Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ο θεϊκός Αχιλλέας και ο ανθρώπινος Οδυσσέας (δυο ποιήματα του Gpointofview)

Posted by sarant στο 20 Σεπτεμβρίου, 2020


Πολλές φορές έχουμε δημοσιεύσει στο ιστολόγιο διηγήματα του φίλου μας του Τζι, το τελευταίο πριν απο ένα δίμηνο και εκεί θα βρείτε λινκ προς τα προηγούμενα.

Το ιστολόγιο κατά καιρούς δημοσιεύει διηγήματα, πεζογραφήματα και αφηγήματα φίλων, όπως ο Δημήτρης Μαρτίνος ή ο DryHammer, αλλά ως τώρα δίσταζα να δημοσιεύσω ποιήματα φίλων, θεωρώντας ότι δεν προσφέρεται το μέσο. Ο ενδοιασμός ισχύει, αλλά σήμερα κάνουμε μια εξαίρεση, αφού τα δυο έργα του Τζι είναι, ας πούμε, ποιητικοί στοχασμοί πάνω σε ομηρικούς στίχους. (Ο Τζι, που ξέρει τον ενδοιασμό μου, μου τα έστειλε βάζοντας στο μέιλ τίτλο «Στη γραμμή του οφσάιντ»).

Οι δυο φωτογραφίες που συνοδεύουν τα ποιήματα είναι επίσης επιλογή του Τζι.

Εχθρός γαρ μοι κείνος.

Στεκόταν και τον κοίταζε. Μέσα στα μάτια. Προσπαθούσε να τον λυγίσει και να μην λυγίσει. Ποιός δεν θα στρέψει το βλέμμα ήταν το έπαθλο. Ωρα πολλή σε μάχη ηθικού. Ισοπαλία θα λέγαν οι κριτές. Υποχωρούσε όσο υποχωρούσε και ξαναδυνάμωνε όσο δυνάμωνε κι ο εχθρός. Μέχρι που άρχισε να ονειροπολεί απ’ την κούραση. Μηχανικά συνέχιζε την μάχη.

ομώς Αΐδαο πύλησιν

Ηταν ότι μισούσε. Μην κι’αγαπούσε ίσως ; Οχι στην παγίδα αυτή δεν θάπεφτε. Μίσος καθάριο όσο ζεστό το αίμα του κυλούσε γι’αυτό που κάποτε θα τούπαιρνε την θέρμη. Τότε μπορεί, στον αναπόφευκτο συμβιβασμό, ναι, μπορεί να τ’ αγαπούσε. Μα τώρα μόνο μίσος εχθρικό στη σκέψη του θανάτου. Συνέχισε να τον κοιτά

ος χ’ έτερον μεν κεύθη ενί φρεσίν

Οι σκέψεις του, οι σκέψεις του…πως τον εχθρό θα λειώσει. Σφαίρες τις έκανε και πυροβολούσε με τα μάτια. Ξεκάθαρος ο νους στο βλέμμα έδινε δύναμη τον άλλο να λυγίσει. Ολα παραμερίσανε μεσ’ στο μυαλό του, η τέλεια συγκέντρωση σ’αυτό το βλέμμα το πύρινο, φωτιά από το μίσος. Μα και το βλέμμα τ’ αντικρύ, κι’αυτό
πύρινο ήταν

άλλο δε είπη

Και τότε μίλησε. Λόγια γλυκά , παρηγορητικά, λόγια συμπόνοιας στον εχθρό. Είδε το βλέμμα του να μαλακώνει. Να, τώρα, σκέφτηκε, τώρα που νά’ ναι το βλέμμα θ’ αποσύρει.. Χαμογέλασε μέσα του, γλυκάθηκε στην προσμονή της νίκης, μα τίποτε, ισοπαλία πάλι.
Δοκίμασε τ’ αντίθετο. Αρχισε να τον βρίζει με το στόμα ενώ η σκέψη του τον λυπότανε γιά τις άδικες κατηγόριες. Πάλι τίποτε. Πάλι ισοπαλία.


Κουρασμένος ο Αχιλλέας έφυγε μακριά από τον καθρέπτη του. Το είδωλό του έφυγε κι’ αυτό..

Εχθρός γαρ μοι κείνος ομώς Αΐδαο πύλησιν
ος χ’ έτερον μεν κεύθη ενί φρεσίν, άλλο δε είπη ( Ομήρου Ιλ., ραψ. Ι )

Ότι μου είναι μισητός, όσο του Άδη οι πύλες,
κείνος που κρύβει άλλο στον νουν και άλλο στο χείλος έχει. (μεταφρ. Ι. Πολυλάς)

 

Ου χρεώ πείσματος εστίν

Tον είχε πιάσει το πείσμα του. Solo contra Roma. Δεμένος με παλαμάρι από μιά συκιά προσπαθούσε να ξεφύγει. Ειχε σκαρφαλώσει στη συκιά να κόψει άγουρα σύκα. Τα αποσπούσε από το δένδρο μαζί με το μικρό χοντρό κοτσάνι τους. Δεν ήξερε πως το κοτσάνι το λέγανε κάποτε πείσμα. Δεν πήγαινε το μυαλό του εκεί

Υστερα το σκοινί που είχε δεμένο στη μέση του τυλίχθηκε στα χοντρά κλαδιά. Γλίστρησε κάτω με τα χέρια γεμάτα σύκα. Τότε κατάλαβε πως ήτανε δεμένος αλλά δεν ήθελε ν’ αφήσει τα σύκα κάτω και να λυθεί. Ισως γιατί τα κοτσάνια τους τα λέγανε πείσματα. Ισως γιατί και το σκοινί στ’ αρχαία το λέγανε πείσμα κι’ αυτό.

Ισως ήταν δέσμιος του σκοινιού. Ισως όμως ήταν δέσμιος των λέξεων. Μα πιό πολύ ήταν δέσμιος των επιλογών του.

.

Ουτ’ ευνάς βαλέειν

Προσπαθούσε από κάπου να πιαστεί.Το ρέμα της θάλασσας σε ξεβράζει αφού σε πνίξει. Πιό μπροστά, στ’ ανοικτά σε παρασέρνει.

Πέταξε μιά πέτρα μεγάλη δεμένη με σκοινί στην αμμουδιά γιά άγκυρα. Παμπάλαια συνήθεια. Με κάθε κυματισμό το κορμί του πονούσε από το ζόρι της πέτρας. Σαν τις γνώσεις τις μη ολοκληρωμένες, αυτές που δεν έχουν βγεί ακόμα από το στόμα, που δεν έχουν γραφτεί ακόμα στο χαρτί. Που να τις πει και ποιός να τις καταλάβει; Φοβότανε τους πάντες, φοβότανε ν’ ανοιχθεί στα λόγια και στη θάλασσα. Μαθημένος στη μοναξιά του εγωϊσμού του, δεμένος με σκοινί από μιά πέτρα, τι ελευθερία να νοιώσει;

.

Ούτε πρύμνησι’ ανάψαι

Δεν ήθελε να βγεί απ’ το νερό. Μα ούτε μέσα έννιωθε καλά. Δίσταζε ακόμα. Σύρθηκε ο μισός έξω πάνω στην άμμο. Εφιαξε ένα βαθούλωμα σαν αυτό που κάνουν οι βάρκες όταν τις μισοτραβάνε έξω οι ψαράδες. Κοίταξε τη νέα του θέση. Εβλεπε την απορία στο βλέμμα των άλλων. Μήπως δεν ξέρει μπάνιο ; Μήπως χρειάζεται βοήθεια :

– Ποτέ ! ούρλιαξε στην ερώτηση που ποτέ δεν έγινε. Μα κρύα τούρθε πίσω η απόκριση :

– Τι προσπαθείς; τι ψάχνεις;

Και τότε είδε.

.

Πόσους ταύρους πρέπει ακόμα απ’ τα κέρατα να πιάσει ;
πριν να νοιώσει το παιχνίδι, όπως πάντα θα το χάσει ;
Πόσες άγριες θυσίες στο μυαλό του θα υφάνει
νικητής μεσ’ στην αρένα, στο κεφάλι του στεφάνι ;
Πόσους μπράβους πρέπει νάχει, τη δουλειά γι’αυτόν να βγάζουν ;
Πόσους θεατές να στέκουν στις κερκίδες να κοιτάζουν ;
Μέχρι πιά να καταλάβει, το παιχνίδι είναι χαμένο
.

The answer, my friend, is blowin’ in the wind
The answer is blowin’ in the wind

Και τότε οίδε
.

Λιμήν εύορμος

Το μέρος να καταλαγιάσει την τρέλλα του. Το καλωσυνάτο, σίγουρο λιμάνι που μέσα του κολυμπά ελεύθερος, χωρίς σκοινιά και άγκυρες. Την παρηγοριά των ανησυχιών του. Την ολοκλήρωση των προσπάθειών του, χωρίς να εξωκοίλει. Κατάλαβε πως έπρεπε να δουλέψει επιτέλους. Και να μη νοιάζεται γιά τη γνώμη των άλλων.

Μετανοιωμένος ο Οδυσσέας ξαναγύρισε, διά θαλάσσης, στη Ναυσικά…

Λιμήν εύορμος Λιμάνι καλοκλεισμένο
ιν’ ου χρεώ πείσματος εστίν όπου δεν χρειάζονται σκοινιά
ουτ’ ευνάς βαλέεινούτε άγκυρες
ούτε πρύμνησι’ ανάψαι ούτε να τραβηχθεί το πλοίο έξω

(Οδ. ραψ ι)

Το πείσμα του ομηρικού στίχου δεν είναι το σημερινό πείσμα, που προέρχεται από το ρ. πείθω, είναι άλλη λέξη ομόηχη που σημαίνει «σκοινί», ιδίως γούμενα.

98 Σχόλια προς “Ο θεϊκός Αχιλλέας και ο ανθρώπινος Οδυσσέας (δυο ποιήματα του Gpointofview)”

  1. Πείσμα το σχοινί, αλλά και ευνή το (συζυγικό) κρεβάτι, όχι μόνο η άγκυρα.

  2. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ποθα Ναυσικά, ρε Τζι; Στην Καλυψώ έπρεπε να γυρίσει. Το νιάνιαρο ύστερα από λίγο θα του τα φόραγε του μπαρμπα-Οδυσσέα. Ενώ η άλλη ήταν θεά με όλη τη σημασία της λέξεως, κούκλα και θα τον έκανε αθάνατο. Τίποτα, σπάστα και ξαναρίχτα.

  3. Γιάννης Κουβάτσος said

    2: Ποια, διορθώνω.

  4. Γιάννης Ιατρού said

    Καλημέρα,

    κάτι το διαφορετικό σήμερα. Ενδιαφέρον. Και μου άρεσε, η ιδέα, κι ο τρόπος που την παρουσίασε εδώ.

    ΥΓ: Αλλά ρε Γιώργο, με την πρώτη ανάγνωση της λέξης Αχιλλέας, μιάς και είναι γνωστή η ποδοσφαιρο*φιλία σου, ο νούς μου πήγε στον Αχιλλέα του Βόλου, γιού νόου…, κι έκανα για κλάσμα του δευτερολέπτου άλλες σκέψεις 🙂

  5. Νέο Kid said

    Ναυσικάααα….

  6. Γιάννης Ιατρού said

    2: Γι αυτήν που λες, έχει χυθεί πολλή μελάνη (στα γαλλικά😉) στο γνωστό σύγγραμμα «Calypse au lit, dans un mou nid au bord de l’eau»

  7. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ τον Τζι (που φάνηκε και χτες) για τη συνεργασία και εσάς για τα πρώτα σχόλια!

    1 Καλα λες, ευνή… Δεν το πρόσεξα

  8. Γιάννης Κουβάτσος said

    6: Το ωραίο ποίημα του Λευτέρη Αλεξίου, αδερφού της Έλλης και της Γαλάτειας, που «εξηγεί» γιατί ο Οδυσσέας εγκατέλειψε την Καλυψώ:

    Ο Οδυσσέας στην Καλυψώ

    Το σώμα σου ως ναός φεγγοβολάει,
    στο βράχο ορθό κι ολάσπρο σαν το χιόνι.
    Τις απλωτές μαγνιές σου μόνο οι χρόνοι
    σαλεύουν, σαν οι αύρες τα πελάη.

    Μα εντός μου εμένα αίμα θνητό κυλάει,
    που πάθη αρχαία το καιν, μίση και πόνοι·
    κι η αθανασιά που τάζεις, το παγώνει
    κι αναριγάω στο πέτρινό σου πλάι.

    Θέλω να φύγω. Του θανάτου η μοίρα
    είναι στα κόκαλά μου ριζωμένη.
    Από του Ολύμπου με τραβάει τη θύρα

    η ζωή του ανθρώπου η χιλιοπικραμένη.
    Λύσε με πια απ’ το δίχτυ σου το πλάνο,
    να ζήσω, να παλέψω, να πεθάνω.

    Λευτέρης Αλεξίου. 1951. Έργο ζωής: Ποιήματα.

  9. Νέο Kid said

    «Πόσες άγριες θυσίες στο μυαλό του θα υφάνει
    νικητής μεσ’ στην αρένα, στο κεφάλι του στεφάνι ;
    Πόσους μπράβους πρέπει νάχει, τη δουλειά γι’αυτόν να βγάζουν ;
    Πόσους θεατές να στέκουν στις κερκίδες να κοιτάζουν ;
    Μέχρι πιά να καταλάβει, το παιχνίδι είναι χαμένο»

    Σαπώ τω Τζηι διά τα ποδοσφαιρικά pun intended!
    Εξηγώ διά τους μη επαΐοντας:
    1· Ολυμπιακός aka Εγληματικη οργάνωση : Στο κεφάλι του στεφάνι , πόσες άγριες θυσίες… (noor 1 κλπ)
    2.Ζμπάουγκ: μπράβοι, χαμένο παιχνίδι ( Αθήνα μαμημένη η Ιθάκη δεν πεθαίνει!)

    Υγ. Η αμέσως απουκάτω νιοστή αναφορά στον παραδόπιστο ψευδοπροφήτη Ντύλαν , αν και απολύτως αναμενόμενη, είναι φυσικά ανάξια οποιασδήποτε αναλύσεως! (Πλην ίσως αυτής των ούρων…)

  10. Νέο Kid said

    https://www.penguin.co.uk/books/177/177660/the-perpetual-race-of-achilles-and-the-tortoise/9780141192949.html
    Για όσους είναι διαχρονικά με τη χελώνα κι όχι με τον ηλιθιοδέστερο ήρωα ever ( ποιος πάει με ξώφτερνο στη μάχη, όταν ξέρει ότι το μοναδικό τρωτό σημείο του είναι η πτέρνα??!!) , το συστήνω ανεπιφύλαχτα. Του μεγάλου συγγραφέως Γεωργίου Λουδοβίκου Βορχέσιου

  11. nikiplos said

    πολύ ωραίο το σημερινό. Μου άρεσαν και τα δύο και ο Αχιλλέας και ο Οδυσσέας.

    Ο Οργίλος όνομα και πράγμα και ο κανένας, ο πολίτης της γης, ο ανώνυμος τυραννισμένος. Από την οργή στο παίδεμα και από εκεί στη λύτρωση, στις αγκάλες της Ναυσικάς.

  12. sarant said

    8 Πολύ καλό!

    10 Perpetual, έτσι;

  13. Γιάννης Κουβάτσος said

    12α) Υπάρχει και μια παραλλαγή αυτού του ποιήματος, πολυ λιγότερο γνωστή, που την προτίμησε ο Ηρακλής Αποστολίδης στην Ανθολογία του. Τη βάζω για τη σύγκριση:

    Ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΤΣΙ ΜΙΛΗΣΕ ΣΤΗΝ ΚΑΛΥΨΩ
    ΣΑΝ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΝΑ ΤΗΝ ΕΓΚAΤΑΛΕΙΨΕΙ

    Στη θαμπερή βραδιά φαντάζει χιόνι
    το διάφανο κορμί σου. Μ’ αφροδίσια
    λαύρα ερπετού η αγάπη σου η φιδίσια
    σφίγγει βαρύ τη μέση μου βραχιόνι.

    Του φιλιού σου τ’ ασώπαστο τριζόνι
    κ’ η ματιά σου μου χάρισαν τα ηλύσια.
    Δε βλέπω· δεν ακούω· σαν τα μελίσσια
    η θύμιση η παλιά με περιζώνει.

    Με κράζουν γλάροι. Η θάλασσα φωνάζει,
    αφρό στα ογρά μου βλέφαρα τινάζει
    κ’ είναι για με σκλαβιά η αθανασία.

    Δώσε με πάλι στην αβέβαιη μοίρα,
    λεύτερη να με φέρνει η φαντασία
    μ’ ένα σανίδι απάνω στην αλμύρα.

  14. Καλημέρα

    Ευχαριστώ τον Νίκο για την δημοσίευση και τους σχολιάσαντες

    # 1

    Εχω την εντύπωσηση πως ευνή ήταν το πέτρινο κρεβάτι και από εκεί προέκυψε αρχικά η νυχτερινή σύντροφος και αργότερα -ηθικοπλαστικά- η σύζυγος…

    # 2

    Επιφανειακά το βλέπεις. Αν το αναλύσεις καλύτερα στην Ναυσικά θα καταλήξεις. ( όταν το πρωτοδημοσίευσα στον λογόκηπο μου είχανε γράψει πως στο ίδιο συμπέρασμα είχε καταλήξει κι ο Κούντερα(;) ή κάποιος που δεν έχω διαβάσει, συμβαίνει )
    Ο Οδυσσέας τα είχε τα χρονάκια του (γι αυτό η Πηνελόπη «παίζει» μόνο γι αυτούς που ξεχάσανε να χωρίσουνε επειδή καλοπερνάνε, με 20 χρόνια διάλειμμα ο Οδυσσέας ούτε να την δει δεν θάθελε) τι να κάνει στο σπήλαιο με την Καλυψώ ;
    Ενώ με την βασιλοπούλα Ναυσικά θάτανε στα ανάκτορα της Κέρκυρας, με τα καζίνα της, τα πλοία χωρίς οίακα και τόσα άλλα που δεν τα είχε στο μικρό νησάκι του, ούτε θα τάβρισκε στην σπηλιά της Ωγυγίας.

  15. Γιάννης Κουβάτσος said

    14: Τζι, για να μιλήσουμε στη γλώσσα μας, η Ναυσικά είναι το τρόπαιο του πρωταθλήματος Ελλάδος, ενώ η Καλυψώ του Τσάμπιονς Λιγκ. Θυμάσαι τον Γεωργάτο, που έφυγε από την Ίντερ, για να πίνει καφέ με τον Ανατολάκη και τον Ελευθερόπουλο στο Πασαλιμάνι; Κάπως έτσι. 😉

  16. Χαρούλα said

    Έκπληξη!
    Ιδιαίτερη σαν ιδέα και γραφή. (Άλλωστε ιδιαίτερος κι ο Τζη μας). Κρύβουν μελωδία, ρυθμό. Λέξεις ασυνήθιστες που όμως δεν χρησιμοποιούνται επιδεικτικά.
    Δεν είμαι ειδικός, ίσως λέω χαζά. Αλλά όπου τα διάβαζα, δεν θα μου περνούσαν απαρατήρητα και φυσικά δεν θα με ενοχλούσαν.

    Δάσκαλε προτιμώ το πρώτο. Έχει τον λυρισμό που αρέσει συνήθως στα θηλυκά. Το δεύτερο μου φαίνεται ως …η αρσενική εκδοχή!😊

    Ρε Τζη καλά αναφέρθηκες στον αέρα του αγαπημένου σου, να μην τον ακούσουμε όμως;

  17. kpitsonis said

    Μήπως δεν ξέρει μπάνιο ; Το μπάνιο δεν μαθαίνεται . Από τη στιγμή που μπαίνεις μέσα στη θάλασσα, κάνεις μπάνιο .Όπως και στη μπανιέρα σου . Προφανώς η σωστή λέξη είναι κολύμπι .

  18. Γιάννης Κουβάτσος said

    16: Κι εγώ, Χαρούλα, το πρώτο προτιμώ. ☺

  19. # 16

    Χαρούλα, συμφωνώ μαζί σου ! Εγώ είμαι φαν της Ιλιάδας και το ομηρικό απόσπασμα με εκφράζει απόλυτα. Απλά το κομμάτι από την Οδύσσεια ηχεί πιο αρμονικά και όταν το πρωτοδιάβασα η σκέψη μου ήταν πως βρήκα την ωραιότερη περιγραφή της γυναίκας, ναι, είναι αντρική εκδοχή

  20. kpitsonis said

    6. Μου θύμισες αυτό που λέει , Με λένε Καλυψώ , αλλά οι φίλοι με φωνάζουν Λίτσα .

  21. Χαρούλα said

    #19 πάλι μαντάρα τα έκανα! Τζη, Δάσκαλο εννοούσα τον Κουβάτσο, και η άποψη για τα ποιήματα Αλεξίου.
    Στα δικά σου δεν το είχα σκεφτεί. Τώρα σε δεύτερη ανάγνωση, ναι, δίκιο έχεις, ισχύει και για τα δικά σου.
    Να είσαι καλά, να σε διαβάζουμε. Με τέτοια, εξισορροπείς την παοκίτιδα σου!😊

  22. dryhammer said

    Μία είναι η Καλυψώ ένα και το Καλύψο

  23. leonicos said

    Καλά έκανες κι έκανες εξαίρεση

    Ο Τζι ένας είναι

    Χάνει ο ΠΑΟΚ, να χάνει και στο ιστολόγιο;

    Είναι κείμενα που απαιτούν στοχασμό

  24. Γιάννης Ιατρού said

    Μιάς κι η Χαρούλα έδειξε (#16α) την προτίμησή της (..Έχει τον λυρισμό που αρέσει…) για τον Αχιλλέα (εμ τι; τι να τον κάνει τον άλλον, το χούφταλο😉, που γυρνούσε με το κότερο από ΄δω κι απ΄εκεί στα νησιά), προσφορά του υπογείου για τους ρέκτας 🤗 για εμβάθυνση στο θέμα του «ξώφτερνου του Αχιλλέα👍👌» και των συναφών που έχει απασχολήσει αρκετά, -κι όχι μόνο από ιατρικής πλευράς- τους ερευνητές (κι όπως βλέπουμε/διαβάζουμε σήμερα, και τους ποιητές!):

    1. Η ανάλυση (Οκτ. 1995) για την «Αχίλλειο πτέρνα» και τον σχετικό μυθικό θάνατο του ήρωα από τον κλασικιστή καθηγητή Jonathan Burgess με το τίτλο «Achilles’ Heel: The Death of Achilles in Ancient Myth» στο έγκυρο περιοδικό του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας, Classical Antiquity, Τόμος 14, No. 2, σελ. 217-244, καθώς και
    2. Η νεώτερη (2017), πιο σύντομη, αλλά εξ ίσου ενδιαφέρουσα δημοσίευση του Πορτογάλου κλασικιστή Miquel Carvalho Abrantes με τον τίτλο «The Mystery of Achilles’ Death» στο εξειδικευμένο περιοδικό Humanitas, Νο. 71, σελ. 71-79 του Πορτογαλικού Instituto de Estudos Clássicos da Faculdade de Letras da Universidade de Coimbra.

    Εκτός του Ρούμπενς που απεικόνισε την σκηνή με το βάφτισμα στα ύδατα της Στυγός στον γνωστό πίνακά του (17ος αι), έχουμε για το ίδιο θέμα και τον ωραίο πίνακα του Antoine Borel του 18ου αι.

  25. Γιάννης Ιατρού said

    20: 👍👍🤣 Το σημείωσα!

  26. Νέο Kid said

    Το να σε λένε Καλυψώ και να σε φωνάζουν Λίτσα είναι οκ. Να σε λένε Καλυψώ και να σε φωνάζουν Μπάμπη έχει κάποια θέματα…

  27. Περί την Καλυψώ κυκλοφορούσε στο ΠιΝι για πολιτικό αρχηγό που έκανε την θητεία του, το «λέγομαι Καλυψώ Λάρα, το γένος Γάμα Κεμένα «

  28. Γιάννης Κουβάτσος said

    24: Η Χαρούλα έδειξε την προτίμησή της στην πρώτη παραλλαγή του ποιήματος του Αλεξίου, συννονόματε. ☺

  29. dryhammer said

    Στα ύδατα της Στυγός, λοιπόν

  30. Χαρούλα δεν ξέρω αν σ’ ενοχλεί η «παοκίτιδα» (μάλλον) ή η ποδοσφαιρίτιδα η οποία εκφράζεται εδώ και με βαζελίτιδα, χανουμίτιδα κι εσχάτως με γαβρολιμανίτιδα. Απορία μου πάνοτε ήταν η ευαισθησία πολλών για αδικίες σε άσχετους κι απίθανους χώρους και τόπους και η αδιαφορία τους για την αδικία σε βάρος του ΠΑΟΚ και όχι μόνο, εσχάτως έχουμε εξιλαστήριο θύμα τον ΠΑΟ που δείχνει ν’ αλλάζει μυαλά. Προτιμώ το ποδόσφαιρο από την πολιτική και ένα ισχυρό κριτήριο είναι πως τα κατακάθια της πολιτικής (χρυσάβγουλα και τέτοια) δεν ασχολούνται με το ποδόσφαιρο ενώ τα κατακάθια του ποδοσφαίρου (ο γνωστός πρόεδρος με τις συνεχόμενες αναβολές των δικών) ασχολούνται με την πολιτική και ενεργά μάλιστα.
    Δεν νομίζω πως θα μετανοιώσω ποτέ για την ποδοσφαιρική επιλογή μου, ξέρω όμως πολλούς που ντρέπονται τώρα επειδή κάποτε ήταν πασόκοι και τρέχανε στις πλατείες και στα χωριά με πλαστικές σημαίες, που βρίσκονται σήμερα αυτοί οι άνθρωποι, κανένας δεν ξέρει…

  31. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    Μια περσόνα στο ΦΒ έχει όνομα Καλυψώ Λουκή Λάρα.

  32. ΓΤ said

    31@
    Λαρά

  33. Χαρούλα said

    #30 το παοκίτιδα γιατί απευθυνόμουν σε σένα. Η ομάδα θα ήταν διαφορετική κατά περίπτωση.
    Ειλικρινά με κουράζουν τα ποδοσφαιρικά. Αλλά μόνο γιατί είναι πολλά. Το ίδιο μου συμβαίνει με πολλαπλά σχόλια για τα στατιστικα, τα κβάντα, τις στιχοπλοκίες, τα σεξουαλικά, τα κατεβατά σκαναρισμένων, κλπ. Αλλά επειδή φυσικά και εγώ έχω τα κουσούρια μου, τα ανέχομαι και βρίσκω σχόλια από την άλλη πλευρά του κάθε σχολιαστή. Έτσι σχεδόν όλοι μου γίνεστε ενδιαφέροντες. Ελπίζω κάπως έτσι να αντιμετωπίζομαι και γω από τους άλλους.

  34. ΓΤ said

    Χαίρομαι πολύ με τις γυναίκες του ιστολογίου.
    Τρυφερό μπουκέτο, αράδες ευγενείας, αυλίτσα ασβεστωμένη, κηπάκι καλλιφρόντιστο, ξύλο και μάρμαρο αγκαλιά, μπέσα φορές πιότερη των αντρών, πεδιλάκι και μποέμ, πλατφόρμα και μπαρέτα, τριλίτσες χαράς, άγνωρο πρόσωπο, υπέροχες λεμονάνθιστες, ω σέξι βέλο…

  35. Γιάννης Ιατρού said

    22: Η Καλυψώ είναι η ίδια Θεά, Ωκεανίδα κλπ.. Είναι λοιπόν ενδιαφέρον, το ότι καταφεύγει σε ξόρκια και μαγείες για να κάνει τον (θνητό) Οδυσσέα να μείνει για πάντα μαζί της (τα επτά χρόνια δεν της έφταναν;) και να ξεχάσει την πατρίδα του την Ιθάκη και τη γυναίκα του, την Πηνελόπη. Γιατί να αναγκαστεί κάποια, πιο ισχυρή από τους ανθρώπους (Θεά!), να καταφύγει σε τέτοια μέσα για να επιβάλλει τη θέλησή της και να διακινδυνεύσει και το κύρος της σε περίπτωση αποτυχίας; Όταν μάλιστα ο Δίας της λέει να αφήσει τον Οδυσσέα να φύγει, παραπονιέται πως γίνονται διακρίσεις στους Θεούς, με το να επιτρέπεται στους άνδρες-Θεούς να κατακρατούν θνητές γυναίκες αλλά να μην δίνεται το ανάλογο δικαίωμα στις γυναίκες-Θεές (Ραψ. ε’, 118-120)😎.

    Το στιγμιότυπο όπως το αποδίδει ο Gerard de Lairesse (1670)

    σχέτλιοί ἐστε, θεοί, ζηλήμονες ἔξοχον ἄλλων,
    οἵ τε θεαῖς ἀγάασθε παρ᾽ ἀνδράσιν εὐνάζεσθαι
    ἀμφαδίην, ἤν τίς τε φίλον ποιήσετ᾽ ἀκοίτην>/i>

    Δεν λέω βέβαια, κακό πράγμα η μοναξιά, πήγε κι αυτή κι έμενε σ΄ ένα μακρινό, απομονωμένο νησί, που κι ο ίδιος ο Ερμής, ο μόνος που την επισκέπτεται τακτικά (όπως και την Κίρκη, στ΄ άλλο μακρινό νησί), παραπονιέται πως του πέφτει πολύ μακριά…😉

    Προφανώς κι οι θεοί (των ΑΗΠ κι όχι μόνο αυτών), να υποφέρουν όπως κι οι άνθρωποι από την θλίψη και να αναγνωρίζουν στο πάθος του έρωτα μια δύναμη μεγαλύτερη από όλες τις άλλες.😍

    Με αυτόν τον συλλογισμό δεν αποτελεί καμία έκπληξη το ότι ο Γιώργος το διάλεξε για άξιο προς εξέταση κι ανάπτυξη θέμα 👍✔

  36. Γιάννης Ιατρού said

    ξέφυγε η σωστή αγκύλη που κλείνει τα πλάγια γράμματα, μετά τον στίχο στην Οδύσσεια..

  37. Γιάννης Ιατρού said

    28: Μη μου το χαλάς, ε;

  38. leonicos said

    Εδώ ήμουν πάλι

  39. venios said

    Φοβερό θάρρος ο Αχιλλέας.Κι εγώ αν ήμουν άτρωτος θα ήμουν μεγάλο παλικάρι…

  40. antonislaw said

    Εξαιρετικό Τζη και η σύλληψη σου με τον Αχιλλέα μου άρεσε πολύ.
    Στο ποίημα επειδή η φόρμα έχει σημασία, θα ήταν βοηθητικό να μπαίνουν κάθετες γραμμές όπου αλλάζει η σειρά.
    Αλήθεια, γιατί δεν είναι πρόσφορο το ιστολόγιο για ποίηση; Γι’αυτό που ανέφερα πιο πάνω, ότι χάνεται η φόρμα;

    24,Γιάννη,γιατί η Θέτιδα δεν έβαζε το χέρι της μέσα στη Στύγα ώστε να πάει το νερό σε όλο πέλμα του Αχιλλέα; λένε κάτι οι μελετητές;δεν μπορούσε να βάλει το χέρι της μες στο νερό;
    οι ορθόδοξοι χριστιανοί βαπτιστές πάντως βουτάνε ολόκληρα τα μωρά έως ασφυξίας μέσα στην κολυμπήθρα.

  41. dryhammer said

    40 τέλος. …και οι μαμάδες κάνουν προπόνηση στους γιούς με εμβαπτίσεις για να μην κλάψουν και να καμαρώνουν για τον άντρακλα…

  42. antonislaw said

    27
    «Περί την Καλυψώ κυκλοφορούσε στο ΠιΝι για πολιτικό αρχηγό που έκανε την θητεία του, το «λέγομαι Καλυψώ Λάρα, το γένος Γάμα Κεμένα»

    Τη δεκαετία του ενενήντα θυμάμαι ένα παρόμοιο ενεψίζικο γραμμένο σε έδρανο της Σβώλου στη Νομίκα » Με λένε Καλυψώ Λάρα και μένω στην οδό Άνθιμου Νάρα»

  43. Γιάννης Κουβάτσος said

    Δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει το έργο της. Την πήρε χαμπάρι ο Πηλέας, νόμισε ότι ήθελε να θανατώσει τον γιο του η τρελή μάνα και όρμηξε και της τον άρπαξε από τα χέρια.

  44. antonislaw said

    41
    Ε, ότι γίνεται και προπόνηση για βάπτιση δεν το ήξερα!

  45. Πέπε said

    Ο δικός μου θεϊκός Αχιλλέας δεν έχει τίποτα το θεϊκό, παρά την καταγωγή του. Ένας τσογλαναράς ήταν. Η χειρότερη εκδοχή του κακομαθημένου πλουσιόπαιδου, και ποιος τα φταίει; Η μάνα του.

    Αυτή η Ελληνίδα μάνα που τον κυνηγούσε παντού κραδαίνοντας στο ένα χέρι το κουτάλι και στο άλλο το πουλόβερ.

    Παρακολουθήστε τα γεγονότα όπως παραδίδονται από τις πηγές:

    α) Η Θέτιδα τον βουτάει στη Στύγα για να γίνει άτρωτος. Να πέφτει από το ποδήλατο, ή όταν παίζει μπάλα, και να μη γρατζουνιέται.

    β) Έρχεται η επιστράτευση για τον Τρωικό πόλεμο. Ο ξακουστός Αχιλλέας πάει κατευθείαν για Ι5 πουστόχαρτο: φοράει φουστάνια και πάει και κρύβεται στη βασιλική αυλή της Σκύρου, ανάμεσα στην κοριτσοπαρέα της βασιλιοπούλας. Τον ξεσκεπάζει ο πολυμήχανος Δυσσέας, που προηγουμένως είχε προσπαθήσει κι αυτός να βγει Ι5, αυτός όμως με τρελόχαρτο, και αφού δεν του πέρασε ορκίστηκε να μην περάσει και κανενός αλλουνού.

    γ) Τελικά πάει στον πόλεμο, και αναδεικνύεται άριστος στρατιώτης. Πατώντας όμως στις πολεμικές του επιτυχίες αποθρασύνεται και δεν κάνει άλλη δουλειά παρά να βγάζει γλώσσα στον αρχηγό του, τον ξακουστό Αγαμέμνονα, που τον βάζει στο μάτι.

    δ) Γίνεται η φάση με τη Χρυσηίδα και τη Βρυσηίδα: η γενική συνέλευση των Αχαιών, κατόπιν συστάσεων του σοφού Κάλχαντα, παίρνει από το άλλο φιντάνι, τον ξακουστό Αγαμέμνονα, το παιχνίδι του. Εκείνος απαιτεί να του το αντικαταστήσουν, και βουτάει το παιχνίδι του ξακουστού Αχιλλέα. Ο ξακουστός Αχιλλέας κατεβάζει μούτρα και λέει «άμα είναι έτσι, κι εγώ δεν παίζω, και παίρνω και την μπάλα μου». Πάει και κλείνεται στη σκηνή του κηρύσσοντας απεργία από τη μάχη, αφού πρώτα έχει πάει στη μάνα του κλαίγοντας (στη στενότατη κυριολεξία) και της έχει ζητήσει να κλαφτεί του Δία να κερδίσουν οι Τρώες για να καταλάβει ο ξακουστός Αγαμέμνονας την αξία του.

    Εδώ να σημειώσουμε τη λεπτομέρεια ότι απ’ όλους τους μαντραχαλάδες Αχαιούς, ο ξακουστός Αχιλλέας ήταν ο μόνος που μπορούσε να φωνάξει τη μάνα του ανά πάσα στιγμή κι αυτή να έρθει. Δεν ξέρουμε πόσες άλλες θα ήθελαν να κάνουν το ίδιο, αλλά δεν μπορούσαν.

    ε) Πράγματι οι Τρώες θερίζουν τους Αχαιούς. Αφού ο ξακουστός Αχιλλέας πάρει στον λαιμό του ένα σωρό από τα καλύτερα παλικάρια του δικού του στρατοπέδου, γίνεται η φάση με τον Πάτροκλο, τον αγαπημένο του φίλο, ο οποίος επίσης σκοτώνεται.

    στ) Τελικά σκοτώνεται κι ο ίδιος ο ξακουστός Αχιλλέας, όπως θα συνέβαινε ούτως ή άλλως, όπως θα συνέβαινε κι αν δεν είχε λάβει η μάνα του όλα αυτά τα μέτρα υπερπροστασίας, όπως συμβαίνει πάντα σε όλα τα παιδιά να κρυώσουν ή να πέσουν κάποια στιγμή ή να μη φάνε το αβγό τους.

    Και έτσι αποδεικνύεται περίτρανα αυτό για το οποίο ποτέ δεν είχε υπάρξει αμφιβολία: ότι όλη η αγωγή που του έδωσε η Θέτιδα μόνο κακό έκανε και ούτε ένα καλό.

  46. Αράουτ said

    Διάβασα προσεκτικά το βασισμένο στον Όμηρο ποιητικό πόνημα του βετεράνου σχολιαστή κ. Gpoint. Το τελικό μου συμπέρασμα είναι ότι πρόκειται για άνευ σημασίας μαθητική έκθεση («από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλλα»), που σκοπό έχει είτε να παραμυθιάσει τους αδαείς, είτε να εντυπωσιάσει κάποιο ρομαντικό κοριτσάκι για να του πιάσουμε κουβέντα…

    Προκύπτει το εύλογο ΕΡΩΤΗΜΑ: Γιατί ο κ. Σαραντάκος έκρινε πως είναι άξιο δημοσιεύσεως αυτό το σαθρό κατασκεύασμα, που δεν θα άξιζε να μπεί ούτε στα παλιά μαθητικά ανθολόγια των Παρθεναγωγείων; Η πιό πιθανή απάντησις είναι ότι δεν είχε εύκαιρο κάποιο άλλο λογοτέχνημα για να γεμίσει την συνήθη λογοτεχνική ύλη της Κυριακής…

    Αντί να κουράζει τους ηλικιωμένους αναγνώστες του (ως γνωστόν, το 80% εξ αυτών έχει καβαντζάρει για τα καλά τα 60…), καλύτερα θα ήταν αν ο αγαπητός κύριος Νίκος προσπαθούσε να μάς εξηγήσει γιατί επί 25 αιώνες οι γλωσσολόγοι δεν μπορούν να βρούν την ετυμολογία της ομηρικής λέξεως «ευνή», και συγχρόνως δεν μπορούν να αμφισβητήσουν την ελληνικότητά της. Μέχρι κι ο φοινικιστής Robert Beekes στο πολυδιαφημισμένο «Etymological Dictionary of Greek» (Brill, 2010) ΔΕΝ ΤΟΛΜΑΕΙ να πεί πως η λέξις «ευνή» έχει σημιτική προέλευση

    Υπ’ όψιν ότι η λέξις «ευνούχος» (= ευνή + έχω) με ακριβώς την σημερινή σημασία πρωτοκαταγράφεται από τον Ηρόδοτο (3.130, στ. 17): «οἱ εὐνοῦχοι ἔλεγον πρὸς τὰς γυναῖκας ὡς βασιλέϊ οὗτος εἴη ὃς τὴν ψυχὴν ἀπέδωκε».

    Την επαναλαμβάνει δίς ο Αριστοφάνης στους «Αχαρνής» (στίχοι 117 + 121) για να λοιδορήσει τους Πέρσες κι αυτό είναι όλο. Οι αρχαίοι Έλληνες απεχθάνοντο τους ευνούχους και το ευνουχίζειν, ακόμη και στα ζώα.

    Αντιθέτως, οι Χριστιανοί (ιδίως οι Ορθόδοξοι) λάτρευαν τους ευνούχους, διότι τους εξύμνησε ο Ιησούς Χριστός στο Ματθαίου 19,12: « εισί γάρ ευνούχοι οίτινες εκ κοιλίας μητρός εγεννήθησαν ούτω. και εισίν ευνούχοι οίτινες ευνουχίσθησαν υπό των ανθρώπων, και εισίν ευνούχοι οίτινες ευνούχισαν εαυτούς διά την βασιλείαν των ουρανών. ο δυνάμενος χωρείν χωρείτω.»

    Είναι πασίγνωστο ότι αυτό το χωρίο του Ματθαίου διάβασε ο Μέγας Ωριγένης και αποφάσισε να ευνουχιστεί για να κερδίσει την Βασιλεία των Ουρανών. Και εξαιτίας αυτού του χωρίου του Ματθαίου το Ορθοδοξο Βυζάντιο εκυβερνάτο από ευνούχους και επέτρεπε να γίνονται οι ευνούχοι ακόμη και Πατριάρχαι Κωνσταντινουπόλεως…

    Αλλά και στην Παλαιά Διαθήκη, η λέξις «ευνούχος» αναφέρεται πάνω από 50 φορές, με σοφώτερο απόσπασμα αυτό που συναντάμε στην Σοφία Σειράχ 20,4: «επιθυμία ευνούχου αποπαρθενώσαι νεάνιδα, ούτως ο ποιών εν βία κρίματα…»,

    … που σημαίνει: «Επιθυμία του ευνούχου είναι να ξεπαρθενέψει μιά νεάνιδα, με αυτόν μοιάζει ο αμαρτάνων υπό καθεστώς βίας…»

  47. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Τέτοια ώρα, τέτοια μέρα (20/9/1971) άφηνε την τελευταία του πνοή στον «Ευαγγελισμό» από επιπλοκές μιάς αχρείαστης εγχείρησης, ο Γιώργος Σεφέρης…

    [Τζί, συγχαρητήρια! Kι ασ’ τους να λένε για την άλλη σου αδυναμία.. 🙂 ]

  48. Γιάννης Ιατρού said

    40β: Γειά σου Αντώνη,

    προφανής η απορία του κάθε αναγνώστη, εκ πρώτης όψεως. Το ίδιο προφανής είναι και η «απλή» απάντηση, «…ας το κρατούσε αλλιώς ή/και ας το εμβάπτιζε ολόκληρο το μωρό» κλπ. κλπ.

    Αν δούμε όμως το θέμα από άλλη άποψη, θα καταλάβουμε πως από πίσω κρύβεται η προαιώνια συζήτηση για την ατρωσία. Συναντάται σε πολλούς λαούς και κατ΄εξοχή στους ΑΗΠ, δηλ. στην μυθολογία τους, στις αφηγήσεις, στην λογοτεχνία κλπ.

    Ενδεικτικά και όχι περιοριστικά αναφέρω από την αρχ. Ελληνική μυθολογία:
    Τον Λέοντα της Νεμέας (Ησίοδος, Θεογονία 326 ff. ), τον Αίαντα (νομίζω πως συνδέεται με τον Λέοντα της Νεμέας που ανέφερα προηγουμένως) στον Όμηρο (Ξ, 402ff), τον Κύκνο (Αριστοτέλης, Ρητορική II 22,12), τον Μελέαγρο (Απολλόδωρος ΙΙ 8,2), τον Μίνωα (Αγαθαρχίδης «περί της ερυθράς θαλάσσης» στο αντίγραφο του πατρ, Φωτίου 443b, 25), τον Αχιλλέα (που έχουμε σαν θέμα σήμερα), τον Τάλω, τις Άρπυες, τον Ιάσωνα κλπ. κλπ.

    Για τον Αχιλλέα (από τους πιό γνωστούς, ίσως και ο πιό γνωστός αντιπρόσωπος για το θέμα της ατρωσίας, κάτι σαν τον Siegfried στη Γερμανική σκηνή😎) να σημειώσω πως από τον Όμηρο δεν μαθαίνουμε *που*, σε πιο σημείο του σώματός του, τραυματίστηκε 😉….
    Για περισσότερα γι αυτόν δες στα τεκμήρια που προανέφερα 🙂

  49. ΓΤ said

    Θησέας Αγριάς-Αετός Κορυδαλλού 1-8

  50. sarant said

    47 Δεν θυμόμουν ότι ήταν από επιπλοκές περιττής εγχείρησης. Ετοιμαζόταν να φύγει έξω ή όχι;

  51. # 45

    Πέπε, όπως ξέρεις η Ιλιάδα είναι ιστορία 10 ημερών. Από τις τραγωδίες έχουμε παραμύθια για δέκα χρόνια + την Οδύσσεια (+τους Νόστους που δεν τους έχουμε). Αν περιορισθείς στο ικείμενο της Ιλιάδας πολλά φανερώνονται ειδικά για χαρακτήρες ανθρώπων και ‘υπερανθρώπων», πρέπει όμως να ξεχάσεις ό,τι είναι έξω από το κείμενο.

    Στην Οδύσσεια λέει ο καθένας ό,τι θέλει, ναι ρε Ναυσικά, όπως λέμε ναι ρε, ΠΑΟΚ !!

  52. sarant said

    51 Σαραντα ημερών νομίζω

  53. Γιάννης Κουβάτσος said

    «Με επηρέασε πολύ ο θάνατος του Σεφέρη που στο τέλος πια, ύστερα από τόσο χαροπάλεμα ήρθε σα λύτρωση. Είδα από κοντά τις εναλλαγές της ελπίδας και της απελπισίας στους δικούς του. Η γυναίκα του είναι γενναίος άνθρωπος. Προχθές τον κηδέψαμε. Θα τα διάβασες. Είδα άγνωστους ανθρώπους να κλαίνε. Και κείνο το τραγούδι έξω από την εκκλησία και ύστερα πάνω από τον τάφο του, ήταν συγκλονιστικό. Βαρύ και θλιμμένο, το τραγουδούσανε σαν παράπονο άνθρωποι πατημένοι, απελπισμένοι. Πάνω στην άμμο την ξανθή… Του σήκωσα το φέρετρο και στο χέρι μου μπήκανε δυο αγκίδες, τις αισθάνομαι σαν παράσημα. Περπατούσα πλάι στη νεκροφόρα ώς το νεκροταφείο, και σε μια στιγμή ένα παλικάρι πετάχτηκε μπροστά μου μέσα από τον κόσμο και του χτύπησε το τζάμι για να τον χαιρετήσει. Στην εκκλησία ήρθε και ο Ιερώνυμος απρόσκλητος, τον υποδέχτηκαν δυνατά βηξίματα αποδοκιμασίας. Αδιαφόρησε. Χοροστάτησε. Μετά άπλωσε το χέρι του στη χήρα να του το φιλήσει. Εκείνη το αγνόησε και λέει πού είναι ένα τίμιο χέρι να το φιλήσω.

    Πιάνει λοιπόν το χέρι του Πυρουνάκη και το φιλάει. Υστερα έσκυψε να προσκυνήσει το φέρετρο. Και κείνη τη στιγμή ακούστηκε μια στεντόρεια φωνή. Αθάνατος. Ολοι στην εκκλησία αρχίσανε να χειροκροτάνε. Η Κα Μαρώ για μια στιγμή ξαφνιάστηκε. Κι αμέσως σηκώθηκε και κοίταξε τον κόσμο. Τα χειροκροτήματα δυναμώσαν, απλώθηκαν και έξω από την εκκλησία στους χιλιάδες που συνωστίζονταν στο σοκάκι της Κυδαθηναίων. Τότε στο πρόσωπό της αποτυπώθηκε το αίσθημα της δικαίωσης. Ητανε μια στιγμή αθανασίας. Στεκόμουνα ακριβώς απέναντί της. Δεν θα την ξεχάσω αυτή την έκφραση», (Αθήνα, 24 Σεπτ. 1971, αρχείο Αλέξανδρου Κοτζιά).

  54. Γιάννης Κουβάτσος said

    Γιώργος Σεφέρης…

    «Ο τόπος αυτός που μας πληγώνει, που μας εξευτελίζει. Η Ελλάδα γίνεται δευτερεύουσα υπόθεση, όταν συλλογίζεται κανείς τον Ελληνισμό. Ο,τι από την Ελλάδα μ’ εμποδίζει να σκεφτώ τον Ελληνισμό, ας καταστραφεί. Αν ήταν δίκαιο να μεγαλώσει ο τόπος αυτός, δεν ήταν για να έχουμε περισσότερους βουλευτές, νομάρχες ή χωροφύλακες· ήταν για να μπορέσει ν’ αναπτυχθεί σε μια γωνιά της γης ο Ελληνισμός – αυτή η ιδέα της ανθρώπινης αξιοσύνης και της ελευθερίας, όχι αυτή η αρχαιολογική ιδέα. Δεν πιστεύω σ’ αυτούς τους ανθρώπους που φλυαρούν, ή στους άλλους που δεν ξέρουν τι κάνουν· δεν εννοώ να βουλιάξω μέσα στην απερίγραπτη μιζέρια των χαρακτήρων – πιστεύω σε δυο-τρεις ιδέες που προχωρούν, και τώρα ακόμη, ύστερ’ από χιλιάδες χρόνια, σ’ αυτή τη γλώσσα. Γι’ αυτές τις δυο-τρεις ιδέες που πρέπει να ζήσουν εδώ, και μονάχα εδώ θα μπορούσαν να ζήσουν καθώς τις σκέπτομαι, υπομένω αυτή την αθλιότητα». («Μέρες» Γ΄).

  55. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    17. https://sarantakos.wordpress.com/2018/02/11/gpoint/

  56. ΓΤ said

    22.09.2020@22:00
    Κράσνονταρ-ΠΑΟΚ [1,92-3,15-3,60]

  57. Πέπε said

    @51:

    > > Αν περιορισθείς στο ικείμενο της Ιλιάδας πολλά φανερώνονται ειδικά για χαρακτήρες ανθρώπων και ‘υπερανθρώπων», πρέπει όμως να ξεχάσεις ό,τι είναι έξω από το κείμενο.

    Γιατί πρέπει;

    Αλλά έστω. Το (β) του #45 (επιστράτευση – Ι5) δεν είναι από την Ιλιάδα. Το (α), που μωράκι τον βούτηξε στη Στύγα, δε θυμάμαι αν αναφέρεται και στην Ιλιάδα, σίγουρα δεν προέρχεται από αυτήν αλλά πάντως είναι πασίγνωστο. Όλα τα υπόλοιπα είναι της Ιλιάδας, και υπεραρκούν για να μας δείξουν το ποιόν του τυπά.

  58. ΓΤ said

    Να σημειωθεί ότι από το Μηνολόγιο λείπει ο θάνατος του Σεφέρη, αλλά δεν λείπει η «θανή» του Καζαντζίδη. Λαμπρά

  59. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @50. Δεν ξέρω κάτι για επικείμενο ταξίδι του στο εξωτερικό. Εγχειρήσεις για έλκος «αρχές Αυγούστου. Ακολούθησε σοβαρή αιμορραγία και δεύτερη εγχείρηση [..] η κατάσταση του Γιώργου χειροτερεύει [..] Μετά από μιά σειρά επιπλοκών, υπέστη τραχειοτομή.. [πεθαίνει το απόγευμα της Δευτέρας 20 Σεπτεμβρίου του 1971..] (Ρ. Μπήτον).

  60. Πέπε said

    Μια μικρή γλωσσική παρατήρηση:

    Προς το τέλος του κειμένου του Τζι έχει τη φράση «Την ολοκλήρωση των προσπάθειών του, χωρίς να εξωκοίλει».

    Στο «εξωκοίλει» το οι είναι ένα τυχαίο λάθος αβλεψίας. Κανείς δε θα αμφισβητούσε ότι ο Τζι ξέρει πως θέλει «ει». Το «ω» όμως είναι ένα λιγότερο γνωστό λάθος. Όμικρον θέλει. Το ρήμα είναι εξοκέλλω, αλλά στα νέα ελληνικά το χρησιμοποιούμε σχεδόν αποκλειστικά στον αόριστο, εξώκειλα (διατηρώντας την αρχαία εσωτερική χρονική αύξηση) για τους συντηρητικότερους, ή και εξόκειλα σύμφωνα, λ.χ., με το ΛΚΝΕ, όπως είναι και το συνεπέστερο αλλά και το ευκολότερο.

    Πάντως από το «έξω» δεν είναι.

  61. Νέο Kid said

    Πολύ σημαντικότερος ο μεγαλύτερος λαϊκός μουσικός της Ελλάδας , από έναν ποιητάκο της σειράς . Το ότι πήρε ένα εντελώς ανυπόληπτο βραβείο ( θυμίζω ότι το ίδιο βραβείο έχει πάρει πρόσφατα κι ο παραδόπιστος επαγγελματίας «επαναστάτης» ντυλανάκος!) δε σημαίνει ότι ήταν πραγματικά σημαντικός.

  62. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ούτε καν τους στίχους της Μαντουμπάλας δεν στάθηκε άξιος να γράψει ο Σεφέρης. 😜

  63. # 57

    Πέπε, συνήθιζα τα καλοκαίρια να κάνω ένα χταποδοτραπέζι στους κολητούς του γιού μου. Ενας από αυτούς έκανε διατριβή στην Αγγλία με θέμα την Ιλιάδα και πιάσαμε κουβέντα. Κάθε τόσο με διόρθωνε » αυτό δεν υπάρχει στην Ιλιάδα» ώσπου να συνειδητοποιήσω πόσο είχα επηρεασθεί από τις παράπλευρες διηγήσεις. Τελικά όταν έκοψα τις έξωθεν επιρροές είδα πολύ διαφορετικά το έπος

  64. Νέο Kid said

    Ο Καζαντζίδης ήταν και είναι θεσμός και θρύλος! Ειδικά για τον απόδημο Ελληνισμό. Αυτό και μόνο , τον κάνει πολλαπλώς σημαντικότερο απ το Σεφέρη.

  65. ΓΤ said

    60@
    και ασφαλώς το «εξωκοίλι» μάς πηγαίνει στην προγαστορία

  66. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @50. Υπέθεσα, Νίκο, ότι το «Ετοιμαζόταν να φύγει έξω» αφορούσε ιατρικό/ θεραπευτικό ταξίδι. Αν εννοούσες ταξίδι αναψυχής, ετοιμάζονταν για Κύπρο, με το «Απολλωνία» του Καββαδία..

  67. # 60

    Εχει δίκιο, αλλά με τα χρόνια ξεχνώ διάφορα και η έλξη από τον εξωκοιτον (δεν ξέχασα να χωρίσω) ήταν ισχυρή…

  68. aerosol said

    Μπράβο Τζι, ευχαριστούμε!

    [Σκέφτομαι μήπως όλη αυτή η υπερήφανη ιστορία με την άρνηση της αθανασίας μην είναι απλά μασκαρεμένη εκείνη η άλλη, με την αλεπού και τα σταφύλια…]

  69. Theo said

    @47:
    Γιώργος Σεφέρης, ένας από τους τρεις τέσσερις αγαπημένους μου ποιητές.

    Είχε πάντα τον καημό της Ιωνίας, όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε, μαζί με τους υπέροχους ανθρώπους της, ασφυχτιούσε στη μικροαστική και μεταπρατική Ελλάδα, είχε αηδιάσει με τους πολιτικούς της (τους κορυφαίους της εποχής του τους γνώρισε από κοντά) κι αναζητούσε τον οικουμενικό Ελληνισμό (βλ. και σχ. 54). Κάτι πιο αυθεντικό, αγαπητικό και ταπεινό, πιο κοντά στην Ιωνία απ’ ό,τι στην Ελλάδα, βρήκε στην Κύπρο, στα πανάρχαια μνημεία της, στις μνήμες της γλώσσας της, στους απλούς και φιλόξενους χωρικούς της. Και αγωνίστηκε γι’ αυτούς από τη θέση που είχε.
    Κι αυτό που έψαχνε δεν το βρήκε στη Δύση. Παρά τη βαθιά γνώση του πολιτισμού της, «από την Ευρώπη γυρίσαμε πεινασμένοι», ομολόγησε. Έμεινε πάντα ένας μικρασιάτης με πόνο για τον ξεριζωμό του.

    Και πάσχισε πολύ με τη γλώσσα. Δεν έγραφε εύκολα, ούτε περιοριζόταν στον εντυπωσιασμό των ωραίων λέξεων. Έγραφε απλά, κι οι στίχοι του είχαν μια δύναμη λόγω της καθαρότητάς τους, όχι λόγω της επιλογής φανταχτερών λέξεων, αντίθετα με πολλούς σύγχρονούς του ποιητές:
    Δε θέλω τίποτε άλλο παρά να μιλήσω απλά, να μου δοθεί ετούτη η χάρη.
    Γιατί και το τραγούδι το φορτώσαμε με τόσες μουσικές που σιγά σιγά βουλιάζει
    και την τέχνη μας τη στολίσαμε τόσο πολύ που φαγώθηκε από τα μαλάματα το πρόσωπό της
    κι είναι καιρός να πούμε τα λιγοστά μας λόγια γιατί η ψυχή μας αύριο κάνει πανιά.»

    Και μαζί με την αγάπη του για την Ιωνία και τη θρησκευόμενη μητέρα του με τη μεγάλη αγάπη της, που είχε ανοίξει το σπίτι της μετά την Καταστροφή, για να χωρέσει όσο περισσότερους πρόσφυγες μπορούσε, είχε και μιαν αγάπη για την Ορθοδοξία, που ελάχιστα την εκδήλωνε. Στο νοσοκομείο όμως, στα τελευταία του, παρακαλούσε τον Μουντέ να του ανάψει ένα κεράκι.

    Παραμένει πάντα ένας μεγάλος δάσκαλος.
    Αιωνία του η μνήμη, κι ο Θεός να τον αναπαύσει.

  70. Γιάννης Ιατρού said

    60: Χρήσιμο Πέπε, χρήσιμο 🙂 ✔👍

  71. Κιγκέρι said

    Ωραίο πίνακα με το ημερολόγιο της Ιλιάδας έχει στο σχολικό βιβλίο της Β´ Γυμνασίου:

    http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGYM-B108/208/1441,4842/

  72. sarant said

    66 Όχι, εννοούσα ταξίδι γενικώς -που δεν ήταν και ευκολο αφού για να πάρουν διαβατήριο είχε γίνει φασαρία.

  73. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Αν ήταν άλλος, θα τον είχανε φυτέψει μετά την περίφημη δήλωσή του Μαρτίου του ’69. Αυτόν δεν τολμούσαν να του στερήσουν το διαβατήριο αλλά του αρνήθηκαν το διπλωματικό διαβατήριο (πρέσβης επί τιμή). Γι αυτό το θέμα, η Μαρώ Σεφέρη πήγε και τους ξέχεσε 🙂

  74. Γιάννης Κουβάτσος said

    73: Με το δίκιο τους…Αφού ήταν όργανο του διεθνούς κομμουνισμού. 😊
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://atexnos.gr/organo-toy-dieunoys-kommoynismoy-o-seferis/&ved=2ahUKEwiK2JzCnvjrAhWB2aQKHat9DtYQFjAAegQIAhAB&usg=AOvVaw0Ff8Tp7Czjiu5mndwN-rCs

  75. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Είχε δώσει και πρώιμα δείγματα προσχώρησης στο κομμουνιστικό στρατόπεδο, από τον καιρό της συνεργασίας του με τον Μίκη 🙂

  76. Aghapi D said

    Ένδειξη πολύ ενδιαφέρουσας ανάρτησης: πόσο βαθιά πάνε τα σχόλια, και πόσο απλώνονται
    Άρα ετούτη η ανάρτηση, πέρα από καλά κειμενα, μας έδωσε και την απόλαυση τού βάθους στα σχόλια
    Ευχαριστούμε 🙂

  77. # 52

    Νίκο, στο ημερολόγιο που έχει το # 71 οι μέρες που περιγράφονται είναι δέκα, μεσολαβούν βέβαια και άλλες, 51 τις βγάζει.

    Πέρα από το ημερολόγιο θεωρώ τραγική την άποψη του συγγραφέα για την Ιλιάδα, στο γνωστό στιλ που βγαίνουν τα σχολικά βιβλία όπου το καινούργιο αντιγράφει το παλιό και οι νεώτερες θεωρίες και ερμηνείες αγνοούνται. Κι αλλοίμονο στα παιδιά που οι δάσκαλοί τους δεν τολμάνε να τους πούνε πέντε πράγματα πέρα από την πολιτική ορθότητα του υπουργείου…

    Πιο πολλή σχέση με την πραγματικότητα δεν θα είχε μια δική μου άποψη αλλά τουλάχιστον θα ήταν μια ονειρική ματιά στην επιστροφή του «στεγνού» κειμένου, την παραθέτω :

    Κάποια χρόνια μετά την άλωση της Τροίας οι βασικοί πρωταγωνιστές αισθάνθηκαν έντονη την ανάγκη της επιστροφής και οι κομπάρσοι το ίδιο. Αρχικά ήταν «τοπική» επιστροφή μα πολύ σύντομα απέκτησε την «χρονική» διάστασή της. Τα κατεστραμμένα σπίτια, τα καμμένα ιερά, τα κομμένα δένδρα άρχισαν να ξαναπαίρνουν την αρχική τους μορφή, μέχρι και ο αποξηραμένος Σιμμόεις ξαναβρήκε νερό. Ολο το σκηνικό είχε στηθεί περιμένοντας πρωταγωνιστές και κομπάρσους. Το έργο «έπρεπε» να ξαναπαιχθεί, ίσως λίγο διαφορετικά αυτή τη φορά, με περισσότερους αυτοσχεδιασμούς και την απόφαση της μοίρας να μη βαραίνει τόσο στο τελικό αποτέλεσμα. Η ανάγκη της επανάληψης ήταν περισσότερο από επιτακτική, είχε γεννηθεί από την αποτυχία του σπόρου να φυτρώσει, ζήταγε την δεύτερη ευκαιρία του και δεν λογάριαζε τόπους, χρόνους και ανθρώπους.
    Το ζητούμενο ήταν το «άοιδε θεά», η μήνις του Αχιλλέα ήταν περίπου αδιάφορη. Κανονίστηκε όπως ρυθμίζονται οι κυριακάτικες εκδρομές γιά μπάνιο με το πούλμαν, ετσι βρέθηκαν όλοι εκεί.
    Ηταν μιά ιδέα γενικά αποδεκτή χωρίς κανένας να θυμάται ποιός την πρωτοείπε. Ηταν σαν να υπήρχε πάντοτε όπως υπάρχουν τα βουνά, τα δάση και οι θάλασσες, μιά ιδέα που έγινε από όλους δεκτή, χωρίς καμμία εξαίρεση, χωρίς κανένα ιδιαίτερο ενθουσιασμό ή εκδηλώσεις χαράς αλλά σαν κάτι φυσικό και αυταπόδεικτο, κάτι που το περιμένανε και το δέχονταν χωρίς αντιρρήσεις σαν το τέλος του καλοκαιριού ή του χειμώνα.
    Ηταν όλοι τους ηθοποιοί. Πολύ καλοί ηθοποιοί, από αυτούς που ταυτίζονται με τους ρόλους τους και τους ζούνε. Και ήταν συγχρόνως σκηνοθέτες μα και δημιουργοί του σεναρίου, μιά που οι αυτοσχεδιασμοί τους ήταν αυτοί που έδιναν υλικό στον τυφλό συγγραφέα-ποιητή-παραγωγό. Αυτή τη φορά βέβαια – αυτή ήταν η ιδέα- θα ξαναπηγαίνανε την ίδια εκδρομή, θα χρησιμοποιούσανε τα ίδια σκηνικά, θα είχανε τους ίδιους ρόλους αλλά δεν θα είχανε σεναριογράφο, τον γέρο-Ομηρο τον είχαν αποκλείσει παμψηφεί και κοινή συναινέσει.
    Οι αρχικές διαφορές ελάχιστες ήταν. Η καραφλίτσα του Αχιλλέα και το διαφαινόμενο στομαχάκι του Εκτορα ήταν οι πιό κτυπητές. Κάνανε πάλι τρείς φορές τον γύρο στα τείχη της πόλης όχι τρέχοντας και κυνηγώντας ο ένας τον άλλο, αλλά αυτή την φορά περπατώντας δίπλα-δίπλα και σιγοκουβεντιάζοντας σαν παλιόφιλοι. Οι άλλες – οι πιό μικρές διαφορές – στα μάτια και στην έκφρασή τους υπήρχαν.
    Πού ήταν η αποφασιστικότητα του Διομήδη, το θάρρος του Ιδομενέα, η θεϊκή περηφάνεια του Σαρπηδόνα ; Ο Μενέλαος είχε αντικαταστήσει το θλιμμένο ύφος του μ’ ένα ανυπόμονο βλέμμα- λες και περίμενε την άνοδο του Χρηματιστηρίου. Η Θέτις φαινόταν πιό ξανανιωμένη και η Εκάβη κάπως ατημέλητη. Ο Αρης πάντα ίδιος και ανίκητος σαν την βλακεία που αντιπροσώπευε, στην δεύτερη τούτη παράσταση θεά του πολέμου ήταν η Αθηνά, κι’ ο πόλεμος σοφία είναι, το νοιώθεις αν ζήσεις δεύτερη φορά. Ο Δίας δεν φαινότανε, είχε κρυφθεί πίσω απ’ τα σύννεφα με την κυρά του και θεά του, την Ηρα. Τούτη την φορά είχε παρατήσει τον ζυγό που έγερνε στην νίκη των Ελλήνων, του ήταν αδιάφορο ποιός θα κέρδιζε. Αυτός, νικώντας τον Υπνο, είχε κερδίσει γιά δεύτερη φορά την Ηρα στην καριέρα του και απολάμβανε το κάθε δευτερόλεπτο μαζί της.
    Η Κασσάνδρα, απαλλαγμένη από τις διαταγές του σκηνοθέτη-συγγραφέα-ποιητή δοκίμαζε τις ικανότητές της στην μουσική. Πολλοί την θαύμαζαν, ο Αίας πρώτος-πρώτος. Η Ελένη –δεν θα το πιστέψετε αλλά – έπλενε τα πιάτα να κερδίσει τον χαμένο καιρό, η Αφροδίτη τα σκούπιζε και τα τοποθετούσε στα ράφια. Ειχαν αναλάβει το βραδυνό γεύμα στην αποχαιρετιστήρια συγκέντρωση, εκεί στην ακτή, εκεί που είχαν τραβήξει τα πλοία έξω στην στεριά. Ο Νέστορας είχε πάρει κιόλας θέση και περίμενε το βράδυ παίζοντας πεσσούς με τον Τειρεσία. Με το σούρουπο όλοι μαζεύτηκαν πίσω απ’ την τάφρο, στην λουρίδα της άμμου μπροστά στα πλοία. Εντύπωση έκανε η παρουσία του Εκτορα αλλά και του πτώματός του ταυτόχρονα που το ζητούσε ο πατέρας του, τα ίδια συνέβαιναν και με τον Πάτροκλο.
    Τα μόνα – ίσως – πρόσωπα που έλειπαν ήταν η Κλυταιμνήστρα και η Πηνελόπη, σίγουρα θα χωράγανε στην καινούργια εκδοχή που ξετυλιγότανε αυθόρμητα. Η μοναξιά του Αγαμέμνονα ήταν δεδομένη και η κοιλίτσα του Οδυσσέα ίσως είχε αιτία την αιώνια πίστη του στην Πηνελόπη.
    Το Ιλιον χρύσιζε στις τελευταίες ακτίνες του ήλιου που είχε μισοδύσει κάπου στα νότια και κινιότανε παράλληλα με τον ορίζοντα να πάρει την σωστή του θέση. Οταν μοιράστηκε το φαγητό όλοι χαμογελάσανε και ο Σιμμόεις ενώθηκε επιτέλους με τον Ωκεανό
    Μ’ αυτά και μ’ αυτά η εκδρομή έγραφε την ιστορία της και η Ιστορία κατέγραφε την εκδρομή σαν μιά ακόμη εκδοχή της. Οι πρωταγωνιστές- πέρα από αυτή την διαδικασία – μάλλον το απολάμβαναν, τα προσωπικά προβλήματα ελάχιστη σημασία έχουν μπροστά στο αέναο Γίγνεσθαι
    Μακριά, πολύ μακριά, παλιά, πολύ παλιά και κατά μία έννοια ταυτόχρονα σ’ ένα παράλληλο Σύμπαν καθένας είχε την δεύτερη ευκαιρία του. Αλλος την κέρδισε, άλλος την έχασε, άλλος την αγνόησε, τι σημασία έχει ; Τα παράλληλα Σύμπαντα δεν ξανασμίγουν παρά μόνο με κοινή συναίνεση και αν συγκατατεθούν ο ποιητής κι’ ο Χρόνος.

  78. Nestanaios said

    46. Αραουτ.

    Εγώ θα σου απαντήσω.
    Κατ’ αρχάς πρέπει να ξέρεις ότι το «ετυμολογώ» στην νέα ελληνική μεταφράζεται «το κάνω λιανά» από το «ευ- τμο- λογώ.»

    Ευ-νο-ουχος. Αυτή είναι η ετυμολογία και μετά του πάθους της εκθλίψεως γίνεται ευνούχος. Και εννοεί τον μη πονηρό. Και ξέρεις γιατί.

    Τώρα η «ευνή» δεν είναι εύκολο πράγμα αλλά είναι λέξη ομηρική και συνεπώς έχει ετυμολογία και για τον λόγο αυτό έχει αντέξει στον χρόνο. Ευν-η. «Ευν» είναι το θέμα και τα στοιχεία ε-υ-ν. Το «η» είναι πτωτική κατάληξη. Το «ε» είναι το στοιχείο της κίνησης, της ψυχής και ψυχή είναι το αίτιον της κινήσεως των σωμάτων για τη γλώσσα την ελληνική. Το «υ» είναι επιτατικό μόριο ποιότητος και όταν ψιλούται έχουμε καλή ποιότητα. Όταν δασύνεται έχουμε κακή ποιότητα και εδώ έχουμε καλή ποιότητα «ευ». «εὑ κράτος ἐστὶ μέγιστον» και «εὐ κράτος ἐστὶ μέγιστον». Δύναμις του κακού και δύναμις του καλού.

    Το «ν» είναι η πορεία εν χρόνω. «The power to go on». Και «ευν-η» είναι το δίκιο της συμφωνίας ανάμεσα σε θεό και άνθρωπο. Αυτό το γνωρίζει πολύ καλά ο Αισχύλος.
    «εὐνὴ γὰρ ἀνδρὶ καὶ γυναικὶ μόρσιμος
    ὅρκου ’στὶ μείζων τῆι δίκηι φρουρουμένη.»

  79. Πέπε said

    @63:

    Δεν αμφιβάλλω για τίποτε απ’ όλα αυτά. Άλλωστε δε θα μπορούσε η Ιλιάδα να περιλαμβάνει όλη την ιστορία της ζωής του κάθε ήρωα! Η ένστασή μου στο «αυτό δεν είναι στην Ιλιάδα» είναι: Ε και; Είναι αλλού!

    Θες να μιλήσουμε ειδικά για τον ομηρικό Αχιλλέα; Εντάξει. Απλώς εγώ είχα πιάσει κουβέντα για τον Αχιλλέα γενικότερα. Γιατί, ως πότε θα αποκρύπτει αυτό το ιστολόγιο από τους αργόσχολους μπολσεβίκους χαχαμίκους αναγνώστες του ότι οι αρχαίοι είχαν ήδη από τότε στηλιτεύσει την υπερπροστατευτικότητα της Ελληνίδας μάνας;

  80. Αράουτ said

    Κύριε Νεσταναίε (78) ευχαριστώ θερμώς. Το ερώτημα είναι γιατί αρνούνται να δεχτούν όλα αυτά τα υπέροχα που μάς αποκαλύπτετε οι κ.κ. Μπαμπινιώτης, Χαραλαμπάκης και Σαραντάκος. Και γιατί προτιμούν να υιοθετούν ασμένως + περιχαρείς τις ιδεοληψίες του Robert Beekes ότι το 80% των αρχαιοελληνικών λέξεων έχουν σημιτική προέλευση

  81. ΓΤ said

    Παραίτηση Κασιμάτη από την «Καθημερινή»

  82. Γιάννης Κουβάτσος said

    81: Και μετακίνηση στα Νέα. Εσωτερική μεταγραφή το λέμε στο ποδόσφαιρο.

  83. Alexis said

    Καλησπέρα.

    Ο Τζι μας εκπλήσσει κάθε τόσο με τα γραφτά του!
    Προσωπικά έχω δηλώσει επανειλημμένα λάτρης της παραδοσιακής, μετρικής ποίησης, επομένως δεν θα μπω στον πειρασμό να κρίνω τα σημερινά κείμενα.
    Θα πω μόνο ότι εγώ τα εκλαμβάνω περισσότερο ως «ασκήσεις γραφής» και λιγότερο ως ποιήματα.
    Και σαφώς προτιμώ τα «παραδοσιακά» ποιήματά
    του που έχει κατά καιρούς δημοσιεύσει στο προσωπικό του ιστολόγιο.

    Αυτό που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για μένα είναι ότι ο Τζι με όλα αυτά, μας αποκαλύπτεται μέσα από τα κείμενά του ως ένας άνθρωπος με πολύπλευρα ενδιαφέροντα, πολύ πέρα και πολύ πάνω από τα συνήθη «ποδοσφαιρικά» του σχόλια.

  84. venios said

    Πέθανε η Ροσάνα Ροσάντα, 96 χρονώ

  85. ΚΩΣΤΑΣ said

    Τζι, ως ευ παρέστης, δεν πρόκαμα να διαβάσω τίποτα, σε συγχαίρω εκ προοιμίου, σίγουρα θα είναι καλό αφού φέρει την υπογραφή σου.

    Μετά την Μπεσίκτας και την Μπενφίκα, υποκλίνομαι και στον ΠΑΟΚ και σε συγχαίρω και για την ομαδάρα σου.

  86. mitsos said

    Έστω και καθυστερημένα …
    Μπράβο Γιώργο πολύ καλά και τα δυο αλλά διαλέγω το πρώτο .

    Απέδειξες πως καλά κάναμε που υπομένουμε κάποιοι τα ποδοσφαιρικά σου. Μας ανταποδίδεις για μια ακόμα φορά για την υπομονή μας με τα Παοκτζίδικα

    Αν ο Αχιλλέας πιστεύει πως είναι ο ισχυρότερος τι πιο φυσιολογικό να θεωρεί ως πιο άξιο αντίπαλο τον εαυτό του στον καθρέπτη ! Πού στο διάολο το έχω ξανακούσει αυτό, δεν θυμάμαι.

  87. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ωραίος Τζη! Διάλεξες τους δυο βασικούς ήρωες των επών, έστησες στιγμιότυπα από τη «ζωή» τους, δημιουργώντας για μας τους αναγνώστες με θεατρικότητα, δυο νέους ποιητικούς χαρακτήρες.
    Ο Αχιλλέας μόνο τον εαυτό του είχε να δαμάσει. Με τους άλλους ή τους σκότωνε αν ήταν αντίπαλοι ή μάλωνε αν ήταν συμπολεμιστές. Πολλοί τσακωμοί. Όλο μανισμένος είτανε 🙂 .
    Ο Οδυσσέας ο πολυστόχαστος βαρέθηκε να οργανώνει αγώνες και πολέμους και τελικά…μια τρύπα στο νερό.
    Νιώθει το μόνο στο τέλος που αξίζει
    είναι ένα νέο προς τα πίσω ταξίδι
    να οργώσει τη θάλασσα πάλι
    για της κόρης του Φαίακα τα κάλλη

    Ναυσικά
    Σβήσε το λύχνο, γριά Ευρυμέδουσα, τί κάνεις τόσην ώρα;
    Μήτε πεινάω, σου λέω, μήτε νυστάζω. Το μόνο που θέλω
    είναι να κλείσω τα μάτια μου. Ρίξε μου μια κουβέρτα ακόμα.
    Και τί που κάνει ζέστη; Εγώ κρυώνω. Ολόγυμνο τον είδα, νένα,
    δίπλα στα σκοίνα, κι είχε φύκια στα μαλλιά του. Άλλο δε θέλω
    μονάχα να του βγάλω ένα προς ένα τα μικρά χαλίκια
    που ’χαν κολλήσει στις γυμνές πατούσες του και να του βάλω
    ετούτο το λουλούδι, που κρατώ στον κόρφο μου, στα δυο του δάχτυλα
    κει που χωρίζουν από το λουρί του σάνταλου. Τώρα,
    κοιμάται δίπλα, σκεπασμένος με τα κόκκινα σκουτιά μου.

    Γιάννης Ρίτσος. 1966. Μαρτυρίες. Εκδόσεις Κέδρος

  88. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>Μετανοιωμένος ο Οδυσσέας ξαναγύρισε, διά θαλάσσης, στη Ναυσικά…
    Δίνει στο στίχο μια επί πλέον ποιητικότητα η εκδοχή που λέει ότι η Ναυσικά παντρεύτηκε τον Τηλέμαχο.


    J.H.W. Tischbein, “Οδυσσέας και Ναυσικά”

  89. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ο Αχιλλέας μετά θάνατον

    Πολύ κουράστηκε· — τί να τις κάνει πια τις δόξες; — φτάνει.
    Καλά τους γνώρισε τους εχτρούς και τους φίλους — φίλοι τάχα·
    πίσω απ’ το θαυμασμό και την αγάπη, δικά τους συμφέροντα κρύβαν,
    δικά τους ύποπτα όνειρα οι παμπόνηροι, οι αθώοι.
    Τώρα,
    στη νησίδα Λευκή, μονάχος επιτέλους, ήρεμος, χωρίς αξιώσεις,
    χωρίς καθήκοντα και σφιχτές πανοπλίες, χωρίς προπάντων
    την ταπεινήν υποκρισία του ηρωισμού, μπορεί να γεύεται ώρες ώρες
    την βραδινήν αλμύρα, τ’ άστρα, τη σιωπή και την αίσθηση εκείνη
    πράα κι απέραντη, της γενικής ματαιότητας, συντροφευμένος μόνον
    από τις άγριες αίγες.
    Μα κι εδώ, μετά το θάνατό του ακόμη,
    τον καταδίωξαν καινούργιοι θαυμαστές, — σφετεριστές της μνήμης του ετούτοι —
    του στήσανε βωμούς κι αγάλματα, προσευχήθηκαν, έφυγαν. Μονάχα
    θαλασσοπούλια μείναν σιμά του· — κάθε πρωί, πετάνε κάτω στ’ ακρογιάλι,
    βρέχουνε τα φτερά τους και γυρνάνε βιαστικά για να πλύνουν
    το δάπεδο του ναού του με απαλές, χορευτικές κινήσεις. Έτσι,
    μια ιδέα ποίησης κυκλοφορεί στον αέρα (ίσως η μόνη δικαίωσή του)
    κι ένα χαμόγελο συγκαταβατικό περνάει στα χείλη του, για όλους και για όλα,
    καθώς προσμένει πάλι νέους προσκυνητές (και ξέρει πως του αρέσει)
    μ’ όλο το θόρυβό τους, τα παγούρια τους, τ’ αβγά τους, τα γραμμόφωνά τους,
    καθώς προσμένει τώρα την Ελένη — ναι, την ίδια αυτήν, που για την ομορφιά της
    τη σάρκινη κι ονειρική, τόσοι Αχαιοί και Τρώες (μαζί κι αυτός) αφανιστήκαν.

    Γιάννης Ρίτσος
    Λέρος, 19.ΙΧ.68

  90. Ευχαριστώ και πάλι όσους σχολίασαν και τον Νίκο που με την χρήση του VAR πήρε την απόφαση να τα δημοσιεύσει.

    # 86

    στην δική μου οπτική ο Αχιλλέας δεν είναι ο πιο δυνατός (αυτός είναι ο Αίας) αλλά …ωκύπους !! Δηλαδή αν δει δυνατότερο φεύγει και δεν τον προλαβαίνει ο αντίπαλος, αν δει ασθενέστερο τρέχει και δεν του ξεφεύγει από το πετσόκομα, δύσκολο να χάσει ο ταχύτερος όταν το παιχνίδι είναι στα δόρατα και τις ασπίδες. Γι αυτό και βρέθηκε η ιστορία με το βέλος και την φτέρνα αργότερα.

    Γενικά στην Ιλιάδα όλοι οι ήρωες ξεχωρίζουν σ’ ένα τομέα ο καθένας τους εκτός από τον Αγαμέμνονα που δεν είναι πρώτος σε τίποτε γι αυτό και είναι ο αρχηγός στην εκστρατεία, οι αρχηγοί διοικούν σύμφωνα με τα δικά τους προσόντα και μέτρα, οποιοσδήποτε άλλος δεν θα διατηρούσε ισορροπίες. Το ίδιο συμβαίνει και με τον Ιάσονα και τον Γιουντιστίρα, δεν το θεωρώ τυχαίο αλλά…μέτρον άριστον, το δίδαγμα !
    Πολλά ακόμα διδάγματα βγαίνουν από το κείμενο της Ιλιάδας, έχω ξαναγράψει για το «γαία δ’ έτι ξυνή πάντων»( οι θεοί μοιράζονται μόνο τον ουρανό, την θάλασσα και τον κάτω κόσμο) κι άντε τώρα να διδάξεις αυτό σε σχολείο που οι μονοθεϊστικές θρησκείες υπόσχονται γη σε περιούσιο λαό … μαθαίνουμε να θυσιάζουμε την χρήση για την κτήση.
    Ελπίζω να μην έχουμε μεσίτες στο ιστολόγιο …
    Οσον αφορά τον ΠΑΟΚ μέχρι να κάνει το αήττητο νταμπλ αντιπροσώπευε το πιο αδικημένο κομμάτι της ελληνικής πραγματικότητας και προσπαθούσα να το κάνω κατανοητό, μετά δεν είχε νόημα η ασχολία πέρα από το καθαρά αθλητικό κομμάτι, απλά ελάχιστοι το κατάλαβαν, οι περισσότεροι συνεχίζουν » εν ου παικτοις «, some babies never learn «, που λέει κι ο μεγάλος Μπομπ.

    youtube.com/watch?v=faF0wOsVucw&ab_channel=sidewaysoul

  91. # 87

    Εφη, χαίρομαι που σου άρεσαν. Η Ναυσικά, αυτό που εκτίμησε στον Οδυσσέα, φαίνεται να το έψαξε στον γιο του, έχει μια λογική

  92. Theo said

    Καλημέρα!

    @77:
    Κατά την ταπεινή μου γνώμη, αυτό το σχόλιό σου, με το παιγνιώδες και χιουμοριστικό στιλ σου, είναι καλύτερο από τα δυο ποιήματα της ανάρτησης, που δεν μπορούν να σταθούν σαν κάτι ολοκληρωμένο. «Ασκήσεις ύφους» θα τα ‘λεγα, κι αυτό μου θυμίζει τον τίτλο «Τετράδιο γυμνασμάτων» που δίνει ο Σεφέρης σε μια συλλογή του, αν και πρόκειται για ολοκληρωμένα ποιήματα, γραμμένα με τη μεγάλη μαστοριά του. «Ασκήσεις γραφής» τα λέει ο Αλέξης στο #83. Κάπως έτσι.

  93. sarant said

    Kαλημέρα από εδώ!

    Ωραία σχόλια, Έφη!

  94. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    92 Καλημέρα.

    To πολύ καλό κομμάτι του 77 ο Τζη τόχει ξανανεβάσει παλιότερα, πάλι σε σχόλιο, και τότε του είχα γράψει αυτά που του γράφεις κι εσύ.

  95. dryhammer said

    94. Ά μπράβο, κι έσπαγα το κεφάλι μου πού τό ‘χω ξαναδεί.

  96. # 92

    Απαντώ μετά από αρκετή σκέψη.
    Στην Ελλάδα έχουμε βγάλει δυο πολύ μεγάλους ποιητές, τον Σεφέρη και τον Καβάφη, μάστορες και οι δυο της γλώσσας και της σκέψης αλλά διαφορετικοί. Ο Καβάφης διακρίνεται για την τάση του να συμβουλεύσει με τα ποιήματά του, να οδηγήσει τον αναγνώστη σε κάποια υψηλά επίπεδα, ο Σεφέρης περιγράφει- πολλές φορές εντελώς συμβολικά- αυτά τα επίπεδα χωρίς καμιά παραίνεση στον αναγνώστη. Αυτό αφήνει την αίσθηση του μη ολοκληρωμένου σ’ αυτούς που περιμένουν από τον ποιητή μια προτροπή χωρίς όμως να είναι αυτή η πρόθεσή του. Οπως γράφει κι ο ίδιος στο τετράδιο γυμνασμάτων είναι ποιήματα που δεν μπορούνε να κάνουνε μια συλλογή, είναι εντελώς ανεξάρτητα και χωρίς κάποιον σκοπό να τα κατατάσσει σε μια κατηγορία.
    Οσον αφορά την ολοκλήρωση ενός ποιήματος υποχρεωτικά σταματά με την δημοσίευσή του, ειδάλλως μπορεί να δουλεύεται αιώνια από τον ποιητή. ( ο Τάδε εποίησεν, μεταλλάχθηκε στο ο Τάδε εποίη…)
    Δεν είναι εύκολο για τον καθένα μας να γίνει είτε Αχιλλέας, είτε Οδυσσέας οπότε δεν έπρεπε να είναι παραδείγματα προς μίμηση, απλά περιγράφονται κάποιες στιγμές τους (το ότι ο Οδυσσέας ξαναγύρναγε μετανοιωμένος προς την Ναυσικά δεν σημαίνει πως θα ήτανε αποδεκτός ξανά)

  97. Theo said

    @96:
    Είναι μια άποψη και η δική μου.
    Νιώθω ολοκληρωμένα τα ποιήματα του Σεφέρη στο «Τετράδιο Γυμνασμάτων», όχι όμως τα δυο δικά σου. Και δεν περίμενα κάποια προτροπή. Η αίσθηση του ανολοκλήρωτου πηγάζει από κάτι που δεν μπορώ να το προσδιορίσω ακριβώς, το νιώθω όμως, ως κάποτε «ομότεχνος», ας πούμε. Αν ήμουν εσύ, ή θα τα δούλευα περισσότερο ή θα τα άφηνα στο συρτάρι.

  98. MA said

    Καθυστερημένα τα διάβασα τα ποιήματα του Τζι

    Μου άρεσαν όπως μου έχουν αρέσει και τα διηγήματά του. Και πιο πολύ ο Αχιλλέας. Ευχαριστίες λοιπόν και στον ξενοδόχο και στον συγγραφέα και ποιητή. Θυμήθηκα και κάτι που νομίζω σας πάει Τζι: Να ζήσουμε σ´έναν κόσμο όπου οι ποιητές θα ψαρεύουν και οι ψαράδες θα γράφουν ποιήματα😊

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: