Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Το γκαμπί της βασίλισσας

Posted by sarant στο 25 Νοεμβρίου, 2020


Θ’ ασχοληθούμε σήμερα με μια λέξη της επικαιρότητας, κατά κάποιο τρόπο, όμως μια λέξη που δεν έχει καμιά σχέση με τον κορονιό και τη συμπαρομαρτούσα ορολογία. Θα μου πείτε: καταμεσίς στο δεύτερο κύμα, μέσα στην πανδημία, μπορεί άραγε κανείς ν’ ασχοληθεί με την επικαιρότητα χωρίς να ασχοληθεί με την πανδημία; Κι όμως, υπάρχουν πτυχές της ζωής όπου η κορόνα δεν έχει ρίξει την απαίσια σκιά της.

Ίσως επειδή δεν ανήκουν στην πραγματική ζωή αλλά στη μυθοπλασία. Διότι βέβαια το γκαμπί της βασίλισσας ήρθε στην επικαιρότητα, ή αν προτιμάτε στη μικροεπικαιρότητα, επειδή έτσι ονομάζεται το όνομα μιας σειράς που προβάλλεται στο Νέτφλιξ και που κίνησε την περιέργεια πολλών στο ελληνόφωνο Διαδίκτυο, τόσο που να δω αρκετές σχετικές συζητήσεις σε γλωσσικές ομάδες του Φέισμπουκ αλλά και γενικά στα σόσιαλ.

Η σειρά ονομάστηκε έτσι επειδή πρωταγωνιστεί μια κοπέλα, μια κοκκινομάλλα σκακίστρια, που αποφασίζει να ασχοληθεί επαγγελματικά με το σκάκι και μάλιστα να πάρει μέρος στο ανδρικό πρωτάθλημα. Περισσότερα δεν μπορώ να σας πω, διότι δεν είμαι σειράκιας, μάλιστα δεν έχω καν Νέτφλιξ -όχι επειδή είναι τάχα όργανο της νεομαρξιστικής προπαγάνδας, όπως λέει εκείνος ο ηλίθιος, αλλά επειδή δεν προλαβαίνω, δυστυχώς. Βλέπω φίλους μου που μου λένε ότι είδαν εκείνη ή ετούτη τη σειρά και τους ζηλεύω που βρίσκουν χρόνο -μα, 36 ώρες έχει η δική τους μέρα;- αλλά βέβαια κι εκείνοι μπορεί να μακαρίζουν εμένα που βρίσκω χρόνο για κάτι άλλο, και ούτω καθεξής.

Αφού λοιπόν δεν μπορώ να σας πω για τη σειρά (αν όμως εσείς την έχετε δει, ευχαρίστως να ακούσω τη γνώμη σας) θα λεξιλογήσω -αυτό άλλωστε δεν κάνουμε εδώ; Και συνάμα θα θυμηθώ τα νιάτα μου, τότε που έπαιζα σκάκι.

Γκαμπί της βασίλισσας είναι η ονομασία ενός ανοίγματος στο σκάκι. Όταν ο άσπρος παίξει στην πρώτη κίνηση το πιόνι της βασίλισσας (1. δ4) και ο μαύρος κάνει το ίδιο, τότε στη δεύτερη κίνησή του ο άσπρος παίζει 2. γ4. Καλύτερα να βάλω το σχήμα:

Eδώ, όσοι ξέρουν σκάκι βλέπουν ότι ο μαύρος μπορεί να πάρει το πιόνι του άσπρου. Ο άσπρος βέβαια δεν έκανε λάθος παίζοντας τη δεύτερή του κίνηση, δεν πρόκειται για αβλεψία. Σκόπιμα προσφέρει το πιόνι του, το θυσιάζει, επειδή ελπίζει ότι η θυσία αυτή αντισταθμίζεται από τακτικό πλεονέκτημα, καθώς θα φύγει από το κέντρο το μαύρο πιόνι. Ο μαύρος πάλι βρίσκεται σε δίλημμα: αν αποδεχτεί τη θυσία, θα έχει προσωρινά ένα πιόνι περισσότερο, όμως θα είναι διπλωμένο -και θα έχει χάσει το κέντρο. Γι’ αυτό και συχνά το γκαμπί της Βασίλισσας δεν γίνεται αποδεκτό: ο μαύρος στη δεύτερη κίνησή του συχνά δεν τρώει το άσπρο πιόνι αλλά παίζει 2… ε6 και στηρίζει το δικό του πιόνι.

Το γκαμπί της Βασίλισσας είναι από τα πιο παλιά ανοίγματα, αλλά δεν το παίζουν συχνά οι ερασιτέχνες παίκτες -αν μη τι άλλο, επειδή οι ερασιτέχνες προτιμούν τα ανοιχτά ανοίγματα, δηλαδή με πρώτη κίνηση από το πιόνι του βασιλιά (1. ε4).

Οπότε, για να δώσουμε και τον ορισμό, γκαμπί στο σκάκι είναι η θυσία πιονιού στο άνοιγμα της παρτίδας, συχνά στη 2η ή την 3η κίνηση. Μια θυσία πιονιού ή άλλου κομματιού στο μέσο της παρτίδας δεν λέγεται γκαμπί. Το γκαμπί μόνο στο άνοιγμα, στην αρχή, της παρτίδας εμφανίζεται -είναι λοιπόν υποσύνολο της θυσίας.

Αντίστοιχο του γκαμπί της Ντάμας (έτσι λέγανε συνήθως τη Βασίλισσα όταν έπαιζα σκάκι) είναι το γκαμπί του Βασιλιά, που είναι ακόμα πιο αρχαίο άνοιγμα. Εδώ ο Λευκός στη δεύτερη κίνηση, μετά από 1. ε4 ε5, παίζει 2. ζ4. Παρόλο που το γκαμπί του Βασιλιά ήταν πολύ διαδεδομένο στα πρώτα ρομαντικά χρόνια του σκακιού, σήμερα παίζεται σπάνια διότι δεν προσφέρει πολλά πλεονεκτήματα στον λευκό -και εκθέτει και τον βασιλιά του. Κι έτσι, μόνο αξία αιφνιδιασμού έχει το γκαμπί του Βασιλιά -θυμάμαι σε κάποιο πρωτάθλημα Ελλάδας στη δεκαετία του 1970 είχε εμφανιστεί ένας παίκτης που έπαιζε το γκαμπί του Βασιλιά και το είχε κερδίσει εκμεταλλευόμενος ακριβώς το στοιχείο του αιφνιδιασμού: από τότε είχε σταματήσει να παίζεται το γκαμπί του Βασιλιά.

Υπάρχουν και άλλα γκαμπί, μερικά και από τον μαύρο -θυμάμαι ότι ένα φεγγάρι έπαιζα, ως μαύρος, το γκαμπί Μπένκε (1. δ4 Ιζ6, 2. γ4 γ5, 3. δ5 β5), αλλά αυτό έγινε στη δύση της αγωνιστικής μου καριέρας κι έτσι δεν έχω αρκετά μεγάλο δείγμα για να πω αν ήταν καλή ιδέα, πάντως γινόταν αρκετή φασαρία από την αρχή, πλάκα είχε.

Τότε, με απασχολούσε το γκαμπί ως σκακιστή. Αλλά η λέξη μπορεί να μας απασχολήσει και με την ετυμολογία της. Να πω εδώ πέρα ότι ένιωσα έκπληξη όταν αναζήτησα το «γκαμπί» στα λεξικά μας και δεν το βρήκα πουθενά (με μια επιφύλαξη, ότι δεν έχω πρόσβαση στην τελευταία έκδοση του λεξικού Μπαμπινιώτη αλλά σε μια παλιότερη). Σε κανένα λοιπόν λεξικό δεν υπάρχει το γκαμπί, παρά μόνο στο Βικιλεξικό. Δεν μπορώ να πω αν καλώς δεν υπάρχει ή αν είναι σφάλμα η απουσία του, διότι δεν είμαι αντικειμενικός παρατηρητής: έμαθα τη λέξη «γκαμπί» από τα πολύ μικρά μου χρόνια, καθώς την έλεγε ο παππούς μου, οπότε μου είναι απόλυτα οικεία.

Λοιπόν, η λέξη γκαμπί στα ελληνικά είναι δάνειο από τα γαλλικά (όπως και αρκετή σκακιστική ορολογία) αλλά η γαλλική λέξη gambit με τη σειρά της προέρχεται από τα ιταλικά, από τη λ. gambetto που είναι η τρικλοποδιά. Φαίνεται ότι μεσολάβησε το ισπανικό gambito, όπως ονόμασε πρώτος ο Ρούι Λόπεθ τα ανοίγματα τύπου γκαμπί, βασιζόμενος στην ιταλική λέξη και εξισπανίζοντάς την, και από εκεί το πήραν οι Γάλλοι (γι’ αυτό και έχουν gambit και όχι gambet). Η γαλλική λέξη έγινε στη συνέχεια διεθνής, στα αγγλ. επίσης gambit (αλλά προφέρεται αλλιώς) και στα ελληνικά γκαμπί.

Πάμε τώρα στην ιταλική λέξη, gambetto, που είπαμε πως είναι η τρικλοποδιά π.χ. στην πάλη. Εύστοχη ονομασία για ένα άνοιγμα που αποβλέπει στο να στήσει παγίδα στον αντίπαλο. Η ιταλική λέξη προέρχεται από το gamba, που είναι η δική μας γάμπα.

Η γάμπα είναι ιταλικό δάνειο -αλλά και η ιταλική λέξη, σύμφωνα με την επικρατέστερη άποψη έχει ελληνική αρχή, πράγμα που σημαίνει πως έχουμε αντιδάνειο. Συγκεκριμένα, το ιταλ. gamba ανάγεται σε υστερολατινικό gamba «πόδι, ιδίως πόδι αλόγου», που πιθανώς προέρχεται από το ελληνικό «καμπή» (άρθρωση, ιδίως άρθρωση του ποδιού του αλόγου), ίσως τον δωρικό τύπο «καμπά».

Καθώς το άλογο έπαιζε τεράστιο ρόλο στη ζωή εκείνα τα χρόνια, η άποψη φαίνεται εύλογη. Ωστόσο, πρέπει να αναφέρω ότι ο επιφανής Καταλανός ετυμολόγος Κορομινάς απορρίπτει την ελληνική προέλευση με το επιχείρημα ότι μια λέξη σχετικά πρόσφατη και διαδεδομένη σε όλες τις ρωμανικές γλώσσες δεν είναι εύκολο να προέλθει από τα ελληνικά, εκτός που υπάρχει και σημασιολογικό άλμα. Έτσι, προτείνει κελτική προέλευση.

Πάντως, αν είναι αντιδάνειο η γάμπα, τότε είναι αντιδάνειο και το γκαμπί, αφού από την ίδια ρίζα προέρχονται. Ας πούμε ότι είναι πιθανό αντιδάνειο.

Και πείτε μου αν αξίζει η σειρά, μήπως και φιλοτιμηθώ να τη δω. Αν και χλομό το βλέπω, διότι αν αρχίσω να βλέπω σειρές ποιος θα γράφει άρθρα;

373 Σχόλια προς “Το γκαμπί της βασίλισσας”

  1. Είμαστε κοντά και στο αθηναϊκό καφενείο «Γαμβέτα»; Καλημέρα.

  2. Πηγές από το σπίτι μου μου λένε ότι η σειρά είναι πράγματι πολύ καλή.
    Μια ζωή νόμιζα αφελώς ότι γκαμπί/γκάμπιτ ήταν κάποιο ινδικό άνοιγμα από την πρώτη εποχή του σκακιού (και, αντίστοιχα, ινδική λέξη)…

  3. Λοζετσινός said

    Καλημέρα σας και χρόνια πολλά στις Κατερίνες που γιορτάζουν.
    Γκαμπί Μπένκο ( Benko) πρέπει να είναι Νίκο, οι Ρώσοι το λένε γκαμπί Βολγα

  4. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα! Κι εγώ έχω ακούσει ενθουσιώδεις απόψεις για τη σειρά.
    Όμως…
    Αν η φράση έβγαινε σήμερα, όπιο του λαού θα ήταν η τηλεόραση.
    Παρά το γεγονός ότι αντικαθίσταται από το διαδίκτυο, η επίδρασή της στον ελληνικό πληθυσμό (με τον υψηλό μέσο όρο ηλικίας) είναι σημαντικότατη (δε μοιράζονται για πλάκα τα πέτσινα μύρια)
    Γι’ αυτό, επειδή μερικοί είμαστε εθισμένοι, διλήμματα όπως αυτό της κατακλείδας, καταδικάζονται απερίφραστα! 🙂

  5. LandS said

    Στα τρία πρώτα επεισόδια της πρώτης σεζόν (έχει δεύτερη ή ακόμα;) που παρακολούθησα δεν βρήκα σκακιστικό ενδιαφέρον. Και σωστά γιατί θα την βαριόταν τη σειρά ο κόσμος. Πέρα από το ατίθασο κορίτσι που μεγαλώνει σε ορφανοτροφείο και υιοθετείται σε μια διαλυμένη οικογένεια, που συμβαίνει με πάρα πολλά αγόρια και κορίτσια στον κόσμο, δείχνει τη διέξοδο που βρήκε στο σκάκι και, κυρίως, στους ανθρώπους αγαπάνε το σκάκι. Αυτή νομίζω είναι η ιστορία, όπως κάθε ταινία με την ιστορία αθλητή ή αθλήτριας που από τα δύσκολα αναδύεται σε κάτι σαν Τζόρτζι Μπέστ του μπέιζμπολ ή της ρυθμικής γυμναστικής, ακόμα και του μποξ (δεν εννοώ τον Ρόκι μόνο). Πέρα από αυτά, μαθαίνεις το abc του πως γίνονται τα τουρνουά, μπαίνουν οι βαθμολογίες, πως γίνεσαι μαιτρ και πως ανεβαίνεις τα σκαλοπάτια της μαιτροσύνης (συμβολή μου στην ευγενή επιδίωξη προς τις 6εκ λέξεις)

    Σήμερα όμως διάβασα ότι το chess.com έχει κάπου 100χιλ νέες εγγραφές την ημέρα και έχει φτιάξει τρία-τέσσερα ποντ για να παίξεις σκάκι με τον κύριο ρόλο της σειράς.

  6. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια! Και χρόνια πολλά στις Κατερίνες!

    2 Εχει μια ινδική χροιά, πράγματι

    3 Για κάποιο λόγο, τότε το λέγαμε Μπένκε. Αλλά θυμάμαι και το Βόλγα.

    5τέλος:Μωρέ μπράβο!

  7. π2 said

    Η σειρά είναι όντως πολύ καλοφτιαγμένη, με μια κάπως παλιομοδίτικη μαστοριά (χτίσιμο έντασης μέσα από ένα ντεκουπάζ χωρίς εφέ αλλά με έξυπνες ιδέες, μεγάλη έμφαση στη λεπτομέρεια, από την εξέλιξη της γκαρνταρόμπας και του μακιγιάζ της πρωταγωνίστριας μέχρι το εντυπωσιακό δεδομένο ότι όλες, ανεξαιρέτως, οι παρτίδες που παριστάνονται στηρίζονται σε πραγματικές παρτίδες και όλες οι κινήσεις των ηθοποιών στη σκακιέρα είναι χορογραφημένες με πραγματικές κινήσεις που αναπαριστούν τις παρτίδες αυτές, ακόμη και στις σκηνές όπου παίζουν speed chess). Σύμβουλοι της σειράς ο Κασπάροφ και ο Μπρους Παντολφίνι. Η παρτίδα του τελικού στηρίζεται και αυτή σε πραγματική παρτίδα, η οποία, λέει, στην πραγματικότητα έληξε με ισοπαλία, αλλά ο Κασπάροφ βελτίωσε το παιχνίδι ώστε να προκύψει νικητής.

  8. ΓΤ said

    Γυρίζοντας στα χρόνια του γαλλικού μπαρόκ, και ακριβώς επειδή παίζεται στηρίζοντάς τη στις γάμπες, έχουμε τη «βιόλα ντα γκάμπα».

    Τίποτε δεν μπαίνει σε σειρά όταν αρχίζουμε να βλέπουμε σειρές.

  9. nikiplos said

    6@ Μόδα κι αυτή λοιπόν αλλά τουλάχιστον το σκάκι, όπως και το μπριτζ είναι πνευματικά παιχνίδια. Πάντα μου άρεσε, το προτιμούσα από το θορυβώδες ταβλοκοπάνι στα εφηβικά μου χρόνια όμως πέραση είχε το γαλλικό μπιλιάρδο, έτσι έμαθα κάτι τελείως άχρηστο σήμερα, αφού πουθενά δεν βρίσκεις να παίξεις με κανέναν κιόλας. Πάντως ερασιτεχνικά που και που, παίζω σκάκι με αγνώστους και συνήθως χάνω, αφού ποτέ δεν τελειοποίησα καμία τεχνική και ως γνωστό τεμπελόσκυλο, ούτε διάβασα.

    Ως θεατής, θυμάμαι υπήρχε κοινό στους κήπους του Λουξεμβούργου, στο γιγάντιο σκάκι, όπου έπαιζε συχνά εκεί, ένας διάσημος μαθηματικός τις Κυριακές, προσήγορος στον οποιονδήποτε και να τον διδάξει ακόμη, αλλά έπρεπε να περιμένεις ώρες για να σου κάτσει η ευκαιρία και φυσικά να έχεις και ένα στοιχειώδες επίπεδο. Αφήστε που προτιμούσα να ατενίζω τις φοιτητικές γαλλικές γάμπες στις παρακείμενες καρέκλες ανάκλιντρα, ξεκαρφούμενος με ένα βιβλίο στο χέρι.

  10. konos said

    Μου άρεσε η σειρά πολύ και διάβασα και το βιβλίο, πάνω στο οποίο βασίζεται. Δεν ασχολούμαι με το σκάκι, αλλά μου άρεσαν πάρα πολύ οι περιγραφές, τόσο στη σειρά, όσο και στο βιβλίο, για τον ψυχισμό και τις σκέψεις της ηρωΐδας κατά τη διάρκεια των αγώνων, αλλά και οι περιγραφές των παικτών ανάλογα με το πώς παίζουν. Μου θύμισε και κάτι από τη Σκακιστική Νουβέλα του Τσβάιχ.

  11. leonicos said

    υποσύνολο της θυσίας

    και αναρωτιόμουν αν υπ΄ρχουν υποσύνολα της θυσίας

    και όμως υπάρχουν

  12. spiridione said

    H σειρά για νέτφλιξ είναι καλή, πολύ καλή πρωταγωνίστρια, ωραία αισθητική sixties, θέμα με σκάκι που δεν είναι και συνηθισμένο. Και επίσης, για να δικαιώσουμε τον άλλο που λέει για νεομαρξιστική προπαγάνδα, αποτίει φόρο τιμής στο σοβιετικό σκάκι.

    7. Συνέντευξη του Κασπάροβ για τη σειρά
    https://slate.com/culture/2020/11/queens-gambit-garry-kasparov-interview-netflix-chess-adviser.html?fbclid=IwAR0wA8WHmJ692KcsnAwR8bn1QiYSaad5QCp9pexwwL6_nB7nozrVURaB6VQ

  13. Γιάννης Κουβάτσος said

    Γκαμπί Μπένκο λέγεται, από τον εμπνευστή του, τον Παλ Μπένκο, που πέθανε πέρσι. Α, ρε Νικοκύρη, πόσα χρόνια πίσω με γυρνάς με το σημερινό. ☺

  14. leonicos said

    ισπανικό gambito

    εννοείς gambido

  15. leonicos said

    αν αρχίσω να βλέπω σειρές ποιος θα γράφει άρθρα;

    εγώ δεν βλέπω ούτε σειρές ούτε γραφω άρθρα

  16. K.T. said

    Με τη σειρά γίνεται χαμός, και θεωρείται ένας από τους βασικούς λόγους που οι σκακιέρες έχουν γίνει ανάρπαστες παγκοσμίως. Μεγαθήρια σαν τον Κάρλσεν τη σχολιάζουν, και φυσικά ως σύμβουλος ήταν ο ίδιος ο Κασπάροφ. Την είδα δυο φορές, μια μόνος απνευστί και μια ξανά με τη σύζυγο, που δεν παίζει καν σκάκι.

    Αξίζει να την δει κανείς. Ενώ δεν έχει κάτι το συγκλονιστικά διαφορετικό, οι ερμηνείες είναι πολύ καλές, η σκηνοθεσία άψογη, η προσοχή στις λεπτομέρειες συνεχής και το όλο αποτέλεσμα εθιστικό. Δείτε την

  17. ΓΤ said

    9@

    Διαβάζοντας την ιστορία στο #9 για το βλέμμα του Νικιπλουά (που παραπέμπει στον Λουδοβίκο του Μπλουά) στα παγκάκια, ξέρω ότι ο πραγματικός ύμνος είναι το «Aux jambes, citoyens!».

  18. LandS said

    6
    Μωρέ μπράβο! Δεν λες τίποτα.

    If you enjoyed the Netflix show “The Queen’s Gambit”, you can now play against a virtual Beth Harmon at different ages and stages of her chess career. From young Beth first learning to play, all the way to her taking on the world’s top grandmasters, you can now face off against this powerful female chess player.

    https://www.chess.com/news/view/play-beth-harmon

  19. dreamer said

    Η σειρά είναι βασισμένη σε βιβλίο του Walter Tevis, που έχει γράψει και άλλα αξιόλογα βιβλία που μετέπειτα γίνανε ταινίες: The Man Who Fell On Earth, The Hustler, The Color of Money.

    Έχοντας δει τη σειρά και μόλις έχοντας διαβάσει το βιβλίο θα έλεγα πως, χωρίς να είναι αριστουργήματα, η κατανάλωση ενός από τα δύο μάλλον αξίζει. Το βιβλίο άλλωστε δεν ξεπερνάει τις 300 σελίδες περίπου.

  20. voulagx said

    Συμφωνω με το #7 του Π2.
    Η παρτιδα του τελικου εδω: https://www.youtube.com/watch?v=oIMaTKOZG-8&list=RDCMUCL5YbN5WLFD8dLIegT5QAbA&start_radio=1&t=121

  21. faltsos said


    Άλλα στοιχεία για την αύξηση της δημοτικότητας του σκακιού λόγω της σειράς:

    -Το ebay ανακοίνωσε αύξηση 273% στις αναζητήσεις για αγορά σετ σκακιού το πρώτο δεκαήμερο από την έναρξη προβολής της σειράς
    -Leon Watson (διευθυντής της παλαιότερης σκακιστικής λέσχης του Λονδίνου (Battersea): Είχαμε περισσότερα αιτήματα στη λέσχη από γυναίκες τις τελευταίες δύο εβδομάδες από ό,τι είχαμε τα τελευταία πέντε χρόνια
    -Αυτή τη στιγμή περίπου 30 εκατομμύρια παιδιά είναι εγγεγραμμένα σε κάποια μορφή σχολικού προγράμματος σκακιού και η FIDE υπολογίζει ότι λόγω της σειράς ο αριθμός αυτός θα φτάσει τα 50 εκατομμύρια, όχι στο απώτερο μέλλον, αλλά τις επόμενες ημέρες

    Περισσότερα: https://www.ethnos.gr/politismos/sinema/134607_queens-gambit-i-seira-fainomeno-toy-netflix-gennaei-tin-pragmatiki

  22. Μπετατζής said

    Η σειρά είναι τρέλα και συστήνεται οπωσδήποτε. Στα συν που περιγράφει ο Π2 στο 7 και ο Lands στο 5 θα πρόσθετα και το σχόλιο για την υποτιμημένη θέση της γυναίκας στην Αμερική του ΄ 50 καθώς και τον ωραίο τρόπο με τον οποίο περνάει το ψυχροπολεμικό κλίμα και τις σχέσεις Αμερικής – ΕΣΣΔ την περίοδο αυτή. Στα συν οπωσδήποτε και το ότι ισότιμα αντιμετωπίζει τις 2 χώρες και τις κοσμοθεωρίες τους, ίσως με ένα πολύ διακριτικό θετικό σχόλιο για την ΕΣΣΔ, στην τελική σκηνή με τα πλήθη των μοσχοβιτών να παίζουν σκάκι στο πάρκο. Κάτι τέτοια βλέπει και γνωστός ηλίθιος και κατηγορεί το Νέτφλιξ για μαρξισμό. Από την άλλη ο πρωταθλητής της ΕΣΣΔ παρουσιάζεται έτοιμος για αυτομόληση με την κα γκε μπε ξωπίσω του όλη την ώρα (με οδηγίες Κασπάροφ).

    Για προχωρημένους : Ο σκηνοθέτης της σειράς είναι ο ίδιος που έγραψε και σκηνοθέτησε την σειρά Godless πάλι στο νετφλιξ, μια υπέροχη και σύγχρονη αναβίωση του γουέστερν, με εξ ίσου δυνατά φεμινιστικά στοιχεία στο σενάριο.

  23. Πέπε said

    Καλημέρα

    > > οι ερασιτέχνες προτιμούν τα ανοιχτά ανοίγματα

    Ανοιχτά ανοίγματα; Λέγεται έτσι; Λένε και κλειστά ανοίγματα; (ρωτώ χωρίς ειρωνεία)

    > > Η γάμπα είναι ιταλικό δάνειο -αλλά και η ιταλική λέξη, σύμφωνα με την επικρατέστερη άποψη έχει ελληνική αρχή, πράγμα που σημαίνει πως έχουμε αντιδάνειο.

    καμπή > lat. gamba > ιτ. gamba > ελλ. γάμπα: ναι, αυτό είναι αντιδάνειο (αν ισχύει βέβαια)
    αλλά καμπή > λατ. gamba > ιτ. gamba («η γάμπα») > ιτ. gambetto («η τρικλοποδιά») > ισπ. gambido («το γκαμπι στο σκάκι») > γαλλ. gambi > ελλ. γκαμπί, θα μπορούσε κι αυτό να θεωρηθεί αντιδανεισμός; Φαίνεται να είναι πάρα πολλοί οι ενδιάμεσοι σταθμοί.

  24. voulagx said

    Και μια αγνωστη για μενα λεξη: Τι είναι η Αποφαίνεια που ακούγεται σε αυτή

  25. leonicos said

    και ποιος νοιάστηκε…. θα πεις

  26. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    22 Γειά σου Μπέτα! Ακόμα τρεχάματα?

  27. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και έλεγα τι μου θυμίζει η υπόθεση του βιβλίου…Και το βρήκα: ένα παλιό Bell, που κυκλοφόρησε στα ελληνικά με τίτλο «Τελευταία παρτίδα» και το οποίο είχα διαβάσει 5-6 απανωτές φορές λόγω της σκακιστικής μανίας μου εκείνης της εποχής. Θυμάμαι ακόμα ολόκληρες σκηνές. Σ’ αυτό το βιβλίο βασίστηκε η σειρά.
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://metabook.gr/books/teleftaia-partida-walter-tevis-65503&ved=2ahUKEwiJ2ozTrZ3tAhVt8OAKHUgKBRgQFjAAegQIARAB&usg=AOvVaw2iTHV-RnFcSpPPVqiSB4tw

  28. spiridione said

    Και μια αρνητική κριτική από τον Oldboy στο φουμπου
    Συνέχεια προηγούμενης, επικριτικής της σειράς, ανάρτησης. Συνέχεια με ερώτημα: ποιο είναι το θέμα του Queen’s Gambit, ποια είναι η ιστορία του, τι θέλει να μας πει; Ότι η ηρωίδα είναι σκακιστικό φαινόμενο; Ναι, αυτό μας το λέει. Από εκεί και πέρα λέει κάτι άλλο; Μας μιλά ας πούμε για τους δαίμονες που τη βασανίζουν και τα εμπόδια που πρέπει να κατανικήσει; Μας μιλά για τον εθισμό της στα χάπια και στο αλκοόλ; Μας μιλά για το τραύμα από την αυτοκτονία της μητέρας της όταν ήταν ακόμα παιδί; Μας μιλά για τη ζωή της στο ορφανοτροφείο; Μας μιλά για τη ζωή της με την θετή της οικογένεια; Μας μιλά για την ερωτική της ζωή; Όλα αυτά παίζουν τελικά κάποιον ιδιαίτερο ρόλο στην ιστορία της, ή βρίσκονται διάσπαρτα εδώ και εκεί, μπας και κατορθώσουν να της προσδώσουν μια άλλη διάσταση; Έχει κάποιον εαυτό η Μπεθ Χάρμον ή απλά παίζει σκάκι; Έχουμε ξαναδεί ποτέ στο σινεμά ή στην τηλεόραση πιο ανώδυνο και πιο φωτογενή εθισμό σε ουσίες; Τα γκομενικά της τι φάση; Τι ρόλο παίζει η γυναίκα με την οποία ίσως κοιμήθηκε μαζί ίσως όχι; Τι ρόλο παίζει ο πλατωνικός της έρωτας, τι ρόλο παίζει ο έρωτας των άλλων για εκείνη; Στις ταινίες του Ντάμιεν Σαζέλ έχουμε ήρωες που η ζωή τους είναι μόνο η τέχνη τους ή η δουλειά τους και που συνειδητά βάζουν έρωτες και οικογένειες και προσωπική ζωή σε δεύτερη και τρίτη μοίρα. Αλλά οι ταινίες μιλάνε και για αυτή τη σύγκρουση, μιλάνε και για αυτή την επιλογή, οι γκόμενοι, οι σύζυγοι, τα φλερτ έχουν ρόλο στη δραματουργία, έχουν σημασία, είναι αυτό που θα θυσιαστεί. Eδώ υπάρχουν για να υπάρχουν, κι αν δεν υπήρχαν δεν θα άλλαζε και κάτι. Και γενικότερα χαρακτήρες που μπαινοβγαίνουν στα επεισόδια χωρίς την παραμικρή σημασία (τι ρόλο παίζει πχ η διευθύντρια του ορφανοτροφείου;), χαρακτήρες που ξεχνάμε τελείως την ύπαρξή τους για να ξαναγίνουν κεντρικοί για κάνα εικοσάλεπτο και να τους ξαναξεχάσουμε. Και την μαμά της γιατί την δείχνει στην αρχή κάθε επεισοδίου, αφού τελικά η Μπεθ Χάρμον απλά σκάκι παίζει; Έχει κάποιον εαυτό η Μπεθ Χάρμον ή απλά παίζει σκάκι;

  29. faltsos said

    Με την ευκαιρία να επαναφέρω ένα παλιό ερώτημα
    Γιατί υπάρχει διαχωρισμός ανδρών γυναικών στο σκάκι;
    Στα σωματικά αθλήματα είναι κατανοητό, αλλά σε πνευματικά αθλήματα;
    Πιστεύει η FIDE ότι υπάρχει εκ φύσεως διαφορά στο πνευματικό επίπεδο μεταξύ ανδρών – γυναικών;

  30. dryhammer said

    Ούτε το βιβλίο έχω διαβάσει, ούτε τη σειρά έχω δει αλλά θα την πιστώσω με το θετικό αποτέλεσμα (σπάνιο για την τηλοψία) της αύξησης του ενδιαφέροντος για το σκάκι, ιδίως από παιδιά. [Σχεδόν μηδενική η ενασχόλησή μου γιατί δεν είχα -ούτε απόχτησα την απαιτούμενη- υπομονή. @9. Στα νιάτα μου έπαιζα κάποιο γαλλικό μπιλιάρδο, που ακόμα το θεωρώ τέχνη (το τρίσποντο), κι ας ξέχασα πια πως πιάνεται η στέκα]

  31. Pedis said

    Και δεν χαίρεσαι, Νικοκύρη, που δεν έχεις χρόνο να βλέπεις TV;

    Κι εγώ είχα την ίδια εντύπωση με τον Δύτη (#2).

    Πολύ περισσότερο κοινό είναι το sgambetto, όχι το gambetto, για την τρικλοποδιά.

    Πόσo πάει η δόση για το νετφλιξ;

  32. Μπετατζής said

    γεια σου χτήνος !!! τρέχω ναι, αλλά θα βρω χρόνο που θα μου πάει !! Λειτουργεί το 5* ρεστωράν που μας προμηθεύει εκλεκτά εδέσματα και ηδύποτα ;;;

  33. rizes said

    Η σειρά έχει ένα ενδιαφέρον. Νομίζω πως είναι εμπνευσμένη από τη ζωή του Μπόμπι Φίσερ.

  34. Γιάννης Κουβάτσος said

    23: Ναι, έτσι λέγονται, Πέπε, επειδή οδηγούν σε αντίστοιχη μορφή παιχνιδιού.

  35. Μπετατζής said

    α και τη μουσική να μην ξεχάσουμε, ωραία ποπ και σόουλ τραγούδια δεκαετίας 60

  36. Γιάννης Κουβάτσος said

    29: Μιλάει και ο Νικοκύρης:
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=http://skakistiko.com/index.php/2019/05/24/femmes/&ved=2ahUKEwjSoZGgsZ3tAhXs1uAKHWsLCR4QFjABegQIDBAB&usg=AOvVaw2Xr4hSAXLZtMMKO6hBd2-0

  37. Κυριλλος Μεθόδιος said

    Ενδιαφέρον. Είχα την εντύπωση ότι εκτός του σκακιού η λέξη χρησιμοποιείται για να δώσει έμφαση στην ανάληψη κάποιου ρίσκου, παρά στην πονηριά του σχεδίου.

  38. Dimitris Harvatis said

    Επανερχόμενος στα γλωσσικά, να πω ότι η γαρίδα (μια ζωντανή καμπή) λέγεται gamba στα ισπανικά και gambero/gamberetto στα ιταλικά.

  39. Μαριάννα Β said

    Η σειρά είναι όντως πολύ καλογυρισμένη και, ενώ το θέμα είναι το σκάκι, θα έλεγα ότι έχει και μια φεμινιστική θεώρηση των πραγμάτων. Δείχνει έναν πολύ δυνατό γυναικείο χαρακτήρα (με πολλές αδυναμίες βεβαίως) που πάει κόντρα στο κατεστημένο της εποχής για τη θέση της γυναίκας, ακριβώς επειδή δεν έχει βιώσει το καλούπι στο οποίο έμπαιναν τότε οι γυναίκες. Και γίνεται κάτι διαφορετικό, μοναδικό, και δείχνει το δρόμο και σε άλλες. Επίσης, το είδα και σαν ιστορία ενηλικίωσης, το ταλαιπωρημένο παιδί, η βασανισμένη με τους δαίμονές της έφηβη και τελικά η βασίλισσα του κόσμου. Έχει πολλές αναγνώσεις η σειρά και αυτό την κάνει σπουδαία!

  40. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    1. Και το ζαμπόν συμπεριλαμβάνεται στο εν λόγω κόλπο.. 🙂 Καλημέρα σας!
    2. Πάντως, αν μου έλεγαν να βρώ κάποιον που βασίμως υποθέτω ότι η μέρα του έχει 36-48 ώρες, θα στοιχημάτιζα σε σένα, Νίκο. [Π-ο-ύ τ-α π-ρ-ο-λ-α-β-α-ί-ν-ε-ι-ς ό-λ-α α-υ-τ-ά;;;; 🙂 ]

  41. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    32 Βεβαίως, ντελίβερυ αφού. Όποτε ξεκλέψεις χρόνο θ’ αναστενάξουν τα πιτόγυρα 🙂

  42. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Επί τη ευκαιρία: Τί είναι αυτό το Νέτφλιξ;

  43. LandS said

    19
    Α γεια σου!

    «Ο κόσμος είναι δικός μου» και «Χρώμα του χρήματος» ίδιο μοτίβο.

  44. sarant said

    Ευχαριστώ για τα νεοτερα!

    Να πω ότι με βάλατε σε πειρασμό να βάλω Νέτφλιξ για να δω τη σειρά (και τις ταινίες των Κοέν).
    Αλλά για να κάνω μια χαζή ερώτηση, θα μπορώ να τα βλέπω και στην τηλεόραση -να βλέπει και η Νικοκυρά;

    38 Υπάρχει και στα ελληνικά ο όρος γάμπαρη για κάποιες μεγάλες γαριδες

    36 Με πρόλαβες

    23 Όσο μακριά κι αν είναι η αλυσίδα, αντιδάνεια θεωρούνται. Βέβαια, είναι θέμα ορισμού.

  45. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    44 Ε ναι ρε μάστορα, στην τηλεόραση το βλέπουμε 🙂

  46. voulagx said

    #44: θα μπορώ να τα βλέπω και στην τηλεόραση -να βλέπει και η Νικοκυρά;
    Αν εχεις σμαρτ τιβι ναι, αν οχι συνδεεις το λαπτοπ με την τιβι.

  47. Σειρές δεν βλέπω, εδώ τα χάπια μου ξεχνάω κάθε τόσο, θα θυμάμαι πότε είναι…της σειράς! Οσο για το νετφλιξ ειλικρινά αγνοώ τι είναι, προτιμώ τις όπερες τώρα που είναι διαθέσιμες εκπληκτικές παραστάσεις, μάλιστα οι καλύτερες μαγνητοσκοπούνται από το…επιτελείο μου ! 🙂 🙂
    Σκάκι έπαιζα όταν έφηβοι πια σπιτωθήκαμε γκαρσονιεριακώς και εγκαταλείψαμε το γαλλικό μπιλιάρδο στην θρυλική Ρεγγίνα (μπιλιάρδα πιγκπογκ, ποδοσφαιράκια, και…σουβλάκια με γύρο ! ). Με προπόνηση κάτι έκανα αν και με προπόνηση στο μπιλιάρδο μάλλον ήμουνα καλύτερος. Αλλά σαν οπαδός άτιτλης τότε ομάδας, ποτέ δεν έδωσα σημασία σε διακρίσεις κ.λ.π.που θέλανε προπόνηση και κάποια στέρηση των τετράμηνών καλικαιρινών διακοπών που όπως έχω ξαναγράψει όποιος δεν τις έχει κάνει δεν ξέρει, μόνο νομίζει πως ξέρει τον εαυτό του. Μόνο στις τετράμηνες αποτοξινώνεσαι από τις κοινωνικές παράνοιες της καθημερινότητας.

    Εδώ το μεγαλύτερο κατόρθωμά μου στο μπιλιάρδο (νομίζω πως το έχω ξαναποστάρει)

    https://gpointsnovel.blogspot.com/2015/08/blog-post_14.html

  48. nikiplos said

    17@, Πολύ πετυχημένο φίλτατε ΓάΤε, το «Aux jambes, citoyens!». Πολύ μου άρεσε!
    30@ Αν μιλάμε για γαλλικό, μιλάμε για τρίσποντο φυσικά. Δεν είσαι ο μόνος. πρέπει να μετράω πάνω από 15 χρόνια την τελευταία φορά που έπιασα στέκα.

  49. Κιγκέρι said

    Από σκάκι , ξέρω μόνο πώς κινούνται τα διάφορα πιόνια.
    Πριν από κάποια χρόνια όμως, με είχε συναρπάσει το μυθιστόρημα «Ο πίνακας της Φλάνδρας» του Αρτούρο Πέρεθ-Ρεβέρτε, όπου μια σειρά από φόνους γίνονται ακολουθώντας μια παρτίδα σκακιού που απεικονίζεται σε έναν (επινοημένο) πίνακα του 15ου αιώνα.

    https://www.athensvoice.gr/culture/book/634183_o-pinakas-tis-flandras-stinei-mia-ainigmatiki-partida-skaki

  50. Γιάννης Κουβάτσος said

    42:https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://netflix.com/&ved=2ahUKEwi6583HuJ3tAhVUBGMBHWcmBhYQFjADegQIAxAD&usg=AOvVaw0ZwljJeqeFAfc2715s99lf&cshid=1606298616637

  51. spiridione said

    46. Αν δεν έχεις σμαρτ τιβί παίρνεις το μηχανηματάκι και την κάνεις.

  52. ΓΤ said

    47@

    Τέσσερις μήνες διακοπές…
    Δεν έχω κάτι να προσθέσω.

  53. sarant said

    Eυχαριστώ πολύ για τις συμβουλες!

  54. ΓΤ said

    «Σύρ’τι βάν’τι του Νετφλίξ, κι κανjείς σας δε θα πλήξ'».
    (Απόσπασμα από καμπάνια του Δημόσιου Χώρου στα βούικα)

  55. nikiplos said

    47@ Τζη πολύ ωραίο το κείμενο και η παρουσίαση του χώρου και της ατμόσφαιρας της εποχής. Πραγματικά το φχαριστήθηκα και θα ήθελα να το δω και εδώ.

  56. voulagx said

    #51: Ποιο μηχανηματακι; Για λεγε!

  57. spiridione said

    56.
    https://www.skroutz.gr/c/893/TV_Box.html?keyphrase=smart

  58. π2 said

    22: Εξαιρετικό και το Godless.

    28: Σεναριακές τρύπες έχει, γι’ αυτό κι εγώ επικεντρώθηκα στη μαστοριά, αρκετά ασυνήθιστη για σύγχρονη σειρά (και δη του Νέτφλιξ), αλλά μάλλον υπερβάλλει ο Ολντμπόι.

    44: Αν δεν απατώμαι, έχει ακόμη δωρεάν δοκιμαστική σύνδεση για έναν μήνα. Δες ό,τι είναι να δεις σε αυτόν τον μήνα (μην ξεχάσεις το καταπληκτικό The other side of the wind του Ουελς και το σχετικό ντοκιμαντέρ [They’ll love me when I’m dead]) και μετά διακόπτεις τη συνδρομή. Δυστυχώς, η συντριπτική πλειονότητα των διαθέσιμων σειρών και ταινιών είναι σκουπίδια. Για τις συνδέσεις, όπως τα λέει το 46.

    47: Αφού το κάναμε διαφημιστικό εδώ μέσα, για σένα το Νέτφλιξ έχει το πολύ καλό Rolling Thunder Review του Σκορσέζε για την περιοδεία του Ντύλαν.

  59. Λάζαρος Μ. said

    Γιατί «καταμεσίς» και όχι «καταμεσής»;
    Καλύτερα να μην ενθαρρύνουμε τον οικοδεσπότη, γιατί το Netflix είναι αρκετά εθιστικό και η μακροημέρευση του ιστολογίου θα τεθεί εν αμφιβόλω…

  60. spyridos said

    56

    chromecast

  61. ΓιώργοςΜ said

    49 Έχει γίνει και ταινία (όχι και τόσο πιστή μεταφορά, αλλά βλέπεται-είναι και η Beckinsale ένας λόγος 🙂 )
    https://www.imdb.com/title/tt0111549/

    22/26 Πιθανή προσθήκη στο Babi Challenge

    Δε λέμε «μπετατζής»
    Λέμε «Εργάτης σκυροδέματος»

    (φτιάξετε κάποιος το μιμίδιο, βαριέμαι…)

  62. spiridione said

    58. Ναι, το Godless είναι καλό.
    Από τις λίγες καλές ταινίες που έχει βάλει τελευταία, (παραγωγής του νέτφλιξ), εμένα μου άρεσε πολύ δηλαδή, είναι το I’m Thinking of Ending Things.

  63. ΣΠ said

    Καλημέρα.

    Πολύ καλή σειρά. Καλογυρισμένη. Αναπαριστά με ακρίβεια την ατμόσφαιρα της εποχής του Ψυχρού Πολέμου. Οι σκακιστικές λεπτομέρειες είναι προσεγμένες χάρη στην συμβολή των Παντολφίνι και Κασπάροφ. Θα συμφωνήσω εν μέρει με την κριτική στο 28 ότι το μη σκακιστικό κομμάτι είναι κάπως αδύναμο. Πάντως την παρακολουθεί κανείς πολύ ευχάριστα. Αποτελείται από εφτά ωριαία επεισόδια, που μπορεί κανείς να τα δει (και να τα κατεβάσει) εδώ: https://www.primewire.ag/tv/1329991-watch-the-queens-gambit

  64. spiridione said

    Υπάρχει και η επιλογή του ελληνικού Cinobo, για πιο ψαγμένες ταινίες (μόνο ταινίες), και ελληνικές. Έχει και αυτό δωρέαν περίοδο δοκιμής.

  65. voulagx said

    #57,60: Θενξ!
    #58: Ναι, εχει δοκιμαστικη συνδεση για ενα μηνα, αρχες Οκτωβριου εκανα συνδεση, δεν μου πολυαρεσε αλλά εχει μερικα καλα, για συνθηκες λοκνταουν καλα ειναι και σιγουρα καλυτερο απο τα ιδιωτικα καναλια-αυτες τις μερες που, δεν ξερω γιατι, δεν πιανω τα κρατικα ειναι ό,τι πρεπει.

  66. H επιλογή του έλληνα εκδότη/μεταφραστή να υιοθετήσει τον τίτλο «Το τουρκικό κόλπο» για το «Турецкий гамбит» του Ακούνιν (ενώ στις μεταφράσεις σε άλλες γλώσσες ο όρος γκαμπί διατηρήθηκε) δείχνει ότι η λέξη είναι (ήταν, τουλάχιστον πριν τη σειρά) πολύ σπάνια εκτός σκακιού. Μάλλον γι᾽ αυτό απουσιάζει από τα λεξικά μας…

  67. ΣΠ said

    53
    Νικοκύρη, ξέχνα τις συμβουλές για Netflix καιι μηχανάκια στην τηλεόραση. Δες όλη την σειρά στο λινκ που έβαλα στο 63.

  68. ΣΠ said

    24
    Για την αποφαίνεια έχουμε συζητήσει:
    https://sarantakos.wordpress.com/2019/01/20/dkanellopoulos/#comment-559506

  69. odinmac said

    Βρε παιδιά, εντύπωση μου κάνει ότι κανείς δεν έχει αναφέρει τόσα χρόνια το καλύτερο δωρεάν απλικέισον για σειρές και ταινίες, τόσο καλό που θα το πλήρωνες κιόλας.
    Βάλτε το στήστε το και θα καταλάβετε (έχει τα πάντα και με υπότιτλους από όλες τις γλώσσες).

    https://www.stremio.com

  70. faltsos said

    Η συζήτηση για το Νετφλιξ μου ξαναθύμισε το House of Cards. Η αμερικάνικη εκδοχή με 73 συνολικά επεισόδια προβάλλονταν επί πέντε χρόνια (2013-2018).
    https://www.netflix.com/gr/title/70178217
    (είχε προηγηθεί η ομώνυμη σειρά τεσσάρων επεισοδίων του BBC)

    Γιατί γράφω «ξαναθύμισε»; Γιατί η πρώτη φορά που το θυμήθηκα ήταν πριν δυο μέρες, όταν διάβασα αυτό: https://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/40642-i-ugeia-tou-arxiepiskopou-kai-ta-epikoinoniaka-paixnidia

    Όσοι είδαν τη σειρά θα καταλάβουν τι εννοώ.

  71. Αράουτ said

    Ο αερολόγος οπαδός του ΠΑΟΚ κ. Gpointofview (47) να αφήσει τις νεανικές αναμνήσεις του και να απαντήσει στον Άγγλο αρχιδιαιτητή Μάρκο Κλάτενμπεργκ που βγήκε και δήλωσε ευθαρσώς στην ΕΠΟ (https://tinyurl.com/yy9yud6s) ότι το νικητήριο γκόλ του Ελ Καντουρί με τον ΠΑΣ έπρεπε να ακυρωθεί ως επιθετικό φάουλτ. Δικαιώνοντας έτσι το Επιτελείο μας που από την πρώτη στιγμή βγήκε και μίλησε για αλλοίωση αποτελέσματος από τον διαιτητή Σιδηρόπουλο

    ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ: Έχουμε να σάς δώσουμε δύο σίγουρα για να πάτε Ταμείο σε λίγες ώρες από τώρα. Για το αποψινό (8 μ.μ. στο Γ. Καραϊσκάκης) παιχνίδι ΟΣΦΠ – Μάντσεστερ Σίτυ το stoiximan δίνει 12.00 την νίκη του Ολυμπιακού, 5.85 το Χ και 1.33 το διπλό των Άγγλων. Είναι παραπάνω από βέβαιον ότι ο Θρύλος (αν και αποδεκατισμένος) δεν χάνει απόψε από την Σίτυ. Παίξτε άφοβα το Χ και τον άσσο για να πάτε Ταμείο το βράδυ με αρκετά ικανοποιητικό χαρτζηλίκι

    Για τον αυριανό αγώνα Αϊντχόφεν – ΠΑΟΚ παίξτε ξερό άσσο τους Ολλανδούς που πληρώνει 1.75 στο stoiximan (το Χ πληρώνει 4.05 και το διπλό του ΠΑΟΚ 4.30)

    Είπα και ελάλησα και αμαρτία ούκ έχω…

    ΥΓ: Πολλά συγχαρητήρια στον κ. Σαραντάκο, που βάζει στην θέση του τον Καταλανό ετυμολόγο και επιμένει στο άρθρο του ότι το «γκαμπί» της Βασίλισσας είναι αντιδάνειο από την ελληνικότατη λέξη «καμπή» που πρωτοκαταγράφεται στο 1.185 του Ηροδότου με την ίδια σημερινή σημασία, που επιβεβαιώνει την υπερτρισχιλιετή συνέχεια της Θείας Ελληνικής Γλώσσης:

    «…ποταμὸς βραδύτερος εἴη περὶ καμπὰς…»

    Η σημασία της «καμπής» ως άρθρωση του ποδιού του αλόγου πρωτοκαταγράφεται στο 904 της «Ειρήνης» του Αριστοφάνους, όπου διαβάζουμε:

    «ἕτεροι δὲ κείσονταί γ’ ἀπεψωλημένοι
    περὶ ταῖσι καμπαῖς ἡνίοχοι πεπτωκότες.»

  72. loukretia50 said

    Και σε μένα άρεσε η σειρά, χάρηκα το ρυθμό, παρασύρθηκα από την ατμόσφαιρα που φαινόταν τόσο αυθεντική και αφέθηκα στην ένταση και τη συγκίνηση σπουδαίων παιχνιδιών σα να βρισκόμουν εκεί.
    Θα τη σύστηνα λοιπόν σε σκακιστές φίλους – το υπόλοιπο κομμάτι είναι όντως αδύναμο.
    Βρήκα απόλυτα πειστική τη θηλυκή εκδοχή του Μπόμπυ Φίσερ – στην προτελευταία σκηνή νόμιζα ότι θα έχουμε επανάληψη φάσης που είδαμε στο pawn sacrifice.

    Μόνο μια παρατήρηση στο σχ. 39, με το οποίο γενικά συμφωνώ.
    Έμπνευση ναι, μπορεί να αποτελέσει το κορίτσι που κατορθώνει να φθάσει στην κορυφή, κόντρα στα στερεότυπα που απαξιώνουν τις δυνατότητες της γυναίκας.
    Παραμένει όμως το γεγονός ότι δε θα πετύχαινε καμιά σπουδαία διάκριση αν δεν ήταν χαρισματική.
    Σίγουρα δεν ήταν το κορίτσι της διπλανής πόρτας. Κάτι που υποθέτω ότι σε μια παλιότερη εποχή μπορεί να επιδρούσε και αρνητικά :
    όταν το συνειδητοποιούσαν οι νέες κοπέλες απογοητεύονταν, ακριβώς γιατί ήξεραν ότι πρέπει να αγωνιστούν πολύ πιο σκληρά για να μην παραμείνουν πιόνια.

    Κιγκέρι, hi!
    Πολύ πρωτότυπη η ιδέα στον πίνακα της Φλάνδρας, αν και όχι πειστικά δοσμένη, ωστόσο διαβάζεται πολύ ευχάριστα.

  73. spiridione said

    38. 44. H γάμπαρη είναι άλλο αντιδάνειο, από τον κάμμαρο
    https://en.wiktionary.org/wiki/%CE%BA%CE%AC%CE%BC%CE%BC%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%82#Ancient_Greek

  74. Triant said

    Ωραίες οι τρίσποντες, αλλά το ελεύθερο έχει και το στοιχείο του μέτρου.
    Νομίζω πως ο μέσος όρος ηλικίας αυτών που παίζουν γαλλικό πλησιάζει πολύ αυτόν του ιστολογίου 🙂

  75. Από τότε που ανακάλυψα το Cinobo σχεδόν εγκατάλειψα το Netflix που έχει κυρίως εμπορικές ταινίες και ακόμη πιο εμπορικά σήριαλ, μακρόσυρτα που μετά από κάποια επεισόδια πλατειάζουν ανυπόφορα και είναι φτιαγμένα με συγκεκριμένες φόρμουλες: τόσο τοις εκατό σέξ, τόσο βία, τόσο πιστολίδι κλπ.

    Εξαίρεση το συγκεκριμένο σήριαλ με επτά μόνο
    επεισόδια, πρωτότυπο θέμα και επιτυχημένη επιλογή πρωταγωνίστριας (εκφραστικά μάτια).

    Ανέκαθεν πίστευα ότι για να απολαύσεις ένα έργο με θέμα κάποιο συγκεκριμένο παιχνίδι (πόκερ, μπιλιάρδο κλπ) καλόν είναι να γνωρίζεις τους βασικούς κανόνες και τους βαθμούς δυσκολίας του. Το ίδιο ισχύει και στο σήριαλ αυτό. Το ίδιο ισχύει και σε αθλήματα που παρακολουθείς στην τηλεόραση ή ζωντανά.

  76. π2 said

    69: Μου το έχουν προτείνει, αλλά φοβήθηκα λόγω της δυσάρεστης εμπειρίας με το kodi, με τα χιλιάδες add-on που δεν καταλάβαινα ποια και πώς να εγκαταστήσω, και μετά από λίγες εβδομάδες έπαυαν να λειτουργούν. Ίδιας λογικής δεν είναι;

  77. odinmac said

    77
    Όχι αγαπητέ, είναι απίστευτα καλό, τόχω κι εγώ το κόντι δεν θα το πρότεινα.
    Το στρίμιο στριμάρει κατευθείαν από τα τόρεντ

  78. Voyageur autour de la chambre said

    @23
    Έδωσε μια πρώτη απάντηση στο 34 ο κ. Κουβάτσος, να το κάνω λίγο πιο πλήρες:
    Ανοιχτά είναι τα ανοίγματα που ο λευκός ξεκινά με 1.ε4 (δηλαδή το πιόνι μπροστά από το βασιλιά δύο τετράγωνα) και ο μαύρος απαντά 1 … ε5 (δηλαδή με την αντίστοιχη κίνηση). Όντως οδηγούν συνήθως σε πιο ανοιχτό, επιθετικό παιχνίδι. Ημιανοιχτά αυτά που ο λευκός ξεκινά 1.ε4 και ο μαύρος απαντά οτιδήποτε άλλο. Κλειστά όταν ο λευκός ξεκινά με οτιδήποτε εκτός από 1.ε4, όπως στην περίπτωση του γκαμπί της βασίλισσας (1.δ4 δ5 2.γ4 …)
    Με την ευκαιρία, να θυμήσω και τον όρο αντιγκαμπί, όπου στη θυσία πιονιού ο αντίπαλος απαντά με δική του θυσία, πχ το αντιγκαμπί Άλμπιν όπου σαν απάντηση ακριβώς στο γκαμπί της βασίλισσας ο μαύρος θυσιάζει πιόνι στο ε5 (1.δ4 δ5 2.γ4 ε5) – όχι και πολύ συχνό.

  79. odinmac said

    76
    Μια συμβουλή μόνο, περνάς μόνο όσα αντόν έχουν σχέση με σειρές, ταινίες, υπότιτλους και το γιούτούμπ (για πρίβιου της ταινίας το τελευταίο)
    Όχι το νέτφλιξ εκτός και αν είσαι συνδρομητής (θα ζητήσει κωδικό)
    Στις ρυθμίσεις, το κασέ βάλτο στα 2, 5, 10 γίγα ( ό,τι σε βολεύει, όχι στο άπειρο! )

  80. Γιάννης Κουβάτσος said

    Εξαιρετικό βιβλίο για τον Μπόμπι Φίσερ, το συστήνω:
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.kedros.gr/product/7996/basilias-katadiwxi.html&ved=2ahUKEwj52Pbc3J3tAhUKKuwKHV9QBMIQFjAKegQIBhAB&usg=AOvVaw1KeOoujezuu6FGxGxDjiqN

  81. Avonidas said

    Καλησπέρα.

    Νικοκύρη, δεν μπορώ να σε βοηθήσω να βρεις χρόνο για Netflix, γιατί το κύριο πρόβλημά μου είναι πώς να ξεκολλήσω απ’ αυτό 🙂

    Για το γκαμπί, τώρα, δεν το ‘χω δει· μου το προτείνει συνέχεια το Netflix, μου το ‘χουν προτείνει και μερικοί φίλοι που επίσης βλέπουν, τώρα που το προτείνεις κι εσύ που δεν έχεις δει τη σειρά 😛 ίσως είναι καιρός να βάλω να το δω. Μιας και δεν είμαι σκακιστής, πάντως, συνήθως προτιμώ σειρές ΕΦ και φαντασίας. Ιστορικές/βιογραφικές σειρές και ταινίες έχουν την τάση να κάνουν εκπτώσεις στα πραγματικά γεγονότα που με εκνευρίζουν πολύ (π.χ. το Παιχνίδι της Μίμησης για τον Τούρινγκ)· τουλάχιστον στην ΕΦ δεν υπάρχει πραγματικότητα να διαστρεβλώσεις – εκτός κι αν έχεις διαβάσει πρώτα το βιβλίο.

    #31. Πόσo πάει η δόση για το νετφλιξ;

    Κάνα 10ευρο, αναλόγως και πόσες συσκευές θέλεις να μπορούν να βλέπουν ταυτόχρονα από τον ίδιο λογαριασμό. Μία είναι συνήθως αρκετή σ’ αυτούς τους καιρούς, εκτός αν έχεις οικογένεια ή αισθάνεσαι κιμπάρης προς τους φίλους σου.

    #67. Νικοκύρη, ξέχνα τις συμβουλές για Netflix καιι μηχανάκια στην τηλεόραση. Δες όλη την σειρά στο λινκ που έβαλα στο 63.

    Φιρί-φιρί το πας να βγεις Κακόψυχος Νο.2 😆

  82. Πάνος με πεζά said

    Και στην οικογένεια των βιολοειδών, ανεξάρτητα αν τώρα έχουμε μείνει μόνο με μια βιόλα, παλιότερα υπήρχε viola da gamba (μικρότερη του τσέλου, δηλαδή) και viola da braccio. https://i.ytimg.com/vi/BO2JeKiwbvQ/maxresdefault.jpg

  83. @ 54 ΓΤ

    Μπράβου τ τ γου του…
    🙂

  84. Avonidas said

    όχι επειδή είναι τάχα όργανο της νεομαρξιστικής προπαγάνδας, όπως λέει εκείνος ο ηλίθιος

    Μου πήρε λίγη ώρα να καταλάβω ποιος είναι ο ηλίθιος. Μάλλον ελαφρύς χαρακτηρισμός για την περίπτωσή του.

  85. Νέο Kid Al Afrikii said

    Λοιπόν , επί τροχάδην και όλα από μνήμης ,γιατί η μέρα είναι τρελλή εδώ στα Αφρικάς…

    1. Yποθέτω ότι είναι βασισμένο/διασκευή του Queen’s gambit του Γουόλτερ Τρέβις. Στα ελληνικά έχει κυκλοφορήσει σαν «Η τελευταία παρτίδα». Αν η πρωταγωνίστρια λέγεται Μπεθ, είναι σίγουρα κόπυ-πάστε … Ο Γουόλτερ Τρέβις έχει γράψει κι αυτά με τον μπιλιαρδόρο Φαστ Εντυ Φέλσον (Το χρώμα του χρήματος, Τομ κρουζ, Πωλ Νιούμαν και έτσι…)
    2. Γκαμπί του Βασιλιά έπαιζε και ο Σπάσκυ. Εχει μάλιστα κερδίσει σε ιστορική παρτίδα (που περασε απο διακόσα κύματα…) το Φίσερ. (¨Οχι στο παγκόσμιο. Πιο παλιά)
    3. Οι Σλάβοι ,το γκαμπί Μπένκο το λένε γκαμπί Βόλγα!

    Για οποιαδήποτε άλλη σκακιστική απορία, το βράδυ, αφού στείλετε pay pal στο Νικοκύρη βέβαια… ο τζάμπας πέθανε!

  86. Anasto said

    Ωραία στο μάτι, ανάλαφρη, ευχάριστη σειρά. Δεν καταπιάνεται με τα προβλήματα της ψυχής πρωταγωνίστριας (ούτε και σε κανένα άλλο πρόβλημα του οποιουδήποτε στέκεται ιδιαίτερα ας παραδεχτούμε), είναι η αλήθεια.

    Όσο για το Νέτφλιξ, είναι κι αυτό αποτέλεσμα της μετάλλαξης της βιομηχανίας του θεάματος, που έχει κρατήσει τους κινηματογράφους για τα μεγάλα κοινά της πιτσιρικαρίας που μπορούσαν να γεμίσουν μεγάλες αίθουσες για να δουν μπλοκμπαστεριές πολύ επιφανειακότερες του Γκαμπί, και τα πιο απαιτητικά κοινά, των ενηλίκων με πιο διάσπαρτα γούστα, έπρεπε να εξυπηρετηθούν επίσης, κάτι που καθίσταται εφικτό με τις σημερινές τεχνολογικές δυνατότητες, στο σαλόνι του σπιτιού. Μπορεί να γεροντοπαραξενεύω κιόλας αλλά δεν χρειάζομαι τα δάχτυλα και του δεξιού χεριού για να μετρήσω εξαιρετικές ταινίες μετά το 2001. Την ίδια στιγμή που δεν σταματάω να βρίσκω αριστουργήματα της δεκαετίας που προηγήθηκε αυτού.

    Δεν ξέρω πόσο καλή ή κακή, επιφανειακή, ικανοποιητική ή τι άλλο μπορεί να είναι η συγκεκριμένη σειρά. Αυτό που ξέρω, είναι ότι πλέον έχει πέσει πολύ χρήμα και στη βιομηχανία της «πατάτας του καναπέ». Και φυσικά μπορείς να πέσεις σε σειρές που απευθύνονται σε νεανικά ή ευρέα κοινά, τις οποίες μπορεί να σνομπάρει (ή να μην γουστάρει τέλος πάντων) ένας καλλιεργημένος άνθρωπος αλλά, ακριβώς επειδή έχει πέσει τόσο βάρος της βιομηχανίας σε αυτό το είδος ψυχαγωγίας, υπάρχουν δημιουργίες που απευθύνονται σε διάφορα επίπεδα καλλιέργειας, γούστα, κουλτούρες και υποκουλτούρες (όχι με την ελληνική, απαξιωτική έννοια της λέξης) και σίγουρα θα βρεθούν και όμορφα ειπωμένες ιστορίες που να σου αρέσουν.

    Κι απ’ την άλλη, σκεφτόμενος και τη δουλειά σου Νικοκύρη, φαντάζομαι δεν είναι κακό να ανοίγει το παράθυρο και να βιώνουμε για λίγο αυτά που βιώνουν μεγάλες μάζες ανθρώπων διαφορετικών από εμάς, όταν θέλουμε να κατανοούμε τους κώδικες επικοινωνίας τους. Εγώ πχ, ακόμα και ειδήσεις του ΣΚΑΙ μπορεί να αφήσω να παίξουν έως και πεντάλεπτο μάλιστα, καμιά φορά στο τρίμηνο, έτσι σαν φάρμακο. Και δεν φοβάμαι μην κολλήσεις, μια και αποκλείεται να είσαι τόσο λίγο εκλεκτικός όσο εγώ πχ, που συνήθως μου αρκεί να είναι η παραγωγή από το πάνω ράφι.

  87. Χαρούλα said

    Και από το βορρά η δική μας βασίλισσα
    https://www.proininews.gr/i-ellada-echei-ti-diki-tis-quot-vasilissa-quot-sto-skaki-afieroma-sti-stayroyla-tsolakidoy-fotografies/

    Καλό απόγευμα με το λατρεμένο

  88. ΓιώργοςΜ said

    Για μας που δεν παίζουμε σκάκι της προκοπής, ισχύει άραγε το «δε γκαμπί που δε γκαμπί, δεν πας για ψάρεμα»; 😁

  89. Νέο Kid Al Afrikii said

    Στη σκακιστική βιβλιογραφία διεθνώς πάντως Νικοκύρη ,η προέλευση/ετυμολογία του γκαμπί ,αποδίδεται απευθείας στην ιταλική γάμπα gamba (που προσφέρεται ως δέλεαρ-δόλωμα στο υποψήφιο θύμα) ,κι όχι στο γκαμπέτο (τρικλοποδιά)

  90. Νέο Kid Al Afrikii said

    Kακά τα ψέματα, πραγματική Βασίλισσα στο σκάκι , παίκτρια δηλαδή που μπορούσε να σταθεί σχεδόν ισάξια με τους καλύτερους άντρες ,υπήρξε μόνο μία!
    Η Γιούντιθ Πολγκάρ από το Μαγκιαρόρτσακ (χώρα με βαθιά σκακιστική κουλτούρα και παράδοση).

    Όταν βέβαια πήγε στο Αμέρικά κι έγινε Τζούντιθ …η δυναμικότητά της έπεσε…

  91. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    0, 84

    Δεν ξέρω 🙂 για ποιον ηλίθιο λέτε αλλά θυμήθηκα τον Παττακό (μάλλον) που σε κάποια περίσταση είχε πει πως το Στέιτ Ντιπάρτμεντ ήταν σφηκοφωλιά κομμουνιστών.

  92. Γιάννης Κουβάτσος said

    91:Για τον Μπογδάνο χτυπάει η καμπάνα. ☺

  93. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    92 Σκέψου να μην είχα βάλει και φατσούλα στο 91 🙂

  94. Avonidas said

    #92. Τόσο κόπο κάναμε να μην πούμε τ’ όνομα, έρχεσαι τώρα εσύ και το μαρτυράς;

  95. spyridos said

    Κι εγώ νόμιζα ότι το γκάμπι είναι κάποιος Ινδικός ή Πέρσικος όρος. Τω καιρώ εκείνω.

    7.
    Το Νέτφλιξ έχει μαζέψει απίστευτα καλούς τεχνίτες του κινηματογράφου. Δεν θα μπορούσε να γίνει κι αλλιώς με τα χρήματα που μπορούν να προσφέρουν.
    Βγάζει αβέρτα σειρές και ταινίες που είναι πανέμορφες αισθητικά αλλά και πολύ συχνά άδειες. Η ζήτηση για παραγωγή εικόνας είναι αδιάκοπη και έτσι βγάζουν πολύ σαβούρα.
    Ανάμεσά τους και αρκετά διαμαντάκια.
    Το Mindhunter για παράδειγμα είναι ένα τέτοιο. Το Kodachrome είναι παράδειγμα πάλι μιας άρτιας αισθητικά παραγωγής με ανύπαρκτο περιεχόμενο.
    Σκηνοθέτες και σεναριογράφοι που αλλιώς θα κοβόντουσαν, στην πιο περιορισμένη παραγωγή των μεγάλων του Χόλυγουντ, βρίσκουν τώρα ένα βήμα για να παρουσιάσουν το έργο τους.
    Και Ευρωπαίοι ανάμεσά τους και μαρξιστές και απ όλα.
    Την συγκεκριμένη σειρά δεν την έχω δει. Μου κάνει μεγάλη εντύπωση που όλος ο αγγλόφωνος τύπος έχει ΜΟΝΟ θετικές κριτικές.
    Δεν το έχω ξαναδεί για άλλη σειρά.
    https://www.rottentomatoes.com/tv/the_queens_gambit/95809/reviews?type=top_critics

  96. Γιάννης Κουβάτσος said

    93, 94: Καλά, πώς πήγε σ’ αυτόν το μυαλό ολωνών; Εξπέρ στους γρίφους και στις σπαζοκεφαλιές, έτσι; ☺

  97. Avonidas said

    #58. Δυστυχώς, η συντριπτική πλειονότητα των διαθέσιμων σειρών και ταινιών είναι σκουπίδια.

    Όταν διαβάζω τέτοια σχόλια, προσθέτω νοερά το «για μένα». Αν απαριθμούσαμε τις αγαπημένες μας ταινίες και σειρές, σχεδόν καμία δεν θα άρεσε σε όλους, και σχεδόν καμία δεν θα άρεσε σε κανέναν.

    Κι ενώ αυτό είναι κάτι που το αναγνωρίζουμε πρόθυμα σε ό,τι αφορά τα αγαπημένα φαγητά, ποτά, χρώματα, παιχνίδια, σπορ, μουσική, λογοτεχνία, για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση έχουμε αυτή την αλλόκοτη αντίληψη μιας αντικειμενικής ποιότητας.

    Μάλλον φταίνε οι κριτικοί κινηματογράφου.

  98. ΓΤ said

    Αρνήτρια της πανδημίας και υπέρ των θεωριών συνωμοσίας για τον κορονoϊό η σύζυγος του Προέδρου της Αλβανίας.
    Γι’ αυτό όλα τα εντιραμάδικα γίδια στη γειτονιά κυκλοφορούν αμάσκωτα και χασκογελάνε. (Αφού το λέει η σύζυγος του Προέδρου, όλοι οι νεκροί είναι ψέματα.) Γι’ αυτό είχαμε και τη φάμπρικα με τα πλαστά πιστοποιητικά που φτιάχνονται στο βόρειο τμήμα της χώρας-χασισοφυτείας.

    https://www.in.gr/2020/11/25/world/alvania-o-koronaios-einai-enas-ios-san-olous-tous-allous-ypostirizei-gynaika-tou-meta/
    https://faktoje.al/kryemadhi-covid-19-eshte-konspiracion-u-krijua-ne-kushte-laboratorike/

  99. spyridos said

    91

    Ο Γιόζεφ Λούνς (του δόγματος Λουνς), μόλις τέλειωσε τη θητεία του σαν γ.γ. του ΝΑΤΟ το 1984 αρνήθηκε να επιστρέψει στην Ολλανδία και αγόρασε ένα σπίτι στις Βρυξέλλες.
    Είχε δηλώσει ότι δεν πρόκειται να επιστρέψει σε μια χώρα με κομουνιστή πρωθυπουργό.
    Κυβέρνηση συνασπισμού τότε του Χριστιανοδημοκράτη Λούμπερς (η οικογένειά του οι Βαρδινογιάννηδες της Ολλανδίας, διυλιστήρια) μαζί με τους (δεξιούς) Φιλελεύθερους.

  100. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    Και πολλές καλές ιδέες

    63 Μερσί, αν και προς το παρόν με τρέλανε στα ποπ-απ. Αλλά θα τα καταφέρω.

  101. Δρυός Πεσούσης said

    Η σειρά δεν θα μπορούσε να έρθει σε καλύτερη συγκυρία για το σκάκι και εντάσσεται στη γενικότερη τάση ανόδου της δημοφιλίας του παιχνιδιού τον τελευταίο καιρό. Λόγω των πανδημικών περιορισμών δεν μπορούν να λάβουν χώρα τουρνουά και διοργανώσεις με τη φυσική παρουσία παιχτών, αλλά η φύση του παιχνιδιού ως άθλημα είναι τέτοια που το κάνει ιδανικό για την ονλάιν διαχείρισή του, οπότε και η δράση έχει περάσει εκεί. Για παράδειγμα αυτή την περίοδο διεξάγεται ένα τουρνουά γρήγορου σκακιού από το chess24.com με συνολικό έπαθλο 1.5 εκατομμύρια, ενώ το ματς για το παγκόσμιο πρωτάθλημα κλασικού σκακιού πριν δυο χρόνια είχε συνολικό έπαθλο 1 εκατομμύριο (βέβαια για 12 παίχτες το πρώτο και για 2 το δεύτερο, αλλά η μεγάλη αύξηση των ποσών που δίνονται στα ονλάιν τουρνουά είναι ενδεικτικό για το ενδιαφέρον που υπάρχει για το συγκεκριμένο φορμάτ αυτή τη στιγμή, κάτι για το οποίο συμφωνούν όλοι οι μεγάλοι παίχτες – Ο παγκόσμιος πρωταθλητής Κάρλσεν είναι συνδιαχειριστής του εν λόγω σάιτ και πρόσφατα δήλωσε πως θεωρεί ότι αυτό είναι το μέλλον το σκακιού).

    28. Δεν ξέρω τι περίμενε να βρει ο Oldboy σε μια τέτοιου είδους θεματική σειρά, πάντως από σκακιστική πλευρά τη βρίσκω άψογη γιατί τιμά το παιχνίδι μέχρι και στις λεπτομέρειες και δείχνει πως οι σκακιστές, επαγγελματίες ή μη, μπορούν να είναι πολύπλευροι και ενδιαφέροντες χαρακτήρες με πάθη και αδυναμίες χωρίς να ανάγει την αγάπη τους για το άθλημα σε μονομανία. Σίγουρα ο χαρακτήρας της Μπεθ Χάρμον έχει σύγχρονα φεμινιστικά χαρακτηριστικά όπως ειπώθηκε στο 39. και σκηνοθετικά ισορροπεί με χάρη ανάμεσα στους σταθμούς της ζωής της και το ταλέντο που θέλει να καλλιεργήσει. Έμεινα ικανοποιημένος από την πλοκή και τους χαρακτήρες, αν και δεν θα έβλεπα μια αντίστοιχη σειρά αν δεν είχε για θέμα το σκάκι, οπότε φαντάζομαι πως κάποιος που δεν ασχολείται και δεν εκτιμά την προσπάθεια να παρουσιαστεί με ακρίβεια ένα σύμπαν όπως το σκακιστικό, μπορεί να την βρει βαρετή, ίσως και αδύναμη.

    22: Συμφωνώ πως η απεικόνιση του ψυχροπολεμικού κλίματος στη σειρά είναι σχετικά ακριβής και προς τιμήν της δεν έχει προπαγανδιστικό τόνο, μου φαίνεται περισσότερο για μια αισθητική αποτύπωση μιας εποχής που κατά τ’ άλλα ήταν πολιτικά φορτισμένη και όσα συνέβαιναν στον σκακιστκό κόσμο δεν ήταν αθώα, οπότε αν ήθελε να το εκμεταλλευτεί πολιτικά, θα μπορούσε να το κάνει πολύ εύκολα.
    Επίσης, όντως φαίνεται πως η σκακιστική πορεία της πρωταγωνίστριας έχει βασιστεί στον Μπόμπι Φίσερ: Ίδια εποχή, παράλληλη ιστορία του μοναχικού Αμερικανού με το τεράστιο ταλέντο που ήρθε αντιμέτωπος με το οργανωμένο σοβιετικό σκακιστικό σύστημα και βγήκε νικητής. Χαρακτηριστική η σκηνή όπου η Χάρμον βλέπει από μια μισάνοιχτή πόρτα τους σοβιετικούς γκρανμέτρ που παίζουν στο τουρνουά να αναλύουν όλοι μαζί την παρτίδα που έχει μόλις διακοπεί με αντιπάλους έναν από αυτούς με την αμερικανίδα, ενώ αυτή βρίσκεται εκεί μόνη με τον πράκτορα που την προσέχει (δεν κάνω περισσότερα σπόιλερ για να το δει κι ο κυρ Νίκος).

    Νομίζω κάθε σκακιστής θα απολαύσει τη σειρά, αλλά φαίνεται πως αγγίζει ανθρώπους που δεν έχουν καμία επαφή με το παιχνίδι βοηθώντας στην εξάπλωσή του κι αυτό είναι ακόμα σημαντικότερο.

  102. Avonidas said

    Ένα μεγάλο πρόβλημα πάντως με το Netflix, ειδικά για όσους ζουν στο εξωτερικό και ταξιδεύουν συχνά (εδώ γελάνε, πικρά) είναι ότι ο λογαριασμός σου συνδέεται με τη χώρα όπου ξεκίνησες τη συνδρομή. Όχι τη χώρα που δηλώνεις, ούτε τη χώρα που εκδίδει την κάρτα με την οποία πληρώνεις, αλλά τη χώρα όπου τυχαίνει να βρίσκεται η συσκευή σου όταν εγγράφεσαι, και το νόμισμά της. Αν αλλάξεις χώρα – μόνιμα ή για κάποιο μεγάλο διάστημα – και θέλεις να χρεώνεσαι εκεί και να έχεις τις τοπικές ρυθμίσεις του Netflix, ο μόνος τρόπος, απ’ όσο ξέρω, είναι να ακυρώσεις και να ξανακάνεις τη συνδρομή, οπότε χρεώνεσαι τ’ απομεινάρια του μήνα (κατά «τ’ απομεινάρια μιας μέρας» – απομηνάρια; ).

    Ποτέ μου δεν κατάλαβα, και ποτέ μου δεν θα καταλάβω, τον τοπικισμό* των διαδικτυακών υπηρεσιών, τα τοπικά κλειδώματα των dvd («μπαμπά, τι είναι dvd?», ρωτάνε ήδη οι νεότεροι), ή το γιατί η Google θεωρεί πως όποιος προσγειώθηκε πριν 5′ στο αεροδρόμιο του Μπακού μπορεί να καταλάβει και να διαβάσει το ανάποδο ‘e’ με την ουρά. Το ελάχιστο που περιμένω από τον Μεγάλο Αδελφό, που ξέρει ανά πάσα στιγμή τι έφαγα για μεσημεριανό και πώς πάει η χώνεψη, είναι να μαντεύει σωστά ποια γλώσσα μιλάω και πού εδρεύει η τράπεζα που εκδίδει την κάρτα μου.

    * Δεν λέμε «localization», λέμε ΤΟΠΙΚΙΣΜΟΣ!

  103. Τον περασμένο αιώνα, κάποιες εφημερίδες και περιοδικά είχαν, εκτός από το σταυρόλεξο, και στήλη σκακιού με προβλήματα και παιγμένες παρτίδες.
    Εκεί, ακολουθώντας την καθαρεύουσα της εποχής, το έλεγαν «Γκαμπί της Βασιλίσσης».
    Έτσι το έμαθα και ομολογώ πως παραξενεύτηκα λίγο στην αρχή που το είδα «Γκαμπί της Βασίλισσας».

  104. ΓΤ said

    101@

    Να μην ξεχάσουμε βέβαια και το τι έγινε στο Πετροσιάν-Καρουάνα, τα ντισκαλιφιέ και το ζατρικομαφιοζαριάτο
    https://www.theguardian.com/sport/2020/oct/16/chesss-cheating-crisis-paranoia-has-become-the-culture

  105. GeoKar said

    #103 👍

  106. ΣΠ said

    Ένα ντοκιμαντέρ για τον Μπόμπι Φίσερ.

  107. ΣΠ said

    100
    Δεν έχεις ad-block;

  108. 2,
    Κι εγώ!
    Και το άκουγα πάντα gabi, όχι gambi

  109. Συνέντευξη με τον Κασπάροφ (τον γνωστό Μάγο Κασπάρ) που είχε συμβουλευτικό ρόλο στην σειρά και δίνει ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες και παραλειπόμενα.

  110. 20,
    «Captures-captures!»

    Ο δημοφιλής παρουσιαστής έχει και μια σειρά με περιγραφή όλων των παιχνιδιών του τελικού Σπάσκυ-Φίσερ, όπου οι αναμετρήσεις ήταν πολύ πιο θυελλώδεις και συναρπαστικές από την εντύπωση που ίσως υπάρχει μετά την διάσημη επικράτηση του Φίσερ.

  111. Γιάννης Ιατρού said

    Μαρμάγκα !

  112. Και σύντομο βιντεάκι όπου ο Κασπάροφ φιλοσοφεί με επίκληση στο θυμικό.

  113. … οι ερασιτέχνες προτιμούν τα ανοιχτά ανοίγματα, δηλαδή με πρώτη κίνηση από το πιόνι του βασιλιά (1. ε4). …

    Και ο Μπόμπυ Φίσερ, πάντως, είχε πει για το ε4 «Best by test«, αλλά ο ακαταμάχητος AlphaZero προτιμά την Αγγλική (γ4), ίσως επειδή αυτό το πιόνι δεν μπορεί να απειληθεί άμεσα, ενώ ταυτόχρονα απειλεί και ένα κεντρικό τετράγωνο (λέμε τώρα… 🙂 )

  114. Γιάννης Ιατρού said

    81 (τέλος) 😂😂

    Τι να το κάνετε το NetFix κλπ. Τι είπε ο άνθρωπος σήμερα πάλι, μιά εβδομάδα θα γίνεται πάρτυ στα σόσιαλ μύδια 🙂
    …Ούτε ρούτερ δεν βρήκα στο Μαξίμου,,,

  115. makaronoteras said

    Από σκάκι ξέρω μόνο τι κινήσεις κάνει το κάθε πιόνι. Τη μίνι-σειρά (το μίνι είναι είναι συν στις τηλεοπτικές μέρες μας) δείτε τη, οπωσδήποτε. Τη φοβόμουν και την απέφευγα συνειδητά, επειδή ακριβώς είχε κάνει τόσο επιτυχία. Έκανα λάθος. Είναι must see.

  116. Αντί για σειρές και νέτφλιξ, ελάτε στη Χαλκίδα διαδικτυακώς και παρακολουθήστε το 14ο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ. Με όλη τη φετινή ελληνική παραγωγή ντοκιμαντέρ, με αφιερώματα (στο τσέχικο ντοκιμαντέρ και στο docερτ) με νεανική δημιουργία (με συμμετοχές και από σχολεία της περιοχής), με εκθέσεις , παρουσιάσεις βιβλίων και συζητήσεις και άλλα πολλά. Μπείτε στο https://online2020.docfest.gr/ γραφτείτε και παρακολουθήσετε μέχρι την Κυριακή 29/11 το βράδυ ό,τι θέλετε δωρεάν. Αξίζει!

  117. Νέο Kid said

    78. Μια μικρή παρατήρηση στα γενικώς σωστά που γράψατε.
    Οι ονομασίες , ανοιχτά ,ημι ανοιχτά κλπ είναι πιο πολύ ιστορικής σημασίας, παρά ουσιαστικής. Το λέω επειδή ας πούμε το δημοφιλέστερο (μεταξύ ισχυρών παιχτών) «ανοιχτό» άνοιγμα , η ισπανική παρτίδα (ή άνοιγμα Ρούι Λόπες από έναν σατανικό Ισπανό παπά που το έπαιζε…) είναι συνήθως πιο αργό και βαρετό απ το να βλέπεις μπογιά να στεγνώνει… , ενώ ας πούμε η «ημιανοιχτή» σικελική άμυνα είναι όνομα και πράμα . Αιματοβαμμένη σαν προσβολή μάνας κι αδερφής μαζί σε σιτσιλιάνικο καφενείο…

  118. sarant said

    101 Και πώς εξασφαλίζουν ότι ο σκακιστής δεν έχει δίπλα του κομπιούτερ για να του βρίσκει κινήσεις;

    107 Και όμως δεν έχω… Το θέμα είναι ότι δεν κατάφερα (δεν προσπάθησα όμως πολύ) να βρω λινκ που να κατεβάζει. Θα δοκιμάσω μετά.

    111 –> 114 !!

  119. Νέο Kid said

    https://en.m.wikipedia.org/wiki/The_Queen's_Gambit_(novel)
    https://metabook.gr/books/teleftaia-partida-walter-tevis-65503
    Πολύ καλό βιβλίο, για όποιον προτιμάει το διάβασμα απ το χαζοκούτι.

  120. # 88

    ντουζ πουέν !!

  121. Νέο Kid said

    119. Ο Γουόλτερ Τέβις παίζει γκαμπί της ντάμας με τον αη Πέτρο απ το 1984… οπότε υποθέτω ότι σκυλεψαν ανέξοδα κι ελεύθερα το έργο του οι παραγωγοί του Νετφλιξ…

  122. Απ’ ό,τι κατάλαβα το νετφλιξ είναι ακριβότερο από τον γιό μου που μου κατεβάζει όποια ταινία του ζητήσω μυστηριουσλύ και λόγω που δεν βλεπω περισσότερες από μια στο εξάμηνο-εκτός από μαυρόασπρες ελληνικές γέλιου ( φωτόπουλος, αυλωνίτης, βέγγος κ.λ.π.), οπότε παραμένω σταθεά νιετ-φλιξ

    Είχα δει μια ταινία για σκάκι μ’ έναν παλαβό που τον αυτοκτονήσανε διαρκούντως κάποιου τελικού και η καλή του με την σημείωση της κίνησης έπαιξε για πάρτη του και νίκησε, όποιος σινεφίλ έχει την καλωσύνη, μου ξαναθυμίζει τον τίτλο της ταινίας.

    Και κάτι προς τιμήν του Γς :

    Η λεμονιά μου κάνει τα λεμόνια της -ειλικρινά- πολύ νόστιμα στην γεύση, μα και στην όραση μια που θυμίζουν- πολύ εύκολα- βυζάκι… μόνο που αυτό το σχήμα δυσκολεύει το στύψιμο !!!

  123. Avonidas said

    #121. Δεν ξέρω για ελεύθερα, αλλά για το ανέξοδα υποθέτεις λάθος. Το κοπυράιτ εκτείνεται κάμποσες δεκαετίες μετά το θάνατο του δημιουργού* – κι αυτό αν δεν έχει πάρει τα δικαιώματα κάποιος κληρονόμος.

    * εκτός κι αν μπει στη μέση η Ντίσνεϋ, οπότε το κοπυράιτ εκτείνεται μέχρι το θερμικό θάνατο του σύμπαντος.

  124. ΣΠ said

    118β
    Από την λίστα των λινκ το καλύτερο για κατέβασμα είναι το mixdrop. Για ευκολία βάζω εδώ τα λινκ για τα 7 επεισόδια.
    https://mixdrop.co/f/ql1lkgnzsj86zv
    https://mixdrop.co/f/9nwnm7nlcpzwml
    https://mixdrop.co/f/kn0n4xzese797p
    https://mixdrop.co/f/kn0n431vskp7jk
    https://mixdrop.co/f/l676p3rdc48n00
    https://mixdrop.co/f/1vnv7jddtkk4klp
    https://mixdrop.co/f/vnknxrr8fq4e39j

  125. Avonidas said

    #122. Απ’ ό,τι κατάλαβα το νετφλιξ είναι ακριβότερο από τον γιό μου που μου κατεβάζει όποια ταινία του ζητήσω μυστηριουσλύ

    Να ‘λεγες που κατεβάζω, δε θα ‘χα την παραμικρή αντίρρηση. Έτσι που το διατυπώνεις, μπαίνω στον πειρασμό να σχολιάσω ότι κάνεις ένα συνηθισμένο λάθος: δεν προσμετράς την αξία και το κόστος του ελεύθερου χρόνου (των άλλων)*.

    Ελπίζω τουλάχιστον ο γιος σου να κάνει και λίγο seeding.

    *Γιατί όσο για το κοπυράιτ, το ‘χω γραμμένο εκεί που δεν πιάνει μελάνι.

  126. geobartz said

    Σε μια άλλη ζωή, πριν την …μετενσάρκωσή μου, έπαιζα σκάκι, ΄που-καμιά-φ’ρα (τουτέστιν sometimes), τζαμπέ, σε ένα σαλόνι που το έλεγαν ΣΠΕ. Περί γκαμπί δεν ήξερα, παρά μόνο ρεν, ρουά, ματ, σαχ και τα τοιαύτα. Ήξερα βέβαια τη γάμπα και τα υπέρτερα (όποιος δεν τα ήξερε, πρώτος τον λίθον βαλέτω) και δη παιδιόθεν. Με ένα γραμμόφωνο σχήματος βαλίτσας γυρνούσε και …έκανε καντάδες μια παρέα από …έξαλλα παλλικάρια του χωριού. Και το άσμα έλεγε: «Τώρα ήρθε νέα μόδα /τ’ ακούς κουμπάρα τ’ ακούς /τα φουστάνια πιο κοντά, κουμπαρούδα μου γλυκειά /Για να φαίνονται οι γάμπες /τ’ ακούς κουμπάρα τ’ ακούς ….» κλπ, κλπ. Ο δίσκος πρέπει να ήταν από την …εποχή του Πάγκαλου! Τώρα, αν η γάμπα είναι δάνειο ή αντιδάνειο, ούτε που μι νοιάζ(ει): Έτσι κι αλλιώς κάθε δάνειο πληρώνεται! (εξαιρούνται τα …ερυθρόδερμα!). Όσο για το Netflix, με …ενοχλεί εδώ και καιρό αλλά …δεν το παίζω. Φαίνεται ότι είναι για …»τα παιδία παίζειν». Και Χρόνια Πολλά στις Κατερίνες! (Κατερίνοι μάλλον δεν υπάρχουν).

  127. Νέο Kid said

    Ας σας πω κι ένα σκακιστικό ανέκδοτο! Ελπίζω να μην το έχω ξαναπεί εδώ μέσα…
    Είναι δυο φίλοι σκακιστές, χρόνια παρέα και σκάκι, και πεθαίνει ο ένας . Μετά από κανα εξάμηνο εμφανίζεται ο νεκρός σε όνειρο του ζωντανού…
    -Βρε Κώστα ! Τι γίνεσαι ρε ψυχή; (Κυριολεξία !) Τι νέα;
    -Γιώργο, εμφανίστηκα στο όνειρο σου γιατί σου έχω νέα! Απ τα καλά ή απ τα κακά να ξεκινήσω;
    -Ε, απ τα καλά ντε!
    Τα καλά νέα Γιώργο μου είναι ότι εδώ πάνω όλα είναι υπέροχα! Είναι όλοι οι παιχταράδες που θαυμάζαμε , ο Φίσερ, ο Ταλ, ο Αλιεχιν. …Κι έχει συνέχεια τουρνουά που παίζουμε και ‘μείς οι ταπεινοί μαζέτες . Παράδεισος πραγματικά σού λέω!
    Έλα ρε! Μπράβο! Πολύ χαίρομαι για σένα . Αλλά τα κακά νέα τότε ποια είναι;
    Να….Ξέρεις,… ανακοινώθηκε ένα ελβετικό όπεν που αρχίζει το ερχόμενο Σάββατο…
    -Ε, και;
    Στον πρώτο γύρο παίζεις ΜΑΥΡΟΣ με τον Καπαμπλάνκα…

  128. Δρυός Πεσούσης said

    104. Η συγκεκριμένη ήταν συνηθισμένη περίπτωση κλεψίματος για να κερδίσει η ομάδα του, κάπως χοντροκομμένη γιατί κατ’ αρχάς πιάστηκε και στη συνέχεια γελοιοποιήθηκε με αυτά που έγραψε ως απάντηση μετά τις πρώτες κατηγορίες («Όταν εγώ κέρδιζα δυνατότερους αντιπάλους, εσύ ακόμα έκανες πιπί σε πάμπερς»). Αλλά αυτά έιναι πταίσματα σε σχέση με όσα γίνονταν και λέγονταν δημόσια στο σκάκι την εποχή του ορίτζιναλ Πετροσιάν όταν εμπλέκονταν μυστικές υπηρεσίες, πολιτμπιρό και υπουργεία εξωτερικών ακόμα και σε αγωνιστικά θέματα.

    121. Και ακριβώς επειδή έχουν συμβεί περιστατικά όπως το παραπάνω που έγινε σε πιο μαζικό τουρνουά με δυσκολία στον έλεγχο, στο συγκεκριμένο που ανέφερα, και επειδή παίζονται πολλά περισσότερα χρήματα, χρησιμοποιούν κάμερες. Μία που δείχνει το πρόσωπο των παιχτών για το κοινό και μία ή περισσότερες που δείχνουν την οθόνη που χρησιμοποιούν οι παίχτες και το άμεσο περιβάλλον τους, στις οποίες πρόσβαση έχουν μόνο οι διαιτητές ώστε να αποφευχθεί η δυνατότητα κλεψίματος. Φυσικά αυτό ισχύει για το ράπιντ, στο μπλιτζ δεν έχει νόημα γιατί και να έχουν δεύτερη οθόνη δεν προλαβαίνουν να περάσουν τις κινήσεις και να την συμβουλευτούν.

  129. 99

    Για να κλείσω το 91 αντιγράφω από τη Γέννηση του Νεοφασισμού (Κάτρης):

    Κατά την επιστροφή του στην Αθήνα από την κηδεία του Αϊζενχάουερ ο Παττακός θριαμβολόγησε λέγοντας ότι στην Ουάσινγκτον είχε «ιδιαίτερη συνομιλία» με τον Πρόεδρο Νίξον. Αυτό ήταν ένα ψέμμα. Και η αμερικανική πρεσβεία, με εντολή του Σταίητ Ντιπάρτμεντ, δεν εδίστασε να διαψεύσει τον Παττακό. Όταν οι δημοσιογράφοι του ανάφεραν τη διάψευση ο Παττακός είπε: «Τι περιμένετε από το Σταίητ Ντιπάρτμεντ? Είναι μια σφηκοφωλιά από κομμουνιστάς…Και οι αμερικανικές εφημερίδες το ίδιο…Και τα περιοδικά τους…Όλοι είναι κομμουνισταί…»

    Τουλάχιστον ο Μιχαλολιάκος κατάλαβε τι αναρχοκουμούνι ήταν ο Αδόλφος και ξέκοψε νωρίς.

  130. Pedis said

    Πάει ο Μαραντόνα.

  131. # 125

    μάλλον δεν έχεις γιο και μάλλον αγνοείς όσες ώρες έχει διαθέσει κάθε πατέρας στον γιό του που δεν ανταποδίδονται ποτέ.

    # 71

    (μόνο για να μη θεωρηθεί πως υπεκφεύγω)

    Είναι η κλασσική περίπτωση που ένας παίκτης αγκαλιάζει τον αντίπαλό του έτσι ώστε όταν ο αντίπαλος κινηθεί ο ίδιος να πέσει. Συνήθως το κάνουνε οι επιτιθέμενοι μήπως τσιμπήσει ο διαιτητής και δώσει πέναλτυ, εδώ το έκανε ο αμυνόμενος για να φανεί σαν επιθετικό φάουλ. Είναι οι λεγόμενες φάσεις «του διαιτητή», ό,τι θέλει σφυρίζει, 95 % το αφήνουν ασφύριχτο. Πάντως κανένας άλλος δεν είδε επιθετικό φάουλ. Πέναλτυ απ ό,τι θυμάμαι μόνο στον Φύσσα δόσανε κάποτε, τώρα ο Κλ. μάλλον το είπε για να ησυχάσει από τον Καραπαπάρα

  132. sarant said

    124 Νασαι καλά!

    127 Και με μπριτζαδόρους το ξέρω αυτό

    130 Ναι….

  133. Λεύκιππος said

    Στο LIFO τώρα, πέθανε ο Ντιέγκο Μαραντόνα.

  134. Νέο Kid said

    Όχι ρε πούστη μου! Ένας αληθινός Θεός υπήρχε σ αυτόν τον πλανήτη…😩
    Α ρε Ντιέγκο… Σ ευχαριστούμε για τη νιότη μας!

  135. Λεύκιππος said

    130 Πιάσε κόκκινο

  136. Avonidas said

    #131. Πράγματι δεν έχω, αλλά είχα την εντύπωση ότι είναι από τα πράγματα που δεν περιμένεις ανταπόδοση.

  137. # 130

    Ενα δάκρυ… μπάλα καλή ξέρανε κι άλλοι αλλά μόνο ο Κριστιάνο Ρονάλντο και ο Ζλάταν Ιμπραϊμοβιτς παρουσιάσανε θέαμα σαν αυτόν !!

  138. 122 Τζι, το έχω δει αυτό που λες! Η άμυνα Λούζιν

    Είχα δει μια ωραία τηλεταινία του ’70 με τον Μπρούνο Γκαντς σκακιστή που τρελαίνεται, «Μαύρο και άσπρο όπως οι μέρες και οι νύχτες». Και ανακαλύπτω τώρα ότι ήταν του Βόλφγκανγκ Πέτερσεν (Das Boot) https://en.wikipedia.org/wiki/Schwarz_und_wei%C3%9F_wie_Tage_und_N%C3%A4chte

  139. nikiplos said

    ποδοσφαιρική αλητεία, ένας γνήσιος sui generis. Πέθανε την ίδια ημέρα με τον Φιντέλ (25-11-2016).

  140. Avonidas said

    #138. Ο Μπρούνο Γκαντς δεν ήταν που έπαιξε τον Αδόλφο στην Πτώση (με τη γνωστή χιλιοπαιγμένη έκτοτε σκηνή);

  141. nikiplos said

    127@ Το έχω ξαναακούσει για άλλο άθλημα. Εντούτοις είναι πολύ καλό.

  142. 140 Ναι, βέβαια. Και τον άγγελο στα Φτερά του έρωτα, τον Τζόναθαν στο Νοσφεράτου του Χέρτσογκ – και αν σου αρέσουν τα κόμικς, διάφορες γερμανικές ταινίες των εβδομήνταζ με τις οποίες υπήρξε το πρότυπο για τον Νικοπόλ του Ενκί Μπιλάλ. (Ναι, έχω κόλλημα με τον Γκαντς, και την ταινία με το σκάκι την είδα στο Ινστιτούτο Γκαίτε σε ένα αφιέρωμα στον ίδιο 🙂

  143. # 138

    Θενξ α λοτ !!

  144. # 136

    Φυσικά και δεν περιμένω ανταπόδοση, δεν μπαίνουν σε ζυγαριά τέτοιες σχέσεις αλλά και δεν έχω ενοχές να ζητήσω μια χάρη, όταν δεν μπορεί το όχι του γίνεται δεκτό, έτσι απλά, 35 ετών είναι.

  145. Γιάννης Κουβάτσος said

    137: Βάζεις δίπλα-δίπλα γνήσιους ποδοσφαιρικούς αλητάμπουρες με το επαγγελματικό ποδοσφαιρικό ρομπότ Κριστιάνο; Θα μας τρελάνεις, ρε φίλε…

  146. Γιάννης Κουβάτσος said

    139: Και τον άλλο τεράστιο ποδοσφαιρικό αληταρά, τον Τζορτζ Μπεστ (25-11-2005).Πάω να δω πότε πέθανε ο Γκαρίντσα. Γκάζα, βάστα γερά…

  147. ΓΤ said

  148. loukretia50 said

    145. Πρόσωπα που εμπιστεύομαι επιμένουν ότι αξίζει το βιβλίο
    «Ντιέγκο Μαραντόνα, το χέρι του θεού – Η αλήθεια μου», κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πατάκη
    Μετάφραση: Αγάθη Δημητρούκα

    (λόγω θέματος εγώ δεν!)

  149. LandS said

    130
    Ναι, ρε γαμώτο. Ίδια μέρα και στην ίδια ηλικία με τον άλλο μεγάλο. Τον Τζόρτζι Μπεστ. Από τους καλύτερους που έχουν περάσει από τα γήπεδα και οι δύο. Και οι δύο αξεπέραστοι στον συνδυασμό ταχύτητας, ντρίμπλας, πάσας, σκορ. Και οι δυο εξαρτημένοι στα ποτά, τις ουσίες τη κακή ζωή και την καταστροφή της καριέρας τους.
    Ο Ντιεγκίτο, τουλάχιστον, σήκωσε Παγκόσμιο Κύπελο. Μεγάλη ποδοσφαιρική δύναμη η Αργεντινή. Μικρή η Β. Ιρλανδία.

    Δεν τους ξεχωρίζεις ούτε σαν παίχτες, ούτε σαν ανθρώπους, ούτε στη λύπη του χαμού τους.

  150. loukretia50 said

    Υπάρχει κι αυτό αν ενδιαφέρεστε :
    «Ντιέγκο Μαραντόνα», το ντοκυμαντέρ του https://youtu.be/0L8ZzIq_hi0 Αsif Kapadia

  151. # 145

    Μια ζωή αχαχούχα-εξωφυλαρρούχα είσαι, άλεν ντάλον ! γράφω για σύγχρονους θεαματικούς παικταράδες αλλιώς για τέτοιους που λες με τον Πούσκας και τον Ντι Στέφανο θα ξεκινούσα, αλλά που να πάρεις χαμπάρι. Και σαν το ψαλίδι του Ρονάλντο με την Ρεάλ στην Γιούβε δεν έκανε κανείς.
    Σε προπόνηση του ΠΑΟ ο Πούσκας να σημαδεύει το κάθετο δοκάρι με κόκκινη μπογιά περίπου στο ένα μέτρο ύψος και με την μπάλλα στημένη στην γραμμή της μικρής περιοχής να ζητάει από Δομάζο και άλλους να πετύχουνε την μπογιά. Τους μάζεψε τα φράγκα τρώγοντας πασσατέμπο αφού μόνον αυτός την πετύχαινα σχεδόν πάντα !!

  152. Νίκος Κ. said

    Δεν έχω δει τη σειρά αλλά θα μεταφέρω την άποψη που είπε φίλος.
    Υπάρχουν σκηνές όπου αυτός που χάνει με ματ από την ταλαντούχα πρωταγωνίστρια δείχνει να εκπλήσσεται. Στο σκάκι ανάμεσα σε παίχτες ενός κάποιου επιπέδου αυτό δεν συμβαίνει ποτέ. Αν κάποιος δεν εγκαταλείψει και χάσει με ματ, υπάρχουν δύο μόνο περιπτώσεις: Ή θα ήλπιζε πως δεν θα το δει ο αντίπαλός του (από αβλεψία) ή θα τα βάλει με τον εαυτό του που δεν κατάφερε να δει κάτι τόσο προφανές. Πάντως να εκπλαγεί αποκλείεται.

  153. voulagx said

    #138: Κι εδω ονλάιν με υποτιτλους: http://voody.online/load/aisthhmatik/700-the_luzhin_defence_2000.html ..

  154. atheofobos said

    86
    Μπορεί να γεροντοπαραξενεύω κιόλας αλλά δεν χρειάζομαι τα δάχτυλα και του δεξιού χεριού για να μετρήσω εξαιρετικές ταινίες μετά το 2001.

    Και όμως! Έχουν παιχτεί αρκετές εξαιρετικές ταινίες στον αιώνα μας.
    Στα παρακάτω ποστ αναφέρονται αρκετές από αυτές.
    ΟΙ 100 ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ GUARDIAN- Α΄μέρος.
    http://atheofobos2.blogspot.com/2019/09/100-guardian.html

    ΟΙ 100 ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ GUARDIAN- B΄μέρος.
    http://atheofobos2.blogspot.com/2019/09/100-guardian-b.html

    ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ 10ΕΤΙΑΣ
    http://atheofobos2.blogspot.com/2020/11/10.html

    Αλλά αριστουργήματα υπάρχουν πολλά και από την αρχή του κινηματογράφου.

    ΤΑ 100 ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΑ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ LES CAHIERS DU CINEMA
    http://atheofobos2.blogspot.com/2009/04/100-les-cahiers-du-cinema.html

    ΟΙ 250 ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ
    http://atheofobos2.blogspot.com/2016/06/250.html

    ΟΙ 100 ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΚΩΜΩΔΙΕΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ (α΄μέρος)
    http://atheofobos2.blogspot.com/2018/02/100.html

    ΟΙ 100 ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΚΩΜΩΔΙΕΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ (β΄μέρος)
    http://atheofobos2.blogspot.com/2018/03/100.html

  155. 152,
    Νομίζω οι αντίπαλοί της εγκαταλείπουν με έκπληξη, γιατί βλέπουν το επερχόμενο ματ.

  156. ΣΠ said

    127
    Θυμήθηκα ότι στην σειρά τον Αλιέχιν τον προφέρουν Αλεκάιν!

  157. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    156 Ο παππούς μου, θυμάμαι, τον πρόφερνε Αλιόχιν. Ίσως έτσι είναι στα ρώσικα. Όπως Λιένιν.

  158. Alexis said

    Ενός λεπτού σιγή για τον «μάγο» των γηπέδων της νιότης μας.
    Γνήσιο ποδοσφαιρικό ταλέντο, μεγάλος συγχρόνως και αυτοκαταστροφικός.
    Σίγουρα ο κορυφαίος της δικής μας γενιάς και κατά πολλούς ο πρώτος των πρώτων.

    Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει…

  159. Το «Ρ» της Φωκίωνος Νέγρη said

    151:
    – Έκανε ακόμη καλύτερο και πιο δύσκολο ο Ριβάλντο απέναντι στη Βαλένθια το 2001 και έβγαλε τη Μπάρ(τ)σα στο Τσάμπιονς Λιγκ:

    – Παρόμοια γκολάρα και από τον δεκανέα Λουίς Φερνάντεθ (με τραυματισμένο το αριστερό χέρι μάλιστα) απέναντι στην ποδοσφαιρική αφρόκρεμα των Ναζί:

  160. voulagx said

    #159, 151: Σιγα τα ωα! Αυτα τα βλεπεις και σε ελληνικα γηπεδα: https://www.youtube.com/watch?v=Kjya4yzJ3XM

  161. Avonidas said

    #144. Δεν είπα να ‘χεις ενοχές. Κι εγώ έχω κατεβάσει, και για τους γονείς μου και για φίλους. Λέω απλώς ότι όλα έχουν ένα κόστος, που μιας και δεν κατεβάζεις ο ίδιος το παραβλέπεις. Καταρχήν το κόστος της ίδιας της σύνδεσης, κι έπειτα ο χρόνος για να ψάξεις να βρεις αυτό που θέλεις, στη μορφή που το θέλεις (γιατί υπάρχουν κι απομιμήσεις), να φας τις διαφημίσεις στη μάπα (αν όχι για την ταινία, οπωσδήποτε για τους υπότιτλους), μετά να περιμένεις να κατέβει, κλπ.

    Ε, απ’ όταν έβαλα ευρυζωνική σύνδεση, αποφάσισα ότι βλέπω αρκετές ταινίες και σειρές ώστε να συμφέρει μια συνδρομή του 10ρικου σε σχέση με το ψάξε-κατέβασε. Αυτό που δεν είχα υπολογίσει, βεβαίως, ήταν πόσο πολύ περισσότερη τηλεόραση θα κατέληγα να βλέπω 😐

  162. # 161

    Τον γιό μου τον φιλοξενώ, τα έξοδα της σύνδεσης είναι δικά μου, δικός του είναι ο χρόνος και (κυρίως) ο τρόπος γιατί εγώ είμαι αλλεργικός στα ψαξίματα

  163. Γιάννης Κουβάτσος said

    Απίστευτα γκολ βάζουν, για μια φορά στη ζωή τους, και παίκτες Γ’εθνικής. Αλλά ο Μαραντόνα δεν ήταν μόνο απίστευτος παικταράς, ήταν και ηγέτης.

  164. Παναγιώτης Κ. said

    Νίκο μη …τσιμπάς!
    Μη μπαίνεις στο λούκι της τηλεόρασης.
    Μια χαρά δεν νιώθεις όπως είσαι;

    Κλείνω 8-ετία χωρίς τηλεόραση!
    Δεν θυμάμαι αν κλείνω 8-ετία στο Σαραντάκειο… 🙂

  165. ΓΤ said

    162@

    Μου κάνει εντύπωση αυτό το «αλλεργικός στα ψαξίματα», γιατί, κατά καιρούς, όποτε θες, αμετακίνητος στο πλασματικό θρονί των ΠΑΟΚικών βεβαιοτήτων σου, να τεκμηριώσεις την άποψή σου, είτε απέναντι στους ευγενέστατους Κουβάτσο και Νίκιπλο είτε σε εμένα, τον αγροίκο που γρικά μέσα απ’ τα βουστάσια, ανασύρεις βίντεο από Nova από τότε που το πλειοψηφικό αυτής πακέτο μετοχών κατείχε ο Ασουρναρσιπάλ, ο Β’ συγκεκριμένα.

  166. Myriolis said

    Βλέπω τη σειρά αυτές τις μέρες, μετά από προτροπή του γιου μου, οπότε του προώθησα το λινκ του άρθρου. Ρωτάει αν το gamble έχει σχέση. Στους X-Men, λέει, υπάρχει ένας χαρακτήρας που χειρίζεται τραπουλόχαρτα (ή κάτι τέτοιο) και λέγεται Gambit!

  167. Μιχάλης said

    χλομός ή χλωμός όπως το ‘χει το ΛΚΝ;

  168. ΓΤ said

    Στη σημερινή μέχρι στιγμής αθλητική κίνηση:

    Αστέρας Τρίπολης-Απόλλων 0-0

    Μπορούσια Μένχεγκλαντμπαχ-Σαχτιόρ Ντόνετσκ 4-0
    ΟΣΦΠ-Μάντσεστερ Σίτι 0-1

  169. ΓΤ said

    168@

    ΜένχεΝγκλαντμπαχ

  170. # 165

    Εύκολα εντυπωσιάζεσαι, μόνο στο γιουτιούμπ ψάχνω για ήχο και θέαμα και σπανίως γκουγκλάρω καμιά λέξη.

  171. ΓΤ said

    170
    Αν η εντύπωση είναι αλγεινή, τότε μόνο για εντυπωσιασμό δεν πρόκειται.

  172. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Πολύ ενδιαφέρον το σημερινό!

    Netflix δεν έχω και δεν σκοπεύω να έχω – για τώρα! Αργότερα, ανάλογα με τις εξελίξεις…

    Σκάκι έπαιζα από φοιτητής μέχρι τότε που … είχα αντιπάλους κανα-δυό προγράμματα σε Η/Υ, δεκαετίας του ’80 (μιλάμε, αν θυμάμαι καλά, για Amstrad 1512). Μετά, μόνο με τα εγγόνια – για να τους δείξω τα βασικά…

    Τώρα, για το γκαμπί, να πω κι εγώ ότι το θεωρούσα ινδική λέξη; Και επειδή βλέπω ότι είχαν την ίδια εντύπωση και αρκετοί άλλοι (λίγο-πολύ παρόμοιας ηλικίας), αναρωτήθηκα πού μπορεί να οφείλεται. Δεν μπορεί να είναι τυχαίο. Το είχαμε κάπου ακούσει/διαβάσει ή μήπως είχαμε έλξη/επίδραση από τον …Γκάντι! [Δεν κάνω πλάκα, κάθε άλλη ερμηνεία δεκτή…]

  173. loukretia50 said

    Δύτη, έλυσες μια απορία μου!
    Τόσα χρόνια αναρωτιόμουν ποιόν μου θυμίζει ο Νικοπόλ, https://i.pinimg.com/originals/de/f8/ba/def8ba08eed52622aaec18149aa7ed51.jpg
    αλλά δε σκέφτηκα ποτέ το γλυκύτατο https://www.cinematheque.ch/uploads/tx_news/1_71426c.jpg Μπρούνο Γκανζ!

    Μικρό μπόνους
    https://www.theguardian.com/film/gallery/2019/feb/16/bruno-ganz-a-life-in-pictures
    =========================

    Αθεόφοβε, πολύ καλή και χρήσιμη λίστα – όχι μόνο μία βέβαια!
    Ευχαριστούμε!

    Συμπληρώνω και τo link από το πολύ γνωστό criterion collection, επειδή έχει μια ταινία με τίτλο επίκαιρο
    After the curfew
    https://www.criterion.com/films/30304-after-the-curfew

  174. Ένας Τύπος κι Υπογραμμός said

    Όπως ΟΛΑ τα πλάσματα, όχι μόνον οι άνθρωποι (λένε οι ειδικοί), έτσι σίγουρα ΚΑΙ εγώ γεννήθηκα HOMO LUDENS. Και, σαν παιδί, μού άρεσαν κάθε λογής παιχνίδια

    Έπαιζα λοιπόν κι εγώ κάποτε σκάκι, αλλά μέχρι που το σταμάτησα ποτέ μου δεν ξεπέρασα το επίπεδο της χρυσής μετριότητας:
    μολονότι -απ’ την αρχή κιόλας, ως νεοφώτιστος- είχα στη διάθεσή μου αρκετά πλούσια σκακιστική βιβλιογραφία (ξενόγλωσση ως επί το πλείστον) κι έπειτα από κάθε μου ήττα για 10 συνεχόμενα μερόνυχτα έπεφτα με τα μούτρα στην μελέτη, γρήγορα ο ζήλος μου εξατμιζότανε και -όσο τουλάχιστον συνέχιζα να βγαίνω νικητής στα επόμενα παιχνίδια με μερικούς πολύ καλούς συνομήλικούς μου- η μελέτη μου γινότανε όλο και πιο άτακτη και πλημμελής.

    Αλλά, πόσο γελοίο (και φτηνιάρικο!) μού φαίνεται -τώρα, καθώς αναπολώ τις σκακιστικές απαρχές μου- που στα 8-9 μου έκανα στην μικρότερη αδελφή μου και στα ξαδέλφια μου ματ σε 2 κινήσεις («το ματ των αφελών») ή ματ σε 4 κινήσεις (το περίφημο «Ναπολεόντειο») μόνον και μόνο επειδή αυτά τα κόλπα μού τά ‘χανε δείξει κάποιοι άλλοι ή τά ‘χα κάπου διαβάσει…!

    Παρόλα ταύτα, και στα 30 μου ακόμα -που είχα από καιρό σταματήσει να παίζω- όταν πήγαινα στον Παντελίδη ή στην Φωλιά του Βιβλίου θα αγόραζα οπωσδήποτε και κάτι σκακιστικό, από συνήθεια και νοσταλγία περισσότερο, που θα το φυλλομετρούσα γρήγορα και θα το ξεχνούσα σε κάποιο απόμακρο ράφι της βιβλιοθήκης μου. Μάλιστα, μια χρονιά από ‘κείνες τις τελευταίες, μού ‘χε προκύψει η ξαφνική (μονο)μανία να φτιάχνω δικά μου προβλήματα κι είχα γεμίσει 2 τετράδια με τέτοια…! Τέλος πάντων, θυμάμαι με νοσταλγία ότι εκεί στην δύση της … σκακιστικής μου «διαδρομής» είχα 2-3 απανωτές νίκες παίζοντας (στο καφενείο, όχι σε τίποτα αγώνες, και πάντα με τα μαύρα!) με την, συμφοιτήτριά μου (λίγο μεγαλύτερή μου) Ρ. Ταν., πρωταθλήτρια της εποχής, όσο αυτή περίμενε τον φίλο μου τον Χρήστο -με τον οποίον, τότε, βγαίνανε- να γυρίσει απ’ τα ιδιαίτερά του.

    Μετά σταμάτησα και δεν ξανάπαιξα παρά μόνον το 1991, για μία ακόμη -τελευταία- φορά, μ’ έναν φίλο μου οφαλμίατρο από την Σουηδία (που είχα γνωρίσει στο κάμπινγκ, στα Λιβάδεια της Σερίφου, το προηγούμενο καλοκαίρι του 1990) σε μια παρτίδα που κράτησε 8 μήνες και κατά το πλείστον γινότανε τηλεφωνικώς κάθε Σάββατο απόγευμα στις 7:00′ ώρα Ελλάδος: αφού πρώτα επί ένα 5λεπτο λέγαμε τά δικά μας, (εκ περιτροπής, και εναλλάξ ο καθένας μας, τηλεφωνούσε στον άλλον), κλείναμε ανακοινώνοντας την κίνησή του αυτός που την είχε. Και περιμέναμε να περάσει η βδομάδα για να συνεχιστεί η παρτίδα. Ενδιάμεσα, βέβαια, είχαμε πότε-πότε και αλληλογραφία (όπου μεταξύ των άλλων μιλάγαμε ΚΑΙ για την παρτίδα μας, λέγαμε μάλιστα να πάρουμε φαξ και να συνεχίσουμε έτσι…). Μέ είχε φέρει σε πολύ δύσκολη θέση ο γιατρός την 31η βδομάδα (ήταν σε φόρμα έχοντας νωρίτερα περάσει 15 μέρες διακοπών στην Φορμεντέρα) και όλη εκείνη την εβδομάδα που ακολούθησε μέχρι να του δώσω την κίνησή μου ήμουνα τουλάχιστον 10 ώρες τη μέρα πάνω από 2 σκακιέρες. Κοιμώμουνα και έβλεπα βαριάντες όλη νύχτα…! Τότε ήτανε που ξανα-άνοιξα τα σκονισμένα σκακιστικά βιβλία μου. Η παρτίδα, όμως, εκείνη δεν τελείωσε. Την καθιερωμένη ώρα, το επόμενο Σάββατο, στο τηλεφώνημά μου μού απάντησε η Λίζε. Ο Λένναρτ ποτέ πια δεν θα ξαναήτανε παρών στο ραντεβού μας…
    Και πριν από 11-12 χρόνια ήταν να ξαναπαίξω μ’ έναν άλλον γιατρό, έλληνα, νεαρό νεφρολόγο στο Νοσοκ. ΕΕΣ (που τότε μέ παρακολουθούσε ως υπερτασικός που είμαι) καλόν γιατρό και νεοφώτιστον μαιτρ πολλά υποσχόμενον, αλλά οι περιστάσεις δεν ευόδωσαν να γίνει ποτέ το ματς και μετά χαθήκαμε, δεν έτυχε.

    Πιστεύω, όμως, ότι δεν θα είχα και κανένα σπουδαίο μέλλον σαν σκακιστής: αφενός δεν έχω (και δεν είχα ποτέ μου) την καλή μνήμη που χρειάζεται και την ευκολία διαχείρισης των πολλαπλών νοερών προβλέψεων, αφετέρου δεν μού δίνει καμμιά χαρά να παίρνω την χαρά της νίκης από ό,ποιον την χρειάζεται κι ούτε, όμως, γουστάρω να την χαρίζω «κατά συνθήκη». Και το να χάνω μού είναι μάλλον αδιάφορο, άρα δεν έχω σοβαρό κίνητρο να μπω στον κόπο.
    Κι όταν φτάσεις να μιλάς για «κόπο» σαν αναφέρεσαι σε παιχνίδι, τότε δεν έχεις λόγο να παίζεις.

    Γενικώς, σήμερα στην ηλικία μου δεν βρίσκω πλέον κανένα σοβαρό ενδιαφέρον να παίζω, όχι μόνο σκάκι αλλά κανενός είδους παιχνίδια ΜΕ ΑΝΤΙΠΑΛΟ (απ’ αυτά, δηλαδή, που στο τέλος αναδεκνύουν νικητές και ηττημένους). Εξαίρεση, ενίοτε, κάνω μόνον είτε γι’ αυτά τα παιχνίδια που αποφασίζουμε από κοινού με την γυναίκα μου στην κρεββατοκάμαρα (αλλά, έτσι κι αλλοιώς, αυτά δεν τελειώνουν ποτέ με νικητή και νικημένο, παρά μόνο με χαρούμενους τους παίκτες πάντα!) είτε γι’ αυτά που παίζει κάποιος με τον ίδιο του τον εαυτό (τα κουίζ, π.χ., ή τα μαθηματικά προβλήματα, ή -έστω- κάποια ατομικά σπορ εφόσον δεν κουράζουν υπερβολικά βεβαίως)…

    Άραγε, τώρα ποιός μπορεί να πει άν πραγματικά εξακολουθώ να είμαι ο HOMO LUDENS που γεννήθηκα;

  175. ΓΤ said

    @174

    Ασφαλώς και εξακολουθείτε. Απολαμβάνετε τη χαρά τού να μοιράζετε την ιδρωμένη μπουκιά σας σε μια πρόσφατη αγκαλιά, το εδώ καρουζέλ, που τη βιώσατε διαμιάς ως οικεία. Το παιχνίδι άλλαξε, η χαρά σας η παιδική, τώρα στην εδώ παιδική χαρά, όχι.

  176. sarant said

    166 Όχι, δεν έχει σχέση με το gamble.

    167 Και τα δύο αποδεκτά Ετυμολογία από φλόμος, αλλά με επιρροή από το χλωρός.

  177. # 171

    Υπάρχει το είναι και το φαίνεσθαι, καθένας με τις προτιμήσεις του, προσωπικά την γαλατική ευγένεια την θεωρώ την τελευταία άμυνα κάποιου που δεν έχει σωστά επιχειρήματα και προσπαθεί να αλλάξει το πεδίο της μάχης. Το τι έγραφε για χρόνια ο Κουβάτσος μέχρι να πάρει πρωτάθλημα ο ΠΑΟΚ μάλλον αγνοείς ή δεν θυμάσαι. Εγώ αντίστοιχα ευγενικά του είχα πεί προ διετίας πως το 21 θάχει τελειώσει το μπάσκετ του ΠΑΟ όπως το ήξερε, όχι για να τον πειράξω αλλά μήπως καταλάβει πόσα είναι αυτά που δεν «βλέπει» κι ‘οπως κι εσένα σου είπα το λογικό για τον ΠΑΟΚ να κυνηγήσει φέτος να ανέβει καμιά 20αριά θέσεις στο ευρωπαϊκό ράνκιν παρά το πρωτάθλημα, ειδικά τέτοια εποχή, χωρίς να είναι σίγουρο αν θα τα καταφέρει μετά το Χ με την Ομόνοια. Κι επειδή και για τον Τσιμίκα κάτι λέγαμε, βασικός σήμερα στο Ανφηλντ, 0-2 για την ώρα η Αταλάντα, ίσως και σύμπτωση…

    Ο Μαρινάκης σήμερα μίλησε για αλλοίωση αποτελέσματος σ’ ένα μάτς που οι τελικές ήταν 1-21 γιατί -λέει- προηγήθηκε φάουλ 5-6 πάσσες πριν το γκολ της Σίτυ. Φυσικά δεν είδε πως τέτοια φάουλ δεν τα σφύριζε σ’ όλο το ματς ο διαιτητής και για τον ίδιο λόγο δεν έδωσε πέναλτυ σε βάρος του ΟΣΦΠ. Παρ’ολα αυτά -λέει- αισιοδοξεί πως ο ΟΣΦΠ θα κάνει δυο νίκες και θα προκριθεί. Για του λόγου το αληθές η Πόρτο ήδη κερδίζει 0-2 την Μαρσέιγ, το οποίο σημαίνει πως εκτός από τις δυο ήττες της Σίτυ, ο ΟΣΦΠ πρέπει να την κερδίσει με σκορ καλύτερο του 3-0.
    Δεν είναι τυχαίο που τις απόψεις του Μαρινάκη συχνά υιοθετεί ο Κουβάτσος, το γαρ πολύ της θλίψεως…

    (όπως βλέπεις τα γράφω πριν λήξουν τα ματς … )

  178. ΓΤ said

    Στην υπόλοιπη αθλητική κίνηση της ημέρας:

    Άγιαξ-Μίντιλαντ 3-1
    Ατλέτικο Μαδρίτης-Λοκομοτίβ Μόσχας 0-0
    Μπάγερν-Ζάλτσμπουργκ 3-1
    Ίντερ-Ρεάλ 0-2
    Λίβερπουλ-Αταλάντα 0-2
    Μαρσέιγ-Πόρτο 0-2

    Επειδή έγινε λόγος για Τσιμίκα, ο Τσιμίκας απόψε βαθμολογήθηκε με 6,3 (άριστα το 7,1 του Μίλνερ). Στα 61΄ συμμετοχής του είχε 1 απομάκρυνση, 1 κλέψιμο, 1 τάκλιν, 1 περασμένη ντρίμπλα, 51 επαφές, 28 πάσες ακριβείας (78%), 4 σέντρες, 3 μακρινές μπαλιές, 9 κερδισμένες μονομαχίες, 1 κερδισμένο φάουλ.

  179. Ένας Τύπος κι Υπογραμμός said

    Τηλεόραση εγώ πολύ λίγο βλέπω, και πάντως όχι σειρές ή σήριαλ. Εννοείται πως δεν είμαι διατεθειμένος να πληρώσω συνδρομές σε δίκτυα κλπ.
    Επομένως, την περι ής ο λόγος τηλεοπτική παραγωγή δεν την γνωρίζω.
    Ωστόσο, τον συγγραφέα του βιβλίου πάνω στο οποίο λέτε ότι στηρίχτηκε το σενάριο της τηλε-νουβέλας ΤΟΝ ΞΕΡΩ: δεν έχω διαβάσει το σχετικό βιβλίο του (αυτό που παρουσίασε ο κ. Κουβάτσος και κάποιοι άλλοι ενωρίτερα) αλλά έχω διαβάσει κανα δυό άλλα του ΚΑΙ ΕΧΩ ΔΕΙ κι ένα παλιό φιλμ -ιδιόμορφο και κάπως «καλτ»- με τον Ντέηβιντ Μπώουϊ που ήταν βασισμένο σε ένα απ’ αυτά τα βιβλία του: το «Ο Άνθρωπος που Έπεσε στη Γη».

    Αυτό, όμως, που τώρα θυμήθηκα να συμπληρώσω στο προηγούμενο σχόλιό μου σχετικά με το σκάκι (και την τηλεοπτική σειρά που στάθηκε έναυσμα για το σημερινό άρθρο του Νικοκύρη) είναι το εξής:

    Καίτοι έχω δει, και στο σινεμά και στην τηλεόραση, πολλές ταινίες με το σκάκι σαν κύριο θέμα και με κύριους χαρακτήρες τους σκακιστές, σε αυτές τις ταινίες υπήρχαν πάντοτε σκηνές αγωνίας όπου διεξάγονταν κρίσιμες σκακιστικές μονομαχίες.
    Όμως, ΣΕ ΚΑΜΜΙΑ από όλες αυτές τις ταινίες, όσο κι άν η σκακιστική παρτίδα κρατάει σημαντικό χρόνο στο φιλμ και οι λήψεις εναλάσσονται πάνω στους αντίπαλους σκακιστές και γίνονται «κοντινά» των προσώπων των ηρώων και «μακρινά» του ανώνυμου κοινού, ενώ κατά την ροή του έργου το ενδιαφέρον του θεατή την ώρα της παρτίδας επικεντρώνεται στην εξέλιξη της παρτίδας, ΟΥΔΕΠΟΤΕ Ο ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ θα δείξει κάτι περισσότερο από μία ή δύο ΦΕΥΓΑΛΕΕΣ εικόνες από τις ΚΙΝΗΣΕΙΣ των αντιπάλων: ΟΥΔΕΠΟΤΕ ο σκηνοθέτης θα χρησιμοποιήσει «γερανό» η «γωνία» ΚΑΙ ΘΑ ΣΤΑΘΕΙ για να δείξει 3 ή 4 ή 5 ή και ακόμα περισσότερες διαδοχικές κινήσεις των παικτών πάνω στην σκακιέρα, έτσι που να παίρνουμε μιάν ιδέα για το πώς παίζουν οι παίκτες και τί δρόμο ακολουθούν στην αναμέτρησή τους!!!
    Το γεγονός αυτό, εμένα, μού φαίνεται αρκετά παράδοξο δεδομένου ότι σε άλλου είδους αγώνες (π.χ. σε ποδόσφαιρο, ράγκμπυ, κρίκετ, μπάσκετ, κλπ, που υπάρχουν έστω και δευτερευόντως μέσα στό κιν/φικό σενάριο) ο σκηνοθέτης -ανάλογα, βέβαια, με την υπόθεση- ΣΥΧΝΑ θα δείξει συνεχόμενες φάσεις του παιχνιδιού και οι θεατές θα πάρουν μιαν ιδέα του τί παίζεται. Θα μπορεί, άς πούμε, να δει ο θεατής εάν ο κιν/φικός ποδοσφαιριστής στην φάση της κατεβασιάς του που σουτάρει και βάζει γκολ είναι οφσάιτ ή όχι, και ο κιν/φικός μπασκετικός παίκτης άν κάνει βήματα ή φάουλ. Δηλαδή, θα δει ένα συνεχές απόσπασμα του αγώνα και θα κρίνει ο ίδιος τον αγώνα που δείχνεται επειδή έχει σημασία στην εξέλιξη της υπόθεσης του φιλμ. Σε φιλμ με σκακιστικούς αγώνες, όμως, ΟΥΔΕΠΟΤΕ έτυχε να μάς αφήνει να βλέπουμε τις κινήσεις που παίζονται στην σκακιέρα!!!

    Τό ‘χετε παρατηρήσει κι εσείς αυτό το παράδοξο; Πώς το εξηγείτε;

  180. William T. Riker said

    179. Ίσως για να αποφεύγονται τα προβλήματα συνέχειας (continuity errors) από σκηνή σε σκηνή, ειδικά αν δεν υπάρχει παρών στην παραγωγή κάποιος σύμβουλος;

    Πάντως εμένα, μη γνωρίζοντας παρά μόνο τα πολύ βασικά στο σκάκι, στο άκουσμα της λέξης Gambit το μυαλό μου πάει συνήθως στο σύστημα μάχης του εξαιρετικού Final Fantasy XII (πρόκειται για βιντεοπαιχνίδι τύπου fantasy role-playing)

  181. ΣΠ said

    157
    Ναι https://el.forvo.com/word/%D0%B0%D0%BB%D0%B5%D0%BA%D1%81%D0%B0%D0%BD%D0%B4%D1%80_%D0%B0%D0%BB%D1%91%D1%85%D0%B8%D0%BD/#ru

  182. Μαρία said

    Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ένας από μας: Στον ελεύθερο χρόνο του βλέπει φανατικά το «The Crown»!
    https://www.newsbreak.gr/politiki/147501/kyriakos-mitsotakis-the-crown/

  183. Γιάννης Ιατρού said

    182: Από μας;;
    Εγώ τώρα που τ΄ ανέφερες έψαξα κι είδα τι είναι αυτό το The Crοwn και τα σχετικά κουτσομπολιά περί αυτού.

  184. # 178

    Και στο ματς της εθνικής και σήμερα ο Τσιμίκας δεν μπόρεσε να φτιάξει τις φάσεις που φιάχνει όταν είναι ρολλίστας στα πλάγια και όχι τον ρόλο του φουλμπακ που παίζει π.χ. ο Γιαννούλης, ή ο Μπακάκης , καθένας με τις ικανότητες που έχει. Ελπίζω να καταλαβαίνεις τι γράφω, ο ίδιος μπορεί να είχε καλά στατιστικά αλλά η Λίβερπουλ δεν δημιουργούσε φάσεις από την μεριά του, όπως δεν έκανε και η εθνική.
    Και να ξεκαθαρίσουμε το άλλο θέμα, σχετικά με το γκολ του ΠΑΟΚ, δεδομένου του VAR και της τεχνολογίας του, υπήρξαν τρία (αριθμητικώς 3) άτομα που αποφάνθηκαν πως ήταν οφφσάιντ : ο Καραπαπά(ρα)ς, ο Νίκπλος και ο ευγενικός Κουβάτσος οι οποίοι προφανώς δεν είδαν την φάση αλλά θεώρησαν καλό να γνωμοδοτήσουν για φάση που αποφασίζουν οι γραμμές του κομπιούτερ !!
    Πες μου με ποιούς πας να σου πω ποιός είσαι…
    Από αυτούς «διεσώθηκε» ο Καραπαπα(ρα)ς γιατί ο Κλ. για δικούς του λόγους, είπε πως προηγήθηκε φάουλ που επίσης «είδε» ο περί ου ο λόγος
    Και μη μου πεις για το δικαίωμα της γνώμης του καθενός, γιατί αν εγώ γράψω πως κατά την γνώμη μου ο Γκουαρντιόλα είναι γυναίκα, γράφω σαχλαμάρες και όχι την γνώμη μου

  185. ΓΤ said

    1988
    Νάπολι-ΠΑΟΚ 1-0, ΠΑΟΚ-Νάπολι 1-1
    Όταν τα καθίκια του ΠΑΟΚ υποδέχτηκαν με βροχή αντικειμένων τον Μαραντόνα στο κόρνερ. «Ο Μαραντόνα δεν μπορεί καν να εκτελέσει κόρνερ στη γωνία της 4, δέχεται κυριολεκτικά βροχή αντικειμένων και παρότι μαθημένος σε δύσκολες ατμόσφαιρες απομακρύνεται από τη γωνία για να προστατεύσει τον εαυτό του».

    Πλήρες στο sdna, για τους αληταράδες του ΠΑΟΚ
    https://www.sdna.gr/podosfairo/644264_pos-itan-paok-toy-eipa-vidspics

  186. Alexis said

    #179: Τελείως διαφορετικό παιχνίδι το σκάκι από τα υπόλοιπα που αναφέρετε, σε ρυθμούς, χρόνους αναμονής κλπ.
    Δεν έχει κανένα κινηματογραφικό ενδιαφέρον ένα πλάνο που θα δείχνει τη σκακιέρα και τον σκακιστή να κουνάει ένα κομμάτι από το ένα τετράγωνο στο άλλο.

  187. Γιάννης Ιατρού said

    καλημέρα,

    186: τι λες ρε συ… 🙂

  188. nikiplos said

    Ρε συ κάπταιν, στο τέλος θα μας πείσεις πως είσαι ΠΑΟΚτζής! Όποια πρόβλεψη έχεις δώσει είναι τελείως για τα μπάζα. Δηλαδή σήμερα πρέπει να νικήσει ο ΠΑΟΚ?

  189. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

  190. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Καλημέρα! Χρόνια πολλά στους Στέλιους και στις Στέλλες/Στελιανές!

    103.
    >> …το έλεγαν «Γκαμπί της Βασιλίσσης». Έτσι!
    Να μια παλιά σχετική δημοσίευση, με γκαμπί, αλλά όχι της Βασιλίσσης.
    (ΕΜΠΡΟΣ, 28-12-1947)

    (Spiridione, Blog κ.ά. σίγουρα μπορούν να βρουν και προγενέστερες)

    ++++
    Σκάκι χωρίς «Έβδομη σφραγίδα», γίνεται;

  191. # 185

    Μεγάλο νταλκά, σκουλήκι ζωντανό έχεις μέσα σου για τον Δικέφαλο του Βορρά. Μάλλον θα σε πείραξε το (δικαιότατο) διπλό της Αταλάντα η οποία είναι κάτι σαν τον ΠΑΟΚ της Ιταλίας στα οπαδικά και στοιχηματικά. Ισως πάλι να θυμήθηκες που είχα γράψει πως στο ματς που θα παίξει ο Τσιμίκας βασικός θα χαμογελάσουν οι τσιμεντογωνίες.Τον αντικάτεστησε βέβαια ο Κλοπ μόλις έφαγε το πρώτο- .αφού είχε γλυτώσει τουλάχιστον 3 φορές το κάζο- αλλά ωσπου να βρουν τις θέσεις τους οι κανούργιοι έφαγε το δεύτερο και πήγε εις τόπον χλοερόν μαζί με μυριάδες θύματα του στοιχηματισμού.
    Να προσέχεις πίεση και ζάχαρο τώρα που έπιασε κρύο, καλύτερα καφέδες ντεκαφεϊνέ, υγιεινή τροφή και πολλά νερά. Και χαλαρά γιατί αρχίζεις να θυμίζεις εκείνες τις επιτροπές που παίρνανε σβάρνα τα σπίτια να πουλήσουνε κουπόνια του ερυθρού σταυρού και εισπράττανε το κλασικό » δόσαμε, δόσαμε »
    Θυμάται κανείς εκείνη την γλυκερή φωνή στο κρατικό ραδιόφωνο » Οταν ο Ερρίκος Ντυνάν…» σε εκπομπές ιστορικού περιεχομένου ;;

    Ασμα λυτρωτικόν (δεν έχει άσπρο ούτε μαύρο)

  192. sarant said

    179 Δεν είναι θεαματικό το παιχνίδι ώστε να το απολαμβάνει κάποιος που δεν ξέρει τους κανόνες, όπως το ποδόσφαιρο

  193. ΓΤ said

    191@

    Δεν έχω πίεση, δεν έχω ζάχαρο, δεν έχω νταλκά, δεν έχω νηματέλμινθες, δεν έχω καταναλώσει ζάχαρη τα τελευταία 32 χρόνια, δεν τρώω ποτέ γλυκά, και πάντα αγαπώ τα δίκαια αποτελέσματα. Συνέδεσα τη συμπεριφορά των συγκεκριμένων οπαδών με τον «θεό του ποδοσφαίρου» γιατί θυμήθηκα έναν συμφοιτητή μου Σαλονικιό, τον Βασίλη Γ. από το Ρεντζίκι, σήμερα Δήμος Πεύκων. Ήταν μέσα στην Τούμπα σε εκείνο το παιχνίδι, και την επόμενη μέρα ανακοίνωσε υπερήφανα στην παρέα: «Τις έφαγε τις πέτρες του ο Μαραντόνα!»! Από εκείνη την ημέρα πολλοί κόψαμε ρόδα μυρωμένα με αυτό τον τύπο. Πέρασαν τα χρόνια, και συναπαντήθηκα, όλως τυχαίως, με αυτό τον παλιό συμφοιτητή το 2005 στο Μαρούσι. «Ρε παλιοχαμουτζή, εσύ;» «Έλα, ρε τρελέ Βούλγαρε!» Στον καφέ (που έγινε ταβέρνα, που έγινε μπαρ, που φύγαμε λιάρδα από την αλκοόλα) θυμηθήκαμε την ατμόσφαιρα της Θ4, πού ήμαστε εκεί παρέα το 1987 στο 4-1 επί του ΠΑΟ, και του θύμισα κι εγώ τις πέτρες προς τον Μαραντόνα. «Το πιστεύεις, ρε καρντασάκι, ότι μετά από χρόνια έκλαψα για τη στάση μου αυτή; Είπα μέσα μου: ‘Βασίλη, ήσουν μεγάλος μαλάκας'»…

  194. ΣΠ said

    179
    Στις περισσότερες ταινίες με σκακιστικό θέμα δεν στήνουν κανονικές παρτίδες για τις ανάγκες της ταινίας, οπότε δεν δείχνουν ολόκληρη την σκακιέρα για να μη φανεί αυτό. Αυτό δεν συμβαίνει στην σειρά The Queen’s Gambit, όπου με την βοήθεια του Κασπάροφ έχουν χρησιμοποιήσει παρτίδες που έχουν παιχτεί σε τουρνουά (δες το 7 και το 20).

  195. voulagx said

    #183: Όπου αποδεικνύεται ότι ο Κακόψυχος δεν είναι ένας από μας!

  196. δηλαδή τα είπες και τα ήπιες με ένα από «τα καθήκια του ΠΑΟΚ» ;;;

    Δόσαμε, δόσαμε…

  197. ΓΤ said

    196@

    Ασφαλώς. Ο χρόνος όλα τα γιατρεύει. Η μνήμη των φοιτητικών χρόνων όλα τα προσπερνά. Και πάντα με χαρά θα ξαναβρισκόμουν με τον Βασίλη.
    Δες λίγο, αν έχεις την καλοσύνη, την ορθογραφία σου στο «καθήκι» και στο «δόσαμε».

  198. # 197

    Δεν δίνω σημσία σε τέτοια λάθη, τα θεωρώ περίπου απαραίτητα όπως τιςτρύπες από τσιγάρα στην πράσινη τσόχα, εξάλλου δεν βλέπω τι γράφω όταν πληκτρολογώ κι αν δεν φοράω την πρεσβυωπία, ούτε και όταν τα κοιτάζω τα βλέπω καλά. Συνεπώς πολλή φασαρία για ασήμαντα πράγματα και η 70 ετών πείρα μου με έχει διδάξει πως είναι σχεδόν αδύνατο να προσέχεις και στα σημαντικά και τα ασήμαντα, ο μέσος άνθρωπος μόνο το ένα κάνει καλά και η επιλογή μου είναι άλλη από την -κατανοητή λόγω επαγγέλματος-δική σου.
    Εγώ πάντως αν χρησιμοποιήσω τέτοια έκφραση για κάποιον, δεν επιστρέφω ποτέ διαφορετικός κι ο χρόνος ξεθωριάζει, αλλά δεν σβήνει

  199. Πισμάνης said

    Καλέ μου νικοκύρη, τί είναι τό 2. ζ4? Ποιό είναι τό ζ?

  200. ΣΠ said

    199
    ζ4 είναι το f4 στην εικόνα της σκακκιέρας.

  201. sarant said

    200 Ακριβώς. Η στήλη δεξιά από τον λευκό βασιλιά

  202. Νέο Kid Al Afrikii said

    190. Το γκαμπί αυτό ,στις μέρες μας πια…, λέγεται Μπλάκμαρ-Ντίμερ Γκαμπί. Το έπαιζε πολύ ο Ντίμερ ,αφού… 🙂
    Ντούμπιο, έως καταρριμένο (ποια είναι η μετοχή του «καταρρίπτω»; …) στις μέρες μας.

  203. ΣΠ said

    202
    κατερριμμένα

  204. Νέο Kid Al Afrikii said

    Φυσικά, το ωραιότερο όνομα σκακιστικού ανοίγματος είναι το άνοιγμα «Φρανκενστάιν-Ντράκουλα» ! 🙂
    Ονομασία που μάς χάρισε ο μεγάλος Αλιόχιν , με την αιτιολογία ότι άν έπαιζαν σκάκι παρέα ο Φρανκενστάιν και ο Δράκουλας αυτό θα έπαιζαν!, για μια εξόχως περιπετειώδη και αιματηρή βαριάντα της «Βιενέζικης παρτίδας»

    Α! και η πολύ ελληνική ονομασία «Νεσκαφέ Φραπέ ατάκ» ! Μια υποβαριάντα (την οποία έχει παίξει ως λευκός με επιτυχία ο υπογράφων, καθιστώντας το δυστυχή Σέρβο αντίπαλό του μινιατουρισθέντα!… σε κάποια προϊστορική Ικαρία…) του γκαμπιού Βόλγα. (Ή γκαμπιού Μπένκο, που λέτε εσείς τα αμερικανάκια)

  205. Νέο Kid Al Afrikii said

    203. Ναι, σωστά. Thanks Prof.!

  206. Voyageur autour de la chambre said

    @199
    Πήρατε βέβαια απάντηση, αλλά λίγο πιο ολοκληρωμένα για όποιον ενδιαφέρεται:
    Η σκακιέρα στήνεται με λευκό τετράγωνο στη δεξιά γωνία (το h1 και το a8 στην εικόνα του άρθρου). Ξεκινώντας από αριστερά του λευκού οι στήλες ονομάζονται από «α» έως «θ» («a» έως «h» στα αγγλικά). Οι γραμμές από «1» έως «8», πάλι ξεκινώντας από τα λευκά. Μια κίνηση συμβολίζεται με το όνομα του κομματιού* και το τετράγωνο στο οποίο καταλήγει. Αν δεν υπάρχει όνομα κομματιού τότε εννοείται πιόνι. Τα κομμάτια συμβολίζονται στα ελληνικά ως εξής: Π ο πύργος, Ι ο ίππος, Α ο αξιωματικός, Β η βασίλισσα, Ρ ο βασιλιάς. Στα αγγλικά: R (Rook), N (kNight), B (Bishop), Q (Queen) και K (King) αντίστοιχα.
    Το «κόψιμο» (πάρσιμο κομματιού) συμβολίζεται με «x» ή «:». Συχνά για πιόνια παραλείπεται τελείως. Έτσι στο παράδειγμα του 190 αντί για «2… δxε4» θα μπορούσε να γραφεί «2… δε4).

    * Κομμάτια συνήθως λέμε τον πύργο, το άλογο, τον αξιωματικό, τη βασίλισσα και τον βασιλιά, και πιόνια τα απλά «στρατιωτάκια».

  207. Νέο Kid Al Afrikii said

    Kι ένα κουίζ, αλλά μην το γκουγκλάρεται για να έχει αξία.
    Πώς λέγεται ο Α (Αξιωματικός) στα ρώσικα ; Ζώον…

  208. Voyageur autour de la chambre said

    Συνέχεια στο 206
    Βέβαια στη σειρά που κουβεντιάζουμε χρησιμοποιείται το άλλο σύστημα καταγραφής κινήσεων, όπου οι στήλες ονομάζονται από τα κομμάτια που βρίσκονται σ’ αυτές στην αρχική θέση. Έτσι ακούγεται «Knight to King’s Bishop three» και εννοεί (αν μιλάμε για τα λευκά): ο ίππος στο τρίτο τετράγωνο της στήλης του αξιωματικού του βασιλιά – Ιζ3.
    Βέβαια σ’ αυτό το σύστημα η αρίθμηση ξεκινά από την πλευρά αυτού που έχει την κίνηση, οπότε η ίδια κίνηση για τα μαύρα θα ήταν Ιζ6.

  209. Νέο Kid Al Afrikii said

    208. Aυτό είναι το αγγλοσαξωνικό «περιγραφικό» -descriptive σύστημα γραφής. Αυτό ,ας πούμε, χρησιμοποιούσε ο μεγάλος Μπόμπυ. (Ένας είναι ο Μπόμπυ! ).
    Τείνει να εκλείψει στις μέρες μας, και καλά να πάθει! αφού είναι για ανώμαλους που αρέσκονται στα «περίεργα»…
    (Στο Σνούκερ βέβαια, δεν θα πάψουν ποτέ τα βίτσια του μπλακ τάι και του best of 11…(αντί να πουν ανθρωπινά «όποιος φτάσει πρώτος στα 6″…)

  210. Νέο Kid Al Afrikii said

    Το φίλαθλο κοινό του ιστολογίου απαιτεί να γράψει ο Ρογήρος άμεσα (μη σου πω κι αμέσως! 😆 ) άρθρο για το μεγάλο Ντιέγο! Να αναρτηθεί δε πάραυτα ενταύθα ή και αλλούθα.

  211. ΣΠ said

    210
    Συμφωνώ απόλυτα!

  212. Voyageur autour de la chambre said

    @209
    Ευχαριστώ, δεν θυμόμουν το όνομα. Με την ευκαιρία να πούμε ότι το σύστημα καταγραφής που περιέγραψα στο 206 ονομάζεται αλγεβρικό (algebraic)

  213. ΓΤ said

    Από το «Βιβλίο της Μαριάννας» («Ίκαρος»1993),

    Ηλίας Λάγιος για Ντιέγκο Μαραντόνα

    Μπαλάντα του απερχόμενου ντριπλέρ

    Στη δίψα μου ονειρεύομαι τον Ντιέγκο,
    νεροσυρμή στην εσχατιά του πόνου·
    με τον Μακρή, τη Νοταρά, τον Βέγγο.
    Ένας χωριάτης, πάνω στου ημιόνου
    την πλάτη, με την έλλαμψη του μόνου
    Έλληνος, που θα χτίσει Παρθενώνα.
    Να θεωρεί με την πίκρα, του αυτοκτόνου
    το περιστέρι, ο Ντιέγκο Μαραντόνα.

    Θολωμένο και γύφτικο το μάτι·
    το εναρκτήριο λάκτισμα δικό του
    σ’ όλα της Γης τα μήκη και τα πλάτη.
    Να κουβαλά τα φτωχικά του Νότου
    στο χρυσοεπιπλωμένο αρχοντικό του.
    Ως τέλειωνεν της θλίψης τον αγώνα
    τον είδα: είχε κακό το ριζικό του
    το περιστέρι, ο Ντιέγκο Μαραντόνα.

    Εκεί, στη μακρινότατη Αρτζεντίνα
    η οδύνη του είναι η οικεία μας οδύνη
    (κάπου στο Μετς, Μουσούρου, στην Αθήνα).
    Μ’ απόκαμ’ η ψυχούλα και της δίνει
    παρηγορία ψυχρή την κοκαΐνη.
    Α, στην οθόνη κλίναμε το γόνα,
    λέγοντας: ας χαρεί λίγη γαλήνη
    το περιστέρι ο Ντιέγκο Μαραντόνα.

    Κυρά της μοναξιάς, μάνα του πλήθους,
    κυρά του ξεπεσμού, του χαμού μάνα,
    σταμάτα του αναθέματος τους λίθους.
    Κι εμπρός στον επερχόμενο χειμώνα
    μέμνησο να ταΐζει στην αλάνα
    το περιστέρι, ο Ντιέγκο Μαραντόνα.

  214. sarant said

    204 Α, θα την αναζητήσω 🙂

    213 Τι ωραίο, το ξαναδιαβάζω και μ’ αρέσει περισσότερο.

  215. Γιάννης Κουβάτσος said

    213: Οι σαλοί εμπνέουν τους ποιητές…Μπεστ (Χατζηδάκις), Αρδίζογλου (Μαρκόπουλος), Μαραντόνα (Λάγιος)…

  216. Theo said

    @213, 214β:
    Συγγνώμη, έχει ένα αίσθημα, αλλά τεχνικά κουτσαίνει: ανισοσύλλαβοι στίχοι, βεβιασμένες ομοιοκαταληξίες, κλπ. Και γι’ αυτό, δεν ρέει στην ανάγνωση. (Ο μακαρίτης ο Μέσκος, τα διάβαζε φωναχτά τα ποιήματά του, για να δει αν έχουν αυτή τη ροή. Για δοκιμάστε, λχ, να διαβάσετε φωναχτά τον στίχο «κυρά του ξεπεσμού, του χαμού μάνα», να δείτε πως σκοντάφτετε.)

    Για να γράψει κανείς με τη δύσκολη παλιά μανιέρα της ομοιοκαταληξίας, πρέπει να είναι μάστορας μεγάλος, σαν κάποιους παλιούς. Αλλιώς, ας αρκεστεί στον ελεύθερο στίχο, όπως πηγάζει από μέσα του.
    «Γίνε Τούρκος, γίνε μπέης», όπως μου είπε χθες ένας φίλος 🙂

  217. Μαρία said

    216
    Διαβάζουμε χάμου και στρώνει 🙂

  218. Theo said

    @218:
    Μόνο έτσι 🙂

  219. voulagx said

    #207 @Νέο Kid Al Afrikii : Ζώον είσαι και φαίνεσαι! Πάρε ένα βοηθητικό σε 3, αυτοκτονικό που λένε, για να μάθεις να μη βρίζεις:
    https://imgur.com/a/wo8WzWr

  220. Γιάννης Κουβάτσος said

    216: Σωστά. Από την άλλη, στίχοι με τόση τρυφερότητα θέτουν σε δεύτερη μοίρα τις όποιες τεχνικές ατέλειες:

    Μ’ απόκαμ’ η ψυχούλα και της δίνει
    παρηγορία ψυχρή την κοκαΐνη.
    Α, στην οθόνη κλίναμε το γόνα,
    λέγοντας: ας χαρεί λίγη γαλήνη
    το περιστέρι ο Ντιέγκο Μαραντόνα.

  221. Γιάννης Κουβάτσος said

    https://www.efsyn.gr/athlitismos/podosfairo/270288_ekpliktiko-skitso-toy-latuf-gia-ton-marantona-esy-eleipes-apo-tin

  222. Κιγκέρι said

    Καλύτερα έτσι;

    Κυρά της μοναξιάς, του χαμού μάνα,
    κυρά του ξεπεσμού, μάνα του πλήθους,

    Ή έτσι;

    Κυρά της μοναξιάς, μάνα του πλήθους,
    του ξεπεσμού κυρά, του χαμού μάνα,

  223. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Με επαινετικά τα πιο πολλά σχόλια για αυτό «το γκαμπί της βασίλισσας» (θου κύριε-ιδέα δεν είχα, παρότι ξέρω τα βασικά στο σκάκι και …σκανδαλίστηκα!-στην Ευνοούμενη πήγε ο νους μου 🙂 ) προσπαθώ, μάταια, να θυμηθώ ποιος αναρωτιόταν με απορία στο ραδιόφωνο προ ημερών (δεν πρόσεχα απ αρχής και νόμισα ότι μιλούσαν για ταινία) για ποιο λόγο έχει τόση θεαματικότητα ενώ πάσχει δραματουργικά, ότι είναι ασύνδετη η σκακιστική ιστορία με την πρωταγωνίστρια και τη ζωή της, ότι αυτά τα δύο, απλά παρατίθενται/περιγράφονται σε παράλληλη ασύνδετη αφήγηση χωρίς έμπνευση. Τώρα εδώ ακούω ύμνους. Καθώς έβαλε ο ΣΠ τους λίκνους (ευχαριστούμε), μπορεί να καταφέρω να το δω από περιέργεια, αν και σειρές, έχω καιρούς να δω.
    Με τη Νέτφλιξ δεν εχω και δε θέλω σύνδεση.Σινόμπο μού πρόσφεραν μια τριμηνιαία σύνδεση δωρεάν δοκιμής αλλά ούτ΄ αυτήν έβαλα. Υπάρχουν πάντα ουρά ταινίες διαθέσιμες απ΄αυτές που θέλω να δω και να ξαναδώ, εκτός από τα τόσο αδιάβαστα βιβλία και,και…
    Δεν προλαβαίνω παίδες. Μου φαίνεται ότι, πιο πολύ οι γυναίκες δεν προλαβαίνουμε απ΄τους άνδρες! 😦

    9.>>γάμπες στις παρακείμενες καρέκλες ανάκλιντρα,
    σκάκι/θέαμα κι εδώ 🙂

  224. 213 …του ολέθρου μάνα
    Καλύτερο, μήπως?

  225. 210, 211,
    Thanksgiving σήμερα, ιδία πρωτοβουλία μεταφέρω αυτολεξεί και αυτεικονεί το πολυπόθητο γραπτό του φίλτατου Ρογήρου:

    … Θεός και δαίμονας

    Θεός και δαίμονας; Καταραμένος θεός; Θεός των καταραμένων; Το δίχως άλλο, Θεός του ποδοσφαίρου.

    Το ξέρω πως για τους ηθικολόγους υπήρξε κόκκινο πανί. Η εριστική συμπεριφορά του, το γκολ με το χέρι κατά των Άγγλων, ο αποκλεισμός του λόγω ντοπαρίσματος στο Παγκόσμιο του 1994, οι εξαρτήσεις του και τόσα άλλα δεν τον καθιστούσαν ιδανικό πρότυπο συμπεριφοράς. Υπήρξε, ωστόσο, ο σπουδαιότερος, ο πιο χαρισματικός ποδοσφαιριστής που μου έλαχε να παρακολουθήσω κατά τη διάρκεια της ζωής μου, με μεγάλη διαφορά, μάλιστα, από τον δεύτερο.

    Ήταν κάποτε ο Μαραντόνα του Παγκοσμίου του 1986, εκείνος που οδήγησε την Αργεντινή στην πιο ξεκάθαρη επικράτησή της σε παγκόσμια διοργάνωση. Ακόμη σπουδαιότερος για μένα υπήρξε ο Μαραντόνα του 1990, ο άνθρωπος που πήρε από το χέρι μια λιγότερο δυνατή εθνική ομάδα για να την οδηγήσει σε έναν τελικό το οποίο θα κέρδιζε αν αγωνιζόταν πλήρης και δεν αντιμετώπιζε μια ξεκάθαρα εχθρική διαιτησία.

    Ακολούθησε η αργή κατάδυση στην άβυσσο των εξαρτήσεων, η αδυναμία ελέγχου της προσωπικής ζωής, οι επαγγελματικές αποτυχίες στην προπονητική. Τίποτε από όλα αυτά δεν μπορεί να σβήσει τον μύθο. Στο Μπουένος Άιρες και στη Νάπολη τον λάτρευαν και θα τον λατρεύουν πάντα ως τον Θεό τον Επιφανή που άλλαξε την Ιστορία.

    Α, ρε Ντιέγκο… θα βαρεθείς να τους ντριμπλάρεις όλους στον παράδεισο. 😦

  226. ΚΩΣΤΑΣ said

    Ντιέγκο, αιωνία του η μνήμη.

    Ποδοσφαιρικά ήταν θεός, ως προσωπικότητα, με τα δικά μου μέτρα και σταθμά, ανήκε στην ομάδα των γλυκών και συμπαθέστατων «αλήτηδων».

    Συνειρμικά και τηρουμένων των αναλογιών, μου έρχονται στο νου δύο παρόμοιοι «αλήτηδοι» της ΑΕΛ, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου και ο Σταύρος ή «Σταύρακας» Κάσσας.

    Ο πρώτος, τύφλα στο μεθύσι, κεντούσε μέσα στο γήπεδο, αριστερό εξτρέμ, έβαλε το πρώτο γκολ στην ιστορία της ΑΕΛ. Λαχαναγορίτης, ήτοι πουλούσε λεμόνια στην Τετάρτη, οι παλιοί Λαρισαίοι καταλαβαίνουν.

    Ο Σταύρακας σέντερ-φορ, γκολτζής, μάγκας. Έπαθε γάγγραινα, του κόψαν το πόδι. Τα δύσκολα χρόνια πουλούσε λαχεία για να ζήσει. Όταν τον συναντούσαμε τον καλούσαμε πάντα στην παρέα μας, είχε το ελεύθερο να ρουφάει όσο τσίπουρο γούσταρε και ξέδινε με τις ιστορίες του και τα κατορθώματά του.

    Ταιριάζουν και θα κάνουν παρέα με τον Ντιέγκο, εκεί που βρίσκονται.

  227. 216, … ανισοσύλλαβοι στίχοι, βεβιασμένες ομοιοκαταληξίες, … δοκιμάστε, λχ, να διαβάσετε φωναχτά τον στίχο «κυρά του ξεπεσμού, του χαμού μάνα» …

    Με κάθε επιφύλαξη, λόγω άγνοιας στην στιχουργική, είναι όντως εμφανή τα φαινόμενα που επισημαίνονται, αλλά — με δάνειο από την μουσική, όπου είναι κοινά — νομίζω πως έχουν τοποθετηθεί υπό έλεγχο και δεν αποτελούν ατέλεια. Δηλαδή, οι συλλαβές βγαίνουν με συνίζηση (έτσι το λέμε;), και ο τονισμός στην άρση είναι κλασική περίπτωση αντιχρονισμού-συγκοπής:

    Ακολουθώντας τον ίαμβο από τον πρώτο κιόλας στίχο:

    «Στη δί-ψα μου ο-νειρεύ-ομαι- τον Ντιέ-γκο,»

    έχουμε ήδη «μου ο» <– "μ' ο" και "Ντϊέ" <– "Ντγιέ"

    όπως και στο

    "κυρά-του ξε-πεσμού,- του χα-μού μά-να"

    το "του χα" είναι πράγματι αντιχρονισμένο. Σαφώς διακόπτει την ροή, αλλά είναι σαν την φιγούρα στο χορό που στιγμιαία παραβιάζει τα βήματα για να μην μοιάζει παρέλαση σε εμβατήριο.
    Βέβαια, αυτές οι προτιμήσεις είναι απόλυτα προσωπικές και όλες καθ' όλα σεβαστές.

    Σταματάω πριν κάνω ακόμα σαφέστερο το μέγεθος της άγνοιάς μου. 🙂

  228. 226,
    Για την ΑΕΛ, με τον Μαραντόνα σκέφτομαι και τον ομοιοκατάληκτο και αδικοχαμένο Μητσιμπόνα

  229. ΚΩΣΤΑΣ said

    228
    Ναι, Μιχάλη, ομοιοκαταληκτούν! Κι αυτός μεγάλος ποδοσφαιριστής, άτυχος στο νήμα της ζωής, το έκοψε νωρίς.

  230. ΣΠ said

    Εξαιτίας της ομοιοκαταληξίας κάποιοι μπέρδεψαν την Μαντόνα με τον Μαραντόνα.
    https://www.wionews.com/entertainment/diego-maradona-dead-madonna-trends-on-twitter-as-fans-confuse-her-to-the-legendary-footballer-345434

  231. Theo said

    @222, 227:
    Αυτό το «χαμού μάνα», όπου και να το βάλουμε, πάντα θα κουτσαίνει. Πολύ καλύτερη η πρόταση του Χτήνους (#224), αν γίνει συνίζηση: «τ ολέθρου μάνα».

    @227:
    «Στη δίψα μου ονειρεύομαι τον Ντιέγκο».
    Κι αυτός ο στίχος σαφώς θέλει συνίζηση («Στη δίψα μ’ ονειρεύομαι τον Ντιέγκο»), κι απορώ πώς δεν το έκανε ο Λάγιος. Λόγω στιλ ή λόγω άγνοιας των «νόμων» της μετρικής;

  232. 231 Τεό, νομίζω αυτό το λένε έκθλιψη.
    Όπως το βλέπω, στη δική μου πρόταση στέκει. Στο «δίψα μ'» νομίζω όχι, ακριβώς για λόγους στυλ.

  233. ΓΤ said

  234. loukretia50 said

    Theo,
    Μάλλον ξεχνάς ότι δε θέλουν όλοι να γίνουν μπέηδες !
    Ιάμβους κι αναπαίστους σε νομπελίστες βρέστους!

    Και με την ευκαιρία – τι σου είναι ο συνειρμός! – παραφράζω ένα λατρεμένο τραγούδι https://youtu.be/axHDGx9F-vU με σπουδαίο ερμηνευτή :

    Ω! πικρή σαϊτιά, ποιητών η ματιά.
    Μούσα άλλη αγαπώ κι άλλον ξέρω σκοπό :

    – «Κι αν το μέτρο το χάνεις, μαγικά να υφάνεις
    Ύμνους κελαηδισμούς
    Ήχους εαρινούς.
    Με την ψυχή σου δέστους ιάμβους κι αναπαίστους»
    ΛΟΥ
    Παιχνίδια είναι πες τους

    ———————————-

    ΥΓ: Υπάρχουν κι αυτοί που προτιμούν να εκφράζονται ελεύθερα, τραγουδιστά, στο δικό τους ρυθμό, αντί να σκλαβωθούν στη φόρμα και το μέτρο – επίπονη, χρονοβόρα και βαρετή διαδικασία,
    Λίγοι είναι οι χαρισματικοί που το κάνουν αβίαστα και το αποτέλεσμα αντέχει αυστηρή κριτική.
    Για τους υπόλοιπους, νομίζω κριτήριο πρέπει να είναι η ευαισθησία, η αλήθεια που εκφράζουν , οι εικόνες που ζωντανεύουν και κυρίως η συγκίνηση που σε κάνουν να νοιώσεις.

    (ενίοτε και το χαμόγελο που μπορεί να σου χαρίσουν!)

  235. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Τρυφερό νανούρισμα στον Ντιέγκο μού μοιάζει το ποίημα. Μια προσευχή συγκατάβασης από τον ποιητή Λάγιο στον ποιητή της μπάλας

    Αυτοί οι στίχοι,
    Μ’ απόκαμ’ η ψυχούλα και της δίνει
    παρηγορία ψυχρή την κοκαΐνη.
    Α, στην οθόνη κλίναμε το γόνα,
    λέγοντας: ας χαρεί λίγη γαλήνη
    το περιστέρι ο Ντιέγκο Μαραντόνα.

    μου θύμισαν τον Γουίλι το μαύρο θερμαστή του Καββαδία
    Μια μέρα τον αφήσαμε στεγνό απ’ τον πυρετό
    πέρα στην Άπω Ανατολή να φλέγεται να λιώνει
    θεέ των μαύρων, τον καλό συγχώρεσε Γουίλ
    και δώσ’ του εκεί που βρίσκεται λίγη απ’ την άσπρη σκόνη

    Για τον Ντιέγκο λυπηθήκαμε πολύ εδώ. Στ΄αλήθεια θρύλος, αλλά έστω και με χίλιες-χάλια παραμορφώσεις, ζωντανός, ν΄ανασαίνει, έστω βαριά, κάπου στον απάνω κόσμο, όχι στο φέρετρο.
    Ο γιος μου έπαιζε από παιδί στο σχολείο (επίσημα,ως ομαδικό άθλημα) και παίζει ακόμη συχνότατα, ποδόσφαιρο. Έχουν κι έναν κολλητό από την παρέα που πήγε για περαιτέρω εξειδίκευση στο ποδόσφαιρο στην Αργεντινή (μετά από αθλητικές σπουδές στη Γαλλία), παντρεύτηκε Αργεντινέζα, ζουν εκεί και στέλνει διαρκώς λυγμικές ανταποκρίσεις.

  236. Theo said

    @232:
    Ευχαριστώ για τη διόρθωση. (Πάνε 46 χρόνια που τέλειωσα το σχολείο κι έχω ξεχάσει τους όρους της γραμματικής.)

    @234:
    Μα, αν δεν θέλουν να γίνουν μπέηδες, τι τα θέλουν τα μεταξωτά βρακιά (ρίμες, φόρμες, ρυθμούς) ; Για τι σκλαβώνονται σ’ αυτά; Γιατί δεν αφήνουν ελεύθερη την ψυχή τους να εκφραστεί;
    «Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι· τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα», λέει ο Καβάφης για όσους έφτασαν στο πρώτο σκαλί της Ποιήσεως.

    Υπάρχουν όμως πολλοί ποιητές που η ευαισθησία της ψυχής τους αβίαστα τους κάνει να εκφράζονται σε ρυθμό. Αλλά δεν επιδιώκουν την κοινωνική αναγνώριση, δεν εντάσσονται σε ομάδες, κι έτσι, λίγοι τους μαθαίνουν.

    Και κάποιες φορές κάποια ποιήματα είναι «δοσμένα» που έλεγε ο Σεφέρης. Πηγάζουν από μέσα σου, κι αν δεν τα εξωτερικεύσεις θα «πεθάνεις». Δεν τα γράφεις επειδή δεν έχεις τι άλλο να κάνεις ή επειδή θέλεις ν’ αυξήσεις τις μετοχές σου στο ποιητικό χρηματιστήριο.

    Εκτιμώ, την ευαισθησία και την αλήθεια που εκφράζουν κάποιοι ποιητές σαν τον Λάγιο, αλλά αγαπώ και το κάλλος του ρέοντος ελληνικού λόγου. Ε, όταν δεν ρέει, ή όταν κάποιος απλώς σκαρώνει στιχάκια που ελάχιστη σχέση έχουν με το μέσα του, δεν μπορώ να συνεχίσω την ανάγνωση, συμπάθα με.

  237. 236α

    Δε βαριέσαι, εγώ δεν τους έμαθα ποτέ. Σας διαβάζω εδώ να μιλάτε για γραμματική και μου πέφτει το σαγόνι 🙂

  238. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πολλές φορές, Theo, σ’ ένα μέτριο ή και κακό ποίημα, μπορεί να βρεις έναν στίχο που θα σε συνταράξει ή που θα σε συγκινήσει. Από το ποίημα του Λάγιου κρατάω το απόσπασμα που αναφέρω σε προηγούμενο σχόλιο. Σαφώς και η σωστή τεχνική παίζει μεγάλο ρόλο και ένα άρτιο ποίημα πρέπει να τα συνδυάζει όλα, ιδίως όταν είναι έργο γνωστού ποιητή και όχι ευκαιριακού ερασιτέχνη.

  239. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

  240. loukretia50 said

    Στον άγνωστο φίλαθλο
    (που ακούει Καζαντζίδη) αφιερώνω μια πειραγμένη ανεμώνα

    Στις κερκίδες του χειμώνα
    ο ιός φοράει κορόνα
    Κι επισήμως το ποδόσφαιρο νοσεί.
    Σ΄άδεια γήπεδα αγώνες,
    οι σημαίες ανεμώνες
    Μαραμένες στη γωνιά όπως κι εσύ.

    Μπάλα είναι και γυρίζει, θέλει τύχη περισσή
    μα στο χέρι του θεού είναι χρυσή

    Στης κορόνας το χειμώνα
    θρήνος για το Μαραντόνα
    λες κι ο χάρος το ποδόσφαιρο μισεί

    Κι απ’ του χάρου τη σφεντόνα
    λαβωμένος Μαραντόνα
    Περιστέρι στου ονείρου το νησί

    Ποιός μπορεί να το πιστέψει, σκόνη η μπάλα η χρυσή
    Και στο γήπεδο η χαρά θάναι μισή

    Μα του χάρου τη σφεντόνα
    Περιστέρι ο Μαραντόνα
    Την αγγίζει κι αυτή γίνεται χρυσή
    ΛΟΥ
    Στης καρδιάς μου το χειμώνα
    Δε χωράει ο Μαραντόνα
    Μα λυπάμαι που τον έχασες εσύ

    ΥΓ 1: I know, λίγο εξτρήμ η σφεντόνα, ταιριάζει σε αλητάκια, υποτάχθηκα σε μια στιχοπλεκτική παρόρμηση!
    ΥΓ2 Ελπίζω να μη θυμώσετε για τις ανεμώνες!

  241. Γιάννης Ιατρού said

    Νωρίς έπιασες δουλειά Λού!
    Μη μου πεις πως μόλις είχες γυρίσει από τη βόλτα με το σκυλάκι σου (άντε με τον «γατούλη» σου 🙂 🙂 )

  242. dryhammer said

    Πριν από 27 ή 28 χρόνια, ένας φίλος απόχτησε την κόρη του. Αμέσως άρχισαν οι έμμεσες κοντρίτσες ανάμεσα στις δυο συμπεθέρες για το όνομα. Αντωνία της μάνας του ή Μαρία της πεθεράς του; Για να μην τον πρήζουν, τους είπε πως θα του δώσει και τα δυο ονόματα και θα τη φωνάζει Μαραντώνα. Εκεί κωλώσαν και οι δυο τους. [Για την ιστορία, πήρε της μάνας του]

  243. ΓΤ said

    «O Θεός σε έκανε ιδιοφυΐα, ο κόσμος σού έδωσε την αγάπη του». (Πελέ, στο στεφάνι του για τον Μαραντόνα)

  244. 173 Το έχω ξαναγράψει χωρίς ανταπόκριση οπότε, Λου, καταλαβαίνεις ότι πολύ χάρηκα που εσύ θυμόσουν τον Νικοπόλ και έπιασες την ομοιότητα 🙂

  245. Επίσης, άλλα μυθιστορήματα και νουβέλες που έχουν σχέση με το σκάκι, υπάρχουν εδώ: https://vivlioanihneftis.wordpress.com/2017/06/05/%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%bf%cf%84%ce%b5%cf%87%ce%bd%ce%b9%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%cf%83%ce%ba%ce%b1%ce%ba%ce%b9/

  246. loukretia50 said

    244. Δύτη,
    «- Oh, yes, my dear. I’m a Claudian. I think you are apt to forget that at times. But I never did. Never». (ep.5)
    — Poison Is Queen – πάντα βρίσκει έναν τρόπο να κάνει γκαμπί!

    Fool on the Hill https://youtu.be/Y3VeVwTa-bk The Beatles
    Ελπίζω να σου αρέσει με το βιντεάκι!

    Ευχαριστώ για την ευκαιρία που μου χάρισες για νοσταλγικό ριφρές συνδυασμένο με κίνηση αιφνιδιασμού κόντρα σε γκραν μαιτρ – αθεράπευτο κομιξάκια «γατούλη».

  247. Γιάννης Κουβάτσος said

    Το είδαμε και το «Γκαμπί της βασίλισσας» χάρη στην πίεση φίλων και συναδέλφων και το Νέτφλιξ της κόρης. Καλή σειρά, όντως.

  248. π2 said

    Δεν ξέρω αν ισχύουν αυτά, σε περίπτωση που ισχύουν πάντως είναι εντυπωσιακοί αριθμοί:

  249. Γιάννης Κουβάτσος said

    248; Πολύ θετικό αυτό, αν ισχύει, αλλά, ας μην υπερβάλλουμε, όχι και αριστούργημα. Ωραία σειρά και καταπληκτική ερμηνεία, με τα κλασικά, βέβαια, στερεότυπα : η απίστευτα ταλαντούχα αλλά αυτοκαταστροφική ηρωίδα με την προβληματική παιδική και προεφηβική ηλικία, ξεπερνάει, ύστερα από πισωγυρίσματα, όλες τις αντιξοότητες, νικάει τους δαίμονές της και θριαμβεύει. Δεν αλλοτριώνεται, όμως, παραμένει πάντα ακέραιη επί της ουσίας και, στο τέλος, αρνείται να γίνει πιόνι της αμερικανικής προπαγάνδας, γυρίζει την πλάτη στις δεξιώσεις και στα μεγαλεία και επιστρέφει στο «υπόγειο», στο πάρκο, όπου ξαναπαίζει με τον «επιστάτη», με τον Ρώσο γέροντα, ανάμεσα σε απλούς ανθρώπους που αγαπούν το σκάκι και δεν το βλέπουν ως πολιτικό όπλο.
    Πέρασα πολύ ευχάριστα η ώρα μου βλέποντας τη σειρά, αλλά αριστούργημα είναι μεγάλη κουβέντα και ο τίτλος πρέπει να απονέμεται με φειδώ.

  250. Μαρία said

    «Είναι σαν μία παρτίδα σκάκι: βλέπουμε μία κίνηση που γίνεται και ανάλογα με τα δεδομένα στη σκακιέρα, μελετάμε τις βέλτιστες επιλογές. Πάντα επιλέγουμε αυτήν που θα φέρει το πιο γρήγορο αποτέλεσμα». https://www.libre.gr/n-chardalias-sto-libre-gia-3o-lockdown-einai-san-mia-p/

  251. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    250 Δε θα πω πρωτοτυπία, αλλά είσαι φοβερή!
    https://www.newsbeast.gr/entertainment/arthro/3361829/i-evdomi-sfragida-ke-giati-den-prepi-pote-na-pezis-skaki-me-ton-charo

  252. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Το γινάτι της βασίλισσας

  253. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    252 Η Καμερέως που κοίταε το σκάκι της

  254. Νέο Kid Al Afrikii said

    Με ψήσατε και το είδα και γώ. Καλό. Πιστή αντιγραφή του βιβλίου (πράγμα μάλλον καλό, αν σκεφτούμε πόσο έχουν παραποιηθεί -κάποια προς το καλύτερο βέβαια…- βιβλία στην οθόνη) του Γουόλτερ Τέβις. Ίδια ονόματα, ίδια πλοκή, ίδια όλα . Η Μπεθ βέβαια -ηθοποιάρα! πώς λέγεται; για τη μικρή Μπεθ λέω!- είναι ελαφρώς έως πολύ πιο όμορφη απότι την φαντάζεται κανείς διαβάζοντας την «Τελευταία παρτίδα» . Αλίμονο βέβαια αν στο σινεμά βασίλευαν οι ασχημάντρες και οι ασχημογύναικες… Θα βλέπαμε ντουέτο Γουσού-Βασιλειάδου στο from here to eternity…

  255. sarant said

    Αρχισα κι εγώ να το βλέπω, χάρη στο Νέτφλιξ του Σταύρου 🙂 και προς το παρόν μου αρέσει πολύ.

  256. Κιγκέρι said

    Αχ κι εγώ έλεγα μέσα στο Σαββατοκύριακο να δω το Γκαμπί της βασίλισσας, αλλά τελικά, σουρ από ’δώ, φουρ από ’κεί, το ξέχασα! Χτες το βράδυ όμως είδα την ελληνική κωμωδία Θα σε κάνω βασίλισσα (😛), όπου πρόσεξα τη λέξη «γκισντάνι» για τη φυλακή. Έριξα μια βιαστική, ομολογώ, ματιά στα άρθρα για την μπουζού και νομίζω Νικοκύρη πως λείπει.

  257. ΓιώργοςΜ said

    Το είδα σε δύο δόσεις, χτες και προχτές. Μου άρεσε πολύ· και η ατμόσφαιρα, και οι ερμηνείες, και ο ρυθμός, και η κλιμάκωση.
    Δεν καταλαβαίνω τη γκρίνια για την όχι σε βάθος ανάλυση των χαρακτήρων, δε φαίνεται να είχε τέτοιες βλέψεις έτσι κι αλλιώς. Μπορεί κάτι να είναι πάρα πολύ καλό, εξαιρετικό, χωρίς να είναι μνημειώδες αριστούργημα.

  258. Νέο Kid Al Afrikii said

    257. Δεν ξέρω ποιος γκρίνιαξε για την «όχι σε βάθος ανάλυση των χαρακτήρων» (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό…που δεν ξέρω τι μπορεί να σημαίνει για τον καθένα) , αλλά αυτό που μπορώ να πώ είναι ότι ο πρωταγωνιστικός χαρακτήρας τουλάχιστον της Μπεθ είναι δοσμένος αρκετά -αλλά όχι υπερβολικά- τονισμένος συναισθηματικά σε σύγκριση με το βιβλίο. Στο βιβλίο η Μπεθ είναι πιο «ρομπότ» και πιο «άκαρδη» και ψυχρή .
    Εντάξει, «Η τελευταία παρτίδα» ήταν ουσιαστικά μια λογοτεχνική προσέγγιση του φαινομένου Μπόμπυ Φίσερ την εποχή εκείνη.

    Στον πραγματικό κόσμο βλέπετε, οι σκακιστικές διάνοιες είναι κατά κανόνα τόσο περίεργες προσωπικότητες που μπροστά τους ,ο Τζόκερ ας πούμε, είναι ένα νορμάλ παιδάκι!…

  259. Νέο Kid Al Afrikii said

    258. Α, και αν θυμάμαι καλά, στο βιβλίο ή Μπεθ παίρνει μια χαρά τα φράγκα των χριστιανών γυναικών (ή κάποιας αντικομμουνιστικής οργάνωσης τελος πάντων) για τη Ρωσία, υπογράφοντας ό,τι σαχλαμάρα ήθελαν. Λιγότερο «ιδεολόγα» δηλαδή.
    Εδώ βέβαια υπάρχει (στο βιβλίο) μια μάλλον ηθελημένη «ασυμβατότητα» με τον μεγάλο τρελό , ο οποίος όταν δε συμφωνούσε ιδεολογικά και ηθικά με κάτι ,απέρριπτε πακτωλούς εύκολων εκατομμυρίων …

  260. loukretia50 said

    Γειά σας κι απ΄τη βάση μου!
    Πλήρωσα διόδια στη μετακίνηση ένα τρύπημα για πνευμονιόκοκκο εφάπαξ – έτσι κάπως μου το σύστησαν αυτοί που έλεγαν:
    – Μεγάλη γυναίκα είσαι, καπνίστρια… κάνε κάτι!
    Αnyway, με βόλεψε, αν και έχω μισό αιώνα να εμβολιαστώ για κάτι, εκτός από αντιτετανικό – όχι, δεν ανήκω στους ενάντιους, μην παρεξηγηθώ!

    Προς τι η άχρηστη ενημέρωση?
    Μα για να ψέξω κάποιον (η κακίστρω) :

    – Δάσκαλε, τόσοι νοματαίοι κρατηθήκαμε στα σχεδόν 300 ηλεχτυπήματα – ούτε καν 400 θάλεγε ο Δύτης – και δεν κάναμε σπόιλερ!

  261. loukretia50 said

    259. Νεοκιντ, ναι, τα παίρνει στην ψύχρα, αλλά τα επιστρέφει.
    (κι εγώ σπόιλερ! ελπίζω να μην ασχολούνται με το νήμα όσοι δεν είδαν τη σειρά!)

  262. Νέο Kid Al Afrikii said

    Σιγά τα σπόιλερ που έκανα ρε Λού! Ούτε τι βαριάντα έπαιξε με τον Μποργκώφ στο Μέχικο δεν είπα…
    (κι αυτή με διπλό όνομα. Άλλο στην αμερικανιά/δύση κι άλλο στη σαγιέσκι σαγιούζ… 😆 )

  263. Λου, κάπου σου είχα βάλει ένα κουίζ για τον Τριφό αλλά δεν μπορώ να το βρω.

  264. α, εδώ: https://sarantakos.wordpress.com/2020/11/27/wikipedia/#comment-698156

  265. Μαρία said

    263
    Το κουίζ ήταν της πλάκας 🙂 Υπάρχει περίπτωση η Λου, όταν λίνκαρε το άσμα le tourbillon, να μην είχε δει την ταινία; Το βρίσκω απίθανο.

  266. loukretia50 said

    265. Eυχαριστώ Μαρία για την ψήφο εμπιστοσύνης!
    Ανταπέδωσα στο Δύτη με τα 400 χτυπήματα αλλά δεν το πρόσεξε!

  267. loukretia50 said

    265 – (έφυγε!) Ξεκινώντας από την ταινία έβαλα το άσμα! ήταν τόσο αυτονόητο για μένα, που δεν καταλάβαινα ποιό είναι το κουίζ!

  268. Μαρία said

    266
    Το θυμάμαι. Το 265 το έγραψα πριν απ’ το 264 του παιχνιδιάρη δύτη 🙂

  269. Βρε, ποιο tourbillon! «Οπωσδήποτε αύριο», έγραψα, και ήταν μεσημέρι Σαββάτου: Vivement Dimanche!
    Αν και νομίζω θυμάμαι μια ατάκα από το Ζυλ και Τζιμ που σας μπέρδεψε.

    Φυσικά πρόσεξα τα 400 χτυπήματα, γιαυτό και θυμήθηκα το κουιζάκι 🙂

  270. odinmac said

    Μόλις τελείωσα κι εγώ την σειρά, καλή ήταν, ένα 7 πλας θα της έβαζα.
    Στο καπάκι είδα και την ταινία
    https://www.imdb.com/title/tt4341582/?ref_=hm_rvi_tt
    που την συστήνει και ο Κασπάρωφ. Αληθινή ιστορία, πρόσφατη, με τον Κασπάρωφ να έχει γνωρίσει την παίκτρια και τον προπονητή της, μεταφέρει καλύτερα την ένταση των παικτών και καταπιάνεται συγχρόνως με τις ταξικές διαφορές, σ’ ένα χωριό της Ουγκάντας (Κατούι) αυτή την φορά. Συγκινητική ταινία, 8 καθαρό γι’ αυτήν.

  271. Μαρία said

    269
    Πωωω! Ζητώ ταπεινά συγγνώμη.
    Αν δεν ξέρει κανείς τον ελληνικό τίτλο, το κουίζ του Δύτη, γίνεται κουίζ του Ερμή του Τσισμεγίστου.

  272. loukretia50 said

    Δύτη, το είδα σήμερα και δεν πρόσεξα τη μέρα!
    Tα αντανακλαστικά μου δεν είναι πια αυτά που ήταν!

    Απολαυστικό το Vivement Dimanche ! https://youtu.be/JtIAvd02z-k?t=19 Την είχα δει στο ΄Ιλιον όταν προβλήθηκε!
    Στη διάθεσή σου όποτε θέλεις σινεκουίζ ! (όχι αποκλειστικά!)

  273. #140 Αυτήν λες, ε;

  274. 271 Είναι που ασχολούμαι επαγγελματικά με τον Ερμή αυτό τον καιρό 🙂

  275. Γιάννης Ιατρού said

    252, 253 ΕΦΗ

    Αυτή εδώ από το άρθρο της 10 Σεπτ. στο libre gr (ep;iskech thw NK στο 3ο Πειραματικό Δημοτικό Σχολείο Ευόσμου) 🙂

  276. Γιάννης Κουβάτσος said

    270: Θαυμάσια ταινία και βασισμένη σε αληθινή ιστορία.

  277. Μαρία said

    Με αφορμή την σειρά «Το Γκαμπί της βασίλισσας», που επανέφερε το σκάκι στο προσκήνιο, θυμόμαστε το ρόλο του στη ζωή των πολιτικών κρατουμένων και εκτοπισμένων. https://www.avgi.gr/tehnes/372849_skaki-stis-exories-kai-tis-fylakes

    Νικοκύρη, έχει και παππού.

  278. ΓΤ said

    Ο Γιάννης Παπαϊωάννου (GM 2652) για το «Γκαμπί της βασίλισσας»
    https://www.oneman.gr/synentefxeis/rotisame-ton-ellina-protathliti-sto-skaki-giati-den-tou-arese-to-queens-gambit/

  279. ΣΠ said

    278
    Η απάντηση που έδωσε στην ερώτηση για τις «σημειώσεις» είναι άλλα αντ’ άλλων. Δεν κατάλαβε την ερώτηση.

  280. Γιάννης Κουβάτσος said

    278, 279: Όντως. Τον ρώτησε για τα παρτιδόφυλλα. Αλλά και ο δημοσιογράφος πραγματικά άσχετος με το σκάκι, δεν του διευκρίνισε τι εννοούσε.

  281. Νέο Kid Al Afrikii said

    279. Δε φταίει ο Παπαϊώάννου (εντάξει, είναι και συνάδελφος πολ.μηχανικός… 🙂 ) Nόμισε (θα έπρεπε βέβαια να το έχει καταλάβει ότι τον ρωτούσε ουσιαστικά γιατί γράφουν την παρτίδα οι πάιχτες) ότι η ερώτηση αφορούσε ΕΞΤΡΑ σημειώσεις που όντως κάποιοι παίχτες, ειδικά παλιότερα, έγραφαν στο περιθώριο του παρτιδόφυλλου. Κυρίως το χρόνο ανά κίνηση. Ο Μποτβίνικ ας πούμε λέγεται ότι και στη χειρότερη πίεση χρόνου έγραφε ήρεμα κι αργά το χρόνο που σκέφτηκε κάθε αντίπλαος ανά κίνηση. Βέβαια, με τους χρόνους σκέψης να βαίνου όλο και μειούμενοι , αυτά πλέον τείνουν να καταργηθούν στην πράξη. Δεν υπάρχει χρόνος! 🙂
    Νομίζω πάντως ότι τα σημεία στιξης (θαυμαστικά και ερωτηματικά) απαγορεύονται πλέον γιατί θεωρούνται (και σωστά μαλλον) προσπάθεια ψυχολογικού επηρεασμού του αντιπάλου…

  282. ΣΠ said

    280, 281
    Μα των ρωτάει για σημειώσεις που κρατούσαν όσο έπαιζαν και αυτός απαντάει για θέσεις από βιβλία και ανάλυση παρτίδων.

  283. Πραγματικά τέτοια σειρά δεν έχω ξαναδεί. Σπάνια λέω «αριστούργημα» για σειρά, τώρα θα το πω.

  284. sarant said

    283 Μάλιστα… Πάνω που είδα το Γκαμπί, τώρα το Ethos Και όπου νάναι θα μας δώσει και ο ΣΠ τα λίνκια.

  285. Μαρία said

    283
    Ντουμπλαρισμένες είναι; Δεν μιλάνε τούρκικα;

  286. ΣΠ said

    284
    Έφτασεεεεε!
    Οχτώ επεισόδια. Στα τουρκικά με αγγλικούς υπότιτλους.
    1 https://mixdrop.co/f/4nd19v0da9l8n0
    2 https://mixdrop.co/f/mdkozdlebxro99
    3 https://mixdrop.co/f/l67o9731a33dn4
    4 https://mixdrop.co/f/n0longn7c3ezn7
    5 https://mixdrop.co/f/9nw3x6ensmnkro
    6 https://mixdrop.co/f/mdkozex8a7mpkw
    7 https://mixdrop.co/f/o7woz31lclqd117
    8 https://mixdrop.co/f/vnkoqr3mad4lrq

    Νικοκύρη, σε βλέπω να γίνεσαι σειράκιας. Αν την δεις την σειρά, περιμένουμε άρθρο.

  287. spiridione said

    285. Το νέτφλιξ έχει αρκετές ξενόγλωσσες παραγωγές.

    Και μια και λέμε για νετφλιξ
    2020, even the creators of Black Mirror couldn’t make this year up. But they do have something to add.

  288. sarant said

    286 Να’σαι καλά. Ίσως αξίζει άρθρο και για τη λέξη «σειράκιας».

  289. Και σήμερα ήρθε ο Τσακαλώτος με το Γκαμπί της Βασίλισσας.
    https://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/imerologio-eykl-tsakalotoy-sto-tvxsgr-gkampi-tis-basilissas-kai-i-diaxroniki-pro

  290. Avonidas said

    Λοιπόν, αφού παρακολούθησα την (πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση στη «Θρυαλλίδα», είπα να γράψω εδώ για να μην παραβαρύνω το κυριακάτικο νήμα.

    Συγκεκριμένα, θέλω να σχολιάσω το ζήτημα που θίχτηκε, της αναμέτρησης επαγγελματιών σκακιστών/μετρ με υπολογιστές, και το κατά πόσον είναι θεμιτό/ενδιαφέρον/σκόπιμο να γίνονται τέτοιες αναμετρήσεις – και γενικά ποιος πρέπει να είναι ο ρόλος των υπολογιστών και της Τεχνητής Νοημοσύνης στο επαγγελματικό σκάκι.

    Η κα Μπότσαρη εξέφρασε τις εξής θέσεις, όπως τις αντιλήφθηκα:

    – Ότι η αναμέτρηση ανθρώπων σκακιστών με υπολογιστές είναι αθέμιτη, λόγω της υπολογιστικής ισχύος των μηχανών, κατά τον ίδιο τρόπο που δεν διοργανώνουμε αγώνες ταχύτητας ανάμεσα σε ανθρώπους και αυτοκίνητα, και

    – Ότι άλλωστε στερείται ενδιαφέροντος, καθώς αυτό που θέλει το κοινό να παρακολουθήσει είναι την επινοητικότητα, την πρωτοτυπία, το ταλέντο και το πάθος ενός ανθρώπου σκακιστή απέναντι σε έναν άλλον, χαρακτηριστικά που ο υπολογιστής στερείται, ως μηχανή.

    Διαφωνώ με την κα Μπότσαρη ως προς την ακρίβεια του 1ου σκέλους· όσο για το 2ο, αμφισβητώ όχι τόσο τα γεγονότα όσο την αξιολόγησή της. Πιστεύω ότι έχει ενδιαφέρον, και μάλιστα μεγάλο, η αναμέτρηση ανθρώπου και υπολογιστή σε πνευματικά αθλήματα όπως το σκάκι – αλλά ίσως για διαφορετικούς λόγους απ’ ό,τι η αναμέτρηση δύο ανθρώπων.

    Ας τα πάρουμε με τη σειρά. Η κα Μπότσαρη εκφράστηκε απαξιωτικά, θα έλεγα, για τον τρόπο που λειτουργούν οι υπολογιστές που παίζουν σκάκι, ενώ ταυτόχρονα παραδέχτηκε ότι δεν γνωρίζει σχεδόν τίποτα για το θέμα. Αυτός ο συνδυασμός άγνοιας και ακράδαντης πεποίθησης προσωπικά με ενοχλεί. Επιπλέον, η απαξία αυτή φαίνεται να βασίζεται σε μια αντίφαση αρκετά κοινή: ότι ο υπολογιστής είναι ανώτερος σε ικανότητες από τον άνθρωπο, αλλά κατώτερος σε αξία, ή αντίληψη. Διατυπωμένο πιο προκλητικά: ότι ο υπολογιστής ξεπερνά τον άνθρωπο «κλέβοντας».

    Πολύ απλά δεν είναι αλήθεια ότι ο υπολογιστής που παίζει σκάκι κερδίζει τον άνθρωπο με την κτηνώδη υπολογιστική δύναμη, αναλύοντας όλες τις κινήσεις (μέχρι κάποιο βάθος). Ο αριθμός των δυνατών κινήσεων αυξάνει εκθετικά με το βάθος της ανάλυσης, και τα εκθετικά προβλήματα είναι δύσκολα για τον υπολογιστή, όπως είναι και για τον άνθρωπο, αν δεν κόψει δρόμο. Με «εκατομμύρια φορές» την υπολογιστική ισχύ και την ταχύτητα του ανθρώπινου εγκεφάλου (κι αυτό ανακριβές, θα το δούμε παρακάτω), ο υπολογιστής μπορεί να «δει» μόλις μια φούχτα κινήσεις πιο μπροστά από τον άνθρωπο. Για να το πω με τις αναλογίες της κας Μπότσαρη: το αυτοκίνητο μπορεί να τρέξει δεκάδες φορές ταχύτερα από τον άνθρωπο, κι ο γερανός να σηκώσει εκατοντάδες φορές το βάρος που καταφέρνει ένας αρσιβαρίστας, αλλά ο υπολογιστής, μόνο με την ωμή δύναμη, δεν μπορεί να δει ούτε καν δύο φορές πιο μακριά από τον άνθρωπο σκακιστή.

    Πώς, τότε, κερδίζει ενίοτε ο υπολογιστής τον άνθρωπο; Καταρχήν, και μόνο η ερώτηση είναι λάθος διατυπωμένη: δεν υπάρχουν σκακιστικοί υπολογιστές, υπάρχουν σκακιστικοί αλγόριθμοι, δηλαδή οδηγίες-στρατηγικές-συστήματα. Αυτό που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος που έχει δασκαλευτεί, μπορεί να το κάνει και ένας υπολογιστής. Κι εφόσον δεν μας παραξενεύει που ένας άνθρωπος μπορεί να κερδίσει έναν άλλο άνθρωπο, δεν θα έπρεπε να μας ξαφνιάζει που το ίδιο καταφέρνει κι ο υπολογιστής. Το σωστό ερώτημα, λοιπόν, είναι αν ένας ερασιτέχνης, ένας αδαής στο σκάκι που έχει πρόσβαση σ’ ένα ογκωδέστατο «λυσάρι», και μπορεί να το συμβουλεύεται με ταχύτητα αστραπής, μπορεί να κερδίσει έναν μετρ που παίζει με το ταλέντο του. Δε βλέπω γιατί να μην μπορεί – εφόσον το λυσάρι έχει στοχευθεί στον συγκεκριμένο αντίπαλο. Αλλά είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι το «λυσάρι» δεν περιέχει απαντήσεις αλλά στρατηγικές – δεν είναι ένας κατάλογος των σωστών κινήσεων, αλλά μια παράθεση του τι έκαναν έμπειροι σκακιστές σε παρόμοιες θέσεις, μαζί με κάποιες «συνταγές» για το πώς να αναγνωρίσεις παρόμοιες θέσεις. Επιπλέον, ο υπολογιστής έχει το πλεονέκτημα να είναι απολύτως απερίσπαστος, να διοχετεύει ολόκληρο τον νου του στην παρτίδα· ο άνθρωπος δεν έχει αυτή την πολυτέλεια, όπως σωστά επισήμανε η κα Μπότσαρη (αν και θα ευχόμουν να μην είχε εκφράσει τη σεξιστική θέση ότι οι γυναίκες είναι περισσότερο συναισθηματικές από τους άντρες).

    Ωραία όλα αυτά, αλλά είναι θεμιτό να διαγωνίζονται άνθρωποι και υπολογιστές; Δεν ξέρω. Για να απαντήσουμε σ’ αυτό, πρέπει πρώτα να ξεκαθαρίσουμε στο μυαλό μας τι επιτρέπεται στο αγωνιστικό σκάκι, και με ποιο σκεπτικό. Προφανώς, θα μπορούσαμε να πούμε αναιτιολόγητα ότι επιτρέπεται μόνο σε ανθρώπους να συμμετέχουν στα τουρνουά – όπως θα μπορούσαμε το ίδιο αυθαίρετα να πούμε ότι η συμμετοχή επιτρέπεται μόνο σε άντρες. Αλλά αν δεν θέλουμε να είμαστε αυθαίρετοι, πρέπει να πούμε τι είναι αυτό που κάνει ο υπολογιστής που θεωρείται απαράδεκτο, ή παραβίαση των κανόνων, ή αντίθετο στο πνεύμα της αναμέτρησης. Είναι η απομνημόνευση κανόνων και στρατηγικών; Είναι βέβαιο ότι οι άνθρωποι σκακιστές μελετούν καντάρια ολόκληρα περασμένων στρατηγικών προτού αναπτύξουν προσωπικό στυλ. Είναι η ταχύτητα της συνδυαστικής και των υπολογισμών, ανέφικτη για έναν άνθρωπο, που καθιστά τον υπολογιστή ασυναγώνιστο; Ίσως, αλλά ο άνθρωπος έχει το πλεονέκτημα ενός παράλληλου υπολογιστή στο κεφάλι του, με δισεκατομμύρια «CPU», και κυκλωμάτων που του επιτρέπουν μια σχεδόν άνευ ορίων αναγνώριση μορφών. Θα μπορούσε λοιπόν κανείς να πει ότι, με όλη τους τη φροντίδα, οι προγραμματιστές των υπολογιστών έχουν απλώς μόλις «καλύψει τη διαφορά», κι ότι αναμετρώνται δύο πολύ διαφορετικοί, αλλά ισότιμοι, αντίπαλοι.

    Εν τέλει το ερώτημα αφορά περισσότερο στο τι περιμένει το κοινό να αποκομίσει από ένα τουρνουά σκακιού, πέρα από το ψυχρό αποτέλεσμα της παρτίδας. Πάμε, λοιπόν, στο 2ο σκέλος του επιχειρήματος – σε επόμενο σχόλιο, γιατί αυτό παραμάκρυνε.

  291. Dimitris said

    #290 να περιμένω ή να πάω για ύπνο και να το δω το πρωί; 🙂

  292. Avonidas said

    #291. Καταρχήν, ευχαριστώ για το ενδιαφέρον 🙂

    Τώρα το γράφω, αλλά επειδή δεν φημίζομαι για την ταχύτητα της γραφής μου, δεν χάνεις και τίποτα να ρίξεις έναν ύπνο 😆

  293. Dimitris said

    #292. Ok λεμε το πρωί ! 🙂

  294. Avonidas said

    Συνέχεια στο #290:

    Στο δεύτερο σκέλος, μας απασχολεί το ερώτημα αν οι σκακιστικοί αλγόριθμοι είναι, ή θα μπορούσαν κάποτε να γίνουν, πρωτότυποι, επινοητικοί, ευφυείς· αν θα ήταν λογικό να πούμε ότι πίσω από την οθόνη του μηχανήματος βρίσκεται μια αυθεντική νόηση, με σκέψεις, επιδιώξεις, σκοπούς, όχι απλά ένα πράγμα αλλά κάποιος που αντιλαμβάνεται ότι παίζει σκάκι, και ενδιαφέρεται για το αποτέλεσμα.

    Πολλοί θα απαντούσαν, «όχι». Άλλοι τόσοι θα απαντούσαν «ναι». Και κάμποσοι ακόμα θα έβρισκαν το ερώτημα ανούσιο ή και γελοίο, καθώς δεν τους ενδιαφέρει αν ο υπολογιστής, ή ο αλγόριθμος, είναι νοήμων, αλλά μόνο αν παίζει έξυπνα – δηλαδή, αν μπορεί να κερδίζει ευφυείς ανθρώπους σκακιστές.

    Η προσωπική μου θέση είναι (α) ότι ένας κατάλληλα προγραμματισμένος υπολογιστής θα παίζει μια μέρα σκάκι τόσο καλά όσο οποιοσδήποτε μετρ, θα έχει αντίληψη ότι παίζει σκάκι και θα νοιάζεται για την έκβαση, (β) ότι αυτό δεν έχει συμβεί ακόμη, και (γ) ότι μέχρι να συμβούν και τα τρία παραπάνω, κανένας υπολογιστής προγραμματισμένος να παίζει σκάκι δεν θα υπερτερεί, σταθερά, έναντι όλων των ανθρώπων σκακιστών. Με άλλα λόγια, μια ευφυία εφάμιλλη της ανθρώπινης χωρίς συνείδηση κι αντίληψη, εστιασμένη αποκλειστικά στο σκάκι, είναι κάτι το αδύνατον.

    Για να δούμε το γιατί, πρέπει να εξετάσουμε επί τροχάδην πώς έπαιζαν σκάκι οι πρώτοι αλγόριθμοι. Η βασική ιδέα είναι η εξής: ξεκινώντας από μια ορισμένη θέση, εξετάζουμε κάποιες πιθανές εύλογες κινήσεις (με βάση τυφλοσούρτες), και φτιάχνουμε μια νέα θέση. Στη συνέχεια, παίρνουμε νοερά τη θέση του αντιπάλου μας, και κάνουμε το ίδιο. Βρισκόμαστε τώρα μια (δική μας) κίνηση μπροστά, και πρέπει να απαντήσουμε στο εξής ερώτημα: «βελτιώθηκε η θέση μου με την τελευταία μου κίνηση; » Με την ίδια λογική μπορούμε να προχωρήσουμε δύο, τρείς κλπ. κινήσεις μπροστά, όσο αντέχει η αναλυτική μας ικανότητα, και να θέσουμε το ίδιο ερώτημα. Στο βαθμό που θα απαντήσουμε το ερώτημα σωστά, και που ο αντίπαλός μας θα αποτύχει να το απαντήσει, θα κερδίσουμε.

    Δύο είναι οι βασικές προκλήσεις σ’ αυτή τη στρατηγική: πρώτον, να μπορούμε να αξιολογήσουμε σωστά μια δεδομένη θέση, όπως κι αν προέκυψε· και δεύτερον, να περιορίσουμε στο απολύτως ελάχιστο τον αριθμό των εξεταζόμενων κινήσεων, μεγιστοποιώντας ταυτόχρονα το βάθος της αναδρομής. Το βάθος της αναδρομής έχει κρίσιμη σημασία, γιατί συμβαίνει συχνά μια προσωρινή επιδείνωση της θέσης μας σε βάθος λίγων κινήσεων να οδηγεί σε μια βελτίωση παρακάτω στο παιχνίδι, αν τη χειριστούμε σωστά. Αν ο αντίπαλος μου στήσει μια παγίδα σε 4 κινήσεις, ενώ η ανάλυσή μου φτάνει 3 κινήσεις μπροστά, την πάτησα.

    Αυτό που δοκίμασαν λοιπόν, πρώτα, οι προγραμματιστές ήταν σχετικά «ρηχές και άπληστες» αναδρομές, που αξιολογούν θέσεις με χονδροειδή κριτήρια (αριθμός και αξία των κομματιών κάθε παίκτη), και διακόπτουν την ανάλυση αμέσως μόλις εντοπίσουν μια δυσχερή θέση, έστω και προσωρινή. Αυτό δουλεύει έναντι σε αρχάριους, αλλά όχι απέναντι σε έμπειρους παίκτες· δεν ωφελεί να κρατήσεις τον πύργο ή τη βασίλισσά σου, αν δεν ξέρεις τι να τα κάνεις, και το να κόψεις τον αξιωματικό του αντιπάλου μπορεί να μοιάζει κατόρθωμα, μέχρι να συνειδητοποιήσεις ότι έπεσες σε παγίδα.

    Το επόμενο στάδιο είναι να εφοδιάσεις τον αλγόριθμο με κάπως πιο εκλεπτυσμένους μεν, τυφλοσούρτες δε. Για παράδειγμα, να του δώσεις μια ιδέα του τι σημαίνει θυσία και ενέδρα, ποιες προσφορές του αντιπάλου είναι υπερβολικά καλές για να ‘ναι αληθινές, κάπως πιο αφηρημένα μοτίβα κινήσεων απέναντι στις οποίες θα πρέπει να φυλάγεται, κλπ. Το σημαντικό είναι να μπορεί να δει την αρχή μιας παγίδας χωρίς να «παίξει» όλο το σενάριο μέχρι τέλους, και να αλλάζει δρόμο. Το 99.99% της ευφυίας αυτών των αλγορίθμων έγκειται στο να βλέπουν ποιες κινήσεις πρέπει να κοπούν χωρίς να εξεταστούν καν
    Μέχρις εδώ, έχουμε αξιοποιήσει μόνο την επιφάνεια της ανθρώπινης επινοητικότητας. Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι, ενώ αυτοί οι αλγόριθμοι είναι προϊον ευφυίας, δεν προσθέτουν σχεδόν τίποτε σ’ αυτήν. Έχουμε δασκαλέψει τον υπολογιστή από τι να φυλάγεται, αλλά οτιδήποτε παραβλέψαμε θα το παραβλέψει κι εκείνος. Το επόμενο βήμα, κι αυτό που μας φέρνει κοντά στην ανθρώπινη νόηση, είναι να διδάξουμε τον υπολογιστή πώς να μαθαίνει, και να αναθεωρεί τους ίδιους μας τους κανόνες.

    Αρχίζουμε τώρα να καταλαβαίνουμε πώς σκέφτεται ένας άνθρωπος σκακιστής – και κυρίως, αρχίζουμε να αντιμετωπίζουμε την πρόκληση, αντί να πασχίζουμε να την παρακάμψουμε. Ο ανθρώπινος νους είναι ικανότατος στο να εντοπίζει αναλογίες και μοτίβα. «Η κατάσταση Α είναι περίπου σαν την κατάσταση Β», λέμε – και όλη η μαστοριά βρίσκεται σ’ αυτό το «περίπου». Υπάρχουν εκατομμύρια τρόποι που τα κομμάτια του σκακιού ΔΕΝ είναι σαν δύο αντίπαλοι στρατοί, αλλά για όποιον καταφέρει να εντοπίσει εκείνους κατά τους οποίους ΕΙΝΑΙ, τα στρατηγικά οφέλη είναι ανεξάντλητα: μπορεί να δει ενέδρες και παγίδες, να διακρίνει θυσίες, να εντοπίσει γραμμές, οχυρώσεις, φράγματα, διαδρόμους προσέγγισης, διαδρόμους διαφυγής, εκεί που ένας απλοϊκός αλγόριθμος βλέπει μόνο σκόρπια κομμάτια. Και βλέποντάς τα όλα αυτά, μπορεί να δει πώς θα τα χρησιμοποίησει για να πετύχει ένα στόχο αρκετές κινήσεις πιο κάτω, χωρίς απαραίτητα να ξέρει τι θα κάνει ο αντίπαλός του.

    Θα μου πείτε, είναι δυνατόν να διδάξουμε έναν υπολογιστή τις περίπλοκες έννοιες του στρατού και της μάχης; Όχι, αλλά δεν χρειάζεται· μπορούμε να του διδάξουμε πώς να εντοπίζει βασικά μοτίβα (οριζόντιες και καθέτους, διαγωνίους πιονιών, ομάδες κομματιών), και πώς να εντοπίζει μοτίβα αυτών των μοτίβων, και πάει λέγοντας. Μπορούμε να τον μάθουμε ν’ αναγνωρίζει πώς χειρίστηκε ένας αντίπαλος αυτά τα μοτίβα, και – εξίσου, αν όχι πιο σημαντικό! – πώς χειρίστηκε ο ίδιος κάποια μοτίβα στο παρελθόν. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει όχι απλώς να μπορεί να παίζει σκάκι, αλλά και να συζητάει γι’ αυτό, σε ένα πολύ πρωτόγονο επίπεδο και σε μια πολύ περιορισμένη γλώσσα. Δηλαδή, θα πρέπει να μπορούμε να ρωτήσουμε τον υπολογιστή, «γιατί έκοψες εκείνο το πιόνι στην κίνηση τάδε; «, κι εκείνος να μας απαντήσει – με όρους λιγότερο ή περισσότερο άμεσης στρατηγικής. Υπάρχουν ήδη κάποια προγράμματα με τέτοιες δυνατότητες, και αποδεικνύουν ότι σε κάποιο βαθμό ο υπολογιστής κατανοεί τον ίδιο του τον αλγόριθμο, με τον ίδιο τρόπο που εγώ κατανοώ π.χ. πώς και γιατί έπιασα ένα ποτήρι, χωρίς να έχω την παραμικρή ιδέα για τις λεπτομέρειες του νευρικού μου συστήματος.

    Για να κλείσω κάπως αυτό το επικό σεντόνι, επιστρέφω στο βασικό ερώτημα. Γιατί θα θέλαμε να δούμε την αναμέτρηση ενός ανθρώπου με έναν σκακιστικό αλγόριθμο; Ένας λόγος, φυσικά, εξακολουθεί να είναι το στοιχείο της πρόκλησης – θέλουμε να δούμε τι μπορεί να καταφέρει ο πιο ισχυρός αλγόριθμος που διαθέτουμε. Και η αναμέτρηση αυτή δεν είναι ούτε κατά διάνοια τόσο μονόπλευρη όσο άφησε να εννοηθεί η κα Μπότσαρη – όπως κι ο μυθικός αγώνας του John Henry με την ατμομηχανή ήταν σκληρός, και κρίθηκε στο νήμα. Και παρότι δεν διαθέτουμε ακόμη έναν αλγόριθμο που να μπορεί να απολαύσει τη νίκη του, ή να επωφεληθεί απ’ αυτή, οι επιστήμονες των υπολογιστών μπορούν να μάθουν πολλά από τέτοιες αναμετρήσεις, όχι μόνο για τους υπολογιστές αλλά και για τον ανθρώπινο νου. Ο τελικός απώτερος στόχος, βεβαίως, παραμένει να αναπτύξουμε έναν τεχνητό νου που να μπορεί να σκέφτεται, να μαθαίνει και να αντιλαμβάνεται το περιβάλλον του. Το να φτιάξουμε έναν υπολογιστή που μαθαίνει να παίζει σκάκι όπως ένας άνθρωπος θα ήταν ένα γιγαντιαίο βήμα σ’ αυτή την κατεύθυνση· μάλιστα, θα ήταν πιο σημαντικό να μπορεί να αναλύσει πώς έχασε, παρά να κερδίσει έναν μετρ.

    …Ουφφφ, πάω για ύπνο! 🙂

  295. Νέο Kid said

    Αβονίδα, καταρχάς να πω ότι δεν παρακολούθησα τη συζήτηση στη θρυαλλίδα ,αλλά επειδή θίγεις πολλά και ενδιαφέροντα ζητήματα θέλω να πω τα εξής:
    Για τους έμπειρους σκακιστές καταρχάς ,αν όντως συζητήθηκε το θέμα human vs chess engine είναι λίγο γκροτέσκο , με την έννοια που θα ήταν ας πούμε μια συζήτηση για το αν οι κλωστοϋφαντουργικές μηχανές θα αντικαταστήσουν τις υφάντρες… Το θέμα είναι λυμένο από πολλά χρόνια ( τουλάχιστον εδώ και μια δεκαετία, θα έλεγα συντηρητικά). Δεν πολύ καταλαβαίνω ομολογώ την ενστασή σου για την brute force. Μια «μνήμη- εμπειρία» μια τεράστια δηλαδή προ-φορτωμένη στον υπολογιστή βάση δεδομένων ανοιγμάτων και «τυπικών θέσεων» πχ φιναλε με συνολικά 6 ή 7 (δεν είμαι σίγουρος πού έχουν φτάσει γιατί δεν ασχολούμαι πια με σκάκι) κομμάτια ,που είναι εξαντλημένα/λυμένα , σε συνδυασμό με brute force αρκεί για να συντρίψει οποιοδήποτε σκακιστικό πρόγραμμα σκακιστές κάθε επιπέδου. Η «μνήμη-εμπειρία» , όπως ορίζεται πιο πάνω, υπάρχει σε ικανοποιητικό βαθμό και στους καλύτερους ανθρώπους σκακιστές , άρα η μεγάλη διαφορά είναι η brute force, η ψυχρή μαθηματική αλγοριθμική υπολογιστική ισχύς .
    Όσο για την τεχνητή νοημοσύνη που θίγεις, υπάρχει ο Άλφα Ζήροου που υποθέτω ξέρεις , και υποτίθεται ότι μαθαίνει σκάκι εκ του «μηδενός» και κοπανάει για πλάκα τα σκακιστικά μηχανάκια (που κοπανάνε για πλάκα τον παγκόσμιο πρωταθλητή…) Αλλά δεν το ξέρω σε βάθος το θέμα και σταματώ εδώ.

  296. Νέο Kid said

    Ένα θέμα , που δεν ξέρω αν θίχτηκε στη συζήτηση, αλλά για μένα έχει πολύ ενδιαφέρον να συζητηθεί και να αναλυθεί , καθώς συνδέεται γενικά με τη σύγχρονη εκπαίδευση, είναι το πόσο και πώς έχει αλλάξει την ανθρώπινη σκακιστική δυναμικότητα η μηχανή!
    Υπάρχουν εκατομμύρια παίχτες πλέον που χωρίς καν να έχουν ανοίξει σκακιστικό βιβλίο ή να έχουν ακουμπήσει ξύλινα κομμάτια , έχουν δυναμικότητα που μπροστά τους οι παλιοί μετρ μοιάζουν θλιβεροί μαζέτες … To cut a long story short η μηχανή έμαθε τον άνθρωπο σκάκι και κυρίως άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται το σκάκι ! Αλλά πάει μακριά η βαλίτσα , και πρέπει να ετοιμαστώ για τις καθημερινές προκλήσεις της Μπαρμπαριάς και τούνεζης ,που λες και συ… ίσως αργότερα πάλι 🙂

  297. Avonidas said

    Γεια σου, Kid.

    Ναι, εχεις δίκιο για την υπολογιστική ισχύ ως προς το αποτελεσμα. Οι προγραμματιστές κάποια στιγμή αποφάσισαν ότι οι υπολογιστές ειναι αρκετά γρήγοροι ωστε να συμφέρει να πλατυνουν τις αναζητήσεις τους, παρα να πασχίσουν για μια αυθεντική αναλυση των θέσεων. Αυτό που επισημαίνω ειναι απλώς ότι δεν πρεπει να παραβλέπεται η φαια ουσια που αναλώθηκε στην ανάπτυξη των τεχνικών «κλαδέματος» του δέντρου των κινήσεων, ώστε να εχει τελικα η ωμη ισχύς κάποια ελπίδα να επικρατήσει. Αυτή η ευφυΐα ειναι ισως διαφορετικού είδους απο την ευφυΐα του σκακιστή, αλλα εξίσου σεβαστή.

    Αλλά πρέπει επίσης να πω ότι θεωρώ την τρέχουσα στρατηγική των προγραμματιστών υπαναχώρηση. Ειναι καπως σαν να ψαρεύεις με δυναμίτη. Και βέβαια κατανοώ την εχθρότητα των σκακιστών απέναντι σ’ αυτες τις κούφιες επιτυχίες. Όπως το βλέπω, το βασικό κίνητρο για να φτιάξεις σκακιστικά προγράμματα θα επρεπε να ειναι να *μαθεις* πώς λειτουργεί η σκέψη του σκακιστή, να φτιάξεις τεχνητούς σκακιστές – κι οχι να κερδίσεις τουρνουά, πράγμα ανούσιο. Δεν θεωρώ το πρόβλημα καθολου λυμενο. Θα το θεωρησω λυμένο, όπως ειπα, μονο οταν ο υπολογιστής θα μπορεί να αναλύσει τη στρατηγική του με ικανοποιητικούς όρους, κι οταν θα μπορεί να αντιμετωπίσει επιτυχώς αυθαίρετες & τεχνητές θέσεις σκακιστικών «γρίφων», οχι απλα κανονικές παρτίδες.

    Τέλος, ο υπολογιστής σαν εκπαιδευτικό βοήθημα του σκακιστη βεβαίως και συζητήθηκε, και ειπώθηκε μάλιστα οτι ειναι καλοδεχούμενος. Αυτό ασφαλώς δεν προξενεί καμία έκπληξη: οπως ακριβως οι φυσικοί χρειαζόμαστε τους υπολογιστες στην αναλυση, την προσομοίωση, την απεικόνιση, έτσι κι οι σκακιστές ειναι βέβαιο οτι θα ενισχύσουν την τεχνική τους με τη βοήθειά τους. Αλλά όπως είπα, εξακολουθώ να πιστεύω οτι και σαν αντίπαλοι ειναι χρήσιμοι, οχι για να μας ψυχαγωγησουν αλλα για να μας διδάξουν για τον νου μας. Γιατί, για παράδειγμα, το Go αντιστέκεται περισσότερο απο το σκάκι στη μηχανοποιηση; Ειναι ζήτημα χρόνου και εμπειρίας; Ειναι απλώς θεμα να συγκεντρωθεί και γι’ αυτό μια βάση απο αυθαιρετους τυφλοσουρτες; Ή μήπως ειναι θεμελιωδως πιο δυσκολο για ρηχες προσεγγίσεις; Μήπως στο μέλλον σκακιστές που εκπαιδευτηκαν με την εμπειρία του υπολογιστή ανακαλύψουν τρόπους να τον ξεγελούν; Ολα αυτά για μενα ειναι ακρως ενδιαφέροντα ερωτήματα.

  298. ΓΤ said

    @290

    Μήπως θα πρέπει να αναλογιστούμε ότι ο Deep Blue (1997) ανέλυε 200 εκατομμύρια κινήσεις/δευτερόλεπτο, και έβλεπε βάθος 74 κινήσεων; Ερωτηθέν, το Κτήνος του Μπακού έχει απαντήσει ότι, γενικά, έβλεπε 3-5 κινήσεις μπροστά, ανάλογα με την πίεση που βίωνε σε κάθε αναμέτρηση.

  299. Avonidas said

    Μήπως θα πρέπει να αναλογιστούμε ότι ο Deep Blue (1997) ανέλυε 200 εκατομμύρια κινήσεις/δευτερόλεπτο, και έβλεπε βάθος 74 κινήσεων;

    Κανείς και τίποτα δεν βλέπει *πλήρως* σε βάθος 74 κινήσεων, αλλιώς θα ‘χε λύσει το σκάκι άπαξ δια παντός. Ο Deep Blue πιθανώς έβλεπε σ’ αυτό το βάθος για *κάποιες* επιλεγμένες κινήσεις.

    The Deep Blue chess computer that defeated Kasparov in 1997 would typically search to a depth of between six and eight moves to twenty or even more moves in some situations.
    https://en.m.wikipedia.org/wiki/Deep_Blue_(chess_computer)

  300. ΓΤ said

    @299

    Μήπως αυτό το επιλεγμένο βάθος αποσιωπάται;

  301. Avonidas said

    #300. Για ποιο λόγο να αποσιωπάται; Εξάλλου, όταν μιλάμε για «επιλεγμένες» κινήσεις δεν εννοούμε προεπιλεγμένες. Η ίδια η ανάλυση θα καθορίσει το βάθος της αναζήτησης.

    Δεν υπάρχει κανένα μυστήριο και κανένα μεγάλο μυστικό στη βασική λογική αυτών των αλγορίθμων. Το μυστικό, όταν υπάρχει, έγκειται μονο στο «χαρμάνι» που επιλέγεται για τις ανάγκες της αναμέτρησης.

  302. ΓΤ said

    301@

    «Μπήκα». Ευχαριστώ, Άβο.

  303. Νέο Kid Al Afrikii said

    Για τον deep blue ειπώθηκαν και γράφτηκαν αρκετές βλακείες , άλλες απο την IBM, και άλλες πολλές εκπορευόμενες απ τον Κασπάροφ του οποίου η φανφαρόνικη παπαρολογία επί παντός επιστητού είναι ευθέως ανάλογη της σκακιστικής του γνώσης…

    Σχεδόν οποιοδήποτε σκακιστικό λογισμικό που μπορεί αυτή τη στιγμή να κατεβάσει οποιοσδήποτε στο κινητό του, τρώει τον deep blue για πρωινό ,μεσημεριανό και δείπνο ομού… (όσο για τον Κασπάροφ, δεν τον βλέπει καν…)

  304. ΓΤ said

    303@

    Πάνε πολλά χρόνια που δεν παρακολουθώ τον χώρο, οπότε σε ευχαριστώ, Κιντ, για την ενημέρωση.

  305. sarant said

    Kαλημέρα από εδώ

    Η δική μου θέση στη συζήτηση, αν και δεν την εξέφρασα πολύ επίμονα, ειναι οτι υπάρχουν προγράμματα που κερδίζουν τον παγκόσμιο πρωταθλητή -αλλά οι δυο συνομιλητές μου με αντέκρουσαν. Βλέπω ότι ο Κιντ περίπου συμφωνεί σε αυτή την εκτίμηση της κατάστασης. Και ότι, όπως έλεγα, αυτό οφείλεται σε brute force. Πολύ ενδιαφέρον αυτό που λέει ο Αβό, ότι η εξέλιξη αυτή αποτελεί υπαναχώρηση των προγραμματιστων, ομολογία της αποτυχίας να προσομοιώσουν τον τροπο που σκέφτεται ο άνθρωπος.

  306. # 297 τέλος και 300

    Προ αρκετών ετών παίζοντας τάβλι με τον «κωλόφαρδο», δλδ πρόγραμμα πο έπαιζε με την ζαριά που επέλεγε και όχι τυχαία, είχα καταφέρει να τον κερδίσω ξεγελώντας τον με τυράκια όπου δεν έβλεπε την φάκα. Επειδή δεν είμαι κανένας εξπέρ του ταβλιού (σικ) – μόνο στην ψυχολογία του αντιπάλου όταν ΘΕΛΩ να τον κερδίσω- υποθέτω πως ο ΓΤ θα το έκανε πιο εύκολα από μένα

  307. Το brute force και η μηχανική μάθηση έχουν πάρει κεφάλι εδώ και μια δεκαετία. Αβόνιδα, χρειάζεσαι ένα update. 😎

  308. Ακούσαμε ένα σωρό ανακρίβειες στη συζήτηση σε σχέση με τους υπολογιστές. Θα προτιμήσω δυο διαφορετικά χαϊλάιτ:

    Ο «εκπαιδευτικός πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης» (αχ αυτοί οι δάσκαλοι, να ντρέπονται τον τιμητικό τους τίτλο) δίνει την δική του ερμηνεία στο τι είναι αφαιρετική ικανότητα του ανθρώπου: «Το ένα κι ένα κάνει δύο, ο άνθρωπος δεν κάθεται να το σκεφτεί, αυτόματα αφαιρείται από τη σκέψη του, και μπαίνει στα πιο δύσκολα πεδία, στα οποία αποφασίζει τι κινήσεις θα κάνει…»

    Η πρωταθλήτρια δίνει τη δική της δακρύβρεχτη εκδοχή για το λόγο που το σκάκι έχει ισοπαλία: «στο σκάκι υπάρχουν οι ισοπαλίες γιατί ακριβώς το σκάκι είναι το άθλημα της απόλυτης ισότητας.[…] Είτε είμαστε λευκοί, είτε είμαστε μαύροι, γυναίκες ή άντρες,πράσινοι, κόκκινοι, κίτρινοι ή μπλε, ή παχείς ή ψηλοί, ή με ένα χέρι, ή με ένα πόδι, ή τυφλοί, ή κουφοί, έχουμε απόλυτη ισότητα μέσα στη σκακιέρα. Δεν υπάρχουν ΑμεΑ στο σκάκι, δεν υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι έχουν μειονέκτημα από κάποια σωματική διάπλαση, ή από κάποια κοινωνική τάξη, ή από κάποια φυλετική διάκριση. Δεν υπάρχει τίποτα, είναι το άθλημα της ισότητας. Έχουμε τον ίδιο στρατό, απλώς ο άσπρος έχει μια πολύ μικρή πρωτοβουλία, λόγω του ότι παίζει την πρώτη κίνηση».

    Τέλος εντύπωση μου έκαναν οι αριθμοί που ανέφερε ο οικοδεσπότης: «Πάνω από 500 μας παρακολούθησαν, σε μια αίθουσα πόσοι θα χωρούσαν;». Ζωντανή μετάδοση γινόταν μόνο από το Γιουτιούμπ, στο οποίο ο αριθμός των θεατών δεν ξεπέρασε ποτέ τους 115. Ενσωματωμένο το στριμ έπαιζε και σε 2 ιστότοπους, αλλά κι από κει όποιος το έβλεπε, το Γιουτιούμπ τον μετρούσε, οπότε 500 και, πόθεν; Αν μπήκαν και βγήκαν 500, είδα ανοιχτά και μπήκα, βγήκα, χωρίς να παρακολουθήσω παρά λίγα δευτερόλεπτα, δεν σε κάνει και θεατή. Τέλος πάντων, μπορεί κάτι να χάνω…

    Χάρηκα για την επιλογή του Jitsi. Δεν είναι τριγύρω κι ο Ηλεφού, να μας πει τι θα πει βουλγάρικα -ή μπέρδεψα το πρόσωπο; Καλώδια θα πει πάντως, жици. 😀

  309. Όσο για το σκάκι στα σχολεία, έχω εμπειρία από τα τοπικά σχολικά πρωταθλήματα: προκήρυξη από τοπικές ενώσεις σκακιστικών σωματείων και όχι από το Υπουργείο Παιδείας, ή έστω μαζί με το Υπουργείο Παιδείας. Χύμα στο κύμα, καλούνται μαθητές -παίκτες συλλόγων και μη- κάποιο Σαββατοκύριακο σε ένα ξενοδοχείο, ή άλλο χώρο, από Νηπιαγωγεία ως λύκεια (11 κατηγορίες: Νηπιαγωγείων, Α΄ Δημοτικού, Β΄, Γ΄, Δ΄, Ε΄, ΣΤ΄ Δημοτικού, Α΄ Γυμνασίου, Β΄, Γ΄ Γυμνασίου και Λυκείου). Οι δηλώσεις συμμετοχής μπορούν να είναι και μεμονωμένες, οι αγωνιζόμενοι χωρίζονται σε 11 ομίλους, ανά κατηγορία. κάτω από οχτώ παίζουν πουλ, 9 ως 12 ελβετικό 5 γύρων, από 13 και πάνω, ελβετικό 7 γύρων. Η αρχική κατάταξη είναι με αλφαβητική σειρά για Νηπιαγωγεία, Α΄, Β΄ και Γ΄ Δημοτικού, και στους υπόλοιπους με εθνικά ΕΛΟ. Οι αγώνες είναι με ηλεκτρονικά χρονόμετρα (όπου υπάρχουν), 15 λεπτά χρόνο σκέψης για κάθε αθλητή. Επιπλέον, από την πρώτη κίνηση και για κάθε κίνηση που ολοκληρώνει ο αθλητής, παίρνει ακόμη 10 δευτερόλεπτα (10”) χρόνου σκέψης. Απ’ την πρώτη φάση πέρσι στο Ηράκλειο, προκρίνοντας από κάθε κατηγορία από τις 11, 8 αγόρια και 3 κορίτσια.

  310. ΣΠ said

    290, 294
    Θίγεις πολλά και ενδιαφέροντα θέματα. Πιο ενδιαφέρον βρήκα το ερώτημα:

    αν οι σκακιστικοί αλγόριθμοι είναι, ή θα μπορούσαν κάποτε να γίνουν, πρωτότυποι, επινοητικοί, ευφυείς· αν θα ήταν λογικό να πούμε ότι πίσω από την οθόνη του μηχανήματος βρίσκεται μια αυθεντική νόηση, με σκέψεις, επιδιώξεις, σκοπούς, όχι απλά ένα πράγμα αλλά κάποιος που αντιλαμβάνεται ότι παίζει σκάκι, και ενδιαφέρεται για το αποτέλεσμα.

    Με άλλα λόγια, αν οι αλγόριθμοι θα μπορέσουν κάποτε να προσομοιώσουν πλήρως την λειτουργία του εγκεφάλου. Είμαι από αυτούς που πιστεύουν πως όχι, συμφωνώντας με τον Sir Roger Penrose ότι υπάρχουν και μη αλγοριθμικές λειτουργίες του εγκεφάλου.

  311. Αράουτ said

    Ν’ αγιάσει το στόμα του σχολιαστού Stazybο Hοrn (308) που τόλμησε να πεί ότι «ο Βασιληάς είναι γυμνός». Το Επιτελείο μας είδε την χτεσινή εκπομπή για το σκάκι στην οποία συμμετείχε ο κύριος Σαραντάκος και έχει να κάνει τις εξής επισημάνσεις, για να μάθουν ορισμένοι πως δεν είμαστε όλοι κάφροι:

    1) Όπως αναφέρει στο σχόλιο 308 ο κ. Stazybο Hοrn, η 8 φορές Πρωταθλήτρια Ελλάδος στο Σκάκι, 48χρονη Καβαλιώτισσα Άννα – Μαρία Μπότσαρη, ήταν ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ. Νόμιζε πως απευθυνόταν σε άβγαλτα παιδιά του Κατηχητικού . Η δήλωσή της ότι…

    «…στο σκάκι υπάρχουν οι ισοπαλίες γιατί ακριβώς το σκάκι είναι το άθλημα της απόλυτης ισότητας.[…]» (σ.σ.: βλέπε την απίστευτη συνέχεια των όσων είπε στο σχόλιο 308)

    …είναι μνημείο αρλούμπας και απορώ που ο ακριβοδίκαιος κύριος Νίκος δεν την κατσάδιασε επί τόπου και δεν θα περιλάβει αυτή την ουρανομήκη παπαριά στα μεζεδάκια του προσεχούς Σαββάτου.

    2) Όταν ο κ. Σαραντάκος τόλμησε να πεί ότι υπάρχουν δωρεάν εφαρμογές που κατεβάζουμε στο κινητό μας και νικάνε άνετα τους περισσότερους γκραντμέτρ, η κυρία Άννα – Μαρία Μπότσαρη αντέδρασε βίαια κουνώντας αρνητικά τα δάκτυλά της, με αποτέλεσμα ο κ. Σαραντάκος να φοβηθεί και να κάνει πίσω!..

    Το Επιτελείο μας θα είναι ξεκάθαρο… Η κυρία Μπότσαρη κρύβει την αλήθεια για έναν και μόνο λόγο, που δεν τολμά να ξεστομίσει ΟΥΤΕ ο παλιός σκακιστής κύριος Σαραντάκος: Αν οι κοινοί θνητοί μάθουν ότι και η τελευταία σκακιστική εφαρμογή νικά για πλάκα τους μισούς γκραντμέτρ, το ενδιαφέρον για το αγωνιστικό Σκάκι θα πέσει κατακόρυφα, οι σκακιστές θα χάσουν όλα τους τα προνόμια και θα καταντήσουν περιφερόμενοι συνταξιούχοι όπως αυτοί που παίζουν πρέφα στα καφενεία για να περνάει η ώρα

    3) Θέλοντας να ενημερώσουμε τον αγαπητό κ. Σαραντάκο και τους λοιπούς ζατρικιόφιλους του Ιστολογίου για το πώς έχει η κατάσταση στο θέμα «Μηχανές εναντίον Σκακιστών», αναρτάμε την πασίγνωστη δήλωση του κορυφαίου Βρετανού σκακιστού και συνθέτη σκακιστικών προβλημάτων όλων των εποχών, John Nunn</a, που είναι ένας εξέχων μαθηματικός και δεν συνηθίζει να παπαρολογεί όπως ο σχολιαστής Νεογίδιος (303)

    "… In late 2004, the humans tried their luck again with a team of Topalov, Ponomariov and Kariakin facing Fritz, Hydra (a special-purpose multiple-processor machine) and Deep Junior. The human team were by no means run-of-the-mill GMs; at the time of writing, Topalov is ranked third in the world while Ponomariov is an ex-FIDE world champion. Despite this, the machines crushed the humans by 8.5-3.5. Out of 12 games, the humans managed to win just one and, most embarrassing of all, Fritz, running on a 1.8 GHz notebook, managed to score 3.5/4. We now have the situation in which a program you can buy in the local game shop, running on a standard notebook computer, can defeat almost any player in the world. The computers' dominance was only emphasized when, in 2005, Michael Adams lost 5.5-0.5 in a match against Hydra. This event demonstrated that computers can play extremely well not only in wild, tactical struggles, but also in quiet positions. … the only way to render [man vs machine contests] interesting would be to limit the computer's data access in some way. … even this would provide the humans with only a temporary stay of execution. The inexorable advance of computer hardware would eventually overcome the imposed limitations …" – GM John Nunn (2005)

    4) Γενικά, στην χθεσινή ζατρικιοεκπομπή, δεν δόθηκε αρκούντως ο λόγος στον κ. Σαραντάκο, που φαινόταν ότι είχε πολλά να πεί, και όλοι άφησαν την οκτάκις Πρωταθλήτρια Ελλάδος, Άννα – Μαρία Μπότσαρη να αλωνίζει ανενόχλητη. Το μόνο που έχουμε να καταλογίσουμε στον αγαπητό μας, κύριο Νίκο, είναι το εξής:

    Μεγάλο μέρος της εκπομπής αναλώθηκε στην ιδιόμορφη προσωπικότητα του κορυφαίου σκακιστού ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ,
    Bobby Fischer (1943-2008). Όταν έγινε λόγος για το πόσο ρατσιστής ήταν ο Φίσερ και ανεφέρθη η (αμφισβητούμενη) δήλωσίς του ότι οι γυναίκες ποτέ δεν θα μπορέσουν να παίξουν καλό σκάκι γιατί είναι διανοητικά κατώτερες, ο κ. Σαραντάκος πήρε τον λόγο και κάλυψε απολύτως τον Φίσερ, λέγοντας ότι τα όσα είπε για τις γυναίκες τα λέγανε όλοι οι σκακιστές εκείνη την εποχή (δεκαετία 1970)!.. Ωστόσο, ο κ. Σαραντάκος ΑΠΕΚΡΥΨΕ το πόσο βαθιά αντισημίτης + θαυμαστής του Χίτλερ + αντικομμουνιστής ήταν ο Μέγας Φίσερ (κι ας είχε γεννηθεί από Εβραία μητέρα, την θρυλική Πολωνοεβραία Regina Wender, που σύν τοις άλλοις ήταν και φανατική μπολσεβίκα!..)

    5) Τελειώνοντας, ξανασυγχαίρουμε τον σχολιαστή Stazybο Hοrn (308) που τόλμησε να πεί δυό κουβέντες για την θεαματικότητα του βίντεο της ζατρικιοεκπομπής στο YouTube: Και οι δύο παρουσιαστές μάς βεβαίωναν ότι την παρακολουθούν σε ζωντανή μετάδοση πάνω απο 300 νοματαίοι. ΚΙ ΟΜΩΣ: Αυτή την στιγμή το βίντεο έχει μόλις 590 θεάσεις, μετά από 18 ώρες παραμονής στον ουρανό του Διαδικτύου. Ποιός κοροϊδεύει ποιόν;

    ΥΓ: Για τους απληροφόρητους λάτρεις του ζατρικίου που παρεπιδημούν στο Σαραντάκειο Ιστολόγιο, προτείνουμε το κορυφαίο πρόγραμμα Σκακιού όλων των εποχών, που κάνει σκόνη όλους τους εν ενεργεία γκράντμέτρ: Μιλάμε ασφαλώς για το ChessBase 16 – Mega package Edition 2021 που μπορείτε να το κατεβάσετε για 469,90 ευρώ (την ακριβή του έκδοση) και να περάσετε αμέτρητες ώρες άφατης ηδονής

  312. Avonidas said

    Καλημέρα από το τελείως αποσυντονισμενο πλεον εσωτερικο μου ρολόι 🤗

    @Νικοκύρη

    Τα περί υπαναχώρησης των προγραμματιστών ειναι βεβαια προσωπική μου υποκειμενική γνώμη. Εάν κάποιος θεωρεί ότι ο μόνος στόχος ηταν να φτιάξουν αλγορίθμους που να κερδιζουν στο σκακι, τοτε σαφώς έχουν πετύχει. Με τον ιδιο τρόπο, θα ελεγε καποιος οτι το αεροπλάνο κανει μια χαρά τη δουλεια του χωρίς να μιμείται τον τροπο που πετάει ενα πουλί. Αλλά βεβαίως για τους ερευνητές της τεχνητής νοημοσύνης η μέθοδος εχει πολύ μεγαλύτερη σημασία από το αποτέλεσμα.

    @Stazybο Hοrn

    Έχεις δίκιο, για το deep learning στον τομέα του σκακιού δεν ειχα παρει χαμπαρι- παρότι με απασχολεί, και το χρησιμοποιώ μάλιστα, σε άλλα πεδία. Για το brute force όμως εξακολουθώ να διαφωνώ, αφου η αναζητηση που κανει ο υπολογιστής δεν ειναι και δεν μπορεί να ειναι εξαντλητική. Ο υπολογιστής, λοιπον, χρησιμοποιεί ευρετικές – πιο γρηγορα, πιο αποτελεσματικά και με μεγαλύτερες παρακαταθήκες μνήμης απ’ ο,τι ο άνθρωπος.

    Παραμένει ενα λεπτο ζήτημα: ακόμα και στο deep learning, ο υπολογιστής πρέπει να τροφοδοτηθεί με καλής ποιότητας παραδείγματα για να μάθει, παρότι μαθαίνει πολύ πιο γρήγορα από όσο μπορει ο άνθρωπος. Αν αυτα τα παραδείγματα αντλούνται απο τους ανθρώπους γκραν μαστερ, δικαιούται να αναρωτηθεί κανείς ποιος ειναι πραγματικά που υπερτερεί. Ωστόσο, επιφυλάσσομαι επ’ αυτού, γιατί μπορουν τέτοια προγράμματα να μάθουν και παιζοντας το ενα εναντια στο αλλο, αν ρίξουμε αρκετούς πόρους και υπολογιστική ισχύ. Το πιο ενδιαφερον για μενα ειναι να κατανοήσουμε αρκετά μια μερα τον ανθρώπινο εγκέφαλο για να απαντησουμε στο ερωτημα ποια ειναι η *ισοδύναμη* του εγκεφάλου υπολογιστική ισχύς. Θα έχουμε τοτε μια ιδεα αν τα επιτεύγματα του deep learning ειναι όντως εντυπωσιακά, ή αν εχουμε χρησιμοποιήσει κανονι για να σκοτωσουμε ενα κουνουπι.

  313. Γιάννης Κουβάτσος said

    «Αν οι κοινοί θνητοί μάθουν ότι και η τελευταία σκακιστική εφαρμογή νικά για πλάκα τους μισούς γκραντμέτρ, το ενδιαφέρον για το αγωνιστικό Σκάκι θα πέσει κατακόρυφα,»
    Τι λες, ρε Βάτμαν; Κι ένα κουτσό πούμα κι ένα σαραβαλιασμένο μηχανάκι νικούν για πλάκα τον Μπολτ στις δόξες του, αλλά αυτό δεν οδήγησε στην κατάργηση των αγώνων στίβων. Με τη λογική αυτή, ο άνθρωπος δεν θα έπρεπε να διοργανώνει αθλητικούς αγώνες, αφού υστερεί κατάφωρα σε ταχύτητα, δύναμη και αλτικότητα από τα περισσότερα ζώα του πλανήτη. Οι σκακιστικοί αγώνες διεξάγονται μεταξύ ανθρώπων, όχι μεταξύ ανθρώπων και υπολογιστών, και εκεί έγκειται το ενδιαφέρον τους.

  314. Αράουτ said

    Αγαπητέ μου κύριε Γιάννη (313):

    Ακριβώς αυτό το επιχείρημα χρησιμοποίησε στην χτεσινή εκπομπή η οκτάκις Πρωταθλήτρια Ελλάδος, Άννα – Μαρία Μπότσαρη!.. Αν ζούσε ο Ιδρυτής της Λογικής, Αριστοτέλης, θα σάς έλεγε και των δύο ότι είναι διαφορετική η σύγκριση σωματικών δυνατοτήτων (τρέξιμο κλπ) Ανθρώπου + Μηχανής με τις πνευματικές δυνατότητες (σκάκι, τεχνητή νοημοσύνη κλπ). Απορώ κύριε Γιάννη, πώς δεν το καταλαβαίνετε αυτό…

    Αν βγεί μηχάνημα να νικάει όλους τους παίκτες του Μπρίτζ, το αγωνιστικό Μπρίτζ θα απωλέσει το 90% του ενδιαφέροντος που προκαλεί στα πλήθη. Το γιατί δεν έχει ακόμη βγεί τέτοιο μηχάνημα (όπως σαφώς δήλωσε ο κ. Σαραντάκος στην χτεσινή εκπομπή) είναι αρμοδιότητος των Μαθηματικών. Η κυρία Μπότσαρη είπε πως δεν έχει βγεί γιατί οι συνδυασμοί στο Μπρίτζ είναι απείρως λιγώτεροι από τους συνδυασμούς του σκακιού, πράγμα που συνηγορεί για το αντίθετο: Ότι ακριβώς γι’ αυτό (οι συνδυασμοί είναι λιγότεροι) θάπρεπε να έχει βγεί πρίν το 1997 παρόμοιο μηχάνημα.

    Όπως κι αν έχει το θέμα, παρακαλείται ο αγαπητός μας κύριος Νίκος (εν ενεργεία παίκτης του Μπρίτζ) να βγεί και να μάς εξηγήσει γιατί τα Μεγάλα Συμφέροντα δεν επιτρέπουν να κυκλοφορήσουν στο Εμπόριο εφαρμογές που νικάνε για πλάκα και τον Παγκόσμιο Πρωταθλητή του Μπρίτζ. Εδώ σε θέλω κάβουρα που περπατάς στα κάρβουνα…

  315. Νέο Kid Al Afrikii said

    Καπετάνιο, κανα σιγουράκι στο στοίχημα έχεις να μας δώσεις; κι άσε τα σκάκια και τα τάβλια!…

    Γλυκάθηκα με τα 350 ευρά που εισέπραξα ζεστά απ την Παοκάρα ,χάρις σε σένα! … 😆

  316. Γιάννης Κουβάτσος said

    Είδες, Βάτμαν; Τα μεγάλα πνεύματα συναντώνται. Έφτασε κιόλας η Μπότσαρη 48 χρονών; Τη θυμάμαι ακόμα μικρούλα που την έφερνε η μητέρα της στα όπεν τουρνουά. Ρε, πώς περνούν τα χρόνια…Βάτμαν, το επιχείρημα είναι ακράδαντο, μην το ψάχνεις:αυτό που έχει σημασία στους αγώνες μεταξύ ανθρώπων είναι ο ανταγωνισμός. Κι αυτός δεν πλήττεται λόγω των πανίσχυρων υπολογιστών.

  317. Avonidas said

    #313. Εδώ είναι το σημείο που διαφωνώ εν μέρει. Το ενδιαφέρον στους σκακιστικούς αγώνες είναι οι στρατηγικές, όχι το αποτέλεσμα. Αλλά με την ίδια λογική, δεν μας ενδιαφέρει ποιος ή τι αναπτύσσει τη στρατηγική, αλλά μόνο η ίδια η στρατηγική. Αν, για παράδειγμα, μας επισκέπτονταν κάποτε εξωγήινα πλάσματα, και έδειχναν ενδιαφέρον για το σκάκι και αρκετή ικανότητα ώστε να μας νικούν, θα τους αρνούμασταν τη συμμετοχή στους αγώνες, επειδή δεν είναι άνθρωποι; Αν η ικανότητά τους ήταν πέρα από κάθε ανταγωνισμό για μας, θα ήμασταν ίσως δικαιολογημένοι, αλλά και πάλι νομίζω ότι θα θέλαμε να μάθουμε πώς σκέφτονται και πώς παίζουν. Για τους υπολογιστές, θα έλεγα ότι δεν υπάρχει το αντίστοιχο ενδιαφέρον, στο βαθμό που εμείς τους έχουμε προγραμματίσει και άρα ξέρουμε πώς παίζουν – με εξαίρεση τα νευρωνικά δίκτυα, που γνωρίζουμε πώς να τα εκπαιδεύσουμε αλλά συνήθως δεν καταλαβαίνουμε γιατί πετυχαίνουν. H ανάπτυξη ενός νευρωνικού δικτύου μοιάζει περισσότερο στη βιολογική σύλληψη ενός ανθρώπου παρά στην κατασκευή του πλάσματος του Φρανκενστάιν – όλοι ξέρουμε από ένστικτο πώς να το κάνουμε, αλλά δεν έχουμε παρά ελάχιστη ιδέα για τους μηχανισμούς. ‘Ετσι και με τη στρατηγική μας σκέψη: μπορούμε να την περιγράψουμε σε αδρές γραμμές, αλλά δεν καταλαβαίνουμε ακόμα από πού πηγάζει. Θα ήταν συναρπαστικό να μάθουμε.

  318. Avonidas said

    Έχω σκαρώσει (με έτοιμα εργαλεία), μικρά και σχετικά απλά πέρσεπτρα* για να λύσω μερικά προβλήματα οπτικής αναγνώρισης. Η αίσθηση είναι αλλόκοτη. Όλη μου η διαίσθηση μου λέει ότι δεν θα ‘πρεπε να λειτουργούν, κι όμως δουλεύουν. Αυτό μου δείχνει ότι δεν καταλαβαίνω πραγματικά πώς βλέπω κι αναγνωρίζω εγώ ο ίδιος.

    * νευρωνικά δίκτυα σε στοίβες

  319. 318: Μπορεί να τα λέμε νευρωνικά, αλλά η ένσταση μου παραμένει μήπως διαλέξαμε τον τίτλο για να μας παρασύρει ότι και καλά θα βρούμε αντιστοιχία στον εγκέφαλο. Νοτ κονβίνστ. Και όπως το περιέγραψες. Παθαίνεις την πλάκα σου πόσο γρήγορα «μαθαίνουν».

  320. Avonidas said

    #319. Μα, το σκεπτικό ήταν σαφώς να μιμηθούμε τη δομή του εγκεφάλου, και τα πλεονεκτήματα που προσφέρει η σύνδεση σχετικά απλών στοιχείων και η παράλληλη επεξεργασία. Οι τεχνητοί μας «νευρώνες» μιμούνται αρκετά καλά αυτό που κάνουν οι βιολογικοί νευρώνες – να πυροδοτούν όταν η είσοδός τους ξεπεράσει ένα κατώφλι, και να μεταβάλλουν αυτό το κατώφλι ανάλογα με τη χρήση τους. Οι διαφορές – το ότι οι νευρώνες μας είναι βιολογικά κύτταρα, με όλους τους περιορισμούς, τις ιδιαιτερότητες και τη χημεία τους – είναι μάλλον άσχετες με το ζήτημα της λειτουργίας του εγκεφάλου, κι έχουν να κάνουν με τις πρώτες ύλες που είχε διαθέσιμες η φυσική επιλογή για να δουλέψει.

    Οι διαφορές που *έχουν* σημασία είναι άλλες: πόσους νευρώνες μπορούμε να συνδέσουμε, ποια είναι η έκταση της συνδεσμολογίας τους, ποιες είναι οι δυνατές αρχιτεκτονικές, σε ποιο βαθμό λειτουργεί η ανάδραση και η ανατροφοδότηση. Σαφώς δεν έχουμε ακόμα νικήσει τον εγκέφαλο στα δυνατά του σημεία, που είναι οι ανοιχτές αναζητήσεις στον πραγματικό κόσμο. Στο σκάκι και στο go, όσο περίπλοκες κι αν είναι οι επιλογές, είναι παγιωμένες από την αρχή. Στον πραγματικό κόσμο, κάθε άλλο.

  321. sarant said

    318 Ωχ….

  322. 312, … ακόμα και στο deep learning, ο υπολογιστής πρέπει να τροφοδοτηθεί με καλής ποιότητας παραδείγματα για να μάθει, …

    Δεν είναι ακριβές αυτό. Όλη η ουσία στο deep learning είναι να βρεθεί τρόπος να μάθει ο υπολογιστής από πολλά παιχνίδια που παίζει με τον εαυτό του, στην τύχη.
    Πώς κωδικοποιείται αυτή η μάθηση είναι όλη η τέχνη.
    Και επειδή ο υπολογιστής χρησιμοποιεί μεν force αλλά όχι brute για να μάθει (πχ δεν αναπτύσσει απλώς αντανακλαστικά), θα έλεγα ότι είναι όσο πιο κοντά στην ανθρώπινη ευφυΐα, ίσως μεγαλοφυΐα, μπορει και γιγαντοφυΐα (ελπίζω να αποφευχθεί η τερατοφυΐα).
    Το έχουμε ξανασυζητήσει αυτό — ξεκίνησε από πολλές μεριές πριν δεκαετίες. Μού είναι περισσότερο οικείο (τέλη 80ζ) το πρόγραμμα του Tesauro για τάβλι, που μάθαινε μόνο του, παίζοντας με τον εαυτό του κινήσεις «στην τύχη». Τα πιο πρόσφατα προγράμματα αφ’ ενός βασίζονται σε πολύ ισχυρότερους υπολογιστές, αφ’ ετέρου σε πιο εξελιγμένα υπολογιστικά εργαλεία. Κάθε άλλο από brute.

  323. ΓιώργοςΜ said

    Τα νευρωνικά δίκτυα τα θυμάμαι φοιτητής το μακρινό 1992. Είχα πάρει μια σχετική εργασία τριμήνου και διάβαζα τη βιβλιογραφία.
    Αυτό που ακριβώς κατάλαβα, ήδη από τότε, είναι αυτή ακριβώς η απλότητα της δομής (είσοδοι, κατώφλι, έξοδος) και το πόσο αυτή είναι λειτουργική.
    Το OCR που τότε αναπτυσσόταν ήταν το παράδειγμα σε ένα από τα κείμενα: Δείχνεις 5-10 διαφορετικές εκδοχές ενός γράμματος, και στη συνέχεια το νευρωνικό δίκτυο αναγνωρίζει αυτό το γράμμα σε οποιαδήποτε μορφή (ή έστω σε πολλές ακόμη που δεν έχει διδαχτεί).
    Δεν ασχολήθηκα ξανά με το θέμα, τουλάχιστον όχι σε βάθος, έχω την εντύπωση όμως πως απλώς η εξέλιξη στην υπολογιστική ισχύ έκανε εφαρμόσιμη τη θεωρία που είχε αναπτυχθεί ήδη ή αναπτυσσόταν τότε. Ήδη, το μεταπτυχιακό που έκανε την ίδια χρονιά ένας φίλος και συνάδελφος ήταν «signal processing and machine intelligence», όπου οι αλγόριθμοι καλούνταν να αναγνωρίσουν σήμα μέσα σε υψηλό θόρυβο, όπως το εξαιρετικά ασθενές σήμα από ένα δορυφόρο.
    Το deep learning το συνάντησα σήμερα σε ένα webinar ιατρικής φυσικής, είναι όπως καταλαβαίνω το next big thing στην επεξεργασία εικόνας, τη διαχείριση δόσης κλπ. Ως δεινόσαυρος δεν έχω παρακολουθήσει το θέμα στις λεπτομέρειές του, αλλά όλο και περισσότερο πετιέται η λέξη σε τίτλους εργασιών και σε παρουσιάσεις σε συνέδρια. Για τους λίγο νεότερους, θα είναι το ψωμοτύρι και σε επιλογές με λιγότερο προκαθορισμένες συνθήκες από το σκάκι.

  324. Οι ενδιασμοί που εκφράστηκαν από την πρωταθλήτριά μας για το σκάκι από υπολογιστές νομίζω πως εκφράζουν την ανθρώπινη ανησυχία μπροστά στο φάσμα της πιθανής απώλειας ενός αγαπητού, πολύτιμου, και γνωστού από παλιά αποκτήματος (λόγω αντικατάστασης του ανθρώπου από μηχανή), στον βαθμό που η ικανότητα του ανθρώπου να παίξει και να ανταγωνιστεί στο υψηλότερο νοητικά επίπεδο κινδυνεύει να παραμεριστεί. Αλλά η μέχρι τώρα εμπειρία δείχνει πως σε πολλές δραστηριότητες (αρκετές μάλιστα, ανταγωνιστικές) το ανθρώπινο ενδιαφέρον και δραστηριότητα παραμένουν αμείωτα.

    Με τον όγκο θεωρίας που έχει μαζευτεί στο σκάκι, μια ιδέα — λέμε τώρα — θα ήταν να παίζονται παιχνίδια όπως οι εξετάσεις open-book-open-notes: Με όλη την βάση δεδομένων διαθέσιμη και στους δύο παίχτες, μέχρι να φτάσουν (αν φτάσουν πριν την ισοπαλία) σε σημείο που δεν έχει παιχτεί (μετά από προμελετημένη επιλογή τους? με υπολογιστή?). Τουλάχιστον έτσι το παιχνίδι δεν πριμοδοτεί την απομημόνευση τηλεφωνικού καταλόγου (αν και αυτό γίνεται από μη κοινούς θνητούς). Αλλιώς, υπάρχουν και παραλλαγές (πχ τυχαία ανταλλαγή θέσεων σε δύο κομμάτια στην έναρξη).

    Για την ιστορία, και ο Κασπάροφ (μη κοινός θνητός) στο τελευταίο παιχνίδι με τον Deep Blue από τέτοιο σφάλμα «μνήμης» έχασε (7. … h6?) από κούραση, μάλλον, καθότι ήταν γνώστης της θεωρίας.

  325. 323,
    Πράγματι, τα νευρωνικό δίκτυα (ξανα)ήρθαν στο προσκήνιο (στην μη γραμμική τους παραλλαγή) στα μέσα 80ζ, και η βασική τους λειτουργία είναι να προσεγγίζουν μη γραμμικές συναρτήσεις. Χρειάζεται πολύ περισσότερη δόμηση ενός προβλήματος μέχρι να φτάσει κανείς στο σημείο που χρησιμοποιείται το ΝΔ.
    Παρεμπ., τα convolution NN έχουν γίνει δημοφιλή για θέματα αναγνώρισης εικόνας επειδή, για το συγκεκριμένο πρόβλημα, αποφεύγουν την ανάγκη για τα προκαταρκτικά — είναι ήδη ενσωματωμένα στην δομή του ΝΔ.

  326. Αράουτ said

    Εκλεκτέ καθηγητά του Απόδημου Ελληνισμού, κύριε Μιχάλη Νικολάου (324),

    κάτι πάτε να πείτε αλλά δεν το ολοκληρώνετε από φόβο μή δυσαρεστήσετε τους ζατρικιόφιλους του Ιστολογίου. Εϊμαι βέβαιος ότι γνωρίζετε άριστα πως το κάποτε κοσμαγάπητο Σκάκι θεωρείται τελειωμένο άθλημα εδώ 15 τουλάχιστον χρόνια: Από τότε που ο Δυτικός Κόσμος (το αποβλακωμένο λόγω Ορθοδοξίας Ρωμέικο εξαιρείται…) αντελήφθη πως ένα αγράμματο παιδάριο με μία εφαρμογή στον υπολογιστή μπορεί να συντρίψει μιά ντουζίνα γκραντμέτρ με τους οποίους παίζει ταυτοχρόνως…

    Κακά τα ψέμματα, καθηγητά Νικολάου: Αν είχατε δεί την χτεσινή ζατρικοεκπομπή με Σαραντάκο και Μπότσαρη, θα ξέρατε ότι επί 15 λεπτά η 48χρονη Άννα – Μαρία προωθούσε τα μικροσυμφέροντα του σκακιστικού σιναφιού: Μεταξύ άλλων ζητούσε να μπεί το Σκάκι στα σχολεία γιατί θεραπεύει την Δυσλεξία, την Κατάθλιψη, κάνει ευφυέστερα τα παιδιά και λοιπές παπαριές που έλεγε η αείμνηστη Άννα Τζιροπούλου για την Θεία Ελληνική Γλώσσα.

    Ωστόσο, ο αγαπητός μας κύριος Νίκος ΔΕΝ ΤΗΝ ΔΙΕΚΟΨΕ να της πεί ότι λέει αναπόδεικτα πράγματα. Αν όμως η Άννα – Μαρία έλεγε τα ίδια πράγματα για την Ελληνική Γλώσσα, ο κ. Σαραντάκος θα γινόταν «Τούρκος» και θα την διέκοπτε για να την επιπλήξει. Δύο μέτρα και δύο σταθμά…

    ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ, καθηγητά Νικολάου: Πώς σχολιάζετε εσείς το ότι ο αδυσώπητος με τους ρατσιστές κύριος Σαραντάκος έσπευσε να υποστηρίξει τον Bobby Fischer, όταν κάποιος από τους συμμετέχοντες θυμήθηκε πως θεωρούσε τις γυναίκες πνευματικά κατώτερες επειδή δεν μπορούν να παίξουν καλό σκάκι; Και φυσικά, νομίζοντας ότι μπορεί να κρύψει τον Ήλιο, ο αγαπητός μας κύριος Νίκος ΑΠΕΣΙΩΠΗΣΕ τον πασίγνωστο Αντισημιτισμό του Φίσερ (αν και Εβραίος εκ μητρός Ρεγγίνας), τον μεγάλο θαυμασμό του για τον Αδόλφο Χίτλερ, τον αρρωστημένο αντικομμουνισμό του (αν και γιός μπολσεβίκας) κλπ – κλπ.

    Επειδής είμαι παλιός στο κουρμπέτι, θα πώ μόνο το εξής για τον Μεγάλο Bobby, που το αναφέρει – άλλωστε – και η ;έγκυρη αγγλική Wikipedia: Το σωτήριον έτος 1984, κι ενώ ήταν ακόμη στις δόξες του, είχε στείλει ο μπαγάσας εξώδικο στην Encyclopaedia Judaica να πάψει να τον θεωρεί Εβραίο και να αφαιρέσει εντελώς το λήμμα Bobby Fischer από την Εγκυλοπαίδεια!..

    « In a 1984 letter to the editor of the Encyclopaedia Judaica, Fischer demanded that they remove his name from future editions.[418]»

    ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΛΑ ΑΥΤΆ τα πασίγνωστα, δεν έβγαλαν άχνα στην χθεσινή ζατρικοεκπομπή η Άννα – Μαρία Μπότσαρη και ο κ. Νίκος Σαραντάκος, αν και μιλούσαν για πάνω απο μισή ώρα για τον Μεγάλο Φίσερ!..

  327. ΓΤ said

    325@

    Ακριβώς λόγω «αναδραστικής ευφυΐας», ενδεχομένως δεν πρέπει, παρεκτός και είναι διάστροφος σαρκασμός, να χρησιμοποιείται το ακρώνυμο ΝΔ για τα νευρωνικά δίκτυα.

  328. 327,
    Τώρα το πρόσεξα! 🙂

  329. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και το ίδιο πιτσιρίκι με το σκούτερ του μπαμπά του ξεφτιλίζει οποιονδήποτε ντοπαρισμένο κατοστάρη και με μια σφεντόνα ξαπλώνει κάτω πρωτοπυγμάχο. Μην επιμένεις, ρε Βάτμαν, δεν πείθεις. Οι άνθρωποι με τους ανθρώπους και οι μηχανές με τις μηχανές. Δώσε καμιά πρόβλεψη τώρα, να παίξουμε τ’ αντίθετα να κονομήσουμε…

  330. Avonidas said

    #327. Ναι, αλλά τα νευρωνικά μου δίκτυα είναι υπέρκομψα 😛

  331. Αφήστε τον Deep Blue πιάστε την Skin Deep ( μα ντιπ, καταντίπ! )

    https://www.iefimerida.gr/zoi/aystraliani-serfer-damazei-kymata-gymni

  332. 331,
    Το λες και Gymnopédie

  333. 326, … κάποτε κοσμαγάπητο Σκάκι θεωρείται τελειωμένο άθλημα εδώ 15 τουλάχιστον χρόνια …

    Ναι, θυμάμαι και τον Κασπάροφ τον ίδιο πρόσφατα να το τοποθετεί εκεί κάπου (δεν μπορώ να θυμηθώ την πηγή) χωρίς να το περιορίσει σε παιχνίδια μπλιτς, που είπε η κα. Μπότσαρη. Αλλά αυτό που έχει τελειώσει είναι ο ανταγωνισμός ανθρώπου και μηχανής (που πάλι την έφτιαξε ο άνθρωπος). Όπως, πράγματι, το αυτοκίνητο ξεπερνάει τον άνθρωπο σε ταχύτητα — κατά το παράδειγμα της κας. Μπότσαρη, που είμαι σίγουρος πως έχει σκεφτεί πολύ για το θέμα, στο οποίο άλλωστε ανέπτυξε απίθανες ικανότητες, βασικά από μεράκι και αγάπη για το άθλημα. Αλλά οι αγώνες δρόμου μεταξύ ανθρώπων ή μεταξύ αυτοκινήτων καλά κρατούν! Όπως και οι αγώνες σκακιού, είτε μεταξύ ανθρώπων είτε μεταξύ μηχανών: Πχ, ντέρμπυ ανάμεσα σε Alphazero και Stockfish είναι αρκετά συναρπαστικά!

  334. ΓιώργοςΜ said

    325 >(…)αποφεύγουν την ανάγκη για τα προκαταρκτικά(…)

    Αυτό δεν έχει αναλυθεί επαρκώς, η διάχυση της σχετικής γνώσης θα μπορούσε να βοηθήσει τους απανταχού τεμπέληδες εραστές…

  335. sarant said

    333 Η βασική ανακρίβεια σε οσα ειπώθηκαν ήταν αυτό, ότι (τάχα) οι νίκες των υπολογιστών είναι μόνο σε παιχνίδια μπλιτς. Ο Κράμνικ έχασε κανονικότατα, ο δε Κάρλσεν απλώς αποφεύγει να παίξει, και καλά κάνει.

  336. Νέο Kid Al Afrikii said

    333. «..ντέρμπυ ανάμεσα σε Alphazero και Stockfish είναι αρκετά συναρπαστικά!»
    Μιχάλη, εξαρτάται το ορίζεις ως «ντέρμπυ» και ως «συναρπαστικό»… 😆
    Aν το θέαμα πώς ένας μεγάλος λευκός καρχαρίας κατασπαράζει έναν κολυμβητή θεωρείται συναρπαστικό… ναί! 🙂

    Ο Κασπάροφ έχει τόσο μεγάλο «εγώ», που όχι μόνο το τέλος του σκακιού θεωρεί ότι είναι κοντά (τώρα που ΑΥΤΟΣ «έφυγε»…) αλλά και το τέλος του σύμπαντος μάλλον…

    Προσωπικά, έχασα κάθε εκτίμηση στα όποια εξωσκακιστικά του δρώμενα και λεγόμενα, όταν πριν κάποια χρόνια είχα δει στο γιουτούμπ κάτι ανοησίες που έλεγε περί αρχαίας ελλάδας* …που δεν θα τις έλεγε ούτε ο πιο ψεκασμένος flath earther…

    * έλεγε εν ολίγοις σε μια ομάδα Ρώσων τους οποίους προσπαθούσε να πείσει «πολιτικά» ,ότι τα αρχαια μνημεια ειναι κατασκευασμένα στη συγχρονη εποχή και ότι δεν υπήρχε αρχαίος ελληνικός πολιτισμός… κάτι τέτοια θεότρελα!

  337. Avonidas said

    #336. Εκεί γύρω στο 2000, προπτυχιακοί φοιτητές τότε, συζητούσαμε μ’ έναν συνάδελφο που είναι επίσης ερασιτέχνης σκακιστής:

    – «Έχεις ακουστά την εναλλακτική χρονολόγηση του Fomenko*; «, του λέω – και του δείχνω ένα άρθρο του Κασπάροφ που την υποστήριζε.
    – «Χάνω πάσα ιδέα για τον Κασπάροφ», μου λέει.

    Από τότε, βέβαια, ο Κασπάροφ έχει αναθεωρήσει, αλλά το γεγονός ότι ένας κορυφαίος μαθηματικός κι ένας μεγάλος σκακιστής μπόρεσαν να πάρουν στα σοβαρά παρόμοιες μπούρδες μας διδάσκει ότι η ευφυία είναι κάτι παραπάνω από υπολογισμός. Επίσης:

    https://www.smbc-comics.com/comic/2010-01-29

    * Αξιόλογος Ρώσος μαθηματικός, που προσπαθεί να αποδείξει, με διακειμενικές έρευνες του πάτου, ότι ο Μεσαίωνας δεν υπήρξε ποτέ κι ότι ο Χριστός ήταν σύγχρονος του Γεμιστού-Πλήθωνα…

  338. sarant said

    337 Βρε τι μαθαίνει κανείς!

  339. Γιάννης Κουβάτσος said

    Οι αγώνες σκακιστών με κομπιούτερ μού θυμίζουν τον μεγάλο Τζέσι Όουενς που έτρεχε με ανταγωνιστές άλογα, για να βγάλει το ψωμί του.

  340. ΣΠ said

    337
    Γι’ αυτό είμαι επιφυλακτικός για τη σημασία του IQ.

  341. Avonidas said

    #339. Ναι, αλλά για να πούμε και του στραβού το δίκιο, υπάρχει μια αντιστροφή του κλίματος· κάποια χρόνια πριν, οι γκραν μετρ επιζητούσαν αυτές τις αναμετρήσεις με υπολογιστές, και μάλιστα είχαν αρκετά υπεροπτική στάση, στο στυλ «τι να μας πούνε τώρα κι αυτά τα καβουρδιστήρια». Ότι δεν έχει πλέον νόημα να το δεχτούμε, αλλά να παραδεχόμαστε και την πολύ πρόσφατη στροφή στις απόψεις που έφεραν οι νίκες των υπολογιστών.

  342. Νέο Kid said

    341. Εδώ αξίζει να κάνουμε μια μνεία στον μεγάλο Μιχαήλ Μοϋσέγιεβιτς Μποτβίνικ (ή Μπατβίνικ «ρωσιστί» 🙂 ) τον « πατριάρχη» του σοβιετικού σκακιού , που εκτός από σχεδόν ισόβιος παγκόσμιος πρωταθλητής στο σκάκι ήταν και αξιολογότατος ηλεκτρολόγος μηχανικός με ερευνητική δραστηριότητα , και είχε μόνος «σαν τη μύγα μες το γάλα» προβλέψει ήδη απ τα σιξτις ή σεβεντις ότι μια μέρα οι Η/Υ θα κερδίζουν για πλάκα τους ανθρώπους! Είχε δεχτεί μάλιστα από αμφισβήτηση έως ειρωνία γι αυτήν την πρόβλεψη του τότε…

  343. # 334

    Δεν υπάρχουν τέτοιοι τεμπέληδες !

    Για να μιλήσουμε με όρους…ΠαΣοΚ (!) ο Λίάνης είχε την φήμη του εραστή και ο Αντρέας του…γαμίκου !

  344. Varsos Dimitrios said

    Έχουμε και τις γάμπαρες εδώ στη Λευκάδα, τις μεγάλες γαρίδες, που μοιάζουν με γάμπες αλλά ενώ τις δεύτερες θα τις πούμε γάbες ή το πολύ γάmbες, τις πρώτες θα τις πούμε σίγουρα γάmpαρες, μένοντας ίσως η γλώσσα στο «μ», γάμμ-παρές, για να βγει και το εφτανησιώτικο ιδίωμα. Δε ξέρω εάν η ονομασία αυτή υπάρχει και στην Ανατολική Ελλάδα, πάντως την έχω ακούσει σίγουρα και σε άλλα Επτάνησα και Αιτωλοακαρνανία τουλάχιστον. Και μιας κι εδώ στη west coast έχουμε μία επιρροή από Ιταλία, τίποτε περίεργο δε θα βρω να σχετίζεται κι αυτό με τις γάμπες και το γκαμπιά.

  345. sarant said

    344 H γάμπαρη είναι επίσης δάνειο από τα ιταλικά αλλά ανάγεται σε αλλη ελληνική λέξη (κάμμαρος)

  346. 344: Γάμπαρη (γάbαρη), η, περιληπτικό ουσιαστικό, μόνο στον ενικό, με τη σημασία που λέτε. Στη Θράκη.

  347. Γιάννης Κουβάτσος said

    341: Συγγνώμη, παιδιά, παρακολουθώ τη συζήτηση, αλλά ακόμα δεν έχω καταλάβει γιατί είναι τόσο σημαντικό το ότι οι άνθρωποι σκακιστές χάνουν πανηγυρικά ακόμα κι από φτηνά σκακιστικά προγράμματα. Έχει να κάνει με την ανθρώπινη αλαζονεία; Με το ότι ξέρουμε πως είμαστε ένα σωματικά αδύναμο πλάσμα, αλλά σεμνυνόμαστε για τη μυαλουδάρα μας και μας έρχεται βαρύ που ηττάται στο κατεξοχήν πνευματικό άθλημα; Γιατί, πρακτικά, δεν βλέπω άλλο πρόβλημα. Το σκάκι είναι σπορ και δισγωνίζεται άνθρωπος εναντίον ανθρώπου. Εντάξει, το σκάκι δι’ αλληλογραφίας ή το τηλεφωνικό, που είχαν παίξει κάποτε ΕΣΣΔvsΗΠΑ, έχουν πεθάνει και οι διακοπές στις παρτίδες καταργήθηκαν. Άλλη συνέπεια για το αγωνιστικό σκάκι εξαιτίας των υπολογιστών δεν βλέπω. Εδώ και πολλά χρόνια η δικαιολογημένη γκρίνια είναι για τις πολλές ισοπαλίες και για τα υπεραναλυμένα ανοίγματα, γι’ αυτό και ξεπήδησε το σκάκι 960. Σε όλα τα αθλήματα κάποιοι κανονισμοί αλλάζουν, όταν εμφανίζονται μεγάλες δυσλειτουργίες. Το ίδιο μπορεί να γίνει και στο σκάκι. Θα δούμε. Πάω τώρα για κάνα μπλιτς στο διαδίκτυο. ☺

  348. 342, … 341. μια μνεία στον μεγάλο
    Μιχαήλ Μοϋσέγιεβιτς Μποτβίνικ
    (ή Μπατβίνικ «ρωσιστί» 🙂 ) …
    είχε μόνος «σαν τη μύγα μες το γάλα» προβλέψει ήδη απ τα σιξτις ή σεβεντις ότι
    μια μέρα οι Η/Υ θα κερδίζουν για πλάκα τους ανθρώπους! …

    Προς τιμήν του Μποτβίνικ,
    τα προγράμματα Η/Υ που βασίζονται στο WWW για προβλέψεις ονομάστηκαν
    Web-Botvinik,
    Web bot για συντομία.

  349. 336, … το θέαμα πώς ένας μεγάλος λευκός καρχαρίας κατασπαράζει έναν κολυμβητή …

    Με όνομα Stockfish που να φτουρήσει ο καρχάριος στον καρχαρία!

  350. Αράουτ said

    Εκλεκτέ Ρωμηέ δημοδιδάσκαλε, κύρ-Γιάννη Κουβάτσε (347),

    Και μόνο ότι η οκτάκις Πρωταθλήτρια Ελλάδος, 48χρονη Άννα – Μαρία Μπότσαρη (όπως παραδέχεται κι ο ίδιος ο κ. Σαραντάκος στο σχόλιο 335), παραπληροφόρησε επροχθές το κοινό ότι οι γκραντμέτρ δεν χάνουν από τις μηχανές σε κανονική παρτίδα, έπρεπε να σου δώσει την απάντηση στην εξής ΕΡΩΤΗΣΗ: Γιατί εδώ και μερικά χρόνια οι μεγάλοι σκακιστές αποφεύγουν όπως ο Διάβολος το Λιβάνι να αναμετρηθούν με μηχανές, παρά την τεράστια αμοιβή που τους προσφέρουν οι διοργανωτές;

    1) Κύρ Γιάννη μου: Αντιλαμβάνομαι ότι μοχθείς καθημερινώς για να μάθεις πέντε κολλυβογράμματα στα Ρωμηόπουλα και (στερούμενος Επιτελείου) δεν σού μένει χρόνος να διαβάσεις πέντε βιβλία για να ξεστραβωθείς. Συνεχίζοντας το πολύ ενδιαφέρον (σ.σ.: θα γκρέμισε κανένας φούρνος, διότι συνήθως παπαρολογεί…) σχόλιο 342 του Νεογιδίου για τον Μέγα Μποτβίνικ (1911-1995), σού προσφέρω την αυτοβιογραφία του κορυφαίου αυτού Εβραιο-Μπολσεβίκου σκακιστή για να μάθεις τον τιτάνιο αγώνα των μηχανικών υπολογιστών να φιάξουν ένα μηχάνημα που θα συντρίβει όλους τους γκραντμέτρ.

    Ε, λοιπόν, στην εν λόγω αυτοβιογραφία του (εκδόθηκε το σωτήριον έτος 1981 υπο τον εύγλωττο τίτλο «Achieving the Aim») ο Mikhail Moiseyevich Botvinnik δηλώνει σαφώς ότι το αγωνιστικό σκάκι θα εκμετρήσει το ζήν από την στιγμή που οι μηχανές θα κερδίζουν τον άνθρωπο!.. Τώρα που μαθαίνεις ότι αυτό το είπε ο Μέγας Μποτβίνικ, ασφαλώς δεν θα ξαναγράψεις τα όσα αφελή έγραψες στο σχόλιο 347, κύρ Γιάννη μου…

    2) ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ, αυτό που αναφέρει ο Νεογίδιος στο σχόλιο 342, ο Μποτβίνικ το γράφει στην μνημειώδη αυτοβιογραφία του που σού προσέφερα. Συνέβη το 1957 στην Ολλανδία, σε εκπομπή της Ολλανδικής Τηλεοράσεως όπου συμμετείχε ο Μποτβίνικ κατόπιν προσκλήσεως του μεγάλου Ολλανδού σκακιστού Μάξιμου Όϋβε. Όταν ο Όϋβε τον ρώτησε αν στο μέλλον οι υπολογιστές θα μπορούν να παίζουν καλό σκάκι, ο Μποτβίνικ απάντησε χωρίς δισταγμό «ΝΑΙ». Αναρτώ τις επίμαχες σελίδες 154 και 155

    3) Στα σχόλια 342 + 348 οι σχολιασταί Νεογίδιος και καθηγητής Νικολάου αναφέρουν και το δεύτερο όνομα του Μεγάλου Μποτβίνικ (Μωϋσέγιεβιτς) ΑΠΑΞΙΩΝΤΑΣ να ενημερώσουν τους λοιπούς αναγνώστες ότι ο μεγάλος αυτός Σοβιετικός σκακιστής ήταν 100% Εβραίος και παράλληλα βαθιά κομμουνιστής και Σταλινικός μέχρι το κόκκαλο!.. Μάλιστα, όπως αναφέρει η έγκυρη αγγλική Wikipedia, όταν το 1989 «τα τίναξε» ο Υπαρκτός Σοσιαλισμός, ο Μποτβίνικ έπαθε κατάθλιψη, έχασε την όρασή του, δεν ήθελε πια να ζήσει και τα τελευταία χρόνια της ζωής του ήσαν ΜΑΡΤΥΡΙΚΑ. Παρεμπιπτόντως, οι γνωρίζοντες στοιχειώδη Σοβιετική Ιστορία ξέρουν ότι ένα από τα ισχυρότερα επιχειρήματα των Σταλινικών ότι ο Πατερούλης Στάλιν δεν υπήρξε Αντισημίτης είναι η πασίγνωστη λατρεία του προς τον Εβραίο σκακιστή Μποτβίνικ.

    4) Τελειώνοντας, και για να προκαλέσω τους μπολσεβίκους + τους αντιρατσιστές του παρόντος Ιστολογίου, ΑΝΑΡΤΩ ένα ακόμη απόσπασμα από την μνημειώδη αυτοβιογραφία του Μωϋσή Μποτβίνικ (σελίς 178) όπου περιγράφει την επίσκεψή του στο Ισραήλ το σωτήριον έτος 1964 και δηλώνει υπερήφανος για τον Εβραϊκό του Αίμα!..

    ΕΡΩΤΩ τους αξιότιμους αντιρατσιστές + μπολσεβίκους του παρόντος Ιστολογίου; Υπάρχει, ρε παιδιά, Εβραϊκό Αίμα; Κι αν υπάρχει, γιατί δυσανασχετείτε όταν κάποιοι μιλάνε για Ελληνικό Αίμα; Υπόψιν ότι το 100% των Εβραίων της Σοβιετικής Ενώσεως ήσαν εξιουδαϊσμένοι Χάζαροι και δεν έχουν την παραμικρή φυλετική σχέση με τους Εβραίους της Παλαιάς + Καινής Διαθήκης

  351. Avonidas said

    #347. Γιάννη, δες το ως εξής: το σκάκι είναι ένα παιχνίδι, ένα άθλημα, αλλά ταυτόχρονα είναι κι ένα μαθηματικό πρόβλημα. Τέτοια είναι η φύση του, που δεν τη μοιράζεται π.χ. με το ποδόσφαιρο, ή το μπιλιάρδο, κι αυτό κάνει όλη τη διαφορά. Δεν υπάρχει, ούτε καν στη θεωρία, τέλειος ποδοσφαιρικός αγώνας – οι ποδοσφαιρικοί αγώνες που μπορούν να παιχτούν είναι στην κυριολεξία άπειροι. Υπάρχει όμως μία (ή ίσως και περισσότερες) τέλεια παρτίδα σκάκι, την οποία θεωρητικά μπορούμε να βρούμε μέσω μηχανικής απαρίθμησης, αν και στην πράξη παραμένει πέρα από τις δυνατότητες και των πιο ισχυρών υπολογιστών – και μάλλον θα παραμείνει για πάντα, εκτός αν από καθαρή σύμπτωση συμβαίνει να μπορεί να επιτευχθεί σε λίγες κινήσεις.

    Σκέψου τι θα σήμαινε να «λύσει» κάποιος το σκάκι. Όλοι οι περασμένοι αγώνες θα διατηρούσαν το ιστορικό ενδιαφέρον τους, αλλά το αγωνιστικό σκάκι θα είχε καταστραφεί, αφού ο καθένας θα μπορούσε να αποστηθίσει τη λύση. Το σκάκι σαν άθλημα, για το ψυχαγωγικό του ενδιαφέρον βασίζεται στην ατέλεια των παικτών, κάτι που μοιάζει παράδοξο, αλλά δεν είναι. Μια παρτίδα σκάκι αρχίζει να αποκτά ενδιαφέρον όταν οι αντίπαλοι κατακτήσουν ένα ελάχιστο επίπεδο, ώστε να μπορούν να προκαλέσουν ο ένας τον άλλο, και χάνει το ενδιαφέρον της όταν ο ένας ή και οι δύο αντίπαλοι είναι τόσο καλοί που η πρόκληση να είναι αδύνατη. Κανένας άνθρωπος σκακιστής δεν έχει φτάσει ακόμα αυτό το κατώφλι, και δεν προβλέπεται να το φτάσει, αλλά δεν είναι αδιανόητο να το φτάσουν κάποτε οι σκακιστικοί αλγόριθμοι.

    Περιττό να πω ότι αυτό δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ στο ποδόσφαιρο, το μπιλιάρδο, το τέννις, το μπόουλινγκ κλπ. Οι αντίπαλοι θα είναι πάντα λίγο-πολύ ισοδύναμοι, και η τύχη, κατά συντριπτικό βαθμό, θα καθορίζει την έκβαση.

    Με την ευκαιρία, μιας και αναφέρθηκαν οι αναμετρήσεις ανάμεσα σε σκακιστικά προγράμματα: Μια δυνατότητα που δεν βλέπω να συζητιέται είναι η αναμέτρηση ενός σκακιστικού προγράμματος με τον εαυτό του – ή με ένα ακριβές αντίγραφο, που ουσιαστικά είναι το ίδιο πράγμα. Αυτό για έναν άνθρωπο είναι άσκοπο, αφού έχει ανά πάσα στιγμή επίγνωση της στρατηγικής και δεν μπορεί να μπλοφάρει απέναντι στον εαυτό του, αλλά για έναν αλγόριθμο δεν είναι πρόβλημα. Καθώς οι αλγόριθμοι γίνονται όλο και ισχυρότεροι, και το βάθος των κινήσεων που βλέπουν οι 2 «αντίπαλοι» (ο εξής ένας) είναι ακριβώς το ίδιο, η μπλόφα αποκλείεται, και ο μόνος παράγοντας που μένει είναι να εκμεταλλευτεί το πρόγραμμα την ίδια του την αβλεψία λίγες κινήσεις νωρίτερα – που τώρα τη βλέπει σαν ο αντίπαλος παίκτης! Δεν συμφωνείτε ότι αυτό είναι συναρπαστικό;

  352. dryhammer said

    351. Είναι όντως συναρπαστική ιδέα και αναρωτιέμαι αν θα μπορούσε να επεκταθεί και σε άλλους [αλγοριθμικούς – υπολογιστικούς – ΤΝ κλπ] τομείς ως το απόλυτο αυτοβραχυκύκλωμα. [ΕΦ; – ή φιλοσοφικό ερώτημα;]

  353. dryhammer said

    352. Μπακαλίστικα, αν ο «κωλόφαρδος» έπαιζε τάβλι με τον εαυτό του, θα νικούσε κάποιος ποτέ, θα κατέληγαν σε ατέρμονο αδιέξοδο ή θα εξαρτιόταν η νίκη από το ποιος παίζει πρώτος (ή δεύτερος); [Φαίνεται πως μου λείπει το γνωστικό υπόβαθρο].

  354. sarant said

    353 Παίζαν τάβλι ο Χριστός με τον Θεό. Εξάρες ο Χριστός, ντόρτια ο Θεός, πεντάρες ο Χριστός, εξάρες ο Θεός.
    – Πατέρα, θα σταματήσουμε τα θαύματα να παίξουμε κανα κανονικό τάβλι;

  355. dryhammer said

    353. Κρίμα, αν το συνεχίζανε πολλά ερωτήματα θα είχαν απαντηθεί… [Όπως λέει και μια ψυχή, «οι κορυφαίοι θεολόγοι του ιστολογίου, πως τοποθετούνται επ’ αυτού; Εδώ σε θέλω…]

  356. # 353

    Σίγουρα όχι ο δεύτερος γιατί δεν θα έχει την ευχέρεια να επιλέξει κίνηση αφού θα πρέπει να απαντήσει στην κίνηση του πρώτου ! Στο σκάκι ορίζεται ισοπαλία οπότε τα μαύρα μπορούν να εξουδετερώσουν το πλεονέκτημα της πρώτης κίνησης των λευκών, στο τάβλι όμως κάποιος θα μαζέψει το τελευταίο πούλι, δεν γίνεται ταυόχρονα ( όταν λέμε τάβλι εννοούμε πόρτες, μπάγκαμον που λέγεται στην ελληνική επαρχία)
    Το κακό είναι στο τάβλι με κομπιούτερ πως δεν μπορείς να τσιμπήσεις τα ζάρια που είναι και η πεμπτουσία του αθλήματος στα καφενεία.
    Και θυμήθηκα τον Μήτσο πούχε το καφενείο στην Αγ.Μελετίου, στο τετράγωνο με την «Ατθίς» που μούδινε τα ζάρια να τα ρίξω στο μπιλιάρδο γι αυτόν κι έφερνα εξάρες και τα άλλα νικηφόρα, κι όταν μου τα έδινε να ρίζω για μένα όλο ασσόδυο και τα άλλα λυπητερά. Μεγάλο μαθημα στα 16 μου, δεν έπαιξα ποτέ μπαρμπούτι ούτε στοίχημα ζτο τάβλι πέρα από τα ουζάκια με φίλους

  357. Avonidas said

    #354. Εφτάρες, εννοείς 😉

  358. Γιάννης Κουβάτσος said

    «Έχω προσπαθήσει όλα αυτά τα χρόνια να εξηγήσω, σε γονείς και μαθητές, ότι το σκάκι είναι ένα ανεξάντλητο παιχνίδι. Ένα παιχνίδι που δεν έχει απειληθεί μέχρι στιγμής από την εξέλιξη της τεχνολογίας, αλλά το σημαντικότερο δεν προβλέπεται να απειληθεί για αιώνες ακόμα!

    Η πιο συνηθισμένη αντίδραση στην παραπάνω θέση, είναι η δυσπιστία από την πλευρά του ακροατή, ο οποίος μη έχοντας ασχοληθεί με τα στατιστικά στοιχεία και τη δομή του σκακιού, αρνείται να δεχτεί ότι οι θεοποιημένοι, τη σημερινή εποχή, υπολογιστές δεν θα έχουν τη δυνατότητα να λύσουν το σκάκι στα επόμενα χρόνια.»
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://chess24.gr/polyplokotita-skakiou-synepeies/&ved=2ahUKEwjYmPi4pMHtAhUREBQKHTnpB5MQFjADegQIBxAB&usg=AOvVaw2UKqvTvGsAFlX6LOofVO8K&cshid=1607530316932

  359. ΣΠ said

    Μια εκτίμηση του πλήθους των πιθανών παρτίδων.
    https://en.wikipedia.org/wiki/Shannon_number

  360. Νέο Kid said

    «Ποσοτικά» πάντως, η «επίλυση» του σκακιού δεν είναι ταυτόσημη με το πλήθος των πιθανών παρτίδων! Αυτό είναι το λάθος στην «ποσοτικοποίηση» του χρόνου επίλυσης που επιχειρεί το κατά τα αλλά ωραίο άρθρο που πόσταρε ο Γ. Κουβάτσος.
    Μπορεί ο αριθμός του Σάννον να μοιάζει όντως απαγορευτικός , αλλά
    ο αριθμός των μαθηματικών operations που θα απαιτηθούν για να λυθεί το σκάκι, μπορεί να είναι σημαντικά μικρότερος από τον αριθμό των operations που απαιτούνται για να παραχθεί το πλήρες «δέντρο ανάλυσης» (game-tree) του σκακιού! Αυτό είναι ίσως λίγο δυσνόητο, αλλά αν σκεφτεί κάποιος ας πούμε ότι δεν χρειάζεται να αναλύσουμε όλες τις πιθανές θέσεις ντάμα+βασιλιάς vs βασιλιάς για να αποφανθούμε ότι είναι φορσέ νίκη , γίνεται νομίζω κατανοητό. Ειδικά αν το σκάκι τυγχάνει να είναι φορσέ νίκη για μια πλευρά ,ένα μικρό μόνο υποσύνολο του 10^90 θα αρκούσε. Αυστηρά μαθηματικώς δε, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι η παρτίδα που λύνει το σκάκι θα βαστάξει 40 κινήσεις! Μπορεί το σκάκι να λύνεται και σε 20. Κάτι τέτοιο βέβαια θα ήταν αρκετά απρόσμενο, αλλά μαθηματικώς δυνατό πάντως!

  361. Αράουτ said

    Ν’ αγιάσει το στόμα σου, κύριε Νεογίδιε (360). Ο κύρ-Γιάννης Κουβάτσος δεν μπορεί να τα καταλάβει αυτά γιατί οι μαθηματικές του γνώσεις φτάνουν μέχρι τις 4 πράξεις της αριθμητικής. Από προχτές τον έχω ενημερώσει ότι ανακαλύφθηκε ο Τροχός, αλλά ο κύρ-Γιάννης τον χαβά του: Δεν πά’ νάχουνε πεί από χρόνια ο Μποτβίνικ κι ο Κασπάροβ ότι το αγωνιστικό Σκάκι τελείωσε; Ο κυρ-Γιάννης ζεί στον δικό του ασφαλή κόσμο: Νομίζει πως κάποιοι αναγνώστες είναι άβγαλτα σκολιαρόπαιδα και θα χάψουν τις ονειροφαντασίες του

  362. Avonidas said

    #360. Αυτό ακριβώς. Αν μου δώσουν ένα λουκέτο και 10^120 κλειδιά, και μόνο ένα κλειδί ταιριάζει στο λουκέτο, τίποτα δεν αποκλείει να βρω το σωστό κλειδί με την 1η δοκιμή, ή την εκατοστή, ή τη χιλιοστή. Είναι απίθανο, αλλά όχι αδύνατο. Πόσο μάλλον αν έχω ένα σύστημα που μου επιτρέπει να ψάχνω τα κλειδιά με κάποια μη τυχαία σειρά, ή να αποκλείω ολόκληρες αρμαθιές μεμιάς.

  363. Avonidas said

    #358. Επίσης, δεν καταλαβαίνω αυτή την εμμονή στη μοναδικότητα του σκακιού. Ακόμη κι αν αποκλείσουμε τα παιχνίδια τύχης και ασχοληθούμε μόνο μ’ εκείνα της καθαρής στρατηγικής, γιατί το σκάκι να είναι ανώτερο/καλύτερο/ευγενέστερο παιχνίδι από το Go, για παράδειγμα; Επειδή έχει αναπτυχθεί μια σκακιστική παράδοση στη Δύση; Δεν βλέπω να επιστρατεύεται κάποιο αντικειμενικό κριτήριο.

  364. ΣΠ said

    Να επισημάνω απλώς ότι το πλήθος των sensible παρτίδων είναι κάπου 10^40. Και πάλι όμως είναι απαραίτητο να βρεθεί μέθοδος να αποκλειστεί ένας τεράστιος αριθμός παρτίδων για να μπορούν οι υπολογιστές να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα. Προς το παρόν δεν βλέπω πώς μπορεί να γίνει αυτό. Το σκάκι δεν κινδυνεύει για πολλά χρόνια ακόμα.

  365. Για όσους δεν γνωρίζουν αυτό το πολύ όμορφο έργο: https://www.youtube.com/watch?v=OquJVMCxcmA

  366. Avonidas said

    Να επισημάνω κι εγώ απλώς, για τους φίλους που το λησμονούν, ότι η βαταλοσυζήτηση είναι από χρόνια λυμένη, κι η νικηφόρα στρατηγική είναι γνωστή 🙂

  367. avno13 said

    Υπάρχουν και πιο «περίπλοκα» παιχνίδια από το σκάκι, όπως, το εννοούν οι (περισσότεροι;) μαζέττες. Εκτός από το 960, υπάρχει το shogi (ιαπωνική βερσιόν του παραδοσιακού, αλλά με την ουσιώδη ρηξικέλευθη προσθήκη ότι συλληφθέντα αντίπαλα κομμάτια, μπορούν να ξαναμπούν στο ρινγκ ως φίλια (το χρώμα αλλάζει με ένααπλό «αναποδογύρισμα»), το κινεζικό go.
    Αληθεύει ότι το stockfish είναι κυρίως μνήμη κια «brute force», ενώ το alpazero «deep-» & «self-«»»learning»»»»?

  368. Γιάννης Κουβάτσος said

    361:Οι γνώσεις μου στα μαθηματικά όντως δεν είναι σπουδαίες, κλασικό πήγαινα και ποτέ δεν το χώνεψα αυτό το μάθημα. Αλλά ξέρω, Βάτμαν, τι συμβαίνει στον κόσμο. Και αυτό που συμβαίνει είναι ότι το αγωνιστικό σκάκι ζει και βασιλεύει και μάλλον θα συνεχίσει να το κάνει για πολλά-πολλά χρόνια. Επίσης είναι γεγονός ότι ο Μποτβίνικ είναι νεκρός και ο Κασπάροβ πρώην παγκόσμιος πρωταθλητής και νυν ψεκασμένος φανφαρόνος. Κι όποτε γουστάρεις σε παίζω μια παρτίδα σκάκι ή μπορώ να σου μάθω τις κινήσεις, αν δεν τις ξέρεις.

  369. Παναγιώτης Φρεντζάς said

    Η αλήθεια είναι ότι δεν μου πολυάρεσε. Υποθέτω και σε άλλους σκακιστές, πολύ εκτός πραγματικότητας.
    Παρεμπιπτόντως, άρεσε πολύ στον Δανίκα, οπότε ένας λόγος παραπάνω να το σνομπάρω… 😛

  370. sarant said

    Kαλώς τον, κι ας μη συμφωνούμε για την ταινία!

  371. Από έναν συναρπαστικό άνθρωπο… 😋

  372. ΣΠ said

  373. […] Ρόλο έπαιξε επίσης η παρακίνησή σας να δω τη σειρά Το γκαμπί της βασίλισσας (γράψαμε γι’ αυτήν) και κάποιες προτάσεις του φίλου […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: