Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τα σπίτια της παιδικής μου ηλικίας (από την αυτοβιογραφία του Ν. Λαπαθιώτη)

Posted by sarant στο 30 Οκτωβρίου, 2020


Συμπληρώνονται αύριο 132 χρόνια από τη γέννηση του αγαπημένου μου ποιητή Ναπολέοντα Λαπαθιώτη, στις 31 Οκτωβρίου 1888.

Κάθε χρόνο, είτε ανήμερα στις 31 Οκτωβρίου είτε εκεί κοντά, ας πούμε την πιο κοντινή Κυριακή, το ιστολόγιο έχει καθιερώσει την παράδοση να αφιερώνει ένα άρθρο στον Λαπαθιώτη -και αυτό θα κάνουμε και φέτος, με το άρθρο που δημοσιεύεται σήμερα, κατ’ εξαίρεση μια μέρα νωρίτερα. Αν το έβαζα ανήμερα της γέννησης, αύριο, θα εκτόπιζα τα μεζεδάκια, τα οποία θα πήγαιναν Κυριακή και θα εκτόπιζαν το Μηνολόγιο. Οπότε, βάζω σήμερα το λαπαθιωτικό άρθρο, αποφεύγοντας έτσι τις άλλες μετατοπίσεις

Στο σημερινό άρθρο θα παρουσιάσω περίπου το μισό δεύτερο κεφάλαιο από την αυτοβιογραφία του Λαπαθιώτη «Η ζωή μου», που δημοσιεύτηκε σε συνέχειες το 1940 στο Μπουκέτο (και μάλιστα διακόπηκε απότομα με την κήρυξη του πολέμου στις 28 Οκτωβρίου). Το πρώτο κεφάλαιο υπάρχει ήδη στο Διαδίκτυο (π.χ. εδώ), οπότε προτίμησα να μην το επαναλάβω.

Παιδική φωτογραφία παρμένη από τεύχος του Μπουκέτου

Στο απόσπασμα που θα διαβάσετε, ο Λαπαθιώτης αφηγείται τα σπίτια όπου έζησε μικρός και κάποιες αναμνήσεις που έχει συγκρατήσει από το καθένα τους (πολλές βασισμένες σε διηγήσεις της μητέρας του). Όπως θα δείτε, μετακόμιζαν σχεδόν κάθε χρόνο, αλλά πάντοτε μέσα σε μια πολύ μικρή ακτίνα από το κέντρο της Αθήνας. Με την ευκαιρία, να πούμε ότι η λεγόμενη «οικία Λαπαθιώτη» υπάρχει ακόμα και ρημάζει στην οδό Οικονόμου, στον λόφο του Στρέφη, αλλά ο ποιητής γεννήθηκε στους Αγίους Θεοδώρους, κοντά στην πλατεία Κλαυθμώνος, όπως μας λέει στο πρώτο κεφάλαιο της αυτοβιογραφίας του.

Θα άξιζε ίσως να προσπαθήσει κάποιος να εντοπίσει αν υπάρχουν ακόμη τα σπίτια αυτά, αλλά δεν δίνει και πολλές πληροφορίες ο Λαπαθιώτης, αν και για κάποια αναφέρει οδό και αριθμό (αν βέβαια δεν έχει αλλάξει η αρίθμηση). Πάντως, το 1940 -όταν γράφεται το κείμενο- τα σπίτια αυτά υπήρχαν ακόμα.

Θα μπορούσαν επίσης να σχολιαστούν κάποιες αναφορές του κειμένου, αλλά ας πούμε ότι βαρέθηκα να το κάνω. Πάντως, το συλλαλητήριο στο πεδίο του Άρεως που οδήγησε στην πτώση της κυβέρνησης Τρικούπη εξαιτίας της επέμβασης του διαδόχου έγινε τον Ιανουάριο του 1895 -άρα ο Λαπαθιώτης τότε ήταν 6 χρονών και τριών μηνών. Σε εφημερίδες της εποχής έχουμε αναφορές στον πατέρα του.

Ο πατέρας του, ο Λεωνίδας Λαπαθιώτης, ήταν στρατιωτικός και οι στρατιωτικοί είχαν περίοπτη κοινωνική θέση στην Ελλάδα του 1890 -o ποιητής πέρασε άνετη και χαϊδεμένη παιδική ηλικία, έχοντας πάντα γύρω του πολλούς ανθρώπους να τον προσέχουν, μέχρι και την ορντινάντζα του πατέρα του -αλλά ας τον αφήσουμε να τα πει ο ίδιος.

Μεταφέρω τις σελ. 22-29 από το βιβλίο Η ζωή μου (Κέδρος 2009, επιμ. Γιάννη Παπακώστα), την αρχή του 2ου κεφαλαίου που έχει τίτλο «Προϊστορία και τ’ ανέκδοτά της…»

Κεφάλαιο 2

Πυκνό σκοτάδι, φοβερό σκοτάδι, σαν το σκοτάδι της ανυπαρξίας.

Εδώ κι εκεί κάποιες ασύνδετες εικόνες: Να ’ταν αλήθεια, να ’ταν στ’ όνειρό μου;

Βρίσκομαι σε μια κάμαρη, νύχτα, σκοτεινά, θαρρώ πώς είμαι ξαπλωμένος στο κρεβάτι. Στο ταβάνι, κόκ­κινες σαν αίμα, περνούν μεγάλες έντονες ανταύγειες από μακρινά βεγγαλικά! Ο πατέρας μου κι η μητέρα, σαν ίσκιοι, στο παράθυρο. Και τίποτ’ άλλο.

Ίσως αυτά να ’ταν στο πρώτο σπίτι, σ’ ένα σπίτι της οδού Κολοκοτρώνη (αριθ. 59 τώρα), το σπίτι «του Σκύρα», καθώς τ’ ανάφερνε κατόπιν η μητέρα μου, και στο οποίο πήγαμε έπειτ’ απ’ των Αγίων Θεοδώρων.

Κι έπειτα σ’ ένα σπίτι της οδού Αθηνάς (αριθ. 27 τώρα), που ’βλεπε στο παλιό σχολειό του Καραμάνου, το σπίτι του «κυρ-Θανάση»: Ένας μακρύς και σκοτει­νός διάδρομος, μ’ ένα χαλί σ’ όλο το μάκρος του, που τελειώνει σ’ έναν τοίχο. Σ’ αυτό τον τοίχο, ένα κανονι­κότατο βαθούλωμα και μέσα του μια διακόσμηση, κάτι σαν πελώρια αρχαϊκή υδρία…

Κι εκεί το πρώτο αίσθημα του φόβου: Είχε, λέει, μόλις βασιλέψει κι ήταν μισοσκότεινα. Στεκόμουν σέ μια πόρτα, την πόρτα του γραφείου του πατέρα μου. Μέσα στην τραπεζαρία, ο στρατιώτης, στρώνοντας τραπέζι, τοποθετούσε τα μαχαιροπήρουνα, που βροντούσαν μες στη σιωπή. Είχα σταθεί ακίνητος, αμίλη­τος, σαν να μην τολμούσα να σαλέψω. Η μητέρα μου με ρώτησε γιατί. Και της αποκρίθηκα:

– Βοβείται! (Φοβάμαι!)

Κάτω απ’ το μπαλκόνι του σπιτιού ήταν και είναι μια μεγάλη λαμαρίνα, η λαμαρίνα των αποκάτω μα­γαζιών: Και σ’ αυτήν κατρακυλούσαν, ταχτικά, πότε τα παιγνιδάκια και τα τόπια, και πότε το καπέλο του πατέρα μου, η άλλων μας επισκεπτών, οικείων… Αλλά και τα νομίσματα πού μου ’διναν να παίζω, με βρήκαν, λέει, να τα ρίχνω αντί στον κουμπαρά σε κάποια χαραμάδα του πατώματος! Όταν γκρεμίσουν κάποτε το σπίτι, ας κοιτάξουν να ’βρουν οι αρμόδιοι τον μικρό εκείνο θησαυρό!

Άλλοτε, πάλι, που καθόμουν στο παράθυρο μαζί με τη μητέρα μου, είδα κάποιο γέρο που περνούσε, κουτσαίνοντας, στο δρόμο. Το θέαμά του θλιβερό και κω­μικό μαζί. Πήρα ύφος συμπόνιας, λυπημένος.

«Κακομοίλη γέλο! Πονεί πόδι σου, πονεί χέλι σου!»

Αλλ’ αμέσως, βλέποντας με μάτι ευθυμότερο το ρυθμικό του κούτσαμα, που θύμιζε χορό, συμπλήρωσα, χτυπώντας παλαμάκια:

«Τάλα-λάλα-λάλα-λά!».

Όλ’ αυτά τα ’κουσα και τα ’μαθα αργότερα πολύ, ιστορημένα απ’ τη μητέρα μου, χωρίς κανένα αμυδρό τους ίχνος μες στο σκοτεινό μνημονικό μου.

Κι έπειτα, σ’ ένα σπίτι της πλατείας Ομονοίας, ιδιοκτησία Καυτατζόγλου (οδός Δώρου, αριθ. 4, τώρα ξενοδοχείο «Νέον Αθήναιον», από πάνω από τ’ ομώ­νυμό του καφενείο): Αναμνήσεις πιο συγκεκριμένες, αν και, κι αυτές κομματιαστές κι ασύνδετες ακόμα.

Γυρίζω από τον περίπατο πρωί. Με συνοδεύει, πιάνοντάς με άπ’ το χέρι, ο στρατιώτης του πατέρα μου. Καθώς περνάει δίπλα, πολύ-πολύ αργά, ένα μεγάλο κάρο αδειανό, για να μην κουράζομαι, με στήνει όρθιο, στην πίσω του μεριά. Πολλές κατσάδες ύστερα στο σπίτι, μόλις το είπα της μητέρας μου αυτό, στο στρα­τιώτη, για το άτοπο που έκανε.

Στο ίδιο σπίτι: Κάνω γύρους στη μέση της πλατείας, στο πεζοδρόμιο, σ’ ένα ποδηλατάκι με τρεις ρόδες (που υπάρχει και σ’ αρκετά καλή κατάσταση ακόμα!), με τη συνοδεία της υπηρετρίας μας. Κάποια στιγμή, μια βίδα φεύγει απ’ τον τροχό του και βρίσκομαι πεσμένος με τα μούτρα στο πλακόστρωτο.

Στο ίδιο σπίτι πάντα: Ένα καλό πρωί με χάνουν! Απόγνωση, τρομάρα της μητέρας μου, τρεχάλες, φα­σαρία… με βρίσκει ο στρατιώτης στην οδό Πατησίων, αντίκρυ απ’ το Μουσείο, με τα φουστανάκια, καθώς ήμουν, φορώντας το καπέλο του πατέρα μου, καπέλο λοχαγού, και με το σπαθί του στρατιώτη στη μέση μου ζωσμένο! Κι ενώ με κουβαλάει πίσω, θριαμβευτικά, αγκαλιά του, μου πέφτει το ένα παπουτσάκι και γυρνάμε και το βρίσκουμε στο δρόμο… Κι από τότε, για την περίπτωση που θα χανόμουν πάλι, μια και ήμουν επιδεκτικός τέτοιων επικίνδυνων αποδράσεων, για να μπορώ να δώσω τα στοιχεία μου, μου μαθαί­νουνε να λέω τ’ όνομά μου: «Ναπολέων Λαπαθιώτης, ρόδον εύοσμον!». Και το λέω, κάθε τόσο, με καμάρι: «Ναπολέων Λαπασώτης, λόδον εύοσμον!».

Κι οι εικόνες όσο πάνε πληθαίνουν: Πολλές αρρώ­στιες (ένας τύφος σοβαρός, όχι όμως εγκεφαλικός), αναρρώσεις, και πολλά-πολλά παιγνίδια, στρατιωτάκια μολυβένια, μια κουζίνα με όλα της τα σύνεργα, ένα μεγάλο πρόβατο με άσπρο το μαλλί του! Μάχες ολόκληρες απάνω στο κρεβάτι και με τη «θείτσα» την καημένη (πού μ’ αγαπούσε τόσο, και που είχα γεννηθεί στα χέρια της και που συγκατοικούσαμε, χρόνια πολλά, κατόπιν), που την ξυπνούσα τα μεσάνυχτα να «παίξουμε».

Θυμάμαι κι έναν δυνατό σεισμό, που μας έσπασε τ’ αρχαία, μες στη σάλα (κάτι θαυμάσιες ληκύθους και κρατήρες που υπάρχουν ακόμα μέχρι σήμερα).

Και μια φορά —Πρωτοχρονιά— που ήρθε σπίτι κι έπαιζε η μπάντα της φρουράς, μου ’κανε τόσο πολλή εντύπωση εκείνος που φυσούσε, δεν ξέρω ποιο πνευστό, ώστε με βρήκαν, ύστερα σαν έφυγε η μουσική, κάτω στο πλακόστρωτο χαγιάτι να φυσάω και να ξεφυσάω, κόκκινος σαν αστακός, μέσα σε μια χάρτινη τρουμπέτα, κι είδαν κι έπαθαν να με ξεκολλήσουν απ’ τη θέση μου.

Κι ένα ταξίδι μας οικογενειακό στας Πάτρας, στα Βραχνέικα (όπου είν’ ένα κτήμα της μητέρας μου), που θυμάμαι πλήθος λεπτομέρειες, και του ξενοδοχείου που καθίσαμε και του χωρίου και του σιδηροδρόμου.

Κι ένα θεατρικό με σκιές, με χαρτονένια πρόσωπα, σαν του καραγκιόζη — «Ombres Chinoises» — κι έπαιζα κωμωδίες μοναχός μου.

Πολύ συχνά ερχόταν τότε σπίτι κι ένας καθηγητής των Μαθηματικών, κοντούλης και καμπούρης, που ο πατέ­ρας μου πολύ τον υποστήριζε (ο πατέρας μου ήταν τό­τε καθηγητής των Ανωτέρων Μαθηματικών, στο στρατιωτικό σχολείο των Ευελπίδων, στη σχολή των Υπαξιωματικών και στο Πολυτεχνείο, και είχε κάνει και για κάμποσο διάστημα και διευθυντής του Πρακτικού Λυκείου, όταν αυτό είχε στρατιωτικούς διευθυντές), και που μόλις πρόβαλλε στο σπίτι, η μητέρα μου πολύ ανησυχούσε μήπως εμένα μου ξεφύγει καμιά κουβέντα σχετική με την καμπούρα του. Κι ένα μεσημέρι, που είχε έρθει και με βρήκε που ’παιζα μονάχος μου στη σκάλα, του μίλησα καλά, για πολλήν ώρα (η μητέρα μου από πάνω μ’ άκουγε και καθότανε στ’ αγκάθια, όσο που να φύγει!), κι ως το τέλος τα κατάφερα ωραία! Αλλά την ώρα που με χαιρετούσε, στη φράση του «Αντίο, Ναπολέων μου!», του αποκρίθηκα, πολύ ευγενικά: «Χαίλεται, κύλιε καμπούλη!…».

Κι έπειτα σ’ έν’ άλλο σπίτι, το σπίτι «του Στάικου», στην αρχή της οδού 3ης Σεπτεμβρίου (αριθ. 10, τώρα ξενοδοχείο «Το Πατραϊκόν»), κοντά στον παλιό σταθμό του Λαυρίου: Απ’ αυτό διατηρώ κάπως σκοτεινές, πνιγηρές, μολυβένιες αναμνήσεις. Θυμάμαι στα παιγνίδια μου συντρόφισσα μια κοπέλα μεγαλύτερή μου, κόρη του σπιτονοικοκύρη μας (τώρα κυρία Ζ.). Παίζαμε με τα στρατιωτάκια μου, δίπλα στο παράθυρο που έβλεπε προς την αυλή, κι απ’ όπου παρακολουθούσα το χτίσιμο κάποιου σπιτιού αμέσως διπλανού, που διαρκώς ανέβαινε, ανέβαινε κάθε μέρα όλο πιο πο­λύ, κι όλο και μας έκρυβε τη θέα. Κι αυτό μου ’δινε μια μελαγχολία απερίγραπτη.

Τότε με πρωτοπήγαν και σ’ ένα ιπποδρόμιο, που ήταν λίγο παραπέρα, στον ίδιο δρόμο, μετά την πλατεία, δεξιά. Κι απ’ όλες τις μεγάλες συγκινήσεις, που μου άφησε αυτό το Ιπποδρόμιο, με τ’ άλογά του, τις ιππεύτριές του, και τους Ιταλούς του τους παλιάτσους, μια «βάλς» απόμεινε βαθύτερα στη μνήμη μου, οι γνωστές «Σειρήνες» του Βαλνττώυφελ! Κι όλο την ελεγα, την ελεγα, την ελεγα…

Απ’ αυτό το σπίτι με τις μολυβένιες αναμνήσεις (όπου για πρώτη και μοναδική φορά ο πατέρας μου με χτύπη­σε στο χέρι με μαστίγιο, επειδή του χάλασα την κλει­δαριά ενός κουτιού μ’ εργαλεία γεωμετρικά, και το χέ­ρι μου μου πρήστηκε κι έφεραν γιατρό να το κοιτάξει κι αυτός μου ’βανε κομπρέσες κι αλοιφές!), ξαναγυρίσαμε στο προηγούμενο, το της πλατείας Ομονοίας. Εκεί θυμάμαι αμυδρά, απ’ το παράθυρο, πολιτικές διαδηλώ­σεις του Τρικούπη, με το περίφημο το σύνθημα της «Άγκυρας», που εγώ το φώναζα κουνώντας μια μικρή μου σημαιούλα — καθώς επίσης και τα σπαραχτικά, της εποχής εκείνης, επεισόδια του συλλαλητηρίου της πλατείας του Άρεως, με την επέμβαση του τότε διαδό­χου Κωνσταντίνου, που είχαν για συνέπεια την ιστορική εκείνη πτώση της κυβερνήσεως Τρικούπη, και που ο πατέρας μου είχε πολύ αναμιχθεί, σαν προσωπάρχης τότε του υπουργείου των Στρατιωτικών.

Κι απ’ αυτό το σπίτι πάλι, της πλατείας Ομονοίας, που καθίσαμε δυο φορές, μου μένει η ανάμνηση από πολλές-πολλές μικροαρρώστιες, εκτός απ’ τή βαρύτερη, που είπα παραπάνω, κι από ένα κομψότατο album (που και διατηρώ), με κορδελίτσες, ζωγραφιές, χαλκομανίες, κι από ένα νόστιμο κουτάκι με είδη ζωγρα­φικής, κι από πολλά κουτιά με καραμέλες, που μου ’στελνε  με τον πατέρα μου, ο πρίγκιψ Νικόλαος, με τον οποίο, τότε, σχετιζόταν. Κι όλ’ αυτά τα φύλαγαν να μου τα δώσουν κάθε φορά που δυστροπούσα να πάρω κάποιο γιατρικό.

Εκεί, σαν όνειρο, και τα πρώτα-πρώτα γράμματα σ’ ένα μικρό αλφαβητάριό μου.

Σ’ όλ’ αυτά τα σπίτια (μετακομίζαμε με τόσην ευκο­λία, για το παραμικρό!), συγκατοικούσαμε και με τη «θείτσα», την Παπαζαφείρη, αδελφή της μητέρας της μητέρας μου, κόρη του Γιάννη Ραζηκότσικα, ενός απ’ τους Μεσολογγίτες ήρωες της «Εξόδου», και πρωτοξαδέλφης του Σπυρίδωνος Τρικούπη, και την αγαπούσα σαν κυρούλα και που είχα γεννηθεί στα χέρια της, καθώς και με τον ανιψιό της, θειο μου και νουνό μου, Γιάννη Ραζηκότσικα, ναύαρχο σε αποστρατεία τώρα. Κι έτσι αυτά τα δύο πρόσωπα, μαζί με τη μητέρα και με τον πατέρα μου, βρίσκονται ανακατωμένα, μ’ ένα πλήθος τρόπους, σ’ όλες τις αναμνήσεις μου της εποχής εκείνης.

101 Σχόλια προς “Τα σπίτια της παιδικής μου ηλικίας (από την αυτοβιογραφία του Ν. Λαπαθιώτη)”

  1. voulagx said

    «Ombres Chinoises»
    Τι είναι αυτες οι κινέζικες σκιες;

  2. Αγγελος said

    Γιατί άραγε μετακόμιζαν τόσο συχνά; Και «στρατιωτικ[ός με] περίοπτη κοινωνική θέση στην Ελλάδα του 1890» και καθηγητής τριών ανώτερων σχολών ο πατέρας, δεν είχαν αρκετά λεφτά ώστε ν’αποκτήσουν δικό τους σπίτι;

  3. Αγγελος said

    Ombres chinoises είναι (νομίζω) κάτι σαν Καραγκιόζης, αλλά όπου οι φιγούρες είναι σκοτεινές και έχουν φωτεινές τρύπες στα μάτια, στο στόμα κλπ.

  4. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    1-3 Δεν ξέρω αν έχουμε λέξη στα ελληνικά, αλλά ombres chinoises είναι οι φιγούρες που κάνεις με τις σκιές των χεριών σου, όπως εδώ:

    https://pixers.fr/tableaux-sur-toile/ombres-chinoises-46047140

    2 Την εποχή εκείνη ο κόσμος είχε λίγα έπιπλα και καθόλου συσκευές κι έτσι εύκολα μετακόμιζαν. Δεν ήταν σπάνιο να μετακομίζει μια οικογένεια κάθε Σεπτέμβρη ή κάθε δεύτερο Σεπτέμβρη. Ο Λαπαθιώτης θα είχε λεφτά αν και με την κοινωνική του ζωή θα ξόδευε πολλά, όμως είχε και τις μεταθέσεις εκτός Αθηνών -και πράγματι, το 1896 έφυγε για Ναύπλιο. Τελικά αγόρασε το σπίτι το 1902

  5. voulagx said

    Κατι βρηκα εδω: https://www.britannica.com/art/ombres-chinoises

  6. spyridos said

    3. Μάλλον ο Καραγκιόζ(ης) είναι κάτι σαν Κινέζικο θέατρο σκιών.Ιστορικά μιλώντας.
    Αλλά μάλλον από Ινδονησία ξεκίνησε και εξαπλώθηκε στην υπόλοιπη Ασία με μια ουρίτσα ως Γιουνανιστάν.

    Ινδονησιακό
    https://tinyurl.com/y6dz9jfo

    Κινέζικο
    https://tinyurl.com/y733j4wp

    2. Η φεουδαρχία ήταν ακόμα ζωντανή στην Ελλάδα υποθέτω. Ο μισθωτός δεν μπορούσε να πάρει σπίτι. Από υπουργός και πάνω.
    Αν και τα υπουργεία φέουδα ήταν και είναι.

  7. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  8. loukretia50 said

    5. Kι εδώ περισσότερα. Αναφέρονται και «les silhouettes à la main»

    http://www.jeuxanciensdecollection.com/les-jeux-d-ombres-chinoises.html

  9. Το «Ρ» της Φωκίωνος Νέγρη said

    Ξενάγηση στο βλαχοπαππουδόσπιτο: http://faeenamalaka.blogspot.com/2009/05/blog-post_15.html

  10. voulagx said

    6: Γέλασα με το κινέζικο μίκυ μάους 🙂

  11. Μάντις said

    Με συγκίνησε. Διαφαίνεται στο κείμενο, το υπόστρωμα το μελαγχολικό της ψυχής του, το τείνον προς αυτοχειρία ή κάνω λάθος;

  12. loukretia50 said

    Φαντάζομαι ότι σε μια άλλη εποχή αυτά τα παιχνίδια με τις σκιές θα εντυπωσίαζαν πολύ

  13. sarant said

    11 Ετσι είναι

    12 Αν σκεφτούμε την εποχή, ναι.

  14. loukretia50 said

    Ναι, μια διάχυτη μελαγχολία και όχι μόνο σ΄αυτό το κείμενο.
    Προφανώς η παιδική του ηλικία δεν ήταν τόσο παραμυθένια και η μοναξιά τον συντρόφευε από πολύ νωρίς.

    Ἀναμνήσεις
    Τὸ κάθε τι ποὺ πέρασε, γιὰ πάντα μ᾿ ἔχει σκλάβο
    κι ὅσο γυρεύεις Σήμερα, τὸ Χτὲς νὰ μ᾿ ἀφανίσεις,
    τόσο σὲ ῾κεῖνο θὰ γυρνῶ καὶ τόσο δὲ θὰ παύω
    νὰ ζῶ στὶς ἀναμνήσεις…

    Θαρρεῖς καὶ κάτι μόνιμα, μπροστά μ᾿ εἶναι πεσμένο
    καὶ κρύβοντας καὶ σβήνοντας ὁλότελα τὸ Τώρα,
    μὲ κάνει νὰ μὴ χαίρουμαι καὶ μήτε νὰ προσμένω
    καινούργια, τάχα, δῶρα…

    Σ᾿ ὅτι ποθεῖ καὶ σ᾿ ὅτι ζεῖ, ἡ ψυχή μου μένει ξένη
    κι οὔτε μπορεῖς, Φωνὴ Ζωῆς, ἀλλιῶς νὰ τὴ δονήσεις,
    παρὰ θαμπὰ καὶ μακρινά, σὰ μουσικὴ ποὺ βγαίνει
    μέσ᾿ ἀπ᾿ τὶς ἀναμνήσεις…

    Τῆς πεθαμένης τῆς χαρᾶς, ἔχει στερέψει ἡ βρύση
    κι οὔτε γυρεύει θάματα κι οὔτε προσμένει δῶρα
    κι οὔτε μπορεῖ πιὰ τίποτα νὰ τὴ παρηγορήσει,
    παρὰ ὅτι ἦταν ὡς τώρα…
    ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΛΑΠΑΘΙΩΤΗΣ

  15. Χαρούλα said

    Καλημέρα!
    Αθηναϊκή συνήθεια του μεσοπολέμου, οι Σεπτεμβριανές μετακομίσεις.
    https://www.taathinaika.gr/oi-metakomiseis-tis-1is-septemvriou-kai-to-dystychos-eptochefsamen/

  16. ΓΤ said

    9@

    Επιτέλους ένα σοβαρό κείμενο, ιδιοφυής μικροσκοπία επί μπαρτζούδειου τρυβλίου.

  17. Theo said

    Καλημέρα!

    Μια παρατήρηση:
    Ο λοχαγός που έχει ορντινάτσα φαντάρο, να του κάνει άτα το παιδάκι του, ήταν μάλλον σημαίνον πρόσωπο της αθηναϊκής κοινωνίας των 1890ς, ενώ σήμερα ανήκει στην πλέμπα.

    Και μια ανορθογραφία: «Χαίλεται, κύλιε καμπούλη!…», αντί: Χαίλετε

    @12:
    Χτες είδα την ταινία Ragtime του Μίλος Φόρμαν, που διαδραματίζεται την επόμενη δεκαετία απ’ αυτήν που εξιστορεί ο Λαπαθιώτης. Εκεί ένας Ρωσοεβραίος φτιάχνει λευκώματα με κατάμαυρες φιγούρες, σαν από Θέατρο Σκιών, τοποθετημένες έτσι σε κάθε σελίδα, που, όταν τις ξεφυλλίζεις γρήγορα, να σου δίνουν την εντύπωση πως κινούνται. Βρίσκει πρόθυμους αγοραστές, και μετά γίνεται σκηνοθέτης.

  18. Πουλ-πουλ said

    Θυμήθηκα εκείνο το παλαιό βιβλίο του G. Bachelard «Η ποιητική του χώρου».

    https://www.politeianet.gr/books/9789602640555-bachelard-gaston-chatzinikoli-i-poiitiki-tou-chorou-183805

  19. Aghapi D said

    1 https://viralman.gr/12-efkola-kolpa-me-ta-cheria-sas-pou-tha-xetrelanoun-mikrous-ke-megalous-afto-ton-lago-ine-to-kalytero/

  20. Aghapi D said

    Από το κείμενο: «Κι εκεί το πρώτο αίσθημα του φόβου: Είχε, λέει, μόλις βασιλέψει κι ήταν μισοσκότεινα…»

    Στη Νεάπολη επίσης: νύχτα σε ψηλοτάβανο νεοκλασικό, το μόνο ψηλό σπίτι τότε στην Καλλιδρομίου, με ζωγραφιστά ταβάνια, με σκιές στους τοίχους από τα φώτα τού δρόμου – ναι ήταν φωτισμένος σχετικά ο δρόμος. Έτοιμη για ύπνο. Και κάτι ουρλιαχτά απ’ έξω. Τρομοκρατήθηκα αλλά παράστησα την αδιάφορη και ρώτησα τί ήταν. Αδιάφορα η γιαγιά απάντησε «γάτες». Δέν την πίστεψα, νόμιζα πως ήταν μωρά που κάποιοι ίσως σκοτώνουν ή βασανίζουν.
    Σε τρεις βδομάδες περίπου κατάλαβα πως ήταν αληθινά γάτες. Από το είδος τών φωνών και από τη βαριά κουβέρτα συμπεραίνω πως ήταν Γενάρης και πως οι γάτες έκαναν αυτό που κάνουν όλα τα ζωντανά τού πλανήτη, αν και με λιγότερη φασαρία.

  21. 15 Δεν ξέρω για μετακομίσεις αλλά, όντας φοιτητής στη Θεσσαλονίκη, ήξερα ότι Σεπτέμβρη-Νοέμβρη βρίσκεις ωραία παλιά έπιπλα πεταμένα στην Καρόλου Ντηλ από ανακαινίσεις των εκεί πλουσιόσπιτων.

  22. gpoint said

    # 16

    Σειρά σου τώρα να κάνεις καμιά σοβαρή τοποθέτηση, έχουμε εδώ και τρυφερά πόδια που ακολουθούνε τις τοποθέτησεις σου γιατί βαριόνται να πλουτίσουν με τα χρονοβόρα συστήματα του Λάμπρου !!! ( ονόματα δεν λέω, μόνο πως διακρίνονται για τον αντπαοκισμό τους, είδαν 4-0 και όρμησαν )

  23. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μια από τις μανίες μου είναι να κάνω ιστορικούς και λογοτεχνικούς περίπατους στην Αθήνα, με οδηγό τα ανάλογα βιβλία. Πού έμενε ο Παλαμάς, πού γεννήθηκε ο Λαπαθιώτης, πού τραυματίστηκε από αυτοκίνητο ο Ιωάννου, πού ήταν η ταβέρνα του Καχριμάνη, πού σκοτώθηκαν ο Διομήδης Κομνηνός, ο Κίτσος Μαλτέζος, ο Παναγούλης, από ποιο κτίριο έπεσαν εκούσια η Κοραλία Ανδρειάδη-Θεοτοκά, ο Μηνάς Δημάκης…Πολλαπλά τα οφέλη από αυτές τις βόλτες.

  24. @ 23 Γιάννης Κουβάτσος

    Ωραίες πολεογραφικές ιδέες.

  25. ΓιώργοςΜ said

    Ο Καραγκιόζης ήταν ζωντανότατος ακόμη και τη δεκαετία του ’70 και αρχές του ’80· πρόλαβα στη γειτονιά μου καραγκιοζοπαίκτη το Μάνθο Αθηναίο που έβγαζε το μεροκάματο δυο δρόμους πάνω από το πατρικό μου, με καθημερινές παραστάσεις το καλοκαίρι, σε μια αυλή γεμάτη μαρίδα σχεδόν κάθε βράδυ. Λίγες οι εναλλακτικές για θεάματα, δύο κανάλια με μια-δυο εκπομπές, όχι πάντα αξιόλογες, όχι πάντα σε ώρες βολικές.
    Δύσκολο να το καταλάβει κανείς στην εποχή του συσωλήνα που γκρινιάζουμε αν ένα βίδεο δεν είναι σε HD, κι ας μην έχει σημασία…

  26. Αγγελος said

    Νιώσατε μήπως προ ολίγου στην Αθήνα ένα μικροσεισμό;

  27. dryhammer said

    Μόλις μας έκανε ένα καλό σεισμό 6,5+. Περιμένω και το μετασεισμό

  28. spiridione said

    Αθήνα 1958 ca.
    Οι εργασίες ανάπλασης της Πλατείας Ομονοίας δεν έχουν ακόμα ολοκληρωθεί.
    Σε πρώτο πλάνο το Μέγαρο Καυτανζόγλου.
    Οδός Πανεπιστημίου 68 & Πλατεία Ομονοίας 11.
    Ανεγερση: 1900 ca.
    Εικάζουν οτι είναι έργο του Ernst Ziller [γεν. 1837 – †1923] αλλά αυτό δεν έχει ακόμα τεκμηριωθεί.
    Ας σημειωθεί οτι στους ορόφους του μεγάρου στεγάστηκε από το 1929 και για πολλά χρόνια το Ξενοδοχείο «Excelsior». Ευτυχώς το κτήριο έχει κηρυχθεί διατηρητέο (ΦΕΚ Δ 503/7.10.1983) και ανήκει πλέον στην Εθνική Τράπεζα.
    Δίπλα του, επί της Δώρου 4 το διώροφο νεοκλασσικό ανήκε επίσης στην οικογένεια Καυτανζόγλου, σε αυτό το κτήριο στεγάστηκε το ξενοδοχείο «Αθήναιον»
    Ας σημειωθεί, τέλος, οτι εκεί που φαίνεται το πολυώροφο λευκό κτήριο, Δώρου 6, υπήρχε πριν η οικία Σκουζέ. Το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο προσδιόριζε την κατεδάφιση το 1960. Αυτή η φωτογραφία αποτελεί τεκμήριο οτι ήδη το 1958 η οικία έχει κατεδαφιστεί.
    Πρόσφατα βρέθηκε φωτογραφία του 1956 όπου διακρίνεται η οικία Σκουζέ υπό κατεδάφιση

  29. gpoint said

    Ισχυρός 6,6 στη Σάμο δώσανε

  30. spiridione said

    3ης Σεπτεμβρίου 6, 8, 10
    Το πρώτο κτήριο δεξιά λέγεται οτι ήταν έργο του Ερνέστου Τσίλλερ. Σήμερα έχει απομείνει μόνο το εξωτερικό κέλυφος του κτηρίου και έχει οικοδομηθεί νέο κτήριο από μέσα.
    Στη Βερανζέρου και μετά υπάρχει ακόμα και στις μέρες μας η Πλατεία Λαυρίου. Εκεί ήταν η αφετηρία του Λαυρεωτικού σιδηρόδρομου.
    Η πρώτη κάθετος, εκεί που φωτίζεται ο δρόμος από τον ήλιο που οδεύει προς την δύση του είναι η οδός Σατωβριάνδου.
    Αθήνα 1950’s

    Το κτίριο που είναι στην 3ης Σεπτεμβρίου 6 είναι το σημερινό της ΕΥΔΑΠ, στη γωνία με Σατωβριάνδου. Η επόμενη κάθετος που φαίνεται το φως είναι η Βερανζέρου. Εκεί, μετά την ΕΥΔΑΠ και μέχρι τη Βερανζέρου υπάρχει σήμερα ένα μεγάλο κτίριο γραφείων.

  31. Γιάννης Κουβάτσος said

    Τι άλλο θα συμβεί επί Κούλη! 😨

  32. BLOG_OTI_NANAI said

    «Σ’ όλ’ αυτά τα σπίτια (μετακομίζαμε με τόσην ευκο­λία, για το παραμικρό!), συγκατοικούσαμε και με τη «θείτσα», την Παπαζαφείρη, αδελφή της μητέρας της μητέρας μου, κόρη του Γιάννη Ραζηκότσικα, ενός απ’ τους Μεσολογγίτες ήρωες της «Εξόδου», και πρωτοξαδέλφης του Σπυρίδωνος Τρικούπη, και την αγαπούσα σαν κυρούλα και που είχα γεννηθεί στα χέρια της, καθώς και με τον ανιψιό της, θειο μου και νουνό μου, Γιάννη Ραζηκότσικα, ναύαρχο σε αποστρατεία τώρα.»

  33. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    Τον σεισμό δεν τον ένιωσα

    17 Δίκιο έχεις, δεν το πρόσεξα. Στο βιβλίο το έχει έτσι.

    23 Αξίζει να τα καταγράψεις αυτά

    28-30 Μπράβο

  34. Πρωτοετής φοιτητής, στο αποκορύφωμα της ρομαντικής περιόδου της ζωής μου, βρήκα στον Λαπαθιώτη μια αδελφή ψυχή. Αγόρασα και τον τόμο με τα ποιήματά του που είχε πολλά σκίτσα αντρικών γυμνών, τα οποία θορύβησαν την μητέρα μου εξ αιτίας της μικρότερης αδελφής μου.

  35. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    28
    Ξενοδοχείο «Excelsior»

    Το τετραώροφο μέγαρο που δεσπόζει στη γωνία της οδού Πανεπιστημίου με την πλατεία Ομονοίας, οικοδομήθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα, κατά πάσα πιθανότητα βάσει σχεδίων του αρχιτέκτονα Ernst Ziller (1837-1923). Αποτελεί χαρακτηριστικό προϊόν του λεγόμενου εκλεκτικιστικού ιστορισμού, διατηρώντας παράλληλα στοιχεία του ύστερου αθηναϊκού νεοκλασικισμού, σε μεγάλη -για την εποχή του- κλίμακα, καθώς εκτείνεται σε τρεις όψεις, επί της πλατείας Ομονοίας (15 μέτρων), επί της οδού Πανεπιστημίου (41 μέτρων) και επί της οδού Πατησίων (28 μέτρων).
    Για ένα μεγάλο διάστημα λειτούργησε ως ξενοδοχείο, αρχικά με την επωνυμία «Βικτώρια» (μαρτυρείται μεταξύ των ετών 1912-1926), αλλά κυρίως ως «Εξέλσιορ» (από το 1929). Επρόκειτο για ένα από τα πλέον σημαντικά ξενοδοχεία της πόλης (με 100 δωμάτια και καφεζαχαροπλαστείο-ζυθοπωλείο στο ισόγειο), το οποίο μεταπολεμικά πέρασε σε φάση παρακμής, λειτουργούσε, ωστόσο, ακόμη τη δεκαετία του 1950). Βαθμιαία η χρήση των ορόφων εγκαταλήφθηκε και στο ισόγειο στεγάστηκαν εμπορικά καταστήματα. Στη φάση αυτή οι όψεις και το εσωτερικό είχαν υποστεί σημαντικές καταστροφές ενώ είχαν επέλθει εκτεταμένες αλλοιώσεις στη μορφή του ισογείου. Το κτίριο πέρασε σταδιακά στην ιδιοκτησία της Εθνικής Τράπεζας και το 1979 οι όψεις του χαρακτηρίστηκαν ως διατηρητέες από το Υπουργείο Πολιτισμού. Μεταξύ των ετών 1979 και 1981 ανακατασκευάστηκε πλήρως εσωτερικά και αναπαλαιώθηκε εξωτερικά, πάνω σε σχέδια του αρχιτέκτονα Γ. Τσιβεριώτη.
    http://archaeologia.eie.gr/archaeologia/gr/arxeio_more.aspx?id=201

  36. Μαγδαληνή said

    Δυο παιδιά σκοτώθηκαν στη Σάμο από πτώση τοίχου. Γμτ…

  37. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    36 Όχι θε μου!
    https://www.efsyn.gr/node/266453

  38. Μαρία said

    37

  39. gpoint said

    # 28

    Στον τέταρτο όροφο του λευκού κτιρίου είχε το γραφείο του ο (τοπογράφος μηχανικός) πατέρας μου και από εκεί διατηρώ δυο εικόνες που είχα δει, τον γάμο του Κώνου με την Ανναμαρία και το Γ της εστίας του γηπέδου της Λεωφόρου που το έβλεπα την προηγούμενη μέρα στο γήπεδο, στο στημένο ματς ΠΑΟ-ΟΣΦΠ που διακίπηκε όταν μπούκαραν οι φίλαθλοι εξοργισμένοι από την κοροϊδία που παιζότανε (1-1) Τότε η ισοπαλία σε αγώνα κυπέλλου οδηγούσε σε νέο αγώνα και είχε γίνει συνήθεια να παίζουν τουλάχιστον δυο φορές για εισπρακτικούς λόγους με τα εισιτήρια στην μαύρη αγορά στην Ομόνοια και άλλα στέκια. Η «συνήθεια» διακόπηκε αργότερα όταν ο ΟΣΦΠ δεν είχε σοβαρή ομάδα και αφού οι πράσινοι τον άφησαν τρεις φορές να ισοφαρίσει στο α΄ημίχρονο προηγήθηκαν 3-4 στο β΄ κι ώσπου να καταλάβουν οι πράσινοι πως δεν θα τους άφηναν να ισοφαρίσουν , νίκησαν με 3-5 στο μοναδικό μάλλον ντέρμπυπου έγινε με μισοάδειες κερκίδες αφού όλοι περίμεναν τοστήσιμο. Το ξεκίνημα της συνενόησης είχε γίνει το 59 στο ΟΣΦΠ-ΠΑΟ 1-4 την τελευταία αγωνιστική που βοήθησε τον ΠΑΟ να παίξει μπαράζ και να κερδίσει με 2-1 από την ΑΕΚ το πρωτάθλημα με ανταπόδωση στον δεύτερο τελικό κυπέλλου,( 0-0 ο πρώτος ) με 3-0 υπέρ του ΟΣΦΠ. Ομορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος …

    Εναν δυο ορόφους πιο κάτω είχε τα γραφεία του ο…Παναιγειάλιος !! Γάτα ο Αστέριος Μπέλλας, έφιαξε μια ομάδα από παλαιμάχους των ομάδων του κέντρου και την φύτεψε στο Αίγιο, νάχει οπαδούς και κουλέρ λοκάλ. Μαζεθότουσαν στο κτίριο τα πρωινά της Κυριακής και πηγαίνανε με πούλμαν στην «έδρα» τους. Αξέχαστο έχει μείνει το » ξυλάκι του Ξυλά», δλδ το γκολ με το οποίο νίκησαν τον γάβρο αφού ο Μπέλλας είχε την έμπνευση να πεί στον (πιασμένο από τους γάβρους Αιγύπτιο (;) διαιτητή ) » Panegialios with red and white, Olimpiakow with black and white» που έπραξε ανάλογα !
    Κατόπιν αυτού ο ΟΣΦΠ έφερε έναν Βούλγαρο διαιτητή που έπαιζε μόνιμα στους εκτός έδρας αγώνες του με διάφορα ονόματα και εθνικότητες μέχρι να τον ανακαλύψει τυχαίαΠΑΟΚτσής περιπλανόμενος στην επαρχία φίλαθλος. Βλέπετε μερικά πράγματα είναι στο DNA του γάβρου.

  40. nikiplos said

    38@, Μαρία τόσο δεν πίστευα αυτά που γράφονταν που άκουσα δις το βίντεο για να βεβαιωθώ εάν πράγματι τα λέει αυτά ένας άνθρωπος, επιστήμονας που απευθύνεται στη διεθνή βιβλιογραφία.

    Δυστυχώς είναι τόσο απαράδεκτα αυτά που γράφει και λέει από την ανθρώπινη πρωτίστως σκοπιά (άραγε θυμάται τίποτε από την έκθεση που είχε γράψει κατά την αρωγή και ευδοκίμηση?). Εκτός όμως της ουμανιστικής σκοπιάς, είναι και τελείως αντιεπιστημονικά και χρήζουν απάντησης, τόσο από ειδικούς όσο και από ακαδημαϊκούς του χώρου του.

    Σαφώς και μας αφορούν. Είναι γελοιωδέστατο να μιλάει ένας σεισμολόγος, για θύματα σεισμών, τα οποία προκαλούνται πρωτίστως από τα κτήρια και τις ανθρωπογενείς κατασκευές, έχουν προδιαγραφές, στάνταρς κλπ. Είναι επίσης γελοιωδέστατο να αναφέρονται στο συγκεκριμένο τόπο της Σμύρνης, τον Μπορνόβα, όπου εκτός από «καλό» προάστιο, έχει κτιστεί εν πολλοίς και σχεδιαστεί και από έλληνες επιστήμονες που συμμετείχαν στις κοινοπραξίες. Συνελλόντι ειπείν, η άποψη του κυρίου Χουλιάρα, όσον αφορά θύματα σεισμών είναι της ίδιας βαρύτητας του Συνολάκη για το Μάτι, και τη Άσης Μπίλιου και για τα δύο αυτά γεγονότα.

  41. Μαρία said

    40
    Εννοείται οτι κι εγώ το άκουσα πριν το λινκάρω.
    Καλές οι προδιαγραφές αλλά είσαι σίγουρος οτι δεν κλέβουν στα υλικά;

  42. Πουλ-πουλ said

    40,41
    Η ιστορία με τους σεισμολόγους έχει παραγίνει. Η αποτίμηση των συνεπειών του σεισμού στις κατασκευές, η ποιότητα της δόμησης κτλ. είναι αντικείμενο άλλης ειδικότητας.

  43. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεότερα!

    34 Αυτά τα γυμνά στάθηκαν αφορμή να περάσει από δίκη ο εκδότης. Για ένα διάστημα το βιβλίο είχε αποσυρθεί.

  44. spiridione said

    Η Ομόνοια όπως ήταν την εποχή του Λαπαθιώτη

  45. Γιάννης Ιατρού said

    χαιρετώ επιστρέφοντας από μια πολύ σύντομη επίσκεψη στο ερημητήριο

    38β: σεισμός εν κρανίω,,, του Χουλιάρα. Απαράδεκτος 👎👎

    Πόσο επιπόλαιο και περιβαλλοντικά επικίνδυνο είναι να δημιουργηθούν πλατφόρμες άντλησης πετρελαίου και αερίου σε τόσο σεισμογενείς περιοχές και μάλιστα πολύ πιθανώς και σε μεγάλα βάθη! Αν συμβεί το παραμικρό, δεν θα μείνει ακρογιαλιά που να μην γεμίσει κατράμι, σ΄όλη την περιοχή του Αιγαίου και της Αν. Μεσογείου γενικότερα.

    Μετά τα σημερινά κακά μαντάτα στην περιοχή της Σάμου/Χίου/Σμύρνης σκέφτομαι τους ανθρώπους που (θα) έχουν σοβαρές ζημιές στα σπίτια τους, με τον χειμώνα ante portas, μέσα στη λαίλαπα της επιδημίας και σε καιρούς μεγάλης οικονομικής δυσπραγίας και σε περιοχές που ήδη ήσαν γεμάτες προβλήματα λόγω του προσφυγικού;

    Τα θερμά μου συλλυπητήρια σ΄όσους έχασαν δικούς τους και εύχομαι γρήγορη και πλήρη ανάρρωση σε όσους τραυματίστηκαν κλπ.

    Προβληματίζομαι δε ακόμα περισσότερο, αναλογιζόμενος πως οι κυβερνώντες (μέχρι τώρα) χωρίς μεσοπρόθεσμο σχεδιασμό και με άλογη χρήση των λίγων, πολύτιμων, πόρων έδειξαν να φροντίζουν περισσότερο την προβολή τους παρά να δώσουν μιά λύση στα προβλήματα του κόσμου.

  46. Μαρία said

    Σε λίγο στο κόκκινο η Δέσποινα Κουτσούμπα.

  47. leonicos said

    Τι άλλο θα συμβεί επί Κούλη!

    Δε συνέβη επί Κούλη αλλά επί ερντογάν

    Γκρεμίστηκε όλη η Σμύρνη

  48. leonicos said

    Ήμουν στην Ακρόπολη την Κυριακή το πρωί 25/10

    Έχουν όντως κάνει την επίσκεψη προβληματική, κατ’ ουσία ένα στενό διάδρομο με σχοινιά αλλά δεν τσιμεντώσανε τίποτα. Έχουν καλύψει μερικά πράγματα με κινητα στοιχεία

    Είπαμε!

  49. sarant said

    44 Ωραίο το λεύκωμα στο λινκ!

  50. Μάντις said

    ΑΠΟ ΠΟΤΕ ο Βράχος της Ακρόπολης ονομάζεται ΙΕΡΟΣ; Γνωρίζουμε;

  51. Νέο Kid said

    Όταν ήμουνα στο Κατάρ τσακωνόμουνα με τους Τούρκους στο έργο για το ποιος είναι ο μεγαλύτερος γκαντέμης! Αυτοί υποστήριζαν σθεναρά τον δικό τους , αλλά τα τάπωσα τα μεμέτια με ακλόνητα επιχειρήματα και αποδείξεις , και τελικά παραδέχτηκαν ότι ο Μητσό είναι ανίκητος!
    (Μόνο το ότι η Πανάθα είναι μεγαλύτερη ομάδα απ τη Γαλατά Σαράι δεν παραδέχτηκαν ποτέ ,οι ξεροκέφαλοι…)

  52. Γιάννης Ιατρού said

    48: Λεώ …Ήμουν στην Ακρόπολη την Κυριακή το πρωί 25/10…αλλά δεν τσιμεντώσανε τίποτα…

    Ποιανού έτους;

  53. sarant said

    50 Καλή ερωτηση, το θυμάμαι από παλιά.

  54. Μαρία said

    52
    Δεν είναι μπετόν, είπε η Κουτσούμπα, αλλά άλλο υλικό. Υπήρχαν διάδρομοι για ΑΜΕΑ που είχαν φθαρεί και χρειάζονταν συντήρηση. Γι’ αυτό είπε οτι οι κακοτεχνίες έγιναν με πρόσχημα τα ΑΜΕΑ και βέβαια χωρίς διαγωνισμό.

    53
    Πρέπει να είναι σχετικά πρόσφατο. Ο Ήλιος π.χ. δεν τον αναφέρει.

  55. Γιάννης Κουβάτσος said

    Κι ένα σχετικό με το θέμα μας γνωστό βιβλίο:

    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.politeianet.gr/books/9789600515596-giochalas-thanasis-estia-athina-218459&ved=2ahUKEwjpkevp9tzsAhUQ-qQKHeauC1kQFjAAegQIAxAB&usg=AOvVaw14ncet8spUTd1IXOchbX0T&cshid=1604081940723

  56. sarant said

    54 Βλέπω όμως ότι τον Ιερό Βράχο της Ακροπόλεως τον αναφέρει η Μεγ.Ελλην.Εγκυκλ. του 1926

    https://books.google.gr/books?id=xAuqHCYIQCIC&q=%22%CE%B9%CE%B5%CF%81%CF%8C%CF%82+%CE%B2%CF%81%CE%AC%CF%87%CE%BF%CF%82%22&dq=%22%CE%B9%CE%B5%CF%81%CF%8C%CF%82+%CE%B2%CF%81%CE%AC%CF%87%CE%BF%CF%82%22&hl=en&sa=X&ved=2ahUKEwjR6_X_kt3sAhXLjqQKHVqoBTE4FBDoATADegQIBRAC

  57. Spiridione said

    56. Κατά σύμπτωση από το λεύκωμα παραπάνω, ο Παπαδιαμάντης
    Εκείθεν και εφεξής, υψηλά επάνω, επιφαίνεται μία αίγλη. Σέλας συλληφθέν, ακτίς ηλίου στερεοποιημένη. «Μάρμαρον θείον, οπού πρέπει να το φιλήση τις «, καθώς είπεν ο Αμπού ο σατιριστής της συγχρόνου Ελλάδος. Ας οπισθοχωρήσωμεν, ή μάλλον ας σταματήσωμεν εδώ. Σαρκικοί, υλόφρονες και νωθροί άνθρωποι, δεν δύνανται ν’ ανέλθωσιν εις τον ιερόν βράχον της Ακροπόλεως.
    https://anemi.lib.uoc.gr/php/pdf_pager.php?rec=/metadata/5/f/2/metadata-141-0000162.tkl&do=84430.pdf&pageno=305&width=833&height=1187&maxpage=371&lang=en

  58. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Την έκφραση ‘ιερός βράχος’ χρησιμοποιεί ο Ι. Κονδυλάκης σε χρονογράφημά του για τα Αναφιώτικα το 1906. Το είχα βάλει εδώ (προς το τέλος): https://sarantakos.wordpress.com/2020/09/25/cronopiusa/#comment-681214
    Πιθανότατα θα υπάρχει και προγενέστερη χρήση.

    Με πρόλαβε ο Spiridione!! (Ποιας χρονολογίας είναι το κείμενο του Παπαδιαμάντη;)

  59. Μαρία said

    56
    Άρα παράλειψη του Ήλιου.

  60. Theo said

    @58:
    Ο Παπαδιαμάντης έγραψε το κείμενό του, με αφορμή τους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες, το 1896.

  61. ΚΩΣΤΑΣ said

    Μάλλον άχαρα τα παιδικά χρόνια του ΝΛ και αυταρχικός ο πατέρας του. Ενδεχομένως να έπαιξαν ρόλο αυτοί οι δύο παράγοντες στην μετέπειτα ζωή του.

    Παρεπιφτού, 540 κρούσματα σήμερα η Σαλονίκη, οι βόρειοι δεν πάμε καλά.

    Γιώργηδες, Μπαρτζ… και Κατσ… δώστε κανένα παρόν, μην νομίσουν οι οχτροί μας ότι σκιαχτήκαμε! 😉

  62. Αράουτ said

    Εξ όνυχος τον λέοντα: Μιά παιδική ερώτησις του σχολιαστή Μάντις στο σχ. 50 έγινε αφορμή να αποκαλυφθεί όλη η γνωστική ανεπάρκεια των συντελεστών του παρόντος Ιστολογίου

    Ο μακράν κορυφαίος ερευνητής του Σαραντάκειου Ιστολογίου, κ. Spiridione, μάς ενημέρωσε στο σχόλιο 57 ότι ο κύρ Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στο περίφημο κείμενό του «Αι Αθήναι ως Ανατολική Πόλις» (γραμμένο το 1896 για τους Πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες) χρησιμοποιεί την φράση «Ιερός Βράχος» για την Ακρόπολι των Αθηνών.

    …Χωρίς να αντιληφθεί ο αστοιχείωτος ότι ο Παπαδιαμάντης αποκαλεί «Ιερό Βράχο» την Ακρόπολι όχι επειδή κτίστηκε επ’ αυτής ο Παρθενών και τα άλλα ειδωλολατρικά μνημεία, αλλά επειδής επί αιώνες υπήρχε μέσα στον Παρθενώνα ο χριστιανικός ναός της Παναγίας της Αθηνιώτισσας, που έφιαξε ο Βουλγαροκτόνος!..

    ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΤΑ ΠΟΛΥΛΟΓΩ: Είναι καιρός να μάθει ο κ. Σαραντάκος και οι αφελείς αναγνώστες του ότι ο πρώτος που χρησιμοποίησε την φράση «Ιερός Βράχος» για την Ακρόπολι των Αθηνών, ήταν ο βασιλόφρων πρωθυπουργός, Σπυρίδων Λάμπρος, το σωτήριον έτος 1878 στην περίφημη Διδακτορική του Διατριβή επί υφηγεσία «Αι Αθήναι περί τα τέλη του 12ου Αιώνος κατά πηγάς ανεκδότους» (https://tinyurl.com/y5puhcfx). Εκεί ο Σπ. Λάμπρος διηγείται πώς ο Μιχαήλ Ακομινάτος πρωτοήλθε στην Αθήνα και – βλέποντας στην Ακρόπολι τον Ναό της Παναγιάς της Αθηνιώτισσας – αισθάνθηκε σαν τον Μωϋσή όταν πρωταντίκρυζε το θεοστιβές Χωρήβ!..

    ΗΘΙΚΟΝ ΔΙΔΑΓΜΑ: Χριστιανούληδες εφηύραν τον χαρακτηρισμό «Ιερός Βράχος» για την Ακρόπολι των Αθηνών, όχι επειδή βρίσκεται επ’ αυτής ο Παρθενών και τα υπόλοιπα αθάνατα ειδωλολατρικά μνημεία, αλλά επειδή την θέση του Παρθενώνος πήρε ο ναός της Παναγιάς της Αθηνιώτισσας.

    Γι’ αυτό και εμείς οι οπαδοί της Πατρώας Θρησκείας, αποφεύγουμε να χρησιμοποιούμε την φράση «Ιερός Βράχος» για την Ακρόπολι των Αθηνών: Διότι ξέρουμε πως η λέξις «Ιερός» παραπέμπει στην Ιουδαία Μαριάμ και ουχί στην Θεά Αθηνά. Έτσι εξηγείται γιατί δεν χρησιμοποιεί την φράση και ο Ιωάννης Πασσάς στην εγκυκλοπαιδεία του «Ηλίου» (βλέπε σχόλιο 59 της αφελούς Μαρίας, που του καταλογίζει… παράλειψη!).

    Εννοείται ότι ο κ. Σαραντάκος θα έπρεπε να γνωρίζει (δεδομένου ότι ο πάππος του Νικόλαος, ο πατήρ του Δημήτριος και ο θειός του Μιχαήλ ήσαν οι άμεσοι βοηθοί του Ιωάννου Πασσά) θα έπρεπε να γνωρίζει γιατί ο δωδεκαθεϊστής εκδότης του «Ηλίου» αρνιόταν όπως ο Διάβολος το Λιβάνι να χρησιμοποιήσει στην θρυλική εγκυκλοπαιδεία του την φράση «Ιερός Βράχος» για την Ακρόπολι των Αθηνών.

    ΥΓ: Με την ευκαιρία, επιτρέψτε μου να σάς δώσω ένα ακλόνητο στάνταρ για να πάτε Ταμείο σε 45 ώρες από τώρα: Την Κυριακή 1η Νοέμβρη 2020 στις 5.15 μ.μ. γίνεται στο Εθνικό Στάδιο Αγρινίου ο αγώνας Παναιτωλικός – ΠΑΟΚ. Ο ΠΑΟΚ είναι εξαντλημένος από την χθεσινή υπερπροσπάθεια στην Γρανάδα, έχει πολλούς τραυματίες και δεν έχει καμμία τύχη απέναντι στον πολύ ανεβασμένο Παναιτωλικό. Παίξτε άφοβα άσσο ξερό που πληρώνει πολύ καλά στο stoiximan: 6.05. (Το Χ πληρώνει 4.05 και το διπλό του ΠΑΟΚ πληρώνει 1.57) https://www.stoiximan.gr/apodoseis/panaitwlikos-paok/6843118/

    Είπα και ελάλησα και αμαρτίαν ούκ έχω…

  63. sarant said

    61 Ο πατέρας του πάντως ποτέ δεν έδειξε να ντρέπεται για την ομοφυλοφιλία του γιου του.

  64. Spiridione said

    58. 1896

    Και πιο παλιά,
    https://books.google.gr/books?id=sEAOAAAAYAAJ&pg=PA559&dq=%22%CE%B9%CE%B5%CF%81%CF%8C%CF%82+%CE%B2%CF%81%CE%AC%CF%87%CE%BF%CF%82%22&hl=el&sa=X&ved=2ahUKEwimn-CXmt3sAhVE-qQKHUamCp8Q6AEwAHoECAIQAg#v=onepage&q=%22%CE%B9%CE%B5%CF%81%CF%8C%CF%82%20%CE%B2%CF%81%CE%AC%CF%87%CE%BF%CF%82%22&f=false

  65. sarant said

    64 Συγγνώμη για το μαρμάγκωμα. Το σχόλιο 64 είχε γραφτεί νωρίτερα, περίπου μαζί με το 59-60.

  66. 1. … Τι είναι αυτες οι κινέζικες σκιες; …

    Σχέδια από την Κίνα, εξ ου και
    Κινούμενα σχέδια

  67. 66

    …με σινική μελάνη.

  68. Πέπε said

    @6, 10:

    Σαν καραγκιόζης είναι, μόνο που οι Κινέζοι είναι πολύ πιο μπροστά από εμάς. Ξέροντας πώς παίζεται ο ελληνικός καραγκιόζης και αγνοώντας πώς παίζεται ο κινέζικς, είδα, και σ’ αυτό το βίντεο και σ’ άλλα εκεί κοντά, πράγματα που δεν μπορώ να διανοηθώ πώς γίνονται. Ορισμένες φιγούρες, αν όχι όλες, έχουν τουλάχιστον πέντε σούστες. Οι ελληνικές έχουν μία, σπανίως δύο. Τις πέντε με πόσα χέρια τις παίζουν; Μετά, το πώς η φιγούρα γυρίζει το κεφάλι απ’ την άλλη με το κορμί να παραμένει στη θέση του μου φαίνεται ανεξήγητο, πρέπει να παίζει κάποια ταχυδακτυλουργία.

    Από την άλλη, αυτές οι φιγούρες έχουν έναν ρεαλισμό στην πλαστικότητά τους που οι ελληνικές ούτε τον έχουν αλλά ούτε και τον επιδιώκουν. Στο κινέζικο βλέπεις τη γάτα να καμπουριάζει και νομίζεις ότι βλέπεις αληθινή γάτα, με όλη την ελαστικότητα των οστών της. Στον ελληνικό καραγκιόζη δεν υπάρχει τέτοιο ζητούμενο: βλέπεις ξεκάθαρα τα συναρμολογημένα κομμάτια και για να τα κάνεις ανθρώπους (ή οτιδήποτε άλλο) βάζεις και τη δική σου φαντασία.

    @25

    Με Μάνθο Αθηναίο και Θανάση Σπυρόπουλο, ο Καραγκιόζης ήταν ζωντανός μεν στην Αθήνα αλλα΄οπωσδήποτε σε φάση παρακμής.

  69. spyridos said

    «, κι όλο και μας έκρυβε τη θέα. Κι αυτό μου ’δινε μια μελαγχολία απερίγραπτη.»

    Ευλογία και κατάρα η ευαισθησία του ποιητή.

    68.
    Παρόμοιες σκέψεις (για την πολυπλοκότητα του παιξίματος, τα πολλά σπασίματα στις φιγούρες, πολύ μεγαλύτερο εύρος μύθων και φιγούρων), έκανα κι εγώ όταν πρωτοείδα Ινδονησιακό θέατρο σκιών.
    Δεκαετία του 80 πολύ πριν το διαδίκτυο και τον τεράστιο ποταμό πληροφορίας και εικόνας.
    Εως τότε νόμιζα ότι το θέατρο σκιών υπήρχε μόνο στην Ελλάδα.
    Βλέποντας πόσο πλουσιότερο είναι το Ασιατικό θέατρο από το Ελληνικό είναι πεντακάθαρο ποια είναι η προέλευσή του.
    Οταν το έψαξα διαπίστωσα ότι κι ο Τούρκικος καραγκιόζης δείχνει και είναι παλιότερος από το δικό μας.
    Ακόμα και τα ονόματα των δυό βασικών πρωταγωνιστών είναι τούρκικα.
    Εχουν όμως ένα κοινό όλα τα θέατρα σκιών από Ασία ως Ελλάδα: είναι ή ήταν κομμάτι του λαϊκού πολιτισμού.
    Στον Αγγλόφωνο και Γαλλόφωνο κόσμο έγινε εισαγωγή του μέσω της αποικιοκρατίας και δεν έγινε ποτέ στοιχείο του λαϊκού πολιτισμού.
    Πάντα ήταν δημιούργημα συγκεκριμένων καλλιτεχνών που το χρησιμοποίησαν σαν ένα μέσο έκφρασης σε αυτές τις χώρες.

  70. Pedis said

    «Ιερός βράχος», τι στο διάβολο είμαστε τελικά ως έθνος, δωδεκαϊστές;

    Με σίγουρα 1500+ καθημερινά κρούσματα και με μόλις 10-12αριά χιλ. τεστ.

    Άλλοι (Γερμανοί, Ισπανοί., Ιταλοί κλπ) με 3-5πλάσιο αριθμό τεστ, σε αναλογία με τον πληθυσμό, παρουσιάζουν παρόμοιο ή μικρότερο ύψος θετικότητας και τρέχουν και δεν φτάνουν … Πάμε καααλά.

    Η Γερμανία την προηγούμενη εβδομάδα δήλωνε κάπου 40% των τεστ ότι είναι τυχαία, έναντι περίπου 10% στην Ιταλία και την Ισπανία και λίγο παραπάνω στη ΜΒ.

  71. Τουλάχιστον ο μέτζης του νέουκτη τα πήρε τα λεφτά του ο άνθρωπος, να κάνουνε χριστούγεννα τα παιδάκια του.

  72. Pedis said

    Γνωρίζει κανείς ακριβώς τι είδος χοντρομαλακία κάνανε στην Ακρόπολη;

    Δεν πιστεύω, τουλάχιστον, να ξαναπλήρωσαν τα υλικά που τους ξέμειναν από τον μεγάλο περίπατο;

  73. gpoint said

    Αυτό το 1690 και τα 500+ στην Σαλονίκη, είναι φουσκωμένο με κάτι υπόλοιπα από την αργία της 28ης και εξυπηρετεί την νουθεσία του όχλου, θα επανέλθουμε σύντομα στην κανονικότητα των 1200 και 300+ συμπρωτεύουσας, θαρρώ

  74. gpoint said

    Μπορεί να έκανε 33 χρόνια να πάρει πρωτάθλημα ο ΠΑΟΚ αλλά υπάρχουν μεγαλύτερα ρεκόρ, 52 χρόνια έχει να νικήσει στην Λαμία ο ΠΑΟ και 74 να πάρει πρωτάθλημα ο Αρης.
    Τα ρεκόρ είναι για να σπάνε, προτείνω ξερό διπλό του ΠΑΟ, για αποδόσεις στον ΓΤ και τον Αράουτ που ασχολούνται πρακτικά, εγώ είμαι της θεωρίας πλην 4 κατά μ.ο. περιπτώσεων τον χρόνο που οι μπουκμέηκερς δώσουνε φανερά λάθος αποδόοσεις σε ματς γνωστών ομάδων και το πάρω χαμπάρι

  75. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    60, 64.
    Ευχαριστώ!

    >>…με τα φουστανάκια, καθώς ήμουν, φορώντας το καπέλο του πατέρα μου…
    Στη φωτογραφία του άρθρου, ο Ν.Π. δεν φαίνεται να φορά φουστανάκια.
    Εννοεί, άραγε, κάτι παρόμοιο -στο πιο …αστικό, πάντως- με αυτό που φορά το όρθιο αγοράκι, δεξιά στη φωτογραφία αυτή (Κόρινθος, περ. 1920) ;

    Ή μήπως κάτι σαν φουφούλα, που φορούσαν πολλά μικρά αγόρια στις δεκαετίες ’40-50;

    Καλημέρα σε όλους!

  76. Γιάννης Κουβάτσος said

    74: Υπάρχουν ακόμα μεγαλύτερα ρεκόρ:ο Μπάοκ δεν έχει κερδίσει ποτέ τον Πάμισο Μεσσήνης.

  77. ΚΩΣΤΑΣ said

    63 Νικοκύρη, δεν έχω συγκεκριμένες γνώσεις για τον χαρακτήρα του Λεωνίδα Λαπ. Απλά το γεγονός ότι μαστίγωσε τον μικρούλη του γιο μέχρι του σημείου να τον τρέχει μετά σε γιατρούς, μου έκανε κακή εντύπωση. Τί να πω! Μπορεί να ήταν και μια κακή στιγμή.

  78. Γς said

    >Μάχες ολόκληρες απάνω στο κρεβάτι και με τη «θείτσα» την καημένη (πού μ’ αγαπούσε τόσο, και που είχα γεννηθεί στα χέρια της και που συγκατοικούσαμε, χρόνια πολλά, κατόπιν), που την ξυπνούσα τα μεσάνυχτα να «παίξουμε».

    Με την Aunty, Τη θείτσα, παιχνίδια στο κρεβάτι. Με πιάνετε ε;

  79. sarant said

    Καλημέρα από εδώ!

    73 Μακάρι, αλλά…

    75 Κάτι σαν φουφούλα, μάλλον

    77 Μια χτυπιά του έδωσε, δεν τον μαστίγωσε, αλλά τέλος πάντων

  80. Γιάννης Κουβάτσος said

    Είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι ένας στρατιωτικός, και μάλιστα εκείνη την εποχή, δεν είχε πρόβλημα με την ομοφυλοφιλία του μοναχογιού του.

  81. dryhammer said

    80. Από τα πανάρχαια χρόνια, ο έρως «υπηρεσίας» (όπως πχ το τυρί «υπηρεσίας») ήταν ομοφυλοφιλικός.

  82. Spiridione said

    61. Για πρώτη και μοναδική φορά λέει τον χτύπησε.
    Διάβασε και το άρθρο που έχει λινκάρει ο Νικοκύρης. Έχει ενδιαφέρον
    https://sarantakos.wordpress.com/2010/10/09/leolapathiotis/

  83. Γιάννης Κουβάτσος said

    81:Εν κρυπτώ και παραβύστω. Επειδή έχω μεγαλώσει σε καραβανάδικο περιβάλλον, δεν συνάντησα ούτε έναν τους που να μην εκφραζόταν με υβριστικούς όρους για τους ομοφυλόφιλους.

  84. Γς said

    63, 80:

    Η ψυχούλα του το ξέρει…

  85. Pedis said

    Σε αρκετά σπίτια στρατιωτικών, δεν μπορώ να πω, όμως, για την Ελλάδα του 1900, κουμάντο κάνει η μαμά 😱 (χωρίς αυτό να φαίνεται προς τα έξω.)

  86. ΚΩΣΤΑΣ said

    79 – 82

    Προς άρση κάθε παρανόησης. Δεν επιμένω στον χαρακτηρισμό «αυταρχικός» για τον ΛΛ., πολλώ δε μάλλον αν αποδέχτηκε την ομοφυλοφιλία του γιου του.

  87. Αιμ said

    75, 79. Μήπως εννοεί την σχολική ποδιά που ήταν κάπως σαν φούστα ;

  88. 75, 79, 87 Δεύτερη φορά σε λίγες μέρες που παρατηρώ με έκπληξη ότι κανείς δεν έχει διαβάσει μικρός τον Τρελαντώνη της Δέλτα. Τα μικρά παιδιά, μέχρι 5-6 ετών φαντάζομαι, στις αστικές οικογένειες φορούσαν όντως φουστίτσα, ίσως για να είναι πιο εύκολη η αλλαγή πάνας στα βρέφη και κατόπιν το γιογιό, ο καθαρισμός κλπ (δική μου υπόθεση αυτή).

  89. 88 Π.χ. εδώ
    https://images.app.goo.gl/FzgtA9yufQmvwjCy9
    το μικρότερο παιδί είναι ο Αλέξανδρος, αδελφός της Πηνελόπης Δέλτα.

  90. Pedis said

    τακτική: φτύνεις – γλείφεις – φτύνεις … 🐿

  91. voulagx said

    #66,67 @ΜιχΝικ & Ιχτήνον: Μου φαίνεται είστε υποκινούμενοι.

  92. Γιάννης Κουβάτσος said

    88: Το ‘χουμε διαβάσει, Δύτη, αλλά έχουν περάσει αιώνες από τότε…Πηνελόπη Δέλτα, Λουντέμης και Καζαντζάκης ήταν τα βασικά αναγνώσματα της γενιάς μου. ☺

  93. loukretia50 said

    89. Αγαπημένος Τρελαντώνης!
    Στην παλιά, καλή έκδοση με την ωραία εικονογράφηση!
    Λογική η υπόθεση του Δύτη, αν και για τη σχολική ποδιά δεν το καταλαβαίνω, τα παιδιά είναι αρκετά μεγάλα.

    ————————————–

    Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι δεν είχε πρόβλημα στρατιωτικός της εποχής εκείνης , που εφαρμόζει τιμωρία με μαστίγιο – έστω για μια φορά.
    Πιο πιθανό μου φαίνεται να ενδιαφερόταν για την εικόνα του άψογου οικογενειάρχη, να πίστευε ότι ο γιος του θα συμμορφωθεί με τον καιρό ή να φοβόταν το σκάνδαλο αν τον έδιωχνε.
    Όσο για τον ποιητή, μπορεί να υποθέσει κανείς ότι υπολόγιζε και σεβόταν τον πατέρα του και δεν ήθελε να τον εκθέσει (και) με τα κείμενά του, έστω για χάρη της μητέρας του.

    Έίναι πολύ όμορφη μέρα, όσο μπορούμε ας τη χαρούμε!
    Καλό Σαββατοκύριακο!

  94. loukretia50 said

    …»εφαρμόζει»? λίγο εξτρήμ επιλογή λέξης. Τέλος πάντων!

  95. Λου, εγώ δεν είπα για σχολική ποδιά. Όπως καταλαβαίνω η φούστα αφορούσε την προσχολική ηλικία.

  96. loukretia50 said

    95. Δεν το είπες εσύ, βιαστική διατύπωση και πάλι!
    Ο Αιμ. την ανέφερε και το συμπλήρωσα!

  97. Γιάννης Ιατρού said

    88 και μετέπειτα (φούστα)

    Σκεφτείτε πως επίσης ραβόταν πολύ εύκολα…

  98. gpoint said

    Είναι πασίγνωστον πως στις στρατιωτικές σχολές η εκάσοτε μεγαλύτερη τάξη ασκήση διοίκηση στις κατώτερες και σεξουαλικώς γι αυτό και οι στρατιωτικοί έχουν κάποια αμβλυμένη γνώμη για τους ομοφιλόφυλους εντός στραυεύματος -σαν παθόντες και οι ίδιοι- αλλά και περιφρόνηση για όσους γλυκάθηκαν και το συνέχισαν μετά.
    Οπως έχει γράψει ο Πετρόπουλος η διοίκηση αδιαφορεί » αφού δεν γκαστρώνονται, άστους να πηδιούνται»

  99. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    87. προκειται περι της φουφούλας, κατι σαν σαλοπετα με κοντο παντελονι.

    ΥΓ φουφούλα< αβέβαιης ετυμολογίας

    Ουσιαστικό

    φουφούλα θηλυκό

    το φουσκωτό κάτω και πίσω τμήμα βράκας νησιώτη
    παντελόνι (κατά κανόνα παιδικό ή γυναικείο) που έχει φουσκωτά μπατζάκια και σούρες (συχνά φέρει και τιράντες)

  100. Αμαλια said

    Γεια σας,

    Έκανα την αυτοψία.

    Που σας στέλνω φωτογραφίες;

  101. sarant said

    100 Eυχαριστώ πολύ! Το μέιλ είναι sarantπαπάκιpt.lu

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: