Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ήλιος με δόντια, του Γιάννη Μακριδάκη

Posted by sarant στο 29 Νοεμβρίου, 2020


Στην Ελληνική Λέσχη Ανάγνωσης Λουξεμβούργου ορίζουμε στην αρχή της χρονιάς ποια βιβλία θα διαβάσουμε (κάνουμε ψηφοφορία ανάμεσα στις προτάσεις που έχουν γίνει) κι ύστερα γίνεται μια παρουσίαση περίπου κάθε μήνα. Τώρα με τον κορονιό οι παρουσιάσεις γίνονται εξ αποστάσεως, με το Ζουμ, που δεν είναι ιδανικό, αφού δεν έχεις την άμεση επαφή, ούτε τη συνέχεια μετά, αλλά από την άλλη μπορεί να πάρει μέρος και κάποιος που βρίσκεται εκτός έδρας.

Πριν από δεκαπέντε μέρες παρουσίασα το μυθιστόρημα του Γιάννη Μακριδάκη «Ήλιος με δόντια», που το είχα προτείνει εγώ. Δημοσιεύω εδώ το κείμενο της παρουσίασης. Στο αχανές Διαδικτυο και πιο συγκεκριμένα στη σελίδα Φέισμπουκ της Ελ.Λε.Α.Λ. υπάρχει και το βίντεο της παρουσίασης, αλλά δεν ξέρω πώς να το εμφανίσω εδώ -και, εδώ που τα λέμε, έτσι όπως είναι παρμένο από την κάμερα του Ζουμ είναι λιγάκι χάλια οπότε δεν επέμεινα και πολύ να μάθω πώς να το βάλω εδώ.

Ο Μακριδάκης είναι ο αγαπημένος μου συγγραφέας από τους ενεργούς, και κάθε καινούργιο του βιβλίο το αναζητώ αμέσως μόλις κυκλοφορήσει και μερικά από αυτά τα έχω παρουσιάσει σε ειδικό άρθρο του ιστολογίου: τις Βάρδιες των πουλιών πέρυσι, το «Όλα για καλό» το 2017, το «Αντί Στεφάνου» το 2015 και το «Του Θεού το μάτι» το 2013.

Ήλιος με δόντια, του Γιάννη Μακριδάκη

Ο Γιάννης Μακριδάκης γεννήθηκε το 1971 στη Χίο και σπούδασε μαθηματικά. Το 1997 ίδρυσε το Κέντρο Χιακών Μελετών με σκοπό την έρευνα, αρχειοθέτηση, μελέτη και διάδοση των τεκμηρίων της Χίου και διευθύνει το τριμηνιαίο περιοδικό «Πελινναίο». Ζει στο χτήμα του στη Βολισσό, όπου ασχολείται με τη φυσική καλλιέργεια, ενώ ταυτόχρονα διοργανώνει λογοτεχνικά εργαστήρια και αγροτουρισμό.

Έχει γράψει τα βιβλία «Συρματένιοι, ξεσυρματένιοι, όλοι. Χιώτες πρόσφυγες και στρατιώτες στη Μέση Ανατολή: Μαρτυρίες 1941 – 1946» (εκδ. Κ.Χ.Μ., Πελινναίο 2006) και «10.516 μέρες: Ιστορία της νεοελληνικής Χίου 1912 -1940», ιστορικό αφήγημα (εκδ. Κ.Χ.Μ., Πελινναίο 2007), το πρώτο μυθιστόρημά του «Aνάμισης ντενεκές» (Eστία 2008) κυκλοφόρησε τον επόμενο χρόνο (2009) και στα τουρκικά, «Η δεξιά τσέπη του ράσου», νουβέλα (Εστία 2009), «Ήλιος με δόντια», μυθιστόρημα (Εστία 2010), «Λαγού μαλλί», νουβέλα (Εστία 2010), «Η άλωση της Κωσταντίας», μυθιστόρημα (Εστία 2011), «Το ζουμί του πετεινού», νουβέλα (Εστία 2012), «Του Θεού το μάτι», νουβέλα (Εστία 2013), «Αντί Στεφάνου», νουβέλα, (Εστία 2015), «Η πρώτη φλέβα», νουβέλα (Εστία 2016), «Όλα για καλό», μυθιστόρημα (Εστία 2017), «Οι βάρδιες των πουλιών», νουβέλα (Εστία 2019), «Ενάμισι δευτερόλεπτο φως», νουβέλα (Εστία 2020). Βιβλία του έχουν διασκευαστεί με επιτυχία για το θέατρο και τον κινηματογράφο.

Όλα σχεδόν τα έργα του Μακριδάκη αναφέρονται στην πατρίδα του τη Χίο, έστω κι αν αυτή δεν κατονομάζεται πάντοτε.

Αξίζει να προσέξουμε ότι τα πρώτα βιβλία του Μ. είναι δουλειά ερευνητική-ιστορική. Το δεύτερο από αυτά είναι προϊόν αποδελτίωσης των τοπικών εφημερίδων 1912-1940 και είναι το μόνο βιβλίο του που δεν έχω διαβάσει.

Αυτή η στέρεη βάση τροφοδοτεί αρκετά από τα επόμενα έργα του. Η αποδελτίωση από τις χιώτικες εφημερίδες της περιόδου 1912-1940 τον βοηθάει να περνάει στα μυθιστορήματά του μεταπλασμένα διάφορα ιστορικά γεγονότα. Θα πω ένα παράδειγμα από ένα άλλο βιβλίο, τις Βάρδιες των πουλιών. Παίρνει  το πραγματικό γεγονός της ημερήσιας εκδρομής που έκαναν το 1932 οι κάτοικοι του προσφυγικού συνοικισμού της Χίου στο παλιό τους χωριό απέναντι στη μικρασιατική ακτή -και προσθέτει την έξοχη λεπτομέρεια πως η προγιαγιά του αφηγητή με την ευκαιρία αυτή έκοψε με το σουγιαδάκι ένα μάτι από την καλή λεμονιά τη δίφορη που είχε στον παλιό της κήπο, και το έβαλε κάτω από τη γλώσσα της για να έχει υγρασία και το μετάφερε στο καινούργιο της σπίτι και μπόλιασε το δέντρο της.

Στις παλιότερες νουβέλες του υπήρχαν αναφορές σε μεγάλα γεγονότα της εκάστοτε πολιτικής επικαιρότητας: η «Δεξιά τσέπη του ράσου» παρακολουθεί την αγωνία ενός καλόγερου, τις μέρες που χαροπαλεύει ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, να σώσει το κουτάβι της αγαπημένης του (και νεκρής πια) σκύλας· το «Λαγού μαλλί» ξεκινάει με μια βάρκα που φαίνεται στο φόντο πίσω από τον Γιώργο Παπανδρέου που κάνει το ιστορικό του διάγγελμα από το Καστελλόριζο και κλείνει με τον απόηχο από τους νεκρούς της Μαρφίν· στο «Ζουμί του πετεινού», ο Παναγής, που ζει απομονωμένος με τη γυναίκα του στο μούρκι του, στο χτήμα του θα λέγαμε εμείς, πάει να πλαντάξει όταν ακούει να συζητάνε για τη δεινή οικονομική κατάσταση της χώρας. «Στου Θεού το μάτι» ακούμε τον μονόλογο ενός συνταξιούχου, αριστοτέχνη κηπουρού, για τις εκλογές του 2012, όταν βλέπει το έως τότε κραταιό κόμμα του να καταρρέει. Στη συνέχεια ο Μακριδάκης έδωσε δυο βιβλία χωρίς τέτοιες αναφορές («Αντί στεφάνου» και «Η πρώτη φλέβα») ενώ το «Όλα για καλό» εκτυλίσσεται μέσα στην προσφυγική κρίση του 2015.

Στον Ήλιο με δόντια, έχουμε την ιστορία του Κωσταντή, ο οποίος είναι ο αφηγητής. Το έργο χωρίζεται σε τρία μέρη, διαρκώς μειούμενης έκτασης. Το πρώτο μέρος, με τίτλο Μπομπίνες, είναι η πρωτοπρόσωπη αφήγηση του Κωσταντή· χωρίζεται κι αυτό σε τρία μέρη, τρεις μπομπίνες μαγνητοφώνου, και συνολικά πιάνει 180 σελίδες. Το δεύτερο μέρος, Χειρόγραφο, με 50 περίπου σελίδες, είναι η γραπτή έκθεση του Νικολάου Τρουμπή, για την περίπτωση του Κωσταντή, και το τρίτο μέρος, 10 σελίδες, είναι η αφήγηση του εγγονού του Τρουμπή.

Η δράση εκτυλίσσεται στη Χίο. Τη Χίο δεν την κατονομάζει, τη λέει «Χώρα» και αυτό το διατηρεί παντού, πχ την ποδοσφαιρική ομάδα την λέει «Παγχωραϊκό» αντί «Παγχιακό» και το πείραγμα «Κουκοχιώτες» (όπως λέγανε περιπαιχτικά τους Χιώτες επειδή καλλιεργούσαν και έτρωγαν πολύ κουκιά) το μετατρέπει σε «Κουκοχωραϊτες». Ωστόσο, η τοπογραφία της Χίου περιγράφεται, αν δεν κάνω λάθος, με ακρίβεια. Οπότε, πάνω στον γενικό καμβά της ιστορίας της Χίου από το 1919 ως το 1944, ο Μακριδάκης κεντάει την προσωπική ιστορία του ήρωά του.

Ο Κωσταντής ξεκινάει την αφήγησή του και συστήνεται. Διαβάζω την πρώτη σελίδα, και επισημαίνω ότι κάποιες από αυτές τις πληροφορίες επαναλαμβάνονται διαρκώς στην αφήγηση.

Ναι, εγώ είμ’ αυτός. Ο Κωσταντής με τ’ όνομα, που δού­λευα κάλφας στο μηχανουργείο του μαστρο-Μιμάκη στη Φτωχιά προκυμαία, άκρη άκρη στο λιμάνι της Χώρας, εκει που αράζουνε τα βαπόρια. Μπορείς να με φωνάζεις και Ιδιώνυμον. Ακούω και σ’ αυτό ακόμα, δεν το ξέχασα. Μην κοιτάς που τώρα, εν ετει 1969, με λένε Κωνσταντίνο, αφράτεψα και είμαι μες στα μαύρα, ας οψονται εκείνες οι μαύρες μέρες, οι άραχνες.

Πάντως πριν απο τοτε ήμουνα κάλφας. Τι κάλφας δη­λαδή, όλη τη δουλειά εγώ την έβγαζα, μαστοράντζα είχα γίνει πια, το πρωί σχολείο, το βράδυ δουλειά. Απόκτησα βέβαια με τον καιρύ και δίπλωμα Ανωτάτης Εμπορικής, ώς και στα καταστήματα Ράλλη στις Ινδίες θα μπορούσα να πάω, περιζήτητος ήμουνα, βέβαια, και να χω θέση διευθυντού με ταξίδια στις Ευρώπες, μα ας όψεται πάλι το μηχανουργείο και που ήμουνα πολύ συναισθηματικό παιδί. Βέβαια, κατόπιν ενός περιστατικού αλλά και της προόδου της τεχνολογικής, το μηχανουργείο, μαγαζί το λέγαμε τότε ο μαστρο-Μιμάκης κι εγώ, έγινε και ηλεκτρολογείο. Απόκτησε και παράρτημα αντιπροσωπειών. Βέβαια. Εμπόριο εγγλέζικων, φτου, αντλιών και μηχανημάτων και εκεί βεβαίως διέπρεψα αναλαμβάνοντας, πλην των πωλήσεων, εγκαταστάσεων, επισκευών, και τον εξαιρετικά ευαίσθητο τομέα των διεθνών σχέσεων, τέλος πάντων (…)

Στην τρίτη σελίδα μαθαίνουμε τον θάνατο της μητέρας του Κωσταντή, που συναρτάται με την είσοδο του ελληνικού στρατού στη Σμύρνη την 1η Μαΐου 1919 και έτσι βρίσκουμε και την ηλικία του αφηγητή, ήταν 11 χρονών το 1919 άρα γεννήθηκε το 1908. Βλέπουμε και πάλι τη συνήθεια του Μακριδάκη να παντρεύει τη μυθοπλασία με ιστορικά γεγονότα: η μητέρα του σκοτώθηκε πέφτοντας από το μπαλκόνι καθώς είχε ανέβει να φροντίσει τα λαμπιόνια μιας πατριωτικής επιγραφής: την καταπλάκωσε η σιδερένια επιγραφή του αρχοντόσπιτου στο οποίο δούλευε υπηρέτρια.

Σε μια από τις πολλές παρενθέσεις του, ο αφηγητής μάς λέει ότι τον χειροτόνησε ο δεσπότης Ιωακείμ [ο επίσκοπος της Χίου, που είναι ιστορικό πρόσωπο, αν και ο Μακριδάκης του αλλάζει ελαφρώς το επώνυμο, Τρουμπής από Στρουμπής που είναι το κανονικό. Ο Στρουμπής ήταν στο ΕΑΜ και αποτάχθηκε από την εκκλησία μετά την απελευθέρωση]. Μας λέει επίσης ο Κωσταντής ότι ο ίδιος είχε σημαντική αντιστασιακή δράση αλλά μετά την Κατοχή δεν είχε καμιά ανάμιξη στα πολιτικά, και μόνο την ενορία του κοιτάζει. Ταυτόχρονα, αναφέρει παρεμπιπτόντως τον αχαΐρευτο Αποστόλη και τη μαύρη εκείνη μέρα που κοιμήθηκε παραπάνω και έγινε κάτι κακό, ενώ δηλώνει ότι το μόνο που τον τριβελίζει είναι ότι δεν μπορεί να θυμηθεί «τι έγινε παρακάτω».

Αυτά στις 5 πρώτες σελίδες, ήδη έχουμε ένα σκαρίφημα του πρωταγωνιστή -που όμως θα εμπλουτιστεί στη συνέχεια, αλλά και θα αναιρεθεί. Αφού ο αφηγητής διηγηθεί τον θάνατο της μητέρας του περνάει στον θάνατο του πατέρα του, που έγινε όταν εκείνος ήταν 6 χρονών. Μαθαίνουμε ότι ζούσαν σε μια χαμοκέλα μέσα στο Φρούριο, σε μια φτωχογειτονιά και ότι από τα παιδικά του χρόνια ο Κωσταντής βίωσε την απόρριψη της γειτονιάς και στο σχολείο επειδή ήταν «γυναικωτός», ήταν η δεύτερη μεγάλη ντροπή της γειτονιάς μετά τις παστρικές που είχαν επίσης εκεί σπίτια. Και επίσης μαθαίνουμε ότι ο μάστρο Μιμάκης ερχόταν ταχτικά τα βράδια και κοιμόταν με τη χήρα μητέρα του Κωσταντή.

Ο ακροατής του Κωσταντή είναι βουβός, αν και ο Κωσταντής συνεχώς του απευθύνεται («που λες», «όπως σου είπα» κτλ.). Επίσης συχνότατα αναφέρει, σαν ρεφρέν, ότι «τώρα πια τελείωσαν αυτά, τώρα έχω το ποίμνιό μου και είμαι μια χαρά» ή, όταν παραφέρεται και βρίζει στη διήγηση αμέσως μεταμελείται λέγοντας «αυτά δεν αρμόζουν στο λειτούργημά μου». Επίσης κάθε φορά που αναφέρεται στους εγγλέζους ή σε κάτι αγγλικό λέει «φτου» ή «παλιοφάρα». Ενώ, κάθε τόσο, εκφράζει την ελπίδα ότι επιτέλους αυτή τη φορά θα καταφέρει να θυμηθεί «τι συνέβηκε μετά τη μαύρη εκείνη ώρα».

Στη συνέχεια μαθαίνουμε για τον Αποστόλη, τον μοναδικό έρωτα του Κωσταντή, που ήταν 13 χρόνια μεγαλύτερος και με τον οποίο είχαν επαφές. Ήταν ο μοναδικός δικός του άνθρωπος, λέει. Ήταν γκαρσόνι στο καφενείο, ο πρώτος που βγήκε από το Φρούριο, αλλά και ποδοσφαιριστής στην τοπική ομάδα, έπαιζε και μπουζούκι, ήταν πολύ αγαπητός στην τοπική κοινωνία.

Η πρώτη μπομπίνα τελειώνει με τον Κωσταντή να λέει στον βουβό συνομιλητή ότι μετά τον θάνατο της μητέρας του πήγε και έζησε στο σπίτι του μαστροΜιμάκη σαν ψυχοπαίδι και παραγιός στο μαγαζί, ενώ στην αρχή της δεύτερης μπομπίνας μαθαίνουμε ότι απορρίφθηκε από τον στρατό «λόγω του γνωστού ζητήματος», κάτι που στοίχισε πολύ στον Μιμάκη. Τότε, έχουμε φτάσει στο 1923, βρέθηκε κι ένα έκθετο βρέφος έξω από το σπίτι τους και παρόλο που η άτεκνη κυρα Δέσποινα ήθελε να το κρατήσουν και να υιοθετήσουν επίσημα και τον Κωσταντή και το βρέφος, τελικά ο Μιμάκης το έδωσε στην εκκλησία.

Προηγουμένως, ο Αποστόλης επιστρατεύεται στο μικρασιατικό μέτωπο και όταν γυρίζει ζητάει πιεστικά από τον αφηγητή να «ολοκληρώσουν τη σχέση τους» κι αυτό γίνεται τελικά το 1923, όπου το γεγονός συναρτάται και με την αλλαγή του ημερολογίου στις 16.2.1923, όταν χάθηκαν 12 μέρες από το ημερολόγιο και περάσανε από τις 16 Φεβρουαρίου στην 1η Μαρτίου. Στη δεκαετία του 1920 ο Αποστόλης αναπτύσσει ενεργή κομμουνιστική δράση και όταν τους πιάνουν θεωρεί υπεύθυνο τον Κωσταντή.

Αφηγείται μετά πώς είχε βγάλει όνομα και τον χλεύαζαν στο δρόμο: Σαν περπατούσα στο τσαρσί αρχίζανε οι γανωματάδες … να βαράνε σφυριά, και παραπονιέται ότι δεν αναγνωρίστηκε η μοναδική ηρωική του πράξη, όταν σε μια πυρκαγιά έφερε από το μαγαζί την καινούργια αντλία και τη χειρίστηκε επιδέξια με αποτέλεσμα να σβήσει η φωτιά. Επίσης μας λέει ότι κάθε φορά που ο Παγχωραϊκός έχανε και ο Αποστόλης είχε κακή απόδοση όλοι τον θεωρούσαν υπεύθυνο εκείνον, και μετά διηγείται τη μεγαλύτερη πίκρα της ζωής του, όταν σε ένα φιλικό ποδοσφαιρικό ματς με μια τουρκική ομάδα (αυτό στοιχηματίζω πως βασίζεται σε πραγματικό γεγονός) όπου πάλι ο Αποστόλης σερνόταν, ακούει τα κουτσομπολιά της κερκίδας ότι είχε ξενυχτήσει στο σπίτι μιας ζωντοχήρας.

Η τρίτη μπομπίνα αρχίζει με τον γάμο του Αποστόλη με τη ζωντοχήρα, που γίνεται το 1936. Ο μαστρο Μιμάκης γέρασε και σιγά σιγά γίνεται αλκοολικός και πίνει όλο και περισσότερο, αφού μάλιστα προσπάθησε να κάψει το μαγαζί του για να πάρει την ασφάλεια και ο Κωσταντής τον εμπόδισε. Ο Κωσταντής παίρνει στις πλάτες του τη διεύθυνση του μαγαζιού και επειδή επισκευαζει γραμμοφωνα μπαίνει στην καλή κοινωνία του σπιτιού και τον καλούν και στα πάρτι. Έρχεται η Κατοχή, μας διηγείται για τη μαύρη αγορά και πώς οι αστοί της Χίου αντάλλαζαν πιάνα με τρόφιμα, που οι χωριάτες τα έβαζαν στο κοτέτσι να γεννάνε οι όρνιθες. Νέες λέξεις, αναγνωρίσεις και ανταλλαγές.

Σε ένα τέτοιο πάρτυ γνωρίζει τον Νιλς, έναν πανέμορφο Σουηδό του Ερυθρού Σταυρού, ο οποίος έχει δεσμό με τη Θάλεια, κόρη πλούσιου εμπόρου. Τον ερωτεύεται τον Νιλς, ή, όπως το αποκαλεί «ενθουσιασμό», χωρίς βέβαια να εκδηλώσει τίποτε. Μια μέρα που ο Αποστόλης έχει μεθύσει, του εκμυστηρεύεται ότι έχουν συγκροτήσει μια αντιστασιακή ομάδα που φυγαδεύει κόσμο στην Τουρκία και μαζεύει πληροφορίες. Ο Κωσταντής, θέλοντας να τον προστατεύσει, επειδή ξέρει ότι είναι απόκοτος, ζητάει να μπει κι αυτός στην ομάδα, κι έτσι γίνεται.

Η αποστολή του Κωσταντή στην αντιστασιακή ομάδα είναι να στέκεται κάθε πρωί 6 με 7 στην πόρτα του μαγαζιου, κι αν δει τον «Μιχαλιό το τέσσερο» να σβουρίζει χταπόδι, αυτό είναι το σύνθημα, πρέπει να τρέξει να ειδοποιήσει τον Αποσπερίτη, τον βαρκάρη που έκανε τις αποστολές στην Τουρκία.

Μια μέρα, τον Φλεβάρη του 1944, καθώς βλέπει ένα γλυκό όνειρο με τη μητέρα του ζωντανή, αργεί να ξυπνήσει. Έντρομος τρέχει στο λιμάνι, περασμένη πια η ώρα, και βλέπει ότι έχει επιστρέψει το σουηδικό πλοίο με το σιτάρι για να το μοιράσει στους πεινασμένους νησιώτες -και για να τελεσθούν οι γάμοι του Νιλς με τη Θάλεια. Και την ίδια στιγμή ο Αποστόλης τον επιπλήττει που αμέλησε να ξυπνήσει και του ρίχνει ένα φοβερό βλέμμα: «το κρίμα στο λαιμό σου».

Προς το μεσημέρι της ίδιας μέρας, 7 Φεβρουαρίου 1944, ο μαστροΜιμάκης τον παρακαλεί να τον κατεβάσει στο λιμάνι, καθώς ο ίδιος είναι πια ανήμπορος να περπατήσει χωρίς βοήθεια. Έτσι γίνεται. Έχει ήλιο αλλά κάνει κρύο, ήλιος με δόντια. Και εκείνη τη στιγμή έρχονται τα εγγλέζικα αεροπλάνα, αρχίζει ο βομβαρδισμός, το πλοίο παίρνει φωτιά και ο Κωσταντής αντικρίζει να κείτονται νεκροί, σχεδόν αγκαλιασμένοι, ο Αποστόλης και ο μαστροΜιμάκης. Εκεί το μυαλό του δεν αντέχει, τρελαίνεται, αφού θεωρεί ότι αυτός φταίει για τον βομβαρδισμό -και τελειώνει και η τρίτη μπομπίνα.

Μέρος Β, το χειρόγραφο

Το έχει γράψει ο Νικόλαος Τρουμπής, μαθητής της Εμπορικής, και διαχειριστής στο Ίδρυμα (έχει πάρει το επώνυμο του Μητροπολίτη, όπως και όλα τα έκθετα που ανέτρεφε το Ίδρυμα). Περιγράφει και αυτός τον βομβαρδισμό της 7.2.1944 και μας λέει ότι ανάμεσα στους νεκρούς ήταν και ο Νιλς. Επίσης, μαθαίνουμε πως αυτός, ο Νικ. Τρουμπής, είναι το έκθετο βρέφος που βρήκε ο Μαστρομιμάκης έξω από την πόρτα του μια μέρα του 1923 και το παρέδωσε στο Ίδρυμα -είναι, δηλαδή, ο παρά λίγο «αδελφός» του Κωσταντή.

Όμως, επειδή ίσως κάποιοι να μην έχουν διαβάσει το μυθιστόρημα, δεν θα σας πω περισσότερα, δεν θα φανερώσω τα συμπεράσματα του Τρουμπή.

Μέρος 3ο: Ήλιος με δόντια, δεκασέλιδη μαρτυρία του Νίκου Τρουμπή, εγγονού του προηγούμενου (που πέθανε το 2003, 80 ετών) ο οποίος ολοκληρώνει την έρευνα και δίνει την απάντηση.

Στο τέλος του βιβλίου ο συγγραφέας παραθέτει ένα σύντομο σημείωμα που θα το διαβάσω.

Τη Δευτέρα 7 Φεβρουάριου 1944 και ώρα 11.45 το πρωί, έξι αγγλικά πολεμικά αεροπλάνα βομβάρδισαν εντός του λιμένα της Χίου το σουηδικό πλοίο Wiril, το οποίο μετέφε­ρε για λογαριασμό του Διεθνούς Κομιτάτου του Ερυθρού Σταυρού φορτιο σίτου και άλλων τροφίμων στον δοκιμα­σμένο από την πείνα πληθυσμό του νησιού. Σε αυτή την επιχείρηση σκοτώθηκαν δεκαέξι άνθρωποι και τραυματί­στηκαν περί τους εξήντα. Πολλοί περισσότεροι δηλαδή από όσους εκτέλεσαν οι ίδιοι οι εισβολείς κατά την τρί­χρονη και πλέον παρουσία τους στο νησί. Ανάμεσα στους νεκρούς ήταν και ο Μιχάλης Κουτσουράδης, ο επονομαζό­μενος Τέσσερο, ο οποίος τριγυρνούσε με το καλαθάκι του, το Μικρό Παρίσι, στους δρόμους της πόλης και πουλούσε ζαχαρωτά και ξηρούς καρπούς στους θαμώνες των καφενείων. Επίσης, στα τραύματά του υπέκυψε εκείνη τη μέρα και ο Σουηδός αντιπρόσωπος του Ερυθρού Σταυρού στη Χίο, Νιλς Νίλσον, ο οποίος το ίδιο απόγευμα θα παντρευό­ταν εντός του πλοίου με την αγαπημένη του Θάλεια Φραγκάκη, κόρη του υποπρόξενου της Σουηδίας στο νησί, εμπόρου Αντωνίου Φραγκάκη. Τέλος, μέσα στο τζιπ του σκοτώθηκε και ο Γερμανός διοικητής του φρουραρχείου Βαστερχάουζερ, του οποίου το όνομα εσκεμμένα δεν αναγράφεται στην αναθηματική πλάκα που έστησε πενήντα χρόνια μετά το βομβαρδισμό ο Δήμος της Χίου πάνω στο κτίριο του τελωνείου. Μικροψυ­χία; Μάλλον.

Μονάχα αυτά τα πρόσωπα είναι αληθινά και αυτά τα περιστατικά ιστορικά επιβεβαιωμένα.

Γ. Μ.

[Ο Μακριδάκης εδώ παραλείπει την αναφορά στον μητροπολίτη Ιωακείμ Στρουμπή, ο οποίος παίζει καθοριστικό ρόλο στη μυθοπλασία. Το γεγονός ότι έχει παραλλάξει ελαφρά το επώνυμό του με κάνει να υποθέσω ότι ο μυθιστορηματικός Τρουμπής δεν είναι ακριβές αντίγραφο του πραγματικού Στρουμπή, ότι ο Μακριδάκης απλώς εμπνεύστηκε από τη μορφή του ιεράρχη αλλά άλλαξε κάποια στοιχεία.]

Να σημειώσω ότι το έργο έχει διασκευαστεί για το θέατρο, από τον Βασίλη Βασιλάκη, που καταφέρνει να δώσει έναν συναρπαστικό μονόλογο (είχα την τύχη να τον παρακολουθήσω).

Κλείνω με τέσσερις λέξεις που ίσως δεν τις ξέρουν όλοι.

γουσουρικό: το εγκεφαλικό

μπεγεντώ: επαινώ

ο ολός του χταποδιού: το σακουλάκι με το μελάνι

μπαβέδες· κυβόλιθοι, με τους οποίους είναι στρωμένο το λιμάνι, τυπική χιώτικη λέξη.


Στην παρουσίαση που έκανα στη Λέσχη Ανάγνωσης δεν θέλησα να φανερώσω τη λύση του μυστηρίου, αφού θα ακολουθούσε συζήτηση. Εδώ όμως μάλλον πρέπει να τη μαρτυρήσω.

Από την αφήγηση του πρώτου μέρους βγάζουμε το συμπέρασμα ότι ο Κωσταντής είναι ένας εξηντάρης ιερέας που έχει ενοχές για το ομοερωτικό του παρελθόν και που πέρασε μια τραυματική εμπειρία την οποία έχει απωθήσει και προσπαθεί να τη θυμηθεί.

Στο δεύτερο και το τρίτο μέρος μαθαίνουμε ότι στην πραγματικότητα ο Κωσταντής μετά τον βομβαρδισμό της 7.2.1944 παραφρόνησε διότι θεώρησε ότι εκεινος ήταν υπεύθυνος, αφού είχε αμελήσει να ξυπνήσει, να δει το σύνθημα του Μιχαλιού και να ειδοποιήσει τον Αποσπερίτη. Καθώς από τον βομβαρδισμό σκοτώθηκαν οι πιο αγαπημένοι του άνθρωποι, τρελάθηκε. Τον περιμάζεψε ο δεσπότης Ιωακείμ και του παραχώρησε ένα δωματιάκι στο Ίδρυμα για να μένει εκεί, αφού μετά τον θάνατο του μαστρο-Μιμάκη είχε μείνει ξύλου κρεμάμενος (καθώς δεν ήταν αναγνωρισμένος γιος του). Στο σαλεμένο του μυαλό λοιπόν δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι ο Ιωακείμ τον χειροτόνησε ιερέα, και από τότε άρχισε να φοράει ράσα, να ψέλνει και να νομίζει ότι έχει δική του ενορία. Όταν τελικά θυμήθηκε τι έγινε, έπαθε συγκοπή και πέθανε -στο τέλος της τελευταίας μπομπίνας.

Άδικα ομως τον βασάνιζαν οι ενοχές. Όπως εξιχνιάζεται στο δεύτερο και στο τρίτο μέρος με μαρτυρίες από τους επιζώντες της υπόθεσης, στην πραγματικότητα ποτέ δεν τον είχε στρατολογήσει η αντιστασιακή ομάδα. Ο Αποστόλης του έδωσε αυτή την εικονική αποστολή για να μην τον έχει μέσα στα πόδια του -κανένα πραγματικό σύνθημα δεν μετέφερε κάθε πρωί. Αλλά ήρθε η τρομακτική σύμπτωση, να γίνει ο βομβαρδισμός τη μοναδική μέρα που δεν είχε ξυπνήσει για να «πάρει το σύνθημα». Ε, ναι, αυτά γίνονται μόνο στα μυθιστορήματα!

86 Σχόλια προς “Ήλιος με δόντια, του Γιάννη Μακριδάκη”

  1. Πολύ ωραίο. Θα το ξαναδώ σε όλες τις λεπτομέρειες. Καλημέρες.

  2. ΓΤ said

    Τυπικά να αναφέρουμε ότι το πρώτο του, το οποίο μετά τη λέξη «ξεσυρματένιοι» δεν έχει κόμμα αλλά άνω τελεία, το επανεξέδωσε στην «Εστία».

  3. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Δεν μπορώ να πώ ότι είμαι κανένας βαθιά ενημερωμένος μελετητής του θέματος «ομοφυλοφιλία» (και είμαι βέβαιος ότι είναι ένα θέμα που μπορεί να συζητιέται μήνες..) αλλά θα καταθέσω εδώ δύο χρόνιες απορίες μου που μου τις αναζωπύρωσε το διήγημα.
    1) Σε κάποιες ιστορικές φάσεις. οι ομοφυλοφιλικές σχέσεις δεν αποτελούσαν αιτία κοινωνικής απόρριψης. Τί ήταν αυτό που τις έκανε αποδεκτές;
    2) Ξέρουμε ότι στον Ισπανικό εμφύλιο υπήρχαν τέτοιες (αποδεκτές) σχέσεις μεταξύ κάποιων μαχητών/-τριών των Δημοκρατικών. Γιατί στον ΕΛΑΣ/ΔΣΕ αυτό δεν μπορούσε ούτε καν να συζητηθή, έστω και υπαινικτικά;

  4. Ολός είναι όλο το περιεχόμενο της κοιλίας ή χταποδοσαλούλας, όχι μόνο το σακουλάκι με το μελάνι. Το μόνο μέρος του ολού που έχει ξεχωριστό όνομα είναι τα γλυκάδια που είναι τα βράγχια του. Μερικοί ψαροφάγοι ξέρουν να κάνουν εξαιρετικύς μεζέδες με τον ολό, όι περισσότεροι (κι εγώ) τον δολώνουν ή τον πετάνε

    Στα μέρη μου λέμε μαύρα κι άραχλα, όχι άραχνα

  5. Διάβασα το μυθιστόρημα (όπως και άλλα έργα του) πριν από χρόνια και το βρήκα όντως εξαιρετικό.
    Εξ αρχής εντυπωσιάστηκα από την αντίθεση μαθηματικός-καταπληκτικός λογοτέχνης.

  6. Γιάννης Κουβάτσος said

    3: Σε κάποιες ιστορικές φάσεις, όπως στην αρχαία Ελλάδα, όπου στίγμα θεωρούνταν η ακολασία και αρετή η εγκράτεια, ανεξαρτήτως ερωτικού προσανατολισμού, στη γαλλική επανάσταση, όταν η ομοφυλοφιλία έπαψε να διώκεται, στα πρώτα χρόνια τουλάχιστον, και στη ρωσική επανάσταση του 1917, όταν ο Λένιν αποποινικοποίησε την ομοφυλοφιλία και ήρθε αργότερα ο Στάλιν και την ξαναποινικοποίησε. Σε όλες τις άλλες γνωστές εποχές η ομοφυλοφιλία ήταν υπό διωγμόν και οι ομοφυλόφιλοι πολίτες β’κατηγορίες, στην καλύτερη περίπτωση. Στον ισπανικό εμφύλιο, οι αναρχικοί είχαν τεράστιες διαφορές σε όλα από τους σταλινικούς, άρα και στο θέμα της ομοφυλοφιλίας. Συνεπώς, όταν η ομοφυλοφιλία ήταν ποινικό αδίκημα στην ΕΣΣΔ, ήταν δυνατόν να είναι επίσημα αποδεκτή στις τάξεις του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ και μάλιστα μεταξύ ανθρώπων κοινωνικά υπερσυντηρητικών;

  7. https://aeon.co/ideas/what-ottoman-erotica-teaches-us-about-sexual-pluralism

  8. ΓΤ said

    @6, 3

    Ο Κρις Γούντχαουζ στα απομνημονεύματά του για τον Βελουχιώτη: «Ο Άρης Βελουχιώτης ελέγετο ότι ήτο σαδιστής και περιστασιακός ομοφυλόφιλος».
    Στην κριτική του για το γνωστό βιβλίο του Χαριτόπουλου, ο Ηλίας Πετρόπουλος: «Βεβαίως, ο Χαριτόπουλος δε γράφει πουθενά πως ο Βελουχιώτης ήτο πουστόμαγκας».

    Πηγή: Ιωάννης Δ. Μυλωνάς, «Ο Ελληνικός Εμφύλιος Πόλεμος (1944-1949) και οι πολιτικές επιπτώσεις αυτού στις μέρες μας», εργασία για την απόκτηση MSc, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, Σχολή Κοινωνικών Επιστημών, Τμήμα Κοινωνικής και Εκπαιδευτικής Πολιτικής, Κόρινθος, 2014, σελ. 79 .pdf.

  9. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @8. Η απορία μου πάει πέρα από την (γνωστή) περίπτωση Βελουχιώτη. Και ίσως -ως απορία- φτάνει μεταχρονολογημένα μέχρι τις μέρες μας. Μπορείς να φανταστείς τί θα άκουγε κάποιος αν λχ έγραφε ΣΗΜΕΡΑ (που υποτίθεται ότι έχουν αλλάξει ριζικά οι αντιλήψεις μας για τις ερωτικές σχέσεις) κάπου ένα κείμενο και ανέφερε πως δύο γνωστοί συμμαχητές του συνδέονταν με ερωτική σχέση;;

  10. ΓΤ said

    9@

    Αν η ορμόνη δίνει μάχες επί κλίνης, τότε το συμμαχικό πεδίο διευρύνεται.

  11. Γιάννης Κουβάτσος said

    9:Το ότι ήταν κομμουνιστές, δεν σημαίνει ότι ήταν απεκευθερωμένοι κοινωνικά. Τι ήταν οι μαχητές του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ; Αγράμματα αγροτόπαιδα ως επί το πλείστον, μεγαλωμένα στην ελληνική επαρχία του ’20 και του ’30. Όσο για το ερώτημά σου, έχουν γραφτεί διάφορα για τις σχέσεις του Βελουχιώτη με τον Τζαβέλλα, με τον Γούλα, με τον Λέοντα…

  12. leonicos said

    Τον Γιάννη Μακριδάκη το ξέρω πολύ καλά ως συγγραφές (αν και δεν έχω διαβάσει όλα του τα βιβλία ούτε cover to cover, που είναι ο Πμ. να με κατσαδιάσει;). Μου αρέσει. έχει βρει μια αστείρευτη πηγή υλικού προς αξιοποίηση

    Απέναντι στα έργα τέχνης έχω την εξής ομαοδοποίηση α) εκεινα που τα ζηλεύω και θα ήθελα να τα είχα κάνει ή γράψει εγώ β) εκείνα που μου αρέσεουν πιστεύω ότι έχουν αξιόλογη θέση στο στερέωμα, αλλά δεν θα τα έγραφα ή έφτιαχνα εγώ. γ) τα αδιάφορα ή απορροπτέα.

    Ο Μακριδάκης ως συγγραφέας είναι για μένα προσωπικά στη β κατηγορία (δεν είναι αξιοογικό ααλλά ταξινομικό)

    Ξέρω επίσης ότι είναι μια πολύ θελκτική προσωπικότητα και ε΄χω πληροφορίες από πρώτο χέρι για τα σεμινάρια που κάνει, και στα οποία θεωρείται εξαιρετικός

    Προσωπικά πάντα, το υλικό του δεν μ’ ενδιαφέρει. Αυτό δεν έχει να κάνει με την λογοτεχνική αξιοποίηση, αλλά με το ο,τι δεν θα ήταν για μένα πηγή έμπνευσης.

    Μερικοί εδώ με ξέρουν ακι ως λογοτέχνη. Έχω άλλωστε φιλοξενηθεί δυο τρεις φορές.

    Βέβαια έχω γενικώς πρόβλημα με τη βιωματική γραφή, διότι σπάνια είνα αποδοτική. Ο συγγραφεας παρασύρεται από το προσωπικό του βίωμα, προσωπικό εφόσον το ενστερνίζεται, και το αποτέλεσμα μπορεί να μην έχει την απήχηση που νομίζει στον αλλον.

    Ο Μπασιας για παράδειγμα, αν τν θυμάστε, αν θέλει κανείς ας βάλει κάποιο σύνδεσμο, μοιάζει με βιωματικό αλλά στην πραγματκότητα ειναι τόσο εξιδανικευμένο, που το βιωματικό στοιχείο είναι πρακτικά μηδαμινό

  13. leonicos said

    Και για την αξιοπιστία της φιλενάδας μα ς της Βίκης, άλλημια φο΄ρα

    Αγγλική Βίκη

    Kumarbi is the chief god of the Hurrians. He is the son of Anu (the sky), and father of the storm-god Teshub. He was identified by the Hurrians with Sumerian Enlil, by the Greeks as Kronos and by the Ugaritians with El.

    Ούτε μια λέξη απο τα παραπάνω δεν είναι σωστή

    Kumarbi ΔΕΝ is the chief god of the Hurrians. Είναι ο Teshub.
    He ΔΕΝ is the son of Anu (the sky) αλλά του Alalu
    ΔΕΝ is father of the storm-god Teshub πατέρας του Teshub είναι ο Anu. Απλώς, όταν ο Kumarbi ανέτρεψε τον Anu, τον στείρωσε δαγκώνοντας του τα γεννητικά όργανα. Έτσι όμως το σπέρμα του Anu μπήκε μέσα στον Kumarbi και από αυτό το σπέρμα γεννήθηκε ο Teshub

    Τελικώς Alalu και Kumarbi είναι χθονιοι θεοί, ενώ οι Anu και Teshub ουράνιοι. αποτελούν δύο διαφορετικές γενεαλογικές γραμμές, κάτι που δεν βρισκεται στον Ησίοδο

    Αυτά τα λιγα, γιατί το κεφάλαιο είναι πολύ μεγαλο

  14. Νέο Kid Al Afrikii said

    «Ελληνική Λέσχη Ανάγνωσης Λουξεμβούργου» … Α ρε @@@φάλα Νικοκύρη! Ζωάρα διαβιείς!… 🙂

    (Έχουμε και μεις δα κάτω «Ελληνική λέσχη σκοποβολής και αντιαεροπορικής αμύνης»… )

  15. leonicos said

    11 Γιάννη Κουβάτσο

    Το ότι ήταν κομμουνιστές, δεν σημαίνει ότι ήταν απεκευθερωμένοι κοινωνικά.

    Θα το συμπλήρωνα:

    Το ότι ήταν κομμουνιστές, δεν σημαίνει ότι ήταν .κομμουνιστές

  16. 13 >> όταν ο Kumarbi ανέτρεψε τον Anu, τον στείρωσε δαγκώνοντας του τα γεννητικά όργανα. Έτσι όμως το σπέρμα του Anu μπήκε μέσα στον Kumarbi και από αυτό το σπέρμα γεννήθηκε ο Teshub

    Μωρέ καλά κάνω και δεν τρώω αμελέτητα. Φράγκα για εκτρώσεις δεν περισσεύουνε.

  17. Νέο Kid Al Afrikii said

    13. Με το μπαρδό αλλά ανοησίες γράφεις Λεώνικε! Και η κουτσή Μαρία ξέρει οτι ο Κουμαρμπι ήταν ο chief! Ήταν παρένθετος πατέρας του Τεσούμπ. Και η παρένθετη γονεϊκότητα ήτο αναγνωρισμένη κοινωνικώς και νομικώς παρά τοις Χούρισι…άρα σωστά γράφει η Βίκη ότι ο Κουμαρμπι ήταν ο μπός!

    Μη λέμε ότι νάναι, για θέματα λελλυμένα και πασίγνωστα…

  18. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    Τον Μακριδάκη φυσικά τον εκτιμώ κι εγώ ιδιαίτερα.

    Και περιμένω από τη χιακή παροικία του ιστολογίου να μας πει αν η αποτύπωση της Χώρας γίνεται με ακρίβεια.

  19. Γιάννης Κουβάτσος said

    15: Το ότι δήλωναν κοκομμουνιστές, για να το διατυπώσουμε προσφυέστερα.

    Τον Μακριδάκη τον εκτιμώ ως συγγραφέα και ως άνθρωπο με σημαντική κοινωνική προσφορά και ουσιαστική αγάπη για τον τόπο του. Έχω διαβάσει τα τρία πρώτα λογοτεχνικά βιβλία του. Για τα υπόλοιπα επιφυλάσσομαι, τι να πρωτοδιαβάσει κανείς, ακόμα κι αν έχει αρκετό ελεύθερο χρόνο…

  20. dryhammer said

    Απ’ όσο έχω υπόψη μου για τη Χώρα της εποχής (ακόμα την πόλη της Χίου έτσι θα την ακούσεις από τους μη χωραϊτες), σωστά τα λέει. Έσπαγα το κεφάλι μου να θυμηθώ το μηχανουργείο κι ύστερα θυμήθηκα πως το μικρό του μάστορα ήταν Μίμης.

  21. dryhammer said

    20 συνέχεια… που για τους συνομήλικούς του ήταν «το Μιμάκι»

  22. Παναγιώτης K. said

    14. πληρώ-πληροίς
    αξιώ-αξιοίς
    διαβιώ-διαβιοίς
    ή μήπως άλλαξε η κλίση τους και δεν το πληροφορήθηκα;

  23. Γιάννης Κουβάτσος said

    19: Κομμουνιστές, βέβαια. 😊

  24. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Και να θυμηθούμε ότι οι σύμμαχοί μας οι Άγγλοι δεν βομβάρδισαν μόνο την Χίο. Στο όνομα του αντιφασιστικού αγώνα, σκοτώσανε με τις βόμβες τους πολλούς δικούς μας σε διάφορες πόλεις.. (..πίσσα στα κόκκαλά τους!)

  25. Παναγιώτης K. said

    Επισκέφτηκα για πρώτη φορά την Χίο πριν τέσσερα χρόνια.
    Έμεινα στον Κάμπο. Η…επιτομή της αρχοντιάς!
    Επισκέφτηκα και την Βολισσό γιατί είχα κατά νου ότι ο Μακριδάκης μένει εκεί.
    Άμα βολέψει ξαναπηγαίνω σε αντίθεση με διαφόρους εκδρομείς που θέλουν κάθε φορά να επισκέπτονται ένα νέο γι αυτούς τόπο.
    Προηγείται βεβαίως η Λέσβος να την ξανεπισκεφτώ.
    Λέσβος και… Αγιάσος!

  26. Γιάννης Κουβάτσος said

    24: Και μία δωδεκάχρονη ξαδέρφη του πατέρα μου στον βομβαρδισμό του λιμανιού του Πειραιά.

  27. Αυτά τα δύο μέρη…

  28. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @26. Ανατριχιαστικό! Κι απ’ ότι θυμάμαι, αναφέρονται διάφορα νούμερα θυμάτων. Μερικοί τα πάνε μέχρι και κάποιες χιλιάδες..

  29. ΣΠ said

    την αλλαγή του ημερολογίου στις 16.2.1923, όταν χάθηκαν 12 μέρες από το ημερολόγιο και περάσανε από τις 16 Φεβρουαρίου στην 1η Μαρτίου.

    Το σωστό είναι ότι η αλλαγή έγινε στις 15.2.1923 και χάθηκαν 13 μέρες, δηλαδή την 15η Φεβρουαρίου ακολούθησε η 1η Μαρτίου.

  30. sarant said

    29 Σωστό. Η 16η Φεβρουαρίου δεν υπήρξε ποτέ και έγινε 1η Μαρτίου.

    26-28 Ο Πειραιάς είχε πάρα πολλά θύματα. Βέβαια και στη Γαλλία κατά τη μάχη της Νορμανδίας τα θύματα μεταξύ των αμάχων ήταν πάρα πολλά.

  31. 19, 23

    Σωστά. Κοκομμουνιστές είναι οι γνωστοί ως κοινομουνιστές, άλλο πράγμα.

  32. nikiplos said

    Προσπαθούσα να θυμηθώ τι μου θυμίζει το όνομα του συγγραφέα, που το είχα ξανασυναντήσει. Και τελικά καίτοι το πρωί δεν θυμήθηκα τίποτε, τώρα προ ολίγου μου ήρθε φλας και θυμήθηκα.

    Λοιπόν ο ΓΜ, έχει πλειστάκις απασχολήσει τον Τύπο για τη στοχοποίηση που έχει υποστεί κατά καιρούς από την ΕΛΑΣ. Και μάλιστα σε βαθμό αυθαιρεσίας υπό κυβερνήσεις που η τελευταία είναι κάπως «αμολυτή». Θυμάμαι ένα παλαιό επεισόδιο, που έκαναν το σπίτι του φύλλο και φτερό, καταστρέφοντάς του, σημαντικής αξίας προσωπικά πράγματα. Τότε τους είχαν ξεφωνήσει τα μπλογκς, αφού η ΕΛΑΣ, υπό την μπαγκέτα (σύμπτωση βέβαια) Χρυοσοχοΐδη τον είχε τραβήξει αρκετές φορές στο τμήμα και για εξακρίβωση.

    Όταν πάνω από ένα περιστατικό λαμβάνει χώρα, καταλαβαίνει κανείς ότι πρόκειται για σαφή στοχοποίησή του. Το από ποιόν μένει να διερευνηθεί. Πάντως του έχει κοστίσει αρκετά, αφού είναι γνωστό πως αν σε στοχοποιήσει η ασφάλεια, σε ξεκόβουν οι φίλοι σου, γιατί «που να μπλέκουν τώρα», είδαμε άλλωστε τι τράβηξε και η Ηριάνα που απλά τα είχε με κάποιον που ενεπλάκει και αθωώθηκε.

    Θέλει άντερα να αντέξει κάποιος μια τέτοια κατάσταση και εύχομαι ειλικρινά να είναι καλά και γερός. Μια άλλη περίπτωση που τυχαίνει να γνωρίζω επίσης, έφυγε τελείως από τη χώρα για να γλυτώσει. Και γλύτωσε γιατί διαπρέπει τώρα στο εξωτερικό ο άνθρωπος.

  33. Χαρούλα said

    Όλοι φυσιολογικοί και μια παλαβή ανάποδα σε όλα!😩

    Δεν έχω βρεθεί ποτέ σε λέσχη ανάγνωσης. Κάτι σκηνές έχω δει σε ταινίες.
    Δεν μπορώ να κατανοήσω τι προσφέρει. Μπορεί κάποιος να μου περιγράψει αυτό που βιώνει με την συμμετοχή.
    Για μένα ανάγνωση ειναι επιλογή βιβλίου ανάλογα με την χρονική συγκυρία και την ψυχολογία μου της περιόδου. Λειτουργία του όποιου κειμένου στο μυαλό και την ψυχή μου. Συζήτηση γιαυτό με γνωστούς και φίλους, όποτε δίνεται αφορμή, ένα τμήμα του να έρθει στην επιφάνεια.
    Η λέσχη μου φαίνεται σαν σχολείο. Διαβάζω σπίτι τα μαθήματα και πάω στην αίθουσα για …παρουσίαση-συζήτηση-εξέταση. Κι αν στην παρούσα φάση πεθαίνω να διαβάσω για την αραβική άνοιξη, να πρέπει να ασχοληθώ με το σκανδιναβικό αστυνομικό που λέει το πρόγραμμα.
    Είναι έτσι, ή έχω στρεβλή εικόνα;

  34. Μυλοπέτρος said

    Ολός είναι από το θολός. Στη Χίο το λέμε αλό και στο τηγάνι σβυσμένος με ξύδι είναι εξαιρετικός μεζές για ούζο.

  35. spyridos said

    Ο συμμαχικός βομβαρδισμός του Ιουνίου 44 του Πειραιά κατέστρεψε τις υποδομές και ολόκληρες γειτονιές της πόλης και στοίχισε τουλάχιστον 1.000 νεκρούς.
    8 από τους νεκρούς ήταν Γερμανοί.
    Ο Ράλλης την επόμενη του βομβαρδισμού απέσυρε τις μερίδες ψωμιού των ξεσπιτωμένων που τόλμησαν να πάνε στην Αθήνα.
    Ενώ εκείνους που δεν πήγαν στη δουλειά τους σε δημόσιες επιχειρήσεις τους έβαλε σε λίστες για να πάνε στη Γερμανία.

    Ο Γερμανικός βομβαρδισμός του Πειραιά τον Απρίλη του 1941, βούλιαξε 100 περίπου πλοία αλλά δεν στόχευε αμάχους και υποδομές.
    Το Αγγλικό Clan Fraser που είχε ΤΝΤ στα αμπάρια του τινάχτηκε και οι λαμαρίνες του καρφώθηκαν σε όλο το παραλιακό μέτωπο.

    Φωτογραφία του 1992 μπροστά στο Άγιο Σπυρίδωνα. Θυμάμαι τη δεκαετία του 80 το δέντρο ήταν ακόμα ζωντανό.

  36. Γιάννης Κουβάτσος said

    Απ’ ό,τι φαίνεται, οι σύμμαχοι βομβάρδιζαν στα τυφλά:
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.efsyn.gr/themata/istorika/55295_o-foberos-bombardismos-sto-kentro-toy-peiraia-egine-sta-tyfla&ved=2ahUKEwifiNbyh6jtAhUEcBQKHexwABsQFjANegQINRAB&usg=AOvVaw1CmdLOp2Gy5s8WSn45_Ou2

  37. sarant said

    35 Νομίζω τον Ιανουάριο του 1944 έγινε ο βομβαρδισμός, όχι τον Ιούνιο

    33 Μια παρακίνηση είναι, να διαβάσεις ένα βιβλίο κάθε μήνα.

  38. Γιάννης Κουβάτσος said

    37: Φυσικά τον Ιανουάριο, εξ ου και η πυκνή συννεφιά.

  39. spyridos said

    37
    Ήμουν σίγουρος ότι έγραψα Ιανουάριο. Τώρα πως μου βγήκε Ιούνιος.

  40. ΓΤ said

    @4, 0

    Κατά το λεξικό της Πάπυρος-Λαρούς, «ολός» είναι μόνο το περιεχόμενο. Συμφυρμός των «θολός» και «ορός». Επίσης, μεταφορικά, το αίμα. Στη δε πλήρη περιγραφή του χταποδιού, κάτω από το λήμμα «Κεφαλόποδα», αυστηρά και μόνο για το σακουλάκι απαντά αποκλειστικά ο «μελανοφόρος σάκος».
    Δεν νομίζω ότι δεν θα πρέπει να δίνουμε βαρύτητα στα λεξικά. Όχι πως δεν θα κοιμηθώ βέβαια, βλέποντας εφιάλτες με την ακριβή περιγραφή βενθικών ειδών, αλλά, σε τέτοιες περιπτώσεις, προτιμώ έναν ιχθυολόγο από έναν ψαρά.

  41. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Ο Μακριδάκης έγινε από τους αγαπημένους μου σύγχρονους, από πέρυσι το Νοέμβριο που παρουσίασε στο Ηράκλειο τις «Βάρδιες των πουλιών». Έχω διαβάσει 5 βιβλία του και με έχει εκπλήξει η ιδιαίτερη/πρωτότυπη γραφή του, αλλά και ελλειπτικός (όχι κραυγαλέος) τρόπος που θίγει διάφορα -επίκαιρα και μη- ζητήματα.
    ++++++
    Σε παρόμοιο περιστατικό-τραγωδία βασίζεται και το βιβλίο του Ηρακλειώτη συγγραφέα και δημοσιογράφου Ν. Ψιλάκη «Και οι θάλασσες σωπαίνουν» (Εκδ. Καρμάνωρ, 2018). Αντιγράφω το ΕΠΙΜΕΤΡΟ:
    ’’ Στις δυόμισι μετά τα μεσάνυχτα της 8ης προς την 9η Ιουνίου του 1944 το αγγλικό υποβρύχιο Vivid εντόπισε τη γερμανική νηοπομπή που κατευθυνόταν προς το λιμάνι του Πειραιά. Στις 3.12’’ εκτόξευσε τέσσερις τορπίλες εναντίον του πλοίου Τάναϊς. Οι δύο βρήκαν τον στόχο τους.’’

    Το Τάναϊς είχε αποπλεύσει από το λιμάνι του Ηρακλείου μεταφέροντας στα αμπάρια του 342* άτομα, με τελικό προορισμό μάλλον τα γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης.
    – όλη την εβραϊκή κοινότητα της Κρήτης (μεταξύ τους και 120 παιδιά). Οι περισσότεροι είχαν μεταφερθεί από τα Χανιά και οι υπόλοιποι από την ‘Οβριακή’ συνοικία του Ηρακλείου, που λένε ότι άδειασε σε 45 λεπτά.
    – 110 Έλληνες ομήρους και
    – περί τους 100 Ιταλούς αντιφασίστες.
    *Οι ερευνητές δεν συμφωνούν στους αριθμούς.

    Σύμφωνα με τον Σήφη Μπουζάκη, ομότιμο καθηγητής του Πανεπιστημίου Πατρών:
    ’’Οι ερευνητές που έχουν ασχοληθεί με την ανείπωτη αυτή τραγωδία, συγκλίνουν, με βάση τις υπάρχουσες έγκυρες πηγές (μαρτυρίες από τις αρχές του Λιμεναρχείου Ηρακλείου) στο ότι οι Άγγλοι είχαν ενημερωθεί για το ΤΑΝΑΪΣ με τρία σήματα. Το ερώτημα, γιατί το βύθισαν, αν και γνώριζαν τί μετέφερε, παραμένει, παρά τις έρευνες αναπάντητο.’’

    Άλλες πληροφορίες υπάρχουν στο: https://www.mixanitouxronou.gr/poios-vythise-to-tanais-to-thriler-me-to-ploio-poy-metefere-ekatontades-evraioys-aichmalotoys-apo-tin-kriti-itan-germaniki-doliofthora-i-epithesi-vretanikoy-ypovrychioy/

  42. spyridos said

    Ο κύριος ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΘ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ γράφει στο ιστολόγιό του για το βομβαρδισμό του Βιρίλ.
    Ήταν αυτόπτης μάρτυρας, 10 χρονών, αναφέρει ότι τα δυό Σουηδικά (Βιρίλ και Χακάνεν) πλοία του Ε.Σ. που μοίραζαν τρόφιμα στην Ελλάδα γλύτωσαν από τον βομβαρδισμό του Πειραιά γιατί απέπλευσαν δυο μέρες πριν.

    http://hellenichistory4you.blogspot.com/2013/05/wiril-69.html

  43. dryhammer said

    Πάντως στη δική μου εκδοχή των Χιώτικων η «σακούλα του χταποδιού» με όλα τα εντός λέγεται ολός και γίνεται ωραίος μεζές με το μελάνι της μαζί.

  44. @ 33 Χαρούλα

    Πρέπει να λάβουμε υπόψη πως σε ένα ξενόγλωσσο περιβάλλον έχει και κάποια ιδιαίτερη παράπλευρη αξία. Δεν μπορείς να βρεθείς σε ένα βιβλιοπωλείο και να πάρει κάτι το μάτι σου. Φυσικά υπάρχει η τεχνολογική διάδραση / παραγγελία αλλά και η κοινότητα προσφέρει.
    Και με την ελληνική κινηματογραφική λέσχη (CCH) στο Λουξεμβούργο είχαμε την ευκαιρία να δούμε πολλές ελληνικές ταινίες σε πραγματική μεγάλη οθόνη.

  45. # 40

    μελανοφόρος σάκκος είναι περιγραφή του σακουλιού με το μελάνι, όχι ορολογία όπως ολός ή γλυκάδι που έγραψα

    Πάντως αφού προτιμάς τους ιχθυολόγους αποδεικνύεις πως δεν είσαι τουρίστρια, αυτές προτιμούν τους πσαράδες 🙂 🙂

  46. Χαρούλα said

    #37, 44 ευχαριστώ
    dimosioshoros, κοίτα τώρα! Ποτέ δεν σκέφτηκα να κάνω παρΑλληλισμό με κινηματογραφικές λέσχες. Τις οποίες εκτιμώ και θεωρώ σημαντική την προσφορά τους! Ισως επειδή στο βιβλίο μου φαινόταν ευκολότερη η επιλογή τιτλων και συγγραφέων! Αρχίζω να το βλέπω και διαφορετικά λοιπόν!

  47. sarant said

    41-42 Ωραία σχόλια

    42 Η εξήγηση για τον ολό είναι δική μου, όχι του Μακριδάκη.

  48. ΓΤ said

    45@

    Σε αντίθεση με το #45, είναι προφανές από το #40 ότι ο «ολός» δεν είναι ορολογία. Εάν ήταν, θα υπήρχε στην πλήρη περιγραφή του χταποδιού, στο λήμμα «Κεφαλόποδα», που βρίθει όρων.

  49. @ 46 Χαρούλα
    🙂

  50. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    μπεγ(ι)εντίζω
    Στην Κρήτη έχει κάπως διαφορετική σημασία: εκτιμώ, ξεχωρίζω, διακρίνω, θαυμάζω, ρέγομαι, ποθώ κάτι εκλεκτό, κ.τ.ό. (Οι έπαινοι ακολουθούν, πιθανόν, τη «μπεγ(ι)έντιση 🙂 )
    «Δε σε μπεγέντισα εγώ, εσύ ‘ρθες στη ζωή μου
    μα εδά που φεύγεις ξαφνικά ματώνεις την ψυχή μου» (του Μαρ. Ιδομενέως)

    <τουρκ. beğenmek = επιδοκιμάζω, μου αρέσει.

  51. Στο πλαίσιο των ελληνικών πολιτιστικών σχημάτων του Λουξεμβούργου, δεν ξεχνούμε και την ελληνική θεατρική εταιρεία.

  52. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Αγαπώ τον Γιάννη Μακριδάκη. Μ΄αρέσει η γραφή του και όλες οι ενασχολήσεις του με τη στήριξη πνευματικών/πολιτιστικών τομέων(πχ περί λωβοκομείου/λεπροκομείου Χίου).Τον εκτιμώ και ως άνθρωπο, τον έχω παρακολουθήσει σε ομιλίες για τη φυσική καλλιέργεια, τη φυσική ζωή, την αποανάπτυξη και τον αντικαταναλωτισμό.
    Μια ειλικρινής καθαρή φωνή μέσα στο τύρβη της εποχής κι ένας καλός συγγραφέας.

    >>μπεγεντώ: επαινώ
    και επιθυμώ, μ΄αρέσει πολύ, ξεχωρίζω, εκτιμώ
    Πέρδικα όμορφο πουλί
    πέρδικα πλουμισμένη
    απ’ ούλα τα πουλιά τση γης
    σ΄ έχω μπεγιεντισμένη

  53. sarant said

    52 Ναι, είναι παιδί διαμάντι. Και πολύ συνεπής σε όσα λέει.

  54. ΓΤ said

    Πέθανε ο Πάπα Μπούμπα Ντιόπ. (AEK 2010-2011)

  55. nikiplos said

    Περίμενα να κάνει την έρευνα ο Πέδης και να το αναδείξει, αλλά τελικά βρήκα εγώ κάτι:

    Εδώ από τον ιό:
    http://www.iospress.gr/mikro2003/mikro20030920.htm

  56. ΓΤ said

    Στην αθλητική κίνηση της ημέρας:

    ΠΑΟ-Παναιτωλικός 2-1
    ΟΦΗ-ΠΑΣ 2-1
    Αστέρας Τρίπολης-ΑΕΚ 1-2

    Βουλγαρία-Ελλάδα 78-84 (71-71)

  57. mitsos said

    Ωραίος και ο Μακριδάκης ( αραιά και πού αρθρογραφεί μάλιστα )

    Α ! και το απόκοτος ; Την αποκοτιά ναι την ήξερα.
    Απόκοτο δεν ήξερα
    Μόνο το αναγραμματισμένο απότοκος ήξερα 🙂

  58. 55 Θυμήθηκα μια ιστορία με τον Γκαϊφύλλια που τον είχαν καλέσει στο τμήμα δι υπόθεσίν του. Του ζητούσαν να απολογηθεί για κάποιους στίχους του που μιλούσαν για τα «τούρκικα στενά» μιας θρακιώτικης πόλης. Αλλά δε θυμάμαι λεπτομέρειες.

  59. sarant said

    54 Είχε βάλει το γκολ στο ματς Γαλλία-Σενεγάλη 0-1 στην πρεμιέρα του Μουντιάλ 2002. Πέθανε στα 42 του.

  60. ΓΤ said

    56@

    Λαμία-ΠΑΟΚ 0-2

  61. # 59

    Οι ηλικίες των αφρικανών ποδοσφαιριστών ειδικά των παλαιοέρων θυμιζουν ελαφρώς χαλασμένο τηλέφωνο μιας και επίσημα χαρτιά δεν υπήρχαν, σαραντάρης έμοιαζε κι όταν ήταν στην ΑΕΚ

  62. ΓΤ said

    (Αποψινό, 20:20, o ΓΤ πετυχαίνει γνωστό του από τα παρακμάδικα του τζόγου. Ας δούμε τι προβλήματα έχει ο κόσμος.)

    -Έλα, ρε Παναγιώτη, τι κάνεις;
    -Τι έγινε, Γιωργάκη μου;
    -Καλά, μια χαρά. Εσύ;
    -Είμαι πολύ τσαντισμένος από χτες.
    -Τι σου συνέβη;
    -Είχα ακούσει ότι η «Μπλακφράι» θα τραβήξει μέχρι Δευτέρα, και πήγα χτες σ’ αυτό το μαλάκα με τα ηλεκτρικά και τις τηλεοράσεις στην Ευελπίδων απέναντι από το στρατό [εννοεί τη ΓΥΣ] ν’ αγοράσω μια «ζμαρ» 55άρα, και δεν είχε!
    (Ματώνω τα χείλια απ’ το δάγκωμα γιατί έχω ήδη πεθάνει στα εσωτερικά γέλια. Βέβαια, άλλοι πεθαίνουν από εσωτερική αιμορραγία, ευχαριστημένος να ‘μαι…)
    -Ρε φίλε, δεν μου πέφτει λόγος, αλλά είναι πολύ δύσκολοι καιροί. Κράτα τα λεφτά σου. Αλλά, για να σε πειράξω, τι το θες αυτό το τέρας; Για να έχεις 55άρα, χρειάζεται το σπίτι να είναι επαυλάουα αλά Ρονάλντο.
    -Θέλω να βλέπω πανοραμικά ιπποδρομίες…

    Καληνύχτα σας.

  63. sarant said

    62 Eυτυχισμένος ο γνωστός σου

  64. MA said

    Καλησπέρα σας,
    Πολύ καλός ο Μακριδάκης και συνεπής στα πιστεύω του. Το Συρματένιοι, ξεσυρματένοι έχει επίσης ανέβει στο θέατρο. Μονόλογοι, πολύ καλό.

  65. ΓΤ said

    63@

    τράτζικ

  66. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Από την αρθρογραφία του Πετρόπουλου στην Ελευθεροτυπία, έμαθα για τις παστανάγλες, τα ντόπια κρητικά καρότα (που χαθήκανε πια).

    «Η δικτατορία των συνταγματαρχών ήτο περισσότερο γελοία, παρά σκληρή. Ναι, υπήρξαν πολλές περιπτώσεις βασανισμού. Αλλά, όταν ο Καραμαλής ήταν πρωθυπουργός είχαμε πολύ περισσότερους βασανισμούς. Με την μικρή διαφορά ότι, τότε, εβασάνιζαν τους κομουνιστές, ενώ ο Παπαδόπουλος «απετόλμησε» να βασανίζει πολίτες «πρώτης κατηγορίας» που ανήκαν στο Κέντρο, ή και στην Δεξιά. Αυτοί οι μπουρζουάδες, όταν βρέθηκαν στα μπουντρούμια της Ασφάλειας, ανακάλυψαν κα-τά-πλη-κτοι ότι η Αστυνομία είχε το «δικαίωμα» να βασανίζει, χρησιμοποιώντας επί τούτω ειδικευμένο προσωπικό, εργαλεία κτλ. Σήμερα στην Ελλάδα επανήλθαμε στα παλιά κλασικά βασανιστήρια. Ποτέ μου δεν επίστεψα στην αφέλεια των μπουρζουάδων».
    http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=15208

  67. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    66 Ωχ στο χθεσινό νήμα έπρεπε. Συγγνώμη.

    55 Ε αυτό δεν το είχαμε υπόψη! Προσπαθούσαν να τον κάνουν Κοντιδάκη τον καλό μας!

    64.Ναι και «Η δεξιά τσέπη του ράσου» έγινε ταινία και μέλλεται (όταν ξεκορονιαστούμε) ν΄ανεβεί και στο θέατρο.
    Αντί για το τρέιλερ της ταινίας, βρήκα τον ίδιο το Μακριδάκη να παρουσιάζει και τη νουβέλα του και την ταινία

  68. # 62

    Πιθανόν να λες για τον Παναγιώτη που είχε ένα ατύχημα προ διετίας περίπου. Ανθρωπος με απίστευτες γνώσεις ευρωπαϊκών και διεθνών ιπποδρομιών, που δεν ασχολείται με τις ελληνικές γιατί τις θεωρεί τζογαδόρικες και είναι άλλο ο τζογαδόρος- που παίζει κυρίως στοίχημα- κι άλλο ο ιπποδρομιάκιας- που γι αυτόν σημασία έχει η σωστή πρόβλεψη, ο στοιχηματισμός γι αυτόν είναι μια απλή επιβεβαίωση. Σαφώς και υπάρχουν ιπποδρομιάκηδες τζογαδόροι, είναι οι γνωστοί αλογομούρηδες, ό,τι χειρότερο υπάρχει στον χώρο και δυσφημίζουν και τους απλούς φιλίππους που δεν τζογάρουν και τους ιπποδρομιάκηδες στην Ελλάδα κι αυτό γιατί εδώ δεν υπάρχουν (νόμιμοι) μπουκ για το ιπποδρομιακό στοίχημα οπότε μπλέκονται με τους υπόλοιπους ενώ σε όλο τον κόσμο αυτοί δεν έχουν θέση στον ιππόδρομο ή είναι στριμωγμένοι σε κάποια απόμερη γωνιά. Οι ιπποδρομίες είναι σαφώς το θεαματικότερο και δημοφιλέστερο άθλημα στον κόσμο με έπαθλα που φτάνουν τα 10 000 000 $ στο Μεϊντάν και πάνω από 100 000 θεατές σε Τόκιο και Χονγκονγκ.

    περάσανε 10 χρόνια από τότε που είχα ιδιαίτερους λόγους
    να παρακολουθώ τις διεθνείς ιπποδρομίες…

  69. ΓΤ said

    68@

    Το συγκεκριμένο άτομο, όποτε δεν παίζει ιπποδρομίες, παίζει στοίχημα στο ποδόσφαιρο, ακόμη και σε ομάδες τις οποίες, όπως φάνηκε από το #62, δεν μπορεί καν να προφέρει. Επομένως, και για να ερανιστούμε κάτι από τον χώρο του βιβλίου, βάσει του #68, ο τύπος έχει πάψει να είναι… λογοτεχνικά ακατάτακτος, και έχει περάσει στο πάνθεον των αλογομούρηδων. Στην περίπτωση που πρόκειται για το άτομο που λες, τότε έχεις χάσει επεισόδια.

    Κρατώ σήμερα το «άνθρωπος με απίστευτες γνώσεις ευρωπαϊκών και διεθνών ιπποδρομιών», και δεν έχω παρά να θαυμάσω που υπάρχουν τέτοιοι ογκόλιθοι γνώσης στη χώρα μας που μαραζώνουν. Η ιδέα για μια επετειακή ιπποδρομία, επί τη συμπληρώσει δύο αιώνων ελευθερίας, δεν είναι άσχημη, αρκεί να μπει απαράβατος όρος το «καπέλο Άσκοτ». Έχω κρατήσει και από παλαιότερα το «τέσσερις μήνες διακοπές», και μια όμορφη Δευτέρα ξεκινά.

  70. ΓΤ said

    «Tο δικηγορικό μας γραφείο ανέλαβε την υπεράσπιση του κορυφαίου Έλληνα τραγουδιστού Νότη Σφακιανάκη»…
    (εκ του κουγιάδικου)

  71. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    70 Τραγουδιστός?

  72. nikiplos said

    67β, ποιός είναι ο Κοντιδάκης?

    Ο ΓΜ είχε τραβήξει των παθών του τον τάραχο με δαύτους. Κι όλα αυτά επειδή τον έχουν στοχοποιήσει. Βλέπεις κάποιοι υπερεγκέφαλοι, με το να δημιουργήσουν έναν φάκελο με ένα πρόσωπο, την βγάζουν υπηρεσιακά για χρόνια και παίρνουν και «γαλόνια». Από τα χρόνια του Χριστού αυτό. Η πρόσφατη περιπέτειά του, μόλις το 2019 στο φέρι μποτ του Πειραιά, η σκαιότατη συμπεριφορά του ασφαλίτη κλπ ανάμεσα στο πλήθος, υποδηλώνει ότι δεν έχουν εγκαταλείψει τις προσπάθειές τους.

    Κάποτε ήμουν στο ΕΜΠ φοιτητής και στο καφέ-Μετσόβιο απέναντι, δεν υπήρχε τραπεζάκι. Ήταν ένα που καθόταν ένας φοιτητής μόνος του. Τον ρώτησα εάν μπορούσα να καθήσω. Αυτό ήταν συνήθες τότε και κανείς δεν σου αρνιόταν να κάτσεις. Εκείνος όμως με ρώτησε: «είσαι σίγουρος ότι θες να καθήσεις στο ίδιο τραπέζι μαζί μου? για σένα το λέω! όχι για μένα, γιατί εγώ θα πιω καφέ με παρέα!» Κάθησα και εν ολίγοις μου είπε την ιστορία του. Ήταν ο Κλέαρχος Σμυρναίος. Είχε φάει τόση στοχοποίηση, παράνομη εξακρίβωση στοιχείων παρότι είχε ταυτότητα, ξημεροβραδιάσματα του ιδίου και των δικών του στα τμήματα- κατά προτίμηση Παρασκευές που έτρωγες ολόκληρο ΣΚ εντός. Δεν τον έκανε κανείς παρέα πλέον, όλοι τον απέφευγαν, η κοπέλα του τον είχε διώξει κλπ. Δεν ξέρω που βρίσκεται τώρα, αλλά του είχαν κάνει τη ζωή κόλαση. κυριολεκτικά κόλαση. Και χωρίς κανένα ουσιαστικό στοιχείο – γι’ αυτό και είχαν αθωωθεί.

    Λέω λοιπόν ότι ο ΓΜ, είναι διπλά σπουδαίος γιατί τρώει όλο αυτό το μπούλινγκ επειδή είναι ανεξέλεγκτοι κάποιοι φιλόδοξοι υπερεγκέφαλοι.

  73. ΓΤ said

    Από τον Μπουκάλα (τον «μισαλλόδοξο», που γράφει «επικίνδυνες ηλιθιότητες»): «Ο θρησκειοϊός της ‘ευσεβιστικής αλλοφροσύνης'».
    https://www.kathimerini.gr/opinion/561178135/o-thriskeioios-tis-eysevistikis-allofrosynis/

  74. sarant said

    71 🙂

    72 Πρέπει να την εχεις ξαναγράψει την ιστορία αυτή, πολύ δυνατή πάντως.

  75. dryhammer said

    72. >…τρώει όλο αυτό το μπούλινγκ…
    Κι όχι μόνο από μπάτσους αλλά κυρίως από τσάτσους (σκασμένα λάστιχα -με μαχαίρι- σε αυτοκίνητα συμμετεχόντων σε δραστηριότητες, καταστροφή βιοτόπων μόλις αναφερθεί σ’ αυτούς, δυσφήμιση στο μιλητό του τύπου «αυτός εμποδίζει την ανάπτυξη της Βολισσού» κλπ κλπ)

  76. # 69

    Δεν νομίζω, αυτός που λέω εγώ έχει ένα γραφείο εισαγωγών στην γειτονιά μας, είναι αυτό που λέμε εγκεφαλικός τύπος, παρασύρθηκα που έγραψες μεγάλη οθόνη για να βλέπει κούρσες που δείχνει πάθος για θέαμα. Στην γειτονιά μας υπήρχε και ο μακαρίτης πια Π.Λ. που στο σπίτι του είχε καμιά δεκαριά τηλεοράσεις η κάθε μια συντονισμένη και σε έναν ιππόδρομο κυρίως της Αμερικής, αυτός έπαιζε σε ξένα γραφεία, αλλά επαγγελματικά, δεν ήταν του θεάματος, ούτε του τζόγου, δεν ακούμπαγε στοίχημα και (προ αυτού) ζάρια. Εκεί είχα δει ζωντανά την θεϊκή Ζενυάτα να κάνει το 14 στα 14 στο δεύτερο Μπρήντερ΄ς Καπ της καριέρας της. Ηταν η καλύτερη φοράδα όλων των εποχών σε μια κούρσα 5 000 000 $

    Καλό θα ήτανε, αν υπήρχε ακόμα το Δέλτα, κάθε πιτσιρικάς να πέρναγε αυτό το μεγάλο σχολείο όπου το μόνο που είχε να χάσει τότε ήταν το χαρτζηλίκι του και να βάλει μυαλό στα περί τζόγου γενικώς. Ολοι σχεδόν οι γνωστοί μου που άρχισαν να παίζουν όταν ήταν φιαγμένοι οικονομικά καταστράφηκαν από σίγουρα και πληροφορίες με τα οποία δεν είχαν την πείρα των κάποτε πιτσιρικάδων.
    Για τις πληροφορίες σίγουρα έχεις άποψη και πείρα και συ …
    Παραθέτω μια διδακτική πραγματική ιστορία του Φαλληρικού Ιπποδρόμου :

    https://gpointsnovel.blogspot.com/2013/09/blog-post_11.html

  77. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    72 >>ποιός είναι ο Κοντιδάκης
    πικρό χιούμορ έκανα ότι να τον κοντύνουνε προσπαθούν τον Μακρυδάκη

  78. sarant said

    75 Να σε ρωτήσω λοιπόν, ως Χιωτη, η περιγραφή της Χωρας στο βιβλίο ανταποκρίνεται στη Χίο;

  79. 78 Το 20 (και το 21) δεν σου φτάνουν; 🙂

  80. dryhammer said

    67 τέλος. Το μοναστήρι όπου γίνεται η παρουσίαση-ξενάγηση είναι αφιερωμένο στην Παναγία την Μυρτιδιώτισσα επειδή (θαυματουργικά βεβαίως βεβαίως) η εικόνα βρέθηκε μέσα σε μυρτιές (όχι εκεί) που στα Χιώτικα λέγονται μΕρσινιές. Έτσι και ονομάζεται ΜΕρσινίδι (που θα μπορούσε να σημαίνει και την μικρή μυρτιά) κι όχι εξωραϊσμένα Μυρσινίδι. [Στη Χίο τη Μυρσίνη τηνε φωνάζουνε Μερσίνα -μάλλον μικρασιάτικο]

  81. sarant said

    Mου έγραψε ο Γιάννης Μακριδάκης, ευχαριστεί πολύ για τα σχόλια και για δωράκι μας στέλνει σημερινή φωτογραφία, τον κήπο του στη Βολισσό σημερα μετά τη βροχούλα.

  82. dryhammer said

    81. Η μουσμουλιά ανθισμένη κι οι λαχανίδες θάλλουν!

  83. Γιάννης Ιατρού said

    81: Πολύ όμορφος κήπος
    Και με ανθισμένη δεσπολιά (από το ιταλ. nespola) ή μεσκουλιά του Νοεμβρίου, πολύ όμορφος κήπος.
    Η μουσμουλιά ανθίζει και καρπίζει μέσα στο χειμώνα! Χοντρά, δερματώδη τα φύλλα. Γνωστή από την αρχαιότητα (σαν μέσπιλο).

  84. dryhammer said

    82. Στη ΒΔ Χίο τη λένε και πισπιλιά (και οι καρποί πίσπιλα) εξού και το χωριό Πισπιλούντα.

    https://buk.gr/el/poli-perioxi/pispiloynta

  85. Γιάννης Ιατρού said

    82, 84: https://sarantakos.wordpress.com/2016/05/13/mousmoula-2/ 🙂

  86. Μαρία said

    Τη Χίο και ειδικότερα το Πυργί και τη Βολισσό τα έχω συνδέσει με το χειρότερο καύσωνα που έζησα μέχρι τώρα. Στη Βολισσό έκανα ντουζ κι έπεφτα στο κρεβάτι με τα νερά. Έχουν αγοράσει σπίτια εκεί τουλάχιστον δυο καθηγήτριες, που ερωτεύτηκαν το μέρος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: