Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Οι ελιές του Δημήτρη Κολλάτου

Posted by sarant στο 13 Δεκεμβρίου, 2020


Στο σημερινό λογοτεχνικό μας θέμα θα παρουσιάσω το διήγημα του Δημήτρη Κολλάτου «Οι ελιές». Πολλοί θα έχετε δει ή θα έχετε ακούσει την ομώνυμη ταινία μικρού μήκους του Κολλάτου που φυσικά είναι στηριγμένη στο διήγημα, και που βραβεύτηκε στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης του 1964. Αν όμως απέσπασε τον έπαινο των κριτικών, προκάλεσε τεράστια αντίδραση από σωματεία Κρητικών που θεωρούσαν πως η ταινία δυσφημεί την Κρήτη και τους Κρητικούς. Αποτέλεσμα ήταν να απαγορευτεί η προβολή της -διαβάζω ότι έμεινε απαγορευμένη 18 χρόνια.

Ο Δημήτρης Κολλάτος (1937) είναι σε πολλούς γνωστός για την ικανότητά του να προκαλεί και να κάνει θόρυβο, έχει όμως πολύ ταλέντο. Δεν είμαι αμερόληπτος, διότι τον έχω γνωρίσει πολύ καλά στην Αίγινα και τον εκτιμώ πολύ ως καλλιτέχνη όσο κι αν διαφωνώ απόλυτα με πολλές πολιτικές απόψεις του, ιδίως τις τελευταίες. Αλλά δεν θα συζητήσουμε σήμερα τον Κολλάτο γενικώς. Το διήγημα του θα διαβάσουμε.

Το διήγημα περιλαμβανεται στην πρώτη συλλογή διηγημάτων που έχει επίσης τίτλο «Οι ελιές» και που κυκλοφόρησε αρχικά το 1964, αλλά εγώ το παίρνω από μια επανέκδοση εικονογραφημένη, του 2006 στον Καστανιώτη, που μου την έχει χαρίσει ο Κολλάτος. Από εκεί και η ζωγραφιά του Γιαννη Μιγάδη που συνοδεύει το συγκεκριμένο διήγημα.

Oι ελιές

Της έκανε νόημα να χύσει και άλλο κρασί. Ήτανε εδώ και δυο ώρες κλεισμένοι στο μεγά­λο δωμάτιο και τρώγανε και πίνανε.

Η Μαρουλιώ πλησίαζε τα 27, γεροντοκόρη πια. Τραβήχτηκε σε μια γωνιά και τους κοίταγε. Ο Γιώργης ήταν για καλά μεθυσμένος. Η Μαρουλιώ τον έ­βλεπε για πρώτη φορά.

—    Κι άλλο κρασί, έκανε ο Νικολής, γρήγορα.

Η Μαρουλιώ πήγε να γεμίσει την κανάτα. Είχε έ­να περίεργο προαίσθημα. Κάτι ετοίμαζαν τ’ αδέρφια της.

—    Απ’ το παλιό, φώναξε ο Δημητρός, κόκκινο.

Τα φοβόταν τ’ αδέρφια της. Ήξερε πως ο Νικολής, τρία χρόνια τώρα αρραβωνιασμένος, θα είχε πα­ντρευτεί αν δεν ήταν εμπόδιο αυτή. Η ανύπαντρη α­δερφή. Έκλεισε βιαστικά την κάνουλα.

—    Κρασί.

Αυτή τη φορά ήταν η φωνή του Γιώργη. Ακουσε τ’ αδέρφια της να λένε ότι είχε μεγάλα κτήματα και πολλά ζωντανά. Αυτή τη φόβιζε. Το τεράστιο σώμα του, περνούσε ένα κεφάλι τ’ αδέρφια της, οι άγριοι τρόποι του. Έτρωγε κι έφτυνε. Μια δυο φορές την εί­χε κοιτάξει, κάτι ανάμεσα στον πόθο του ζώου και στην περιέργεια. Ήταν άσχημη. Το ήξερε η Μαρου­λιώ. Στο χωριό δε σταμάταγαν να της το λένε. Κατάρα στ’ αδέρφια που έχουν άσχημη αδερφή. Λέγανε στη Δ…

Όταν έχυνε κρασί στον Γιώργη, είδε τον Νικολή να την κοιτάει μ’ επιμονή. Τα έχασε. Το χέρι της άρ­χισε να τρέμει. Τραβήχτηκε γρήγορα.

— Πες στο χαζό να ’ρθει, να μας τραγουδήσει, της είπε.

Ο χαζός είχε κοιμηθεί στην κουζίνα. Του έχυσε λί­γο νερό στο πρόσωπο. Τ’ αδέρφια της λέγανε πως ή­ταν ερωτευμένος μαζί της.

— Χαζός είναι, γιατί όχι, αστειευόταν ο Δημητρός.

Πετάχτηκε τρομαγμένος. Της χαμογέλασε φοβι­σμένα.

— Σε ζητάνε.

Από τότε που της είχαν πει ότι ήταν ερωτευμένος μαζί της, δεν μπορούσε να τον κοιτάξει στα μάτια.

Όση ώρα τραγουδούσε, τ’ αδέρφια της συνέχιζαν να πίνουν με τον Γιώργη. Σε μια στιγμή ο Νικολής χώ­θηκε κάτω απ’ το τραπέζι, οι άλλοι δυο τραβήχτη­καν γελώντας. Ο χαζός σταμάτησε να τραγουδάει.

— Παίξε συ, τον αγρίεψε ο Δημητρός.

Ο αδερφός της, παρόλο που ήταν μικροκαμωμένος, φημίζονταν για τη δύναμή του. Σήκωσε το τρα­πέζι ψηλά. Το πρόσωπό του είχε γίνει κατακόκκινο. Ήταν ένα βαρύ παλιό τραπέζι. Ο παππούς της το εί­χε φτιάξει με τα χέρια του. Έδωσε μια. Το τραπέζι έσκασε στον τοίχο. Το πάτωμα γέμισε σπασμένα ποτήρια και κρασί. Ο Γιώργης πήρε μια καρέκλα και δοκίμασε να τη σπάσει με τα χέρια. Ο χαζός είχε ξα- νασταματήσει να παίζει. Ο Νικολής του έδωσε ένα χαστούκι που τον έριξε χάμω.

— Παίζε.

Από το στόμα του και από τη μύτη του έτρεχε αίμα.

Ξανάρχισε το παίξιμο.

— Όχι κλαψουρίσματα, φώναξε θυμωμένα ο Δη­μητρός.

Ο Γιώργης δεν μπόρεσε να σπάσει την καρέκλα. Ο Νικολής τον πλησίασε, την πήρε από τα χέρια του και άρχισε να σπάει τα ξύλα στη μέση, σαν να ήταν καλάμια. Η Μαρουλιώ κοίταξε τον Γιώργη. Τα μά­τια του είχαν γεμίσει κακία. Ο Δημητρός χάιδεψε το μεγάλο γυρτό μαχαίρι που είχε πάντα στο ζωνάρι του. Ξάφνου ο Γιώργης έβαλε τα γέλια κι αγκάλια­σε τον Νικολή.

— Κρασί και ποτήρια, φώναξε ο αδερφός της.

— Πιο δυνατά, χαζέ.

Βγήκε γρήγορα απ’ το δωμάτιο.

Πριν ένα χρόνο είχε βρεθεί και γι’ αυτήν ένας γα­μπρός. Όμως τ’ αδέρφια της δε θέλανε να της δώ­σουν τίποτα. Μόνο το χωράφι στο βουνό. Χωράφι α­πό χρόνια άσπαρτο, άχρηστο.

— Οι ελιές θα μείνουν στην οικογένεια, είπαν.

— Τότε ας μείνει και η αδερφή σας, τους απά­ντησε ο υποψήφιος γαμπρός.

Κλάφτηκε στον παπά. Κάτι έκανε να τους πει. Α­γριέψανε.

— Παπά, στην εκκλησία και στην παπαδιά σου. Οι ελιές από την οικογένεια δε φεύγουν.

— Αυτοί, παιδί μου, της έλεγε η συχωρεμένη η γιαγιά της, και στο χαζό σε δίνουνε αρκεί να κρατή­σουν τις ελιές.

Τους έβαλε κρασί. Είχε αρχίσει να ζαλίζεται. Στο δωμάτιο μύριζε άσχημα. Κρασί, τσιγάρο, ιδρωτίλα. Η φωνή του χαζού ακούγονταν παράφωνη. Ο Γιώρ- γης κάθισε χάμω. Ο Δημητρός τον πλησίασε, του χτύπησε την πλάτη.

— Ε, ώρα για ύπνο, έκανε.

— Ένα ποτήρι ακόμα, είπε ο Νικολής.

Έβαλε ξανά σ’ όλους κρασί.

— Κι εσύ να χαθείς από τα μάτια μας. Να πας στο στάβλο να προσέχεις τα ζωντανά.

Ο Δημητρός βοήθησε τον Γιώργη να σηκωθεί. Ο χαζός έριξε το όργανο στον ώμο και πήρε μια λάμπα για να του φέξει.

Έμεινε μόνη με τ’ αδέρφια της. Το δωμάτιο ήταν τώρα μισοχωμένο στο σκοτάδι. Απόθεσε χάμω τη στάμνα. Κανείς δε μιλούσε. Άκουσε το χαζό που ά­νοιγε την πόρτα του δωματίου που είχανε δώσει στον Γιώργη. Μετά τον άκουσε να βγαίνει από το σπίτι και να κλείνει την πόρτα πίσω του. Τ’ αδέρφια της μένανε ακίνητα.

— Νιώθω άσχημα, λέω να πάω να γείρω.

Έκανε να φύγει.

— Μείνει εκεί που είσαι, άκουσε τον Νικολή.

Ο Δημητρός την πλησίασε αργά.

— Ο Γιώργης, άρχισε, ο Γιώργης είναι από τους πιο καλούς νοικοκύρηδες του χωριού. Εκατό στρέμ­ματα, διακόσια κεφάλια ζωντανά, κι όσο για άντρας, είδε τον Νικολή να χαμογελάει, όσο για άντρας, θεριό. Τύχη βουνό, Μαρουλιώ.

Στηρίχτηκε στον τοίχο.

— Κοπέλες σαν τα κρύα νερά τον ονειρεύονται για άντρα τους, συνέχισε ο Δημητρός.

Κατέβασε τα μάτια της. Είδε τον Γιώργη να τρώει και να φτύνει.

— Είναι για καλά μεθυσμένος, είπε ο Νικολής.

— Ή τώρα ή ποτέ. Καταλαβαίνεις;

Τον κοίταξε. Έκανε νόημα όχι.

— Θα πας στην κάμαρά του. Χαμήλωσε τη φω­νή του. Θα γδυθείς και θα πέσεις κοντά του. ‘Οπως είναι μεθυσμένος, θα σε καταστρέψει. Αύριο… αύριο θα έχει να διαλέξει: ή να πεθάνει ή να σε παντρευ­τεί. Και να μη με λένε Νικολή, δυνάμωσε τη φωνή του, θα διαλέξει το δεύτερο.

Έκανε να πει κάτι.

Σκασμός. Πήγαινε. Αύριο θα βγεις από την κάμαρά του γυναίκα. Ο Δημητρός θα περιμένει έξω απ’ την πόρτα. Όταν γίνεις δίκιά του, βγες και πες του το.

Την κοίταγαν κι οι δυο. Της φάνηκε ότι χαμογε­λούσαν. «Όσο για άντρας, θεριό». Ένιωθε να πνίγε­ται. Βγήκε απ’ το δωμάτιο. Προχώρησε αργά, ένιω­θε τον Δημητρό πίσω της. Σταμάτησε, τα πόδια της λες και είχαν καρφωθεί στη γη. «Όπως είναι μεθυ­σμένος, θα σε καταστρέψει…»

— Περπάτα, της σφύριξε ο Δημητρός.

Έπρεπε να είναι μεθυσμένος κανείς για να κοιμη­θεί μαζί της. Το αίμα είχε ανέβει στο κεφάλι της. Πό­σες φορές, βλέποντας τα ζωντανά να κάνουν έρωτα, δεν ένιωσε την επιθυμία να το σκάσει από το σπίτι και να δοθεί στον πρώτο άντρα που θα έβρισκε στο δρόμο. Κι ας μην την παντρευόταν ποτέ. Είχε φτάσει στο σημείο να ονειρεύεται το χαζό. Σταμάτησε στην πόρτα. «Έτσι γλυτώνουν και τις ελιές», σκέφτηκε. Δίστασε…

— Άνοιξε, άκουσε τη φωνή του Δημητρού.

‘Εσπρωξε μαλακά την πόρτα. Χωρίς να κοιτάξει, μπήκε στο δωμάτιο.

Στο πάτωμα, πεταμένα, ήταν το σακάκι του, το πουκάμισό του, η φανέλα και η μια του μπότα. Σή­κωσε τα μάτια της αργά. Το δωμάτιο φωτίζονταν α­πό τη λάμπα και από το καντήλι μπροστά στο εικο­νοστάσι. Ήταν το νυφικό δωμάτιο της μάνας της. Το εικονοστάσι ήταν δώρο της γιαγιάς της, της Έλενας.

Ένα μεγάλο κρεβάτι έπιανε τον περισσότερο χώρο. Καθισμένος στο κρεβάτι ο Γιώργης, την κοίταζε. Έξυσε το στήθος του. Έμεινε ακίνητη.

– Βοήθησέ με να βγάλω την μπότα, είπε.

Η φωνή του της φάνηκε λιγότερο άγρια. Τον πλη­σίασε. Πήρε την μπότα με τα χέρια της και έκανε να την τραβήξει. Ο Γιώργης μύριζε άσχημα. Σαν το γάιδαρο τους. Τον Μερακλή.

Πώς της ήρθε να σκεφτεί τον Μερακλή;

— Όχι, πέρασε το πόδι μου ανάμεσα στα πόδια σου. Και γύρισε την πλάτη.

Έκανε ό,τι της είπε.

— Έτσι μπράβο. Σφίξε τα πόδια σου.

Έσφιξε ανάμεσα στα πόδια την μπότα. Της έδω­σε στα πισινά μια δυνατή κλοτσιά. Πετάχτηκε μέ­χρι την πόρτα. Στα χέρια της κρατούσε την μπότα. Ο Γ ιώργης έβαλε τα γέλια. Ακούμπησε την μπότα κοντά στην άλλη. Έμεινε ακίνητη να τον κοιτάει. Έ­βγαλε το παντελόνι του. Φορούσε ένα μακρύ σώβρα­κο. Όπως ο συχωρεμένος ο πατέρας της. Ξάπλωσε με τις κάλτσες στο κρεβάτι. Τα πόδια του ήταν χο­ντρά. Την κοίταξε, μισόκλεισε τα μάτια, είχε σταμα­τήσει να γελάει. Σκέφτηκε να μαζέψει, να συγυρί­σει τα ρούχα του που τα είχε πετάξει χάμω. Έμεινε ακίνητη να τον κοιτάει. Στο κρεβάτι είχαν στρώσει καινούργια σεντόνια. Η γριά Λενιώ ίσως.

— Γδύσου, της έκανε και -πιο σιγά- ολότελα. Όπως σ’ έκανε η μάνα σου.

Έβγαλε τη μαντήλα που είχε στο κεφάλι της.

Ξαφνικά τον είδε να γέρνει δεξιά.

Ξέρναγε.

Ούτε που τόλμησε να κουνηθεί. Το δωμάτιο μύρι­ζε τώρα κρέας και κρασί. Έξω από την πόρτα άκου­σε βήματα, θα ήταν ο Δημητρός που περίμενε.

— Θέλεις λίγο νερό;

Έκανε να τον πλησιάσει.

— Όχι. Μισοκάθισε στο κρεβάτι, σκούπισε με την ανάστροφη το στόμα του. Όχι. Ξέρασα και ησύ­χασα. Γδύσου ολότελα. Όπως σ’ έκανε η μάνα σου.

Γέλασε. Άρχισε να τρώει τα νύχια του. Ένιωθε περίεργα. Ο άντρας τής θύμιζε σίγουρα τον Μερακλή, το γάιδαρο τους, κι όμως έμενε κοντά του. Σε λίγο θα έπεφτε μαζί του στο κρεβάτι. Τα χέρια του, με­γάλα, με χοντρά δάχτυλα, θα τη χαΐδευαν παντού. Θα ένιωθε τη βρόμικη ανάσα του στο πρόσωπό της. Αυτή, που δεν μπορούσε να υποφέρει το κρασί. Κι ό­μως θα τη φιλούσε.

«Θα βγεις γυναίκα απ’ την κάμαρά του».

Είδε το μάτι του να θολώνει. Ανατρίχιασε. Όπως όταν έβλεπε τα ζώα να κάνουν έρωτα.

Έβγαλε τα παπούτσια της. Αρχισε να ξεκουμπώ­νει την μπλούζα.

Αυτός χαμογελούσε. Είχε σταματήσει να τρώει τα νύχια του.

Κατέβασε τη φούστα της. Χωρίς να διστάσει, έ­βγαλε την κομπινεζόν. Γύρισε την πλάτη στον άντρα.

Ζεσταινόταν. Κατέβασε τις χοντρές μάλλινες κάλτσες. Τα πόδια της ήταν γεμάτα τρίχες και είχε την επι­δερμίδα πολύ σκούρα. Κι όμως δεν τα βρήκε άσχη­μα. Έβγαλε το σουτιέν, τα στήθια της, μεγάλα και χοντρά, είχαν αρχίσει να κρέμονται. Έμεινε για λίγο ακίνητη. Και μετά κατέβασε την κιλότα της. Φο­ρούσε μεγάλες, μακριές κιλότες. Η κιλότα έπεσε στα πόδια της. Απ’ έξω από την πόρτα δεν ακουγόταν τίποτα. Ο αδερφός της θα είχε σίγουρα κοιμηθεί.

Ήταν κατάγδυτη, κι όμως δεν ένιωθε ντροπή. Αργά αργά γύρισε.

Ξαπλωμένος στο κρεβάτι, με το κεφάλι γυρισμέ­νο προς τη μεριά της, κοιμόταν ο Γιώργης. Είχε το στόμα ανοιχτό, το ένα του χέρι κρεμόταν από το κρε­βάτι.

Τον κοίταξε χαμένη.

Κάτι είπε στον ύπνο του. Στριφογύρισε στο κρε­βάτι. Έβαλε το χέρι του κάτω από το κεφάλι. Γύρι­σε προς τον τοίχο και συνέχισε να κοιμάται. Από τη μύτη του έβγαινε κάτι σαν σφύριγμα.

Η Μαρουλιώ όρθια, ένα βήμα από το κρεβάτι που κοιμόταν ο άντρας, ολότελα γδυτή, όπως την έκανε η μάνα της, έκλαιγε.

Τα δάκρυα κατέβαιναν από τα μάτια της στα μά­γουλα και από κει κυλούσαν στα στήθια της.

Στο Γιουτούμπ υπάρχει και η ταινία:

Ανέβασα εδώ και ένα άρθρο της Λιλής Ζωγραφου, που δημοσιεύτηκε στην Ελευθερία στις 4 Οκτωβρίου 1964, στο οποίο υπερασπίζεται την ταινία και καταγγέλλει την υποκρισία των επικριτών της.

139 Σχόλια προς “Οι ελιές του Δημήτρη Κολλάτου”

  1. Καλημερίζουμε.

  2. leonicos said

    Μπράβο ρε!

  3. Aghapi D said

    Καλημέρα
    άγριο αλλά καθόλου πρωτοφανές ούτε στη ζωή ούτε στη λογοτεχνία
    Ποια ήταν η σπονδυλωτή ταινία όπου η μάνα παρακαλάει μια νεαρή να κοιμηθεί με τον καθυστερημένο και στερημένο γιο της, για να μήν ζήσει τη ζωή του χωρίς να γνωρίσει τον έρωτα; (ελληνική είναι)

  4. leonicos said

    Συγγνώμη για το άκομψο 2 μου, αλλά ήταν ξέσπασμα

    Αποστήματα που δεν έχει ακόμα μπει το μαχαιρι

  5. Aghapi D said

    σαν σήμερα μάς έφυγε ο Μποστ

  6. leonicos said

    Αυτός ο καλικάντζαρος ο Γς γιατί δεν εμφανίζεται;

    Άσκημος είναι, αλλ’ άσχημος είμαι κι εγώ

  7. leonicos said

    Βγες, ρε Γς, να σε μαλώσουμε

  8. dryhammer said

    7. Το χρέος του τόκαμε άλλος εχτές

    https://sarantakos.wordpress.com/2020/12/12/meze-457/#comment-701647

    Θα διαβάσω το διήγημα παραΰστερα. Τώρα έχω άλλα να κάμω.

  9. Θα ήθελα να μάθω περισσότερα για την ιστορία της απαγόρευσης. Στο κείμενο της Λιλής Ζωγράφου αναφέρεται ότι η επιτροπή του φεστιβάλ κατηγορήθηκε πως «παραμέρισε έναν Σεφέρη». Ποιος μάγος θα βρει τα αντίστοιχα αποκόμματα;

  10. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ΄για τα πρώτα σχόλια!

    5 Αν το θυμόμουν έγκαιρα, θα έβαζα κάτι δικό του. Βέβαια, τον έχουμε πολλές φορές μνημονεύσει.

    9 Δεν χρειάζεται μαγεία. Μια άλλη από τις ταινίες μικρού μήκους στο φεστιβάλ ήταν του Νίνου Φενέκ Μιχαηλίδη το «Κύπρον ού μ’ εθέσπισεν…» με θέμα τον Σεφέρη. Πήρε κάποιο βραβείο αλλά όχι το μεγάλο.

  11. Και η απαγόρευση;

  12. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλημέρα.

    Σκληρό, ἀλλὰ ἀληθινό.

    Δὲν τὸν εἶχα σὲ μεγάλη ὑπόληψη τὸν Κολλᾶτο, ἐξ αἰτίας τῆς δημόσιας εἰκόνας του. Ἐπιδεικτικὰ προκλητικὸς γιὰ νὰ συγκεντρώνει τὴ δημόσια προσοχή.

    Πάντως τὸ διήγημα αὐτὸ εἶναι πολὺ δυνατό, παρὰ τὶς ὅποιες λογοτεχνικὲς ἀτέλειές του.

    Εὐχαριστοῦμε, Νικοκύρη.

  13. Παναγιώτης Κ. said

    Όντως στα 27 οι γυναίκες θεωρούνταν γεροντοκόρες ή είναι…λογοτεχνική αδεία και υπερβολή;

  14. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @3. Το Νικολέλι. Εξαιρετικό στα όλα του! (Σύλληψη, σενάριο, σκηνοθεσία,ηθοποιία..)
    https://flix.gr/news/loula-anagnostaki-sunday-date.html

  15. Καλημέρα

    Συγκλονιστικό !

    Δεν το είχα υπ’ όψιν μου, ήμουνα μικρός τότε, αργότερα γνώρισα τον Κολλάτο με τον ¨θάνατο του Αλέξανδρου και τα σχετικά με τις σεξουαλικές προτιμήσεις κάποιου ιερωμένου. Θυμάμαι πως κάποτε είχε πει (κάπως τραγικά) πως ήταν ένας αποτυχημένος με την έννοια ότι μείωσε την πατρική περιουσία αντί να την αυξήσει. Είχε κι ένα παιδί αυτιστικό νομίζω και προβλήματα με τις εκάστοτε εξουσίες και λογοκρισίες γιατί έξυνε πληγές. Μέχρι κι κόμμα είχε ιδρύσει αν θυμάμαι καλά ή απλά είχε κατέβει υποψήφιος. Από τον θάνατο του Αλέξανδρου έμαθα τον σουλαμιτισμό, μια πιο επιστημονική προσέγγιση της κολυμβήθρας του Σιλωάμ κατά την δική μου οπτική…

  16. Παναγιώτης Κ. said

    Διευκρινίζω: Οι α ν ύ π α ν τ ρ ε ς γυναίκες στα 27 θεωρούνταν γεροντοκόρες;

  17. Alexis said

    Καλημέρα.
    Ωραίο το διήγημα! Άγριο αλλά με πολλή δύναμη!

  18. Ασκηση μνήμης, το θέατρό του Κολλλάτου ήταν στην Λευκάδος(;) στην Κυψέλη, κοντά στην Ευελπίδων, το Λουζιτάνια, πρώην σινεμά. Κάπως μακριά από την βάση μου.

  19. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    Άγριο και με «βαριά μυρωδιά», αλλά σε βάζει μέσα.

  20. Costas X said

    Καλημέρα !

    Ωραίο και δυνατό το διήγημα, πολύ ρεαλιστικό για κάποιες εποχές και περιοχές.
    Μου θύμισε κάπως τα διηγήματα του Κ.Θεοτόκη.
    Καλή και η ταινία μικρού μήκους, αν και όχι τόσο δυνατή όσο θα έπρεπε.

  21. Ανδρέας Τ said

    Μια ολόκληρη ζωή θυμάμαι τις τοπικιστικές αντιδράσεις σε οτιδήποτε «θίγει» την άποψη που έχουν για τη κοινωνία τους. Τα ίδια έκαναν και με τη ταινία του Ζορμπά. Μπράβο κι ευχαριστώ που μας θύμισες και το διήγημα και την ταινία του Κολλάτου.

  22. sarant said

    11 Για την απαγόρευση δεν έψαξα, να σου πω την αλήθεια, βασίστηκα στα λεγόμενα του Κολλάτου (και σε συνεντεύξεις)

    12 Γεια σου Μήτσο!

    16 Ναι, θεωρούνταν, όταν παντρεύονταν στα 18-20.

  23. sarant said

    20 Όμως η ταινία ενόχλησε, επειδή τα έδειχνε.

  24. Alexis said

    #16: Νομίζω ότι αυτή η ερώτηση δεν έχει στάνταρ απάντηση. Εξαρτάται από την περιοχή και από τα ήθη της εκάστοτε «κλειστής» κοινωνίας.
    Το 1964 σε κάποιες συγκεκριμένες περιοχές της Ελλάδας σίγουρα ναι.

  25. ΓΤ said

    Είναι άσχημο όταν, με τη λόξα του δημιουργού, κανείς ρητορεύει με πόζα, καρικατούρα που δεν αντιλαμβάνεται το ξεθώριασμά της στο σάρωμα του χρόνου, που φτἀνει σκεβρόσκαρο να φωνασκεί μέσα στη νύχτα, στον «Φοίβο» της Φωκίωνος Νέγρη, ενοχλώντας μέχρι και τους απολαυστικής κουζίνας θαμώνες διπλανών μαγαζιών. Η στιγμή του φαγητού είναι ιερή. Ελάχιστο νερό στο ουίσκι, ώστε να αναδειχθεί το μπουκέτο αρωμάτων, αλλά πολύς σεβασμός πρέπει. Αλλά, δυστυχώς, πάντα θα υπάρχουν χάσκακες που θα βιώνουν την μπαλαφάρα ως ιεροφαντική ευμολπία.

  26. Costas X said

    @23. Σωστό, για τους πολλούς το κείμενο είναι πιό ανώδυνο από την εικόνα. Άλλωστε ελάχιστοι θα είχαν διαβάσει το διήγημα, το οποίο μάλιστα δεν αναφέρεται καν στην Κρήτη.

  27. nikiplos said

    Κι εμένα με συγκλόνισε… κοφτερό μαχαίρι. Ήταν και νέος ο Κολλάτος βλέπεις δεν είχε μπει στις συμβάσεις της ζωής. Πάντως και το κείμενο είναι δυνατό. Μου άρεσε και αυτό της Λιλής Ζωγράφου.

    Αναπαράγει μιαν Ελλάδα, λίγο πριν την «εκβιομηχάνισή» της, που λιγο είχε αλλάξει από τα χρόνια του Παπαδιαμάντη, που οι γυναίκες ήταν «βάρος» στις οικογένειες, που έπρεπε να προικισθούν, προκειμένου ο γαμπρός να δείξει κι αυτός στους δικούς του, ότι κάτι πήρε. Και ήταν αντικείμενο χλεύης κάποιος αν τον «τύλιγε» καμία και τον ανάγκαζαν να την παντρευτεί.

    Και το χρέος των αδερφών που απαγορευόταν να παντρευτούν πριν αποκαταστήσουν τις αδερφές τους. Γνωρίζω έναν τέτοιον. Δεν παντρεύτηκε ποτέ την καλή της καρδιάς του λόγω της αδερφής του. Συνέχισαν να έχουν σχέση, να φέρονται σαν ζευγάρι κλπ. Έτσι ήταν τότε για πολλούς, και πολλοί ήταν εκείνοι που το τήρησαν. Και το χρέος του να σκοτώσει, να προβεί σε έγκλημα, τον διακορευτή της αδερφής του, εάν δεν τηρούσε εκείνος το λόγο του. Ο Προπάππος μου ήταν ένας τέτοιος.

    Δύσκολα χρόνια. Και η Λιλή Ζωγράφου που ευφυής ούσα, βρίσκει την αιτία: τη φτώχια, την ανεργία, την απραξία.

    Κι ο Καραμανλής είχε μια κάποια λύση: Μετανάστευση και Ανοικοδόμηση! Έτσι κι αλλιώς κανείς δεν είχε και καμία άλλη πρόχειρη για να παίξει στο τραπέζι. Δύσκολα χρόνια. Οικτίρουμε την αντιπαροχή σήμερα, αλλά πόσα σπίτια έβγαλε από το πρόβλημα της στέγασης.

  28. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Πρωταγωνίστρια η (τραγική) Γαλλίδα γυναίκα του, μητέρα του Άλκη, η οποία αυτοκτόνησε μετά από χρόνια.
    (Και μιά παρατήρηση στην κριτική της Ζωγράφου: Ο όρος ντοκυμανταίρ χρησιμοποιείται για να περιγράψει την ταινία μικρού μήκους).

  29. Πουλ-πουλ said

    Ηθογραφία της εποχής με σχηματικούς ρόλους: η πονεμένη αδελφή, τα υστερόβουλα αδέλφια, ο γαμπρός-αρσενικό, και βέβαια ο πανταχού παρών βλαμμένος. Παλαιικά πράγματα.
    Το μόνο εύρημα-ειρωνία: το θεριό αντί να εκτελέσει την αποστολή του, αποκοιμήθηκε.

  30. sarant said

    28 Κι εγώ το πρόσεξα αυτό για το «ντοκυμανταίρ»

  31. ΓΤ said

    27@
    «[…] Και το χρέος των αδερφών που απαγορευόταν να παντρευτούν πριν αποκαταστήσουν τις αδερφές τους. Γνωρίζω έναν τέτοιον. […]».
    Φίλε, γνώρισα κι εγώ έναν τέτοιο άνθρωπο, τον πατέρα μου.

  32. Alexis said

    #24, συνέχεια:
    Πηγαίνοντας πίσω στο χρόνο, σε κάποιες ιστορίες γυναικών από τον στενό αλλά και από τον ευρύτερο συγγενικό κύκλο, διαπιστώνω κάποια πράγματα που με εκπλήσσουν και πάνε κόντρα σε κάποια στερεότυπα.

    Η μάνα μου παντρεύτηκε στα 31. Μεγάλη για την εποχή της, αλλά δεν ξέρω αν θεωρούνταν γεροντοκόρη. Από αγροτική οικογένεια προσφύγων μεν, αλλά είχε από νωρίς «ξεφύγει» αφού σπούδασε και από πολύ μικρή εργαζόταν και ζούσε Θεσσαλονίκη και μετά Αθήνα.

    Η γιαγιά μου (μάνα του πατέρα μου) παντρεύτηκε στα 35 (ίσως και λίγο μεγαλύτερη). Μιλάμε για δεκαετία του 1920 και για χωριό (πιο χωριό πεθαίνεις 🙂 ) όπου σίγουρα θεωρούνταν γεροντοκόρη που είχε μείνει πλέον στο ράφι. Παντρεύτηκε όμως τον παππού μου, περίπου δέκα χρόνια μεγαλύτερό της, και προερχόμενο από δύο προηγούμενους γάμους (!), οπότε παρακάμφθηκε το …προχωρημένο της ηλικίας της. Και έκανε μαζί του τρεις γιούς!

    Η μάνα του πεθερού μου πάλι ήταν αντίστροφη περίπτωση. Έμεινε χήρα από τον πρώτο άντρα της και παντρεύτηκε τον πατέρα του πεθερού μου, 5-6 χρόνια μικρότερό της!
    Η ανάγκη να μην παραμείνει η γυναίκα μόνη της μετά τον πρόωρο θάνατο του άντρα της, και τα όποια οικονομικά ανταλλάγματα, παρέκαμπταν τη διαφορά ηλικίας, που υπό κανονικές συνθήκες αποτελούσε ταμπού.

    Γενικά μιλώντας, το φαινόμενο να παντρεύονται κάποιες γυναίκες μικρότερους άντρες δεν ήταν και τόσο σπάνιο στις παλιές αγροτικές κοινωνίες.
    Έχω συναντήσει αρκετές τέτοιες περιπτώσεις, γυναικών της γενιάς των γονιών μου και πιο πίσω ακόμα. Ασφαλώς η προίκα και οι σχετικές συμφωνίες μεταξύ των οικογενειών έπαιζαν εδώ τον ρόλο τους…

  33. Konstantinos said

    Το Κολλάτο τον ήξερα μόνο από τις εκλογές και τα ψηφοδέλτια με τη φάτσα του. Δεν ήξερα ότι έγραφε. Πολύ ωραίο το διήγημα. Καζαντζάκη μου θύμισε χωρίς τη ντοπιολαλιά.

  34. Alexis said

    #33: Οι αγριάνθρωποι που τρωγοπίνουν και μεθάνε θυμίζουν πράγματι το υπόγειο του «Καπετάν Μιχάλη» και τα περίφημα «γλέντια» του.

  35. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Δεσποινίς ετών 39, με δύο Ιερά Τέρατα. Σακελλάριος, Λογοθετίδης.
    https://web.archive.org/web/20160303211627/http://www.tainiothiki.gr/v2/filmography/view/1/460

  36. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Παρ’ όλο που ο Κολλάτος μας έδωσε εδώ μιά δυνατή ιστορία, νομίζω όμως πως μέσα από τις λογοτεχνικές χαραμάδες των μικρολεπτομερειών της, αυτή φαίνεται -λιγότερο ή περισσότερο- φτιαχτή, όπως φτιαχτές ήταν και πολλές από τις κατοπινές ιστορίες (λογοτεχνικές, κινηματογραφικές, θεατρικές) του Κολλάτου, με ευδιάκριτα στοιχεία τεχνητής προκλητικότητας.

  37. leonicos said

    36
    ευδιάκριτα στοιχεία τεχνητής προκλητικότητας.

    έχεις δίκιο,,,,, αλλά

    μόλις όρισες τη διαφορά μεταξύ δημοσιογραφίας και λογοτεχνίας.

    Άλλωστε, ανεξάρτητα από όλα τα άλλα,η τελική σκηνή με τη γυμνή γεροντοκόρη που θέλοντας και μη θέοντας αποφασίζει να πλαγιάσει μ’ έναν, έστω και αποκρουστικό, μόνο για να εξυπηρετήσει άλλες καταστάσεις και μένει α-Γς (δηλαδή α+όπως θα το έλεγε ο Γς),
    είναι εξόχως ευρηματική

    Αυτή γδύθηκε κι αυτός κοιμήθηκε.

    Και οι άλλοι απ έξω περιμένουν το συμβάν

    Και το συμβάν δεν ήταν συμβάν, απλώς διότι δεν συνέβη

    Καταλάβατε;

    Μπραβο ρε!

  38. leonicos said

    Πούείναι ο Γς να τα πει έξω από τα δόντια;

  39. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Πάντως, Νικοκύρη, νομίζω πως προκειμένου να συμβάλεις στον ισοσκελισμό της ευρέως διαδεδομένης κατάχρησης της εισαγωγικομανίας, περιέπεσες σήμερα σε ένα μικρό, αντίρροπο αμάρτημα. Δεν έβαλες τα αρμόζοντα εισαγωγικά στον τίτλο του διηγήματος και όταν άνοιξα το σημερινό και είδα «Οι ελιές του Δημήτρη Κολλάτου», το μυαλό μου πήγε σε καμιά καλλιεργητική ματσακονιά του Κολλάτου με τα ελαιόδεντρά του.. 🙂

  40. leonicos said

    29

    Το μόνο εύρημα-ειρωνία:

    Θα σου συνιστουσα να το διαβάσεις πιο προσεκτικά και ναδ διαβάσεις και το άρθρο της ελεθεροτυπίας

  41. ΣΠ said

    Καλημέρα.

    10γ
    Νίνος Φένεκ Μικελίδης

  42. leonicos said

    25

    Αν περιγράφεις τον Κολλάτο, έχεις δίκιο. Ήταν προκλητικός

    Αλλά χρειάζονται κι αυτοί.

    Πολλές φορές διερωτήθηκα αν είναι ιδιοφυής ή ψυχασθενής.

    Κατέληξα στο πρώτο.

    Συμπεριφέρθηκε απαξιωτικά σε ό,τι απεχθανόταν. Απλώς εμείς δεν τολμάμε να το κάνουμε ή καταφεύγουμε σε ιδεολογίες, δηλαδή εκ των προτέρων έτοιμες καταστάσεις

    Πούλησε ό,τι είχε για να μην εξαρτηθεί από τις εισπράξεις, ήγουν να μη συμβιβαστεί

  43. Παναγιώτης K. said

    @32. Έχω και εγώ υπόψη μου παρόμοια περιστατικά και γιαυτό έθεσα το ερώτημα.

  44. sarant said

    41 Ωχ, σωστά

    39 Το κάνω συχνά αυτό στους τίτλους

    32 Αν όμως είχε σπουδάσει, έστω και σε εξατάξιο γυμνάσιο, και εργαζόταν μισθωτή, ξεφεύγει από το πάτερν του «παντρεύομαι στα 18 – γεροντοκόρη στα 28»

  45. Παναγιώτης Κ. said

    42#.Συμπεριφέρθηκε απαξιωτικά σε ό,τι απεχθανόταν. Απλώς εμείς δεν τολμάμε να το κάνουμε ή καταφεύγουμε σε ιδεολογίες, δηλαδή εκ των προτέρων έτοιμες καταστάσεις.

    Το επανέλαβα για τονισμό!

  46. Τον Κολλάτο, όπως και τον κάθε Κολλάτο, ο καθένας τον προσλαμβάνει ανάλογα με τις εμπειρίες του και τις ευαισθησίες του, δηλαδή τις πραγματικές γνώσεις, όχι αυτές που απέκτησε διαβάζοντας.

    Χαιρετώ τον Λεώνικο.

  47. Alexis said

    #44γ: Είχε τελειώσει όχι απλώς εξατάξιο γυμνάσιο (πράγμα σπάνιο για κορίτσι της εποχής) αλλά και ανώτερη σχολή νοσηλευτικής τριετούς φοίτησης. Σε μια εποχή που δεν υπήρχε ακόμα οργανωμένη ανώτερη εκπαίδευση στην Ελλάδα, τα Κ.Α.Τ.Ε.Ε. ιδρύθηκαν πολύ αργότερα, το 1970.
    Γι’ αυτό είπα ότι είχε «ξεφύγει» από το στερεότυπο.

  48. Παναγιώτης Κ. said

    @27 τέλος.
    Είχα λοιπόν την εντύπωση ότι ο μεγάλος απορφανισμός της Ηπειρωτικής υπαίθρου έγινε στη δεκαετία του ΄60.
    Ναι σε σύγκριση με τη δεκαετία του ΄50 είχαμε μετακινήσεις από τα ορεινά μέρη στις πόλεις.
    Διαβάζοντας την ιστορία της περιοχής έμεινα άναυδος μαθαίνοντας ότι η μεγάλη αιμορραγία έγινε περί τα μέσα του 19ου αι.
    Έτσι λοιπόν μπορώ να εξηγήσω την παρουσία πολλών Ηπειρωτών στα διάφορα κέντρα του Ελληνισμού ( Κων/πολη, Οδησσός, Σμύρνη, Αλεξάνδρεια,…).
    Πόντιοι γνωστοί , με χλιαρό τρόπο είναι αλήθεια, μου μίλησαν για την καταγωγή των παππούδων τους ότι ήταν από την ΄Ηπειρο. Δεν έδωσα λοιπόν σημασία γιατί δεν είχα διαβάσει ακόμη για την μεγάλη μετανάστευση του 19ου αι.
    Ο λόγος; Τα πετρώδη εδάφη στην περιοχή.
    Όμως δεν έχω…παράπονο. Διαμορφώσαμε μια καλή αίσθηση περί ελευθερίας, ανεξαρτησίας και συνετής οικονομικής διαχείρισης.
    Χρησιμοποιείται ο όρος Ηπειρωτισμός για να περιλάβει όλα αυτά.

  49. Αράουτ said

    Από την σημερινή ανάρτηση, το Επιτελείο μας κρατάει δύο σημαντικές αποκαλύψεις:

    1) Ο κ. Σαραντάκος δηλώνει στην εισαγωγή του πως εκτιμά πολύ τον 83χρονο Δημήτρη Κολλάτο ως καλλιτέχνη: «Ο Δημήτρης Κολλάτος (1937)… έχει πολύ ταλέντο. Δεν είμαι αμερόληπτος, διότι τον έχω γνωρίσει πολύ καλά στην Αίγινα και τον εκτιμώ πολύ ως καλλιτέχνη όσο κι αν διαφωνώ απόλυτα με πολλές πολιτικές απόψεις του,»

    2) Ο κ. Λεώνικος δηλώνει (σχόλιο 42) πως θεωρεί ιδιοφυή τον Δημήτρη Κολλάτο: «Πολλές φορές διερωτήθηκα αν είναι ιδιοφυής ή ψυχασθενής. Κατέληξα στο πρώτο»

    1) ΡΩΤΑΜΕ τον κ. Σαραντάκο: Γνωρίζετε, αγαπητέ κύριε Νίκο, ότι ο Δημήτρης Κολλάτος διέδιδε με κάθε ευκαιρία πως τον αξιωματικό πατέρα του τον δολοφόνησαν με οικτρό τρόπο στα 29 του χρόνια (Δεκεμβριανά του 1944) οι ξενοκίνητοι κομμουνισταί; Μάλιστα, το σωτήριον έτος 2005 έφιαξε και ολόκληρο ντοκυμαντέρ 104 λεπτών (το περίφημο «Θυμάμαι») για να περιγράψει τα βασανιστήρια που υπέστη ο μοναρχοφασίστας πατήρ του από τους μπολσεβίκους και το παρουσίαζε στα διάφορα Φεστιβάλ που διοργάνωνε στο «Κτήμα Κολλάτου» στην Αίγινα. Πώς είναι δυνατόν να δηλώνετε ότι εκτιμάτε ως καλλιτέχνη έναν τέτοιον άνθρωπο;

    2) ΡΩΤΑΜΕ τον συμπατριώτη του Χριστού μας και δεδηλωμένο Μάρτυρα του Ιεχωβά, κύριο Λεώνικο: Γνωρίζετε, αγαπητέ κύριε Λεώνικε, ότι μεταξύ των άλλων κατορθωμάτων κατά την διάρκεια της πολυτάραχης ζωής του, ο «ιδιοφυής» Δημήτρης Κολλάτος έγραψε τον πρόλογο στο κατάπτυστο και κάργα αντισημιτικό βιβλίο του Ροζέ Γκαρωντύ «Οι θεμελειώδεις μύθοι της Ισραηλινής Πολιτικής» που εξέδωσε το 1996 ο νεοναζιστικός εκδοτικός οίκος «Νέας Θέσις» του μακαρίτη υπαρχηγού του ΕΝΕΚ, Γιάννη Σχοινά;

    Εννοείται ότι η ίδια ερώτησις ισχύει και για τον κ. Σαραντάκο: Γνώριζε ο αγαπητός μας κύριος Νϊκος ότι ο φίλος του ο Κολλάτος έχει προλογίσει τον παγκοσμίως γνωστό Γαλλο-Εβραίο αντισημίτη, Roger Garaudy (1913 – 2012); Εδώ σε θέλω κάβουρα που περπατάς στα κάρβουνα…

    ΥΓ: Το Επιτελείο μας σάς προσφέρει και σήμερα δύο σίγουρα για να πάτε Ταμείο το βράδυ με ένα καλό χαρτζηλίκι: Α) Σε 200 λεπτά από τώρα, στις 5.15 μ.μ. ξεκινά στην Ριζούπολη το τοπικό ντέρμπυ του Απόλλωνος Σμύρνης με την ΑΕΚ Κωνσταντινουπόλεως. Η ΑΕΚ είναι ερείπιο ψυχολογικά, έχει μιά ντουζίνα απουσίες και δεν κερδίζει με τίποτα. Παίξτε άφοβα τον Άσσο και το Χί που πληρώνουν πολύ ικανοποιητικά στο stoiximan

    B) Λίγα λεπτά αργότερα, στις 7.30 μ.μ. ξεκινά στο ιστορικό Χαριλάου – «Κλεάνθης Βικελίδης» το θεσσαλονικιώτικο ντέρμπυ Άρη – ΠΑΟΚ. Ο πανίσχυρος τις τελευταίες αγωνιστικές Άρης, ενισχυμένος και από την υποστήριξη του CEO της Pfizer Αλβέρτου Μπουρλά που είναι παιδιόθεν φανατικός οπαδός του (σ.σ.: είναι γνωστό ότι ο ιστορικός Άρης ιδρύθηκε από Εβραίους, γι’ αυτό και έχει την ίδια ακριβώς φανέλα με την Μακάμπι) ΘΑ ΙΣΟΠΕΔΩΣΕΙ τον κομπλεξικό ΠΑΟΚ, που αγωνίζεται με πολλές απουσίες. Παίξτε άσσο ξερό και θα μάς θυμηθείτε το βράδυ που θα πάτε Ταμείο να εισπράξετε ένα σημαντικό χαρτζηλίκι από το stoiximan

  50. 48. Παναγιώτης Κ.

    Στην ΚΠολη που είχα ζήσει μερικά χρόνια δεν είχα γνωρίσει κανέναν που να μην είχε ελλαδίτες (νησιώτες + Ηπειρώτες) προγόνους. Ε… οι οποίοι πήγαινα να καζαντίσουν στην Πρωτεύουσα (όπως αργότερα στην Αθήνα).

  51. argyris446 said

    Reblogged στις worldtraveller70.

  52. ΣΠ said

    Στο χωριό δε σταμάταγαν να της το λένε. Κατάρα στ’ αδέρφια που έχουν άσχημη αδερφή. Λέγανε στη Δ…

    Τι σημαίνει «Λέγανε στη Δ…»;

  53. Spiridione said

    Άρθρο του Κώστα Μπέη στην Ελευθεροτυπία τον Φεβρουάριο του 1981, απάντηση ενός Κρητικού δικηγόρου, ανταπάντηση του Κ. Μπέη, με αφορμή την προβολή της ταινίας Ελιές στην τηλεόραση. Ο Κ. Μπέης λέει μεταξύ άλλων:
    .. Με αυτές τις μελαγχολικές σκέψεις συλλογιζόμουν πόσο λίγα διδάχτηκαν μερικοί από την περιπέτεια της δικτατορίας: δεν μπόρεσαν ακόμη να καταλά­βουν, πόσο πρωταρχικό, για την προκοπή μιας κοινωνίας, είναι να σέβεται κανείς τις αντιλήψεις των άλλων, ακόμη και όταν διαφωνεί μαζί τους. Και να προσπαθεί να αντικρούσει τις αντιλήψεις που δε συμμερίζεται, με πειστικά επιχειρήματα, και όχι με απαγορευτικές διαταγές, με τις οποίες η δική του βούληση επιδιώκει να κυριαρχήσει πάνω στον ελεύθερο στοχασμό των άλλων.
    Σκεπτόμουν πως αυτά είναι δείγματα καθαρά φασιστικής νοοτροπίας, όταν, έκπληκτος, είδα τις αντιδράσεις που προκάλεσε η προβολή της ταινίας «Οι ελι­ές». Σέβομαι (όσο κι αν μου φαίνεται αδικαιολόγητη) την ευαισθησία πολλών Κρητικών. Είναι η ευαισθησία αυτή ένα κομμάτι από την ελληνική πραγματικότη­τα. Για άλλους καμάρι, για άλλους ξεπερασμένος πια ρομαντισμός. Όπως και νάχει, με την ευαισθησία αυτή, το απλό συμπτωματικό πλαίσιο της ταινίας γενι­κεύτηκε έτσι που να θεωρηθεί σαν προσβολή των κρητικών οικογενειακών και κοινωνικών ηθών. Ως εδώ το καταλαβαίνω.
    Όμως, πέρα από τις αντιρρήσεις πως δεν είναι τα κρητικά ήθη έτσι, όπως άφησε ίσως η ταινία να νομιστεί, ακούστηκαν, από πολλές πλευρές (και μάλιστα πλευρές γνωστές και τιμημένες για το δημοκρατικό τους ήθος) παράφωνες δια­μαρτυρίες, πως δεν έπρεπε να αρθεί η απαγόρευση προβολής που βάραινε την ταινία αυτή. Πως δεν έπρεπε να επιτραπεί η προβολή της. Και συλλογίστηκα: αν άνθρωποι με δημοκρατικό ήθος έχουν τόσο εύκολη, όταν ενοχλούνται, την προ­σφυγή στις απαγορευτικές διαταγές και στο αυταρχικό πνίξιμο της αντίθετης γνώμης, τότε τι νόημα έχει να μελαγχολούμε για κάποιες φασιστικές επιβιώσεις σε κύκλους, οι οποίοι, έτσι κι αλλιώς, δεν έχουν να επιδείξουν δημοκρατικούς τίτλους στην παλιότερη συμπεριφορά τους.
    http://www.kostasbeys.gr/articles.php?s=8&mid=&mnu=0&id=22699

  54. ΣΠ said

    Σήμερα είναι του Αγίου Ευστρατίου. Έχουμε κανένα Στράτο, Στρατή στο ιστολόγιο;

  55. α. Είχα διαβάσει το διήγημα και δει το φιλμάκι στην τηλεόραση προ αμνημονεύτων ετών και συγκλονίστηκα τότε. Μετά την μεταπολίτευση είχα δει στο θέατρο την παράστασή του «Οι εφοπλιστές», και αυτή προκλητική, φυσικά.

    β. Το Κολλάτο τον γνώρισα στην Αίγινα, στις βραδιές κινηματογράφου που οργανώνει στο κτήμα του. Έχει μια γλυκιά δημιουργική τρέλα. Πολύ τον πάω.

    γ. Τον θυμάμαι ακόμη να μοιράζει αυτοπροσώπως φυλλάδια στους επιβαίνοντες στις «παντόφλες» προς την Αίγινα και να συνομιλεί μαζί τους όταν ήταν υποψήφιος.

    δ. Ενώ στο διήγημα η πρωταγωνίστρια, κατ’ απαίτησιν των αδελφών της και του «γαμπρού» γυμνώνεται εντελώς, στο φιλμ όχι. Ο λόγος υποθέτω η προστασία της πρωταγωνίστριας-συζύγου του σκηνοθέτη.

    ε. Ενώ στο διήγημα η τοποθεσία είναι επιμελώς κρυμμένη στο φιλμ είναι επιμελώς προβεβλημένη.

    ζ. Αν οι Ιταλοί έχουν τον Padre Padrone εμείς έχουμε τους Αδελφούς Αφέντες.

  56. ΓΤ said

    54@

    Αν το παρακολουθεί, Στρατής Μπουρνάζος

  57. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    52, 55ε. Αυτό ακριβώς είναι ό,τι χαρακτήρισα νωρίτερα «τεχνητή προκλητικότητα». Το «Λέγανε στη Δ…» (δηλ. σε ένα οποιοδήποτε απομακρυσμένο χωριό της άγριας ελληνικής επαρχίας του ’50-’60) φαίνεται πως δεν προκάλεσε αρκετή (λογοτεχνική) αναταραχή, ο Κολλάτος το ξανασκέφτηκε και έμπασε την ‘επιμελώς προβεβλημένη» Κρήτη [κανένα πραγματικό εξωτερικό στοιχείο δεν τον υποχρέωνε να το κάνει..] ως τόπο διαδραματισμού της ομόθεμης κινηματογραφικής ιστορίας του. Πιθανότατα ψυχανεμίστηκε τις κρητικές αντιδράσεις, οι Κρητικοί «τσιμπήσανε», κι αυτό τον βόλεψε..

  58. sarant said

    52 Kι εγώ δεν ξέρω, κάποιο χωριό υποθέτω που δεν θέλει να το ονοματισει.

    55δ Μάλλον η λογοκρισία θα έκοβε το πλήρες γδυσιμο.

  59. sarant said

    Επειδή έγινε ερώτηση για τη λογοκρισία στην ταινία του Κολλάτου, το τελευταίο τεύχος του εξαιρετικού περιοδικού Αρχειοτάξιο έχει εκτενές αρθρο για το θέμα αυτό.

  60. Μαρία said

    11
    Δεν διάβασα ακόμα το διήγημα. Έχω ανάμνηση του σαματά στο φεστιβάλ του ’64 απο διήγηση ξαδέρφου κι είχα μείνει με την εντύπωση οτι θεωρήθηκε πορνογραφικό ή εν πάση περιπτώσει τολμηρό. Τότε πρωτάκουσα και το όνομα του Κολάτου.

  61. ΚΩΣΤΑΣ said

    Σκληρό το διήγημα, καλή αφορμή για συζήτηση νοοτροπίας, εθίμων και ηθών άλλων εποχών. Ευχαριστούμε, Νικοκύρη.

    Ο Κολλάτος γενικώς δεν μ’ αρέσει σε όλες τις εκφάνσεις του. Πρώτος του στόχος η δημιουργία θορύβου γύρω από το πρόσωπό του. Ωστόσο δεν κρίνω αποριπτέο όλο του το έργο.

    Ανύπαντρες αδελφές που έπρεπε τα αδέρφια της πρώτα να τις παντρέψουν και μετά να ακολουθήσει ο δικός τους γάμος. Πανελλήνιας εμβέλειας νοοτροπία τω καιρώ εκείνω.
    Κάτι όμως που δεν έτυχε να διαβάσω είναι το έθιμο της τράμπας. Δεν ξέρω αν ήταν ευρύτερη συνήθεια ή ήταν εφεύρεση μια συγκεκριμένης περιοχής της Θεσσαλίας. Τρεις οικογένειες που είχαν ανύπαντρο γιο και κόρη, συμφωνούσαν και με μια κυκλική κίνηση γινόντουσαν τρεις γάμοι. Υπάρχουν επιζώντες που παντρεύτηκαν με αυτόν τον τρόπο.

  62. Λάμπας said

    » ..βλέποντας τα ζωντανά να κάνουν έρωτα…» : Κάνουν έρωτα τα ζώα; Συνήθως ζευγαρώνουν («καβαλιούνται» έλεγαν στο χωριό μου).

  63. Λάμπας said

    Διόρθωση: πιο σύνηθες ήταν το «καβαλιώνται».

  64. 59 Πραγματικά πολύ ενδιαφέρον το άρθρο. Κάτι θυμάμαι για την οργή του Βενέζη αλλά όχι με ποιο έργο συνδεόταν.

  65. Λάμπας said

    Το «καβαλιούνται» μάλλον ήταν ευπρεπισμός (κατά το «αγαπιώνται», που αμήχανα το διορθώναμε σε «αγαπιούνται». Σε λίγο και αυτό θα θεωρείται «χυδαίο». Οι νεοκαθαρευουσιάνοι θα επιβάλουν το «αγαπώνται».

  66. Μαρία said

    59
    Ευχαριστούμε τη φίλη σου. Διαφωτιστικότατο άρθρο.

    64
    Θυμάσαι; !!

  67. Ωμπώωω…! Θυμάμαι ότι είχα διαβάσει κάτι, βρε Μαρία.

  68. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Χαίρετε χαίρετε! Μα δεν το πιστεύω! Από τη μέρα της «Βεντέμας» σκέφτηκα να ποστάρω την ταινία του Κολλάτου. Χθες βράδυ ήταν η τελευταία φορά που πήγε ο νους μου (λόγω εποχής οι ελιές είναι στην καθημερινές μου κουβέντες, στενάχωρα) αλλά μπαίνοντας στο Υ/Τ χάθηκα σ΄άλλα της Κρήτης και το ξέχασα πάλι.
    Βλέποντας τώρα το νήμα, σταυροκοπήθηκα για το συντονισμό! 🙂

    Η προίκα, στο τυπικό της μέρος, καταργήθηκε μόλις το 1982.

    59 Την κ. Πετσίνη την άκουσα χθες που την φιλοξενούσε ο Θανάσης Λαζαρίδης στην εκπομπή του Στο Κόκκινο ράδιο
    » Έρθεν η ώρα μας»
    https://www.avgi.gr/sto-kokkino
    Από το 30:14′
    Μετά και το κρούσμα της τωρινής λογοκρισίας εις βάρος του άρθρου της Ελ.Ακρίτα από τα Νέα, έπεσε ταμάμ!
    κι αναρωτιόμουν αν θα βρω το τεύχος του Αρχειοτάξιου τη Δευτέρα που θ΄ανοίξουν τα βιβλιοπωλεία, εδώ στην περιοχή μου 🙂

  69. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Φεστιβάλ Κινφου Θεσνίκης 1964
    «Παράλληλα, το βαθύ ντεκολτέ της Ελένης Ανουσάκη δημιουργεί σάλο και προς στιγμήν η ηθοποιός κινδυνεύει να καταλήξει στο αυτόφωρο λόγω «προσβολής δημοσίας αιδούς». Το πραγματικό σκάνδαλο όμως το προκαλούν οι Ελιές του Κολλάτου, που διχάζουν σε σημείο να προκληθεί παρέμβαση εισαγγελέα και ο Ηλίας Βενέζης, πρόεδρος της κριτικής επιτροπής, να απειλεί ότι θα παραιτηθεί αν η ταινία βραβευτεί. Και εν τέλει βραβεύεται! »
    https://www.lifo.gr/articles/cinema_articles/257532/60-xronia-festival-thessalonikis-i-istoria-oi-star-oi-megales-stigmes-se-ena-synarpastiko-timeline

  70. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Κριτική επιτροπή (του επεισοδιακού Φεστ.Κινφου 1964
    Έχουμε κι άλλους οικείους στο ιστολόγιο!

    Ηλίας Βενέζης Ακαδημαϊκός
    Ιωάννης Βελλίδης πρόεδρος της δεθ
    Μαίρη Αρώνη ηθοποιός
    Γιώργος Τζαβέλλας σκηνοθέτης
    Κωνσταντίνος Ψαρράς παραγωγός
    Απόστολος Μαγγανάρης λογοτέχνης
    Χρήστος Λεφάκης ζωγράφος
    Σώτος Βασιλειάδης μουσικός
    Γιάννης Μαρής
    Παντελής Τόσκας
    Παύλος Παπασιώπης λογοτέχνης
    Νικόλαος Καλογερόπουλος, κυβερνητικός επίτροπος
    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A6%CE%B5%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B2%CE%AC%CE%BB_%CE%9A%CE%B9%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%AC%CF%86%CE%BF%CF%85_%CE%98%CE%B5%CF%83%CF%83%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CE%BD%CE%AF%CE%BA%CE%B7%CF%82_1964

  71. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    ο εισαγγελέας πρωτοδικών Θεσσαλονίκης παρεμβαίνει για να αποτρέψει την προβολή του ντοκιμαντέρ Οι εληές του Δημήτρη Κολλάτου λόγω άσεμνων σκηνών και επειδή «το περιεχόμενό της έρχεται σε αντίθεση με το κοινό αίσθημα».
    https://www.lifo.gr/articles/arxeio_articles/117190

  72. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Τελικά το γυμνό στην ταινία ήταν αυτό που ξεσήκωσε τη μεγάλη θύελλα και λιγότερο αυτό καθαυτό το θέμα της προίκας από τη μια και της οικογενειακής/ανδροκρατικής βαρβαρότητας από την άλλη.
    Σχετικά πρόσφατα, από συνέντευξη του Δ.Κ. στον Αντ.Μποσκοϊτη,λέει για την ταινία
    — Όμως οι «Ελιές» είχαν προβλήματα και στην κινηματογραφική εκδοχή τους.
    -Πενήντα αστυφύλακες είχαν κυκλώσει τον κινηματογράφο και παραφύλαγαν μια κόπια! Για 18 χρόνια η ταινία ήταν λογοκριμένη, η μοναδική ίσως που ασχολήθηκε με το θέμα της καταπίεσης των γυναικών με την παρθενιά και την προίκα.

    Για για το βιβλίο Ελιές
    …στις «Ελιές» υπήρχε ένα διήγημά μου για ένα ομοφυλόφιλο αγόρι 17 ετών που το ψώνισε κάποιος. …Πήγα να πάρω το βιβλίο μου την πρώτη μέρα που το έβγαλε ο Φέξης και μου είπαν ότι το απέσυρε. Πήγα να πεθάνω! Έτρεξα στον Φέξη και μου είπε ότι το απέσυρε γιατί είχε γίνει μια δίκη για τον Λαπαθιώτη και ο δικαστής τού είπε: «Ομοφυλόφιλοι εκδότες σαν κι εσάς κάνουν κακό» − που ο Φέξης βέβαια δεν ήταν ομοφυλόφιλος. Μου ζήτησε, λοιπόν, ο Φέξης να γράψω ένα άλλο διήγημα, διότι διωκόταν οτιδήποτε ομοφυλοφιλικό κι έτσι εγώ του ‘γραψα το «Αυγό έχει ασβέστιο». Μετά ο θόρυβος κόπασε και το βιβλίο βγήκε κανονικά με την Ουράνη, μια δυνατή προσωπικότητα της Αθήνας, να με στηρίζει πάρα πολύ.
    https://www.lifo.gr/articles/retronaut_articles/153991

  73. ΓΤ said

    (Να θυμίσουμε ότι από απόψε η απαγόρευση κυκλοφορίας ξεκινά στις 22:00.)

  74. sarant said

    68 Tηλεπαθεια 🙂

    72 Ο Φέξης είχε εκδώσει τα ποιήματα του Λαπαθιώτη σε επιμέλεια Δικταίου και με σχέδια του Μεζίκη που θεωρήθηκαν άσεμνα επειδή είχαν αντρικά γυμνά

  75. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Ανεξάρτητα από το περιεχόμενο/θέμα, δεν διέκρινα ιδιαίτερες λογοτεχνικές αρετές στο διήγημα.
    Το ότι θίγει, έστω και περιγράφοντας –δημιουργική αδεία…- ακραίες, πλην υπαρκτές καταστάσεις, δεν σημαίνει ότι το κείμενο αποκτά και λογοτεχνική υπόσταση.
    Κι αυτές οι υπαρκτές καταστάσεις θα μπορούσαν να αφορούν «…σε ένα οποιοδήποτε απομακρυσμένο χωριό της άγριας ελληνικής επαρχίας του ’50-’60». (#57).

    55ε.
    «Ενώ στο διήγημα η τοποθεσία είναι επιμελώς κρυμμένη στο φιλμ είναι επιμελώς προβεβλημένη».
    ΠΟΛΥ ΕΠΙΜΕΛΩΣ θα έλεγα:
    – δεν υπάρχει ίχνος ντοπιολαλιάς.
    – ’’…δώρο της γιαγιάς της, της Έλενας’’. Σιγά μην είχαμε στην Κρήτη γιαγιά (δηλ. αρχές 20ου αιώνα) Έλενα… 🙂
    – ’’ Στα χέρια της κρατούσε την μπότα…’’. Ούτε καν στιβάνι!
    – ’’… έβγαλε την κομπινεζόν’’. Σε ορεινό χωριό δεκαετίας του ’60! (μήπως ήταν και μεταξωτή;)
    Μεσοφόρι το λέγανε οι ξαδέρφες μου στο χωριό…

    Τώρα, γιατί στο φιλμάκι ο και σκηνοθέτης –πλέον- τοποθέτησε τη δράση στην Κρήτη;
    Μία ερμηνεία είναι αυτή του Γ. Κατσέα (#57).
    Μία άλλη –αλλά που δεν ξέρω αν τεκμηριώνεται- είναι ότι ο Δ.Κ. έζησε ή άκουσε κάποιο τέτοιο περιστατικό στην Κρήτη, το οποίο επιδεικτικὰ διόγκωσε, για να γίνει προκλητικὸς (#12).

    Όσο για την απαγόρευση/λογοκρισία της ταινίας, μάλλον διαφήμιση τής έκανε, με τις –δικαιολογημένες- αντιδράσεις που προκάλεσε. Έχουμε πολλά τέτοια παραδείγματα διαχρονικά (μέχρι και τις μέρες μας…)

  76. Τώρα στο κενό (αν και με πρόλαβε ο ΜΙΚ_ΙΟΣ και ίσως βγει και κανένας άλλος φίλος) το οφειλόμενο μνημόσυνο στον Μποστ. 🙂

  77. aerosol said

    Δυνατό διήγημα, νατουραλιστικό. Με κάποια σημεία λίγο αδύνατα (ναι, τα ζώα που «κάνουν έρωτα», ας πούμε).
    Δεν είναι το καλύτερό μου ο Κολλάτος, ένιωθα κι εγώ πως αγωνίζεται να κάνει θόρυβο με τρόπο κάπως συμπλεγματικό. Όμως… ξαναβλέπω μια δήλωσή του:
    «Η Τέχνη είναι σκάνδαλο! Θα πρέπει ν’ ανησυχεί τον πολίτη, ενώ η επιστήμη να τον καθησυχάζει. Σήμερα, δυστυχώς, η Τέχνη κοιμίζει το θεατή και η επιστήμη τον ανησυχεί!»
    Καταλαβαίνω την οπτική του. Δεν την συμμερίζομαι πλήρως αλλά έχει κάποιο δίκιο. Σε αυτό το πλαίσιο αναγνωρίζω πως δεν αγωνίστηκε να κάνει θόρυβο γαι προσωπική προβολή αλλά για να γίνει η μύγα που θα ενοχλήσει με «καλό σκοπό» μια κοινωνία. Όχι πάντα πετυχημένα, κατά τη γνώμη μου, αλλά πάντως με συνέπεια.

  78. Στην Πρέβεζα τον γράψαμε, ως γνωστό, στο κατάστιχο μαζί με τον Κώστα Καρυωτάκη.

  79. sarant said

    77 Κάπως έτσι

  80. Αράουτ said

    Άρης – ΠΑΟΚ 1-0 (τελικό, Μπρούνο Γκάμα στο 40΄ με πέναλτυ) Για να τον κλαίν’ οι ρέγγες είναι ο βετεράνος οπαδός του ΠΑΟΚ, κ. Gpoint, μετά την νέα σημερινή επιτυχία του Επιτελείου μας που στείλαμε πάλι κόσμο να εισπράξει ζεστό χρήμα στο Ταμείο (βλέπε σχόλιο 49). Σε λίγο αναμένουμε βαθυστόχαστη ανάλυση για το τί έφταιξε και ξανάχασε ο ΠΑΟΚ το ντέρμπυ της Θεσσαλονίκης

    Υπόψιν ότι στο Απόλλων – ΑΕΚ 3-4 εκλάπη η ισοπαλία από τον Απόλλωνα. Στο 96΄ κέρδισε πέναλτυ, αλλά ο αλήτης ο διαιτητής είδε οφσάιτ

  81. ΓΤ said

    αθλητική κίνηση

    Λαμία-ΟΣΦΠ 0-6
    Απόλλων-ΑΕΚ 3-4
    Βόλος-Παναιτωλικός 0-0
    Άρης-ΠΑΟΚ 1-0

    Λαύριο-Μεσολόγγι 87-70
    ΠΑΟΚ-Άρης 75-64
    Προμηθέας-Κολοσσός 69-67

  82. Εκπληκτικό χειρουργείο από τον ολλανδό διαιτητή,στην κυριολεξία επιστημονικό. Αρχικά δίνει πέναλτυ στον Αρη, παρ’ότι είδε στο VAR αυτό που φαίνεται ολοφάνερα ακόμα και στην φωτογραφία δηλαδή πως ο Πασχαλάκης πάει ξεκάθαρα στην μπάλα. Δεν υπήρχε άλλος τρόπος να βάλει γκολ ΟΑΡΗΣ. Φανταστείτε πως ακόμα και οι Αριανοί σχολιαστές στο VAR είπαν πως δεν υπάρχει πέναλτυ. Ιδού :

    Μετά έδειξε την επιστήμη του : σε φάση πέναλτυ υπέρ του ΠΑΟΚ δεν σφυρίζει τίποτε και αμέσως μετά μόλις αλλάζει κάτοχο η μπάλα σφυρίζει ανύπαρκτο πέναλτυ υπέρ του ΠΑΟΚ. Φυσικά πάει στο VAR, επικεντρώνεται στην τελευταία φάση και φυσικά παίρνει πίσω το πέναλτυ. Αψογος. Δίνει και 8 (!) λεπτά καθυστέρηση για να δείξει δίκαιος στους θεατρινισμούς των παικτών του ΟΑΡΗΣ

    Ξαναγράφω (από ανύποπτο χρόνο το έχω κάνει) πως το φετεινό πρωτάθλημα δεν έχει νόημα για ΠΑΟΚ και ΑΕΚ λόγω του χαμηλού τους ράνκιν, είναι προτιμότερο να πάνε στο γιουρόπα των φτωχών μήπως και μαζέψουν κανένα βαθμουλάκι για την αλλη χρονιά αλλά ως γνωστόν ο Φαταούλας θέλει πρεστίζ κι έβαλε πριμ για τους αριανούς παίκτες και πίεση στον Κλάτεμπεργκ να βρει κατάλληλο διαιτητή

  83. Αράουτ said

    Αφελέστατε κ. Gpoint (82): Δεν ξεγελάτε κανέναν με τις παπαριές σας. Περιμένετε σε 45 λεπτά από τώρα να δείτε τί θα πεί για το πέναλτυ του Πασχαλάκη στην «Αθλητική Κυριακή» της ΕΡΤ-1 ο καθηγητής διαιτησίας Παναγιώτης Βαρούχας. Στοιχηματίζω ένα προς δέκα ότι θα πεί πως ήταν ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΑΤΟ κι ότι το πέναλτυ στον Τζόλη ήταν ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ. Και θα δείτε ότι στα μέσα της εβδομάδος θα συμφωνήσει με τον Βαρούχα και ο Κλάτενμπεργκ

  84. Alexis said

    Και είχα ένα προαίσθημα ότι θα κερδίσει ο Άρης ρε γαμώτο, αλλά τολμάει κανείς πλέον να ποντάρει σε αποτέλεσμα που έχει προτείνει ο Buttman; 😆

  85. Πέπε said

    @62, 65

    Κάποτε έκανα σε μια Γ’ Γυμνασίου ένα κείμενο (εκτός βιβλίου) όπου, μέσα σε μια περιγραφή βουκολικής άνοιξης, αναφέρονταν και τα ζώα που ζευγάρωναν. Ο συγγραφέας χρησιμοποιούσε το ρήμα «πηδώ», άπαξ, αλλά η όλη περιγραφή ήταν τόσο ποιητική ώστε μετά βίας συνειδητοποιούσε κανείς ότι είναι η ίδια λέξη που, με την ίδια έννοια, σε κάθε άλλο συμφραζόμενο εκτός από το συγκεκριμένο, είναι χυδαία. Ωστόσο οι μαθητές σκανδαλίστηκαν που ο τράγος πηδούσε τη γίδα: τι πράγματα είναι αυτά που λέει η βοσκοπούλα κύριε!

    -Γιατί ρε παιδιά; Τι θα έπρεπε να πει η βοσκοπούλα, ότι δε ζευγαρώνουν τα ζώα;
    -Μα αυτή η λέξη…!
    -Ε, τι;
    -(…τέλος πάντων εξήγησαν ότι ήταν βρόμικη)
    -Είδατε πουθενά να υπάρχουν βρόμικες σκέψεις στο κείμενο σχετικά με το ζευγάρωμα των ζώων; (Όχι, ομολόγησαν.) Η λέξη πολύ απλά περιγράφει αυτό που βλέπουμε: αν έχετε την εικόνα του πώς ζευγαρώνουν τα κατσίκια (την είχαν), είναι περίπου όπως πηδάμε στη μακριά γαϊδούρα: ο τράγος πηδάει τη γίδα.

    Αυτό τούς έβαλε σε σκέψεις…

    Όπως κι εμένα βέβαια. Πριν παραστεί ανάγκη να το εξηγήσω, ποτέ δεν είχα σκεφτεί ότι η επιλογή αυτής της λέξης δν έχει τίποτε βρόμικο παρά μόνο μια περιγραφική ακρίβεια.

  86. gpointofview said

    # 83

    Πολυώνυμε ασχετίλα,εγώ ξέρω μπάλα δεν περιμένω τον Παναγιωτάκη και διάφορους άλλους δημσιοσχεσίτες, εσύ φυσικά δεν μπορείς και δεν θέλεις να δεις πως ο Πασχαλάκης πάει σην μπάλλα και φυσικά μετά ο παίκτης του Αρη θα πέσει πάνω του. Μόνο μιλημένος διαιτητής το δίνει και μάλιστα κατόπιν VAR. Η φωτογραφία δεν είναι από αυτές που δέχονται παρερμηνείες για το τι έγινε πριν την στιγμή και μετά. Ούτε μιλάω για το χέρι στην τελευταία φάση που δεν έδειξε σε επανάληψη η Νόβα. Και το βασικότερο είναι τα συνολικά σφυρίγματα και οι καρτες. Ο ίδιος διαιτητής είναι αυτός που στο Τοτναμ -ΠΑΟΚ είχε δώσει το πέναλτυ-αποβολή στον Σταφυλίδη που φυσικά δεν ήταν, αλλά δεν είχε VAR τότε, δηλαδή είχε περγαμηνες στο βιογραφικό του ! (δες τη φάση στο 4.30 του βϊδδεο)
    Τώρα βέβαια αν ήξερες από ποδόσφαιρο θα έδινες καλύτερα προγνωστικά και όχι να πετυχαίνεις κάνα στημένο ματς στη χάση και στη φέξη

  87. Γιάννης Κουβάτσος said

    Δεν μας συμφέρει οπαδικά το αποτέλεσμα, αλλά μπράβο στον Άρη που πελέκησε την ομάδα του Σαββίδη. 👍

  88. Εστειλα ένα σχόλιο αλλά δεν το βλέπω, ίσως τόφαγε η μαρμάγκα

    Επειδή εμένα το ποδόσφαιρο δείχνει την πολιτική κατάσταση της χώρας κατά ένα τρόπο, θα ξαναγράψω κάτι που όλοι το πάνε σουτ και σώπα

    Πέρασαν δυο χρόνια από την δολοφονική επίθεση στον Τζήλο, οι δράστες είναι ταυτοποιημένοι αλλά δίκη δεν ορίζεται. Το αποτέλεσμα είναι οι διαιτητές να φοβούνται να σφυρίξουν ΟΣΦΠ και ΟΑΡΗΣ, ενώ απ’ ότι φαίνεται μετά το πρώτο μούδιασμα οι «ενδιαφερόμενοι» έχουν βρει άκρη και με τους ξένους, αυτό είναι πλέον φανερό, θυμηθείτε και τα ματς ΟΣΦΠ-ΠΑΟ, τον Μελισσανίδη τον σέβονται περισσότερο, ξέρει ο νομικός τους σύμβουλος ο Κούγιας το γιατί, του το θύμησαν σε μια συνάντησή τους οι συνοδού στην Βουλιαγμένη.
    Οσοι ασχολούνται με την υπόθεση Τζήλου ξέρουν πως ο δράστης την έχει κοπανήσει στο εξωτερικό ενώ μέσα στο αυτοκίνητο που τον πήγε στην Λάρισσα υπήρχε αντιπρόεδρος της ΠΑΕ ΟΣΦΠ και αστυνομικός διευθυντής Πειραιά- σύμφωνα με τα ρεπορτάζ. Λόγω εμπλοκής διοικητικού στελέχους σε περίπτωση (προφανούς) καταδίκης ο ΟΣΦΠ θα υποβιβασθεί. Φανερά η κυβέρνηση το πάει για παραγραφή, δεν θα βρει δικαστή να βάλει αθωοτική απόφαση. Φυσικά ούτε κι ο Τσίπρας τόλμησε να επισπεύσει την διαδικασία, την άφησε να την διαχειριστεί ο Κούλης

  89. # 87

    Γιαννάκηδεν ΄έχεις πρόβλημα με τον ΟΑΡΗΣ, με΄πρωοφανές σμπρώξιμο έχει φάσει μέχρι εδώ. Περι΄λεργως το μόνο ματςπου κέρδισε δίκαια ως τώρα ήταν ο ΠΑΟ του απίθανου Ισπανού. Σε καταλαβαίνω που χάρηκες, …είναι αυτά, όμως αντέχεις να σχολιάσεις την φωτό του πέναλτυ, συμφωνείςς με το τρολλ ή νίπτεις τας χείρας σου ;

  90. Μαρία said

    Απ’ τις σπάνιες φορές που διάβασα κυριακάτικο λογοτεχνικό κείμενο κυρίως απο περιέργεια.
    Ρυθμός νευρικός. Μικρές περίοδοι, όπου κυριαρχούν οι κύριες προτάσεις. Τα επίθετα ελάχιστα. Μπράβο στον Κολλάτο, δεν του το ‘χα.

    «Όταν γίνεις δικιά του, …» Αυτή την έκφραση έχω να την συναντήσω απ’ τα φωτορομάντζα των περιοδικών της ίδιας εποχής 🙂

  91. Δεν μπορώ να μην γελάσω με τις προβλέψεις του Βατμαν :

    «Περιμένετε σε 45 λεπτά από τώρα να δείτε τί θα πεί για το πέναλτυ του Πασχαλάκη στην «Αθλητική Κυριακή» της ΕΡΤ-1 ο καθηγητής διαιτησίας Παναγιώτης Βαρούχας. Στοιχηματίζω ένα προς δέκα ότι θα πεί πως ήταν ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΑΤΟ κι ότι το πέναλτυ στον Τζόλη ήταν ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ. Και θα δείτε ότι στα μέσα της εβδομάδος θα συμφωνήσει με τον Βαρούχα και ο Κλάτενμπεργκ»

    Πράγματι…

    Βαρούχας: «Κανένα πέναλτι υπέρ του Άρη- Καθαρό χέρι στις καθυστερήσεις- Στον… κόσμο του ο Ολλανδός!

    Νάσαι καλά να μας διασκεδάζεις, θλιβερέ

  92. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Ίσως επειδή είναι πασίγνωστο, ίσως επειδή δεν υπάρχει καμία περίπτωση να έχει κάποιος διαφορετική γνώμη: Η ιστορία που έγραψε ο Κολλάτος και θα μείνει συνοδεύοντας εσαεί τιμητικά το όνομά του δεν είναι ούτε λογοτεχνική, ούτε κινηματογραφική, ούτε θεατρική, ούτε σκανδαλοερωτική. Είναι η ιστορία της θαυμαστής ολοκληρωτικής αφοσίωσής του στο ταλαιπωρημένο παιδί του..

  93. ΓΤ said

    Κορωπί, ανοιχτή εκκλησία, λειτουργία, κόσμος, και… διαμαρτυρία της Μητρόπολης Μεσογαίας για το πρόστιμο.
    Βελάξτε, ρασόνοι!
    «Το πρόστιμο έπρεπε να επιβληθεί σε αυτόν που έκανε την απαράδεκτη καταγγελία […] Δηλώνουμε ότι προς το παρόν οι ναοί μας θα εξακολουθούν να λειτουργούν […]»
    https://www.iefimerida.gr/ellada/prostimo-1500-eyro-naos-koropi-mesogaias-mitropoli

  94. Αράουτ said

    (91): Ομολογώ ότι έπεσα έξω με τον καθηγητή διαιτησίας Π. Βαρούχα: Έβγαλε «μαϊμού» το πέναλτυ με το οποίο σκόραρε ο Άρης στο 40΄ και είπε πως ο Ολλανδός έσφαξε τον ΠΑΟΚ με τον μή καταλογισμό του πέναλτυ – χέρι στο 98΄. Στο μόνο που έπεσα μέσα είναι ότι έβγαλε σωστό τον μή καταλογισμό πέναλτυ στο μαρκάρισμα των τριών Αρειανών στον 18χρονο Τζόλη

    ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ: Καλώ τον κ. Σαραντάκο να βγεί και να πάρει θέση στο θέμα της ανύπαρκτης αγγλικής φράσεως «click away» που ήταν σήμερα πρώτο θέμα σε όλα τα Δελτία των Καναλιών. Ο αγαπητός μας κύριος Νίκος, όντας επαγγελματίας μεταφραστής, σίγουρα θα γνωρίζει ότι δεν υπάρχει στην Αγγλική Γλώσσα η φράση «click away» και ότι ήταν μεγάλη γκάφα του Μπαμπινιώτη που βγήκε και την σχολίασε επροχθές στο Facebook.

    Οι άπιστοι Θωμάδες ας πατήσουν ΕΔΩ να δούν τί βγάζει το OneLook Dictionary Search για το «click away». Πρόκειται για τεράστια αγραμματοσύνη των ΜΜΕ του Ρωμέηκου και μόνο ένας Νίκος Σαραντάκος θα μπορέσει να αναδείξει το θέμα και να δώσει την λύση

  95. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @91. Τζή, σήμερα δεν χρειάζεται να ξοδέψεις καθόλου φαιά ουσία. Ήταν τόσο ξεκάθαρο πως το πέναλτυ που έκρινε τον αγώνα δεν ήταν πέναλτυ, ώστε ακόμη και οι πιό παθιασμένοι αντιπαοκτσήδες (Κουβάτσος κλπ 🙂 ) δεν υπάρχει περίπτωση να το αμφισβητήσουν..

  96. 90
    Ε τι ήθελες να γράψει ρε Μαρία? Όταν νιώσεις τον σκληρό, παλλόμενο ανδρισμό του στο κέντρο της ηδονής σου? 😜

    Σοβαρά τώρα, εκείνο το «θα σε καταστρέψει» δε μου κολλάει. «Θα σε χαλάσει» καλύτερα, εφόσον το κείμενο δε μιλάει για Κρήτη. Ή και «θα σε ατιμάσει». Σε φανταρίστικη διήγηση από τους Βαλκανικούς ο βιαστής της Βουλγαροπούλας λέει «πρώτη φορά στη ζωή μου έλαχε να ατιμάσω…» (επειδή η κοπέλα ήταν παρθένα. Για τις παντρεμένες δεν έμπαινε θέμα ατίμωσης). Σιμόπουλος, από μνήμης.

  97. ΚΩΣΤΑΣ said

    92
    Ναι, κι εγώ συμφωνώ, Γιώργο, ότι η μοίρα επιφύλαξε στον ΔΚ και ως πατέρα και ως σύζυγο, άσχημο παιχνίδι. Ο αγώνας του για τον Άλκη ευαισθητοποίησε ευρύτερες κοινωνικές ομάδες γενικά για ΑΜΕΑ, και αυτό του το πιστώνω ως προσφορά στο κοινωνικό σύνολο.

  98. # 64

    ακου για να μαθαίνεις. Ο διαιτητής δεν έβγαλε δυο φορές δεύτερη κίτρινη σε παίκτη του ΠΑΟΚ γιατί οι παίκτες του Αρη έπεφταν κεραυνόπληκτοι σε κάθε άγγιγμα, δασκαλεμένοι από τους «γνωρίζοντες » της διοίκησης (εξ ου πριμ και αλα Καραπαπάς παρουσία του Νασιάκου στο αράουτ για δήθεν πίεση ) Φυσικά τον εαυτό του προστάτεψε έτσι ευνοώντας κάπως αλλά ακίνδυνα την άλλη μεριά ώστε να φανει πως κάνει λάθος και στις δυο μεριές. Στο VAR όμως πήγε μόνο για να ακυρώσει το πέναλτυ-παραμύθι που σφύριξε ενώ στο ανύπαρκτο Του Αρη και το υπαρκτό υπέρ του ΠΑΟΚ στο τέλος του αγώνα, μαλάκας ήταν να πάει ; Τέτοια κόλπα διαιτητικά χωρίς VAR βέβαια μας ανέλυε ο ΠΛατόπουλος πριν 40+ χρόνια στου Φλοκα στην Φ.Ν.

    Στην περίπτωση του Τζόλη δεν υπάρχει πέναλτυ , αλλά φάουλ έξω από την περιοχή που δεν δόθηκε και μετά παρανύθια

  99. Μαρία said

    96
    Και σε μας «τη χάλασε» έλεγαν αλλά, αν έπεφταν σε μαρμάρω, τα έβρισκαν μπαστούνια. Μπορεί όμως αλλού να χρησιμοποιούσαν το καταστρέφω. Το ατιμάζω πάντως δεν ταιριάζει στην περίσταση, είναι λόγιο και πιο βαρύ απ’ το χαλάω.

  100. 99 Το «ατιμάζω» πάντως, μια χαρά το χρησιμοποίησε στην αφήγησή του το αμόρφωτο χωριατόπαιδο, ο βιαστής που λέω στο 96.

  101. Γιάννης Κουβάτσος said

    95: Δεν είμαι αντιμπαοκτσής, αντιολυμπιακός είμαι και κατ’ επέκταση αντιπαθώ και όλα τα ολυμπιακοειδή, Γιώργο. Και ο Παναθηναϊκός τα προηγούμενα χρόνια, όταν ο Σαββίδης ήταν στα πάνω του, πέρασε από ασπρόμαυρη διαιτητική πριονοκορδέλα και ο Τζι πανηγύριζε «θριάμβους», μην ξεχνιόμαστε.

  102. 100
    Αλλά το καθομιλούμενο ρήμα φαίνεται να ήταν το «πλακώνω».

  103. Μαρία said

    102
    Πού;

    Και α σιχτίρι με τ’ αθλητικά.

  104. Μακεδονία, στους Βαλκανικούς. Μη με κάνεις τώρα να πάω να φέρω τον Σιμόπουλο, έλεος. Δεν είμαι για βασανιστήρια αυτή τη στιγμή. «Εκεί είναι οι γυναίκες, αν μπορείτε πλακώστε τις». Δεν θυμάμαι όμως αν λέει την καταγωγή του αφηγητή.Θα το κοιτάξω άλλη στιγμή.

  105. ΓΤ said

    Εγώ έχω μπερδευτεί με τα ποδόσφαιρά σας.

    Θα ξεκινήσω κομίζοντας Κάφκα εις Πράγαν.

    Διαβάζω ότι «[…] το φετεινό πρωτάθλημα δεν έχει νόημα για ΠΑΟΚ και ΑΕΚ λόγω του χαμηλού τους ράνκιν, είναι προτιμότερο να πάνε στο γιουρόπα […]». Επομένως, αφού η απόσταση του ΠΑΟΚ από την κορυφή τώρα που έχασε είναι, αυτονοήτως, μεγαλύτερη από αυτή που θα είχε αν δεν έχανε, οπότε θα ήταν πιθανοθεωρητικώς εγγύτερα σε θέσεις-εισιτήρια CHL, γιατί δεν χαίρεται με αυτή την ήττα κάθε φίλος του ΠΑΟΚ που έχει διδακτορικό στο μινυρίζειν;

    Είναι γνωστό επίσης ότι ο Παντελής Μπουκάλας ετοιμάζει έργο ζωής για το δημοτικό τραγούδι, έχοντας σκύψει ευλαβικά, στιχόδακρυ και πόνο σουρώνοντας, πάνω από το μοιρολόι. Εάν απόψε στραφεί, για να χαλαρώσει από το, καταπώς λέει ο ίδιος, «μεροδούλι-μερογράφι», στο sdna.gr, αυτό τον στάβλο βουλγαρόμιρλας, με τα 500 του σχόλια, έχει έτοιμο δίτομο το «Θρήνος και μπάλα». Το επόμενο βήμα είναι να πειστεί ο Πετσόπουλος. ΠΑΟΚ μου, και αν έκλαψες, γέλιο σ’ Αθήνα φέρνεις.

    Διάβασα επίσης, στο #86, το όντως βαρύ «εγώ ξέρω μπάλα». Αν δεν λαθεύω, τέτοια δήλωση δεν έχει καν ο Μέσι αποτολμήσει να κάνει. Βέβαια, εκτιμώ ότι ο Μέσι δεν σκαμπάζει τίποτε από λυθρίνια. Και νομίζω ότι κανείς, για λόγους πνευματικής υγείας του παρόντος ιστολογίου, θα πρέπει, αντί για τα ευφυή πόδια, να παραμείνει στα χταπόδια.

  106. Alexis said

    #102, 104: Διαλεκτικό μου φαίνεται το πλακώνω. Εγώ δεν το έχω ξανακούσει μ’ αυτή τη σημασία.

  107. ΓΤ said

    Κάθε φαλλοκρατικό τρουκάνι που χαρακτηρίζει «χαλασμένη» μια γυναίκα, αυτό το λουλούδι της φύσης, είναι μια ξεκάθαρα χαλασμένη ψυχή. Το «χαλασμένη» το πρωτάκουσα γύρω στο 1982 από νταήδες δευτερόθειους σε Κορινθία και Εύβοια. Κάθε που μαθαίνω ότι κάποιος απ’ αυτούς πέθανε, πανηγυρίζω.
    Ζήτωσαν οι γυναίκες!

  108. Pedis said

    # 102, 104 – Το «πλακώνω» για τους Ηπειρώτες, να πω τουλάχιστον τα παλιά τα χρόνια, είχε τη σημασία του «γαμάω».

    Πάντως, εμένα δεν με πείθει η ιστορία του διηγήματος … εκτός, βέβαια, αν πρόκειται για ήθη και έθιμα όχι χριστιανών, αλλά μελών κανενός μουσουλμανικού οπισθοδρομικού ενκλάβ. 😇

  109. spyridos said

    Ο Κολλάτος είναι ένας (από τους) φωτεινός φάρος που θα στέκεται εκεί για να μας δείχνει τι σημαίνει ελευθερία.
    Η αντίστασή του σε κάθε μορφή καταπίεσης είναι υποδειγματική.
    Επίσης η προσπάθειά του να αφυπνίσει μαι κακομοιριασμένη κοινωνία, πνιγμένη στη θρησκοληψία και τα ταμπού είναι ηρωική.
    Πολλά δικά του που είδα και διάβασα πριν τα 20 μου, άρχισα να τα καταλαβαίνω πολύ αργότερα.
    Πρωτοείδα την ταινία, το διήγημα το διάβασα αργότερα, όταν ήμουν 15 χρονών.
    Μαζί με τον πατέρα μου που γεννήθηκε και μεγάλωσε σε ένα ορεινό χωριό της Κρήτης. Κόντεψε να βάλει τα κλάματα βλέποντάς την.
    Από τις λίγες ταινίες που δεν ξέχασα ποτέ.

    Θυμάμαι διάβασα τη δεκαετία του 80 το «Η ζωή με τον Αλκη» και θυμάμαι και κάποια δημοσιογράφο να τον ρωτά
    αν πρέπει να μπει στο σχολείο μας κάποιο είδος πληροφόρησης – εκπαίδευσης για το πως θα μπορούσαμε να βοηθήσουμε αυτά τα παιδιά.
    Οπου ο Κολλάτος της απάντησε ότι πρέπει να μπει στο σχολείο η πληροφόρηση για να βοηθήσουμε τους υπόλοιπους.
    Οχι «αυτά τα παιδιά». Οι υπόλοιποι έχουν το πρόβλημα.
    Αργότερα όταν είδα ότι υπήρχαν κοινωνίες όπου ένα διαφορετικό παιδί δεν ήταν ντροπή και μπορούσε αυτό και οι γονείς τους να είναι ευτυχισμένοι, άρχισα να τον καταλαβαίνω.

  110. Πέπε said

    @107
    > > Κάθε φαλλοκρατικό τρουκάνι που χαρακτηρίζει «χαλασμένη» μια γυναίκα, αυτό το λουλούδι της φύσης, είναι μια ξεκάθαρα χαλασμένη ψυχή.

    Αυτό δεν σημαίνει ότι δε λεγόταν.

    @99
    > > Το ατιμάζω […] πιο βαρύ απ’ το χαλάω.

    Δε συμφωνώ. Βλέποντας «χαλάω» δεν μπορεί να μην πάει ο νους μου και σε μιαν άλλη σημασία, «σκοτώνω». Και μόνο λόγω αυτού του συνειρμού, εγώ το χαλάω το βρίσκω πολύ βαρύ.

  111. # 105

    Μπερδεύεις το ποδόσφαιρο με το τάβλο : τάβλι παίζεις, ποδόσφαιρο παρακολουθείς. Κι εσύ λοιπόν αν με δεις να παίζω τάβλι μπορεί να με πεις άσχετο και να πεις με το δίκιο σου «εγώ ξέρω από τάβλι». Γκέγκε ;
    Αλλο είναι ο διαιτητής που πρέπει να δει κάτι σε δέκατα δευτερολέπτου κι άλλο ο φίλαθλος που βλέπει και ξαναβλέπει την φάση από 10 μεριές και ΕΑΝ ξέρει τους κανονισμούς πολύ εύκολα ξέρει μπάλα στην κριτική. Τώρα τι να σου φέρω παράδειγμα τον Αράουτ που είδε πέναλτυ κι έγινε ρεζίλι γιατί όποιος δει την φάση και νοιώθει, βλέπει την μπάλλα να αναπηδά κατακόρυφα από το «σκέπασμα» του Πασχαλάκη ενώ ούτε ο Μέσι δεν μπορεί να κλωτήσει την μπάλα από κάτω και αυτή να κάνει κατακόρυφο γκελ δε ς την φωτό στο #82. Τυχαία νομίζεις δεν τον φώναξε το VAR ;
    Η άλλη διαφορά μας είναι πως εγώ αγαπώ το ποδόσφαιρο (όπως και το ψάρεμα ή την όπερα) και με πληγώνουν ματς σαν το σημερινό όπως με είχε πληγώσει και το ματς με το γκολ του Κατσουράνη και όλοι είδαμε την κατρακύλα του ποδοσφαίρου με τέτοιες πρακτικές Σκοτώνουν το ποδόσφαιρο τέτοια χειρουργεία πέρα από τα οπαδικά. Ποιός θα επενδύσει με τέτοιο περιβάλλον Ο ΟΣΦΠ σκοτώνει συνεχώς το ποδόσφαιρο, βρέθηκε ένας τρελλός ο Σαββίδης να διαλύσει μια παράγκα και στήνεται φανερά μια άλλη με ευλογίες της κυβέρνησης στο στυλ που εκφράζει επισήμως ο ΟΣΦΠ «ή εμείς ή κανένας» και κάποιοι σαν και σένα χαίρονται γιατί δεν χωνεύουν τον «Ρώσο»
    Τι να σου πω , πως πάνε να βάλουν πρόεδρο της ΕΠΟ δήθεν κοινής αποδοχής εκτιμώντας την κατάχρησι 300 000 τουλάχιστον ευρώ τον Ζαγοράκη που του την χάρισε ο Σαββίδης ; Συνδετικός κρίκος ποδοσφαίρου και πολιτικής ο Θοδωρής…
    Φέτος ο 2ος, ο 3ος και ο 4ος ή ο κυπελλούχος ξεκινάνε από το ίδιο σημείο στο Γιουρόπα (όχι το λιγκ αλλά στο νέο, των φτωχών0)Μόνο ο πρωταθλητής θα ξεκινάει 3 γύρους προκριματικά στο τσουλου. Ο ΠΑΟΚ και η ΑΕΚ δεν έχουν ελπίδες λόγω ράνκιν, το είδες και φέτος με τον ΠΑΟΚ έκανε δυο υπερβάσεις Μπενφίκα κι Μπεσίκτας και έχασε στα διπλά με την Κράσνονταρ, γενικά ξεκινώντας έχεις περίπου 2 % πιθανότητες,τι δεν καταλαβαίνεις ; Δεν τους συμφέρει να παίξουνε τσουλου πριν βελτιώσουν το ράνκιν τους. Αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να επικροτούν κάθε προσπάθεια του ΟΣΦΠ να πάρει το πρωτάθλημα από τον Δεκέμβρη όπως έκανε την προ Σαββίδη εποχή και να μην ανησυχει μήπως δεν τσεπώσει τα φράγκα γιατί ο ΟΣΦΠ λόγω υψηλού ράνκιν έχει περίπου 80% να πάει ομίλους.Αν βέβαι δεν αγαπάς το ποδόφαιρο αλλά το στοίχημα, κάνεις βλακώδεις ερωτήσεις γιατί δεν χαρήκαμε με την ήττα-σφαγή.

    Αλήθεια γιατί αφού δεν σε ενδιαφέρει μας ανακοινώνεις τα αποτελέσματα ; (για τα προγνωστικά, άστο καλύτερα)

    # 101

    Μιλάς συνέχεια για ένα ματς που να δεχθώ πως μας ευνόησε ο Κίζας αλλά όχι περισσότερο απ’ όσο ο Σιδηρόπουλος στο πρώτο ματς και το 4-0 δεν ήταν αποτέλεσμα της διαιτησίας, ούτε άκυρο γκολ βάλαμε, ούτε κανένα ΚΑΘΑΡΟ πέναλτυ έπνιξε. Σε έχω επανειλημένα προκαλέσει να βρεις μια φάση τόσο ξεκάθαρη όσο το χέρι του ΧΟΥΛΤ μπροστά στα μάτια του Κομίνη που την έπνιξε σαν επόπτης. Απλά ήταν η πρώτη φορά σε ματς με το πρωην ΠΟΚ που έβλεπες το αεράκι να φυσάει ανάποδα, όταν φύσαγε λλιώς το είχες συνηθίσει και σου φαινόταν νηνεμία. Στο ξαναγράφω πως ΠΑΟΚg’s έγινα από αγάπηνστο ποδόσφαιρο, επί χούντας ο ΠΑΟ και οΔομάζος το σκότωναν όπως σήμερα ο ΟΣΦΠ κι ο Τοροσίδης

  112. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    75 Ναι και ναι! Βγάζουν μάτι τα μη κρητικά καθώς λόγω ταινίας είχα στο μυαλό μου ότι αφορά μια ιστορία στην Κρήτη και ομολογώ ότι ξαφνιάστηκα. Ακριβώς αυτά που σημείωσες μου χτύπησαν ιδιαίτερα κι εμένα, και η μπότα και η Έλενα και η γρια Λενιώ και η Μαρουλιώ και η κομπινεζόν! Εκτός από το μεσοφόρι, έλεγαν και το κομπινεζό όπως και το Μαρουλιό, το Λενιό ή η (γρια) Λενιά κ.ά. Απέφυγα να τα σχολιάσω γιατί το διήγημα είναι μεν δοσμένο στακάτα , κινηματογραφικά, αλλά σαν να θέλει να δείχνει ότι ίσως διαδραματίζεται εκτός Κρήτης.Δε μπορεί να αγνοούσε πασίγνωστες χαρακτηριστικές κρητικές λέξεις κι εκφράσεις.Ο χαζός,που γράφει, είναι κλασικά κουζουλός ή μπουνταλάς όπως τονε λέει στην ταινία, όπου ναι, είναι στην Κρήτη και οι μπότες είναι στιβάνια και η κιλότα είναι βράκα.

  113. ΓΤ said

    Στη σινδόνη #111, που δεν αντελήφθη το #105, το μόνο που θα πω είναι ότι απλώς για πλάκα ανακοινώνω αποτελέσματα ελληνικών ομάδων.
    Ασφαλώς, οποιαδήποτε αράδα έχει τη φθοροποιό ανάγνωσή της.

  114. ΓΤ said

    Αυτό το Sarantakol των 500mg δεν λέω να το κόψω. Κι ας είναι, μέρες τώρα, το άλλο μου παράθυρο ανοιχτό στον Τίμαιο.

  115. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Πλακώνει (ο άντρας) ναι, σημαίνει και συνουσιάζεται (με φαλοκρατική χροιά).
    Την εκατάστρεψε, ναι λεγόταν. Χαλασμένη όχι, τρύπια ναι.
    Ο Κούνδουρος έλεγε ένα ανεκδοτικό στιγμιότυπο με λασηθιώτικη προφορά:
    Φωνάζει στεντορίως το πρωί, μετά τη βραδιά της παστάδας, από τ΄ αποπέρα χωριό ένας συμπέθερος, στο συμπέθερο τού από δώθε χωριού:
    -Ε μωρέ μωρέ!
    -Ιντά΄ναι συμπέθερε!
    -η νύφη απου μας εδώκετε ήτονε τρούπχια!
    -Οόοοοι! Δεν ήτονε μωρέ αυτή τρουπχια, μόνο ΄τονε φαρδομούνα ωσάν τη μάνα τζηηη!

  116. ΓΤ said

    115@

    τράτζικ στιβάνια

  117. ΓΤ said

    Πέθανε ο Τζον Λε Καρέ.

  118. Μικρός (1973) είχε τύχει να δω όλον τον <a href="https://tvhistory.wordpress.com/2014/08/06/1973-%CF%80%CF%81%CF%8C%CF%83%CE%BA%CE%BB%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CF%83%CE%B5-%CE%BA%CE%B1%CF%85%CE%B3%CE%AC/"τσακωμό μεταξύ Κολλάτου και Καραγιάννη στην τηλεόραση.
    Είχε πει ο Καραγιάννης «…η Αλίκη…», «Ποια Αλίκη;» τού είπε ο Κολλάτος, και μετά ήταν όλοι μια ωραία ατμόσφαιρα, για κάμποση ώρα. Δεν ξέρω αν υπάρχει πουθενά το βίντεο στα αρχεία της ΕΡΤ.

  119. Ο λυγξ.

  120. sarant said

    Καλημέρα από εδώ!

    118-119 Α μπράβο!

  121. Costas Papathanasiou said

    Καλημέρα!

    «ΟΙ ΕΛΙΕΣ» ΤΟΥ Δ. ΚΟΛΛΑΤΟΥ(Μια ανάγνωση)
    Στο βωμό:To αιώνιο εύκολο θύμα (εδώ: η γυνή Μαρουλιώ ), το εκ του ”ίνα φοβήται τον ‘Ανδρα” φυγείν αδύνατο.
    Οι θύτες: Νικολής, Δημητρός(«Τα φοβόταν τ’ αδέρφια της.»)και ο Γιώργης («…τον έβλεπε για πρώτη φορά», «…τη φόβιζε», της συνομοταξίας ΚΔΟΑ (Κτηνώδης Δύναμη, Ογκώδης Άγνοια)
    Το έγκλημα: «Ήταν άσχημη. (…)Κατάρα στ’ αδέρφια που έχουν άσχημη αδερφή.» και η απόδειξη «Ο χαζός (όμως μεμουσωμένος, άρα ανθρωπινότερος, εν σχέσει με τους ΚΔΟΑ) ήταν ερωτευμένος μαζί της. — Χαζός είναι, γιατί όχι, αστειευόταν ο Δημητρός.»
    Ζητούμενο: Η διατήρηση, αν όχι επαύξηση, του κεφαλαίου «Οι ελιές»
    Η επιδίκαση της ποινής: « (ο Γιώργης) χαμογελούσε.(Η Μαρουλιώ) Ζεσταινόταν.(…) Ήταν κατάγδυτη, κι όμως δεν ένιωθε ντροπή.»«(Εκείνος)Γύρισε προς τον τοίχο και συνέχισε να κοιμάται. (εκείνη) όρθια (…) ολότελα γδυτή, όπως την έκανε η μάνα της, έκλαιγε.»
    ‘Ένα συμπέρασμα: Το διήγημα είναι μία κραυγαλέα απεικόνιση της σκλήρυνσης που συνεπάγεται η έκπτωση της ανθρωποσύνης, μία καταγγελία των παντοειδών κοινωνικών στερεοτύπων και των εξ αυτού αποκλεισμών που καθίστανται λυπηρότεροι όταν το άτομο που τους υφίσταται, όχι μόνον δεν τους συνηθίζει αλλά πείθεται και να τους ευχαριστηθεί εν είδει συναινετικού σεξ (έστω ενστικτωδώς, ξυπνώντας μέσα του το ζώο, σε στυλ Πασιφάη-Ταύρος). Και η μεγαλύτερη τραγωδία είναι όταν ούτε αυτό δεν κατορθώνεται, η κοινωνία επιδίδεται στον ύπνο του ισχυρού δικαίου, λύση εξ ανθρώπων δεν υπάρχει, ούτε από μηχανής Θεός και η μόνη πρόσφορη κάθαρση είναι αυτή των δακρύων του θύματος που συνειδητοποιεί την όλη κατάντια.

    ΥΓ: Κατά τα άλλα, από λογοτεχνικής απόψεως, νομίζω ότι εάν σε ένα συγκεκριμένο κείμενο κάποιοι άνθρωποι πρέπει να δείχνουν ικανοί να αλληλοπηδιούνται (αν όχι να βατεύονται), τότε, τηρουμένων των αναλογιών και για λόγους αντίστιξης, είναι ορθότατο να δηλώνεται για τα υπόλοπα ζώα ότι απλώς κάνουν έρωτα

  122. dryhammer said

    118-119. Ά γεια σου. Τώρα το θυμήθηκα πως είχε γίνει σούσουρο, και δεν καταλάβαινα γιατί και πως (ήμουνα δεν ήμουνα 9 χρονώ). Από κει πρωτάκουσα για κάποιον (τότε) Κολλάτο και στο μυαλό μου τυπώθηκε σαν συνώνυμο του φασαριτζή. [Ύστερα μεγάλωσα, είδα κι έμαθα κάμποσα – λιγότερα απ’ όσα θάθελα] Είχε γίνει και νούμερο στις επιθεωρήσεις, (μια κι ακόμα χούντα είχαμε).

    Στην ίδια εκπομπή, κάνα δίχρονο αργότερα, δεν ήταν κι η περίφημη δήλωση του Ντ. Ρούσου που δεν ήξερε για την Κύπρο;

  123. Αφώτιστος Φιλέλλην said

    Η ΒΙΝΤΕΟΚΑΣΕΤΑ

    Κι αν γύριζε ο χρόνος πίσω στην αρχή
    όπως γυρίζει πίσω μια βιντεοκασέτα
    το ίδιο αδέξια, με την ίδια ταραχή
    τα ίδια θα κάναμε, άστα και γάμησε τα.

    Τίτος Πατρίκιος

    ΥΓ Ακρως διδακτικον. Η επαναληψις ειναι μητηρ πασης παθησεως.

  124. nikiplos said

    Ο Κολλάτος για τον Άλκη, προσπάθησε να μιλήσει σε μια κοινωνία (αρχές 80ς) που το κάθε «χωριό» (παρέα δλδ) είχε τον τρελό του. Χαζός, κουζουλός, μεμουσωμένος, αρκεί να ήταν διαφορετικός, είτε στα φρένα, είτε σε κάτι άλλο, δύσμορφος, κεφάλας, κοντός κλπ.

    Ο Κολλάτος κόμιζε λίγη Ευρώπη σε μια στάνη των Βαλκανίων. Θυμάμαι που μιλούσε στην ΕΡΤ και όλοι σταυροκοπιούνταν κι έφτυναν στον κόρφο τους πίσω του. Κι ο Χρήστος Οικονόμου, το ομολόγησε περίπου: «μη σου τύχει ρε φίλε τέτοιο πράγμα» θυμάμαι είχε πει σε μια αποφορά του στην εκπομπή Σάββατο 1 και μισή, όπου αρχές 80ς είχα πρωτοδει τον Κολλάτο.

    Όλα αυτά είχαν γραφεί στο δικό μου ασυνείδητο, ώσπου ήρθε ένα ΑΜΕΑ στο κοινωνικό μου περιβάλλον. Μωρό, που μεγάλωσε μέσα στο ρατσισμό της οικογένειας πρώτα, στην άρνηση της κοινωνίας στη συνέχεια, στις υπογραφές «προοδευτικών» ακόμη γονέων να το διώξουν από το σχολείο του. Ήρθε και μου τα ξέρασε όλα στη μούρη μου.

    Το τελευταίο στιγμιότυπο που είχα, ήταν στο Παρίσι, στο λεωφορείο από τη Βοζιράρντ που επαιρνα τις Κυριακές για να πάω με το ραχάτι μου στο Σεν Μισέλ, το καφέ που συναντούσες πολλούς έλληνες-κατοίκους και όχι επισκέπτες. Μπήκε ένας έφηβος ΑΜΕΑ έντονα εξωστρεφής και σκαμπρόζικος. Στην αρχή, συνηθισμένος από τα δικά μας, πήγα να μειδιάσω, όμως όλο το λεωφορείο, ακόμη και οι μανδηλοφορούσες, ήταν σοβαροί και μόνο χαμογελούσαν ζεστά στο παιδί, όταν τους απήυθηνε το λόγο. Πόση διαφορά με το δικό μας 222 που πήγαινε στου Ζωγράφου κι αν μέσα στη φυσαρμόνικα είχε την ατυχία να μπεί κάποιο ιδιαίτερο παιδί, η καζούρα αντηχούσε ως τους απέξω στην Παπάγου. Ένα συγκεκριμένο, που πολύ μου θύμισε το άλλο της Γαλλίας, περαίωνε συνήθως απότομα τη διαδρομή της Παπάγου, συχνά με μια κλωτσιά από κάποιον επιβάτη μάγκα, ο οποίος τον κλωτσούσε βίαια και απότομα έξω από το λεωφορείο, υπό τις επευφημίες και τα χειροκροτήματα, των υπολοίπων.

    Ήρως ο Κολλάτος και μόνο που προσπάθησε.

    ΥΓ> Συγνώμη για το ύφος, τις γενικεύσεις και την ολιστική εικόνα, αλλά είναι κυρίως βιωματικά.

  125. nikiplos said

    Σε συνέχεια του @124 στα μέσα 90ς, είχαν πάλι τον Κολλάτο σε μια εκπομπή και ήρθε το θέμα στον Άλκη. Η εκπομπή αφορούσε το «φλέγον» ζήτημα των παιδιών ΑΜΕΑ.

    Η συζήτηση πήρε τροπή στο υποθετικό ερώτημα: «αν είχατε κάνει προγεννητικό έλεγχο και ξέρατε ότι θα γεννηθεί ένα τέτοιο παιδί θα συνεχίζατε την κύηση ή θα την διακόπτατε?»

    Οι περισσότεροι καλεσμένοι, τους οποίους (ευτυχώς) δεν θυμάμαι εκτόξευαν τις γνωστές υποκρισίες, ότι τα παιδιά τα φέρνει ο θεός, ότι κατά βάθος είναι καταπληκτικά παιδιά κλπ.

    Ο Κολλάτος αφοπλιστικά είχε απαντήσει, πως εκτός από το ζήτημα ότι αφορούσε πρωτίστως τη μητέρα, αν ήταν στο χέρι του θα διέκοπτε την κύηση. (περίπου έτσι δεν θυμάμαι τη συζήτηση επακριβώς). Προτιμούσε να γλυτώσουν οι γονείς έναν σταυρό μαρτυρίου και να κάνουν άλλο παιδί ή να υιοθετήσουν, καπως έτσι το έλεγε.

    Κι ένα επιμύθιο – αληθινή ιστορία:

    Γύρω στα 2007, ένας συνάδελφος μετά από κόπο έκαναν ένα παιδί. Το αγόρι γεννήθηκε. Όλοι με γιορτές, μπαλόνια κλπ. Ο γιατρός τον πήρε παράμερα.
    -Έχει βαρύ σύνδρομο ντάουν. το και το
    -(…)
    -Μπορούμε να κάνουμε κάτι, αλλά είναι σκληρό. Κοστίζει τόσο βέβαια και θα είμαστε εγώ και εσύ.
    -… μήπως να ρωτήσω και τη μητέρα?
    -Δεν είναι σε θέση να αποφασίσει…
    -(…)
    (Τη δεύτερη ημέρα το αγοράκι έφυγε από το μάταιο τούτο κόσμο καθώς είχε εντός πλαισίων της ασθένειάς του επιπλοκές).

    Μου το ομολόγησε 10 χρόνια μετά, όντας οικογενειάρχης πλέον πάτερ φαμίλιας. Ήταν η πιο δύσκολη απόφαση της ζωής του.

    Βλέποντας τον φίλο μου, αυτά που τραβάει, αλλά και το κοινωνικό μου περιβάλλον που μίλησα στο 124@, σκέφτομαι πόσο σωτήριο είναι πιά που υπάρχουν τα τεστ τροφοβλάστη και της αμνιοπαρακέντησης, που τουλάχιστον προλαμβάνουν τα βαριά περιστατικά.

    Η κοινωνία μας βέβαια ηθικά βρίσκεται 30 χρόνια πίσω, παρέα με τη Sarah Palin. Μόνο που η τελευταία έχει «παρκάρει» το παιδί στις τροφούς.

  126. GeoKar said

    Χρηστά ήθη στα χωριά απανταχού της Ελλάδας τοτε, αλλά κι αργότερα, χωρίς να αποκλείεται κ το σήμερα…

  127. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    (μολονότι ξεφεύγει από το νήμα)
    125. Έχει πολλές υποπαραγράφους αυτό σου το σχόλιο με το οποίο, ειδικά στο επιμύθιο, συγκατανεύω πικρά. (Ζούμε από κοντά το δράμα στην οικογένεια καλής μας φίλης που γεννήθηκε το ένα εγγονάκι της με βαριά προβλήματα νοητικής στέρησης, υδροκεφαλισμού, τυφλότητας, κλπ και που η μάνα έκανε τακτικό προγεννητικό έλεγχο, καθώς είχε και δίδυμη κύηση, και όμως…)
    Ναι, ο Δ.Κ. ακολούθησε το δυσκολότερο δρόμο για τον αυτιστικό παιδί, το κράτησε κοντά του και προσπάθησε ακόμη και να μεταπλάσει σε τέχνη το όλο -διευρυμένο- δράμα γιατί στο μεταξύ η Αρλέτ αυτοκτόνησε και ο άλλος γιος στο παραλίγο να εγκλωβιστεί για τα καλά στην κατάσταση, αλλά ευτυχώς …ξεκόλλησε:
    Ήμουν στο Φεστιβάλ προ χρόνων (20; παραπάνω; -βαριέμαι να ψάξω) που η επιτροπή δεν «περνούσε» μια ταινία του πατέρα του (έπαιζε και ο ίδιος ο Αλέξανδρος τον εαυτό του) πάνω στο θέμα του Άλκη και της Αρλέτ (Καιάδας νομίζω λεγόταν), επειδή την προηγούμενη χρονιά είχε υποβληθεί η ίδια ταινία με άλλον τίτλο και λίγα πράγματα είχε αλλάξει στο φιλμ, οπότε δεν μπορούσε να περάσει ως νέο έργο. Ο γιος ήταν σε (χειρότερη από τον πατέρα) εξωφρενική κατάσταση, μιλούσε/ούρλιαζε προς όλους οργίλως και αγενώς με έπαρση και υστερικό θαυμασμό υπέρ του πατέρα, τύπου «πώς τολμάτε να κόψετε ένα Κολλάτο» κλπ. Μαράθηκε η ψυχή μου γιατί με το φτωχό μου μυαλό διέβλεψα προέκταση του δράματος μ΄έναν τρόπο και στο άλλο παιδί. Αλλά ευτυχώς φαίνεται πως όχι, ο Αλεξ ζει και δουλεύει πια αλλού, κάπου στην Ευρώπη ή Αμερική, έχει δική του οικογένεια, αλλά και ο πατέρας του πρόσθεσε νέο μέλος, έκανε ακόμη ένα αγόρι, κάπου στα 65 του ένα «ψιμάκι» και μακάρι να είναι πολλά χρόνια καλά να το δει να μεγαλώνει μα κι αυτός να έχει το μπαμπά του.
    Έχω άριστη εικόνα ως ανθρώπου του Δ.Κ. από μια τυχαία, πριν λίγα, 4-5, χρόνια, συνάντησή μας «εν μέση οδώ» όταν συμπτωματικά τον αναζητούσα για να βοηθήσω μια φίλη που ετοίμαζε ένα Φεστιβάλ για την τέχνη μικτών ομάδων με ΑΜΕΑ και μη ΑΜΕΑ. Του μίλησα και ήταν άμεσος, ευγενής και πάνγλυκος και τέθηκε αμέσως στη διάθεση μας για ότι υλικό κλπ θα χρειαζόταν.

  128. nikiplos said

    127@ Έχω ζήσει όλη την ιστορία από πολύ κοντά. Η ξέφρενη χαρά, οι γονείς που λάμπουν με την πρώτη βόλτα με το καρότσι έξω, οι επισκέψεις των συγγενών. Κι ύστερα το παιδί περπατάει μιλάει και ξαφνικά στα 2 του, εκεί που κανείς δεν το περιμένει αρχίζει να φρενάρει. Και μετά η δυσκολία να το περιγράψεις και η ακόμη μεγαλύτερη να το συνειδητοποιήσουν οι άμεσοι συγγενείς που όχι μόνο δημιουργούν προβλήματα αλλά και επιβάλουν τρόπον τινά ιατρούς γκουρού κλπ. Μετά η δυσκολία να αποτιμήσουν την κατάσταση οι γονείς. Οι ελπίδες που κρέμονται από οπουδήποτε, οι επιτήδειοι αγύρτες ιατροί γκουρού που χρεώνουν όμως 150€/επίσκεψη και άλλα πολλά.

    Μετά οι βομβαρδισμοί-παρεμβάσεις του στυλ » το κέντρο του μπιρμπιλόπουλου «Ο όσιος Παύλος» κάνει την καλύτερη δουλειά. Φύγετε για εκεί και μην ακούτε κανέναν» (με το αζημίωτο βέβαια). Και όλοι οι «υπερειδικοί» στις κρατικές δομές να νίπτουν τας χείρας τους να ακαδημαΐζουν ακαταλαβίστικα και να στέλνουν κι αυτοί με τον τρόπο τους την οικογένεια στα κέντρα ειδικής αγωγής.
    Και όσα ζευγάρια-γονείς επιβιώσουν τον σίφουνα και δεν το διαλύσουν να πάρουν τα βουνά (60-70% τα διαζύγια σε αυτές τις περιπτώσεις μας είχαν πει στο Παίδων), να αρχίσουν να σηκώνουν το σταυρό του μαρτυρίου.

    Ειδικά τα αυτιστικά παιδιά, μπορεί να είναι διάννοιες, μπορεί όχι, μπορεί να είναι ιδιόρυθμα, πάντως έχουν ξεσπάσματα. Κι όταν έχουν αυτά τα ξεσπάσματα, η κοινωνία δεν τα ανέχεται. Δεν είναι εκπαιδευμένη να αναγνωρίσει κάτι τέτοιο ώστε να το διαχειριστεί. (και από ποιόν?). Πόσα «δεν μαζεύετε το παιδί σας? Τι γονείς είστε εσείς?» έχουμε ακούσει δεν λέγεται. Και φυσικά στα σχολεία, όπως προείπα οι άλλοι γονείς μαζεύουν υπογραφές και δικηγορικά προσκόμματα για να αποτρέψουν αυτά τα παιδιά. «Σε ιδρύματα!» έλεγε ένας φορών προοδευτική μουτσούνα.

    Κι οι γονείς σβήνουν σιγά, σιγά αλλά αθόρυβα, γιατί δεν μπορούν να το διαχειριστούν. Ούτε αυτοί ξέρουν και ποιός να τους μάθει? Λίγοι είναι εκείνοι που κατορθώνουν να βρουν ένα μονοπάτι.

    Και η αρωγή σε αυτά τα ζευγάρια? Όλα τα ειδικά κέντρα κοστίζουν. Ξεκινούν από 500€/μήνα και φθάνει κανείς και στα 2.000€. Και φυσικά κάθε κυβέρνηση που εκλέγεται, προκειμένου να πετύχει «εσωτερικό» δανεισμό, τι κάνει? Βάζει κι άλλα προσκόμματα ώστε να αργούν οι γονείς να πάρουν τα ζωτικά χρήματα που πληρώνουν ντούκου και κας στα ειδικά κέντρα, στους ειδικούς κλπ. Η τελευταία τα μείωσε στο μισό. Έτσι και δεν έχει κανείς «καβάτζες» τι μένει? Τα «ιδρύματα» τα οποία αφήνουν τα παιδιά φυτά, χεσμένα κλπ και τσιμπούν και ροκανίζουν τα κρατικά επιδόματα. Εκεί επειδή είναι εκκλησιαστικά συνήθως το κράτος όχι μόνο δεν βάζει προσκόμματα, αλλά αντιθέτως ΔΕΝ παρακρατεί εκείνα που παρακρατεί από τους ιδιώτες γονείς. Και άλλα πολλά ων ουκ έστιν αριθμός, αλλά αν αρχίσω να μιλάω δεν θα τελειώσω ποτέ.

    Στην Αυστρία που έχω σχέσεις, έχουν την motopedagogy θα μεταφράζαμε κινησιοπαιδαγωγική, αλλά όχι μόνο ο όρος δεν έχει μεταφραστεί στη χώρα μας, αλλά δεν υφίστανται ούτε οι δομές. Κοινώς εκεί γίνεται το απλό: Οι ηλικιωμένοι που είναι μπακούρια και στα αζήτητα, αντί να αφεθούν να τους τα φαν οι επιτήδειοι, μπαίνουν σε δομές δωρεάν και προσφέρουν την φροντίδα και στοργή τους σε παιδιά, συνήθως τέτοια. Μαζί με εθελοντές και ειδικευμένους παιδαγωγούς. Και αυτό έχει δώσει μεγάλη ανάσα ζωής στους ηλικιωμένους, καθυστερεί εξέλιξη αλτσχάϊμερ κλπ, και από την άλλη βοηθάει σημαντικά τα παιδιά αυτά αλλά και τους γονείς τους. Αλλά εκεί υπάρχουν και ιδρύματα κρατικά και δομές που ελέγχονται.

    Εδώ όλοι φανταζόμαστε τι υπάρχει και πως, όταν στο πιο σοβαρό και ελεγχόμενο όπως ο Ερ. Σταυρός γίνονται σημεία και τέρατα.

    Συγνώμη από όλους για το σεντόνι.
    Για τα παιδιά και τους γονείς τους αυτό:

  129. f kar said

    128
    Δεν νομίζω ότι motopedagogy είναι αυτό που λετε.
    Αυτό με τους ηλικιωμένους μοιάζει να είναι ξεχωριστή δράση που μπορεί να συμβαίνει ταυτοχρόνα με την εφαρμογή οποιασδήποτε παρέμβασης, εξ ου και η σύγχυση.

    Στα μέρη μας πάντως η κατάσταση τελευταία δεν είναι και τόσο τραγική. Για παράδειγμα παίζει πολύ η αισθητηριακή ενεργοποίηση που μοιάζει αρκετά με την motopedagogie, ίσως είναι η γερμανική και η αγγλοσαξονική βερσιον του ίδιου πράγματος. Ένα γκουγκλ σερτς μπορεί να κατατοπίσει επαρκώς.

    Καταλαβαίνω ότι γράψατε με πάθος, παρεμβαίνω για αποσαφήνιση.

  130. f kar said

    *αισθητηριακή ολοκλήρωση, όχι ενεργοποίηση. Sensory integration στο ορίτζιναλ

  131. spyridos said

    124 + 125

    Αυτά ακριβώς. Δεν είχα ούτε όρεξη ούτε το χρόνο.
    Αλλά ναι.
    Κάθε παράγραφός σου στα παραπάνω. Από καρδιάς έτσι.

    Οι πρώτες εικόνες μου με «μογγολάκια» (όπως τα είχα μάθει) στην Ολλανδία.
    Η δυσκολία μου να είμαι φυσιολογικός μαζί τους.
    «Ζήλευα» εκείνους που ήταν χαλαροί, άνετοι και φυσιολογικοί στη συμπεριφορά τους με όλους εκείνους που μου είχαν μάθει ότι είναι ντροπή η ύπαρξή τους.
    Βρέθηκα στο κέντρο της Χάγης, χρόνια μετά, με τον Βιμ Κοκ, τον τότε πρωθυπουργό΄σε ένα σχολείο για παιδιά με Ντάουν.
    Τους μιλούσε χαλαρά, ήξερα να τους συμπεριφερθεί και ΄εκείνα τον αντιμετώπιζαν σαν φίλο.
    Έμαθα ότι είχε κι εκείνος παιδί με Ντάουν, ούτε ντρεπόταν ούτε το έκρυβε στο υπόγειο.

    Ακόμα αργότερα. Με την κόρη μου στην πρώτη δημοτικού.
    Με την καινούργια της φίλη έξω από το σχολείο.
    Η μικρή με σύνδρομο Ντάουν. Εμφανέστατα.
    Ταχυπαλμία, φόβος. Περισσότερο για εμένα και τη φοβική συμπεριφορά μου.
    Να και η μαμά της.
    – Θέλουν να παίξουν, αλλά πρέπει να πάω για ψώνια.
    – Δεν πειράζει θα την πάρω εγώ μαζί μου. Ορίστε το τηλ κ η διεύθυνσή μου.
    (Συνηθισμένη συμπεριφορά εδώ)
    Πήγαμε προς την πλατεία.
    – Η αδελφούλα μου, η αδελφούλα μου (η κόρη μου, τα μοναχοπαίδια τα λένε αυτά συχνά)
    Κάθισα στο καφέ και παράγγειλα για εμένα. Πήρα δυό παγωτά για τις μικρές.
    Χοροπηδούσαν,τα παγωτά έτρεχαν πάνω τους.
    Δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο χαρούμενος ήμουν. Έλαμπα.
    Ώσπου .. ο κύριος στο διπλανό τραπέζι
    – Κόρες σας;
    – ΝΑΙ

    129
    Δεν λέει κανείς ότι είναι τώρα πια έτσι η κατάσταση.
    Βελτιώθηκε, αλλά δούλεψαν πολλοί γιαυτό. Και ο Κολλάτος έχει το μερτικό του.

  132. Δελιόπουλος Δημήτριος said

    Σχετικά με το ζευγάρωμα των ζώων στο Ρουμλούκι (κάμπος Ημαθίας) υπήρχαν τα εξής ρήματα:
    – Ι πέτ’νους πατάει τ’ν αρνίθα
    – Η αγιλάδα σέρν’
    – Η σκρόφα βρίζ’
    – Η προβατίνα μουρκαλνιέτι

    Και κάτι άγριο και βάρβαρο για την πρώτη νύχτα του γάμου. Νωρίς την Κυριακή το βράδυ το ζευγάρι αποσύρονταν στην παστάδα. Για αρκετή ώρα τα νταούλια και οι ζουρνάδες σιγούσαν και ξαφνικά εμφανιζόταν η πεθερά- μάνα του γαμπρού- με ένα ματωμένο σεντόνι να το ανεμίζει πάνω από το κεφάλι της. Ο νταουλτζής άρπαζε το νταούλι και άρχιζε να το χτυπάει με μανία. Αμέσως πιάνονταν στο χορό, με την πεθερά πανευτυχή να δείχνει τα σημάδια ότι, η μεν νύφη ήταν «όπους πρέπ'», ο δε γιος της «στάθ’κιν άξιους»
    Και όλα αυτά ως τη δεκαετία του πενήντα και βάλε .

  133. Μαρία said

    132
    Κι όταν σέρνει η αγελάδα, τι κάνει ο ταύρος;

  134. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Για τα σχόλια

    πχ
    Απάντηση στον χρήστη @g_evgenidis

    Sofia@sofia_spil
    Κ στα Πατήσια όμορφη εικόνα 3 μέρες που βρέχει δεν μπορούμε να περάσουμε στο απέναντι πεζοδρόμιο από τα νερά δικά του τα λαμπάκια δικά του κ τα φρεάτια

    Piraeus_Stef@PiraeusStef
    Ξέρεις τι λείπει.?
    Λίγο χιόνι και μια Αστον Μαρτιν.

    vdrak0@vdrak0
    Ο κώλος μας ξεβράκωτος κι η σκούφια μας με φιόρα.

  135. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    132β Στην ταινία «Δονούσα» , έκτρωση με το κουτάλι

  136. 133, … 132
    Κι όταν σέρνει η αγελάδα, τι κάνει ο ταύρος; …

    Ό,τι κάνουν τα
    σερνικά!

  137. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    136 σερνάμενος κουνάμενος!

    σσ Το 134 μπήκε κατά λάθος εδώ, ήταν για τα γενικά του Σαββάτου 😦

  138. […] ΠΗΓΗ: sarantakos.wordpress.com […]

  139. Μαρία said

    Οι Ελιές στο σταυρόλεξο της σημερινής εφσυν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: