Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Λευκός, γοργός ή αργός ο πιστός σκύλος του Οδυσσέα; (άρθρο του Παντελή Μπουκάλα)

Posted by sarant στο 29 Οκτωβρίου, 2020


Πριν από καμιά εικοσαριά μέρες, ο φίλος μας ο Π.Κ. μού έστειλε το λινκ σε μια τότε πρόσφατη επιφυλλίδα του φίλου Παντελή Μπουκάλα στην Καθημερινή, προτείνοντας να την (ανα)δημοσιεύσω στο ιστολόγιο αφού είχε γλωσσικό ενδιαφέρον -και ήταν βέβαια πολύ καλογραμμένη.

Περίμενα να περάσουν μερικές μέρες, ύστερα ήρθε η επικαιρότητα με τις απαιτήσεις της, οπότε τελικά αναδημοσιεύω σήμερα το άρθρο του Παντελή (εδώ η αρχική δημοσίευση). Πρέπει να ομολογήσω πως με βολεύει, διότι είχα πολλά τρεχάματα αυτές τις μέρες, αλλά έτσι κι αλλιώς βρίσκω πολύ αξιόλογο το κείμενο.

Σε διπλές αγκύλες βρίσκονται δυο δικά μου σχόλια, ενώ πρόσθεσα και την εικόνα των τεσσάρων ιππέων της Αποκάλυψης.

Λευκός, γοργός ή αργός ο σκύλος του Οδυσσέα;

Για λογοτεχνικούς λόγους παρά για θρησκευτικούς, και οι δύο νομπελίστες μας αναμετρήθηκαν με την «Αποκάλυψη». Προσυπέγραψαν έτσι έμπρακτο το παλιό αίτημα μεταφοράς των Γραφών στη νεοελληνική. Αν στόχος είναι η κατανόηση του βιβλικού λόγου, και όχι η μαγεμένη παρακολούθηση του ήχου μισογνωστών-μισοάγνωστων λέξεων, τότε η μετάφρασή του είναι αναγκαία και υποχρεωτική. Ούτε ανευλαβής ούτε «αντικανονική». 

Ο Γιώργος Σεφέρης χαρακτήρισε «μεταγραφή» τη δοκιμή του (οριστική έκδοση Ικαρος, 1975), ο δε Οδυσσέας Ελύτης «μορφή στα νέα ελληνικά» (Υψιλον, 1985). Και οι δύο αποφεύγουν τον όρο «μετάφραση», όπως και αλλού, επιλογή που αξίζει σχολιασμό· δεν είναι όμως του παρόντος. Στο κρίσιμο εδάφιο της «Αποκάλυψης» που μας απασχόλησε την περασμένη Κυριακή, ο Σεφέρης μεταφράζει ως «χλωμό» τον «χλωρό» τέταρτο ίππο: «Και είδα, και ιδού άλογο χλωμό, κι ο καβαλάρης τ’ όνομά του Θάνατος». Ο Ελύτης ενισχύει (ή μάλλον αποσαφηνίζει) το «χλωμός» με ένα επιπλέον επίθετο: «Και είδα και να: ένα κιτρινιάρικο, χλωμό άλογο· κι ο που το καβαλούσε, ο Θάνατος με τ’ όνομα». Ακόμα και λίγες λέξεις αρκούν για να υποδείξουν τον ιδιασμό κάθε ποιητή. Ούτε το «χλωρός» (με την τωρινή σημασία) ούτε το «χλωμός» είναι εναργές επί ίππων, εξ ου και η επιλογή «πρασινοκίτρινο» των μεταφραστών της Βιβλικής Εταιρίας. Απολύτως οικείες οι δύο σχεδόν ομόηχες λέξεις, σχηματίζουν όμως θολή εικόνα. Σημειωτέον, σε σύγχρονες εικαστικές αποδόσεις της ιππικής τετράδας, το άλογο του Θανάτου είναι πράσινο. [[Αξίζει να δείτε και το προηγούμενο άρθρο του Παντελή Μπουκάλα. Όσο για τον χλωρό ίππο της Αποκάλυψης, και η δική μου άποψη είναι πως ήταν πράσινος -δείτε εδώ στο τέλος]]

Ας υποθέσουμε εδώ ότι ξαφνικά φτάνει στα μέρη μας ένας αρχαίος Ελληνας. Θα μπορούσαμε άραγε να συνεννοηθούμε μαζί του; Και πώς; Διά της ομιλίας ή διά της γραφής; «Μα και φυσικά θα μπορούσαμε, και συνομιλώντας και γράφοντας», θα ήταν η αυθόρμητη απάντηση. Που δεν είναι μόνο συναισθηματική, αλλά και ιδεολογική, αφού η σιγουριά της ακώλυτης συνέχειας και της απόλυτης ταυτότητας χαράσσεται και ξαναχαράσσεται μέσα μας, στα πολλά θρανία όπου καθόμαστε από την παιδική μας ηλικία κι ώσπου να γεράσουμε. Γιατί πέρα από την οικειότητα που φυσικώ τω λόγω αισθανόμαστε, και μόνο επειδή γεννηθήκαμε στα ίδια χώματα, τριγυρισμένοι από θαυμαστά μνημεία και λυπηρά ερείπια, και επειδή μιλάμε μια γλώσσα που αποτελεί μεταγενέστερη φάση της αρχαίας, υπάρχει και μια οικειότητα φανταστική, εμφυτευμένη, ιδεοληπτική. Και τελικά παγιδευτική. 
Ακόμα κι αν υποθέταμε ότι ο αρχαίος ήταν Αθηναίος και προσεδαφιζόταν στη σημερινή Αθήνα, δεν ήταν δηλαδή χρήστης διαλέκτου ή ιδιώματος και δεν προσεδαφιζόταν σε περιοχή όπου αντέχουν ακόμα τα ιδιώματα, παρά την ομοιογενοποιητική γλώσσα της τηλεόρασης (στην αρχαιότητα λειτουργούσαν ώς έναν βαθμό ενοποιητικά οι μούσες της Αθήνας, οι τραγικοί και οι κωμωδιογράφοι), και πάλι θα υπήρχε πρόβλημα. Αίφνης, πώς θα μιλούσε ο επισκέπτης μας: όπως εμείς στην Αθήνα, και όπως περίπου οι Βυζαντινοί, ή ερασμικά, όπως όσοι αλλοδαποί σπουδάζουν αρχαία ελληνικά; Η διαμάχη για την αρχαία προφορά μετράει ζωή μισής χιλιετίας, από το 1528, όταν ο Ολλανδός Δεζιδέριος Ερασμος, μέγας λόγιος της Αναγέννησης, δημοσίευσε στη Βασιλεία τον «Διάλογο περί της ορθής προφοράς του λατινικού και του ελληνικού λόγου». Αμέσως έπειτα, η ευρωπαϊκή λογιοσύνη χωρίστηκε σε ερασμικούς ή ητακιστές (επειδή εκφωνούσαν το φωνήεν η ως ε μακρό) και σε ιωτακιστές (εκφωνούσαν τα η, υ, ει, οι και υι ως ι) ή ροϊχλινιανούς, από το όνομα του Γερμανού φιλολόγου Γιόχαν Ρόιχλιν. Ο «περικλεής Ιωάννης Ραϋχλίνος» υποστήριζε τη (βυζαντινή) προφορά που θεμελιωνόταν στην προφορική παράδοση, όπως άλλωστε και ο οπαδός του Κωνσταντίνος Οικονόμος ο εξ Οικονόμων, στον οποίο ανήκει ο χαρακτηρισμός του Γερμανού ελληνιστή. Με το έργο του «Περί της γνησίας προφοράς της ελληνικής γλώσσης» (Αγία Πετρούπολη, 1830), ο Ελληνας Διαφωτιστής αντέκρουσε τις απόψεις των ερασμικών.

Ο «Διάλογος» του Ερασμου κυκλοφορεί στις εκδόσεις Πατάκη, με εισαγωγή, μετάφραση και σχόλια του Νίκου Πετρόχειλου (1999), το δε έργο του Οικονόμου στις εκδόσεις Φιλόμυθος, με εισαγωγή και σχόλια της Ρηνιώς Παπατσαρούχα-Μίσσιου (1993). Λίγα λόγια από την εισαγωγή του Πετρόχειλου: «Κανείς βέβαια δεν θα μπορούσε να υποστηρίξει σοβαρά ότι η νεοελληνική προφορά είναι ίδια με την αρχαία ελληνική, γιατί είναι αναμφισβήτητο ότι όλα τα γλωσσικά στοιχεία, και μάλιστα οι φθόγγοι, υφίστανται, με το πέρασμα του χρόνου, μικρές ή μεγαλύτερες αλλοιώσεις, πράγμα που σημαίνει ότι η νεοελληνική προφορά είναι σε πολλά σημεία ουσιαστικά διαφορετική από την αρχαία».

Μακάρι την πλήρη συνεννόηση του αρχαίου Ελληνα με τον σύγχρονο να την εμπόδιζε μόνο η προφορά. Ας πούμε ότι στην προσπάθειά τους να τα βρουν, τρώγοντας πασατέμπο στην Αρεοπαγίτου και επιστρατεύοντας το πλούσιο ρεπερτόριο των χειρονομιών, περνάει δίπλα τους τρεχάτος ένας σκύλος. «Αργός ο κύων, ω πέπον» αποφαίνεται ο Αρχαίος, έχοντας ίσως υπόψη του τους «αργούς κύνας» της «Οδύσσειας». «Μα τι αργός μού λες, ρε φιλάρα;» απορεί και εξίσταται ο Νέος. «Σαν αστραπή πέρασε. Και τα πεπόνια κομμένα». Δίκιο έχουν και οι δύο. Ο καθείς στον καιρό του. Για μας αργός είναι ο βραδύς. Για τις έννοιές του στην αρχαιότητα παραθέτω από το «Λεξικόν ομηρικόν» του Ι. Πανταζίδη (1888): «αργός 1) λαμπρός, στιλπνός, γυαλιστερός, λευκός 2) ευτράπελος, ευκίνητος, ζωηρός, ταχύς. Κατά τα σχόλια καί τινας των νεωτέρων σημαίνει η λ. τους λευκούς κύνας· αλλ’ η συνάφεια του λόγου αποδεικνύει την σημασίαν ταύτην ημαρτημένην, επειδή πολλάκις ο λόγος είνε περί όλου του γένους των κυνών [άρα δεν μπορεί να είναι λευκά όλα τα σκυλιά]. Η σχέσις των δύω σημασιών στηρίζεται επί της παρατηρήσεως ότι πάσα ταχεία κίνησις πράγματός τινος παράγει στίλβην τινά, λάμψιν, μαρμαρυγήν· ώστε η 2α σημασία [ευκίνητος, ταχύς] είνε η θεμελιώδης και κυρία». [[Ο Παντελής προσπερνάει το «ω πέπον» της φράσης που απέδωσε στον Αρχαίο συνομιλητή. Ήταν προσφώνηση κάποιου φίλου, οικείου -ήδη στον Όμηρο τη βρίσκουμε. Καλέ μου, φίλε μου, θα μπορούσε να αποδοθεί.]]

Αργός, λοιπόν, ίσον (κυρίως) γοργός. Εξ ου και το όνομα του πιστού σκύλου του Οδυσσέα, ίσως και της Αργώς (σύμφωνα με μια άλλη ερμηνεία, πήρε το όνομα του Άργου, που την κατασκεύασε). Μ’ αυτά στον νου, οι μεταφραστές του στίχου της «Ιλιάδας» «εννέα δέ σφι κύνες πόδα αργοί έποντο» (Σ 578) δεν διστάζουν: «Κι εννέα σκύλοι φύλακες γοργόποδες τριγύρω» (Ιάκωβος Πολυλάς). «Κι αντάμα εννιά σκυλιά γοργόποδα ξοπίσω τους ακολουθούσαν» (Νίκος Καζαντζάκης – Ι.Θ. Κακριδής). «Εννιά τα ωκύποδα σκυλιά που τους ακολουθούσαν». (Δ.Ν. Μαρωνίτης). Μολαταύτα, στο Διαδίκτυο εντοπίζει κανείς τη διαβεβαίωση από «μελετητή-ερευνητή της “Οδύσσειας”» (έτσι τον χαρακτηρίζει το σχετικό ρεπορτάζ) πως ο Άργος ήταν κρητικό λαγωνικό, και μάλιστα λευκό.

Περίεργο πράγμα τα γλωσσικά γονίδια. Δεν συμφωνούν ούτε στην ερμηνεία μιας και μόνης λέξης. Πώς, λ.χ., χώρεσε λίγο πριν ο Πανταζίδης τον «ευτράπελο», τον αστείο, σε μια οικογένεια με μέλη τον ευκίνητο, τον ζωηρό και τον ταχύ; Να λάθεψε; Οχι. Κάποτε σήμαινε και τον ευκίνητο, τον ζωηρό. Κι ας ηχεί αυτό σχεδόν ευτράπελο στ’ αυτιά μας.

128 Σχόλια προς “Λευκός, γοργός ή αργός ο πιστός σκύλος του Οδυσσέα; (άρθρο του Παντελή Μπουκάλα)”

  1. Δικό μας ! Με καλημέρες !

  2. Έψαξα και στην τουρκική μετάφραση της Αγίας Γραφής και βρήκα την απόδοση bir kula at αλλά δεν μπορώ να προσδιορίσω το kula.

  3. «Για μας αργός είναι ο βραδύς.»

    Βασικά και για τους αρχαίους το ίδιο σήμαινε. 🙂
    Αν ανοίξει κανείς ένα σοβαρό αρχαιοελληνικό λεξικό, θα δει ότι υπάρχουν 2 ανεξάρτητα ομόφωνα λήμματα: 1. αργός = λευκός, γρήγορος από μια ινδοευρωπαϊκή ρίζα που σημαίνει άσπρος 2. αργός = από το άεργος, δηλ. που δεν έχει δουλευτεί, που δεν δουλεύει και κατ᾽ επέκταση τεμπέλης, βραδύς κτλ.

    Δεν έχει άδικο σε όσα γράφει ο Π. Μπ., αλλά το παράδειγμα δεν μας κάνει. Καλύτερα να έμενε στο «σεμνός» κι ας είναι πολυφορεμένο.

  4. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    3 Πράγματι, το Λίντελ Σκοτ έχει δύο χωριστά λήμματα, αργός1 αργός2.

  5. Πουλ-πουλ said

    Το αναλλοίωτον είναι παρά φύσιν. Γιατί η γλώσσα να αποτελεί εξαίρεση;

  6. Μέσω των αγγλικών (russet / dun) μας παραπέμπει σε καφετί, γκριζο-καφετί χρώμα.

  7. nikiplos said

    Εδώ ένας Άγγλος του 1910, θα αποκαλούσε έναν φίλο του gay χωρίς να παρεξηγηθεί, σε αντίθεση με τον δισέγγονό του, σήμερα. Εμείς που για να συναντηθούμε θέλουμε, γενιές επί γεννεών, προσμείξεις, επιμειξίες, βία νοθεία κλπ?

  8. tryfev said

    Εξαιρετικό κείμενο. Με την ευκαρία θυμίζω τον στίχο 50 του Α΄ της Ιλιάδας «ουρήας με πρώτον επώχετο και κύνας αργούς». «Τις μούλες πρώτα πρώτα δόξευε και τους γοργούς τους σκύλους» (Μετάφραση Καζαντζάκη-Κακριδή). Ο Πάλλης αποδίδει το αργούς ως «ασπροτριχάτους». Ο Πολυλάς παραλείπει το επίθετο.

  9. tryfev said

    Νίκο μου, οι Καζαντζάκης-Κακριδής, για να πετύχουν τον δεκεπτασύλλαβο στίχο αποδίδουν το «πρώτον» ως «πρώτα πρώτα». Ουδέν έτερον σχόλιον.

  10. Χρηστάρας said

    Προτιμώ τον «ωχρό» -ή μήπως και τον «χλεμπονιάρικο»- για τον χλωρό ίππο της Αποκάλυψης -αναλόγως με το ύφος που θα δινόταν στα συμφραζόμενα. Ταιριάζουν περισσότερο με την παρακμή και τον θάνατο στα σημερινά δεδομένα.

  11. LandS said

    3
    Το ΛΚΝ δίνει την προέλευση της 2ης σημασίας ως λόγια μεσαιωνική, ιδιαίτερα για ιερωμένο που έχει τεθεί σε αργία. Ως λεξικό της κοινής Νεοελληνικής δεν δίνει την αρχαία σημασία.
    Στην ίδια Πύλη όμως μπορούμε να βρούμε, από την επιτομή του Lidell & Scot, την δεύτερη σημασία (συνηρ. του ἀ-εργός) με παραπομπές σε Ηρόδοτο κ.α. χωρίς όμως την επέκτασή της σε βραδύς.
    https://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/tools/liddel-scott/search.html?lq=%CE%B1%CF%81%CE%B3%CF%8C%CF%82

  12. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    10 Ναι, αλλά το αφύσικο είναι το πράσινο.

  13. Πολύ είχα γελάσει όταν πρωτοπέτυχα τον πέπονα σε κείμενο του μέγα πλαστογράφου Σιμωνίδη. Κατάλαβα μετά ότι τουλάχιστον για απόφοιτους φιλολογικού ήταν αρκετά γνωστή λέξη.

  14. gpoint said

    Σχετικά με τον χλωρόν ίππον η κοινή λογική λέει πως απλά ήτανε πουλάρι ακόμα, καμιά σχέση με χρώματα κι ας λένε ό,τι θέλουνε για πράσινα άλογα.
    Πιθανόν στο κείμενο να αγνοούσαν τις λέξεις κέλης και κήλων και τις σημασίες τους, ο κέλης προορίζεται για ιππασία ενω ο κήλων για ιπποπαραγωγή, δηλαδή ο κήλων έχει «ωριμάσει» για επιβάσεις ενώ ο κέλης είναι ακόμα «χλωρός» (πιθανότατα και εκτομίας) και το πήγαν περιγραφικώς από τον κόσμο των φυτών.

  15. Γιάννης Ιατρού said

    …πρόσθεσα και την εικόνα των τεσσάρων ιππέων της Αποκάλυψης..

    Τους «4 ιππείς της αποκάλυψης» τους είδαμε κι εμείς, live

  16. Το «Ρ» της Φωκίωνος Νέγρη said

    Η λατινική ονομασία της πρωτότυπης έκδοσης του Διαλόγου του Εράσμου ποια ήταν;

  17. leonicos said

    και όχι η μαγεμένη παρακολούθηση του ήχου

    όπως έχω εξηγήσει και άλλοτε, διαφωνώ

    Ασφαλώς πρέπει να μεταφέρονται οι έννοιες, οι ιδέες και τα συναισθήματα, αλλά στον ποιητικό λόγο, ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΣΥΧΝΑ προδίδεται η μαγεία του ήχου, και αυτό είναι άσχημο. Μόνο ο Εφταλιώτης το πέτυχε με τη Λίμνη Le ..lac

    Στη δουλειά που κάνω στον Κοϊντο, ισχυρίζομαι ότι ΔΕΝ μεταφράζω αλλά παραθέτω ένα κείμενο με σκοο να διευκολύνει τον αναγνώστη να παρακολουθησει το πρωτότυπο. Το πρωτότυπο θέλω να δώσω, να προβάλω και όχι μια τυχόν τσατσαροαπόδοσή μου Και για τον λόγο αυτό στην Εισαγωγή μου ξοδεύω κάπου 30 σελίδες με παραδείγματα μεταφράσεων του Ιλιάδα Α 17-42 (όχι όλο) Ρώσικα, Τούρκικα, Γαλλικά, Αγγλικά, Νέα Ελληνικά, όχι μόνο τις γνωστές αλλά και άλλες παλιότερες, μετάφραση της Αινειάδας (αρχή), για ν’ αποδείξω ότι ΟΛΑ εταφέρονται ΕΚΤΟΣ από την ποιητική μαγεία που βρίσκεται στον στίχο και την ιδιαίτερη πνοή κάθε γλώσσας

    Το ότι οι μεταφράσεις δικαίως έγιναν, δεν το συζητώ, αλλωστε η Αποκάλυψη δεν έχει ποιητικές απαιτήσεις

    Το ίδιο ισχύει ασφαλώς για τους νόμους και τις διατάξεις.

    Πιο πάνω μίλησα ειδικά για την ποίηση. Γι’ αυτό άλλωστε και εις την ξένην τα Πτυχία μας τα ονομάζουν Ptychion και στην Τουρκία Ptihion

    Μεταφ΄ραζοντας τον Ρουσταβέλι, σάιρι προς σάιρι (16-σύλλαβα τετράστιχα αβαβ-β(α)-γ κλπ) παίζοντας μεταξύ 14-συλλάβου και 15-συλλάβου μετάφραζα τα δεκαεξασύλλαβα του Ρουσταβέλι, ας πούμε ανεκτά για το ελληνικό αφτί, αλλά αν πούμε για το γεωργιανό… καμιά σχέση. Βέβαια αυτό είναι αναμενόμενο από τη φύση της γλώσσας που έχει εντελώς διαφορετική φωνητική, με εκφορητικά και μη εκφορητικά σύμφωνα κοκ. Και από έννοιες… μόλις και τις άγγιζα συλλήβδην. Πολύ σφιχτή γλώσσα. Τρις χειρότερη από τα αγγλικά, που έχουν και τόσα μονοσύλλαβα. Και εγκλίσεις και εκλεπτύνσεις στο ρήμα που δεν τις έχουμε ονειρευτεί. Μόνο η Τουρκική μπορεί να συγκριθεί κάπως από τον μονολεκτικό πλούτο

  18. leonicos said

    Ο Γιώργος Σεφέρης χαρακτήρισε «μεταγραφή» τη δοκιμή του (οριστική έκδοση Ικαρος, 1975), ο δε Οδυσσέας Ελύτης «μορφή στα νέα ελληνικά» (Υψιλον, 1985). Και οι δύο αποφεύγουν τον όρο «μετάφραση», όπως και αλλού, επιλογή που αξίζει σχολιασμό· δεν είναι όμως του παρόντος.

    Τα ίδια εννοούσαν κι αυτοί που το δοκίμασαν

  19. Το «Ρ» της Φωκίωνος Νέγρη said

    16: Το βρήκα τελικά —> De recta Latini Graecique sermonis pronuntiatione.

  20. leonicos said

    ή ερασμικά, όπως όσοι αλλοδαποί σπουδάζουν αρχαία ελληνικά;

    Άλλο λάθος

    όχι ότι οι λλοδαποί σπουδάζουν αρχαία ελληνικά προφέροντας ερασμικά

    αλλά

    ότι η ερασμιακή είναι η αρχαιοελληνική προφορά

    εκτος του ότι η αρχαιοελληνική προφορά μεταβαλλόταν συνεχώς, αλλιώς δεν θα φτάναμε στη σύγχρονη,
    αλλά και ότι διέφερε από τόπους τόπους και το λέει και ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης και πολλοί άλλοι

  21. ΓΤ said

    14@

    Αμ δεν του ‘χε κόψει του Σεφέρη να βολτάρει κατά Δέλτα Φαλήρου μεριά…

  22. Χαρούλα said

    #14 Τζη δεν το είχα σκεφτεί. Μ´αρέσει αυτή η εκδοχή. Ευχαριστώ σε!

    Γιάννης Ρίτσος – Άργος, ο σκύλος του Οδυσσέα

    Αφέντη, τόσα χρόνια που ’λειπες, εδώ απορριγμένος — κοίταξέ με —
    απάνου στην κοπριά που ’χουν για τα χωράφια. Αγκάθια και τσιμπούρια
    μπηχτήκαν στο πετσί μου. Τόσα χρόνια, αφέντη, και δεν είχα
    σε ποιόνε να κουνήσω την ουρά μου. Πού ’ναι τα πρωινά μας
    με τη δροσιά στα δάση, τα νερά, τα φύλλα, το κυνήγι,
    τα πολύχρωμα πούπουλα στον αέρα τα βράδια; Καρτερώντας
    κοκάλωσαν τα μάτια μου — δεν κλείνουν· πέτρωσε κι η τσίμπλα.
    Βάλε το χέρι σου ανάμεσα στ’ αυτιά μου, να μπορέσω να πεθάνω.

    Ο αφέντης πέρασε, τον κλότσησε, μπήκε στα δώματα. Σε λίγο
    ακούστηκε το σφύριγμα απ’ τα βέλη που καρφώνονταν στους τοίχους.
    Κι ο Άργος, εκεί, με πετρωμένη ουρά, με πετρωμένα μάτια — να μην κλείνουν,
    νεκρός απάνου στην κοπριά, να βλέπει ακόμα — πρώτη του φορά να βλέπει.
    Λέρος, 22.ΙX.68

  23. leonicos said

    χλωρός στην Αποκάλυψη

    κατά τη γνώμη μου ‘χλωμό’ διότι σήμαινε το έξαιμο. Ο θάνατος δεν έχει αίμα

  24. leonicos said

    4 Πράγματι, το Λίντελ Σκοτ έχει δύο χωριστά λήμματα, αργός1 αργός2

    Ναι, αλλά εδώ ο Μπουκάλας εννοεί το ‘κύνας αργούς’ από τους οποίους άρχισε ο λοιμός, και κατόπιν επεκτάθηκε και στους ανθρώπους.

    Για να είμαι όμως ειλικρινής, δεν κατάλαβα πού στόχευε το άρθρο του Μπουκάλα. Απλώς ήθελε να φέρει στην επιφάνεια κάτι το ενδιαφέρον ή έπρεπε να γράψει μια επιφυλλίδα και απλώς την έγραψε, βρίσκοντας αυτό το θέμα.

  25. Voyageur autour de la chambre said

    Σκέψεις με αφορμή το ερώτημα του κειμένου για αλληλοκατανόηση μεταξύ ομιλητών της αρχαίας και της νέας ελληνικής:
    1) Το πρώτο ερώτημα είναι φυσικά ποιά μορφή της αρχαίας. Συνήθως ασχολούμαστε με την αττική διάλεκτο του 5ου αιώνα, ίσως επειδή μας ταλαιπώρησε ως πρότυπη γλώσσα για αιώνες. Υπάρχουν όμως και παλιότερες σωζόμενες μορφές, και ειλικρινά αναρωτιέμαι αν θα έθετε κανείς το ερώτημα για τα Μυκηναϊκά ελληνικά της Γραμμικής Β’.
    2) Απ’ όσο έχω καταλάβει, ο ήχος των αρχαιότερων μορφών της γλώσσας μας πρέπει να ήταν πάρα πολύ διαφορετικός με τα μακρά και τα βραχέα, με τα δασέα κ και τ (εννοώ τα χ και θ), με το δίγαμμα παλιότερα.Αμφιβάλλω αν ακούγοντάς τα θα καταλάβαινα καν ότι πρόκειται για ελληνικά.
    3) ‘Ισως όμως με λίγη προσπάθεια να μπορούσε να επιτευχθεί κάποια συνεννόηση (όχι πλήρης) με το γράψιμο – αρκεί να γράφαμε κεφαλαία και να διαβάζαμε με προσοχή τα κείμενα του αρχαίου χωρίς κενά και στίξη.

  26. leonicos said

    2 Δημοσιόχωρε

    ve gördüm ve işte bir kula at, ve onun üzerine binmiş olanın ismi Ölümdü

  27. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Πράγματι ενδιαφέρον το σημερινό. Και σε παρακινεί να ψάξεις και για τα σχετικά ομόρριζα κλπ. [άργιλ(λ)ος, άργυρος κ.ά.]

    «Αργός ο κύων, ω πέπον» αποφαίνεται ο Αρχαίος

    Ο Νέος νέος μάλλον θα έλεγε: «Πω, πώ πολύ γρήγορος αυτός ο σκύλος, ρε μαλάκα μου!» (οικειότης γαρ…)

  28. @ 17
    Leonicos

    >> Το ότι οι μεταφράσεις δικαίως έγιναν, δεν το συζητώ, άλλωστε η Αποκάλυψη δεν έχει ποιητικές απαιτήσεις.

    Αυτό πως το εννοούμε; Όλες αυτές οι εικόνες …Αποκαλύψεως δεν ανήκουν στην ποιητική (κατά Jakobson, εννοούμε) λειτουργία της γλώσσας;

  29. […] Πριν από καμιά εικοσαριά μέρες, ο φίλος μας ο Π.Κ. μού έστειλε το λινκ σε μια τότε πρόσφατη επιφυλλίδα του φίλου Παντελή Μπουκάλα στην Καθημερινή, προτείνοντας να την (ανα)δημοσιεύσω στο ιστολόγιο αφού είχε γλωσσικό ενδιαφέρον -και ήταν βέβαια πολύ καλογραμμένη. Περίμενα να περάσουν μερικές μέρες, ύστερα ήρθε η επικαιρότητα με τις απαιτήσεις της, οπότε τελικά… — Weiterlesen sarantakos.wordpress.com/2020/10/29/mpoukalas-8/ […]

  30. @ 26 Leonicos

    >>ve gördüm ve işte bir kula at, ve onun üzerine binmiş olanın ismi Ölümdü…

    Σωστά.

  31. Το «Ρ» της Φωκίωνος Νέγρη said

    27γ: Αυτό που γράφεις θα το έλεγε ο νέος του ’80 ή του ’90. Ο σημερινός νέος θα έλεγε: «Πωωω, σφαίρα ο κόπρος ρε μαν… YOLO!»

  32. sarant said

    17 Ενδιαφέρον αυτό με τα γεωργιανά.

    27-31 Ναι, κάπως έτσι θα έλεγε ο νέος Νέος. Αν και το «σφαίρα» το λέγαμε κι εμείς.

  33. gpoint said

    # 21

    Το πράσινο χρησιμοποιείται ποιητικώς για το άγουρος (χλωρός), εδώ στο καλύτερο κατά την γνώμη κομμάτι που γράφτηκε για βαρύτονο, oh de’verd’anni miei, Καρλομάγνος, λίγο πριν την στέψη του αναπολώντας τα χρόνια της νιότης του.

  34. Pedis said

    Ωραία τα λέει.

    Αλλά, πάει σαν όνομα το Δεζιδέριος;

    Πόθος, Λαχτάριος, Επιθύμιος, Θύμιος στη ανάγκη, δεν παίζουν;

  35. LandS said

    34 Συμβαίνει και με άλλα λατινικά ονόματα

  36. LandS said

    Μεταξύ σχολίων 34 και 36 έδρασε σπαμοπαγίδα. (Κάτσε να εξηγήσεις στον Αρχαίο αυτό το πράγμα)

  37. loukretia50 said

    Λογικό φαίνεται ο χλωρός να είναι ο άγουρος, αλλά στο άλογο της Αποκάλυψης – pale horse/cheval blanc ταιριάζει το χρώμα το ωχρό/ πρασινωπό, aka χλεμπονιάρικο.
    Δε νομίζω ότι εννοείται πουλάρι και μάλιστα χωρίς να τονίζεται το χρώμα, όπως στα υπόλοιπα.
    Άλλωστε η νιότη δεν αποτελεί χαρακτηριστικό του θανάτου.

  38. spiridione said

    https://www.avgi.gr/politiki/370393_maximoy-grafei-kyriolektika-ta-reportaz-sta-filokybernitika-mesa

  39. loukretia50 said

    37, cheval pale

  40. gpoint said

    # 37

    Τα γκρίζα άλογα που δείχνουν κάπως χλεμπονιάρικα, επισήμως λέγονται ερυθρόφαια, δεν έχουν σχέση με πράσινο χρώμα. Τώρα επειδή τ α άλογα είναι τέσσερα μου φαίνεται πιο λογική η έκφραση » τεσσερα άλογα, το ένα πουλάρι» από τό » τέσσερα άλογα, το ένα…πράσινο», Βέβαια άλλο να κρίνουμε το τι λέγεται κι άλλο ποιός το λέει, εξ άλλου με τον ίδιο τρόπο ψηφίζουμε τους επώνυμους κι όχι τους ικανούς, δημοκρατία έχουμε και επώνυμο Μπακογιάννη για δήμαρχο να κάνει γήπεδο στον ΠΑΟ…

  41. Nestanaios said

    3. Alsatiancousin.

    Άεργος = ἆργος με το «α» μακρό με περισπωμένη και ανύπαρκτο και όχι «αργός». Ο τόνος παραμένει. Το γνωστό «Άργος» δεν φέρει το «α» μακρόν επειδή το «α» δεν προκύπτει από κράση.

  42. Pedis said

    # 38 – τίποτα ζαίοι χάκερς είναι.

  43. Nestanaios said

    20 Leonicos.

    Λάθος! Ούτε ο Πλάτωνας ούτε ο Αριστοτέλης το λέει. Από μένα το έχεις διαβάσει. Δεν θυμάσαι καλά.

  44. loukretia50 said

    40. Από τη στιγμή που υπάρχει ήδη το ερυθρό άλογο, δύσκολο να έγραφε «ερυθρόφαιο» για το τέταρτο, υποθέτω ότι το χρώμα έπρεπε να είναι εμφανώς διακριτό.
    Προτιμάς «σταχτί»? Άλογο σωστό όμως.

    ΥΓ Δεν ξέρω τι φαντάζονται οι ποιητές, αλλά σε εικόνα των φοβερών καβαλάρηδων της Αποκάλυψης, εγώ το μακρυπόδη χάρο επί ταπεινού πώλου δεν τον βρίσκω καθόλου τρομαχτικό!

  45. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    37 >> Άλλωστε η νιότη δεν αποτελεί χαρακτηριστικό του θανάτου

    (εκτός άμα φάει κάνα μολήβη ζγκαρδιά)

  46. LandS said

    Κάποιος που ξέρει ας μας πει για το χρώμα του θανάτου. Εγώ γκούγκλαρα και βρήκα την εξής εκλαΐκευση Within minutes of the heart stopping, a process called pallor mortis causes the usually pinkish tone of a Caucasian person to grow pale [4] as blood drains from the smaller veins in the skin

    Αλλά μιας και οι καλλιτέχνες το μπογιατίζουν πράσινο, πράσινο ιτ ιζ.

  47. sarant said

    36 –> 46

    38 Ωχ, γκάφα!

  48. loukretia50 said

    45. Πάντως αργός, τότε δε θάναι!

    Ας είναι ο χάροντας γοργός σαν έρθει να με πάρει
    Να μην προλάβω να τον δω , να μην πάρω χαμπάρι
    αν καβαλάει ψωράλογο – πράσινο ή πουλάρι

  49. Αγγελος said

    Pedis (34), μα ακριβώς, Lieven τον έλεγαν ολλανδικά, Desiderius τον είχαν γράψει λατινικά στα κιτάπια της εκκλησίας, και Έρασμο το εξελλήνισε ο ίδιος, όπως ο συνεργάτης του Λουθήρου Schwarzerd το έκανε Μελάγχθων, ο Hausschein Οικολαμπάδιος και ο ελαφρότερου κλίματος 🙂 Trapassi Μεταστάσιος.

  50. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    34 Σιγά μην τον πούνε και Γουτσουγούτσιο 😁

  51. Αγγελος said

    Αφελώς θα έλεγα πως αν τα τρία άλλα άλογα (ίππος λευκός, ίππος πυρρός και ίππος μέλας) χαρακτηρίζονται με τα χρώματά τους, εύλογο είναι και ο χαρακτηρισμός «χλωρός» να παραπέμπει σε χρώμα και να μη σημαίνει «νεαρός». Από κει και πέρα, δεδομένου ότι χλωρός σημαίνει .. αυτό που σημαίνει, ότι τα χλωρά χόρτα είναι πράσινα και ότι πράσινα άλογα δεν υπάρχουν, ενώ άσπρα, πυρρόξανθα και μαύρα σαφώς υπάρχουν, μάλλον κάτι αρρωστιάρικα πρασινωπό με την ευρεία έννοια θα σημαίνει. Αλλά ας μας πουν οι ειδήμονες (έχουμε τουλάχιστον δύο στον κύκλο μας 🙂 ) πώς ερμηνεύουν οι πατέρες τον χλωρό ίππο!

  52. BLOG_OTI_NANAI said

    Στο παλιό άρθρο είχα αναφέρει την εξής εκδοχή που είχα βρει, «Οι ερμηνευτές συνδέουν το χρώμα του αλόγου με τον Θάνατο που κάθεται επάνω του, και ο Θάνατος κάθεται επάνω σε ένα άλογο που έχει το χρώμα του νεκρού, εκείνου που δεν έχει αίμα και γι’ αυτό είναι ωχρός, κίτρινος. Υπάρχει και ο ιατρικός όρος χλώρωση δηλ. η αναιμία.«

  53. sarant said

    49 Και ο «αντίπαλος» του Εράσμου, ο Ρόιχλιν δεν είχε εξελληνιστεί σε Καπνίων;

  54. ΣΠ said

    3
    Δηλαδή στα αρχαία ελληνικά αργός σήμαινε και γρήγορος και βραδύς; Πώς κατάφερναν να συνεννοηθούν;

  55. 3, … 1. αργός = λευκός, γρήγορος από μια ινδοευρωπαϊκή ρίζα
    που σημαίνει άσπρος …

    Εκτός από το
    αργό πετρέλαιο,
    που είναι μαύρο

  56. Prince said

    @54. Υπήρχαν ευάριθμες παρεξηγήσεις.

  57. Pedis said

    # 49 – Ναι, όλα σωστά. Γι άλλο λόγο έγραψα το 34.

    «Ένα τραμ που το λέγανε ντεζιρέ δεζιρέ»

  58. Triant said

    54: Γιατί, fast δεν είναι γρήγορο αλλά και δεμένο/κολλημένο;

  59. loukretia50 said

    Hausschein Οικολαμπάδιος

    ενώ αν τον έλεγαν Λαμποίκο…

  60. … Εξ ου και το όνομα … ίσως και της Αργώς …

    «…και θα βρεθούμε με την Αργώ»
    άκουγα στο «Πάμε σαν άλλοτε» του
    Κώστα Γιαννίδη
    που είχε πεθάνει ίδια μέρα με τον
    Βασίλη Τσιτσάνη
    (18/1/84) και είχε έρθει στην επικαιρότητα.

    «Θα `μαστε μόνοι εσύ και γω
    στη γνωστή μας ακρογιαλιά
    και θα βρεθούμε με βήμα αργό
    στα λημέρια μας τα παλιά»

    έλεγαν οι στίχοι – ε, φαντάστηκα
    κάποιαν ερημική παραλία (μόνοι γαρ) θα είχε στο νου του το ζευγάρι,
    προσπελάσιμη ίσως μόνον από την θάλασσα
    με την Αργώ.
    Κάτι σαν κι αυτήν:

  61. 54, … αργός σήμαινε και γρήγορος και βραδύς; Πώς κατάφερναν να συνεννοηθούν; …

    🙂
    Η βραδύτητα της επικοινωνίας
    γινόταν γρήγορα κατανοητή.

  62. Μην ξεχνάμε και τον Erdmann > Geander = Γαίανδρο.

  63. loukretia50 said

    61 …και ο αργόστροφος μπορεί να θεωρηθεί προσεκτικός ομιλητής?

  64. gpoint said

    # 44

    Με το συμπάθειο αλλά είσαι εκτός θέματος,. Δεν έχω διαβάσει την Αποκάλυψη ( κι ούτε πρόκειται) από όσα γραφτηκαν εδώ φαίνεται να υπάρχει ο χαρακτηρισμός χλωρός για ένα άλογο στα ελληνικά του κειμένου και οι μη γνωρίζοντες περί ίππων (ανείπωτοι) ποιητές μας το αντικατέστησαν με την λέξη χλωμός. Πιθανότατα ο πρώτος μεταφράσας έδωσε στίγμα στον δεύτερο, από κει και πέρα το pale horse και cheval pale μόνο για επιχειρήματα δεν μπορούν να ληφθούν.Ενα κάπως ξεπλυμένο ξανθό μπορείς να το πείς κίτρινο αλλά το κίτρινο καμιά σχέση δεν έχει με το χλωρό, μόνο με το ξερό, το χλωρό χρωματικώς είναι πράσινο αλλάσε φυτά μόνο, όχι σε άλογα.
    Οι περισσότεροι όταν ακούνε άλογο έχουν στο μυαλό τους, αυτό που σέρνει κάρο ή άμαξα ή τα πολεμικά των ταινιών. Οι καβαλάρηδες καβαλάνε άλογα ιππασίας που τα περισσότερα αρσενικά είναι δύστροπα αν δεν τα ευνουχίσουν. Ο μάγκας ΛούκυΛουκ είχε την Ντόλυ για να μην προβληματίζεται. Ελάχιστα γλυτώνουν για αναπαραγωγικούς σκοπούς ή γιατί ανήκουν σε μαγγιώρο καβαλάρη- θυμήσου και τον Βουκεφάλα που δεν τον κάνανε ζάφτι κανεις πλην Αλεξάνδρου.
    Ε τώρα μη μου πεις πως ο Χάρος είναι κάνας γκραν ιππότης, σε ψωράλογο εμφανίζεται πάντοτε στον Αρκά και δεν έχει κανένα λόγο να βιάζεται, δεν φεύγουν οι πελάτες του. Αρα ένα πουλαράκι θα ήτανε κομιλφό γιαυτόν ανεξαρτήτως χρώματος

  65. voulagx said

    #61: Ακριβώς, το αργόν και χάριν έχει.

  66. gpoint said

    # 51

    Αγγελε σε όλες τις ράτσες και τις φυλές τα χρώματα των αλόγων είναι σε διαβαθμίσεις από άσπρο, γκρίζο μαύρο και από καφφέ σκούρο, καφέ ανοικτό, ξανθό. Φυσικά κανένα από αυτά δεν είναι χλωρό όπως και δεν είναι υποχρεωτικό να δώσει το χρώμα του τετάρτου αλόγου φ’ όσον έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά από τα άλλα άλογα δηλαδή είναι ακόμα πουλάρι ή ευνουχισμένο ( όπως θα λέγαμε περιγράφοντας ενας ψηλός, ένας κοντόςός κι ένας κουλός )

  67. Γιάννης Ιατρού said

    64: Επειδή δεν (την) διαβάζεις, όπως λές:
    Καὶ ὁ πρῶτος ἐσάλπισε, καὶ ἐγένετο χάλαζα καὶ πῦρ μεμιγμένα ἐν αἵματι, καὶ ἐβλήθη εἰς τὴν γῆν καὶ τὸ τρίτον τῆς γῆς κατεκάη καὶ τὸ τρίτον τῶν δένδρων κατεκάη καὶ πᾶς χόρτος χλωρὸς κατεκάη. [Αποκ. 8:7-9] 😉
    Μετανoήτε ρε σεις! 😒 A rogue planet is floating through our galaxy Scientists say…

  68. gpoint said

    # 67

    Ρε συ τον τρόμαξες στα μεζεδάκια και δεν βγαίνει να δώσει προγνωστικά να κονομήσουμε ο αράουτ ! Ασε πυ ο΄΄υτε ο ΓΤ αποκάλυψε την τοποθέτσή του. Δεν τσουλάει κι η ώρα ν΄αρχίσουν τα ματς. Αφτερματς έχω προγραμματίσει Σιμόνε Μποκανέγκρα για να συσχετήσω ποδόσφαιρο με πολιτική μετά μουσικής !

  69. dryhammer said

    Εδώ τον λέει πράσινο

  70. ΣΠ said

    64
    Στο πρωτότυπο το άλογο του Λούκυ Λουκ είναι αρσενικό. Στην ελληνική μετάφραση έγινε θηλυκό.

  71. 63,
    Αν είναι αργούντως εναργής

  72. Μουτούσης Κωνσταντίνος said

    Στὴν ἐπική ποίηση πάραυτα , χλωρόν χαρακτηρίζεται τὸ δέος. Συνεκδοχικῶς καὶ χλωρός ἵππος , ὁ καταληφθείς ὑπό φόβου κρυόεντος . Κατά συνέπεια καὶ ἡ ἀπόδοσις μποροῦσε νὰ γίνει σὲ ἐπίπεδο ψυχολογικό καὶ ὂχι μὲ αὐστηρά χρωματικές διαβαθμίσεις

  73. dryhammer said

    70. Btw, πώς το λένε (στο πρωτότυπο);

  74. 65,
    Ακριβώς! 🙂

  75. Theo said

    Καλησπέρα!

    @51:
    Οι Πατέρες της Εκκλησίας δεν πολυασχολήθηκαν με την ερμηνεία της Αποκαλύψεως γιατί είναι προφητικό και αλληγορικό βιβλίο.
    Ο μόνος που το έκανε είναι ο άγιος Ανδρέας Καισαρείας (563 – 637). Παραθέτει μεν το Αποκ. 6:7-8 και, ερμηνεύοντάς το, γράφει κάποια πράγματα για σφαγές αλλά δεν αναφέρει τον «χλωρὸν ἵππον».
    Ο σχεδόν σύγχρονός του Οικουμένιος μάλλον τον εννοεί κιτρινοπράσινο, όπως το χρώμα της χολής: «Ὁ ἵππος ὁ χλωρὸς ὀργῆς σύμβολον· χλωρὰ γὰρ ἡ χολὴ καὶ οὕτως ὑπὸ ἰατρῶν καλουμένη», γράφει.

  76. Αν προσέξατε χθες έπαιζαν πάλι το Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ του Μπενίννι, όπου υπάρχει ένα πράσινο άλογο. Δεν το θυμόμουνα. Με την προϊστορία που έχουμε κι εμείς στη γλώσσα μας με τα «πράσινα άλογα» κάπου βγαίνει σαν πολιτισμικό universal, κάποιιας ιδιοτυπίας ας πούμε, αυτό το «χλωρό» για τα άλογα.

  77. ΣΠ said

    73
    https://fr.wikipedia.org/wiki/Jolly_Jumper

  78. Ira said

    Κυνοσάργους.
    Η τοποθεσία ονομάσθηκε έτσι διότι κάποτε όταν οι Αθηναίοι προσέφεραν θυσία στον Ηρακλή, ένας σκύλος πήγε και άρπαξε τους μηρούς του θυσίου ζώου και καταδιωκόμενος στη συνέχεια φτάνοντας στο σημείο αυτό (στο «κυνός αργού», δηλαδή «του λευκού / ταχέος σκύλου») τα εγκατέλειψε.

    Οι Αθηναίοι μπροστά σε αυτό το απρόσμενο συμβάν έσπευσαν να συμβουλευτούν το Μαντείο των Δελφών με ποιον τρόπο έπρεπε να «εξιλεώσουν» τον ήρωα Ηρακλή. Τότε έλαβαν τον χρησμό να ιδρύσουν «ιερό» εκεί που ο σκύλος μετέφερε τους μηρούς από το θυσίασμα.
    Έτσι οι Αθηναίοι ίδρυσαν πράγματι «ιερό» και το ονόμασαν εκ του κυνός αργού Κυνόσαργες.

  79. dryhammer said

    77. Αααα!, ώστε

    For he’s a jolly good jumper,
    for he’s a jolly good jumper,
    For he’s a jolly good jumper,
    which nobody can deny.

    Γιατί Ντόλυ που βάφτισε ένας φίλος τη σκύλα-φύλακα που είχε (ημίαιμη από 200 ράτσες) για να την αμολά με την προσταγή «Ντόλυ, πάρτον!», ήταν αγαθή και πήγαινε και τους έπαιζε. [Προφανώς δεν ένοιωθε απειλή]

  80. Πέπε said

    > > η αυθόρμητη απάντηση. Που δεν είναι μόνο συναισθηματική, αλλά και ιδεολογική. […] υπάρχει και μια οικειότητα φανταστική, εμφυτευμένη, ιδεοληπτική.

    Ενώ αυτό το κείμενο είναι απαλλαγμένο από φαντασία, συναίσθημα και ιδεολογία; Περιορίζεται μόνο στα γεγονότα;

    Τα γεγονότα είναι πράγματι έτσι όπως περιγράφονται. Οι αρχαίοι δεν πρόφεραν όπως εμείς, δεν εννοούσαν όλες τις λέξεις όπως εμείς, και έχει τύχει κάποιες φορές να εννοούσαν και ορισμένες ακριβώς αντίθετα από εμάς.

    Μόλις χτες, σε μια παρέα, η κουβέντα είχε στραφεί στο πώς τη βγάζαν οι άνθρωποι πριν έρθουν τα ψυγεία. Κάποιος είπε: «…Και τη μυζήθρα γιατί την έφτιαχναν; Για συντήρηση, μην πάει χαμένο το γάλα.» Μετά κοίταξε γύρω του, συνειδητοποίησε ότι εδώ στην Κρήτη «μυζήθρα» λένε ένα φρέσκο μαλακό τυρί που χαλάει μέσα σε λίγες μέρες, και πρόσθεσε: «Είμαι από Αίγιο, έτσι; Εμείς λέμε μυζήθρα τον ανθότυρο και ανθότυρο τη μηζήθρα.»

    Είμαι αρχαίος, έτσι; Εμείς λέμε αργό τον γρήγορο.

    Ε, οκέι ρε μαν, δε σημαίνει ότι μιλάς άλλη γλώσσα. Ούτε ότι υπάρχει ρήξη της συνέχειας. Πιο πιθανό είναι να ανιχνευτεί, μέσα στο χρονικό συνεχές από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, η πορεία που σταδιακά και χωρίς καμία ρήξη έκανε τον γρήγορο αργό, παρά κάποια αντίστοιχη πορεία μέσα στο χωρικό συνεχές που να γεφυρώνει τις αντιθέσεις στα ονόματα των τυριών.

    > > η σιγουριά της ακώλυτης συνέχειας και της απόλυτης ταυτότητας…

    Τσουβάλιασμα δύο διαφορετικών πραγμάτων. Η σιγουριά της απόλυτης ταυτότητας είναι μια προφανής ανοησία που μόνο όποιος δεν έχει δει ούτε πέντε λέξεων αρχαίο κείμενο είναι πιθανόν να την υποστηρίζει. Δεν έχει καμια ιδιαίτερη ανάγκη κατάρριψης. Η άλλη σιγουριά αφετέρου, της ακώλυτης συνέχειας, …δεν ξέρω, έτσι κι αλλιώς το κείμενο δε λέει λέξη γι’ αυτήν. Μια φορά την ανέφερε, τη σχολίασε, και μετά απείχε από κάθε προσπάθεια τεκμηρίωσης του σχολιασμού. Παίζει πάντα το ενδεχόμενο να υπήρξε μια ρήξη, να σταμάτησαν όλοι μέσα σε μια γενιά να μιλάνε αρχαία και να το ‘ριξαν στα μεσαιωνικά και νέα ελληνικά.*

    Αρκεί να το αποδείξει κανείς.

    ________________
    *Ε; Ή όχι;

  81. Πέπε said

    > > Ακόμα κι αν υποθέταμε ότι ο αρχαίος ήταν Αθηναίος και προσεδαφιζόταν στη σημερινή Αθήνα, δεν ήταν δηλαδή χρήστης διαλέκτου ή ιδιώματος και δεν προσεδαφιζόταν σε περιοχή όπου αντέχουν ακόμα τα ιδιώματα, παρά την ομοιογενοποιητική γλώσσα της τηλεόρασης …

    Να ένα λαμπρό παράδειγμα ιδεολoγικοποιημένης φαντασίας. Τι σχέση έχει το αν θα ερχόταν σε τόπο που να κρατάει το ιδίωμά του ή όχι; Προφανώς ο συγγραφέας θέλει να πει «ακόμη κι αν προσπαθούσαν να συνεννοηθούν ο ένας με κλασική αττική διάλεκτο κι ο άλλος με πρότυπη ΚΝΕ», ώστε να αφαιρέσει από το εγχείρημα κάποιες πιθανές πρόσθετες δυσκολίες που θα προέκυπταν από τις διαλέκτους. Μα υπάρχει Έλληνας που να μην κατανοεί σήμερα την πρότυπη ΚΝΕ; Μπορεί να ‘ναι ΒΙ, Πόντιος, Κύπριος, Κρητίκαρος με δυο πήχες μουστάκι, αδιάφορο: τα κοινά νεοελληνικά τα ξέρει. Έστω και παθητικά. Αν είναι να βοηθηθεί από αυτά στο να καταλάβει τον αρχαίο, θα τα καταφέρει. Αν δε βοηθηθεί, θα φταίει η διαφορά ανάμεσα στην ΚΝΕ και την Αττική, και όχι η δική του ιδιωματική γλώσσα.

    Ο υποθετικός τύπος του ιδιωματικού ομιλητή που δεν ξέρει καθόλου άλλα ελληνικά εκτός από την ντοπιολαλιά του δεν είναι λίγο εξωτική (με την έννοια του εξωτισμού) φαντασίωση; (Εκτός από περιπτώσεις μεταναστών…)

  82. Πέπε said

    @70

    > > Στο πρωτότυπο το άλογο του Λούκυ Λουκ είναι αρσενικό. Στην ελληνική μετάφραση έγινε θηλυκό.

    Σε πιο πρόσφατες μεταφράσεις αρσενικό είναι. Ο Ντόλης. Να ξεχάσουμε κι αυτά που ξέραμε. Άκου ο Ντόλης! Πού ακούστηκε.

    Ότι στο πρωτότυπο ήταν πάλι αρσενικό δεν το ήξερα. Αλλά μου ‘ρχονται μερικά παραδείγματα που δεν μπορώ να τα φανταστώ με αρσενικό άλογο (κοκεταρία όταν διαλέγει σέλες και κάτι τέτοια).

  83. Γιάννης Ιατρού said

    78: 👍

  84. ΓΤ said

    68@

    Ο ΓΤ ποτέ δεν αποφεύγει να κοινοποιήσει την τοποθέτησή του. Απλώς εδώ γράφει εάν και μόνον εάν βρίσκεται στο σπίτι του. Απόψε τοποθετήθηκε θρασύτατα στη συντριβή του ΠΑΟΚ με 4-0, η οποία πληρώνει 29,00.

  85. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    Εγώ συμφωνώ με απόχρωση του πράσινου για το «χλωρός», δεν ξέρουν οι zombies makers! https://i.imgur.com/7IeuEFo.jpeg

  86. 82 Γιατί? Μιά χαρά το βρίσκω. Αφού τρώει και χορτάρι. Ντόλης Βοσκόπουλος.

  87. loukretia50 said

    Μια πόλη με όνομα που αναφέρεται από παλιά και έχει πολύ ενδιαφέρουσα και νεφελώδη ετυμολογία, είναι το Αργοστόλι.
    Για το πρώτο συνθετικό που είναι και στο θέμα μας, αναφέρθηκαν μεταξύ άλλων, θεωρίες για την προέλευση από τη λέξη «αργός» τόσο με την έννοια «ταχύς» :
    – «…Ο Ηλίας Ζερβός Ιακωβάτος (το 1861) ετυμολογεί το «Ἀργοστόλιον ἐκ τοῦ Ἀργός καί στόλος, τό ὁποῖον σημαίνει ταχύν στόλον, διότι ἡ λέξις ἀργός εἶχε εἰς τούς ἀρχαίους καί τήν σημασίαν τοῦ ταχύς. ὅθεν Ἀργοναῦται ἐσήμαινε ταχυπλόους ναύτας. καί ἴσως τά πλοῖα τῶν Κρανίων ἦσαν ταχύπλοα, ἤ ἐξήρ-χοντο ἐκ τοῦ λιμένος μέ ταχύτητα, ἕνεκα τῆς ἠρεμίας του, καί ὡς ἐκ τούτου μετέδωκαν καί εἰς τόν λιμένα τήν ἐπωνυμίαν Ἀργοστόλιον».

    όσο και με τη σημερινή έννοια :
    – «… ἀργός και τελῶ, με τη σημασία ότι Ἀργοστόλιον είναι το μέρος, όπου «τά πλοῖα ἔμενον ἀργά δηλαδή ἀκινητοῦντα» (…) Το επίθετο «ἀργός» (από το ἀεργός) εκλαμβάνεται με τη σημασία του μη κινούμενου, του ακίνητου, του αραγμένου…»
    Περισσότερα εδώ :

    http://petrospetratos.blogspot.com/2014/05/blog-post_48.html

  88. Κουτρούφι said

    Όπως διαβάζουμε στην αγγλική wikipedia: https://en.wikipedia.org/wiki/Chlorine το στοιχείο χλώριο (Cl) πήρε την ονομασία του από το «χλωρός». Η ονομασία αυτή (στα αγγλικά, Chlorine) δόθηκε από τον Άγγλο Humphry Davy to 1810. Γράφει ο Davy: «After consulting some of the most eminent chemical philosophers in this country, it has been judged most proper to suggest a name founded upon one of its obvious and characteristic properties — its colour, and to call it Chlorine, or Chloric gas.* *From χλωρος.»

    Ο Davy λοιπόν είχε υπόψη του αυτό το -οπωσδήποτε χλεμπονιάρικο- πράσινο αέριο που φαίνεται μέσα στην αμπούλα στη σελίδα της wikipedia. Άρα θεωρήθηκε (ποιος ξέρει με βάση ποιο λεξικό, το 1810) ότι η πιο κατάλληλη αρχαιοελληνική λέξη είναι το «χλωρός».

  89. loukretia50 said

    Δημόσιε Χώρε –
    (Α παπα! Δεν προσφέρεται για προσφώνηση, θα νομίσουν ότι λάλησα!)
    Στο παραπάνω λινκ έχει εκτενέστατη αναφορά στο Κεφαλλονίτικο γλωσσάρι http://petrospetratos.blogspot.com/2014/05/to-18911892.html
    ——————————–

    Απορία :
    Εκείνος ο Κωνστάντιος ο Χλωρός ήταν τζούνιορ ή ωχρός?
    (δε θέλω βιογραφία!)

  90. 89 Βάζελος ήτουνα.

    (το δικό μου όμως, ταμάμ για προσφώνηση)

  91. loukretia50 said

    90. Ναι, είχα διατυπώσει σχετικές ενστάσεις!
    Μετά το συνήθισα και δε σ΄αφήνω σε χλωρό κλαρί!
    Αλήθεια, από που βγήκε η έκφραση?

  92. 91 Ποια έκφραση?

  93. @ 89 Loukretia 50

    Ευχαριστώ, αγαπητή Λουκρητία. Ελπίζω να το βρω.

    Btw και εγώ έψαχνα …κεφαλονίτικα γλωσσάρια για Αργοστόλι – ergastolo 🙂

  94. loukretia50 said

    92. «Σε χλωρό κλαρί».
    Αν δεν έχει καλυφθεί επαρκώς το θέμα – ο Νατσούλης δεν την αναφέρει – μήπως να Νατσουλίσουμε ?
    ()

  95. Γς said

    78:

    Κυνοσάργους

    Μπαίνω (νεότερος – 30 χρόνια) στο λεωφορείο Τρεις Γέφυρες-Κυνοσάργους.

    -Δεινοσαύρους;

    -Κυνοσάργους!

    Τους κοιτάζω σαστισμένος τάχα μου.

    -Δεινοσαύρους;

    -Ναι, ναι Δεινοσαύρους!

    Και κάθισα σοβαρός σοβαρός στη θέση μου.

  96. loukretia50 said

    Άνωθεν βλέπετε το τέλειο όχημα για το σκοτεινό τύπο που λέγαμε!
    Τι χλωρός και πράσινα άλογα!

  97. BLOG_OTI_NANAI said

    Πατερικές ερμηνείες δεν έχουμε, υπάρχουν αγιογραφικές μαρτυρίες για ίππο πράσινο αλλά περισσότερες για ωχρό. Στην ορθόδοξη βιβλιογραφία και ερμηνεία κυριαρχεί το κίτρινο/ωχρό του νεκρού:

  98. gpoint said

    # 84

    Για την ώρα σε γλύτωσε το δοκάρι ( 0-0 )

  99. loukretia50 said

    Στα νιάτα μου ήταν συνηθισμένη έκφραση «το εκρού του νεκρού».
    Υπήρχε και σε κραγιόν. (αηδία! ίδιο χάλι με το τωρινό μαύρο!)

  100. Γιάννης Ιατρού said

    Για να αναζωογονήσω λίγο την συζήτηση για το πράσινο (κίτρινο) άλογο [Αποκ. 6], να βάλω δύο παραμέτρους που θα ταίριαζαν σε «προφητικό λόγο» για την εποχή μας: 1η έκδοση, το πράσινο είναι το χρώμα του Ισλάμ και το 1/4 του παγκόσμιου πληθυσμού αντιπροσωπεύουν σήμερα οι πιστοί του (κάπου 1,6 δις). Αλλά έχουμε και 2η έκδοση, για το κίτρινο χρώμα του αλόγου: Οι Κινέζοι με 1,4 δις κοντά πέφτουν στο 1/4 του παγκόσμιου πληθυσμού, είναι και «κίτρινοι» (τουλάχιστον έτσι νομίζει ο κόσμος).
    Ακούω σκέψεις, αν έχει κάποιος «όρεξη».

  101. 100 Ξέρουμε αν υπάρχουν πράσινα άλογα στον ισλαμικό Λόγο ή/και κίτρινα στον σινικό? Σε παραμύθια, τραγούδια κλπ?

  102. gpoint said

    Τι όρεξη ρε Γιάννη, στο πρώτο ημίχρονο το δοκάρι, στο δεύτερο ο καριόλης ο διαιτητής που δεν «είδε» το πέναλτυ στο 91, την γλύτωσε η Γρανάδα, πάω για Βέρντι νάρθω στα ίσα μου

    Ευρώπη …τιμημένη, ο ΠΑΟΚ δεν πεθαίνει τώρα (με την Αθήνα καθαρίσαμε)

  103. loukretia50 said

    100. Κουλάρισε αγαπητέ! Τέτοιες ώρες, τέτοια λόγια!

    Ορίστε, κάποιος φεύγει για verdi – ιδιωματικόν!
    κι άλλοι για πράσινες τηγανιτές ντομάτες!

  104. Γιάννης Ιατρού said

    103: τι ώρες προτιμάς ρε Λού; Να μου πείς να ξέρω τέλος πάντων 🙂 🙂

  105. loukretia50 said

    104 . -Τι τηνικάδε αφίξαι, ω πέπον? (ως ευ παρέστης, ωγαθέ!)
    but…
    Να μ’ αγριεύεις είναι πρέπον?

  106. Γιάννης Ιατρού said

    105: Ο ΚΡΙΤΩΝ ΗΤΑΝ ΛΑΜΟΓΙΟ; του Δημόσιου Χώρου 🙂

  107. loukretia50 said

    Iδιώτης δεν ήταν?

  108. Μαρία said

    Μαρσέλ Αιμέ, Η πράσινη φοράδα. Κινηματογραφική μεταφορά απο Οτάν-Λαρά

  109. gmich said

    Κυκλοφόρησε πάλι στο δια δίκτυο λόγω ημερών ο μύθος για τον εύζωνα Κουκίδη που έπεσε από την Ακρόπολη τυλιγμένος με την ελληνική σημαία όταν οι γερμανοί κατέλαβαν την Αθήνα . Θέλησα να απαντήσω αναδημοσιεύοντας ένα απόσπασμα από το άρθρο του ιστολογίου σας που δημοσιεύτηκε στις 27 Οκτωβρίουτου 2015. αναφέροντας και την πηγή δηλ το sarantokos κλπ . Με έκπληξη διάβασα τα παρακάτω » Δεν μπορείτε να δημοσιεύσετε αυτό το περιεχόμενο
    • Αυτή η διεύθυνση URL παραβιάζει τους Όρους της κοινότητάς μας σε ό,τι αφορά τα σπαμ: sarantakos.wordpress.com
    Δεν επιτρέπουμε τη δημοσίευση παραπλανητικών διευθύνσεων URL.
    Αυτό ισχύει, μεταξύ άλλων, για τα εξής:
    • Ιστότοποι με αναδυόμενα παράθυρα με σπαμ περιεχόμενο
    • Ιστότοποι που παριστάνουν ότι ανήκουν σε γνωστές επωνυμίες
    • Παραπλανητικοί ιστότοποι
    • Διευθύνσεις URL που έχουν προηγουμένως δημοσιευτεί από ύποπτους λογαριασμούς

  110. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα και να με συμπαθάτε για την πολύωρη απουσία.

    54 🙂 🙂 🙂

    76 Α, δεν το έχω δει αυτό

    109 Συγγνώμη που το σχόλιό σας κρατήθηκε στη σπαμοπαγίδα. Όσο για το Φέισμπουκ, το ιστολόγιο είναι από τον Ιουνιο αποκλεισμένο.

    Εγώ το παρακάμπτω δίνοντας το λινκ του Τουίτερ.

  111. Γιάννης Ιατρού said

    107: Πάντως εύπορος… (κι όχι εφοπλιστής, if you know😉)

  112. loukretia50 said

    Kι ένας πράσινος ιππότης τριγυρίζει στην αυλή του βασιλιά Αρθούρου
    SYMBOLISM OF THE COLOR GREEN
    IN “SIR GAWAIN AND THE GREEN KNIGHT”
    WHY WAS THE GREEN KNIGHT GREEN?

    https://chaucernow.wordpress.com/2014/01/22/symbolism-of-the-color-green-in-sir-gawain-and-the-green-knight/

    κι εδώ ένα λινκ σε σχετικά θέματα (σε φορμάτ που λατρεύω!)
    http://www.luminarium.org/medlit/gawain.htm

  113. Γιάννης Ιατρού said

    καλημέρα

    σαν σήμερα, στις 30 Οκτ. του 1938, είχαμε την «επίθεση Αρειανών στις ΗΠΑ», την επική φάρσα του Όρσον Ουέλς που προκάλεσε εθνικό πανικό τις ΗΠΑ…
    Που να ήξεραν τι «επιθέσεις κορονοϊών» θα είχαν 82 χρόνια μετά: Ξεπεράστηκε, για πρώτη φορά, το όριο των 90.000 κρουσμάτων σε 24 ώρες

  114. gpoint said

    Φταίω εγώ που σε βαζελοκρατούμενο σάιτ προσπαθώ να πείσω για ανύπαρκτα πράσινα άλογα και υπαρκτά ασπρόμαυρα ( ζέμπρες υπάρχουν και σε άσπρο καφέ, τις είχα αποθανατίσει οιητικά προ νι-ετίας, ν> 20 )

    Ασπρόμαυρη θρησκεία
    έρχεται ο Πάμπλο(ς) ο Γκαρσία

    ή όπως λέει ο μέγας Μπομπ, σε πολύ αγαπημένο μου τραγούδι 😦 στο βίδδεο με το καλύτερο έβερ «συγκρότημα» πίσω του )

    And picking up Angel, who just arrived here from the coast
    Who looked so fine at first but left looking just like a ghost

    η γνωστή μοίρα των προπονητών !

    Bonjour !

  115. @ 106 Γιάννης Ιατρού.
    🙂 Ευχαριστώ.

    (Με την ευκαιρία, να κατεβάσουμε λίγο τα ποσοστά των πληθυσμών με τα σχεδόν 8 δις μας, να ζήσουμε. )

  116. Γιάννης Ιατρού said

    115β: τα ποσοστά κι απ΄εδώ: If current demographic trends continue, by 2050 the number of Muslims around the world (2.8 billion, or 30% of the population)

  117. aerosol said

    #89 & 93
    Αν κάποιος ενδιαφέρεται για κεφαλονίτικο ιδίωμα, αξίζει να ψάξει τις Κεφαλονίτικες Ιστορίες του Σπύρου Σκιαδαρέση, εκδ. Δίφρος, 1959.
    Η Πολιτεία λέει στη σελίδα της πως το έχει, αλλιώς σε παλαιοβιβλιοπωλεία ίσως. Συλλογή με πραγματικά αστείες ιστορίες, γραμμένες σε (βαρύ, παλιό) τοπικό ιδίωμα και καλό γλωσσάρι.

  118. nikiplos said

    Περί αποκαλύψεως. Εκτός από τον Μαστουρωμενο ΜπαρπαΤζον που έγραφε φουλ στην πρέζα, δεν απαιτείται να είσαι προφήτης (που θα έλεγε κι ο Λάμπρος).
    Θα δανείζατε κάποιον βαριά άρρωστο? Με τίποτε, γιατί μπορεί να τα τινάξει αναπάσα στιγμή και να πάρετε τα τρία σας πίσω. Το ίδιο, όλο το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα λοιπόν αρνείται πίστωση στις καταστροφές του κορόνα. Οι κυβερνήτες σε όλο τον κόσμο, είναι χεσμένοι για αυτό που έρχεται.
    Σαφώς οι θρησκείες θα παίξουν ζωτικό ρόλο, ώστε με βία και νοθεία να καθυποτάξουν τις μάζες στο νέο mondus viventi που συμπερασματικά ψήφισε ο αγνός αυτός άνθρωπος Βρούτσης: 10 ώρες εργασία με τη «βούλα» για 200€ μισθό, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Ο Χριστιανισμός παραέγινε ελευθεριακός και διαφωτισμένος, χρειάζονται ριζικές λύσεις. Το Ισλάμ, σαφώς πιο πρωτόγονο και πιο μπρουτάλ, είναι βολικότερο ως θρησκεία.

    Ας μην ξεχνάμε πως 300 χρόνια μετά τον Θεοδόσιο, ο Ιουστινιανός η οικογένειά του και η Αντωνίνα (σύζυγος Βελισσαρίου) έκαναν στην Πόλη, όργια που θα ζήλευε κι ο Καλιγούλας. Διότι ως γνωστόν, οι θρησκείες είναι για τους χαχώλους.

  119. Pedis said

    Ακούγεται απίστευτο

    https://www.efsyn.gr/kosmos/eyropi/266348_prosorina-ektos-ergatikon-o-kormpin

  120. sarant said

    Καλημέρα από εδώ!

    113 Ο θείος Θανάσης έγραψε στο Τουίτερ ότι είναι ενμέρει μυθος, αλλά δεν διάβασα το λινκ που έδινε

    117 Μπα; Ενδιαφέρον!

  121. ΓΤ said

    Απολαύστε Σταμάτη Γονίδη
    ————————————

    Κύριε Ημών Ιησού Χριστέ, υιέ του Θεού και Άγιο Πνεύμα, είναι η πρώτη φορά που σου γράφω αυτά που θέλω να σου πω.

    Ο λόγος είναι ότι εσύ Κύριε μας έχεις πει πως όταν έχουμε ένα πρόβλημα που μας βασανίζει και δεν μπορούμε να το λύσουμε, να απευθυνόμαστε σε σένα που είσαι Πατέρας μας και να ζητάμε τη βοήθειά σου.

    Εσύ Κύριε και Θεέ μου, που μου χάρισες τα πάντα και με έκανες γνωστό στον μάταιο αυτόν κόσμου που ζούμε.

    Εσύ Κύριε που μίλησες σε μένα τον αμαρτωλό και μου είπες ότι το μόνο που ζητάς από εμάς είναι αγάπη και ειλικρίνεια.

    Εσύ Πανάγαθε που μου έδειξες το φως της αγάπης σου. Εσύ μόνο μπορείς τα πάντα να αλλάξεις.

    Τα Αδέλφια μας Κύριε που είναι βαφτισμένα στο όνομά σου, του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, αυτοί που ο λαός επέλεξε να μας κυβερνάνε μας φέρονται παράξενα σαν να μας τιμωρούν.

    Εκτός όλων των άλλων που μας επιβάλλουν, μας απαγορεύουν Πανάγαθε, να κοινωνούμε το αίμα και το σώμα σου.

    Δεν μας άφησαν να παραβρεθούμε στο μαρτύριο της Σταύρωσής σου ούτε να χαρούμε την αγία σου Ανάσταση για να μας προστατέψουν, είπαν, από έναν ιό που είναι πολύ επικίνδυνος, και μας επέβαλαν να φοράμε μάσκες ακόμα και μέσα στο Άγιο Οίκο σου.

    Αυτό που μας πληγώνει πιο πολύ είναι ότι το επέβαλαν και στα μικρά παιδιά, που εσύ Χριστέ μου τα αγαπάς και όπως είπες σε αυτά ανήκει η Βασιλεία των Ουρανών.

    Κάνε Κύριέ μου το θαύμα σου, δείξε την άπειρη αγάπη σου, Εσύ που τους δίκαιους αγαπάς και τους αμαρτωλούς ελεείς. Ελέησόν μας Πανάγαθε.

    Μόνο εσύ Πανάγαθε ο Υιός του Θεού του αληθινού μπορείς να διώξεις τον ιό του πονηρού και των σκοτεινών δυνάμεων.

    Δοξασμένο το όνομά σου, Πανάγαθε και ελεήμον Θεέ, εις τους αιώνας των αιώνων.

    Ταπεινά ένα από τα παιδιά σου,
    Σταμάτιος.

    (newsbreak.gr)

  122. @11 & 41

    Συγγνώμη για την καθυστερημένη απάντηση. Έπεσε δουλειά χτες και δεν πρόλαβα να ξαναμπω στου Νικοκύρη.

    Κοίταξα βιαστικά το LSJ στα αγγλικά και λόγω βιασύνης δεν σκέφτηκα ότι το slow στην ερμηνεία του λήμματος έχει μάλλον την σημασία του αργόστροφου, αργόσχολου. Όπως και να ‘χει το πέρασμα από το «βραδύς στο νου» στο «βραδύς στις κινήσεις» είναι λιγότερο εντυπωσιακό (ή… ευτράπελο) από το «γρήγορος» στο «αργός».

    Και ναι, από το α- στερητικό και έργον βγαίνει. Ίσως όμως ο αρχικός τύπος να ήταν αFεργός και όχι άFεργος.

  123. loukretia50 said

    Μόλις τώρα άνοιξα τη σελίδα κι έπεσα βιαστικά στο τελευταίο σχόλιο διαβάζοντας νυσταγμένα :
    Μόνο εσύ Πανάθα…

    Δεν είχα δει σχολιαστή και σκέφτηκα «χα! κάποιος κάνει πλάκα !»

    Bonjour!

  124. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    121 Κι αν δε μου κάνεις τη χάρη, Κύριε, πρόσεξε μην σου ξηγηθώ όπως στον άλλο τον κάφρο. Είπα και ελάλησα και αμαρτίαν ουκ έχω κυρ-Κύριε.

    https://www.newsbreak.gr/lifestyle/106561/o-stamatis-gonidis-apeilei-me-nintza-techniki-ton-tagip-erntogan-video/

  125. Αγγελος said

    Πέπε, λες ότι είναι «πιθανό είναι να ανιχνευτεί, μέσα στο χρονικό συνεχές από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, η πορεία που σταδιακά και χωρίς καμία ρήξη έκανε τον γρήγορο αργό».
    Δεν το καταλαβαίνω. Πώς σταδιακά; Κάποια εποχή δηλαδή σήμαιν τρέχοντας, μετά απλώς βιαστικά, μετά με κανονικό βήμα και τέλος με το πάσο του; Δεν είναι πιθανότερο να υποθέσουμε ότι πρόκειται για δύο διαφορετικές λέξεις, μία προερχόμενη κάπως από το α+έργον και μία προερχόμενη από την ίδια ρίζα με τον άργυρο, που δεν άντεξε η γλώσσα να τις έχει ομόηχες αλλά με αντίθετη σημασία και κράτησε τελικά μόνο τη μία; Δεν θα ήταν άνευ προηγουμένου αυτό: και στα αγγλικά π.χ., εκτός από το γνωστό ρήμα let (=αφήνω), υπήρχε κι ένα άλλο ρήμα let που σήμαινε «εμποδίζω» και που σήμερα επιζεί μόνο στη νομική έκφραση without let or hindrance (=ακωλύτως) και στον όρο let ball ορισμένων αθλημάτων.
    Το συγκεκριμένο θέμα είναι φυσικά άσχετο με το ζήτημα της διαχρονικής ενότητας ή της αδιάρρηκτης συνέχειας της ελληνικής γλώσσας, που δεν θα κριθεί από την αξιοπερίεργη ιστορία ΜΙΑΣ λέξης…

  126. Theo said

    @118:
    Ε, ναι, όταν δεν τους καταλαβαίνουμε κάποιους, τους βγάζουμε παραληρηματικούς, μαστουρωμένους, και καθαρίζουμε.

    Κι αυτό για τα όργια του Ιουστινιανού στα παραμύθια του Προκόπιου τα διάβαζες που βγάζει δαίμονα τον αυτοκράτορα που τόσα χρόνια υπηρετούσε και επαινούσε;

  127. BLOG_OTI_NANAI said

    118: «με βία και νοθεία να καθυποτάξουν τις μάζες»

    Καμιά φορά απορώ πώς γίνεται κάποιοι να κατοικούν σε άλλον πλανήτη (αφού δεν έχουν ακούσει τι έγινε στον πλανήτη μετά το 1917) και το WordPress να επιτρέπει σχόλια εξωγήινων στο blog. Υπάρχει μια τεχνολογική πρόοδος.

  128. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    88, Κουτρούφι
    (Δεν είναι τίποτα σπουδαίο, αλλά επειδή το είχα ετοιμάσει από χθες…)
    Ναι, ο H. Davy ξεκαθαρίζει, σε δημοσίευση του το 1811, «On a Combination of Oxymuriatic Gas and Oxygene Gas», ότι ακριβώς λόγω του χρώματος του αερίου -λαμπερό πρασινοκίτρινο- το ονόμασε έτσι. Έχει ενδιαφέρον ότι πρότεινε και ονομασία με πρόθεμα το ‘ευ-’.
    Είχε ήδη αναγγείλει τα αποτελέσματα των πειραμάτων του για το χλώριο και το διάλυμα HCl (τότε είχε την ονομασία ‘οξυμουριατικό οξύ-oxymuriatic acid), στη Royal Society στις 15-11-1810.

    Η δημοσίευση κατεβαίνει εδώ: https://www.jstor.org/stable/pdf/107337.pdf

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: