δεν σε κατηγόρησα για συνωμοσιολογία. Υπέθεσα μόνο πως όσα γράφεις προέρχονται από νεοπαγανιστικές και αντιχριστιανικές πηγές.

    Επειδή ασχολούμαι με την παλαιογραφία (κι η παπυρολογία είναι κλάδος της) κι έχω ασχοληθεί και με την κριτική έκδοση κειμένου (κι ο Jost Gippert με τον οποίο συνεργάζομαι μέχρι φέτος δίδασκε στο Πανεπιστήμιο κριτική έκδοση κειμένου και γενική γλωσσολογία) μπορώ να σου πως οι όροι «παζλ χειρογράφων/παπύρων/πεςταόπωςθες» για κριτικά αποκατεστημένο κείμενο είναι ατυχείς.

    Και, τέλος, να σου πως σε εκτιμώ και μου αρέσουν πολύ οι περισσότερες παρεμβάσεις σου εδώ.

  78. Γιάννης Κουβάτσος said

    Τζάμπα η κλάψα των μπαοκτσήδων ότι συνωμότησε το σύμπαν για να τους εμποδίσει να μπουν σε όμιλο του τσαμπιολί…Θα ξεφτιλιστούν μάλλον, αλλά αξία έχει η συμμετοχή, έστω και για μία και μόνη φορά.

  79. Νέο Kid said

    78. Γιάννη, μη γίνεσαι Τζης! Εμείς δεν είμαστε κομπλεξικοί «αντί» σαν αυτόν.
    Η μπενφίκα στο δεύτερο ημίχρονο είδε το Χριστό φαντάρο!
    Μπράβο στον ΠΑΟΚ για τη δικαιότατη πρόκριση.

    Υγ. Παρακαλείται ο ψευτοπαοκτζής αντιπαναθηναϊκός Τζης να μη μας πρίξει τα μέζεα με αναλύσεις of the bottom…όπως συνηθίζει! …

  80. sarant said

    78-9 Τετοια νίκη και λείπει ο Τζι. Συγχαρητηρια στον ΠΑΟΚ.

  81. Νέο Kid said

    80. Μεγάλη χαρά που ο χοντρός συνπρωθυπουργός της εγκληματικής οργάνωσης έχασε ήδη 5 μύρια από το pool stake…κι έπονται κι άλλες χασούρες , ινσάλαα!,

  82. Theo said

    @67, 74:
    Όχι μόνο φιλενωτικός ήταν ο Κωνσταντίνος αλλά Ουνίτης.

    Ο σημαντικότερος ιστορικός που ασχολήθηκε με την Άλωση, ο Ράνσιμαν,γράφει στο σχετικό βιβλίο του:
    «Στις 12 Δεκεμβρίου 1453 πραγματοποιήθηκε στη μεγάλη μητρόπολη της του Θεού Σοφίας μια επίσημη λειτουργία, παρουσία του αυτοκράτορα και της Αυλής. Στις προσευχές μνημονεύθηκαν ο πάπας και ο απών πατριάρχης και διαβάστηκαν τα διατάγματα της ένωσης της Φλωρεντίας.»

    Αυτό είναι ο ορισμός της Ουνίας. Εφόσον δεν υπάρχει πράξη επιστροφής του στην Ορθοδοξία, ο Κωνσταντίνος ήταν Ουνίτης με τη βούλα.

  83. Γ-Κ said

    Κατά τα άλλα δεν είσαστε κομπλεξικοί «αντί». Όχι ότι έχει καμιά σημασία, πάλι στο ζουμί σας θα βράζετε, αλλά… λέμε τώρα…

  84. Γιάννης Κουβάτσος said

    79: Μα δεν θυμάσαι την κλάψα τους, με το που άκουσαν την κλήρωση; Κλάψα συνδυασμένη με ειρωνικά χαμόγελα και τις γνωστές θεωρίες συνωμοσίας. Είχαν πιστέψει ότι αποκλέιστηκαν, πριν καν παίξουν. Να που προκρίθηκαν, χωρίς να τους εμποδίσει κανένας υιός Θεοδωρίδης ή Σόρος ή άλλος κακός αντιμπαοκτσής. Εξού και το σχόλιό μου. Κατά τα άλλα…μαγκιά τους κι από πίτα που δεν τρώω, τι με νοιάζει κι αν καεί.

  85. Νέο Kid said

    83. Εσείς δεν είστε ομάδα, αγαπητέ. Είστε μια ληστρική συμμορία που κατατρώει τον πολιτισμό , τον αθλητισμό, και εν γένει την κοινωνία. Κάθε απώλεια σας , κέρδος για την ανθρωπότητα!

  86. Γ-Κ said

    85.
    Με μπερδεύετε με τον καθρέφτη σας, αγαπητέ μου…

  87. Ευαγγελιστής said

    Περί Κωνσταντίνου Παλαιολόγου ολίγα.

    Μας λέγει ο αυτόπτης Νικολό Μπάρμπαρο:
    adì 13 dezembrio fo fatto la union in la giexia de Santa Sofi a con grandenissima solenitade de chierixie, en etiam ve jera el reverendo gardenal de Rosìa, che jera mandà per el papa, etiam ve jera el serenissimo imperador con tuta la sua baronia, e tutto el populo de Costantinopoli; e in quel zorno ve fo de gran pianti in questa zitade, e questa union sì se intende, che i sia unidi come nui Franchi, e non aver più sisme in la giexia.
    Αφήνω τη μετάφραση σε κανέναν ικανότερο. Πάντως τα «φάτο λα ουνιον» και «ελ σερενισιμο ιμπεραδορ» στην ίδια πρόταση δεν μου φαίνεται και πολύ καλό…

    Άλλος αυτόπτης ο Λεονάρδος Χίου αποκαλύπτει:
    actum est industria probitate praefati domini cardinalis [Isidori], ut sacra unio, assentiente imperatore senatuque – si non ficta fuit – firmaretur celebrareturque secundo Idus Decembris, Spiridonis episcopus sancti die.
    Πολλά λατινικά δεν ξέρω, αλλά εκείνο το «σάκρα ούνιο ασεντιεντε ιμπερατορε σενατουκουε φιρμαρετουρ» δεν μπορεί να είναι κάτι πολύ ορθόδοξο…

    Τέλος, ένας ποιητάρης μιμητής του Βιργιλίου από τη Μπρέσια, ο λεβέντης αυτόπτης Ουμπερτίνος Πόσκουλος, μας τραγουδά πως ο Κωνσταντίνος ήρθε στη Αγία Σοφία στις 12 Δεκέμβρη:
    Hic solio se rex componitur alto
    Ad portam templi mediam, stratoque resedit
    Quem circum Graji proceres funduntur. Ad illum
    Ut venit, destras jungunt, mutuisque salutant
    Vocibus a summo Nicolao principe dicta
    Pace: salutato et legatus rege recumbit
    Sede humili, parva, fuerat forte parata.

    Κι αφού ο παπικός λεγάτος Ισίδωρος είπε τα δικά του, απήντησε το παληκάρι ο Κωστής:
    Talia dicta dabat legatus. Corde premebat
    Rex curas, fi xosque oculos tellure tenebat.
    Tunc sic pauca refert: Mihi non est copia soli
    Pontifici adjungi summo, nec cogere dignum
    Est populum: placido fi ant haec corde necesse est.
    Sed tu si qua potes primum scrutare per artes
    Tentamenta animos monachum primosque sacrati
    Ordinis explora; placeat si foedere tali
    Hacque via ulcisci Teucros; et morte levari;
    Et conare tamen populum allectare periclo
    Attonitum. Interea cunctum explorare senatum
    Quid sit opu facto, hunc et maturare jubebo.
    Αυτό το «μίχι νον εστ κοπια σολι ποντίφιτσι αντγιουντζι σουμο» επίσης μου φαίνεται ύποπτο…

  88. Γ-Κ said

    (Θα βάλω τον κ. ΛΑΜΠΡΟΣ να αναλύσει τις αμυγδαλές σας, χεχε…)

  89. Ευαγγελιστής said

    για το 82, σας ευχαριστώ αγαπητέ φίλε!

  90. Γ-Κ said

    Καλύτερη διατύπωση: Θα βάλω τον κ. ΛΑΜΠΡΟΣ να παίξει μπάλα με την αμυγδαλή σας. (ξανά-χεχε…)

    (Φυσικά αναφέρομαι στον κ. Νέο Kid.)

  91. Γιάννης Ιατρού said

    ΕυαγγελΗστής …. Θεού Δώρο 😉

  92. Ευαγγελιστής said

    για το 91, αν έχω λάθος δείξατέ μου το, ειδεμή γιατί με χλευάζετε;

  93. Triant said

    Άκουσα οτι στο Κρασνοντάρ κερνάνε.

    Νάτανε η ζήλια ψώρα 🙂

  94. aerosol said

    #77
    Δεν έχω ιδέα γιατί έκανες αυτή την μειωτική υπόθεση -κι όπως είδες δεν ήσουν ο μόνος.
    Αν αυτή είναι η άμεση αντίδραση σε άνθρωπο που λίγο πολύ ξέρει κανείς το ποιόν του… αν δε με εκτιμούσες κι όλας να δω τι θα γινόταν!
    Έγραψα πέντα απλά πραγματάκια, στρωτά, δηλώνοντας πως ξέρω λίγα. Και δεν ήταν και λάθος.

  95. Pedis said

    Λάθος. Ο αγιασμός είναι το απόλυτο αντισηπτικό.

    Άλλο θέλω να μάθω: τα υποχρεώνουν τα παιδάκια οι φιλόλογοι στα πλαίσια πρακτικής άσκησης στα αρχαιοελληνικά έθιμα, είναι για τις ανάγκες του βίντεο που πάνε ένα-ένα να φιλήσουν το είδωλο ή μετά από δέκα χρόνια μιζέριας και ανασφάλειας τόχουν γυρίσει οι οικογένειές τους στα οπιούχα και έχουν μάθει και τα παιδιά τους;

  96. aerosol said

    Ο άλλος άρχισε να ασχολείται με τη wikipedia, λες και δεν έχουμε το κείμενο του Μάρκου, η «κακιά» πηγή μας έφταιξε. Λες και δεν κατάλαβε τι μαλακία έκανε.
    Καλά… Τα λέμε…

  97. Theo said

    @94:
    Δεν έχω ιδέα γιατί έκανες αυτή την μειωτική υπόθεση

    Γιατί συνήθως εκεί εμφιλοχωρούν τέτοιες αμφισβητήσεις της ακρίβειας και αυθεντικότητας του κειμένου της ΚΔ. Και θεώρησα πως δεν είσαι καλά πληροφορημένος. Όταν γράφεις γι’ αυτό «παζλ χειρογράφων/παπύρων/πεςταόπωςθες», μάλλον μειωτικά, ενώ το ίδιο είναι κάθε κριτική έκδοση αρχαίου ή βυζαντινού συγγραφέα, και γι’ αυτές κανείς δεν ενοχλείται.

  98. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Εμένα μ΄ενδιαφέρει να το διαβάσω το βιβλίο. Δείχνει να είναι στα μέτρα μιας Μεγάλης Υποθεσης που θα μ΄ άρεσε να τη δω μυθιστορηματικά.
    «…ακροβατώντας μεταξύ «πίστης» και «κρίσης» με μόνη πυξίδα την πεποίθηση ότι δεν υπάρχει μία αλήθεια, πολύ δε περισσότερο δεν υπάρχει η απόλυτη αλήθεια.»
    Αυτό, αυτό!

    54 >>αν ο Χριστός δεν αναστήθηκε όντως, τότε τσάμπα πιστεύουμε.
    Γιατί τζάμπα; Δε γίνεται να πιστεύουμε ένα μέρος και το υπόλοιπο να τ΄αφήνουμε για τη Δεύτερη τάξη ε Παρουσία ήθελα να πω 🙂

    Ωραίο το ματσάκι! Δε λέω ποιο. 🙂

  99. ΚΩΣΤΑΣ said

    Για το: «τον αξέχαστο πατέρα μου» που λέει ο Νικοκύρης για μένα είναι κάτι που τον τιμά ιδιαίτερα και χαίρομαι όταν το διαβάζω. Έχω την (εσφαλμένη ίσως;) εντύπωση ότι το να δείχνεις φανερά το σεβασμό στη μνήμη των γωνιών σου είναι ίδιον κυρίως των συντηρητικών φρονημάτων ατόμων. Γι΄αυτό παλαιότερα όταν κάποτε υπαινίχθηκα «κι εσύ Νικοκύρη δικός μας είσαι» , εξ αιτίας της αναφοράς του στον αξέχαστο πατέρα του, δέχθηκα από σχολιαστή κάπως επιτιμητικό σχόλιο, αλλά το άφησα να περάσει έτσι.

    Πάμε στο άλλο τώρα. Παρόλο ότι με βάφτισαν χωρίς να με ρωτήσουν, σήμερα δηλώνω ενσυνείδητα χριστιανός. Βιώνω όμως τις χριστιανικές αλήθειες κατά πως με οδηγεί η συνείδησή μου και όχι όπως την διδάσκει και προσπαθεί να την επιβάλλει ο κλήρος. Άρα δεν έχω και πρόβλημα να διαβάσω το μυθιστόρημα του πατρός Σαραντάκου. Όχι ότι αποδέχομαι εκ προοιμίου ότι ο Χριστός είναι τρεις σε έναν, αλλά δεν είναι και αμαρτία να ακούσεις και τι λέει κάποιος άλλος, περί μυθιστορίας πρόκειται.
    Αντιλαμβάνομαι την ένσταση του φίλου μου Theo ή του BLOG… αλλά είπαμε, εγώ είμαι χαλαρός χριστιανός και νομίζω ότι έχω περισσότερες πιθανότητες να πάω στον παράδεισο, τουλάχιστον από τους δεσποτάδες… 😜

  100. ΚΩΣΤΑΣ said

    99 … γωνιών σου, την τύφλα μου, διορθώνω στο σωστό –> γονιών

  101. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    (.μεσ’ σε καπνούς και σε βρισιές- ..του ξενυχτιού της εφημερίας.. 🙂 )
    @64. Και οτιδήποτε άλλο γράφεις, Νίκο, αφορά τη δική σου οπτική γωνία, αλλά αυτό το «αξέχαστος» σε τιμά ιδιαίτερα. Παρόλο που εμείς οι σημερινοί πραγματιστές (δεξιοί κι αριστεροί), βλέπουμε στον θάνατο απλώς μιά ανακύκλωση της ύλης, ένα κεραιάκι της ψυχής μας αισθάνεται ότι από κάπου μας κοιτούν αυτά τα αγαπημένα πρόσωπα κι ευχαριστιούνται όταν συνεχίζουμε να τα τιμούμε..

  102. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Πράγματι, Kid, η Μπενφίκα είδε τον Χριστό φαντάρο αλλά, μετά από το σημερινό άρθρο, υποχρεούμαστε να ορίζουμε κάθε φορά και σε ποιόν από τους τρεις αναφερόμαστε..
    (Σοβαρολογώντας, να υπενθυμίσω στους ποδοσφαιρόφιλους του ιστολογίου ότι οι αμετροεπείς αντιπαλότητες αντανακλούν και συντηρούν -σχεδόν αποκλειστικά- τις κερδοφόρες αντιπαλότητες των μεγαλοπαραγόντων. Οι υπόλοιποι, δεν έχουμε κανέναν λόγο να υπερβαίνουμε τα όρια της φιλικής ψιλοκαζούρας..)

  103. Αγγελος said

    (82) Το Δεκέμβριο του 1453 λίγο απίθανο να έγινε πανηγυρική λειτουργία στην Αγία Σοφία με παρόντα και τον Αυτοκράτορα 😦

  104. Theo said

    @103:

    Ευχαριστώ για τη διόρθωση.

    Lapsus digiti. Ο Κωνσταντίνος φέρνει συνειρμούς για 1453, κι έτσι στο 3 πήγε το δάχτυλό μου αντί του 2 (1452, το σωστό, φυσικά).

  105. spiridione said

    Καθηγητής Δερμιτζάκης: »Η Θεία Κοινωνία έπρεπε να είχε σταματήσει από την αρχή»
    https://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/39453-kathigitis-dermitzakis-i-theia-koinonia-eprepe-na-eixe-stamatisei-apo-tin-arxi

  106. Μαρία said

    105
    Αυτός αν μη τι άλλο έχει αξιοπρέπεια https://www.tovima.gr/2020/08/26/society/dermitzakis-oi-apopseis-mou-gia-tin-ereyna-den-taytizontan-me-aytes-tis-kyvernisis/

  107. spiridione said

    106. Ναι. Και πέρασε στο ντούκου.

    76. Πρόσθεσε και αυτό
    Πράξεις Αποστόλων, 13.33
    Καὶ ἡμεῖς ὑμᾶς εὐαγγελιζόμεθα τὴν πρὸς τοὺς πατέρας ἐπαγγελίαν γενομένην, ὅτι ταύτην ὁ θεὸς ἐκπεπλήρωκεν τοῖς τέκνοις [αὐτῶν] ἡμῖν ἀναστήσας Ἰησοῦν ὡς καὶ ἐν τῷ ψαλμῷ γέγραπται τῷ δευτέρῳ·
    υἱός μου εἶ σύ,
    ἐγὼ σήμερον γεγέννηκά σε.
    Όπως και στην προς Ρωμαίους, η υιοθεσία γίνεται στην Ανάσταση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: