Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Άγγελοι πάνω από το Βερολίνο (ένα πεζογράφημα του Άγγελου Μανουσόπουλου)

Posted by sarant στο 4 Οκτωβρίου, 2020


Το κείμενο που θα διαβάσετε σήμερα μου το έστειλε ο φίλος μας ο Αλέξης, αλλά δεν είναι δικό του (παρόλο που έχουμε στο ιστολόγιο δημοσιεύσει συνεργασίες του Αλέξη, αν και όχι λογοτεχνικές).

Είναι γραμμένο από τον Άγγελο Μανουσόπουλο, ο οποίος ήταν δραστήριος μπλόγκερ τη χρυσή εποχή των μπλογκ (πριν από 12-15 χρόνια δηλαδή). Στη συνέχεια, εξέδωσε μια επιλογή από κείμενά του στο βιβλίο «Ο πόνος της επιστροφής» (δηλαδή: το άλγος του νόστου) που μπορείτε να το κατεβάσετε δωρεάν σε ηλεκτρονική μορφή εδώ, ενώ βλέπω ότι πέρυσι εξέδωσε και μυθιστόρημα.

Το κείμενο που θα διαβάσετε είναι αντιπροσωπευτικό των πεζογραφημάτων που δημοσιεύονταν στα ιστολόγια της χρυσής εποχής (τότε που ο όρος ιστολόγιο δεν ηταν τόσο διαδεδομένος οσο τώρα). Μιας εποχής που σχεδόν δεν την πρόλαβε το δικό μας ιστολόγιο, αφού, όταν εμεις εμφανιστήκαμε στις αρχές του 2009 η ιστολογική παλίρροια είχε δώσει τη θέση της στην άμπωτη. Αλλά το δικό μας το ιστολόγιο δεν είναι αντιπροσωπευτικό της χρυσής εποχής, όπου η θεματολογία ήταν πολύ προσωπική, ένα είδος προσωπικού ημερολογίου.

Ποιο ενδιαφέρον έχει ένα προσωπικό ημερολόγιο, θα ρωτήσετε. Η απάντηση θαρρώ δίνεται από κείμενα σαν το σημερινό, όπου το θέμα είναι πώς δυο έφηβοι παρακολουθούν μια αρκετά γνωστή κινηματογραφική ταινία. Καλογραμμένο κείμενο, με χιούμορ, αντιπροσωπευτικό νομίζω των καλών δειγμάτων γραφής των ιστολογίων της εποχής του.

Να πούμε για την ταινία του Βέντερς, ότι ο γερμανικός τιτλος είναι «Ο ουρανός πάνω από το Βερολίνο» αλλά στα αγγλικά είχε κυκλοφορήσει ως Wings of Desire, και από εκεί πήραμε κι εμείς το ελαφρώς πιο αθώο «Τα φτερά του έρωτα». Δεν θυμάμαι αν το είχα δει στην Αθήνα ή στο Λουξεμβούργο, αλλά μάλλον στο Λουξεμβούργο. Όμως δεν θα πω περισσότερα, παραθέτω το πεζογράφημα. Η εικόνα δική μου.

Άγγελοι πάνω από το Βερολίνο

            Μαζί με τις ταινίες που παρακολούθησα υπό δύσκολες συνθήκες, η ταινία “Τα Φτερά του Έρωτα” του Βιμ Βέντερς αξίζει ιδιαίτερη μνεία – δηλαδή ξεχωριστό άρθρο.

            Η ταινία βγήκε στις αίθουσες το 1988. Ένα Σάββατο απόγευμα εκείνης της χρονιάς, εγώ κι ο κολλητός μου, μαθητής δευτέρας λυκείου εγώ, της πρώτης εκείνος, στη Σαββατιάτικη έξοδό μας, στεκόμασταν μπροστά στη μαρκίζα ενός κινηματογράφου με τρεις αίθουσες για να αποφασίσουμε ποιο από τα τρία έργα θα βλέπαμε. Εγώ ήξερα τι εστί Βιμ Βέντερς έχοντας ήδη δει το “Παρίσι-Τέξας” που μου είχε αρέσει. Η συγκεκριμένη ταινία είχα διαβάσει ότι γνώρισε ενθουσιώδη υποδοχή από τους κριτικούς και ότι κέρδισε βραβείο σκηνοθεσίας στις Κάννες. Ήθελα λοιπόν να τη δω, αλλά δεν τολμούσα να την προτείνω στον φίλο μου που δεν συμμεριζόταν καθόλου τις δικές μου καλλιτεχνικές ανησυχίες. Αυτός προτιμούσε περιπέτειες, κωμωδίες και σοφτ πορνό (αφού δεν μας έβαζαν ακόμα στα κανονικά). Καθώς οι άλλες δύο ταινίες δεν του έλεγαν τίποτα, πρότεινε ο ίδιος να πάμε στα “Φτερά του Έρωτα”. Τον ξεγέλασε ο τίτλος και μία φωτογραφία μιας γυμνής γυναίκας (γυμνής πλάτης για την ακρίβεια) και υπέθεσε ότι θα είχε και λίγη τσόντα. Εγώ εκμεταλλεύτηκα την ευκαιρία και συμφώνησα, χωρίς να του εξηγήσω περί τίνος πρόκειται.

            Η πρώτη μου εντύπωση ήταν ότι πρόκειται για μία δύσπεπτη ταινία. Μόλις όμως συνέλαβα την κεντρική ιδέα, ένοιωσα ευχάριστη έκπληξη που με το πέρασμα της ώρας μετατρεπόταν σχεδόν σε ενθουσιασμό. Δύο άγγελοι κατεβαίνουν στη γη και περιπλανιούνται σε ένα μουντό Βερολίνο, κομμένο στα δύο από το Τείχος. Όντας αόρατοι από τους ανθρώπους, τους αρέσει να κυκλοφορούν ανάμεσά τους, να διαβάζουν τις σκέψεις τους, να συμμετέχουν όσο μπορούν στις χαρές τους, στις σκοτούρες τους, στις λύπες τους. Αν και αθάνατοι οι ίδιοι δείχνουν να αγαπούν την καθημερινότητα των ανθρώπων που δεν μπορούν να νιώσουν.

            Η αργή εξέλιξη της ταινίας αντί να με κάνει να βαρεθώ, με έκανε να απολαμβάνω κάθε πλάνο. Δυστυχώς δεν ήταν ίδια η πρόσληψη της ταινίας από τον φίλο μου που δεχόταν μία σειρά από αρνητικές εκπλήξεις. Η πρώτη αφορούσε μία βασική αισθητική επιλογή του σκηνοθέτη:

            “Γιατί δεν έχει χρώμα ρε;”

            “Γιατί είναι ασπρόμαυρη!”

            “Ασπρόμαυρη; Σε ταινία του πενήντα ήρθαμε;”

            “Φετινή είναι”.

            “Πας καλά; Και γιατί τη γύρισαν ασπρόμαυρη;”

            (Ξεφύσημα)

            “Ξέρω ’γω; Έτσι γούσταρε ο σκηνοθέτης. Άποψη”.

            Αφού του πήρε λίγα λεπτά να χωνέψει ότι γυρίστηκε ασπρόμαυρη ταινία εν έτει 1988, εξέφρασε την επόμενη απορία που αφορούσε τη γλώσσα:

            “Δεν μιλάνε αγγλικά;”

            “Όχι. Γερμανικά”.

            “Γιατί;”

            “Από βίτσιο! Γιατί λες εσύ; Η ταινία είναι γερμανική”.

            “Είσαι σοβαρός; Δεν είναι αμερικάνικη; Εσύ το ήξερες και δεν είπες τίποτα;”

            “Δεν το ήξερα”, είπα ψέματα εγώ.

            Μετά από λίγα λεπτά ήρθε και η βασική απορία:

            “Ρε συ, καταλαβαίνεις τίποτα;”

            “Αυτοί οι δύο είναι άγγελοι. Είναι αόρατοι, δεν τους βλέπουν οι άνθρωποι”.

            “Και; Τι γίνεται μετά;”

            “Πού να ξέρω ρε γαμώτο; Άσε να δούμε τι γίνεται”.

            “Και οι φωνές που ακούγονται;”

            “Είναι οι σκέψεις των ανθρώπων. Οι άγγελοι ακούνε τη σκέψη τους”.

            “Αααα…”

            Νόμιζα ότι αφού του ξεκαθάρισα τις βασικές γραμμές της υπόθεσης θα με άφηνε ήσυχο. Κι όντως με άφησε, για λίγο όμως.

            “Γαμάτο αυτό πάντως, ε;”

            “Ποιο; Να είσαι άγγελος;”

            “Να διαβάζεις τη σκέψη του άλλου”.

            “Ναι…”

            “Και τι δεν θα έδινα να μπορούσα να διαβάζω τη σκέψη των άλλων! Ειδικά οι γκόμενες πολύ θα ήθελα να μάθω τι σκέφτονται”. 

            Ειδικά οι γκόμενες καλύτερα να μη μάθεις ποτέ τι σκέφτονται για σένα, είπα από μέσα μου και χάρηκα που ο φίλος μου δεν μπορούσε να διαβάσει τη σκέψη μου.

            Η τελευταία και σημαντικότερη αγωνία του, που εξέφρασε στο πρώτο ημίωρο, αφορούσε ένα βασικό στοιχείο που απουσίαζε:

            “Ρε μαλάκα, μάλλον την πατήσαμε, δεν βλέπω να έχει τσόντα”.

            “Ναι…”

            “Τι λες;”

            “Τι να πω; Προφανώς μέχρι τώρα δεν έχει τσόντα”.

            “Λες να έχει μετά;”

            “Πού να ξέρω; Κάτσε να δούμε”.

            “Τι να έχει! Ποια να γαμήσουν; Καμιά αγγελίνα;”

            “Οι άγγελοι δεν έχουν φύλο”.

            “Τι;”

            “Τίποτα. Σώπα να δούμε”.

            Καταλαβαίνετε, ειδικά όσοι έχετε δει την ταινία, πόσο δύσκολη υπόθεση είναι η παρακολούθηση μιας τέτοιας ταινίας κάτω από τέτοιες συνθήκες και τι υπομονή χρειάζεται. Ωστόσο προσπάθησα να προσηλωθώ πάλι στην ταινία.

            Οι άγγελοι, αυτοί οι αθάνατοι, που δεν νιώθουν πόνο και θάνατο,  αγαπούν την ανθρώπινη, την ενσώματη ζωή. Και μάλιστα στις πιο καθημερινές και τετριμμένες εκφάνσεις της: να γυρνάς κουρασμένος από τη δουλειά, να μουτζουρώνεις τα δάχτυλά σου από την εφημερίδα… Ήταν μία ιδέα τελείως πρωτότυπη για μένα, μία ιδέα που την έβρισκα υπέροχη.

            Ο φίλος μου, αφού του έδειξα την ενόχλησή μου, αποφάσισε να με αφήσει στην ησυχία μου.  Πού και πού τον αντιλαμβανόμουν με την άκρη του ματιού να γυρνά το κεφάλι του προς το μέρος μου και να με κοιτά απορώντας για το ενδιαφέρον που έδειχνα. Κάποτε δεν άντεξε:

            “Εσύ δηλαδή καταλαβαίνεις τίποτα;”

            “Προσπαθώ”.

            “Σου αρέσει δηλαδή;”

            “…”

            “Σε ρωτάω: σου αρέσει;”

            “Άσε να τη δω πρώτα και μετά θα σου πω αν μου άρεσε”

            “Κατάλαβα. Δεν καταλαβαίνεις και κάνεις ότι σου αρέσει”.

            Εγώ απορούσα πώς είναι δυνατόν να μην αρέσουν τέτοιες υπέροχες σκηνές. Όπως στη βιβλιοθήκη όπου “ακούνε” τη σκέψη εκατοντάδων αναγνωστών, εκατοντάδες μουρμουρητά σαν μια περίεργη υπερκόσμια μουσική. Ή όπως εκείνη όπου ο ένας άγγελος στέκεται πίσω από κάποιον λίγο πριν αυτοκτονήσει πηδώντας από ένα ψηλό κτήριο, χωρίς να μπορεί να τον βοηθήσει. Ή την επαναλαμβανόμενη εικόνα που οι δύο άγγελοι κάθονται στα φτερά ενός τεράστιου αγάλματος στο πανύψηλο βάθρο του.

            Και μέσα σ’ αυτή την ομορφιά η μόνιμη παραφωνία:

            “Γαμώτο, πάνε χαμένες εκατόν είκοσι δραχμές”.

            (Παρένθεση: μόνο μία φορά εκνευρίστηκα περισσότερο στον κινηματογράφο. Ήθελα να δω την καινούργια τότε ταινία του Γούντι Άλεν “Η Χάνα και οι αδερφές της” και ο μικρός μου αδερφός επέμενε να έρθει μαζί μου παρόλο που εγώ τον διαβεβαίωνα με πείσμα ότι η ταινία δεν είναι από αυτές που αρέσουν. Αυτός δεν πειθόταν και ήθελε επιπλέον να του πληρώσω το εισιτήριο γιατί ήταν άφραγκος. Τελικά τον πήρα μαζί μου, πλήρωσα διπλό εισιτήριο αποχαιρετώντας όλο το χαρτζιλίκι μου και περίπου στη μέση του έργου γύρισα και τον είδα να κοιμάται μακαρίως).

            Ο ένας από τους αγγέλους γνωρίζει μία καλλιτέχνιδα του τσίρκου και την ερωτεύεται. Ο έρωτας είναι η κινητήρια δύναμη που θα του δώσει σάρκα και οστά. Ενώ όλη η τέχνη μέχρι σήμερα μας έχει συνηθίσει στην ιδέα ότι η τέχνη μας ανεβάζει στον ουρανό και τρόπον τινά μας θεοποιεί, οι άγγελοι, αυτοί οι μικροί θεοί, μόνο όταν απαρνηθούν τη θεϊκή τους υπόσταση και ντυθούν τη σάρκα, μόνο τότε μπορούν να χαρούν τον έρωτα. Έρωτας χωρίς το σώμα: αδύνατος. Ο ένας από τους δύο γίνεται τελικά άνθρωπος. Και ξαφνικά η ταινία γίνεται έγχρωμη. Άσπρο-μαύρο η ζωή των αγγέλων, γεμάτη χρώμα η ζωή των ανθρώπων! Ο έρωτας είναι θεϊκός λένε οι άνθρωποι, ο “ασπασμός των αγγέλων προς τα άστρα”. Ο έρωτας είναι ανθρώπινος, λένε οι άγγελοι του Βέντερς.

            Σ’ αυτή την κρίσιμη στιγμή, ο φίλος μου συνήλθε από τον λήθαργο στον οποίο είχε πέσει, προς μεγάλη μου χαρά:

            “Γιατί έγινε έγχρωμη η ταινία;”

            “Ο ένας άγγελος έγινε άνθρωπος”.

            “Γιατί έγινε άνθρωπος;”

            “Έτσι, έγινε άνθρωπος”.

            “Ναι, αλλά πώς έγινε άνθρωπος; Ποιος τον έκανε;”

            “Δεν ξέρω, έτσι ξαφνικά έγινε άνθρωπος”.

            “Και η ταινία γιατί έγινε έγχρωμη τώρα;”

            “Γιατί από άγγελος έγινε άνθρωπος”.

            “Ε, και τι σχέση έχει αυτό;”

            “Γιατί θέλει να δηλώσει ότι… γάμησέ το, το συζητάμε μετά. Υπομονή, τελειώνει”.

            “Ρε μήπως είχε χαλάσει η μηχανή προβολής;”

            “!!!…”

            Ο άνθρωπος – πρώην άγγελος αναζητά την ακροβάτισσα αλλά δεν την βρίσκει. Το τσίρκο έχει φύγει. Όμως ο άγγελος κέρδισε τη θνητότητά του. Είναι πια άνθρωπος και μπορεί να απολαύσει την κάθε του στιγμή. Χαρακτηριστική μία από τις τελευταίες σκηνές όπου ένας άλλος άνθρωπος του μαθαίνει να καπνίζει, κι εκείνος είναι ενθουσιασμένος, όπως με κάθε ανθρώπινη συνήθεια.

            Κι έτσι η ταινία τέλειωσε, αφήνοντάς μου υπέροχες εικόνες στο μυαλό και πρωτόγνωρα συναισθήματα στην εφηβική μου ψυχή. Και μία αφόρητη μουρμούρα στα αυτιά. Ευτυχώς στην καφετέρια όπου πήγαμε μετά, ο κολλητός μου δεν αναφέρθηκε καθόλου στη “άτυχη” επιλογή του έργου και ασχοληθήκαμε μόνο με τις συνηθισμένες εφηβικές ανοησίες. Ενώ εκείνος φλυαρούσε, έπιανα τον εαυτό μου να αφαιρείται και τις σκέψεις μου να επιστρέφουν σε μερικές από τις όμορφες σκηνές της ταινίας. Αποφάσισα να πάω και να την ξαναδώ μόνος μου, για να την απολαύσω ανενόχλητος, αλλά τη Δευτέρα η ταινία άλλαξε. Μπόρεσα να πραγματοποιήσω την επιθυμία μου μόλις πέρυσι, σε DVD. Αυτή τη φορά η προσήλωση διακόπηκε μόλις δύο φορές από μία πιο μικρή ενόχληση: το κλάμα ενός μωρού.  

215 Σχόλια προς “Άγγελοι πάνω από το Βερολίνο (ένα πεζογράφημα του Άγγελου Μανουσόπουλου)”

  1. Νέο Kid said

    Πρέπει να παραδεχτούμε ότι η απόδοση στα ελληνικά των τίτλων πολλών παλιών ταινιών ήταν συχνά πετυχημένη και καλύτερη! του αρχικού τίτλου. Έτσι και «Τα φτερά του έρωτα» (ενώ ας πούμε «Ο ουρανός πάνω από το Βερολίνο» θα έφερνε στον ελληνικό νου απλά αμερικάνους να βομβαρδίζουνε το Ραιχσταγκ…)

    Υπάρχει στο Youtube στο Graham Norton Show μια συνέντευξη του μεγάλου αμερικανού ηθοποιού Μόργκαν Φρήμαν (είναι και ο Μάικλ Κέην στο πάνελ) που εξηγεί το γιατί το Shawshank Redemption ,μια απ τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών, πάτωσε εισπρακτικά. Επειδή απλά ο κόσμος δεν μπορούσε να θυμηθεί ή να θυμηθεί σωστά! το όνομά της!
    Ενώ η «Τελευταία έξοδος Ρίτα Χέιγουορθ» ήταν γουάου!

  2. dryhammer said

    Καλημέρα!
    Μια από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει (και ξαναδεί, και ξαναδεί, και ματαξαναδεί κατά διαστήματα από τότε ως τώρα στην τηλεόραση). Τότε την είχε φέρει η κιν. λέσχη της Χίου κι έτσι είχε κοινό που, καταλάβαινε-δεν καταλάβαινε καθόταν ήσυχο.
    [Είσοδος σε σινεμά με έργο που άφηνε (και) υποσχέσεις σοφτ πορνό. Μπαίνοντας, έβγαινε τύπος μισογνωστός με κατεβασμένα μούτρα, που βλέποντάς μας σχολίασε: «Δεν έχει τσόντα. Μόνο βυζί δείχνει»]

  3. Γιάννης Κουβάτσος said

    Γιατί, βρε παιδιά, ο Μητσοτάκης στην Κρήτη μεγάλωσε, για να έχει επηρεαστεί η προφορά του; Για διακοπές πήγαινε, όποτε πήγαινε, εκεί; Ο πατέρας του πρόφερε πεντακάθαρα τις λέξεις.

  4. Νέο Kid said


    1. Στην αρχή του βίντεου

  5. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ωπ, συγγνώμη, το 3 είναι για το χτεσινό νήμα.

  6. dryhammer said

    1. Όπως πχ το Bloodbrothers (1978). – Μεταφρασμένος Τίτλος: Ένας Δρόμος που Λέγεται Αύριον.

  7. atheofobos said

    Χαριτωμένο κείμενο, για μια ταινία που μας είχε εντυπωσιάσει όταν την είδαμε στη εποχή της προβολής της .
    Βασισμένη σε αυτή ήταν και η αμερικάνικη του 1998 Η Πόλη των Αγγέλων με την Μεγκ Ράιαν και τον Νίκολας Κέιτζ.

  8. Παναγιώτης Κ. said

    Καλή και αυτή η κυριακάτικη λογοτεχνική επιλογή!

  9. ΚΩΣΤΑΣ said

    Νικοκύρη, ευχαριστώ πολύ. Εξαιρετικός ο συμπατριώτης μου Άγγελλος Μ. Το έχω διαβάσει όλο το βιβλίο και το έχω αποθηκευμένο. Το συγκεκριμένο κεφάλαιο μάλλον το πέρασα στα γρήγορα. Ως λάτρης της τοπικής ιστορίας και ως έχων παιδικά βιώματα από τη Λάρισα, ρούφηξα τα κεφάλαια που αναφέρονται σε τόπους, τύπους και στιγμιότυπα της πόλης. Νομίζω ότι το σύστησα, από εδώ μέσα, και στην συμπατριώτισσα συσχολιάστρια Κιγκέρι.

    Να είσαι καλά που μας χαρίζεις ευχάριστες επωφελείς στιγμές.

  10. Νίκος Κ. said

    Σε λίγες μέρες κλείνουν 31 χρόνια από την «ενοποίηση» της Γερμανίας. Δηλαδή από την απορρόφηση της Ανατολικής Γερμανίας από τη Δυτική Γερμανία (9/11/1989).

    Less than the sum of its parts: https://www.rt.com/op-ed/502473-thirty-years-germany-reunification/

  11. Γς said

    Καλημέρα

    > Στη συνέχεια, εξέδωσε μια επιλογή από κείμενά του στο βιβλίο «Ο πόνος της επιστροφής» (δηλαδή: το άλγος του νόστου)

    Μου θύμισες το δάκαλό μου¨

    -Κόκκορας. Κοινώς Αλέκτωρ.

    Ούτε το “κοινώς” αλλά ούτε το “αλέκτωρ” ξέραμε ακόμα.
    Πάντως το βασάνιζα καιρό στο μυαλό μου μέχρι να βεβαιωθώ ότι η πρώτη μου αντίδραση ήταν σωστή:

    “Ο δάσκαλος λέει βλακείες!”

  12. Νίκος Κ. said

    10: Διόρθωση: Ακριβώς 30 χρόνια από την τυπική ενοποίηση (3/10/1990). Στις 9/11/1989 σταμάτησε να υπάρχει το τείχος του Βερολίνου

  13. Χαρούλα said

    Και Nick Cave στην μουσική.

    Καλημέρα!

  14. Γς said

    >στεκόμασταν μπροστά στη μαρκίζα ενός κινηματογράφου

    στην είσοδο του κινηματογράφου

    ή έστω:

    στεκόμασταν κάτω απ τη μαρκίζα ενός κινηματογράφου

  15. Γοητευτικό.

    Μικρό γλωσσικό: “Παρίσι-Τέξας”, σωστό: “Παρίσι, Τέξας”.
    Σε ερώτηση ανθρωπογεωγραφίας με βοήθημα την αφίσα της ταινίας «Ποιο νομίζετε πως μπορεί να είναι το περιεχόμενο αυτής της ταινίας;» η συχνότερη απάντηση ήταν «σύγκριση αυτών των δύο πόλεων».

  16. https://www.athinorama.gr/cinema/movie/parisi_teksas-1002571.html

  17. https://pixels.com/featured/chrysler-building-gargoyle-eagle-thomas-pollart.html

  18. Να πω την αμαρτία μου; Καλύτερη η *δική μας* εποχή των μπλογκ, 2009-2012 ας πούμε…
    Δηλαδή δεν με εντυπωσίασε καθόλου το κείμενο. Η ταινία, ναι, με είχε εντυπωσιάσει, την έχω δει αρκετές φορές αλλά κάθε φορά σα να έχανε και κάτι. Τώρα προτιμώ την παλιότερη περίοδο του Βέντερς.
    (Μετά τιμής, ο γκρινιάρης της παρέας)

  19. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    15 Γιάννη, δίκιο έχεις -αλλά νομίζω πως δεν είναι και τόσο συνηθισμένος σε εμάς αυτός ο τρόπος αναφοράς, δεν λέμε πχ Γέρμα, Λακωνία.

    12 Ακριβώς, γιόρτασαν χτες την Wiedervereinigung, την επανένωση. Οπότε επίκαιρο το σημερινο.

  20. Καλημέρα
    19 Κι ήταν Σάββατο οπότε πάει η αργία τους. Όπως κι εδώ, με τον Άγιο Διονύση

  21. dryhammer said

    19 (15) Η πτωχή εγγλέζικη δεν έχει τις σωστές γενικές
    [Πόσοι νομίζουν πως το New York, New York είναι 2 Χ New York]

  22. 19
    Πράγματι, Νίκο. Και οπωσδήποτε οδηγεί και σε παρανόηση, αν δεν υπάρχει εξοικείωση με τη σωστή «αμερικάνικη» εκδοχή.

  23. 19, 15, 21
    Bond, James Bond… 🙂

  24. Γς said

    15:

    Paris Texas.
    Υπάρχει και Αθήνα στο Τέξας [και σ ένα σωρό άλλες πολιτείες]. Πρωτεύουσα της κομητείας Henderson

    «t was named after Athens, Alabama, by one of the early residents who came from there; not Greece’s capital» !

    https://en.wikipedia.org/wiki/Athens,_Texas

  25. Νικοκύρη, εσύ ξεκίνησες το ιστολόγιό σου στη δύση της χρυσής εποχής, αλλά ως θεματικό όχι μόνο συνεχίζει αλλά έχεις αποκτήσει και πιστούς (οπαδούς; θαμώνες; πώς να το πω).
    Εγώ που ξεκίνησα ένα χρόνο αργότερα (και στο στιλ ημερολογίου) τι να πω 🙂

  26. Καλημέρα!
    Κάποτε κάποιος με ρώτησε εάν είμαι shemale.
    Με μεγάλωναν σαν αγόρι και εγώ φωναζα από μέσα μου είμαι κορίτσι.
    Ναζια και τέτοια δεν έχει στις φτωχογειτονιές ούτε πολύχρωμα φουστάνια. Ότι αποφορια έχουν τα ξαδέρφια. Και με τα δικά μας λεφτά χοντρά ρούχα ,μία σόμπα σε ολόκληρο το σπίτι. Έτσι να κατουρας και να αχνίζει ,μαθαίνεις φυσική από παιδί ! Γεωθερμοδυναμικη . Το θηλυκό ισοδυναμούσε με πουτσοφτιαγματα και άλλα πολλά . Η μάνα μου μόνο τον μπετατζη δεν έκανε , τον έκανα εγώ . Ευτυχισμένη νοικοκυρά είμαι πια . Μία χαρά είμαι στο σπίτι μου ,στο κτήμα μου . Ξέρω τι είναι να σαι άγγελος επί γής . Οι άγγελοι δεν έχουν όνειρα.Οι άγγελοι δεν πετάνε … Δεν θέλω ποτέ μου τίποτα. Ούτε προσδοκω από κανέναν τίποτα. Οι άγγελοι π ετουν την νύχτα ,άλλοι προσγειώνονται τότε . Ξέρω άντρες που γίναν γυναίκες,ξερω κορίτσια που γίναν αγόρια για λίγο .
    Θα λέω είμαι άγγελος ,μου αρέσει .
    Αγγελουδι σκέτο
    Κ.Μ.

  27. Καλημέρα!
    Κάποτε κάποιος με ρώτησε εάν είμαι shemale.
    Με μεγάλωναν σαν αγόρι και εγώ φωναζα από μέσα μου είμαι κορίτσι.
    Ναζια και τέτοια δεν έχει στις φτωχογειτονιές ούτε πολύχρωμα φουστάνια. Ότι αποφορια έχουν τα ξαδέρφια. Και με τα δικά μας λεφτά χοντρά ρούχα ,μία σόμπα σε ολόκληρο το σπίτι. Έτσι να κατουρας και να αχνίζει ,μαθαίνεις φυσική από παιδί ! Γεωθερμοδυναμικη . Το θηλυκό ισοδυναμούσε με πουτσοφτιαγματα και άλλα πολλά . Η μάνα μου μόνο τον μπετατζη δεν έκανε , τον έκανα εγώ . Ευτυχισμένη νοικοκυρά είμαι πια . Μία χαρά είμαι στο σπίτι μου ,στο κτήμα μου . Ξέρω τι είναι να σαι άγγελος επί γής . Οι άγγελοι δεν έχουν όνειρα.Οι άγγελοι δεν πετάνε … Δεν θέλω ποτέ μου τίποτα. Ούτε προσδοκω από κανέναν τίποτα. Οι άγγελοι π ετουν την νύχτα ,άλλοι προσγειώνονται τότε . Ξέρω άντρες που γίναν γυναίκες,ξερω κορίτσια που γίναν αγόρια για λίγο .
    Θα λέω είμαι άγγελος ,μου αρέσει .
    Αγγελουδι σκέτο
    Κ.Μ.

  28. Γς said

    21:

    αν και η Λάιζα που το πρωτολάνσαρε είναι καλύτερη

  29. Γς said

    >“Οι άγγελοι δεν έχουν φύλο”.

    σίγουρο;

    Πάντως η δικιά μου Αγγελικούλα [ζάχαρη, Αγγελικούλα μέλι] δεν είχε φίλο.

    Καρατσεκαρισμένο!

  30. leonicos said

    δεν λέμε πχ Γέρμα, Λακωνία.

    αλλάλέμε πχ Γέρμα, Λακωνίαςςςςςςςς.

    Πώς να το πει ο ΄’ανθρωπος; Paris Texas’s ssss?

    Πιθανό για να το καταλαβαίνουμε κι εμείς. Αλλά το έγραψε όπως το καταλαβαίνουν εκείνοι

  31. Γς said

    27:

    >Έτσι να κατουρας και να αχνίζει

    Elate koritsakia
    na katourisoume
    Na ftiaxoume laspitsa
    na xtisoume spitakia

  32. leonicos said

    Ωραία εκείνα τα ιστολόγια. Μου θύμισε τα λευκώματα των κοριτσιών, που γράφαμε διαφορα

    Δεν κυκλοφορούσα τότε ηλεκτρονικά. Ούτε και τώρα άλλωστε, εκτός από εδώ. δεν τιτιβίζω, δεν ΦΒουκίζομαι, εδώ το -όμαι ειναι συνειδητο αν κρίνω από το τι γινεται. Δεν ΦΒουκίζουν αλλά ΦΒουκίζονται

    Δεν μπορώ οτι ήταν λογοτέχνημα, αλλά ως κείμενο το βρήκα αξιόλογο ως κατάθεση μιας νοοτροπίας και μιας εποχής

    Εγώ στην ηλικία που λένε, 16, μόλις είχα επαναστατησει κι εγκαταλείψει τον παρολίγο Rabbi Leon

  33. Γς said

    27, 31:

    -Που σφυράτε εδώ πέρα;

    https://caktos.blogspot.com/2014/10/wc.html

  34. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

  35. Κιγκέρι said

    9: ΚΩΣΤΑ

    Α, ναι, τώρα το θυμάμαι, είχες βάλει νομίζω ένα λινκ και το είχα δει το βιβλίο αλλά μάλλον βιαστικά. Τη συγκεκριμένη ιστορία δεν την είχα προσέξει, γενικά είχα προσπεράσει τις εφηβικές αναμνήσεις του συγγραφέα – άλλο σχολείο, άλλα στέκια, άλλο φύλο, άλλη ηλικία (είναι δυο-τρία χρόνια μικρότερός μου και στη σχολική ζωή αυτή είναι ιλιγγιώδης διαφορά!). Οι ιστορίες όμως από τη στρατιωτική του θητεία μου άρεσαν περισσότερο και θα ήθελα να τις ξαναδιαβάσω, αλλά δε θυμάμαι πια πού είναι.

  36. ΣΠ said

    Καλημέρα.

    Έχει χιούμορ το κείμενο. Αυτό που έπαθε ο φίλος του συγγραφέα το έπαθε κι ένας δικός μου φίλος παρασυρμένος από τον τίτλο της ταινίας «Σεξ, ψέματα και βιντεοταινίες».

  37. Γς said

    32:

    >Μου θύμισε τα λευκώματα των κοριτσιών, που γράφαμε διαφορα

    και εμένα τις μανάδες των κοριτσιών που έσκιζαν ολόκληρες σελίδες από τα λευκώματα τους

    -Πόσες φορές θα σου πω να μην αφήνεις τον Γιάννη να γράφει εδώ μέσα;

  38. Γς said

    36:

    Κάπου εδώ κολλάει κι η Κοκκινοσκουφίτσα μου

    https://caktos.blogspot.com/2013/03/blog-post_7005.html

  39. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Οικεία η θέση που βρέθηκε ο συγγραφέας, αλλά έχω ζήσει και το αντίστροφο, να πέσω σε ταινία-φόλα και να την ευχαριστηθώ ως κωμωδία από τα ευρηματικά λοιδορίζοντα σχόλια δύο μαντραχαλαίων στην πίσω σειρά.

    Γέρμα Λακωνίας θα λέγαμε εδώ, οπότε «Παρίσι Τέξατος» 😛 το σωστό, ή «Το Παρίσι στο Τέξας», αλλά χάνει τη δωρικότητα όταν πληθαίνουν οι λέξεις
    Ας ακούσουμε και τον Ry Cooder που τα λέει χωρίς λόγια

  40. gpoint said

    # 19 α

    Γράφουμε βέβαια Κατσικοχωρι Μεσσηνίας αλλά γράφουμε (πριν αποκτήσουμε Τ.Κ. υποχρεωτικά, τώρα προαιρετικά) οδός Τάδε, ριθμός Δείνα, Αθήνα, Καλλιθέα

  41. gpoint said

    Οσον αφορά το κείμενο χάνει πολύ λογοτεχνικά με τους διαλόγους, δεν είναι εύκολο πράγμα οι διάλογοι, θέλουν μαστοριά (νομίζω πως είναι κάτι που φροντίζουν πολύ οι αμερικάνοι στις ταινίες τους )
    Κρίμα γιατί σαν ιστορία είχε ενδιαφέρον.

  42. 32 Leonicos

    «Δεν ΦΒουκίζουν αλλά ΦΒουκίζονται». Μην είμαστε σίγουροι. Στο καφενείο, για παράδειγμα, άλλοι καπνίζουν και άλλοι καπνίζονται. Πάντως όλοι, βέβαια, νικοτινίζονται.

  43. dryhammer said

    26 (και 27). Αυτή η τρικυμιώδης (εν κρανίω;) εναλλαγή γραφής, πότε ασυνάρτητη πότε πιο ρέουσα, ειρμός (τελείως) προσωπικός και τα ρέστα, μου θυμίζουν τερτίπια θάλασσας γι αυτό και νομίζω πως το kiriakimateri πρέπει να διαβάζεται «κυρία κυματερή». [Ευελπιστώ πως θά ‘ρθει κι η μπουνάτσα, γιατί ως τώρα …καραβοτσακίσματα]

  44. Πουλ-πουλ said

    «Τον ξεγέλασε ο τίτλος και μία φωτογραφία μιας γυμνής γυναίκας (γυμνής πλάτης για την ακρίβεια) και υπέθεσε ότι θα είχε και λίγη τσόντα.»

    Κάτι ανάλογο έπαθε και ένας ρέκτης θεατής, που καθόταν μπροστά μου, στην «Τελευταία γυναίκα» του Φερέρι. Δεν είχε πάρει μυρωδιά από την ταινία, αλλά χαλβαδιάζοντας την Ορνέλα Μούτι, διασκέδαζε αρκετά με τα σεξιστικά αστεία του Ντεπαρντιέ, μέχρι την τελευταία σκηνή του αυτοευνουχισμού με το ηλεκτρικό μαχαίρι. Τότε σηκώθηκε επιδεικτικά από τη θέση λέγοντας αηδιασμένος
    -Ε, αει στο διάολο.

  45. Πέπε said

    @18:
    > > Δηλαδή δεν με εντυπωσίασε καθόλου το κείμενο. […] (Μετά τιμής, ο γκρινιάρης της παρέας)

    Μα σοβαρά τώρα; Εμένα μ’ ενθουσίασε. Είναι γαμάτο κείμενο! Έτσι πρέπει να γράφουν οι άνθρωποι!

    (για όποιον δεν κατάλαβε, σοβαρολογώ απολύτως)

  46. @ 39
    ΓιώργοςΜ

    Καλό το περί Τέξατος. Υπάρχει άλλωστε και η ιστορία του Πάσχατος στη γλώσσα.

    Ωραίο και το μουσικό αφιέρωμα.

  47. 45 Μωρέ έτσι να γράφουνε, αλλά άμα έχεις δει την ταινία είναι τόσο προβλέψιμοι οι διάλογοι που σου δίνουν την εντύπωση κουραστικής φλυαρίας. Τέλος πάντων, γούστα (είπε ο πίθηκος και έφαγε το σαπούνι).

  48. Παναγιώτης Κ. said

    Προσέξατε ότι έχει ρυθμό;
    Πράγματι, έτσι πρέπει να γράφουν οι άνθρωποι.
    Η κριτική στους διαλόγους (βάσιμη), δεν αναιρεί την γενική εικόνα.

  49. Πουλ-πουλ said

    “Δεν μιλάνε αγγλικά;”

    “Όχι. Γερμανικά”.

    Φαντάζεστε τον βερολινέζικο ουρανό μεταγλωτισμένο στα αγγλικά ή τα γαλλικά. Η μισή ταινία θα πήγαινε χαμένη.

  50. dryhammer said

    Λόγω Τέξατος, θυμήθηκα κάτι καρφάκια που έβαζε στις σόλες ο (τσαγκάρης) πατέρας μου και τα έλεγε «τεξάκια’ (κι έτσι τα ζητούσα και στο μαγαζί που μέ ‘στελνε να του αγοράσω). Σήμερα ( 33 1/2 χρόνια μετά που σταμάτησε τη δουλειά λόγω θανάτου) βρήκα και έμαθα πως πρόκειται για τα καρφιά «τενξ» των κορνιζάδων.
    [Τετραγωνικής διατομής στο χρώμα του χαλκού -στα ίδια χαρτονένια κουτιά του μισού κιλού]

  51. sarant said

    50 Αυτό το τενξ όμως τι είναι; Μάρκα;

  52. Γς said

    44:

    Παγοκόφτης!

    Μόλις μπήκαμε να δούμε το Βασικό Ένστικτο και προσπαθούσαμε να βρούμε θέση στη σκοτεινή αίθουσα.

    Και την ώρα που μπαίναμε σε μια σειρά καθισμάτων για να φτάσουμε σε δυο άδειες θέσεις την βλέπω ποδήλατο (* ) στο κρεβάτι απάνω στον Μάικλ Ντάγκλας.

    -Α, αυτό δεν μου το έχεις κάνει!

    -Σκάσε ρε!

    -Σσσστ! οι θεατές.

    Καθίσαμε πάνω στην ώρα που βγαίνει ο παγοκόφτης.. Γκαπ, γκουπ!

    -Αυτό στο έχω κάνει;

    Γέλια οι ανόητοι γύρω μας…

    (*)

    Μια ζωή λάθος την λέω αυτή τη στάση

  53. dryhammer said

    Οι διάλογοι γενικά είναι αγγούρι. Πρέπει τα λόγια του κάθε μιανού να ανταποκρίνονται και να υπηρετούν τον τύπο-χαρακτήρα του ομιλούντος προσώπου (δε μιλάμε για καρικατούρες), ενώ η σκέτη αφήγηση έχει την ευκολία πως όλα είναι υπό το πρίσμα και την οπτική του αφηγητή. Αυτό σε βάζει εύκολα σε κλίμα ταύτισης, χώρια που όταν κάποιος μιλάει μπορεί να χαλάσει την εικόνα που έφτιαξε ο αναγνώστης -και που δεν ταυτίζεται αναγκαστικά με του αφηγητή.
    Από την άλλη η σκέτη περιγραφή-διήγηση είναι πιο εύκολη λύση γιατί δεν μπαίνεις σε αλλονών παπούτσια, πας όλο το δρόμο με τα δικά σου που είναι φορεμένα και βολικά.
    [Από την οπτική του -μη χέσω- γράφοντος]

  54. 51 Tάγμα Εξουδετέρωσης Ναρκών Ξηράς 🙂

    (και μένα μου ήρεσε το σημερινόν)

  55. dryhammer said

    51. Το βρήκα σαν είδος καρφιών [Αν ήταν κάποτε μάρκα και χαρακτήρισε το είδος, θα σε γελάσω. Στην ελληνική αγορά ανέκαθεν τα φέρναν από την Ιταλία κι είχαν τη φίρμα του εργοστασίου]

  56. Γς said

    50¨

    https://www.bestprice.gr/cat/2356/karfia.html?q=%CF%84%CE%B5%CE%BD%CE%BE

    τα δούλευα [ερασιτέχνης υποδηματοποιός] μαζί με τις ξυλόπροκες κλπ

    https://abpcdn.pstatic.gr/P/bpimg62/2H23Q/1Kar9B_SX250Y250/39808702/karfia-ypodhmatopoiias-tenks-13mm-05kgr-t1305.webp

  57. nikiplos said

    Καλημέρα…

    Κατ’ αρχήν μου άρεσε πολύ. Να θυμίσω πως δεν πρόκειται για λογοτέχνημα, πρόκειται για απλή ανάρτηση σε μπλογκ. Είναι δηλαδή μια έκθεση προσωπικής στιγμής, ένα anecdote, δεν είναι ένα γυαλισμένο λογοτεχνικά κείμενο.

    Τα μπλογκς, ξεκίνησαν αρχές των μιλένιουμ, για να πάρουν την αιχμή, στα μέσα εκείνης της δεκαετίας, δλδ το 2005 περίπου. Πλήθος κόσμου εξέθεταν τις σκέψεις τους και την προσωπική τους ζωή εκεί, περίπου, όπως ήθελαν να κάνουν στη συνέχεια στο Facebook, δηλαδή ήθελαν εκ προοιμίου να εκτεθούν, όσοι εξετέθησαν εκεί.

    Έλυσαν ένα πρόβλημα, εκείνο της ατομικής απομόνωσης, των ανθρώπων των μεγαλουπόλεων. Μόνο που η εξέλιξή τους, το Facebook, το twitter, το tinder κα, απομόνωσαν τελικά τους ανθρώπους σε χειρότερο βαθμό και ανέδειξαν ένα νέο ανθρώπινο χαρακτηριστικό, εκείνο των troll. ΄

    Σήμερα οι άνθρωποι είναι εμβυθισμένοι στον ηλεκτρονικό κόσμο τους, έναν εικονικό κόσμο, που φαίνεται να κερδίζει τον μέσο άνθρωπο, αφού σαφώς ο μέσος άνθρωπος δεν έχει τα ακραία χαρακτηριστικά του «τέλειου» του μοντέλου δηλαδή εμφανησιακά και συμπεριφορικά.

    Το ηλεκτρονικό μέσο αποκρύπτει τις αδυναμίες μας, την οσμή μας, το χρώμα μας, μας κάνει λίγο έως πολύ κι εμάς Άγγελους όπως στην ταινία. Αναφορικά, στα χρόνια μου στο Παρίσι, θυμάμαι ένα κορίτσι σε ένα εργαστήριο, που με είχε εντυπωσιάσει, όχι με την αντικοινωνική της συμπεριφορά, ούτε με το ντύσιμο ή ύφος, μέτριας ομορφιάς ήταν, αλλά με την οσμή της και μόνο, που δεν ήταν απόρροια κάποιου αρώματος που φορούσε – δεν φορούσε.

    Γι’ αυτό και βρίσκω τη δημοσίευση αυτή, επίκαιρη πέρα από κάθε άλλη φορά, με πολλές αναγνώσεις. Οι αυριανοί νέοι θα γνωρίζονται ίσως μέσα από ατάκες, σκέψεις, κλίκες (στο Twitter στις ΗΠΑ ευθύνονται για αυτοκτονίες εφήβων μέσα από το e-bulling), όχι μέσα από ένα μουσικό τραγούδι που συνέπεσε να το συνακούσεις, όχι μέσα από οσμή καπνού ή αρώματος ή ενός χορού.

    Οι παρέες που βλέπω συχνά από νέους, μοιάζουν εν πολλοίς με τις δικές μας, αλλά ενίοτε, βλέπω ζευγάρια στην ηλικία μου, 50, με κινητά και τάμπλετ και λάπτοπ, όλη η οικογένεια. Κανείς δεν κοιτάζει τη θάλασσα, τη φύση, τις περαστικές αιθέριες υπάρξεις, το φαγητό μπροστά του. Αν κάτι κάνει εντύπωση, το φωτογραφίζουμε, η φωτογραφία σήμερα είναι φθηνότερο όσο ποτέ άλλοτε, σχεδόν δωρεάν. Ακόμη και η δική μου παρέα, μέσα από ένα ριγιούνιον, διηγιόταν ιστορίες παλαιές αληθινές, και νεότερες που ήταν μέσω ατάκας και ηλεκτρονικής επικοινωνίας.

    Επί της ταινίας, Δεν είναι ταινία για να χαλαρώσεις, απαιτεί στοιχειώδη κουλτούρα, σχετική βιωματική εμπειρία και φυσικά αφήνει αισθητική γεύση και επίγευση. Τα πορίσματα του Blogger φαίνεται ότι είναι είναι ξαναπερασμένα, από την μετέπειτα εμπειρία του, αλλά κάθε έργο Τέχνης αφήνει και άλλες γεύσεις στο εκάστοτε άτομο, αφού ανακατεύεται με τα διαφορετικά κάθε φορά βιωματικά χαρακτηριστικά.

  58. sarant said

    55 Οκ!

  59. nikiplos said

    Αν το Τέξας το κλίνουμε κατά το Σέλας, η γενική δεν είναι Τέξαος; και όχι Τέξατος;

  60. Οι άγγελοι φοράνε παπούτσια. Άλλοτε σκισμενα σπορτεξ και άλλοτε ψηλά τακούνια.
    Τσαγκάρης έλεγα θέλω να γίνω όταν με ρωτούσαν .
    Κάποτε με μία τεράστια σακοραφα ήθελε η σακατισσα κουφή προγιαγιά μου να μου ραψει το σπορτέξ . Τρομαξα . Μου είπε εγώ δεν ακούω αλλα βλέπω ,μην φοβάσαι, η άλλη γιαγιά είναι τυφλή και γέλασε .

  61. nikiplos said

    Δυό αληθινές ιστορίες σε αίθουσες.

    Β’ Λυκείου πήγαμε να δούμε τον Μελισσοκόμο. Για να πείσω την παρέα τους είπα ότι θα βλέπαμε την Νάντια Μουρούζη. Πήγαμε. Πλήξαμε. Σε μια φάση η ηθοποιός σε ερωτική σκηνή, φιλάει τα δάχτυλα των ποδιών του Μαστρογιάννη. Ένας θεατής πετάγεται: «Μη μωρή έχει πατήσει κατσαρίδαααα!» έκρηξη γέλιων στην αίθουσα! Δεν ήμασταν οι μόνοι. Με έβριζε η παρέα. Ο άλλος σινεμάς έπαιζε το «δωστε την τσόντα στο Λαό» με Μάρκο Λεζέ κλπ… Έκανε αρκετό καιρό να ξαναπεράσει η άποψή μου για επιλογή ταινίας.

    Βλέπαμε μεταμεσονύκτιες στο Ελυζέ, έναν κινηματογράφο κάπου στην Αντιφίλου στα Ιλίσια. Εκεί πήγαιναν όσοι ήθελαν να εκτονωθούν και φυσικά ο αιθουσάρχης παρενέβαινε με το μικρόφωνο στο στυλ: «σκάστε!». Ενίοτε έλεγε την επόμενη ταινία μπλα μπλα, παίζουν μπλα μπλα. Άμα έπαιζε τσόντα, αυτός το βιολί του: πάλι έλεγε τους ηθοποιούς. Κάποιος από το κοινό ρωτούσε » Η γυναίκα σου παίζει?». Ο αιθουσάρχης, χωρίς να διακόψει την αφήγηση των πρωταγωνιστών, εμφιλοχωρούσε εντός: «της μάνας σου ο κώλος παλιομαλάκα» και συνέχιζε απτόητος την αναφορά. Γέλια μέχρι δακρύων στην αίθουσα.

  62. Theo said

    Καλημέρα,

    Τα διηγήματα του Α. Μ. τα βρήκα και τα κατέβασα πριν από χρόνια. Δεν είναι υψηλή λογοτεχνία, ούτε με εντυπωσίασαν, αλλά διαβάζονται ευχάριστα τα περισσότερα, γιατί έχει μια μαστοριά ο συγγραφέας. Όντας μισή γενιά μεγαλύτερός του, είδα σ’ αυτά τον τρόπο που σκέφτονται οι συνομίληκοί του και τις δικές τους εμπειρίες κυρίως στην εφηβεία (πχ, γι’ αυτούς η τηλεόραση ήταν δεδομένη, για μας ήρθε στο γυμνάσιο-λύκειο.)

    Τον Βέντερς τον γνώρισα το 2005 (αν δεν κάνω λάθος), μέσω ενός φίλου που τον ξεναγούσε, όταν είχε έρθει στη Θεσσαλονίκη για να τον τιμήσουν στο φεστιβάλ κινηματογράφου, και συζητήσαμε με τις ώρες, για τη θεολογία και τη φωτογραφία περισσότερο (μου έστειλε αργότερα ένα βιβλίο του με φωτογραφίες που τράβηξε στα γυρίσματα του «Παρίσι, Τέξας», το «Pictures from the Surface of the Eath»). Πολύ ευαίσθητος, μετριόφρων και καλλιεργημένος άνθρωπος. Μου είπε κάποια πράγματα για τον εαυτό του που δεν τα βρίσκει κανείς πουθενά στο Διαδίκτυο.
    Δεν είχα δει ταινίες του μέχρι τότε. Μετά τη γνωριμία, είδα τα «Φτερά του Έρωτα», πρώτη πρώτη, και μετά αρκετές άλλες. Με συγκίνησε πολύ αυτή η ποιητική ταινία. Επίσης, με ενθουσίασαν το «Παρίσι, Τέξας» και το «Αλάτι της γης».
    Ευαίsθητη ψυχή και γι’ αυτό, μέγας καλλιτέχνης.

  63. Γς said

    51:

    Κάτι μου λέει ότι μπορεί να είνι αp;o το tink, tinkering

  64. @ 59
    Nikiplos

    Όταν έγραφα πιο πάνω, μου ήρθε κι εμένα έτσι, κατά το σέλαος…

  65. Κιγκέρι said

    35: Και τώρα βέβαια που διάβασα πιο προσεκτικά την εισαγωγή του Νικοκύρη, το ξαναβρήκα! 😔

  66. Γ.Κ. said

    Νομίζω ότι μπορώ να αναφέρω μια προσωπική μου εμπειρία.

    Κάποτε, ο μακαρίτης ο πατέρας μου με πήγε να δούμε το «Ζ» του Γαβρά. Προφανώς ήταν αμέσως μετά τη Μεταπολίτευση, οπότε εγώ ήμουν 11-12 χρονών.

    Θυμάμαι ότι δεν καταλάβαινα τίποτα. Απολύτως τίποτα. Και ρωτούσα συνεχώς ττον πατέρα μου, προσπαθώντας να καταλάβω. Φυσικά, μέσα στον κινηματογράφο ήταν αδύνατο να μου εξηγήσει και προσπαθούσε όσο μπορούσε με «κοφτές» απαντήσεις.

    Με τον καιρό, διάβασα για την υπόθεση Λαμπράκη και… κάποια στιγμή, μετά από χρόνια, ξαναείδα την ταινία. Συνειδητοποίησα ότι δικαιολογημένα δεν κατάλαβα τίποτα. Αν δεν γνωρίζει κανείς την υπόθεση λεπτομερώς, αποκλείεται να καταλάβει τίποτα…

    Με κάτι τέτοια ανέπτυξα έντονη αλλεργία στην κουλτούρα…

    (Εύκολα καταλαβαίνει κανείς ότι δεν έχω δει καμία ταινία του Βέντερς.)

  67. sarant said

    62 Μπράβο.

  68. Δεν είπαμε τίποτα νομίζω για την «Αλίκη στις πόλεις» και για το Βούπερταλ, όποιος το θυμάται. Πάντως κάνει πολύ πολεογραφική κινηματογραφία ο Βέντερς.
    Καλό του Theo 62.

  69. nikiplos said

    μιλώντας για τα λευκώματα, θυμήθηκα πόσο περιζήτητοι ήταν οι συμμαθητές ή γνωστοί που είχαν ευειδείς αδερφές. Λοιπόν ήταν οι περιζήτητοι της παρέας, γιατί ήξεραν μέσω των λευκωμάτων που τα ξεφύλλιζαν κρυφά τα μυστικά των θήλεων αδερφών τους.

    Είχα δωροδοκήσει κάνα δύο και είχα ξεφυλλίσει κι εγώ τα αδιάφορα λευκώματα, μόνο που είχαν πάντοτε αυτό που ενδιαφερόμουν. Το όνομα του ευειδή μαθητή κάποιας μεγαλύτερης τάξης, συνήθως αθλητή. Μιας είχε και το όνομα ενός καθηγητή. Πόσο προβλέψιμα…

  70. nikiplos said

    Να θυμίσουμε βέβαια πως η πρωταγωνίστρια της ταινίας, η γυναικάρα Solveig Dommartin «έφυγε» το 2007, πολύ νωρίς βέβαια.

  71. 68 Η Αλίκη στις πόλεις, και ο Αμερικανός φίλος. Μ’ άρεσε και η Κατάσταση των πραγμάτων, αλλά ελάχιστα τη θυμάμαι και δεν ξέρω αν θα μ’ άρεσε τώρα.
    Α, και η ταινία που είχε κάνει στο Χόλιγουντ για τον Χάμετ.

  72. voulagx said

    #19: «…δεν λέμε πχ Γέρμα, Λακωνία» αλλά λέμε Γέρμα (της) Λακωνίας άρα «Το Παρίσι του Τέξας» ακούγεται καλύτερο στα ελληνικά.

  73. @71 Σωστά.

  74. @ 72 Voulagx

    Γενικά, ναι, αλλά στην ταινία, ως τίτλος, θα ήταν σουρεάλ… 🙂 Θα γινόταν …Τέξας.

  75. Κιγκέρι said

    50, 51:

    Τα Τεξάκια τού πατέρα τού Ξεροσφύρη είναι όμοια περίπτωση με τις κλέμες των ηλεκτρολόγων;

  76. Jorge said

    cancion https://youtu.be/CO7vTfkCbqo

  77. sarant said

    75 Ναι, αλλα στις κλέμες ξερουμε ποιο είναι το ξένο πρωτότυπο

  78. dryhammer said

    75,77. Τα πρωτοέδωσαν σε Φιλιππινέζο τσαγκάρη κι εκείνος είπε «Τενξ».

  79. Κιγκέρι said

    78:

    Αυτό μάλιστα, βγάζει νόημα! 🤪

  80. Theo said

    @71:
    Ναι και η «Αλίκη στις πόλεις». Σπουδαία ταινία.
    Για τον «αμερικάνο φίλο» δεν θα ‘λεγα πως με εντυπωσίασε.

  81. Εγώ βλέπω πόσα χρόνια καρτούν και τρώω σπιτικά ποπ κορν. Έχω χάσει πολλά επεισόδια από τον κόσμο των ενηλίκων . Χωριά που κάθε απόγευμα διαβαζα παιδική λογοτεχνία στα παιδιά μου . Που είχαν λατρέψει αυτήν την συνήθεια . Εγώ ενοχικη ( και καλά )μην και περνω λίγο χρόνο με τα παιδιά μου ,έκανα ολόκληρη θεατρική παράσταση κάθε μέρα. Γουσταρα πολύ . Η ζωή δεν είναι σκηνή και θέατρο .
    Δεν είμαι υποχρεωμένη να δίνω παράσταση.
    Τα παιδιά μου είναι αθλητές πολύ δυναμικών αθλημάτων .Στο σπίτι μας ακούγεται ως συνήθως η λέξη πεινάω μιας και τα παιδιά έχουν πολύ υψηλές θερμιδικές ανάγκες.
    Νηστικά μωρέ τα αφήνω . Δεν βγαινω από την κουζίνα όλη μέρα . Ζητώ ενίσχυσεις από την πιτσαρία της γειτονιάς,απο τα γυραδικα ,μαγειρευω λες και ζει ένας λόχος . Βοηθά λίγο και η μάνα μου ,άσε μην κάνεις γλυκό εσύ σήμερα,να ναι καλά η γυναίκα μας έστειλε ένα ταψί ρεβανί . Μανουλιτσα μου .

  82. Κιγκέρι said

    77, 78:

    Μήπως το ξένο πρωτότυπο είναι tack nails;
    https://www.diydata.com/materials/nails/nails.php
    (και δεν ψάχνω άλλο γιατί βαρέθηκα να βλέπω νύχια!🙃😛)

  83. 18: Συμφωνώ για το ότι το κείμενο είναι αδιάφορο, και θα έλεγα καθόλου αντιπροσωπευτικό της ποιότητας της ελληνικής μπλογκόσφαιρας της περιόδου εκείνης -ή τουλάχιστον του γούστου του δικού μου ή του δύτη. Ναι, μια χαρά ποστ είναι για προσωπικό μπλογκ, αλλά δυσκολεύομαι να καταλάβω γιατί κανείς να το συμπεριλάβει σε βιβλίο, ακόμη και ηλεκτρονικό, και περισσότερο, δεν θα το διάλεγα για κυριακάτικο ανάγνωσμα εδώ.

    γκρινιάρης και ξινός, 2

  84. Έχω χάσει την μπάλα ρε ,πως το λένε . Τι να διαβάσω; Τι ταινία να δω; Πρέπει να κάνουν μία σελίδα για μητέρες , επιστροφή στον κοσμο των ενηλίκων.

  85. 82@ αμφιβάλλω εάν έχουν πιάσει μερικοί μερικοι κατσαβίδι στην ζωή τους .
    Πολύ ενδιαφέρουσα η παράθεση και μου είναι χρήσιμη ( ειλικρινά ).

  86. Πέπε said

    @69

    Στα πρώτα χρόνια της καριέρας μου ως δασκάλου, τα λευκώματα υπήρχαν ακόμα, και δεν ήμουν σε θέση να διαγνώσω ότι κι αυτά έπνεαν τα λοίσθια όπως και κάθε μορφή χειρόγραφης επικοινωνίας.

    Το ότι ο θεσμός αυτός δεν έχει πια πολύ μέλλον το κατάλαβα, αντιθέτως, όταν μια μαθήτρια μού έδωσε το λεύκωμά της για να γράψω. Αν το λεύκωμα της μαθήτριας δεν είναι εφτασφράγιστο απέναντι σε κάθε μεγάλο και ΚΑΤΕΞΟΧΗΝ στους δασκάλους, δεν είναι λεύκωμα.

  87. Πουλ-πουλ said

    68.
    Αφού πιάσαμε τον Βέντερς, ας θυμηθούμε και την «Πίνα». Ένα καλό μάθημα για το πώς ένας σεμνός καλλιτέχνης θέτει την επιδεξιότητά του στην υπηρεσία μιας ιδιοφυίας του χορού, της Πίνα Μπάους. Θα μου μείνει αξέχαστο εκείνο το εναέριο τρενάκι στο Βούπερταλ.

  88. ΣΠ said

    Και βέβαια «Η αγωνία του τερματοφύλακα πριν από το πέναλτι» και «Το πορφυρό γράμμα».

  89. Εγώ στα λευκώματα υπέγραφα έως » αναρχικό στοιχείο»

  90. dryhammer said

    82. Αυτά τα tack nails τα ξέρω «στουπαρέλια», μαύρα με πλατύ κεφάλι, τριγωνικής διατομής και τη μια πλευρά να προεξέχει για να σχηματίσει τη μύτη.
    [Ό,τι πρέπει για να σκάνε λάστιχα]

  91. Triant said

    86: Πέπε, το έδωσε και σε άλλους δασκάλους; 🙂

  92. BLOG_OTI_NANAI said

    Το θέμα με τους Αγγέλους που ερωτεύονται ανθρώπους υπάρχει και σε απόκρυφα κείμενα της Παλαιάς Διαθήκης του 2ου π.Χ. αι.:

  93. 82@ στουπαρελια; Πρώτη φορά το ακούω. Στουπαρελια, σχεδόν αστείο μου φαίνεται.

  94. dryhammer said

    Στο

    Click to access karfia.pdf


    στην τελευταία σελίδα (5), τα στουπαρέλια είναι το Νο 2, ενώ τα τεξάκια μοιάζουν αρκετά μ’ εκείνα του Νο 15, μόνο που τα τεξάκια είναι καθαρά τετραγωνικής διατομής, στο χρώμα του χαλκού – λίγο πιο ξέσπριο.

  95. @ 87
    Πουλ-Πουλ

    Σωστό.

  96. 92 Ωραίο αυτό!

  97. Αράουτ said

    Η γνώμη μου για τον Άγγελο Μανουσόπουλο: Γράφει ωραία, διαθέτει μία σεμνότητα που σε τραβάει, αλλά δεν έχει να πεί σπουδαία πράγματα και το τελικό αποτέλεσμα είναι ανούσιο και βαρετό. Το παρόν διήγημα περιέχεται στην συλλογή διηγημάτων «Ο πόνος της επιστροφής» (Λάρισα 2015) και δεν είναι το καλύτερο της συλλογής.

    Το μακράν καλύτερο της συλλογής είναι το «Επιτέλους τσόντα» (σελίδες 27 έως 38 του βιβλίου) όπου περιγράφει πώς είδε την πρώτη του τσόντα στην Λάρισα, σε ηλικία 17,5 ετών, μαζί με άλλους συμμαθητές του από την Τρίτη Λυκείου. Πήγανε με τα ποδήλατά τους στον απομεμακρυσμένο τσοντοσινεμά της Λαρίσης, το θρυλικό «Ακροπόλ» (αντί για τον πιό κοντινό «Απόλλωνα»). για να μή τους δεί κανένας γνωστός και τους «καρφώσει»…

    Αναρτώ τις δύο τελευταίες σελίδες του διηγήματος, όπου ο Μανουσόπουλος περιγράφει θαυμάσια τις διαφορετικές στύσεις που είχαν οι 17χρονοι Λαρισινοί μαθητές, ενώ έβλεπαν την πρώτη τους τσόντα και πώς μετά πήγε σπίτι και αυνανίστηκε με την ησυχία του…

    Κατά την γνώμη μου, η φράση αυτή του Μανουσόπουλου…

    «τις πιό σκληρές και διαρκείς στύσεις τις έχουμε τότε που πάνε χαμένες»

    είναι απαύγασμα μεγάλης σοφίας και θάπρεπε να διδάσκεται στα ρωμέικα σχολεία, αν διαθέταμε στοιχειώδη Λογική. Υπενθυμίζω ότι στην σοφία αυτής της φράσεως βασιζόταν όλη η Αρχαία Ελληνική Σεξουαλικότητα που έχει διαστρεβλωθεί από τους Χριστιανούς Πατέρες της Εκκλησίας ως… Ελληνική Παιδεραστία και Ελληνική Ομοφυλοφιλία: Στο πώς μπορούμε να εκμεταλλευτούμε τις έντονες και διαρκείς στύσεις των νέων…

    Τελειώνοντας, καλώ τον αγαπητό μας κύριο Νίκο να ξεπεράσει για λίγο τον γνωστό συντηρητισμό του και να τολμήσει: Θα είναι πραγματικά θαυμάσιο το να μάς διηγηθεί κι εκείνος πού και πότε είδε την πρώτη του τσόντα, ως αριστούχος μαθητής της Ιωνιδείου Προτύπου Σχολής Πειραιώς. Στοιχηματίζω την μισή μου περιουσία ότι η εν λόγω διήγησις του κ. Σαραντάκου θα σπάσει όλα τα ρεκόρ θεαματικότητος και αριθμού σχολίων από τους εκατοντάδες συνταξιούχους αναγνώστες του παρόντος Ιστολογίου, που θα σπεύσουν κι αυτοί να θυμηθούν τα νιάτα τους και να μάς αραδιάσουν τις εμπειρίες τους…

  98. ΓΤ said

    Ευχόμαστε την Τρίτη το Νόμπελ Φυσικής να πάει στον Δημήτρη Ψάλτη (http://xtreme.as.arizona.edu/~dpsaltis/)
    Για την Πέμπτη είμαστε σταθερά με Μάργκαρετ Άτγουντ και Τζόις Κάρολ Όουτς

    Για σήμερα, και χωρίς να γράφουμε από πληκtrolόγιο, έχουμε τοποθετηθεί στην γκέλα του ΠΑΟΚ μέσα στην Τούμπα

    ΠΑΟΚ-ΟΦΗ@18:15 [1,19-5,15-11,50]

  99. .Υποτροπιάζουσα χρόνια αυνανιστική διαταραχή | Του Κλεάνθη Γρίβα
    30/08/2018 11:02
    203 Προβολές
    Μοιράσου το:
    Υποτροπιάζουσα χρόνια αυνανιστική διαταραχή | Του Κλεάνθη Γρίβα

    Ο Μαρκ Τουαίν έγραφε το 1879: «O Όμηρος στη δεύτερη ωδή της Ιλιάδας λέει με άμετρο ενθουσιασμό: ‘Χάρισέ μου αυνανισμό ή δώσε μου το θάνατο’…» (Θεσσαλονίκη, Περίπλους, 1998)

    Συμμετέχοντας ευσυνειδήτως στο ως άνω «άθλημα», όλοι εκείνοι που διακατέχονται από την εξουσιοφρένεια και την απληστία (τις δυο πιο επικίνδυνες εκδηλώσεις της εγγενούς σχιζοφρένειας από την οποία υποφέρει το ανθρώπινο είδος), χωρίς ίχνος ηθικών αναστολών, μετασχηματίζουν αυτή την «ειδική» ατομική απόλαυσή τους σε δημόσιο πρόβλημα, σαρώνοντας στο διάβα τους, ως χαζοχαρούμενοι νεο-βάρβαροι, τα τελευταία κατάλοιπα του Διαφωτισμού.

    Κλεάνθης

    Υ.Γ. Αντιπαραθέτοντας ένα Φάκελο (για τον προσδιορισμό του ποσοστού) Αναπηρίας στα διάτρητα κουρελόχαρτα που εμφανίστηκαν ως «ιατρικές» γνωματεύσεις προσφάτως.

    Μιλάμε υπέρ πατρίδος κάθε μαλακία

  100. ΣΠ said

    98
    Την Πέμπτη προβλέπω Μουρακάμι.

  101. Νέο Kid said

    Υπάρχει στ αλήθεια Έλληνας ή ξέρω γω ελληνικής καταγωγής υποψήφιος για Νόμπελ Φυσικής; First time in history?
    Για πες ρε Σταύρο εσύ που τα παρακολουθείς αυτά.

  102. Νέο Kid said

    Στα κυπριακά το καρφί/ η πρόκα είναι «σπόντα» . Υποθετω ένα από τα πολλά βενετσιάνικα δάνεια στην Οικοδομική. Θυμίζω και τη θρυλική τσεκολαδούρα . Το σοβατεπί ,που λέτε στα καλαμαροτούρκικα… 😊

  103. ΣΠ said

    101
    Μπα, όχι στις φυσικές επιστήμες.

  104. 101/3 Για αυτόν λένε: https://www.lifo.gr/now/tech_science/298214/simopoylos-trito-vraveio-nompel-se-ellina-i-megalyteri-anakalypsi-toy-2019-stin-astrofysiki

  105. dryhammer said

    102. Εξ ου και η έκφραση «πετάει σπόντες», άσχετη με τις σπόντες του μπιλιάρδου

    [Το ότι διάβασα …θρυλική ξεκολαδούρα… για το σοβατεπί, χρήζει ιατρικής παρακολούθησης;]

  106. Γς said

    97:

    Ο πανταχού παρών

  107. dryhammer said

    106. Κάποιοι είπαν εχτές το όνομά του 3 φορές …και ήρθε

  108. ΚΩΣΤΑΣ said

    @97 «Πήγανε με τα ποδήλατά τους στον απομεμακρυσμένο τσοντοσινεμά της Λαρίσης, το θρυλικό «Ακροπόλ» (αντί για τον πιό κοντινό «Απόλλωνα»).»

    Σιγά τον «απομεμακρυσμένο τσοντοσινεμά.» Απλά απείχε περισσότερο από τη γειτονιά που έμενε ο συγγραφέας Α.Μ. Ήταν, αν θυμάμαι καλά, κάπου στην συμβολή των οδών Βόλου και Γεωργίου Α’, έτσι τις λέγαν τότε, σήμερα δεν ξέρω. Σχετικά κοντά στην εκκλησία του Αγ. Κωνσταντίνου. Ο καθιαυτού τσοντοσινεμάς; 😉 ήταν ο Απόλλων.

    Μπας και είστε Λαρισαίος; 🤗 Κάπως αδιάκριτη η ερώτησή μου, δεν απαιτώ να απαντήσετε, μόνο αν θέλετε…

  109. ΣΠ said

    104
    Τα τελευταία χρόνια το Νόμπελ Φυσικής κάποιες φορές πηγαίνει στους επικεφαλής μεγάλων πρότζεκτ με δεκάδες ερευνητές. Πέρσι δόθηκε για την ανακάλυψη εξωπλανήτη, το 2917 για την εύρεση βαρυτικών κυμάτων. Αν αυτό συνεχιστεί φέτος και αν ο Ψάλτης είναι στους επικεφαλής του πρότζεκτ, τότε ίσως. Μακάρι.

  110. Νέο Kid said

    109. Το 2917;
    Του χρόνου πάντως τόχεις καπαρωμένο Σταύρο , για την ανακάλυψη του χρονοταξιδιού! 😂

  111. ΣΠ said

    110 😀
    Ε, εντάξει, το 9 είναι δίπλα στο 0 και έχει εμφανιστεί δευτερογενής καταρράκτης.

  112. dryhammer said

    111. Έχουμε καί πρωτογενή

    https://www.kastra.eu/castlegr.php?kastro=kataraktis

    καί δευτερογενή

    http://www.explorechios.gr/el/%CE%B5%CE%BE%CE%B5%CF%81%CE%B5%CF%8D%CE%BD%CE%B7%CF%83%CE%B5/%CF%87%CF%89%CF%81%CE%B9%CE%AC/%CE%BD%CF%8C%CF%84%CE%B9%CE%B1-%CF%87%CE%AF%CE%BF%CF%82/208-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CF%81%CF%81%CE%AC%CE%BA%CF%84%CE%B7%CF%82#

  113. aerosol said

    Δεν συγκρίνω την «χρυσή εποχή» των μπλογκ με το FB. Τελείως άλλα κείμενα και ζητούμενα -αν και ισχύει η ανάγκη αυτοέκφρασης και, ενδεχομένως, αυτοπροβολής.
    Σ’ αυτά είχα βρει πολλές γραφές που μου άρεσαν αλλά και τουλάχιστον μία που με συγκλόνισε. Σταμάτησε απότομα και (εικάζω) χωρίς ποτέ να απασχολήσει εκδότες, μένοντας σε πλήρη ανωνυμία. Κρίμα.

    Είδα σχετικά πρόσφατα την ταινία του Βέντερς Kings of the Road (γερμανικός τίτλος Im Lauf der Zeit, δεν γνωρίζω πώς κυκλοφόρησε εδώ). Είναι η τρίτη της τριλογίας ταινιών δρόμου, μετά το Αλίκη στις Πόλεις και το Μια Λάθος Κίνηση. Δεν την ήξερα, είναι αριστούργημα. Όσοι πιστοί…

    #13
    Χαρούλα ελπίζω να μη στο χαλάω, μα η όμορφη μουσική της ταινίας ήταν του συνθέτη Γιούργκεν Κνίπερ. Συμμετείχε με τραγούδι ο Cave και οι Crime & the City Solution (νομίζω εμφανίζονται) αλλά και οι Laurie Anderson και Tuxedomoon.

  114. ΓΤ said

    Πέθανε από τον κορονοϊό ο «Kenzo»

  115. ΣΠ said

    113
    Ελληνικός τίτλος «Στο πέρασμα του χρόνου».

  116. aerosol said

    Μερσί ΣΠ!

  117. Κιγκέρι said

    108: ΚΩΣΤΑ,

    την οδό Βόλου, από την Ηρώων Πολυτεχνείου και προς το κέντρο, τη λένε 23ης Οκτωβρίου και τη Γεωργίου Α, Γεωργίου Σεφέρη. Περνούσα από ’κει κάθε μέρα για να πάω στο δημοτικό και νομίζω πως θυμάμαι τις αφίσες με τα μαύρα αστεράκια στα επίμαχα και τα χάχανα των αγοριών.

  118. ΓΤ said

    ΠΑΟ-Άρης 0-1
    Απόλλων-ΑΕΛ 1-0
    ΠΑΟΚ-ΟΦΗ 3-0

  119. ΚΩΣΤΑΣ said

    117 Ευχαριστώ πολύ, Κιγκέρι. Έχω χάσει πολλά επεισόδια από τις αλλαγές που επήλθαν στη Λάρισα. 🙂

  120. Theo said

    @113:
    Την είδα πριν από τρία τέσσερα χρόνια. Σχεδόν τρεις ώρες, και με κούρασε. Ωραία πλάνα, ατμπσφαιρα και ηθοποιΐα, αλλά πολύ μακρόσυστη, σαν Αγγελόπουλος.

  121. Χαρούλα said

    #113 Aerosol φυσικά και να μου το χαλάσεις, αν είμαι λάθος! Και σ´ευχαριστώ.
    Σαν τον Μούτσο του Λαζόπουλου; «Μου αρέσουν οι παρατηρήσεις. Διορθώνομαι».

  122. Γιάννης Κουβάτσος said

    117: Γεωργίου Σεφέρη; Όχι Γιώργου Σεφέρη; Ποιος είναι αυτός ο Γεώργιος Σεφέρης που τιμούν οι Λαρισινοί; Δεν πιστεύω να υπάρχει και οδός Κωνσταντίνου Παλαμά;

  123. nikiplos said

    Κανείς δεν μνημόνευσε το «Μέχρι το τέλος του κόσμου». Εκεί είχε το προφητικό, που εντόπιζαν τον πρωταγωνιστή κάθε φορά που έκανε κάπου τραπεζική συναλλαγή. Σήμερα δεδομένο πλέον.

  124. Ή ιδέα είναι μεγάλο πράγμα . Είναι δύσκολο πάντως πολλές φορές η ιδέα μου είναι … Είπαμε η ιδέα είναι μεγάλο πράμα .Σε μερικές περιπτώσεις μέχρι και οι καπεταναίοι γίνονται λαθρεπιβατες. Που πας να στρουμπώξεις την κεφάλα σου;Το παραμύθι με την πριγκίπισσα και τα είκοσι στρώματα με το μπιζέλι χαρουλα μου .Ή πιο υπέροχη γυναίκα του κόσμου να σαι ,αλλού αγαπάει ο καθένας. Η αγάπη ειναι ένα συναίσθημα μοναδικό στον κάθε άνθρωπο,υπαρχουν μερικά τιπ φροντίδας. Αλλά δεν μπορώ να ρθω να σε μπανιαρισω παιδί μου ! Πλυσου ,αρωματισου βάλε τις κρεμμουλες στα μουτράκια σου . Κάνε τις δουλιτσες σου ,φρόντισε τα αγαπημένα σου πρόσωπα. Κανε ότι κάνω εγώ ,βοηθω κάποιον άλλον. Χαρουλά μου αγάπα τον εαυτό σου! Ή ζωή είναι έξω από το διαδίκτυο. Διάβασε βιβλία.Παρτα με την σειρά ,κυλησου στην αμαρτία διαβάζοντας αμερικανικά μπεστ σέλερ και σπαιντερμαν . Μανινα ,κατερινα παράλληλα με καβαφη ,λουντεμη .Φάε ότι βρεις στον διάβα σου . Έλεγξε ερεθίσματα της μάνας ,έλεγξε τα ερεθίσματα του πατέρα του παππού της γιαγιά. Όλοι την σχολική βιβλιοθήκη του χωριού.
    Ακούμε χαρουλά μου. ..
    «Τούβλο είμαι» μία πρόταση από το εγχειρίδιο διδασκαλίας.
    Εύγε παιδί μου

  125. 113 Ου Μινγκ;

  126. έχω κατακρεουργησει την ψυχουλα μου .
    Αριστοφανης παιδική έκδοση . Έγκλημα για ένα παιδί να ξέρει τον πλούτο .Παιδική έκδοση του σαιξπηρ . Καταμαυρισα με τον οθελο . Και εχυσα με όπερα .

  127. Από την ηλικία των εφτά ετών που έμαθα να διαβάζω έφαγα κόλλα με τα βιβλία,Μομπι Ντικ διάβαζε ο πιλότος του f16 που ηπιαμε έναν καφέ .

  128. Κιγκέρι said

    Νικοκύρη, μαρμάγκα! 🕷🕷🕷

  129. Φρικαρω που κάθομαι και αναλώνομαι αλλά κάνω μία προσπάθεια ένταξης στο κοινωνικό σύνολο.Η χαρουλά χθες έβλεπε αίματα .Σήμερα μπορεί να δει βατράχια . Είδα ένα σπάνιο είδος δεντροβιου βατράχου της Αμερικής στα Γρεβενα. Επίσης κατέβηκαν οι αρκούδες και τα αγριογούρουνα στο χωριό .
    Χωριάτισσα είμαι θα σε ανεβω και στο κρεβάτι. Είναι μεγάλος γιαυτό είναι έτσι. Ο κάμπος τέτοιος είναι.

  130. Πέπε said

    @108:

    > > Μπας και είστε Λαρισαίος;

    Εσύ τι λες βρε Κώστα; Μόλις τον τσάκωσες να πετάει, με ύφος άνετο και έμπειρο, άστοχες παρατηρήσεις για τις γειτονιές της πόλης.

    > > Κάπως αδιάκριτη η ερώτησή μου…

    Ναι, ναι, προπάντων η διακριτικότητα. Μερικοί χοντρόσβερκοι βέβαια δε δίνουν και πολλή σημασία, ο συγκεκριμένος όμως, α, όλα κι όλα!

  131. Κουτρούφι said

    #101 κλπ. Για να πάρει κάποιος το βραβείο Nobel πρέπει να έχει προταθεί μέσα από συγκεκριμένες διαδικασίες, πέρα από τον θόρυβο στα ΜΜΕ. Για Ελληνικής καταγωγής, φαίνεται ότι μέσω της διαδικασίας έχει προταθεί στο παρελθόν ο Δ. Νανόπουλος (για Φυσική). Έχει ακουστεί και ο Paul Alivisatos (για Χημεία) αλλά δεν ξέρω αν προτάθηκε μέσω της τυπικής αυτής διαδικασίας.

    #104. Αν παρατηρήσει κανείς την πορεία των βραβείων Nobel στη Φυσική από το 2001 και μετά, θα διαπιστώσει ότι οι ειδικότητες που σχετίζονται με κοσμολογία-στοιχειώδη σωματίδια -υψηλές ενέργειες βραβεύονται (σχεδόν) χρόνο παρά χρόνο. Επειδή πέρυσι, το 2019, το βραβείο πήγε εκεί, δεν θεωρώ πιθανό να ξαναπάει φέτος. Φυσικά, δεν μυρίζω τα νύχια μου και δεν είμαι ταξιτζής να έχω πάρει κούρσα κάποιο από τα πρόσωπα κλειδιά στην διαδικασία ώστε να έχω αξιόπιστη πληροφόρηση «από μέσα», οπότε δεν βάζω στοίχημα.

  132. Πεφωτισμενα είναι όλα τα παιδιά του κόσμου. Άλλοι φως από φεγγάρια και άλλοι τα δικά τους τα χαμπαρια .

  133. voulagx said

    Ένας αμύθητος θησαυρός βρέθηκε στα χαλάσματα του σινεμά «Ακροπόλ» στην οδό Σεφέρη στη Λάρισα.

  134. Η μεγαλύτερη χασισοφυτεια στην Ελλάδα βρέθηκε φέτος στο Ελευθεροχωρι Γρεβενων. 14.000 δενδρύλια .Δεν εμπλέκονται ντόπιοι κάτοικοι .

  135. Κιγκέρι said

    122:

    Λοιπόν, δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι! Έψαξα στο γκουγκλ μαπς και είδα ότι στην πινακίδα του δρόμου γράφει ΟΔΟΣ Γ. ΣΕΦΕΡΗ, ωστόσο όλοι λένε με φυσικότητα Γεωργίου Σεφέρη και όχι Γιώργου. Ίσως να είναι έλξη από το παλιότερο όνομα του δρόμου, ή ίσως επειδή στα ονόματα των δρόμων υπάρχει μια κάποια επισημότητα.
    Μία Παλαμά έχει στο κέντρο, νομίζω είναι Γρηγορίου, αλλά όλοι τη λένε σκέτο Παλαμά!

  136. Γς said

    85:

    > αμφιβάλλω εάν έχουν πιάσει μερικοί μερικοι κατσαβίδι στην ζωή τους

    Δεν είναι απαραίτητο στο βίδωμα, γενικώς.

    Κι είχα να δω το Μπάμπη απ την Αεροπορία.
    Και τι μου λέει το άτομο;

    -Τι έγινε ρε η Φανή;

    Που τη θυμήθηκε;
    Χαμήλωσα το βλέμμα μου και κούνησα το κεφάλι μου, λυπημένος τάχα μου.
    Κι έρχεται κοντά μου ο λυπησιάρης:

    -Εσύ φταις ρε! Δεν της έριξες κι έναν από πίσω, να της χαλάσεις τις βόλτες…Να σε θυμάται.

  137. Pedis said

    # 104 – Μακάρι. Αλλά χλωμό. Φοβάμαι ότι του λείπουν μερικά άλλα βραβεία πριν φτάσει στο Νόμπελ. Στην καλύτερη περιπτωση, η αφορμή χάρη στην οποία έγραψε το άρθρο ο Σιμόπουλος, θα είναι κάποιο ρούμορ ότι μπήκε σε κάποια σόρτ-λίστ κάποιου από τους προτείνοντες.

    Ο Γιάννης Ηλιόπουλος, φαντάζομαι, θα είχε μπει εκεί στα ογδόνταζ κι έπειτα σε σορτ-λίστ αλλά, δυστυχώς, στο τομέα της πρωτοποριακής έρευνάς του ήταν αρκετοί ισάξιοι και άλλοι που προηγούνταν.

    Ο Ελληνικής καταγωγής Αμερικάνος Tom Ypsilantis έφτασε κοντά αλλά ήταν νέος, ενώ το πείραμα για την ανακάλυψη του αντιπρωτονίου όπου είχε βασική πάρει μέρος, είχε σχεδιαστεί από σίνιορ φυσικούς.

    Δεν μούρχεται στο μυαλό, τώρα, άλλος κανείς που να είχε κάποιες πιθανότητες.

  138. Το κόκκινο πιπέρι
    Στην γλάστρα κρέμεται
    Σαν σε ουρανό αστέρι
    Και παντού διανέμεται
    Σαν στίχος του Σεφερη
    Το κόκκινο πιπέρι
    Την σάλτσα νοστιμίζει
    Την πείνα την κοιμιζει
    Βάζει και λίγο χέρι
    Αχ κόκκινο μου πιπέρι

    Κ.Μ.

  139. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα και να με συμπαθάτε για την πολύωρη απουσία

    86 Ωραία η κατακλείδα, Πέπε!

    98 Άλλος με προβλέψεις του κουβά 🙂

    128 —> 135

  140. Pedis said

    # 131 β – αυτή είναι και η δική μου εντύπωση.

  141. Alexis said

    Καλησπέρα.
    Μόλις τώρα μπόρεσα να μπω γιατί έλειπα όλη μέρα και δεν είχα δίκτυο.
    Ευχαριστώ τον Νικοκύρη που το δημοσίευσε.
    Τη δεκαετία των ’00ς παρακολουθούσα κάμποσα ιστολόγια, άλλα τακτικά και άλλα περιστασιακά και όχι, δεν ήταν όλα «προσωπικά ημερολόγια», υπήρχαν και πολιτικά, χιουμοριστικά, φωτογραφικά, ταξιδιωτικά κ.ά.
    Τον Μανουσόπουλο τον διάβαζα τακτικά γιατί μου άρεσε η γραφή του, είχε χιούμορ και έγραφε αβίαστα και απλά, χωρίς «φιοριτούρες»
    Διάλεξα το σημερινό γιατί πέρα από το γεγονός ότι το βρίσκω όμορφο, θεώρησα ότι μπορεί να αποτελέσει αφορμή για κουβέντα περί κινηματογράφου, ταινιών και προσωπικών «εξομολογήσεων»
    Όπως και έγινε…

  142. ΚΩΣΤΑΣ said

    130 Δίκιο έχεις, Πέπε, να βάλω όμως και ένα αλλά; Με τόσα που μας βρήκαν εσχάτως εδώ μέσα, Αράουτ θα λέμε και θα κλαίμε! 😉 (κλεμμένο)

  143. sarant said

    141 Δεν μου είπες όμως, και δεν σε ρώτησα κι εγώ, πώς λέγανε το μπλογκ του: Ο νόστος της επιστροφής, ή κάπως αλλιώς;

  144. Alexis said

    #143: Έγραφε με ψευδώνυμο και όταν του ζήτησα να δημοσιεύσω κάτι εδώ, μου απάντησε ότι δεν έχει αντίρρηση αλλά δεν θα ήθελε να αναφερθώ στο όνομα του ιστολογίου του ούτε στο δικό του ψευδώνυμο, παρά να τον αναφέρω μόνο ως Άγγελο Μανουσόπουλο. Προσωπικοί λόγοι, ποιος ξέρει…
    Έτσι κι αλλιώς το ιστολόγιο δεν υπάρχει πλέον, αν το γκουγκλάρει κάποιος του βγάζει «η σελίδα δεν υπάρχει».

  145. Γ.Κ. said

    Άστον Βίλα – Λίβερπουλ 7-2
    (ΠΑΣ Γιάννενα – Γάβρος 1-1)

  146. aerosol said

    #125
    Η υπέροχη Ου Μινγκ κατάφερε να μετατρέψει το ίδιο το φορμά του μπλογκ σε ποίηση. Σ’ αυτό ήταν κορυφαία πιστεύω!
    Αλλά σκεφτόμουν κάποια άλλη πένα (πιο «συμβατικά» λογοτεχνική), νομίζω επίσης γυναικεία, που υπέγραφε ως Τίποτα.
    Οπότε… μου έχουν μείνει τουλάχιστον δύο -κι έχω στη μνήμη μου και ένα, ίσως δυο άντρες, ως μπόνους.

  147. loukretia50 said

    Η αφήγηση δε μου λέει κάτι, διαβάζεται ευχάριστα γιατί γράφει απλά κι έχει χιούμορ, αλλά όντως οι διάλογοι χρειάζονται μαστοριά για να ζωντανέψουν. Πιθανόν άλλα κείμενά του να είναι πολύ καλύτερα,

    Ομολογώ ότι Κυριακή βράδυ είχα μεγαλύτερες προσδοκίες. Τουλάχιστον ήταν καλή αφορμή για συζήτηση, όπως λέει κι ο Αλέξης.

    Την ταινία τη λάτρεψα και βρίσκω τον ελληνικό τίτλο πολύ πιο ποιητικό.
    Δεν είδα – εκτός λάθους! – να αναφέρεται η συνέχεια, Faraway, so close, κατά τη γνώμη μου πολύ άνιση, σχεδόν απογοητευτική, όμως ο Βέντερς σίγουρα βάζει μια ξεχωριστή σφραγίδα ποιότητας – ονειρικές εικόνες, μουσική, συμβολισμοί – ειδικά αν σκεφτούμε την αμερικανιά που βασίστηκε στην αρχική ιδέα του.
    Το σκηνοθέτη τον είχα αγαπήσει στην Αλίκη στις πόλεις

    Πουλ-πουλ , παράξενο παρανόμι!
    Τα ενδιαφέροντά σας διαψεύδουν ότι στοχεύετε στις κότες.
    Αν ναι, τσίμπησα με την Pina!
    Αληθινή ιδιοφυία, και ξεχωρίζω αυτή την Ευρυδίκη

    Αεροζόλ,
    πολλοί γνώρισαν και αγάπησαν το Νικ Κέιβ χάρη στην ταινία. Και ήταν απίστευτα ζωντανές οι εδώ συναυλίες του, πολύ πριν γίνει φίρμα.

  148. Μαρία said

    146
    Αυτούς; Sraosha & Rakasha

  149. Γιάννης Κουβάτσος said

    135: Το ‘ψαξα λίγο και είναι γενικό το κακό: τα ίδια και στη Ρόδο, στο Αγρίνιο, στη Νεάπολη, στη Δάφνη και αλλού. Μόνο στα Γλυκά Νερά είναι Γιώργου Σεφέρη. Ευτυχώς, δεν βρήκα πουθενά οδό Κωνσταντίνου Παλαμά, μόνο Κωστή. Μα δεν ξέρουν οι ονοματοδότες οδών ότι δεν τιμούν τον λογοτέχνη, όταν αλλάζουν το όνομα που προτιμούσε εκείνος και με το οποίο υπέγραφε τα έργα του;

  150. Lez Did said

    Και η γλυκύτατη ξεχασμένη Lisbon story

  151. Το σύνδρομο της Αλικης στην χώρα των θαυμάτων. Είχα χάσει εφτά πόντους από το ύψος μου ,ανεκτησα μερικούς όχι ολους ,δεν παυει να ναι απώλεια . Ψηλώνω τώρα αγάπη μου και πάλι ή τουλάχιστον ελπίζω. Και έχω κόψει το τσιγάρο επιδεινωνε τα υπάρχοντα προβλήματα. Τελοσπαντων το Ρ τραγούδι από την παιδική ταινία η Αλικη στην χώρα των θαυμάτων.

  152. Μαρία said

    150
    Αν δεν δεις την ταμπέλα, μπορεί να παραπλανηθείς. Εδώ π.χ. στη Χαριλάου θυμάμαι στην ταμπέλα Γιώργου Σ. Αν όμως την αναζητήσεις στη θεία, βγάζει άλλοτε Γιώργου π.χ. https://www.xo.gr/profile/profile-906342975/el/ και άλλοτε Γεωργίου.

  153. 72, … δεν λέμε πχ Γέρμα, Λακωνία» αλλά λέμε Γέρμα (της) Λακωνίας …

    Από το Γέρμα της Λακωνίας, πάντως, το Γέρμα, Λακωνία είναι
    λακωνικότερο.

  154. Πέπε said

    @150, 153 κλπ.:

    Ορίζεται πουθενά επίσημα το όνομα του κάθε δρόμου με τόση λεπτομέρεια; Αν δηλαδή θα είναι Γιώργου ή Γεωργίου, Στουρνάρα ή Στουρνάρη, ορθογραφικές επιλογές κλπ.; Ή ό,τι έτυχε να τυπώσει στην ταμπέλα ο κάθε ταμπελάς που του τις παρήγγειλαν;

  155. Γιάννης Κουβάτσος said

    155: Υπάρχει ολόκληρη διαδικασία:
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.lawspot.gr/node/266932&ved=2ahUKEwj-zoDU-JvsAhVGNOwKHZzABbsQFjAAegQIBBAB&usg=AOvVaw0Avac7Et-Ym6aW0bqsH_0I&cshid=1601849120800

  156. spyridos said

    Μου άρεσε το κείμενο.

    Κάποιος παραλήρησε τον Βέντερς με τον Αγγελόπουλο. Φυσικό είναι.
    Ο Βέντερς πίστευε ότι ο Αγγελόπουλος ήταν ο μεγαλύτερος κινηματογραφιστής του καιρού μας.
    Τουλάχιστον δυό φορές εκδιώχθηκε από την κριτική επιτροπή των Κανών όταν ο Αγγελόπουλος είχε υποψήφια ταινία.
    Ο Βέντερς γράφει ποίηση με εικόνες.
    Αυτή η ταινία θα ήταν άψογη ακόμα και χωρίς ήχο ακόμα και με μιά άλλη ιστορία.
    Ο κινηματογράφος του βασίζεται πολύ περισσότερο σε εικόνες παρά στο σενάριο. Η φωτογραφία είναι πρωταγωνίστρια.
    Αλλά έχει αποδείξει ότι μπορεί να δουλέψει και με σενάριο θαυμάσια.
    Ο Χάμετ το καλύτερο παράδειγμα με παραγωγό τον Κόπολα αν θυμάμαι καλά.

  157. ΓΤ said

    145@ Κάποιοι δεν μας έλεγαν ότι ο ΠΑΣ είναι του ΟΣΦΠ ομάς;

    139β@ Χαίρομαι την καζούρα, μαζί σου 🙂 Ωστόσο, για τυπικούς λόγους ας πούμε τα εξής: Δεν πρόκειται για «προβλέψεις» που πήγαν στον κουβά, αλλά για «αγορές» που έμειναν αταύτιστες. Εξηγώ: το Στοίχημα δεν είναι «παιχνίδι» προβλέψεων, πρόκειται αμιγώς για αγορά αποδόσεων. Τα μόνα παιχνίδια προβλέψεων είναι το ΠΡΟΠΟ και το ΠΡΟΠΟΓΚΟΛ. Στο παλαιότερο σάιτ του ΟΠΑΠ μπορούσες να παρατηρήσεις στην μπάρα «Παιχνίδια Προβλέψεων» και, σε ανεξάρτητη κατηγορία, «Στοίχημα».

    Στο Στοίχημα η ορθή προσέγγιση είναι το value bet: δηλαδή μελετώ αν έχει αξία αυτή η απόδοση, εάν αξίζει να την αγοράσω, οπότε αγοράζω. Εάν εκτιμώ ότι το φαβορί, στην τιμή που μου το πουλάς «εσύ», δεν αξίζει, τότε είτε σε κοντράρω είτε αγνοώ το παιχνίδι.

    Αντιπαράδειγμα: στο ΠΡΟΠΟ σήμερα, που είναι παιχνίδι αμοιβαίο και ουχί ανταπόδοσης. αγώνας 3, το παιχνίδι της Τούμπας, ήταν άσος βουνό. Αν κότσαρες δίπλα κι άλλο σημείο, απλώς ήθελες να είσαι ο μοναδικός που θα έσπαγε τον κουμπαρά, εάν το ματς έπαιρνε να μη γείρει προς τα αριστερά (έδρα, φαντάσου παλάτζα. «Φιλαράκι, τι βλέπεις;» «Πάει δεξιά μέχρι το υπόγειο (η ζυγαριά)», δηλαδή γκράντε φαβόρα ο φιλοξενούμενος, γέρνει «δεξιά». (Φυσικά, αυτά τα λέμε Ευρωπαίοι όντες στην Ευρώπη. Στην Αμερική, για όσους δεν γνωρίζουν, το πρώτο όνομα που αναφέρεται σε έναν αγώνα είναι ο φιλοξενούμενος).
    Σήμερα λοιπόν, όπως είδαμε στο #98, εάν και μόνον εάν θέλαμε να ασχοληθούμε με την Τούμπα (να θυμηθούμε το iff* από τα Μαθηματικά), εκτιμήσαμε ότι ο ΟΠΑΠ δεν έπρεπε να μας πουλήσει τον ΠΑΟΚ στο 1,19. Ήταν «άδικο». Ο ΠΑΟΚ έπρεπε να πουληθεί, στο άνοιγμα των αποδόσεων, μίνιμουμ στο 1,30. Οπότε κοντράρεις, ή αγνοείς αυτή την αγορά. Από την άλλη, ο ΟΦΗ δεν είναι Θρασύβουλος για να μου τον πουλήσεις στο 11,50. Λαϊκότερα να τεθεί: στο δελτίο του ΠΡΟΠΟ δεν υπάρχει καμία ελευθερία επιλογών, αφού καλείσαι να μιλήσεις για 14 συγκεκριμένα παιχνίδια. Στο Στοίχημα, σε ένα Κουπόνι 600 αγώνων, όπου παίζεις μπάλα μόνος σου, η ζανζενέδικη ισορροπία είναι να καταφέρεις να βρεις εκείνη τη μαθηματική τρύπα στο σύστημα, που, ενώ ο άλλος προσπαθεί να σου πουλήσει κρυμμένη τσιπούρα σε τιμή σαρδέλας, να τον αναγκάσεις να σου πληρώσει τσιπούρα κάτι το οποίο εκείνος εκτίμησε ότι είναι σαρδέλα, και βάις βέρσα από πρίσμα ανάποδο 🙂

    *iff: για να μην παρεκτρεπόμεθα από τα γλωσσικά> στην αγγλική μαθηματική γλώσσα: iff —-> if and only if

  158. loukretia50 said

    157. Kαλά θυμάσαι, συμμετείχε στην παραγωγή.

    Ο Βέντερς νομίζω ότι απέδειξε πόσο πιστεύει στη δύναμη της εικόνας με το «Αλάτι της γης»

  159. Πέπε said

    156
    Δεν αμφέβαλλα, αλλά για το ζήτημα της λεπτομερειακής ακρίβειας δε βρίσκω κάτι.

    Άνθρωπος που να θέλει να αλλάξει έστω και ένα γιώτα στο επίσημο όνομά του πρέπει να κάνει διάφορες διαδικασίες, διότι επισήμως σε λένε λ.χ. ή μόνο Χατζηδάκη ή μόνο Χατζιδάκι. (Ως ακραίο παράδειγμα, θυμάμαι στο σχολείο περιπτώσεις Βορειοηπειρωτών μαθητών με ελληνικά ονόματα και αλβανική υπηκοότητα, που μας επεσήμαιναν ότι δεν πρέπει να τους κλίνουμε, παρά να γράφουμε σ’ όλα τα έγγραφα «της Μαρία», γιατί θεωρούνται ξένα και άκλιτα και άρα το «Μαρίας» επισήμως δεν αναφέρεται σ’ αυτούς!! -μέχρι που έπαιρναν την υπηκοότητα και κέρδιζαν το δικαίωμα στην κλίση του ονόματός τους.)

    Για να γίνει μια οδός Γεωργίου Σεφέρη > Γιώργου Σεφέρη απαιτείται διαδικασία μετονομασίας,ή θεωρείται το ίδιο πράγμα;

  160. ΓΤ said

    156@

    Ήθελα να ‘ξερα ποια διαδικασία ακολουθήθηκε ώστε να έχουμε «Οδός Ζωζώς Σαπουντζάκη»…

  161. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Συμπαθητική γραφή, με ευχαρίστησε το θέμα. Με ξαναγύρισε στη γοητεία των ταινιών του Βέντερς. Σ’ αυτό το σενάριο, καποια στιγμή είχε «κολλήσει» και τον ξεμπλόκαρε ο φίλος του Πέτερ Χάντκε.
    Άγγελοι πάνω απ το Βερολίνου όπως στις Ελεγείες του Ρίλκε. Διάλογοι από τα τάγματα των αγγέλων του.
    Η έξοχη φωτογραφία είναι του μέγιστου Ανρί Αλεκάν, του γητευτή του φωτός.
    Εδώ «εξαγγελίζει» τη Μελίνα .Δε μπόρεσα να αντισταθώ – την έχω αφίσα από τα εργένικά μου χρόνια. (Ελπίζω να εμφανιστεί)

  162. gpoint said

    # 158

    Εγώ έγραψα για μια «περίεργη» αγορά του ΟΣΦΠ, 300 χιλιάρικα τον 26χρονο Νικολιά που τον άφησε δανεικό στον ΠΑΣ για μπουζουριέρα όμως όπως αποδείχθηκε λίγο αργότερα -και με συγχωρείς που ξέχασα να σε ενημερώσω πως- κατέληξε στην Λάρισσα του Κούγια, άρα ήταν αγορά -δωράκι – για το παράρτημα, χώρια τις άλλες παραχωρήσεις παικτών του ΟΣΦΠ στον δικηγόρο του από τον Βαγγέλα.
    Σε μια στιγμή σήμερα γυρίζει στην ερασπορ το ράδιο του αυτοκινήτου κι ένας τρελλαμένος από χαρά αριανός ρωτάει μα που βρήκαμε τα λεφτά να κάνουμε άλλες δυο μεταγραφές ;
    Η συνιδιοκτησία ΠΑΟΚ – Ξάνθης μας μάρανε..
    Γύρω στα 3 μύρια υπολογίζεται η ετήσια χορηγία του ΟΣΦΠ στην Λάρισσα και κανένα 7άρι στον Αρη, έχει έξοδα το πρωτάθλημα …
    Ειδικά με τον Αρη, του αφαιρέθηκε η απαγόρευση μεταγραφών αφού ξεχρέωσε (;) τα παλιά φέσια και σε μια χρονιά χωρίς έσοδα με άδειες κερκίδες κάνει πολλές και (σχετικά) ακριβές μεταγραφές. Το τέλος τέτοιων σχέσεων είναι νομοτελειακό σαν τις δικτατορίες το είδαμε σε Κέρκυρα, Βέροια, Ηρακλή, Καλλονή, Πλατανιά, Εργοτέλη, Λεβαδειακό και εσχάτως Πανιώνιο που δεν πρόκειται να επιστρέψει (αν ποτέ) πριν από μια 5ετία με τους νέους νόμους

    Σωστά λες πως στο στοίχημα πρέπει να παίζεις όταν συμφέρει η απόδοση-γι αυτό και γω παίζω κατά μέσο όρο 3,5 παιχνίδια τον χρόνο, έχω όμως υπ’ όψιν μου πως επίσης υπάρχει η «περιρρέουσα ατμόσφαιρα» των συνθηκών ενός αγώνα που εκφράζεται με την τοποθέτηση του διαιτητή κυρίως γι αυτό και προτιμώ να ασχολούμαι στοιχηματικώς με την κορωνίδα του στοιχήματος όπου το μόνο αρνητικό στην πρόγνωση είναι η τύχη που χρειάζεται στο αποτέλεσμα, εξ ου και οι συμφέρουσες οικονομικά αποδόσεις των ιπποδρομιών.

  163. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    50,51 Τα καρφιά τενξ γουγλίζονται* αλλά από πού το όνομα; μάλλον παλιά μάρκα. Μπροκάλια λέγαμε κάτω τις μικρές (μ)πρόκες. Αυτά τα συγκεκριμένα, τα τσαγκαρούδικα, τα τενξ -που μας τρώγανε τα πόδια όταν ξέφευγαν απ τα παπούτσια, τα λέγαμε ζαγάρια.
    Πουλούσαμε πολλά είδη καρφιών στο μπακάλικο και δε θυμάμαι, κάπως με νούμερα τα ονομάτιζαν, 6άρια, 8άρια κάπως έτσι νομίζω.

    * https://www.artcare.gr/index.php?page=details&cat_id=26&cat=92&pid=4&st=pr

  164. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    και
    Τάγμα Εκκαθάρισης Ναρκοπεδίων Ξηράς (ΤΕΝΞ)

  165. Κιγκέρι said

    161:

    Άμα είναι Ζωζώς και όχι Ζωζούς δεν είναι επίσημο!🙃😜😛

  166. Γιάννης Κουβάτσος said

    160: Αυτό δεν το γνωρίζω. Αλλά μάλλον το Γιώργος τούς φάνηκε λίγο και καθημερινό για κοτζάμ νομπελίστα και είπαν να ενισχύσουν την αίγλη του μετατρέποντάς το σε Γεώργιος. Ας έγραφαν τουλάχιστον «οδός Γεωργίου Σεφεριάδου», να είναι τυπικά εντάξει, να σεβαστούν και το λογοτεχνικό ψευδώνυμο του ποιητή.

  167. Theo said

    @157:
    Κάποτε ήμουν φαν του Αγγελόπουλου. Κάπου όμως ένιωσα πως, αφού πήρε κανα δυο διεθνή βραβεία, άρχισε να επαναλαμβάνει μια μανιέρα και να μην εξελίσσεται. (Τώρα δεν αντέχω Αγγελόπουλο ούτε με σφαίρες.) Ο Βέντερς όμως εξελίσσεται. Γι’ αυτό, τον θεωρώ πολύ καλύτερο του πρώτου.
    Ναι, «γράφει ποίηση με εικόνες». Ο Αγγελόπουλος το έκανε στην αρχή και μετά στέρεψε και κατάντησε μανιέρα, σαν τη Δημουλά ένα πράμα, που έλεγε προχθές ο Κατσέας.

    @159, τέλος:
    Συμφωνώ απολύτως.

  168. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @148.Μαγεία! (..ήχος και εικόνες..)

  169. Γς said

    160:

    >Μαγεία! (..ήχος και εικόνες..)

    και Mary Hopkin

  170. gpoint said

    Πολύ άτυχος ο Κλοπ είχε τραυματία τον Τσιμίκα, έφαγε 7 από την Αστον Βίλλα κι έγινε…πιάστον βίλλα !!

    Μουρίνιο απ’ τα παλιά και 6 στην Μανγιου εκτός έδρας !!

    πήραν μαθήματα οι Αγγλοι (Εγγλέζοι) από τους Γερμανούς και δεν σταματάνε στα 5 !!

    Αν βάλεις και τα 8 της Μπάρτσα όλες οι αχώνευτες μεγάλες ομάδες μ’ έκαναν να χαμογελάσω φέτος

    Βίβα (κου)Ρεάλ και βίβα Γιούβε δλδ ΚριστιάνοΡονάλντο όπου παίζει

  171. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @170. Αυτή ήταν η προ 50ετίας μαγεία (στην οποία -νομίζω- είχε και κάποια συμμετοχή ο Paul Mc Cartney)

  172. nikiplos said

    Ο Βέντερς πιστεύω πως έχει μεγάλη επιρροή από τον Φασμπίντερ. Ο Τεό, έμεινε σε έναν κινημαγράφο εικόνων χωρίς μεγάλο ειρμό στους διαλόγους ή στην αφήγηση της ιστορίας για αυτό και πολλές ταινίες του ήταν δύσπεπτες για το κοινό. Εντούτοις έχει βαθιές τομές και σκέψεις. Παρόλα αυτά θα έλεγε κανείς ότι διακατέχεται από το σύνδρομο της ήττας, χαρακτηριστικό της αριστερής γενιάς του. Μάλιστα έφθασε στο σημείο να προφητεύει και το θάνατο των Ελλήνων και του ελληνισμού.

    Από τον ελληνικό κινηματογράφο και τις εικόνες του, προτιμώ τον Τάκη Κανελλόπουλο, και στενοχωριέμαι που δεν μας έχει δώσει άλλες ταινίες.

  173. Εμένα που κυρίως μ’ αρέσει ο Τσιώλης, ο Βέντερς μ’ άρεσε όσο δεν σκόπευε να μιλήσει για τη ζωή, το σύμπαν και τα πάντα. Έτσι, αυτό που μ’ εντυπωσίασε δεκαοχτώ χρονών στα «Φτερά του έρωτα» (μια ταινία που περιέχει τα πάντα! έλεγα εκστατικός) είναι και αυτό που με διώχνει σήμερα από την ίδια ταινία, και κυρίως απ’ ό,τι ακολούθησε.

    Έχω και μια πιο προσωπική θεωρία, για τους μεγάλους σκηνοθέτες που καταστρέφονται κινηματογραφικά όποτε αρχίζουν να βάζουν τις φίλες/συζύγους τους να πρωταγωνιστούν: Βέντερς, Ντασέν, Πολάνσκι είναι τα παραδείγματά μου 😉

  174. nikiplos said

    Θεωρώ ότι στα «Φτερά του Έρωτα» ο Έρωτας είναι τελείως παρεμπίπτον ζήτημα. Άλλωστε και η ίδια η ταινία το υποβαθμίζει μέσα της, και ο ίδιος ο Βέντερς δεν το έχει στον πρωτότυπο τίτλο. Η ουσία είναι η ανθρώπινη φθαρτότητα χωρίς την οποία δεν θα μπορούσε να έχει υπάρξει το αισθητικό στοιχείο στη φύση του ανθρώπου. Αισθάνεσαι, γνωρίζεις, αλλάζεις, μεταβάλλεσαι, επομένως φθείρεσαι. Απέχοντας από το τρίψιμο με τη ζωή, γίνεσαι άχρωμος, άοσμος, αμόλυντος αλλά και χωρίς βιώματα, χωρίς αίσθηση, στην ουσία δεν ζεις. Δεν ζεις αν δεν τσαλακώσεις τον εαυτό σου, αν δεν τον καταστρέψεις τρόπον τινά, αν δεν βάλεις τις αισθήσεις σου να ρουφήξουν ό,τι υπάρχει γύρω στη ζωή. Και ναι, ίσως αυτό να είναι καλύτερο από την αιώνια ζωή των Αγγέλων, οι οποίοι ζουν μέσω των σκέψεων των φθαρτών ανθρώπων, μέσω των έργων τους, μέσω της ίδιας της φθαρτής ανθρωπότητας δηλαδή που με τα μειονεκτήματά της, τη βία της, κινεί τον παγκόσμιο τροχό του χρόνου και της εξέλιξης.

    Γι’ αυτό και πάντοτε πίστευα πως πρόκειται για μια πολύ ωραία ταινία, αλλά δύσκολη. Τον επόμενο χρόνο, το 1988 πήγα interrail και transalpino και πρόλαβα το Βερολίνο χωρισμένο σε Ανατολικό και Δυτικό, τον Ρόγχο μιας Ευρώπης, που σύντομα θα «πέθαινε» για να δώσει τη θέση της σε μια άλλη, που θα αναδείκνυε πολλά τοπικά χαρακτηριστικά των επιμέρους τόπων και χρόνων. Πρόλαβα και τον Κνίτη του έτους μου, να κάνει κήρυγμα, ότι ο Καπιταλισμός έχει βία, νοθεία, εκπόρνευση δυστυχία, ενώ ο Σοσιαλισμός ακμάζει, αυξήθηκε παραγωγή χάλυβα στην ΕΣΣΔ, αυξήθηκε η παραγωγή ενέργειας στην ΕΣΣΔ, οι νέες τεχνολογίες στην ΕΣΣΔ αυξάνουν.
    Έφθασαν μόλις 2 χρόνια για να καταρρεύσει το οικοδόμημα σαν χάρτινος πύργος, χωρίς κανείς να μπορεί να το προβλέψει. Η ίδια η ζωή εκεί έξω είναι απρόβλεπτη. Και η δυναμική της. Όλες οι βεβαιότητες πήγαν στράφι.

    Μετά βέβαια βγήκαν οι μετά Χριστόν προφήτες και έβλεπαν δήθεν τα σημάδια, μερικοί τα είχαν επισημάνει κιόλας. Δεν βρήκα τίποτε σοβαρότερο αλλά και ωραιότερο, από μια απάντηση του Χένρι Κίσινγκερ το 1993 ή κάτι τέτοιο. Τον ρώτησε ο Δημοσιογράφος εάν είχαν προβλέψει τρόπον τινά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Απάντησε ότι όχι μόνο δεν την είχαν προβλέψει, αλλά έμειναν και άναυδοι με την ταχύτητα της διάλυσης. Στη συνέχεια ο Δημοσιογράφος τον ρώτησε τι θα έκαναν οι ΗΠΑ, εάν 10 χρόνια πριν, το 1980, γνώριζαν την μελλούμενη κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. «Μα θα είχαμε από τότε προτιμήσει την ολοκληρωτική λύση και θα είχαμε γλυτώσει πολλά!» Απάντησε ανερυθρίαστα ο Χένρι. «Εννοείτε ολοκληρωτικό πόλεμο?» Ρώτησε ο Δημοσιογράφος. «Τι άλλο?» απάντησε ο Χένρι φυσικότατα.

  175. Theo said

    @174:
    Από ελληνικό κινηματογράφο δεν μπορώ να δω τίποτα. Πολύ καλύτεροι κάποιοι Ρουμάνοι, Σέρβοι και Βούλγαροι σκηνοθέτες, για να μην αναφερθώ στους Αργεντινούς, Ιρανούς, Πολωνούς, Τσέχους, Ούγγρους, κλπ. Και φυσικά, εκτός mainstream κινηματογράφου, οι μεγάλες δυνάμεις είναι οι Άγγλοι, Γαλλοβέλγοι, Κινέζοι, Γιαπωνέζοι…

    Για τον Ντασέν συμφωνώ. Η Μελίνα ήταν ατάλαντη και κρύα.

  176. Theo said

    @175:
    Ωραία η πρώτη παράγραφος. Ο Βέντερς τέτοιους προβληματισμούς τους είχε από παιδί, απ’ ό,τι κατάλαβα από τη συζήτηση μαζί του.

  177. Και όμως Theo ψυλλιάζομαι ότι ο Τσιώλης θα σου άγγιζε κάποιες χορδές.

  178. Theo said

    @178:
    Του Τσιώλη μόνο το «Παρακαλώ, γυναίκες, μην κλαίτε» έχω δει. Δεν με άγγιξε.
    Με άγγιξαν η «Ευδοκία» του Δαμιανού κι «Εαρινή σύναξις των αγροφυλάκων» του Αβδελιώδη.

  179. Ε, άμα δεν σ’ άγγιξε (ειδικά) αυτό, δεν θα επιμείνω.

  180. π2 said

    174β: Συμφωνώ πλήρως με τη θεωρία, αλλά προσμετρώ την εξέλιξη στα θετικά όποιου σκηνοθέτη την πατάει έτσι. Αναρωτήθηκε, αναρωτήθηκε, αναρωτήθηκε, ε, κάποια στιγμή καταστάλαξε στο τι είναι σημαντικό. Υγιές μου φαίνεται, κι ας χάνει η τέχνη.

  181. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @174, 176. Αμ, εκείνος ο Φελίνι με την Μασίνα; Σε ποιό κουτί απορρυπαντικού την πέτυχε;
    (Τουλάχιστον η Μελίνα βρήκε έναν τρόπο να μας συγκινήσει κάποιες φορές- κινηματογραφικό, τραγουδιστικό ή κοινωνικό..)

  182. Αγγελος said

    Εγώ βρήκα γουστόζικο το αφήγημα του Μανουσόπουλου. Θυμήθηκα έναν οικογενειακό μας φίλο που πήγε στα 60+ του (ουψ, όσο είμαι τώρα δηλαδή — τότε τον έβλεπα γέρο) να δει τις Στενές επαφές τρίτου τύπου, νομίζοντας.. ότι θα είναι ψιλοτσόντα — και πολύ απογοητεύτηκε…
    Την ταινία του Βέντερς την έχω δει, και όχι με τέτοιες προσδοκίες (νομίζω μάλιστα πως είχα πάει με τη μητέρα μου), αλλά δεν θυμάμαι σχεδόν τίποτε.

  183. spyridos said

    Αυτό το αλάτι της γης δεν το μπορώ καθόλου.
    Με το Νταλάρα της φωτογραφίας (αλλά με πολύ καλύτερη φωνή) το Σαλγκάδο.
    Τέο μιας και συμμετείχες στο DPGR ίσως να θυμάσαι και τις εκεί συζητήσεις με τον Μάνο Λυκάκη.

    Ο Αγγελόπουλος έφτασε σε ένα πολύ μεγάλο ύψος.
    Δεν μπορούμε να απαιτούμε τεράστια εξέλιξη πιστεύω.
    Σαν να λέμε στον Χαλεπά. Μετά την κοιμωμένη τιιιι;
    Η να ζητάμε από τον Ελύτη να εξελιχθεί μετά το Αξιον Εστί.
    Κι ο Μπρεσόν που τον λιβανίζουν κάποιοι σαν Θεό ζήτημα είναι αν έκανε 50 μεγάλες φωτογραφίες.
    Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα.
    Δεν είμαι όμως και φαν μπόι. Είχε κι αυτός τα όριά του και τα λάθη του.
    Το πολύ το κύριε ελέησον το βαριέται κι ο παπάς.

    Για μένα και μόνο που έφτιαξε αυτή τη σκηνή είναι επαρκέστατο για να τον έχω στη λίστα με τους καλύτερους.

    https://tinyurl.com/y27j6n35

  184. Γ.Κ. said

    158. «Κάποιοι δεν μας έλεγαν ότι ο ΠΑΣ είναι του ΟΣΦΠ ομάς;»

    Μπορεί να είναι (ο ΠΑΣ του ΟΣΦΠ ομάς) και να μην το ξέρουν ούτε οι ίδιοι (ούτε στον ΠΑΣ, ούτε στον ΟΣΦΠ). 🙂

    ——————–

    Ο διάσημος ποδοσφαιρικός αναλυτής κ. ΠΑΟΚ-τζις, που τονίζει με κάθε ευκαιρία ότι «το ποδόσφαιρο προηγείται της πολιτικής», δικαιώνεται για άλλη μια φορά.

    Ο θείος Καραμανλής, με μεγάλη καθυστέρηση, «ανακάλυψε» ότι στην πολιτική υπάρχουν πράγματα που γίνονται και δεν λέγονται και πράγματα που λέγονται και δεν γίνονται.

    Παράδειγμα:
    Υπάρχουν παιχνίδια που στήνονται, αλλά αυτό δεν λέγεται δημόσια. Το γνωρίζουν μόνο 4-5 άτομα (αυτοί που το έστησαν).
    Υπάρχουν παιχνίδια που όλος ο κόσμος ξέρει ότι είναι στημένα (ο Φύσσας, ο Κούγιας, ο ΠΑΟΚ-τζις, ο Γεωργέας), αλλά… δεν το ξέρουν αυτοί που τα έστησαν!

    (ΟΚ, ο Κούγιας, κατόπιν «νεώτερης ενημέρωσης», άλλαξε πληροφόρηση…)

  185. 182 Χτύπημα κάτω απ’ τη μέση! Για τον Φελίνι θα κάνω εξαίρεση οπωσδήποτε.
    181 Εμείς τα είχαμε ξαναπεί αν θυμάσαι, τότε που ήμασταν πιο φλύαροι https://dytistonniptiron.wordpress.com/2010/04/21/libertango/#comment-3090

  186. ΓΤ said

    @166

    Ένα γαμωρύμι, κι έχει φωτογραφηθεί κάτω από το οδωνύμιο η κυρία…

  187. 50, … καρφάκια που έβαζε στις σόλες ο (τσαγκάρης) πατέρας μου και τα έλεγε «τεξάκια’ … έμαθα πως πρόκειται για τα καρφιά «τενξ» των κορνιζάδων.
    [Τετραγωνικής διατομής στο χρώμα του χαλκού …

    Κατά πάσα πιθανότητα ήταν tacks.
    https://www.amazon.com/Solid-Leather-Repairs-Replace-Soling/dp/B016LE7M9U«>Μπρούτζινα πουλάει και η Αμαζόνα.

    78, … 75,77. Τα πρωτοέδωσαν σε Φιλιππινέζο τσαγκάρη κι εκείνος είπε «Τενξ». …

    Ευχαρίστησε με θενξ;
    (Τι πιο λογικό, αφού του έδωσαν κάποιοι φίλοι πινέζες;
    Εξ άλλου, οι φιλιπινέζοι, λέει, προφέρουν το θ ως τ.)

  188. sarant said

    144 Εντάξει, αφού δεν θέλει το σεβόμαστε απόλυτα

    154 🙂

    158 Δίκιο έχεις διότι η μία πετυχημενη καλύπτει 5-6 ανεπιτυχείς, αλλά σε πειράζω.

  189. Theo said

    @184:
    Όχι, δεν θυμάμαι τέτοια συζήτηση στο DPGR.

    ΟΚ, η «Αιωνιότητα και μια μέρα» είναι η μοναδική ταινία του Αγγελόπουλου, μετά τις πρώτες του (μέχρι «Μεγαλέξαντρο» εννοώ), που θα ‘βλεπα ευχάριστα, αν όχι ολόκληρη, τουλάχιστον σκηνές της.

    Αλλά νιώθω ότι ο Τεό βυθίστηκε σ’ ένα τέλμα μετά το 1980 και δεν μπορούσε να ξεκολλήσει. Και δεν τον βλέπω σαν μια κορυφή. Θα μπορούσα να μετρήσω τουλάχιστον εκατό σκηνοθέτες ανά τον κόσμο με τους οποίους δεν τίθεται καν θέμα σύγκρισης.

  190. loukretia50 said

    Spyridos
    Χρωστάω πολλά στον Αγγελόπουλο και στον Βέντερς, η ευγνωμοσύνη για την απόλαυση και τη συγκίνηση που μου χάρισαν συγκεκριμένες ταινίες, δεν είναι το λιγότερο.
    Τους θεωρώ μεγάλους, όπως και πολλούς άλλους που με ταξίδεψαν και μου γνώρισαν ένα διαφορετικό κόσμο – έστω, τον τρόπο να βλέπω τον κόσμο διαφορετικά.
    Όμως αυτό δε σημαίνει ότι αντέχω όλες τις ταινίες τους!

    ΥΓ, Η φράση «ο Νταλάρας της/του Χ» με ενθουσίασε!
    Αν και το συγκεκριμένο φωτογράφο μάλλον τον αδικείς λίγο!
    Μας χάρισε και πολύ δυνατές εικόνες μέσα στην πληθώρα των στιγμών που πάγωσε στο χρόνο.
    Και σίγουρα καταφέρνει να περάσει το μήνυμα, έστω σε κείνους που προσπαθούν να δουν καθαρά.

    Theo, δε σου άρεσε το Ταξίδι στα Κύθηρα?

  191. Pedis said

    # 174 β – Έχω και μια πιο προσωπική θεωρία, για τους μεγάλους σκηνοθέτες που καταστρέφονται κινηματογραφικά όποτε αρχίζουν να βάζουν τις φίλες/συζύγους τους να πρωταγωνιστούν: Βέντερς, Ντασέν, Πολάνσκι είναι τα παραδείγματά μου

    Υπάρχουν πολλά αντιπαραδείγματα, λ.χ. Antonioni-Vitti, αν θέλεις, Visconti-Helmut Berger …

  192. Ναι, αν βάλεις και τον Φελίνι, οι Ιταλοί έχουν ανοσία 🙂

  193. Pedis said

    O Fellini εμπνεόταν … άστη τη Masina, η οποία ήταν μια από τις μεγαλύτερες Ιταλίδες ηθοποιούς, πάρε τη Sandra Milo (και στο «Η Ιουλιέτα των πνευμάτων» παίζουν και οι δύο! 🙂 ).

  194. Theo said

    @191, τέλος:
    Όχι.

  195. Theo said

    @174β:
    Κι άλλα αντιπαραδείγματα: Αντρέι Ταρκόφσκι – Ίρμα Ράους και Λαρίσα Ταρκόφσκαγια και Ίνγκμαρ Μπέργκμαν – Λίβ Ούλμαν.

  196. Εντάξει, ΟΚ, μου την κάνατε τη θεωρία φύλλο και φτερό. Αλλά ο Μπέργκμαν δεν είναι το καλύτερο παράδειγμα γιατί, να, δεν ήταν μόνο η Λιβ Ούλμαν.

    Τα ‘χε και με τη Σάντρα Μίλο ο Φεντερίκο;

  197. Μαρία said

    196
    Και Τριφό + ουκ έστιν αριθμός 🙂

    Άσε, δύτη, η θεωρία σου μπάζει.
    Κι ο γκόμενος του Καρνέ έπαιζε σ’ όλες τις ταινίες του αλλά θα αντιτείνεις οτι δεν ήταν πρωταγωνιστής.

  198. Ουφ, έχετε δίκιο. Να θυμηθώ να μην το γράψω τρίτη φορά 🙂

  199. Pedis said

    # 197 – κάτι σαν επίσημη ερωμένη …

    Rosselini – Bergman, Bertolucci-Asti ( αν και ο Β. ήταν στην αρχή της καριέρας του) …

  200. aerosol said

    Τα Φτερά του Έρωτα πάντα τα θεωρώ σπουδαία ταινία. Το σήκουελ ήταν απογοητευτικό. Μου άρεσε και το Μέχρι το Τέλος του Κόσμου αλλά (ασφαλώς) λιγότερο. Από τα επόμενα μυθοπλαστικά έργα του θα ήθελα να δω μόνο το Don’t Come Knocking (λόγω Σαμ Σέπαρντ) -νομίζω πήρε την κατιούσα, με εξαίρεση τα ντοκυμαντέρ του. Δεν νομίζω πως η αδικοχαμένη Ντομαρτέν ήταν ατού στις ταινίες του.
    Η Σενιέ του Πολάνσκι νομίζω πως ήταν το ναδίρ του φαινομένου «σπουδαίος δημιουργός βρίσκει σέξυ σύντροφο» -της έριχνε και 33 χρόνια. Ήδη το Φράντικ ήταν του στυλ «δείτε γκομενάκι που χτύπησα, ούτε εγώ δεν το πιστεύω». Δεν υπήρχε περίπτωση να συρθώ να δω τα Μαύρα Φεγγάρια του Έρωτα.
    Η Μελίνα του Ντασέν ήταν -τουλάχιστον- μαγνητική, και δεν θα τη βάλω σε τέτοιες κατηγορίες.
    Προσωπικά δεν συμπεριλαμβάνω καθόλου την Τζουλιέτα Μασίνα σε όλα αυτά. Τη βρίσκω εξαιρετική και πολύτιμη παρουσία στον Φελλίνι.

  201. Είπαμε, η θεωρία μπάζει, τι μπάζει, βούλιαξε. Και, Αεροζόλ, ούτε εγώ συμπεριέλαβα τη Μασίνα! Αλλά για τη Μελίνα του Ντασέν, σοβαρά συγκρίνεις το Ποτέ την Κυριακή ή το -θου Κύριε- Τοπκαπί με το Ριφιφί ας πούμε;

  202. Πουλ-πουλ said

    Τέλειωσα τις δουλειές μου και είπα να ρίξω μια ματιά στο ιστολόγιο, αλλά το βρήκα… κατειλημμένο. Βλέπω όμως ότι συνεχίζετε την κινηματογραφική συζήτηση. Ας πω λοιπόν και ‘γω την υπερήφανη γνώμη μου, και ας μην καταγραφεί στις δέλτους της ιστοριας.

    Ο Αγγελόπουλος έφτασε το απόγειο του, πολύ νωρίς, με τον «Θίασο». Έκτοτε οι ταινίες του -όσες καταάφερα να δω- είναι τόσο αφόρητα στυλιζαρισμένες, που σχεδόν ακούω το γλίστρημα της μηχανής λήψης πάνω στις ράγες του τράβελινγκ.

  203. ΣΠ said

    202
    Δύτη, προφανώς η θεωρία σου ισχύει όταν η σύντροφος του σκηνοθέτη είναι ατάλαντη.

  204. Ε, ναι, τελικά. Είπα να το πω με τρόπο… 🙂

  205. aerosol said

    #202
    Σ’ έπιασα, ω Δύτα! Δύσκολη ερώτηση… Παίζει αυτό με τη Μελίνα: δεν τη θεωρώ ακριβώς ταλέντο. Αλλά είχε καταιγιστική παρουσία. Σαρώνει στο πλάνο, είναι μια δύναμη της φύσης. Δεν είναι μια τσόντα που θα βάλει ο δημιουργός επειδή είναι σύντροφός του. Κάποιοι άνθρωποι είναι ιδιαίτεροι όντες ο εαυτός τους. Προτιμώ κι εγώ τους ηθοποιούς που με σπάνιο ταλέντο μεταμορφώνονται σε κάτι άλλο αλλά παραδέχομαι την σαγήνη των ελάχιστων -πραγματικών- «σταρ».

  206. Μμμ, ναι δεν ξέρω, μπορεί να είναι δικό μου κόλλημα, αλλά ελάχιστες φορές με πείθει ή και με γοητεύει η Μελίνα στην οθόνη. Σίγουρα πολύ περισσότερο με τον Κακογιάννη παρά με τον Ντασέν.

  207. nikiplos said

    Σταύρος Τσιώλης μετά από μια ταινία του, της οποίας η πρεμιέρα θα γινόταν άμεσα στους κινηματογράφους (στην Ελευθεροτυπία αν δεν θυμάμαι τόσο λάθος): «Εγώ άλλη ταινία ήθελα να κάνω». (Η ταινία ήταν το «Φθάσαμε!»)

    Για τον νέο ελληνικό κινηματογράφο, η Μελίνα φέρεται κάποτε τέλη 80ς να είχε πει: «Δώσαμε λεφτά στους σκηνοθέτες να βγάλουν την ψυχή τους, κι αυτοί πήγαν κι έβγαλαν τα εσώψυχά τους».

  208. Pedis said

    # 207 – Βρε Δύτη, τι δεν σου πάει στην ερμηνεία της στη «Στέλλα»; Προσωπικά, αυτή και τον Φούντα τους βρίσκω καταπληκτικούς.

    (Αν ο Κ. είχε κόψει (ή του είχε επιτραπεί, δεν ξέρω τις λεπτομέρειες) λίγο, όχι πολύ, από το (μελο)δράμα, ιδιαίτερα κάτι περιττές «επεξηγηματικές» σκηνές με την Ζουμπουλάκη και τη Βέμπο, κι, αν λέμε τώρα κουβέντα καφενείου κάνω, είχε προσθέσει λίγα ακόμη πλάνα από τον φυσικό αστικό χώρο της ιστορίας … κι αν, επιπλέον, είχε καμιά ιταλική διανομή (ακόμη και χωρίς τα τεχνικά μέσα), θα είχε σαρώσει τα βραβεία. Το φινάλε με τον «χορό» είναι το κάτι άλλο.)

  209. Μαρία said

    207
    Στην οθόνη. Χμ.

  210. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    175γ >>Χένρι Κίσινγκερ
    Είχε πει σε συνέντευξη στους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς το 2018 για τον Τραμπ ότι είναι «ατύχημα που σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής».

  211. 207 Όχι μόνο στην οθόνη…
    209 Ίσως το έγραψα μπερδεμένο: στον Κακογιάννη με πείθει (στο βαθμό που καταφέρνει να κρύψει την αστική καταγωγή της, που δεν το καταφέρνει πάντα), στον Ντασέν όχι.

  212. Pedis said

    # 212 – στη μεγάλη οθόνη. 🙂

    Μάλλον, δεν έχεις σε εκτίμηση τις ερμηνευτικές της ικανότητες. Αυτό καταλαβαίνω εγώ. 😀

  213. Κουτρούφι said

    #131. Αν και δεν έβαλα στοίχημα, ομολογώ ότι έπεσα τελείως έξω στις εκτιμήσεις μου.

  214. Jorge said

    θεούλη μου ξεβράκωτε, τι μουσική έβαλες τα άτυχα θηλαστικά σου να φτιάξουν. paris texas.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: