Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Περιμένοντας το λεωφορείο πρωί Κυριακής στο Λονδίνο (του Τζόναθαν Κόου)

Posted by sarant στο 20 Δεκεμβρίου, 2020


Τελευταία Κυριακή πριν μπούμε σε εορταστικό κλίμα, οπότε σκέφτηκα να βάλω κάτι ανάλαφρο, νεανικό. Κάτι νεανικό είχαμε δει την περασμένη Κυριακή, αλλά μονάχα ανάλαφρο δεν ήταν. Αυτό είναι.

Μόλις άνοιξαν τα βιβλιοπωλεία, έσπευσα να κάνω μερικές αγορές και ανάμεσά τους ήταν και το «Ο κύριος Γουάιλντερ κι εγώ», το τελευταίο μυθιστόρημα του Τζοναθαν Κόου (Jonathan Coe). Το διαβάζω τώρα -και έχει και ελληνικό ενδιαφέρον, αφού η ηρωίδα, η Καλλιστώ, είναι Ελληνίδα ή έστω Ελληνοβρετανίδα. Αλλά σήμερα θα παρουσιάσω ένα απόσπασμα από ένα άλλο βιβλίο του Κόου, ένα από τα πρώτα του. Το ανακάλυψα στη βιβλιοθήκη των γονιών μου -διότι, με κλειστά τα βιβλιοπωλεία και τους κούριερ φρακαρισμένους, είχα ξεμείνει από αναγνωστική ύλη. Πρόκειται για το «Οι νάνοι του θανάτου», μυθιστόρημα του 1990, που εκδόθηκε στα ελληνικά το 2002 από τις εκδόσεις Πόλις, σε μετάφραση της Χιλντας Παπαδημητρίου. Βλέπω ότι είναι εξαντλημένο πια, οπότε αν σας αρεσει πολύ το απόσπασμα που θα διαβάσετε δεν μπορείτε δυστυχώς να το βρείτε παρά μόνο σε παλαιοβιβλιοπωλεία ή ίσως στη βιβλιοθήκη των γονιών σας. (Λάθος: Με πληροφορούν ότι επανεκδόθηκε το 2013 και διατίθεται κανονικά΄).

Ο τίτλος που βλέπετε είναι δική μου έμπνευση. Διάλεξα ένα σχετικά αυτοτελές απόσπασμα από το μυθιστόρημα, την αρχή από το κεφάλαιο Middle Eight δηλ. Μέση ογδόη – όλοι οι τίτλοι των κεφαλαίων θα μπορούσαν να αποτελούν τα μέρη ενός μουσικού έργου: Intro, Theme One, κτλ. αφού ο ήρωας είναι ένας νεαρός μουσικός και το μυθιστόρημα παρακολουθεί τις περιπέτειές του όταν παράτησε τις σπουδές Χημείας στο Πανεπιστήμιο και μετακόμισε από το Σεφιλντ στο Λονδίνο προσπαθώντας να ακολουθήσει καριέρα μουσικού. Μάλιστα ο Κοου παρεμβάλλει και παρτιτούρες των συνθέσεων του ήρωά του σε κάποια σημεία. Οσοι διάβασαν το Μέση Αγγλία θα θυμούνται ότι και εκεί ο ήρωας είναι (μεταξύ άλλων) μουσικός και μάλιστα παιζει πλήκτρα, όπως και ο ήρωας των Νάνων του θανάτου.

Το μυθιστόρημα αυτό του Κόου είναι γραμμένο με πολύ χιούμορ, όπως και άλλα βιβλία του -και είναι, όπως είπαμε, νεανικό. Στο απόσπασμα που διάλεξα, ο ήρωας ξεκινάει, Κυριακή πρωί, να βρει τα άλλα μέλη του συγκροτήματός του για πρόβα. Το μυθιστόρημα έχει την απλοχωριά να αφιερώνει 5-6 σελίδες σε ένα μικροπεριστατικό.

Middle Eight

Εσύ κι αυτός ήσασταν Εραστές;
και θα το παραδεχόσουν αν ήσασταν;
MORRISSEY, Alsatian Cousin

Δεν υπάρχει κανένας απολύτως άνθρωπος στον κόσμο, που να θέλει να περάσει ένα κυριακάτικο πρωινό σε μια εργατική πολυκατοικία στο Νοτιοανατολικό Λονδίνο — αν έχει δικαί­ωμα επιλογής. Ξυπνάς το πρωί και κοιτάζεις τον υγρό λεκέ στο ταβάνι της κρεβατοκάμαράς σου, κι από το μυαλό σου αρχίζουν να περνάνε όλα τα όμορφα μέρη του κόσμου, όλα τα διαφορετικά μέρη όπου θα μπορούσες να βρίσκεσαι, και τότε συνειδητοποιείς ότι κάποιος, κάπου, έχει πέσει σοβαρά έξω στους υπολογισμούς του. Ο ήλιος λάμπει. Είναι ένα όμορφο, φρέσκο και τονωτικό, χειμωνιάτικο πρωινό. Έχεις δύο επιλογές. Μπορείς να μείνεις ξαπλωμένος στο κρεβάτι όλη τη μέρα και να προσπαθήσεις να ξεχάσεις πού βρίσκεσαι, ή μπορείς να σηκωθείς και να βγεις έξω – να πας οπουδήποτε, δεν έχει σημασία, να πας κάπου όπου δεν θα νιώθεις τέ­τοια αυτοκτονική απελπισία. Όλοι οι άνθρωποι στην πολυκατοικία θα πρέπει να κάνουν παρόμοιες σκέψεις· στο κάθε διαμέρισμα χωριστά, οι ένοικοι θα πρέπει να σχεδιάζουν τη φυγή τους. Θα νόμιζε κανείς -έτσι δεν είναι;— ότι κάθε Κυ­ριακή πρωί θα γινόταν μαζική έξοδος από το Μέγαρο Χέρμπερτ, ότι οι δρόμοι θα έσφυζαν από απελπισμένους άντρες, γυναίκες και παιδιά, που θα έκαναν μια ομαδική απόπειρα προς την ελευθερία. Δεν συμβαίνει τίποτα τέτοιο. Κανένας δεν κινείται. Όλοι μένουν εκεί που είναι. Και ξέρετε γιατί;

Επειδή δεν περνάνε τα γαμημένα τα λεωφορεία, γι’ αυτό.

Και η απουσία λεωφορείων δεν οφείλεται σε σκοπιμότη­τα, φυσικά. Κάπου, κρυμμένο ενδεχομένως σε μία κρύπτη ξεχασμένη από χρόνια ή σε κάποιο αρχείο, θα υπάρχει ένα πρόγραμμα που αναφέρει πότε και από πού υποτίθεται πως περνάνε αυτά τα λεωφορεία. Υπάρχει μάλιστα κι ένα μικρό ταμπλό στο πλάι της στάσης, όπου -υποτίθεται και πάλι— πρέπει να είναι κολλημένο το πρόγραμμα, αν και το πρό­γραμμα το ίδιο δεν βρίσκεται ποτέ εκεί. Νομίζω ότι ο Οργα­νισμός Συγκοινωνιών του Λονδίνου προσλαμβάνει βανδά­λους ειδικά για να σκίζουν τα προγράμματά τους εντός δευ­τερόλεπτων μετά την ανάρτησή τους, έτσι που ο κόσμος να μην έχει ιδέα πότε πρέπει να περάσει λεωφορείο, κι άρα να μην μπορεί κανείς να διαμαρτυρηθεί που δεν εμφανίζεται. Το να στέκεσαι σε μια στάση λεωφορείου ένα κυριακάτικο πρωινό είναι σαν να πηγαίνεις στην εκκλησία: είναι μια πρά­ξη θρησκευτικής πίστης, μια έκφραση παράλογης πίστης σε κάτι που θέλεις πάρα πολύ να πιστέψεις ότι υπάρχει, ακόμη κι αν δεν το έχεις δει ποτέ με τα ίδια σου τα μάτια.

Στην αρχή, είσαι το μοναδικό άτομο στη στάση. Έχεις φροντίσει να έχεις μπροστά σου αρκετές ώρες και αισθάνεσαι ανόητα αισιόδοξος. Σφυρίζεις ένα σκοπό. Περνάνε είκοσι λε­πτά, και μετά πλησιάζει ένα λεωφορείο αλλά είναι εκτός υπηρεσίας. Δεν πειράζει, είναι πολύ νωρίς ακόμα. Ένας γέρος έρχεται κι αυτός στη στάση και σε ρωτάει αν περιμένεις πολύ ώρα. Του λες, γύρω στα είκοσι λεπτά. Κουνάει το κεφάλι του κι ανάβει τσιγάρο. Αρχίζεις να φτιάχνεις αναγραμματισμούς με τις λέξεις από τις διαφημίσεις που είναι κολλημένες στην απέναντι πλευρά του δρόμου. Μετράς όλα τα παράθυρα της πολυκατοικίας δεξιά σου. Περνάνε άλλα είκοσι λεπτά και αρχίζεις να νιώθεις ανυπομονησία. Χτυπάς νευρικά το πόδι σου. Ο γέρος, που έχει τελειώσει το τσιγάρο του, εγκαταλείπει την προσπάθεια και εξαφανίζεται. Τα πόδια σου αρχίζουν να σε πονάνε και μεταθέτεις ανυπόμονα το βά­ρος από το ένα πόδι στο άλλο. Ακριβώς πίσω σου υπάρχει ένα ψιλικατζίδικο, ο κύπριος ιδιοκτήτης του στέκεται στο κατώφλι και σε κοιτάζει μ’ ένα εξοργιστικά μακάριο, σοφό χαμόγελο στο πρόσωπό του. Χαμογελάει επειδή ξέρει -όπως εξάλλου ξέρεις κι εσύ, μόνο που δεν τολμάς να το ομο­λογήσεις στον εαυτό σου- ότι η δοκιμασία σου δεν είναι παρά στην αρχή της.

Περνάει κι άλλη ώρα. Έχεις πάψει να σφυρίζεις και έχεις ξεμείνει από αναγραμματισμούς. Κοιτάζεις διαρκώς το ρο­λόι σου: τόσο συχνά, ώστε ξέρεις τι ώρα θα λέει, μέχρι δευτε­ρολέπτου σχεδόν. Κι άλλος κόσμος έρχεται στη στάση. Με­ρικοί χάνουν την υπομονή τους μέσα σε λίγα λεπτά και ξεκι­νάνε με τα πόδια. Τώρα πια, όσο κι αν προσπαθείς να το πα­λέψεις, αρχίζει να αναβλύζει από μέσα σου μια υπόκωφη, κλαψιάρικη απελπισία. Μια πολύ-πολύ ηλικιωμένη γυναίκα περνάει από μπροστά σου, μουρμουρίζοντας μόνη της και σέρνοντας ένα καροτσάκι γεμάτο άπλυτα. Τη μισείς. Τη μι­σείς επειδή ξέρεις ότι θα την ξαναδείς. Παρόλο που περπατά­ει με ταχύτητα ένα χιλιόμετρο τον αιώνα, ξέρεις ότι θα προ­λάβει να πάει στο πλυντήριο, να πλύνει τρεις καζανιές ρούχα, να επισκεφτεί την αδελφή της για να φάνε μαζί μεσημεριανό, να φάνε κανονικά το φαΐ τους, να πλύνουν τα πιάτα, να δούνε μια μαραθώνια επανάληψη των επεισοδίων της σαπουνό­περας Ηστ’Εντερς και να ξαναπεράσει από μπροστά σου, πριν έρθει το λεωφορείο. Αρχίζεις να σκέφτεσαι όλα όσα θα μπορούσες να έχεις κάνει τόση ώρα που περιμένεις στη στά­ση. Αρχίζεις να προσθέτεις όλες τις ώρες της ζωής σου που πέρασες περιμένοντας λεωφορεία που δεν έρχονταν. Ολό­κληρη η θλιβερή ιστορία της ανθρωπότητας, ολόκληρη η λί­στα με τα βάσανα και τις αθλιότητες της ανθρώπινης ύπαρ­ξης αποκρυσταλλώνεται ξαφνικά σ’ αυτή τη μάταιη δραστη­ριότητα. Σου έρχεται να βάλεις τα κλάματα.

Τώρα πια έχει συγκεντρωθεί στη στάση ολόκληρο πλή­θος. Οι άνθρωποι κάθονται στο πεζοδρόμιο, τρέμοντας, με το κεφάλι στα χέρια τους· γυναίκες θηλάζουν τα παιδιά τους· μικρά παιδιά σκούζουν και γκρινιάζουν και τρέχουν τριγύρω διαγράφοντας αφηρημένους κύκλους. Είναι σαν σκηνή από στρατόπεδο προσφύγων της Μέσης Ανατολής. Κι επίσης, έχεις αρχίσει να πεινάς τρομερά. Το κυπριακό ψιλικατζίδικο πίσω σου εξακολουθεί να είναι ανοιχτό, και εσύ αναρωτιέσαι αν πρέπει να κάνεις μια πράξη φιλανθρωπίας, επειδή είναι στο χέρι σου να τους γλιτώσεις όλους αυτούς από τη μιζέρια τους. Διότι ξέρεις ότι μόλις πατήσεις το πόδι σου στο ψιλικατζίδικο -έστω και για τριάντα δευτερόλεπτα- για να αγορά­σεις μια σοκολάτα, θα εμφανιστεί αμέσως λεωφορείο από τη γωνία, το οποίο θα ξεκινά την ώρα που εσύ θα βγαίνεις έξω. Δεν υπάρχει καμία απολύτως αμφιβολία επ’ αυτού. Ταυτό­χρονα όμως, δεν μπορείς να μην αναρωτηθείς εάν αξίζει τον κόπο να πάρεις το ρίσκο: με δεδομένο ότι το λεωφορείο θα εμφανιστεί όχι μόλις μπεις στο μαγαζί, αλλά τη στιγμή ακριβώς που θα δίνεις τα χρήματα στον ιδιοκτήτη, μήπως έχεις ακόμα αρκετό χρόνο για να πάρεις τα ρέστα σου, να τρέξεις έξω και να πηδήσεις στο λεωφορείο; Καταλήγεις ότι αξίζει τον κόπο μια προσπάθεια. Έτσι μπαίνεις μέσα και διαλέγεις μια σοκολάτα, αλλά ο κύπριος ιδιοκτήτης έχει πά­ει για φαγητό και έχει αφήσει τον οκτάχρονο γιο του στο τα­μείο, στον οποίο δίνεις ένα κέρμα των πενήντα πενών, ενώ κοιτάζεις όλο αγωνία από τη βιτρίνα, διότι το λεωφορείο έχει έρθει και ο μικρός Κύπριος ξύνει το κεφάλι του αφού δεν έχει την παραμικρή ιδέα πόσο κάνει πενήντα μείον είκοσι τέσσερα, εσύ του φωνάζεις: «Είκοσι έξι! Είκοσι έξι!», αυτός ανοίγει το ταμείο, αλλά δεν έχει καθόλου κέρματα των δέκα ή των είκοσι πενών, και αρχίζει να σου μετράει όλα τα ρέστα σε πεντάρες, εσύ κοιτάς από τη βιτρίνα και βλέπεις το τελευ­ταίο άτομο να ανεβαίνει στο λεωφορείο και του φωνάζεις: «Άσ’ το, μικρέ, ξέχνα το!» και βγαίνεις έξω τρέχοντας καθώς το λεωφορείο απομακρύνεται, και ο οδηγός σε βλέπει αλλά δεν σταματάει να σε πάρει, επειδή είναι ένας φοβερός και τρομερός μαλάκας.

Τότε ξεσπάς σε ένα σύντομο υστερικό γέλιο, κι έπειτα πέ­φτεις σε μια παράξενη κι αδιατάρακτη ηρεμία. Μετά την επιβίβαση του πλήθους στο λεωφορείο, ακολουθεί θανάσιμη ησυχία και στο δρόμο δεν κυκλοφορεί πια κανένα όχημα οποιουδήποτε είδους. Κοιτάζεις το ρολόι σου, αλλά η ώρα δεν σημαίνει τίποτα για σένα, διότι πλέον έχεις περάσει σ’ ένα διαφορετικό πεδίο χρονικής συνείδησης, στο οποίο ο φυ­σιολογικός γήινος χρόνος δεν έχει κανένα νόημα. Νιώθεις γαλήνιος και ικανοποιημένος. Αρχίζεις να αισθάνεσαι ότι η άφιξη άλλου λεωφορείου δεν θα ήταν ευπρόσδεκτη διότι θα κατέστρεφε τη μαγεία αυτής της πρωτόφαντης και αξιαγά­πητης ευφορίας. Η σκέψη να περάσεις την υπόλοιπη ζωή σου σ’ αυτή τη στάση σε γεμίζει με μία ψύχραιμη αδιαφορία. Η αναμονή στη στάση φαντάζει τώρα μια εμπειρία πλούσια και ικανοποιητική, επειδή σε διδάσκει μια φιλοσοφική αποδέ­σμευση την οποία θα ζήλευαν πολλοί σπουδαίοι άντρες. Έχεις κατακτήσει τώρα τέτοια ηρωική καρτερία, που κάνει τον σερ Τόμας Μουρ να μοιάζει, τη μέρα της εκτέλεσής του, με άθλιο κλαψιάρικο μωρό. Η στωικότητα και η ψυχραιμία σου κάνουν τον Σωκράτη, την ώρα που ετοιμάζεται να πιει το κώνειο, να μοιάζει με ανώριμο παρανοϊκό μαλάκα Έλλη­να χεβιμεταλά. Νιώθεις ότι τίποτα πάνω στη γη δεν έχει πια τη δύναμη να σε βλάψει.

Τότε ακριβώς, βλέπεις κάτι να στρίβει από τη γωνία και να έρχεται προς το μέρος σου. Είναι ένα ταξί, με τη σημαία του αναμμένη. Χωρίς καν να βεβαιωθείς αν έχεις αρκετά χρήματα για το κόμιστρο, του κάνεις νόημα και πηδάς μέσα.

Παρωνυχίδες: Άφησα την ορθογραφία όπως στο πρωτότυπο, αφού είναι έκδοση του 2002, κι έτσι δεν άλλαξα το «περιμένεις πολύ ώρα» σε «πολλή ώρα». Αν δεν το διορθώνει ένας σοβαρός εκδοτικός οίκος, ίσως να σημαίνει ότι δεν χρειάζεται διόρθωση (αλλά βέβαια αυτό δεν θα το έλεγα αν έγραφαν «περιμένεις πολύ όρα»). Προσέξτε επίσης ότι ο εκδότης ακολουθεί το γαλλικό σύστημα κι έτσι γράφει «ο κύπριος ιδιοκτήτης» αλλά «ο μικρός Κύπριος». Εγώ θα έβαζα κεφαλαίο και στην πρώτη περίπτωση –για περισσότερα εδώ.

163 Σχόλια προς “Περιμένοντας το λεωφορείο πρωί Κυριακής στο Λονδίνο (του Τζόναθαν Κόου)”

  1. ΓΤ said

    να επισκεφτεί την αδελφή της για να φάνε μαζί μεσημεριανό,

    νε μια μαραθώνια επανάληψη

    (ιδιότυπη μαρμάγκα)

  2. Καλό. Καλημέρες.

  3. ΓΤ said

    «[…] Αν δεν το διορθώνει ένας σοβαρός εκδοτικός οίκος, ίσως να σημαίνει ότι δεν χρειάζεται διόρθωση».
    Μα, αν δεν λαθεύω, ο Γκιώνης δεν πλήρωσε δυάρα για διόρθωση αυτού του βιβλίου.

  4. atheofobos said

    Δεν θα έλεγα πως με ενθουσίασε.

  5. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Γράφω για να εκφράσω την βαθειά μου συμπάθεια για την κατάστασή σου. Εκείνο το «είχα ξεμείνει από αναγνωστική ύλη» επιβεβαίωσε την υποψία μου ότι ζης σε ένα σπίτι με ελάχιστα βιβλία- κι εκείνα διαβασμένα.. 🙂 🙂 Την καλημέρα μου και υπομονή. Σιγά σιγά θα πλουτίσεις την βιβλιοθήκη σου 🙂

    (Έπρεπε να περίμενε ο συγγραφέας το 16 -Ευαγγελίστρια- της Θεσσαλονίκης και θα βλέπατε πού θα τοποθετούσε την ιστορία του..)

  6. ΓΤ said

    «Βλέπω ότι είναι εξαντλημένο πια, οπότε αν σας αρεσει πολύ το απόσπασμα που θα διαβάσετε δεν μπορείτε δυστυχώς να το βρείτε παρά μόνο σε παλαιοβιβλιοπωλεία ή ίσως στη βιβλιοθήκη των γονιών σας».

    Το βιβλίο δεν είναι εξαντλημένο. Επανεξεδόθη το 2013, και κυκλοφορεί.

  7. Efina said

    Ο Κόου είναι καταπληκτικός, όπως πάντα.Οξυδερκής και αληθινός μάστορας.

  8. Καλημέρα

    Οταν οδηγώ δεν βάζω σιντί με τα τραγούδια που μου αρέσουν αλλά ψάχνω στο ραδιόφωνο κανένα σταθμό με αδιάφορη μουσική ή καμιά βαρεμένη οικονομική,ανάλυση (οι πολιτικές έχουν τελειώσει αφού δεν έχει αντίπαλο η κουληκυβέρνηση). Ολόγος είναι πως η κύρια προσοχήμου (θέλω να) είναι στο οδήγημα και θέλω μια δεύτερη ασχολία για να περνάει η ώρα, μειώνει και το άγχος της οδήγησης.
    Κάτι τέτοιο, δεύτερης επιλογής, μου θύμισε η ανάγνωση του κειμένου, αδύνατον να περάσει σε πρώτη, δεν είμαι και φαν του διαβάσματος βέβαια…

  9. Γιάννης Κουβάτσος said

    Όντως η πανδημία μάς «ανάγκασε» να ψαχουλέψουμε τη βιβλιοθήκη μας. Μέσα σε πολλά αδιάβαστα, έπεσα πάνω στο «Ο θείος Πέτρος και η Εικασία του Γκόλντμπαχ» του Δοξιάδη, που ‘χει ξεμείνει ποιος ξέρει από πότε. Το ξεκίνησα χτες και θα το τελειώσω σήμερα, αφού το ‘χα παρεξηγήσει τελικά, έπεσε θύμα το καημένο της αδικαιολόγητης αδιαφορίας μου για τα μαθηματικά. Τελικά, χάρη στις αλλεπάλληλες καραντίνες, εκτός από τους δικούς μας, γνωρίζουμε καλύτερα και τη βιβλιοθήκη μας. ☺

  10. Λεύκιππος said

    Ο, τι είναι γραμμένο, είναι τόσο ζωντανό, που πρέπει να είναι προσωπική εμπειρία. Πρέπει ο Κόου να το έγραψε επειδή και ακριβώς όπως το έζησε. Καλημέρα

  11. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστω πολύ για τα πρώτα σχόλια και τις διορθώσεις!

    1 Το OCR είχε φάει μια ολόκληρη αράδα, συμπλήρωσα

    5 Τόσοι Θεσσαλονικιοί συγγραφείς, ένας δεν έγραψε για τον ΟΑΣΘ 🙂

  12. nikiplos said

    Πολύ ωραίο. Για αρκετούς από εμάς που υπήρξαμε φοιτητές στην Αθήνα στα «καλά χρόνια των Λεωφορείων» περιέχει οικείες εικόνες. Περιγράφει τόσο όμορφα αυτόν τον άχρονα χαμένο χρόνο. Κι όμως η θέληση της μετάβασης, της φυγής, του να ξεφύγεις από τη μιζέρια είναι τεράστια.

    Επί της αναμονής, όλα είναι τόσο οικεία. Τα σκισμένα προγράμματα με τα ωράρια των λεωφορείων, οι χαμηλοτάβανες εργατικές πολυκατοικίες, τα λεωφορεία που δεν έρχονται ποτέ.

    Θυμήθηκα την εποχή που ο Μητσοτάκης Πατέρας, λες και του είχε διακορρεύσει κάποια κόρη ή εγγονή οδηγός λεωφορείου, απέναντι σε όλα τα κρίσιμα ζητήματα τότε, είχε σκεφθεί να τα βάλει με την ΕΑΣ της πρωτεύουσας. Εξαφανίστηκαν ως δια μαγείας τα λεωφορεία στην Αθήνα. Θυμάμαι μια πραγματική περιπέτεια να φθάσω στο Περιστέρι, η οποία απλά περιελάμβανε περπάτημα από το Γουδί μέχρι την Πέτρας στη Λένορμαν και μετά ένας Χριστιανός – επειδή στην παρέα μας υπήρχαν και γυναίκες – μας πήρε στο φορτηγάκι του και μας πήγε στο Μπουρνάζι, στο σπίτι φίλης στο οποίο θα κάναμε κάποια εργασία. Μια αντίστοιχη περιπέτεια, αλλά ευτυχώς μικρότερης διαδρομής είχα κάνει προς τον Δημόκριτο. Ενώ θυμάμαι μια φορά που το τελευταίο 224 με αγνόησε πανηγυρικά στη στάση της Ευελπίδων παρόλα τα χέρια πόδια κλπ και πήρα κι εγώ ταξί για το Παγκράτι. Πραγματικά είπα στο ταξί να ακολουθήσει τη διαδρομή του λεωφορείου, ήμουν αποφασισμένος να σπάσω στο ξύλο τον οδηγό (εάν μπορούσα βέβαια, αλλά μερικές θα του τις έχωνα να με θυμάται), όμως ο οδηγός του ταξί και σκόντο μου έκανε και με συμβούλεψε αλλάζοντάς μου τη σκέψη, όχι μόνο σε αυτό αλλά και σε πολλά άλλα, καλή του ώρα.

  13. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @11. Νομίζω πως κάτι έγραψε ο Σουρούνης. Αν το θυμηθώ, θα επανέλθω (Δεν διαθέτω και κανένα επιτελείο γτπμου για να βοηθήσει..)

  14. Αν ρώταγε τον Κύπριο απέναντι, ίσως εκείνος θα ήξερε τη μαγική πλατφόρμα που ξέρουμε όλοι στην Ελλάδα: ανάβεις τσιγάρο, κατά προτίμηση το τελευταίο σου, και το λεωφορείο φτάνει στη στιγμή.

  15. Γιάννης Κουβάτσος said

    11,13: Στο αυτοβιογραφικό «Το μονοπάτι στη θάλασσα» περιγράφει, απ’ ό,τι θυμάμαι, διαδρομές με το αστικό λεωφορείο και κάτι τενεκέδες που μετέφεραν παρέα με τον πατέρα του.

  16. Λεύκιππος said

    Και θυμήθηκα τον αντίστοιχο κύπριο στο ψιλικατζίδικο του Λονδίνου που όταν ζήτησα να αγοράσω ένα εισιτήριο με ρώτησε «πηεμόν ερχομόν;» κοιταχτήκαμε για λίγο αμήχανα, και όταν πια κατάλαβα του είπα με ένα συγκαταβατικό χαμόγελο, «εμείς στην Ελλάδα το λέμε αλέ ρετούρ».

  17. Πουλ-πουλ said

    Νικοκύρη θα ήθελα να σ’ ενθαρρύνω να μας προσφέρεις τέτοια φρέσκα κείμενα. Αρκετά, με την αρχαία σκουριά.

  18. Γιάννης Κουβάτσος said

    Και μην ξεχνάμε, βέβαια, τον Γιώργο Σκαμπαρδώνη, που έγραψε ολόκληρο βιβλίο με τίτλο «Λεωφορείο» και υπότιτλο «19 στάσεις».

  19. Γιάννης Κουβάτσος said

    18: Το λινκ ξέχασα:
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.politeianet.gr/books/9789601679549-skampardonis-giorgos-patakis-leoforeio-282669&ved=2ahUKEwiygd31lNztAhWDraQKHb9PDfwQFjACegQIDRAB&usg=AOvVaw1an0rRXyimJfcHXwKOxJ7_&cshid=1608453910848

  20. sarant said

    17 Ωχ, έρχονται και Χριστούγεννα 🙂

    16 Καλό!

    14 Ε, μα!

    12 Να, η ιστορία αυτή δίνει υλικό.

  21. ΓΤ said

    12@

    Ήταν Σεπτέμβριος του 1992. Οι πατεροσυνδικάλες των λεωφορείων Σταμούλος και Κολλάς ξεβράκωναν τους οδηγούς τού τότε αρτισύστατου αστικού φορέα. Γυμνοί οδηγοί έτρεχαν στις κυλιόμενες να κρυφτούν στον Ηλεκτρικό, στην Ομόνοια. Τις διαδρομές τις είχε αναλάβει ο στρατός, με τα REO.
    Από τη μια έτρεχαν τύποι κρατώντας τα αχαμνά τους, κι από την άλλη φανταράκια έσπρωχναν γιαγιάδες με υπερμεγέθεις κώλους να ανέβουν με μαναβοτσάντα από τη Βαρβάκειο τη σκαλίτσα του REO και να στουμπωθούν στην απολαυστικής άνεσης καρότσα.

    https://www.mixanitouxronou.gr/to-xevrakoma-ton-odigon-sep-stin-omonia-i-apolisi-8-500-ergazomenon-tis-eas-se-mia-nichta-i-18mines-sigkrousis-me-ta-mat-kata-tis-idiotikopiisis-ton-leoforion/

  22. ΓΤ said

    21@

    Αισθάνομαι πως το ξεφόρτωμα μπαουλόκορμης γιαγιάς από το REO οδηγούσε σε τιμητική άδεια.

  23. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @15, 18. Γιάννη, δεν παίζεσε! 🙂 Του Σκαμπαρδώνη δεν το μέτρησα επειδή έψαχνα στις μνήμες μου λεωφορειακές περιπέτειες, κι όχι απλώς διαδρομές (Εξ άλλου ο Σκαμπαρδώνης δεν θα μπορούσε παρά να επιλέξει μιά κυριλέ διαδρομή προς το κέντρο της πόλης). Ο Σουρούνης (που μου αρέσει ιδιαίτερα- πραγματικός «γάτος» της Άνω Πόλης..) μόνος του, ανεβοκατέβαινε στην αγορά με τα πόδια. Με τον πατέρα του συν τους τενεκέδες, έπαιρνε το 23 του ΟΑΣΘ 🙂

  24. Υπάρχει και άλλη-η κατά Βοσκόπουλον- χρήση του αστικού λεωφορείου…

    Αν αστικό λεωφορείο, έκανες την καρδούλα σου
    πριν γίνω, κούκλα μου θηρίο, μάζεψε τα μπαούλα σου !

  25. Νέο Kid Al Afrikii said

    9. Γιάννη, να προσέξεις ιδιαίτερα την «μέθοδο διαμερίσεων με φασόλια» του Πέτρου… και την ευδόκιμη κατάληξη αυτών των φασολιών! 🙂

  26. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Ένας υπέροχος γύφτος..

  27. Νέο Kid Al Afrikii said

    «..παρανοϊκό μαλάκα Έλλη­να χεβιμεταλά»
    Tέτοιος είναι μόνο ένας! Μα πού τον γνώρισε ο Κόου; (ή Κόε ;). It’s a small world indeed, after all!…

  28. Χαρούλα said

    #14 ναι Δύτη! Μαγικό, πράγματι! Κι όταν είσαι και φοιτητής που όλα μετρημένα! Μπινελίκι!

  29. Μου θύμισε έντονα ευθυμογράφημα από εκείνα τα ολοσέλιδα που δημοσίευαν κάποτε τα λαϊκά περιοδικά (Ρομάντζο, Θησαυρός κλπ).

  30. avadista said

    # 3 ΓΤ: «Μα, αν δεν λαθεύω, ο Γκιώνης δεν πλήρωσε δυάρα για διόρθωση αυτού του βιβλίου»
    Εύκολα, με μία φράση, μηδενίζεις ένα έκδοτη που έχει δώσει πάρα πολύ καλά και προσεγμένα βιβλία, όχι μόνο λογοτεχνικά. Εγώ προσωπικά ότι υπογράφει η ΠΟΛΙΣ το εμπιστεύομαι . Σου θυμίζω τη Ιστορία του Θουκυδίδη στη βραβευμένη μετάφραση του Σκουτερόπουλου. Συμπτωματικά αυτές τις μέρες διαβάζω από τον ίδιο εκδότη τις «Σκέψεις για τον ναζισμό» του Σαούλ Φριντλέντερ και βλέπω ότι το βιβλίο έχει εκτός από μεταφραστή και επιμελήτρια.
    ..
    Λεωφορεία…. Όποιος δεν έχει φάει ώρες ζωής στην Λιοσίων στο σινεμά Αντινέα να περιμένει το 63/34 Τρεις Γέφυρες –Κυνοσάργους λίγα ξέρει και λέει….

  31. Καλημέρα, καλό το σημερινό.
    Ο Σκαμπαρδώνης έχει γράψει κι ένα ωραίο κομμάτι με τίτλο ΚΤΕΛ Έβρου.

  32. Παναγιώτης Κ. said

    Ο Κόου με αυτό το απόσπασμα, μας δείχνει τρόπο λογοτεχνικής γραφής.
    Από αυτή τη σκοπιά το διάβασα και γιαυτό, το βρήκα ενδιαφέρον.

  33. Καλημέρα κι από δω
    Αυτό με το λεωφορείο που το περιμένεις και δεν έρχεται ήταν ένα βασικός λόγος που με έκανε να αλλάξω περιοχή στα 60 μου (βέβαια, γύρισα σε μια των νεότερών μου χρόνων). Και να περνάει από μπροστά σου σίφουνας και να μην σταματάει. Κι αναγκαστικά να συγκρίνω με τη Γερμανία που α) ήταν (σχεδόν) πάντα σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα β) ο οδηγός δεν βιαζόταν ποτέ να φύγει. Πλησιάζοντας στη στάση έκοβε, κοίταζε αν θα κουνηθείς προς αυτόν κι αν όχι τότε έφευγε (και πάλι ρίχνοντας καμιά ματιά μπας και ξεχάστηκε).
    Κι επειδή εκεί τις τιμούσα τις συγκοινωνίες, έχω πολλά σχετικά. Με τους τραμβαγιέρηδες που με περίμεναν να περάσω το δρόμο σκαρφαλώνοντας τα διαζώματα ή με την τύπισσα στο «μετρό» της Στουτγάρδης που όχι μόνο σταμάτησε με το που με είδε να κατεβαίνω τη ράμπα αλλά έκανε και λίγο πίσω, να είναι στη θέση που σταματάει κανονικά όταν θα άνοιγε τις πόρτες για να μπω.
    (Τα εισαγωγικά στο συγκεκριμένο μετρό είναι απαραίτητα γιατί είναι ένα σύστημα ανάμεσα σε τραμ και μετρό, στο κέντρο είναι υπόγειο, σε κάποια κομμάτια έχει αποκλειστικά δικό του χώρο αλλά αργότερα ανακατεύεται με τα αυτοκίνητα).

  34. Παναγιώτης Κ. said

    @0. «Είχα ξεμείνει από αναγνωστική ύλη»
    Δηλαδή ο σωρός των αδιάβαστων βιβλίων, που μας είχες μιλήσει όχι περισσότερο πριν από έναν χρόνο, εξαντλήθηκε; 🙂

    Λίγο απίθανο το βρίσκω να ξεμείνουμε από βιβλία στην εποχή μας. εκτός και αν εννοούμε μόνο λογοτεχνικά. Αλλά στη λογοτεχνία ανήκει και η ποίηση οπότε ποτέ δεν εξαντλείται αφού χωράνε επαναλήψεις…

    Είναι αλήθεια πως στον καιρό του λοκντάουν έχουν αυξηθεί οι αναγνωστικές μας επιδόσεις διότι δεν αφιερώνουμε χρόνο στις παρέες.

  35. leonicos said

    σοβαρός ασόβαρος ο οίκος

    «περιμένεις πολύ ώρα»

    ξέφυγε

    Το γαλλικό (και ελληνικό) συστημα, άσχετο αν δεν τηρείται, εκολουθούσε κι εγώ με τα εθνικά. Αλλά σ» αυτό που γράφω είναι τόσα πολλά, που ειδικά στα ετυμολογικά δημιουργει πρόβλημα, ταναναγκάστηκα να βάζω κεφαλαία. Και αφού το έκανα εκεί που είναι αναγκαίο, στο κράτησα για παντού

  36. leonicos said

    το ανάλαφρο αυτό κείμενο, ίσως χωρίς τις τραβηγμενες υπερβολές του, θα μπορούε να το γράψει ο καθένας

  37. ΣΠ said

    Η σαπουνό­περα Ηστ’Εντερς, που αναφέρει, είναι μια σειρά του BBC, που άρχισε το 1985 και προβάλλεται μέχρι σήμερα. Έχουν προβληθεί πάνω από 6000 επεισόδια.
    https://en.wikipedia.org/wiki/EastEnders

  38. Παναγιώτης K. said

    @8. Και ο Ιαβέρης κάπως έτσι συμβουλεύει για τη χρήση του ραδιοφώνου αλλά και της συνομιλίας με την ή τον συνοδηγό.
    Το ραδιόφωνο να παίζει χαμηλά κλασική μουσική και ο συνοδηγός να μη μιλάει διότι η οδήγηση απαιτεί να έχουμε την προσοχή μας στο δρόμο.

  39. leonicos said

    Εγώ με τα λεφορεία είχα τις εξής εμπειρίες
    α) όταν έμενα στις Κουκουβάουνες
    β) όταν ανέβαινα στο Γουδί για μαθήματα
    γ) τώρα που μένω στη Νίκαια

    Και ομολογώ ότι δεν θα έλεγα ποτέ τιποτε απ’ όλα αυτά.
    Δεν θυμάμαι να ταλαιπωρήθηκα ποτέ ιδιαίτερα. Πιθανό να υπήρξε κάποια καθυστερηση αλλά ποτέ τόσο προβληματική που νατη θυμάμαι και οπωσδήποτε όχι συστηματική

    Πρόσφατα σχετικά, πήδησα σ’ ένα λεωφορείο αφού ειχε ξεκινήσει. Αρπάχτηκα από τη χειρολαβή κι έβαλα το πόδι μου στο σκαλί. Φώναξαν του οδηγου, σταμάτησε, ανοιξε την πόρτα και μπήκα. Με ρώτησε 20 φορες αν έπαθα τίποτα. Φοβήθηκε μην τον καταγγείλω. Του εξήγησα ότι το παράπτωμα ήτν δικό μου. Αυτος αφού έλεγξε τις πόρτες του, κοίταξε τον δρόμο. Δεν μπορείς να ξέρεις τι θα κάνει ο τρελός που σού ‘τυχε.

    Άλλη φορά, με είδε ο οδηγός να τρέχω και σταμάτησε και με πήρε λιγα μετρα από τη στάση

    Και άλλα θετικά δείγματα.

    Στο Λονδίνο ν’αγοράζεις κάρτα εβδομαδιαία, ανεξαρτήτως διαδρομων κύκλους 1 και 2 τουλάχιστον (υποτίθεται ότι μέεις κοντά στο Bayswater). Ταεισητήρια μιας διαδρομής κοστίουν ένα φεύμα σε ινδικά εστιατόριο

  40. Να μνημονεύσουμε και Μάριο Χάκκα. Λεωφορείο ο κόσμος, από τον Τυφεκιοφόρο του εχθρού. Εκείνο το ωραίο με τη γριέντζω και τον Αη Νικόλα.

  41. ΓΤ said

    30@

    Αναφέρθηκα στο συγκεκριμένο βιβλίο.

  42. ΓΤ said

    30@

    Ακριβώς. Σε αυτά που αναφέρατε υπάρχει άτομο που έχει επιμεληθεί την έκδοση, σε αντίθεση με το #0.

  43. Πουλ-πουλ said

    36.
    Όπως και τα τετράγωνα του Μοντριάν.

  44. Γιάννης Κουβάτσος said

    Βιβλίο αντίστοιχο με του Σκαμπαρδώνη δεν υπάρχει για την Αθήνα. Δύο που ξέρω, «Η Αθήνα της μιας διαδρομής» του Μάρκαρη και το «24» του Γορανίτη, πραγματεύονται διαδρομές με τον ηλεκτρικό (ΗΣΑΠ).

  45. Pedis said

    Κι εμένα μου έχει μείνει πολύ έντονα στη μνήμη αυτή η σκηνή. Τότε έγραφε όμορφα ο Κόου, με όρεξη και ξεδίπλωνε το ταλέντο του. Μετά τον «κ. Σιμ» τού τέλειωσαν ταλέντο και ιδέες, φαίνεται, κι έχω χαλάσει τα λεφτα και την ώρα μου με τα βιβλία του (το Expo 58 είχε πολλές αδυναμίες αλλά τρωγότανε, τα επόμενα δύο είναι χάλια, σόρρυ). Άλλο δεν θα δοκιμάσω.

  46. Κουτρούφι said

    Εδώ και μερικά χρόνια στην Αθήνα αλλά και σε άλλες πόλεις, στις περισσότερες στάσεις υπάρχει ηλεκτρονικός πίνακας που δίνει πληροφορίες για το πότε αναμένεται να περάσει λεωφορείο συγκεκριμένης γραμμής. Ο ΟΑΣΑ επίσης έχει αντίστοιχη εφαρμογή με την οποία ο καθένας μπορεί να δει στο κινητό του την αντίστοιχη πληροφορία. Σε μεγάλο ποσοστό η πληροφορία είναι αξιόπιστη και επαληθεύεται.

    Επομένως, οι εμπειρίες που περιγράφονται στο κείμενο θα είναι άγνωστες σε λίγο (αν δεν είναι ήδη). Σε ένα δυο δεκαετίες, όταν κάποιος διαβάζει το συγκεκριμένο κείμενο, θα πρέπει να έχει στο νου του ότι τότε (περί το 1990) δεν υπήρχε σύστημα πληροφόρησης. Η πρόοδος της τεχνολογίας, λοιπόν, αλλάζει και τις πηγές έμπνευσης. Εικόνες που οδήγησαν στο συγγραφέα στο κείμενο αυτό δεν θα υπάρχουν.

    Για μένα η δυνατότητα πληροφόρησης υπήρξε καταλυτική για ψυχολογικούς λόγους. Άλλο το να ξέρω πότε θα ‘ρθει ή δεν θα ‘ρθει το λεωφορείο στη στάση και άλλο το να έχω αβεβαιότητα η οποία με σκοτώνει και κάνει κακό στην υγεία μου. Έτσι, τώρα ΞΕΡΩ αν θα ανάψω τσιγάρο στη στάση. Συνήθως, ανάβω δυο-τρία.

  47. dryhammer said

    27. https://www.slang.gr/lemma/25622-xatzimetallas

  48. ΓΤ said

    46@

    Εξαιρετικό το app του ΟΑΣΑ. Μόνο που δεν μπορεί να προβλέψει τα ωραία σουρεάλ με το 035 που περνάει από την Κερκύρας στην Κυψέλη για να καταλήξει στον Ταύρο. Σπανίως βλέπεις 035 μετά τις 21:30. Όταν το δεις να έρχεται, και χαρείς, διαβάζεις σε παρμπριζάτο γαμωχάρτονο με χασάπικη μαρκαδοριά: «ΒΛΑΒΗ». Αφού βιώσεις αιώνες τα επόμενα τρία τέταρτα της ξεροοστάλας, το επόμενο που περνάει, γράφει «ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ». Οι ώρες έχουν ήδη κυλήσει από τις 21:30, δεν συμφέρει να γυρίσεις στο σπίτι, αφού σε λίγο, κατά τις 05:00, θα περάσει άλλο γαμίδι του ΟΑΣΑ για να σε πάει στη φάμπρικα.

  49. Αράουτ said

    Αναγκαζόμαστε και πάλι να παρέμβουμε, διότι η κατάστασις έχει φτάσει στο απροχώρητο με το Σαραντάκειο Ιστολόγιο. ΡΩΤΑΜΕ: Γιατί ο αγαπητός μας, κύριος Σαραντάκος, καίτοι επαγγελματίας μεταφραστής, δεν βγάζει άχνα για το πόσο απαράδεκτη είναι η μετάφραση της κ. Χίλντας Παπαδημητρίου; Θα θέλαμε πολύ να ξέρουμε αν αυτό οφείλεται σε συναδελφική αλληλεγγύη, σε άγνοια, σε αδιαφορία ή σε κακώς εννοούμενη πολιτική ορθότητα.

    Ας τα πάρουμε ένα – ένα: Το απόσπασμα της ελληνικής μεταφράσεως του βιβλίου του Coe που δημοσιεύει στο παρόν άρθρο ο κύριος Νίκος έχει 1.384 λέξεις (1.420 στο αγγλικό πρωτότυπο). Τα λάθη που «βγάζουν μάτι» και δεν θα τάκανε ούτε ένας πρωτοετής της Αγγλικής Φιλολογίας, είναι πάνω από δέκα, ενώ συνολικά τα λάθη και οι κάθε λογής αυθαιρεσίες ξεπερνούν τα 50. Σπεύδουμε να επισημάνουμε μερικά…

    1) Ξεκινάμε με το πιό τρανταχτό λάθος, που κανονικά θα έπρεπε να έχει εξοργίσει τον ιδιαίτερα ευαίσθητο με τα λάθη των ανωνύμων φουκαράδων, κύριο Νίκο. Οι άπιστοι Θωμάδες ας δούν ΕΔΩ το αγγλικό πρωτότυπο του Jonathan Coe

    ΡΩΤΑΜΕ τον κύριο Σαραντάκο: Πού τον βρήκε τον «ανώριμο παρανοϊκό μαλάκα Έλληνα χεβιμεταλά» η συνάδελφός σας, κύριε Νίκο μου; Και γιατί δεν τολμάτε να την κράξετε, όταν κάθε Σαββάτο κράζετε ανηλεώς και τον τελευταίο φουκαρά που δεν τον ξέρει ούτε η μάνα του για ατοπήματα που φαντάζουν πταίσματα μπρος στα εγκλήματα της μεταφράστριας των εκδόσεων «Πόλις»;
    Επίσης, στο ανωτέρω απόσπασμα, το «petulant» (= αγέλαστος, ευερέθιστος, νευρικός) δεν σημαίνει σε καμμία περίπτωση «κλαψιάρικο μωρό», όπως νομίζει η κυρία Χίλντα.

    2) Ξεκινάμε τα υπόλοιπα λάθη από την αρχή του κειμένου:

    Α) Το «on a council estate» δεν σημαίνει σε καμμία περίπτωση «εργατική πολυκατοικία» αλλά «συγκρότημα δημοτικών πολυκατοικιών». Το λάθος αυτό διαιωνίζεται άλλες δυό φορές στο υπόλοιπο κείμενο. π.χ. ο Cow λέει λίγες σειρές παρακάτω «All over the estate, people » (= παντού στο συγκρότημα, οι άνθρωποι…» και η κ. Χίλντα μεταφράζει «Όλοι οι άνθρωποι στην πολυκατοικία…»

    Β) Γράφει ο Coe: «Do you know why? Because there are no fucking buses, that’s why» και η Χίλντα μεταφράζει: «Και ξέρετε γιατί; Επειδή δεν περνάνε τα γαμημένα τα λεωφορεία, γι’ αυτό. ΠΡΟΦΑΝΩΣ, άλλο το «δεν υπάρχουν καθόλου γαμημένα λεωφορεία» και άλλο το «δεν περνάνε τα γαμημένα λεωφορεία»

    Γ) Γράφει ο Coe περιγράφοντας την πολύ ηλικιωμένη κυρία: «she is walking at the rate of a mile a century» και μεταφράζει η Χίλντα: «περπατάει με ταχύτητα ένα χιλιόμετρο τον αιώνα». Αν δεν κάνουμε λάθος, άλλο το μίλι (1.609 μέτρα) και άλλο το χιλιόμετρο (1.000 μέτρα)

    Δ) Γράφει ο Coe: «It’s like a scene from a refugee camp» και μεταφράζει η Χίλντα: «Είναι σαν σκηνή από στρατόπεδο προσφύγων της Μέσης Ανατολής»
    ΡΩΤΑΜΕ τον κ. Σαραντάκο: Πού την βρήκε την Μέση Ανατολή η μεταφράστρια των εκδόσεων «Πόλις»;

    Ε) Γράφει ο Coe: «but at the precise moment when you hand over your money to the shopkeeper » και μεταφράζει η Χίλντα: «αλλά τη στιγμή ακριβώς που θα δίνεις τα χρήματα στον ιδιοκτήτη,»
    ΑΛΛΑ, κύριε Σαραντάκο, από πότε ο «shopkeeper» (= μαγαζάτορας, καταστηματάρχης) σημαίνει τον «ιδιοκτήτη»;

    ΣΤ) ΕΠΙΣΗΣ: Το «bastard» είναι «ο μπάσταρδος» και όχι «ο μαλάκας» που μεταφράζει η κ. Χίλντα. Το «benign indifference» σημαίνει «καλοκάγαθη» και όχι «ψύχραιμη» αδιαφορία.
    Αυτά τα ολίγα…

    3) Τελειώνουμε με αυτό που όλοι περιμένετε για να πάτε Ταμείο απόψε το βράδυ: Σε 5 ώρες από τώρα 7.30 μ.μ.) ξεκινά στην άδεια Τούμπα το μάτς ΠΑΟΚ – Παναθηναϊκός. Ο καταπτοημένος (μετά το χαστούκι που έφαγε από τον Άρη και τον Άγγλο αρχιδιαιτητή Κλάτενμπεργκ) ΠΑΟΚ δεν κερδίζει με τίποτα. Το Τριφύλλι βρίσκεται σε δαιμονιώδη φόρμα μετά την επιστροφή του στην ιστορική Λεωφόρο. Παίξτε άφοβα στο stoiximan το Χ και το 2 και είναι βέβαιον ότι θα πάτε σε 7 ώρες στο Ταμείο για να εισπράξετε ένα αξιόλογο χαρτζηλίκι

    Είπαμε και ελαλήσαμε και αμαρτίαν ούκ έχομεν

  50. Νέο Kid Al Afrikii said

    Και γιατί ασχολείστε με τα λεφωρία και τα τρένα στην Αθήνα; Τώρα υπάρχουν μοντέρνα και environmentally friendly μέσα, όπως το πεζώ-2 για τον Μεγάλο Περίπατο του Δημάρχου, ή εναλλακτικά μπορείτε ,όπως ο Aντιδήμαρχος, να κινείστε ωραιότατα και πολιτισμένα με μια vintage Aston Martin…

  51. Christos said

    «μια πρά­ξη θρησκευτικής πίστης»
    Αυτό το έλεγα παλιά για το 444: όλοι πιστεύουν οτι υπάρχει αλλά κανείς δεν το έχει δει.

  52. Νέο Kid Al Afrikii said

    49. Πού να φας τη γλώσσα σου χλεμπονιάρη !! (Πάει για μάδημα το καημένο το τριφυλλάκι μας σήμερα στην τούμπα… )

  53. ΓΤ said

    51@

    Πολύ δύσκολα για 444, έχει κάτι κρυφοουζερί στο τέρμα, στα Άνω Πατήshα.

    Κάλλιο απ’ το ΟΑΚΑ με τα πόδια
    παρά να στέκω για «μπλε» βόδια

  54. Νέο Kid Al Afrikii said

    1mile per century=5.09981232 * 10^(-7) m / s
    1km per century = 5.09963456 * 10^(-7) m/s

    Χα! Oύτε το ταχύμετρο του Αβονίδα στο Cern δεν «πιάνει» τέτοια διαφορά στην ταχύτητα…

  55. Γιάννης Κουβάτσος said

    49: Α,ρε Βάτμαν, το έριξες το πάρθιο βέλος στην Πανάθα…Εξέλιπε πάσα ελπίς. 😯

  56. ΓΤ said

    54@

    Ευτυχώς που, αντίθετα από τη γιαγιά, εκεί δεν CERNονται.

  57. Triant said

    Ένα είναι το λεωφορείο:

  58. Νέο Kid Al Afrikii said

    Είναι πάντως, διατί να το κρύψωμεν άλλωστε!, όντως αξιοπερίεργο ,και ελαφρώς λυπηρόν δι εμάς και το επιτελείον μας που είμαστε όλοι παλιά «πανιά» …, γιατί η καλή μεταφράστρια πέταξε έτσι ξεκούδουνα το μαλάκα έλληνα χεβιμεταλά μέσα…

  59. Dee Baker said

    Νέο Kid Al Afrikii (58): Το ερώτημα, όμως, είναι γιατί ο πανέξυπνος και εμπειρότατος στις μεταφράσεις, κύριος Σαραντάκος δεν ψυλλιάστηκε ότι «κάτι τρέχει με την Χίλντα», διαβάζοντας στη μετάφραση την εντελώς ξεκάρφωτη φράση «να μοιάζει με ανώριμο παρανοϊκό μαλάκα Έλληνα χεβιμεταλά»

  60. avno13 said

    Σηάτλ (Seattle) περί δεκαετία ’90. «Good morning/evening Sir» στην επιβίβαση (σε λεωφορεία/τρόλλεϊ !) και παρομοίως για κυρίες και αποβιβάσεις.
    Και «φυσικά» Νεοϋρκέζος (πώς λέμε Αθηναίος εμείς) το χλεύασε σε στυλ «που ξέρεις ρε μλκ τι κέφια έχω γω; Μπορεί να μην γουστάρω να έχω καλη-μέρα». Περιττό να πω ότι για Νεοϋρκέζους το Σηάτλ (τότε τουλάχιστον) ήταν κάτι χειρότερο από χωριό με κατσαπλιάδες. Κάποιοι χωριάτες στην μακρινή άγρια δύση (ζούγκλα). Και ας ήταν εκεί η Μπο των αεροπλοίων και ο Βασιλάκης της Μικροαπαλής.

  61. Πέπε said

    Διασκεδαστικό κείμενο. Δεν έχει υψηλές δλογοτεχνικές αξιώσεις, αλλά είναι σαν ένα αρκετά δυνατό σόλο σε σημείο του τραγουδιού όπου δεν υπάρχει σύνθεση, μόνο αυτοσχεδιασμός.

    Δεν ήξερα ότι το 2002 ήταν σωστό το «πολύ ώρα».

    Δεν ξέρω επίσης πώς να βρω τη διαφήμιση -που θυμάμαι ολοζώντανα- «για να έρθει το λεωφορείο άναψε ένα Κάμελ».

    @50:
    > > μπορείτε ,όπως ο Aντιδήμαρχος, να κινείστε ωραιότατα και πολιτισμένα με μια vintage Aston Martin…

    Αφού δεν μπορεί ο δύσμοιρος ο τάλας! Έχει φάει κι αυτός λοκντάουν! Τι σαδιστικό σχόλιο… Ενσυναίσθηση γιοκ, έτσι; Να σου τύχει όμως εσένα τέτοιο πράγμα (που δεν το εύχομαι κι ας σου αξίζει), τότε θα νιώσεις.

  62. Γιάννης Κουβάτσος said

    25: Καλό! Πού να ‘ξερε η μαγείρισσα ότι μαγείρεψε φασολάδα κασουλέ αλά Γκαίντελ. ☺

  63. Αράουτ said

    Εκλεκτέ και διακεκριμένε φιλόλογε, κύριε Πέπε (61), μή πετάτε την μπάλα στην εξέδρα…

    Επιστρατεύοντας την τεράστια εμπειρία σας, εξηγείστε μας γιατί ο κορυφαίος ειδήμων των μεταφράσεων στο Ρωμέικο, κύριος Σαραντάκος, δεν πήρε καθόλου χαμπάρι την ξεκάρφωτη φράση της κυρίας Χίλντας… «να μοιάζει με ανώριμο παρανοϊκό μαλάκα Έλληνα χεβιμεταλά»

    Εδώ σε θέλω κάβουρα που περπατάς στα κάρβουνα

  64. leonicos said

    49 Αράουτ

    Λυπάμαι διότι ενώ είσαι αξιόλογος, και θα μπορούσες να είσαι καμάρι του ιστολογίου, γιατί εμείς δεν ψάχνουμε εκεί που ψάχνεις, φροντίζεις να είσαι ανοικονόμητος από τον τρόπο επικοινωνίας,

    Εγώ θα έγραφα: Χα χα χα! Λοιπό νοικύρη άκου να μαθαίνεις:
    α)
    β)
    γ)

    και να θες, ρίξει και τη μπιχτή σου

    γιατί το καλύπτεις το κορίτσι; συναδελφική αλληλεγγύη ή λόγοι άλλοι πιο σημαντικοί;

    Και θα είχες πει τα ίδια πράγματα

    χωρίς να λέμε όλοι

    δίκιο έχει πάλι ο μαλάκας ο έλληνας χεβιμεταλάς

  65. leonicos said

    54 Νέο Kid Al Afrikii

    Γου αρν΄τ ράιτ, που λέμε ελληνκά

    η διαφορά του μιλίου από το χιλιόμετρο είναι περίπου 50%+. 2 μίλια είναι 3 χιλιόμετρα παρά κάτι

    Αν δεν πιάνει τη διαφορά το ταχύμετρό σου, ή ν’ αλλάξεις ταχύμετρο ή να το χρησιμοποιείς μόνο για σαλιγκάρια

  66. aerosol said

    #14
    Πιάσε κόκκινο, Δύτη! Η επιστήμη δεν μπόρεσε να εξηγήσει τις μαγικές ιδιότητες του εν αναμονή τσιγάρου. Το οποίο το άναβες (έμπειρος ων…) ακριβώς για να έρθει το ρημάδι το λεωφορείο. Ενίοτε πιάνει και για ταξί.

    Κάποιος, κάποτε, θα γράψει για την υπαρξιακή αγωνία του να είσαι στο τέρμα του 813 (Αβέρωφ – Προύσσης, τι όνομα!) χειμώνα πρωί. Και όταν ερχόταν να μην μπορείς να μπεις μέσα από τα στίφη των απελπισμένων που το γέμιζαν. Και να περιμένεις μάταια πως ίσως μπορέσεις να πάρεις το επόμενο -εάν έρθει ποτέ.

    Σχεδόν καμαρώνω τον χεβυμεταλλά που πόνεσε τόσο τη μεταφράστρια ώστε να του δώσει ρόλο γκεστ σταρ στην δουλειά κάποιου άλλου.

  67. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ο Βάτμαν γράφει πάλι τα ίδια που έγραφε και στη μετάφραση του Στάινμπεκ από τον Πολίτη. Απαιτεί πιστή μετάφραση κι ας είναι εις βάρος της ζωντάνιας του μεταφρασμένου κειμένου. Προσωπικά, μου αρέσει καλύτερα ο μαλάκας ο χεβιμεταλάς από τον νευρωτικό κλαψιάρη. Προφανώς οι επιλογές της μεταφράστριας είναι συνειδητές και δεν πρόκειται για λάθη, τουλάχιστον όχι σε όλες τις περιπτώσεις. Εσύ, Βάτμαν, που είσαι μεγάλο ψαχτήρι, γιατί δεν ψάχνεις να βρεις στο ελληνόφωνο και στο αγγλόφωνο διαδίκτυο θεωρίες περί μετάφρασης λογοτεχνικών κειμένων και των ιδιαιτεροτήτων της;

  68. Μαρία said

    5
    Η γραμμή με το μεγαλύτερο συνωστισμό τουλάχιστον τη δεκαετία του ’70 ήταν αυτή της Βούλγαρη και γι’ αυτό μάζευε και τους περισσότερους κολλητηρτζήδες.

    46
    Δεν είναι απαραίτητος ο ηλεκτρονικός πίνακας, για να ξέρεις πότε θα περάσει το λεωφορείο. Στο γερμανικό Φράιμπουργκ το 1976 τα δρομολόγια ήταν τοιχοκολλημένα στη στάση και τηρούνταν με μεγάλη ακρίβεια.

  69. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Μετακινούμαι κυρίως με λεωφορεία (ΟΑΣΘ για την Θεσσαλονίκη) και έχω δεί κατά καιρούς απίθανες αλητείες από οδηγούς, μπροστά στις οποίες αυτή της σημερινής ανάρτησης «ο οδηγός σε βλέπει αλλά δεν σταματάει να σε πάρει» φαντάζει χριστουγεννιάτικος ύμνος αγγέλων. Εδώ, όμως, θέλω να μνημονεύσω και μία αντίθετη περίπτωση, που όμοιά της, δύσκολα συναντάς στις μέρες μας. Ήταν ο (πολύ παλιός) φίλος μου ο Θανάσης που σήμερα -καλή του ώρα- πρέπει να είναι κοντεύει τα ογδόντα. Οδηγός που άφηνε το τιμόνι, κατέβαινε από το λεωφορείο και βοηθούσε ανήμπορους γέροντες να ανέβουν τις σκάλες του. Οδηγός που σταματούσε σε ενδιάμεσα σημεία της διαδρομής, όπου δεν υπήρχε επίσημη στάση, για να βολέψει κάποιον ηλικιωμένο που, διαφορετικά, θα έπρεπε να διασχίσει αρκετή απόσταση με τα πόδια. Οδηγός που στεκόταν και περίμενε να φτάσει ο άτυχος που έτρεχε από το βάθος του δρόμου κλπ. (Να το πούμε κι αυτό και χαλάλι του: Στις συγκεντρώσεις του ΚΚΕ, ο Θανάσης με την μητέρα του, σταθερά, πρώτο τραπέζι πίστα 🙂 )

  70. 68α αυτοί είναι Βούλγαροι και σφάζουνε http://lewforeio31.blogspot.com/2013/04/31_5070.html

  71. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    @68. Και τώρα, περίπου έτσι είναι (Βούλγαρη, Χαριλάου, Καλαμαριά και 2-3 άλλες γραμμές), μόνο που έχουν λιγοστέψει οι κολλητηρτζήδες και περίσσεψαν οι βαλκάνιοι πορτοφολάδες 🙂

  72. Γιάννης Κουβάτσος said

    Να σου κάνω δώρο ένα σχετικό βιβλίο, Βάτμαν. Αλλά, ξηγημένοι, αν χάσει η Πανάθα, θα στο πάρω πίσω:

    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://docplayer.gr/23943666-Logotehniki-metafrasi-theoria-kai-praxi.html&ved=2ahUKEwiy6N2D9dztAhV-A2MBHToiDtUQFjADegQIChAB&usg=AOvVaw01PsgohQ1yEdKTD6KGqNfR&cshid=1608479673724

  73. ΓΤ said

    @68β

    Ασφαλώς. Στη Γερμανία. «Άλλος πλανήτης»…

    «Άμα βαριέμαι να δουλέψω, σπάω τον καθρέφτη μου. Συμπληρώνω ένα κωλόχαρτο ζημιάς, και, μέχρι να βάλουν τον ανταλλακτικό καθρέφτη από τις αποθήκες, αν τον βρουν γρήγορα και τον βάλουν, κάθομαι χαλαρά ένα τριήμερο».

    (γνωστός του ΓΤ, από το Δημοτικό, οδηγός στα «μπλε», σε γραμμή κατά Σαραντάκο μεριά)

  74. Μαρία said

    70
    Χα, χα, ναι. Και καλά αυτός το πήρε άδειο απ’ το σταθμό, ενώ εγώ το έπαιρνα γεμάτο απ’ την Καμάρα, για να πάω στη Μαρτίου. Μεγάλο σφαγείο.

  75. 74 Η σωστή κατάληξη του ανεκδότου (αλλά πρέπει κι αυτός που ακούει να ξέρει από Θεσσαλονίκη) είναι «ρωτάει ποιο λεωφορείο να πάρει, και του απαντάει ο άλλος, το 31». Άμα πρέπει να εξηγήσεις τι έγραφε στην ταμπέλα, πάει το ανέκδοτο 🙂

  76. Μαρία said

    «Δίπλα σου… από μακριά»: Σήμερα ο διαδικτυακός τηλεμαραθώνιος αλληλεγγύης για τους εργαζόμενους στον πολιτισμό

  77. ΓΤ said

    70
    515

  78. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεοτερα και να με συμπαθάτε για την απουσία

    24 Κατά Βίρβο, επίσης

    34 Πάρε υπόψη σου ότι ο σωρός βρίσκεται στο Λουξ. και εγώ στα πάτρια

    37 Είναι άραγε ρεκόρ τα 6176 επεισόδια;

    40 Ο Χάκκας, μπραβο. Αξίζει να τον βαλουμε κάποια Κυριακή

    49 Ας κρινουν οι αναγνώστες αν αυτά είναι λαθη

    59 Δεν είναι ξεκάρφωτο, αφού Έλληνας ηταν ο Σωκράτης

    67 Ε ναι

    68 Και στο Λουξεμβούργο, μονο κάποιες στάσεις στο κέντρο εχουν ηλεκτρονικό πίνακα. Οι άλλες, οι περισσότερες, έχουν εντυπο με τις ώρες το οποίο γενικά τηρείται.

  79. Εφαψίες και κολλητηριτζήδες…

    Κατηγορούμενος ήταν ο Πιτ ο Πίτουρας ένας καλοστεκούμενος μεσήλικας κατηγορούμενος για σεξουαλική παρενόχληση εντός λεωφορείου. Είχε χουφτώσει τα οπίσθια μιας νεαρής επιβάτιδας και δεν τα άφηνε παρά τις φωνές της.
    – Γιατί δεν τα άφηνες Πιτ ; ρώτησε ο πρόεδρος τον τακτικό πελάτη του.
    – Ξέρω’ γω κυρ πρόεδρε, είπα μπορεί και να της άρεσε της μαντάμ, που να βρεις άκρη με τις γυναίκες.
    – Τι επαγγέλλεστε κύριε, ρώτησε ο συνήγορος της νεαρής.
    – Μαστροπός, πετάχτηκε ο φαρμακομύτης εισαγγελέας.
    – Ψέματα, ήταν μια δικαστική πλάνη. Γάτα η γκόμενα κυρ-πρόεδρε, γάτα. Μου τα μάσαγε κανονικά, διαμαρτυρήθηκε Πιτ.

  80. # 79

    Ο Πητ ο Πίτουρας ήταν πραγματικό πρόσωπο, συχνός επισκέπτης της Φ.Ν. την δεκαετία του 60, πάντοτε κοστουμαρισμένος ,λουλούδι στο πέτο, Νίκος Ρίζος στάιλ και με πολλές δικαστικές περιπέτειες

  81. 46 Δυστυχώς, οι πληροφοριακές πινακίδες για τα λεωφορεία της Αθήνας, έχουν ένα βασικό μειονέκτημα. Για να σου δώσουν την πληροφορία, πρέπει το λεωφορείο να έχει ξεκινήσει από την αφετηρία. Αν λοιπόν είσαι στην Κηφισιά και περιμένεις ένα λεωφορείο που ξεκινάει από το Ζηρίνειο, δεν ξέρεις αν θα φύγει από κει και πότε. Ανοίγεις την εφαρμογή το ΟΑΣΑ και σου λέει πως το επόμενο φεύγει π.χ. και 35. Είναι και 30, είσαι άνετος. Περιμένεις και δεν εμφανίζεται τίποτα. Πάει και 40. Η εφαρμογή λέει πως το επόμενο είναι στις και 05. Αυτό που ποτέ δεν έφυγε έχει χαθεί. Περιμένεις, πάει και 10 και δεν εμφανίζεται, αλλά σου λέει πως το επόμενο είναι στις και 40. Και ξαφνικά, στις και 15 σκάει μύτη. Μου έχει τύχει. Κι είναι η κατάσταση που περιγράφει ο συγγραφέας. Δυστυχώς, η εφαρμογή δεν είναι αρκετή για να ξέρεις πότε θα σκάσει μύτη το λεωφορείο. Βέβαια, αν στις και 10 αντί να ψάχνεις πότε θα έρθει, πας να δεις πού βρίσκεται, τότε (και μόνον τότε) θα δεις πως είναι στο δρόμο κι έρχεται. Αυτό, ναι, μπορείς να το έχεις…

    65 Λεό, 2 μίλια είναι 3 χιλιόμετρα ΚΑΙ κάτι 🙂 Αλλά τώρα, αν σε μια ώρα μέσα θα κάνει κάποιος ένα ή ενάμισι (άντε1,6) χιλιόμετρο, είναι μικρή διαφορά. Και με τα χιλιόμετρα είναι πιο κατανοητό. Έτσι κι αλλιώς μεταφορά είναι, δεν θα κάνει κανείς τόσο στην πραγματικότητα. Και δεν είναι μαθηματικός υπολογισμός να μας ενδιαφέρει η ακρίβεια (χτυπάω το σαμάρι αντί το γάιδαρο, αλλά έτσι γίνεται πάντα).

    67 Κι εγώ το ίδιο νομίζω. Μια χαρά είναι οι επιλογές. Αλίμονο αν θέλαμε κατά λέξη μετάφραση. Τότε δεν θα παίρναμε λογοτεχνικό κείμενο αλλά κάτι άλλο.

    68 Από το 76 έχει περάσει καιρός κι έτσι τα δρομολόγια υπάρχουν εκτός απ’ το χαρτί (που λέει τι προγραμματίζεται) και ο ηλεκτρονικός πίνακας δίπλα (που λέει τι τρέχει τώρα). Κι αυτό όχι μόνο στο Φράιμπουργκ αλλά και σε πολλά άλλα μέρη του εξωτερικού. Κι όχι μόνο στη Γερμανία. Εδώ δεν έχουμε ούτε το ένα (το πρόγραμμα αναφέρει μόνο συχνότητα από την αφετηρία που μπορεί να είναι στην άλλη άκρη) ούτε το άλλο (βλέπε παράδειγμα παραπάνω).

  82. Δυστυχώς υπάρχουν και άλλες δυσλειτουργίες στις πληροφοριακές πινακίδες. Στην Κυψέλη, στην στάση Ζακύνθου όποιος περίμενε το 022 προς Κυψέλη έβλεπε χρόνο αναμονής 10, 5, 3, 1, 0, χωρίς να έρχεται λεωφορείο, το οποίο πέρναγε κάποα στιγμή χωρίς να εμφανισθεί στην πινακίδα. Επειδή το έπαιρνα συχνά για να αποφύγω την ανηφόρα, το έψαξα και διαπίστωσα πως το 022 εμφανιζότανε την ώρα της πινακίδας αλλά με διεύθυνση προς το κέντρο !!
    Ενημέρωσα μερικούς οδηγούς και μετά λίγους μήνες το διορθώσανε

  83. sarant said

    81 Η εφαρμογη του ΟΑΣΑ δεν δείχνει σε ρίαλ τάιμ τις θέσεις των λεωφορειων;

  84. Πέπε said

    Πριν πολλά χρόνια είχα πάει ένα ταξίδι στο Λονδίνο. Εκεί είδα για πρώτη φορά τους πίνακες που λένε σε πόση ώρα έρχεται το λεωφορείο. Στην Αθήνα οι συγκοινωνίες λειτουργούσαν πρωτόγονα, μετά βίας είχαν μια χάρτινη πινακίδα που να λέει ποιο λεωφορείο είναι, οπότε μου φάνηκε ότι ζω ταινία επιστημονικής φαντασίας.

    Και ο πίνακας έλεγε ότι το λεωφορείο έρχεται σε 2 λεπτά.
    Σε 1 λεπτό.
    Στ 30 δευτερόλεπτα.
    Σε 10 δευτερόλεπτα.
    Σε 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1 δευτερόλεπτο.
    Σε 0 δευτερόλεπτα.
    (Εντωμεταξύ από λεωφορείο ούτε ίχνος.)
    Ο πίνακας έγραψε: ERROR!

  85. Αγγελος said

    ΝεοKid, συγνώμη, αλλά στο (54) λες ανοησία. Πώς θα ήταν δυνατόν να είναι τόσο παραπλήσιο το «ένα μίλι ανά αιώνα» με το «ένα χιλιόμετρο ανά αιώνα», όταν το μίλι είναι πάνω από ενάμισυ χιλιόμετρο; — Αλλο βέβαια ότι αυτός που επισημαίνει τη διαφορά για να επικρίνει τη μετάφραση λέει ακόμα πιο χοντρή ανοησία 🙂

  86. 82 Ναι, άρα πρέπει να έχουν ξεκινήσει 🙂 Άρα δεν ήξερα τι θα γίνει στην (πραγματική) περίπτωση που περιγράφω.

    85 Έτσι κι αλλιώς είναι διαφορές της τάξης του 10^-7. Ποιος τις καταλαβαίνει;

  87. avno13 said

    Στην Ιαπωνία, όπου τα τρένα χρησιμοποιούνται και ως λεωφορεία, η τήρηση του προγράμματος είναι τόσο σχολαστική/ψυχαναγκαστική που μερικοί ρυθμίζουν το ρολόι τους με την άφιξη των τρένων και το σχετικό πίνακα.

  88. Έχω κι άλλες φορές ότι μ’ αρέσει ο Κόου. Οπότε καλό ήταν και το συγκεκριμένο. Έστεκε και έτσι μόνο του, σαν διήγημα. Καλή επιλογή Νικοκύρη.

  89. ΓΤ said

    85@

    Δεν συγκρίνουμε μήκη, συγκρίνουμε ταχύτητες. Οι συγκεκριμένες «πρακτικά» ταυτίζονται.

  90. sarant said

    89 Κι εγώ έτσι σκέφτηκα.

  91. ΓΤ said

    αθλητική κίνηση:

    ΟΣΦΠ-ΑΕΛ 5-1
    ΠΑΟΚ-ΠΑΟ 2-1

    ΑΕΚ-Άρης 84-67
    Μεσολόγγι-ΠΑΟ 66-73

  92. Λεύκιππος said

    Βρε αραουτ τους έκαψες όσους άκουσαν τις συμβουλές σου, αν τις ακολούθησε κανένας δηλαδή. Αντε καλό βράδυ και την άλλη βδομάδα πάλι.

  93. ΓΤ said

    90@

    Άσε που, αυστηρότερα, το #85 είναι μια υπόθεση σύγκρισης μηκών που καταλήγει σε συμπέρασμα σύγκρισης ταχυτήτων, για την ακρίβεια, μετατοπίσεων ανά μονάδα μήκους. Εάν αυτό είναι λογικό, τότε είμαι γκανιάν για αγιοκατάταξη.

  94. nikiplos said

    Καλησπέρα. Δεν νομίζω πως πρέπει να πάρουμε υποδεκάμετρο και να μετρήσουμε τις ταχύτητες, όταν αυτές είναι περίπου ίδιες και το νόημα που κομίζουν είναι ιδιο.
    Στο ιμπεριαλιστικό μετρικό σύστημα θα πούμε μίλι /αιώνα (σιγά μην ασχοληθούμε αν είναι ξηράς ή θαλάσσης), ενώ στο μετρικό ευρωπαϊκό θα πούμε χιλιόμετρο.

    Εικάζω πως αν θέλω να ειρωνευτώ κάποιον για το μπόϊ του δεν θα πω 6 πόδια μπόϊ, όπως λένε στην Αγγλόσφαιρα, αλλά 2μέτρα άντρας, κι ας μην είναι 2μέτρα, κι ας είναι 1,94. Αν μεταφράσω σε Γάλλο θα πω ένας άντρας όσο μια πόρτα κοκ.

    Όχι μόνο δεν βλέπω λάθος ή ανακρίβεια, αλλά ίσα, ίσα έγινε με ενδεδειγμένο τρόπο η μετάφραση, ώστε να μπορώ να την καταλάβω, και να μην κάθομαι να υπολογίζω 1609 μέτρα ανά αιώνα κλπ.

  95. Στις ταχύτητες πρέπει τα μέτρα του διαστήματος και του χρόνου να είναι σχετικά όπως τα γνωστά : μέτρα ανα δευτερόλεπτο ή χιλιόμετρα ανά ώρα. ώστε ο λόγος που προκύπτει να είναι…ευάριθμος ! Οταν έχουμε μονάδα χρόνου τον αιώνα (εγώ θα προτιμούσα την χιλιετηρίδα) τότε την αποόσταση θα πρέπει να την εκφράζουμε σε αστονόμικαλ γιούνιτ ( a.u. = περίπου 150 εκατομμύρια χιλιόμετρα ή 93 εκατ. μίλια) alli;vw e;inai t;oso meg;alow o paranomast;hw poy den ;exei pol;y n;ohma o ariumht;hw

  96. nikiplos said

    Για το 49@ 1, Δύσκολο να προτείνεις μετάφραση και να αντέξει στο χρόνο.

    Οι χεβιμεταλάδες που είχα εγώ ως εικόνα και συνομήλικός τους στα 80ς, πόρρω απέχουν από τη σημερινή αρχετυπική εικόνα που πασάρει ο Μπογδάνος ως δήθεν «αναρχοάπλυτος» ή «μπαχαλοσατανίστρια».

    Κάποιες λεπτομέρειες που σε εμένα ήταν τουλάχιστον σημαντικές:
    -Ήταν κυρίως καλά παιδιά που χτυπιόντουσαν με τη θορυβομουσική που εμείς οι κλασσικοί αποκαλούσαμε αμερικανικό σκυλάδικο. Άντε χουλιγκάνιζαν που και πού, όμως κυριως είχαν μουσική και έκφραση στην εικόνα.
    -Ως τέτοια, ήταν πραγματικά πολύ επιμελώς ατημέλητοι. Η περιποίηση που έριχναν οι χεβιμεταλάδες των 80ς στα μαλλιά τους, δεν την έκαναν οι γυναίκες της εποχής που λάνσαραν το κοντό μαλλί. Μια φορά συνταξίδευα προς την ΚαρναβαλοΠάτρα με μια δεκάδα από δαύτους και ολοι ανεξαιρέτως είχαν στα σακβουαγιάζ τους σεσουάρ και σαμπουάν που εγώ ούτε στα όνειρά μου δεν είχα δει.
    Εντάξει τώρα ρούχα και παπούτσια, δεν αλλάζαμε, αλλά ούτε τα γκαρσόνια δεν άλλαζαν, που σε πλησίαζαν να παραγγείλεις και σε έπαιρνε η δρωτσίλα.

    Η όχληση που παρείχαν στη γειτονιά ήταν σημαντική, γιατί έβαζαν τη μουσική-πριονοκορδέλα-θόρυβο ώρες που ήθελες να χαλαρώσεις με κάνα ποτό και σου έπρηζαν τα ούμπαλα.

    Αρχετυπικά πάντως μαλλιάδες που χτυπιούνται νευρωτικά σαν υπνωτισμένοι.

    Για έναν Έλληνα ο νευρωτικός κλαψιάρης πάλι παραπέμπει σε γραβατωμενο χαρτογιακά με γυαλιά, νευρωτικό Δημόσιο Υπαλληλο που στάζει χαρτόσημο και ωρύεται με το παραμικρό. Τι κοινό έχει με στωικότητα ή ψυχραιμία?

    Πάντως αν ήταν να με αποκαλέσει κάποιος θα προτιμούσα να με πει παρανοϊκό μαλάκα χεβιμεταλά, παρά νευρωτικό κλαψιάρη. Πόσο μάλλον έναν μάγκα σαν τον Σωκράτη, που αντί να την κοπανήσει, κάθισε και ήπιε το κώνιο, γράφοντας στα παπάρια του, πολλά καθεστηκυία δρώμενα. Λίγο σέβας στον Σωκράτη, δεν βλάπτει, στα καθ’ ημάς τουλάχιστον. Εντάξει το μαλάκας θα μπορούσε να λείπει, αλλά ένας νέος διηγείται και μπορεί να πει οτιδήποτε.

  97. Οσον αφορά τα ποδοσφαιρικά, εγώ δεν πιστεύω πως ο προπονητής ομάδων της παράγκας,Μάντζιος έγινε ξαφνικά Μουρίνιο. Το ίδιο έχει συμβεί με τα γνωστά «ταλέντα» Τσιώλη και Ουζουνίδη τα οποία οι «εγκυροι» δημοσιογράφοι είχαν ανακηρύξει και προπονητές της χρονιάς και τώρα ψάχνουν για ομάδες χαμηλής δυναμικότητας.
    Αν μάλιστα συνδυαστεί ο ερχομός του Μάντζιου με την αποχώρηση προπονητή και Χαριστέα που πιθανόν να διαφωνήσανε με τις πρακτικές που ακολούθησαν ίσως φανει πιο σύντομα απ’ όσο πιστεύω, το ξεφούσκωμα των παικτών

  98. Αγγελος said

    Εγραψα ένα σχόλιο για τον Θείο Πέτρο, αλλά η WordPress δεν το εμφανίζει. Περιλάμβανε και το όνομα του συγγραφέα κι ένα λινκ για την πολωνική μετάφραση του βιβλίου. Τι να συμβαίνει άραγε;

  99. ΓΤ said

    93@
    «μετατοπίσεων ανά μονάδα χρόνου» εννοούσα

  100. ΓΤ said

    96@

    χεβιμεταλάδες: ΓΤ 1981-1986
    καθεστηκότα δρώμενα 🙂

  101. nikiplos said

    100@ merci mon ami!

  102. Pedis said

  103. ΓΤ said

    @102

    #102=#195@19.12.2020

  104. Πέπε said

    @96
    Η δική μου εμπειρία των χεβιμεταλάδων είναι λιγάκι διαφορετική:

    -Το τόσο επιμελώς ατημέλητο δεν ίσχυε για όλους. Ίσχυε για τους ίδιους τους μουσικούς. Από φαν μπορεί για κάποιους, που το ‘χαν βάλει στόχο να μοιάσουν στα ινδάλματά τους μέχρι τη λεπτομέρεια, αλλά σαφώς υπήρχε και το στιλ με απλώς άκοπο και χάλια μαλλί, τζιν γνησίως σκισμένο κλπ. Τα σταράκια δεν τα άλλαζαν ποτέ, όπως άλλωστε και όλοι οι άλλοι που φόραγαν σταράκια (αλλά νομίζω ότι οι χεβιμεταλάδες φόραγαν κάποιο συγκεκριμένο χρ’ωμα – πάντως σίγουρα μποτάκια), τις αρβύλες επίσης, τις μπλούζες πολύ συχνά γιατί κάθε μέρα φόραγαν άλλου συγκροτήματος και φυσικά δεν μπορούσαν να περιορίζονται σε Μετάλλικα και άλλα 2-3 γνωστά ονόματα, το θέμα είναι να είσαι φαν σε άγνωστα, ψαγμένα συγκροτήματα.

    -Σε σχέση με τη μουσική έδιναν μια εικόνα αποχαυνωμένου κάφρου, αλλά αυτό ήταν απατηλό. Ήξεραν πάρα πολλά πράγματα και οι απόψεις τους μπορεί να ήταν δογματικές αλλά ήταν σε θέση να τις τεκμηριώσουν με βάση διάφορα τρελά εγκυκλοπαιδικά δεδομένα, τα οποία εκτόξευαν σε κάθε διαφωνούντα και τα διασταύρωναν ως άλλα ξίφη με τα δικά του αντίστοιχα μέχρι τελικής πτώσεως.

    -Όσοι έπαιζαν κι οι ίδιοι, ακόμη περισσότερο δε οι κανονικοί μουσικοί των μεγάλων (ή και μικρότερων) ξένων συγκροτημάτων, ήταν γενικά πολύ ψαγμένοι και δουλεμένοι. Αυτό που στον αμύητο ακούγεται σαν άναρθρη κραυγή ανθρώπου που τον πριονίζουν ή σαν βαβούρα από «βρώμικες» κιθάρες, στην πραγματικότητα στηρίζεται σε συγκεκριμένες τεχνικές που κατακτώνται με πολλή εξάσκηση, ενώ και στη θεωρία της μουσικής λέγεται ευρέως (τώρα αυτό δεν ξέρω πρώτο χέρι μέχρι ποιο βαθμό ισχύει) ότι ξεσήκωναν στοιχεία από Μπαχ και δεν ξέρω τι άλλο. Ίσα ίσα μάλιστα που ένα από τα στοιχεία για τα οποία έρχονταν σε κόντρα με οπαδούς άλλων μουσικών ρευμάτων όπως οι ροκάδες και οι πάνκηδες ήταν ότι οι τελευταίοι έβρισκαν τους μεταλάδες υπερβολικά μελετημένους, υπερβολικά πειθαρχημένους, φοβικούς προς το στοιχείο του απρόβλεπτου στη μουσική.

    -Σίγουρα πάντως υπήρχαν κι αυτοί που συνδύαζαν όλα τα παραπάνω με τις ιδιότητες του ανώριμου, του παρανοϊκού και του μαλάκα. Και του Έλληνα βέβαια (δεν έχω γνωρίσει ξένους, μπορεί να μην έμοιαζαν και καθόλου – δεν έχω ιδέα. Πάντως οι πάνκηδές μας δεν έμοιαζαν ούτε από μακριά με τους Λονδρέζους πάνκηδες, τους ορίτζιναλ.)

  105. ΓΤ said

    90@

    Εμ, τι μηχανικός είσαι! 🙂

  106. 102

    Δεν ξέρω ποιός είναι ο Αλέξης αλλά αυτό με τις γυναίκες δεν το καταλαβαίνω. Σα να τις συλλάβανε κάνει ο δόκτωρ. Πέδη, να μην αναπαράγεις άκριτα τα συκοφαντικά τουιτ του καθενός. Εδώ ο υπουργός τα λέει καθαρά και ξάστερα:

  107. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Δυο πρωινά λεωφορεία

  108. Μαρία said

    104
    Η δικιά μου είναι κινηματογραφική https://vimeo.com/257309801
    https://el.wikipedia.org/wiki/Metal:_A_Headbanger%27s_Journey
    Πολύ καλό ντοκιμαντέρ, το είδα το 2006 αλλά το Ολύμπιον είχε ξεχειλίσει απ’ την τεστοστερόνη.

  109. ΚΩΣΤΑΣ said

    Καλό το απόσπασμα ως διήγημα, αν και προσωπικά δεν έχω συχνές χρήσεις αστικών λεωφορείων και ως εκ τούτου λίγο αδιάφορο το θέμα. Στη γειτονιά μου πάντως, στις στάσεις λειτουργεί ηλεκτρονικό σύστημα και βλέπεις ακριβώς την άρα άφιξης του λεωφορείου. Υπάρχει και εφαρμογή στο κινητό που βλέπεις επίσης την ώρα άφιξης του λεωφορείου στη στάση που θες. Αμ πως! Προχώ ο ΟΑΣΘ σε μας! 🤗

  110. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    Το απλό μπορεί να είναι ωραίο. Μου άρεσε το απόσπασμα..
    Τώρα τι διαφορά έχει να περπατήσεις ένα μίλι τον αιώνα ή ένα χιλιόμετρο. Μπορεί επιστημονικά να διαφέρει, αλλά λογοτεχνικά είναι ολόιδιο.

  111. ΓΤ said

    αφιέρωμα του BBC στα τσακώνικα
    https://www.iefimerida.gr/stories/tsakonika-glossa-arhaias-spartis-afieroma-bbc

  112. aerosol said

    #104
    Οι μεταλλάδες -και όχι μόνο- προτιμούν μαύρα σταράκια, αλλά και διάφορων ειδών αρβύλες και μπότες. Κλασσικά έπαιζε παλιότερα και ελαστικό τζιν, κολλητό. Μουσικά ήταν σωστοί φύτουλες! Διαβασμένοι, μελετηροί μουσικοί, εκτιμούν πολύ την τεχνική. Είναι δεμένο και πιστό κοινό, στέκονται δίπλα στους καλλιτέχνες που αγαπούν, τους στηρίζουν.
    Στην Ελλάδα υπήρχε (δεν γνωρίζω τώρα τι γίνεται) εντυπωσιακά μεγάλο μέταλ κοινό. Δεν συμβαίνει αυτό σε νότια και κεντρική Ευρώπη, μόνο ο βορράς ξεπερνά την Ελλάδα σε ποσοστό μεταλλάδων.

  113. ΓΤ said

    @112

    τζιν «σωλήνα» 🙂

  114. 111# Στο κείμενο αναπαράγεται η παπαριά περί 5 εκ ελληνικών λέξεων.

  115. ΓΤ said

    114@

    Α! (αύριο θα το δω)

  116. ΓΤ said

    βρομοπαπάδες
    λειτουργία με πιστούς, λαβίδα και ψωμόκρασο κ.λπ.
    Άγιος Σπυρίδων @ Τριανδρία

    https://www.thestival.gr/eidiseis/astynomika/thessaloniki-prostimo-1-500-eyro-se-ierea-p/

  117. Pedis said

    # 106 – Έτσι. Οι μπάτσοι μας είναι πλέον πολιτισμένοι. Με το σεις και με το σας. Ήσυχοι, σεβαστικοί. Κορίτσια.

  118. Μαρία said

    114
    Ναι, γι’ αυτό είπα να κοιτάξω και το πρωτότυπο http://www.bbc.com/travel/story/20201215-the-last-speakers-of-ancient-sparta

  119. Μαρία said

    Νικοκύρης, Δύτης, Ιατρού, Πιδύος και λοιποί αγγλομαθείς τιτιβιστές μπορούν να την βγάλουν απ’ την πλάνη της.

  120. Pedis said

    # 114 – Και βάλε με το μυαλό σου πόσες θα ήταν αν ο αρχαιότατος πολιτισμός των Λακεδαιμονίων είχε θεωρήσει σκόπιμο να αφήνει γραμμένη έστω και μία ολόκληρη φράση το χρόνο.

  121. ΓΤ said

  122. ΣΠ said

    78γ
    https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_television_programs_by_episode_count

  123. ΓΤ said

    122@

    Α, όλα κι όλα. Λείπει ο «Μεθοριακός σταθμός». 🙂

  124. Κουτρούφι said

    Απ’ ό,τι έψαξα λίγο, η μεταφράστρια φαίνεται να είναι καλή γνώστρια της μουσικής ροκ, των διαφόρων τάσεών της και το πώς αυτές εκδηλώθηκαν στην Ελλάδα στις διάφορες περιόδους. Συνεπώς, όταν χρησιμοποιεί τον όρο «ανώριμος παρανοϊκός μαλάκας Έλληνας χεβιμεταλάς» φαίνεται ότι έχει συγκεκριμένη, διαμορφωμένη μέσα από το χώρο, εικόνα στο μυαλό της. Άραγε, αναφέρεται στους Έλληνες χεβιμεταλάδες περί το 2000 (μάλλον τότε έγινε η μετάφραση του βιβλίου), της εποχής που γράφτηκε το βιβλίο (1990) ή όλους μαζί, διαχρονικά;

    (Ένας Σιφνιός γνωστός μου που στα παιδικά του χρόνια έζησε στη Σίφνο αλλά μετακόμισε οικογενειακώς στην Αθήνα αργότερα, έσκασε ένα καλοκαίρι, περί το 1980, στον Αρτεμώνα με μακρύ φουντωτό μαλλί όντας ροκάς και χεβιμεταλάς τότε. Τον είδε ένας δάσκαλος παλαιού τύπου και αρχών που τον είχε πιτσιρικά μαθητή και του λέει: «Σαν τον Κόκκοτα είσαι». Μεγάλο τρολάρισμα για ροκά εκείνη την εποχή).

    Πάρτε κι ένα, εν τω μέσω της νυκτός, να σκάσουν οι εχθροί μας: https://www.youtube.com/watch?v=3mbvWn1EY6g

  125. Γιάννης Ιατρού said

    94: Νίκιπλε,
    τι «…ιμπεριαλιστικό μετρικό σύστημα…» ρε συ; 😂 Σκέτο προλεταριακό είναι…
    για συστήματα μονάδων μέτρησης: imperial system => Αγγλοσαξωνικό (άντε το πολύ: [Βρετανικό] αυτοκρατορικό) σύστημα

    103: ΓΤ
    όλα έχουν ειπωθεί, αλλά ΔΕΝ προσέχουν σου λέω 🤣

    119 (114): Μαρία
    για να γυρίσει ο Ήλιος θέλει δουλειά πολλή… 🙄

  126. Alexis said

    Καλημέρα.
    Ωραίο και ανάλαφρο το κείμενο, αυτό ακριβώς που λέει ο Νικοκύρης.
    Δεν έχει σοβαρές λογοτεχνικές αξιώσεις αλλά διαβάζεται ευχάριστα. Θα μπορούσε να είναι σημειώσεις από προσωπικό ημερολόγιο, γραμμένο με χιούμορ.

  127. Alexis said

    Διότι ξέρεις ότι μόλις πατήσεις το πόδι σου στο ψιλικατζίδικο -έστω και για τριάντα δευτερόλεπτα- για να αγορά­σεις μια σοκολάτα, θα εμφανιστεί αμέσως λεωφορείο από τη γωνία

    Ο πρώτος νόμος του Μέρφι… 😆

  128. BLOG_OTI_NANAI said

    121: ΓΤ καταντάς αηδία. Σκίτσα που βρίσκει κανείς σε διαδικτυακά αφοδευτήρια δεν είναι ανάγκη να τα πετάει όπου βρει. Απόλαυσε τα μόνος σου.

  129. BLOG_OTI_NANAI said

    116: Θα πρέπει να είναι η χιλιοστή φορά που υποχρεώνεις τους πάντες εδώ να πέφτουν επάνω στις χοντροκομμένες χυδαιότητες σου. Εάν έχεις άλλα προβλήματα, κοίτα να τα λύσεις και άσε τα βρισίδια σου για άλλυος χώρους πυο συχνάζεις.

  130. Triant said

    121: ΓΤ, κι εγώ άθεος είμαι, κι εγώ έχω θέμα με τους παπάδες (όλων των ειδών) αλλά αυτό παραείναι. Άλλωστε, το πρόβλημα με τις θρησκείες δεν είναι κυρίως αυτό.

  131. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    117 Κορίτσια. Όχι πουτανάκια απ’ τα Σεπόλια.
    https://www.avgi.gr/koinonia/372062_xylo-ftysimata-kai-hydaiotites-astynomikon-mesa-sto-kolonoy

  132. Alexis said

    ΓΤ, το σκίτσο του #121 είναι της κατηγορίας και του επιπέδου Σαρλί Εμπντό. Κάποιοι αυτού του είδους το «χιούμορ» το ονομάζουν βέβηλο, ανατρεπτικό ή δεν ξέρω τι άλλο…
    Εμένα προσωπικά μου προκαλεί απέχθεια.
    Και διευκρινίζω: είτε αναφέρεται σε χριστιανισμό είτε σε ισλάμ είτε σε οποιαδήποτε άλλη θρησκεία…
    Η κριτική προς τη θρησκεία, έστω και μέσα από τη γελοιογραφία, δεν γίνεται με ύβρεις.

  133. Pedis said

    # 131 – Ε, άνθρωποι είναι κι αυτοί, κάτι τέτοιες γυναίκες δεν είναι Λάουρες και Βεατρίκες, τούς βγάζουν τον εαυτό από τα παλιά, από την προϊστορία που λέει και η υπουργάρα των σπηλαίων.

  134. Γιάννης εμίρης said

    Αραουτ, μιλάμε το τερμάτισες αυτή τη φορά!
    Πολύ γέλιο και με το άρθρο και με τα σχόλια!

    Νίκο, να μην ξεχάσεις να μας κάνεις και μια ανασκόπηση των σχολίων της χρονιάς, για να δουμε ποιός εγραψε τα περισσότερα.
    Αυτή τη φορά όμως να μας αφήσεις να τα βαθμολογήσουμε και ποιοτικά. Τις παπαρολογίες και τους οτιναναισμούς τους βαρέθηκα να σου πω την αλήθεια.
    Στον παπαρότερο να επιβληθεί ποινή περιορισμού σχολίων ανα χρόνια, μπας και διαβάσουμε ενα άρθρο με καθαρό κεφάλι.

  135. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    133 Πλάκα έχει που, όποτε κάποιος επικαλείται το επιχείρημα «άνθρωπος είμαι κι εγώ», το κάνει για να δικαιολογήσει κάτι κακό, λες και ο άνθρωπος είναι εξ ορισμού σκάρτος και δεν (μπορεί να) έχει μέσα του καλοσύνη, αίσθημα δικαιοσύνης και γενναιότητα.

  136. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    134 Και να ανακηρύσσεται Παπάριστος.

  137. ΣΠ said

    123
    Δεν είναι πλήρης η λίστα. Έχει την «Λάμψη» του Ν. Φώσκολου, αλλά λείπει το «Καλημέρα Ζωή».

  138. Pedis said

    # 135 – Κοίτα, είμαστε Ευρωπαϊστές, γενικά διαφωτιστές Ρουσσωιστές αλλά όταν φταίει το θύμα, όλα κι όλα, ουρλιάζει μέσα μας το δίκιο του Χομπς.

  139. Χαιρετώ σας, παίδες. Αν και παλιός αναγνώστης του Νίκου, πρώτη φορά μπαίνω στην κουβέντα γιατί με κέντρισαν ορισμένα πράγματα. Πρώτα η διχογνωμία σχετικά με το «some neurotic cry-baby» και το «pathetic and petulant»: το crybaby είναι σλανγκ και σημαίνει «παρεξηγιάρης», «γκρινιάρης», έστω «μυγιάγγιχτος». Αυτό ήταν και το παρατσούκλι του Τζόνι Ντεπ στην ομώνυμη ταινία του 1990 (κατά σύμπτωση η χρονιά που βγήκε και το βιβλίο του Κόου!). Το «pathetic and petulant» σημαίνει απλώς «νευρικός κι αξιολύπητος». Οπότε το να βγάλει η Χίλντα Παπαδημητρίου τον Σωκράτη «ανώριμο παρανοϊκό μαλάκα Έλλη­να χεβιμεταλά» και τον Μουρ «άθλιο κλαψιάρικο μωρό» για μένα είναι εντελώς αυθαίρετο, χωρίς βέβαια να έχω διαβάσει το βιβλίο για να μπορώ να κρίνω τη μετάφραση στο σύνολό της.

    Έπειτα με κούφανε (μια και είμαι μουσικός) η μετάφραση του «middle eight» από τον Νίκο στον πρόλογό του ως «μέση ογδόη»! Το «middle eight» είναι μορφικός όρος στο ποπ τραγούδι: κυριολεκτικά σημαίνει «μεσαίο οκτάμετρο», αλλά επειδή αυτό είναι πολύ «τεχνικό», στην πιάτσα θά ‘λεγε κανείς απλώς «γέφυρα» στα Ελληνικά (που είναι μετάφραση του πιο συνηθισμένου «bridge») και θα ήταν πολύ σαφές περί τίνος πρόκειται. Ελπίζω το «μέση ογδόη» να ήταν απλώς παραδρομή του Νίκου και να μην έχει αποδοθεί έτσι και από τη μεταφράστρια στο βιβλίο…

    Αυτά, κι ελπίζω να είναι χρήσιμα. Καληνύχτα.

  140. Αράουτ said

    Αφελέστατε Χριστιανομπολσεβίκε (110) και όλοι οι λοιποί σχολιασταί (σοφός Νέστωρ Άγγελος, Νεογίδιος, Νίκιπλος κλπ) που διυλίζετε τον κώνωπα και καταπίνετε την κάμηλον, ΣΑΣ ΡΩΤΑΩ: Το μίλι που η Χίλντα μετέφρασε χιλιόμετρο είναι το θέμα μας; Ή ο ανύπαρκτος στο πρωτότυπο αγγλικό κείμενο του Coe «ανώριμος παρανοϊκός μαλάκας Έλληνας χεβιμεταλάς» που πρόσθεσε η κυρία Χίλντα για άγνωστο λόγο; ‘Η τα υπόλοιπα τρανταχτά λάθη που δεν θα έκανε ούτε ένας πρωτοετής της Αγγλικής Φιλολογίας; (βλέπε μνημειώδες σχόλιο 49)

    ΡΩΤΑΜΕ τον κ. Σαραντάκο: Αγαπητέ κύριε Νίκο, εχτές έδωσε συνέντευξη στον Παπαχελά (στην αλαφουζέϊκη «Καθημερινή») ο αγαπημένος σας Άγιος Αλβανίας, Αναστάσιος Γιαννουλάτος. Εκτός από τις γνωστές χριστιανικές μπαρούφες που ξεστόμισε, διέπραξε και μιά φοβερή αγραμματοσύνη που θα ήταν «βούτυρο στο ψωμί» σας, αν την ξεστόμιζε οποιοσδήποτε άλλος κοινός θνητός, κι ας μή τον ήξερε ούτε η ίδια του η μάνα. ΑΝΑΡΤΩ το σχετικό απόσπασμα:

    Αλλά όπως καλά γνωρίζετε, κύριε Σαραντάκο, δεν υπάρχει τέτοιο ρητό στην Αρχαία Ελληνική Γραμματεία. Είναι νεώτερης κατασκευής (ο 19ος αιών το αγνοεί παντελώς) και προέρχεται από λόγια μετάφραση του περιφήμου στίχου 600 από τον «Πλούτο» του Αριστοφάνους, όπου ο Χρεμύλος λοιδορεί την Πενία που προσπαθεί να την πείσει πως η Φτώχεια είναι καλό πράγμα!.. Μεταφέρω:

    ΧΡΕΜΥΛΟΣ: «παρὰ τῆς Ἑκάτης ἔξεστιν τοῦτο πυθέσθαι,
    εἴτε τὸ πλουτεῖν εἴτε τὸ πεινῆν βέλτιον. φησὶ γὰρ αὕτη
    τοὺς μὲν ἔχοντας καὶ πλουτοῦντας δεῖπνον κατὰ μῆν᾽ ἀποπέμπειν,
    τοὺς δὲ πένητας τῶν ἀνθρώπων ἁρπάζειν πρὶν καταθεῖναι.
    ἀλλὰ φθείρου καὶ μὴ γρύξῃς ἔτι μηδ᾽ ὁτιοῦν.
    οὐ γὰρ πείσεις, οὐδ᾽ ἢν πείσῃς.»

    Αυτός ο τελευταίος στίχος 600 του «Πλούτου» είναι το υποτιθέμενο «αρχαίο ρητό» για το οποίο κάνει λόγο στην χτεσινή του συνέντευξη στην αλαφουζέϊκη φυλλάδα ο υπέργηρος + αστοιχείωτος Άγιος Αλβανίας. Και την αγραμματοσύνη του δεν την πήραν χαμπάρι, ούτε ο πολύς Παπαχελάς, ούτε ο φιλαράκος σας Παντελής Μπουκάλας, επικεφαλής των διορθωτών της «Καθημερινής».

    ΡΩΤΑΜΕ αγαπητέ κύριε Νίκο: Θα τολμήσετε να τους περιλάβετε όλους στα χριστουγεννιάτικα μεζεδάκια σας το προσεχές Σαββάτο ή θα τηρήσετε για μία ακόμη φορά σιωπήν παλαιάς Αρσακειάδος;

    ΥΓ: Με το θέμα του «ού με πείσεις καν με πείσης» έχει ασχοληθεί τον Μάη του 2010 στην «Λεξιλογία» ο άλλος φιλαράκος σας ο Nickel, κι έχει αποδείξει ότι η φράση «ού με πείσεις καν με πείσης» έγινε γνωστή στο Ρωμέικο από την μετάφραση του «Πλούτου» από τον Διονύση Σαββόπουλο γύρω στα 1980

  141. sarant said

    122 Eυχαριστω, ώστε μακροβιότερη όλων (ή τέλος πάντων με μεγαλύτερο αριθμό επεισοδίων) μια ανατολικογερμανική σειρα κινουμένων σχεδίων!

    139 Καλώς ήρθες, συνονόματε. Το νυχτερινό σου σχόλιο το κράτησε ο έλεγχος.
    Το «Μεση ογδόη» είναι της μεταφράστριας, σε υποσημείωση στη σελίδα των περιεχομένων.

  142. ΓΤ said

    To #121 ασφαλώς δεν μου φέρνει καμία απόλαυση. Αναρτήθηκε ως δείγμα οξύτητας.
    Το #116 δεν θα υπήρχε εάν οι βρομοπαπάδες δεν έκαναν λειτουργία.

  143. Πέπε said

    @139
    Το middle eight στο πρωτότυπο κείμενο προφανώς απευθύνεται σε όσους ξέρουν να το καταλάβουν. Για τους άλλους απλώς… δημιουργεί ατμόσφαιρα. Σ’ αυτό το πνεύμα, ίσως τελικά η καλύτερη μετάφραση να ήταν να το αφήσει αμετάφραστο. Παρόλο που δεν έχω δει ελληνικό κείμενο με τέτοιους όρους, πιστεύω ότι όταν μιλάνε Έλληνες μουσικοί το λένε «middle eight». Αν δεν είχε ορολογία ποπ τραγουδιού αλλά κλασικής σουΐτας, και έλεγε Alegro – Αndante κλπ., αμετάφραστα δε θα τα αφήναμε;

  144. sarant said

    143 Αμετάφραστο το έχει και σε υποσημείωση το μεταφράζει.

  145. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    138 Να πάρω κάνα κουστουμάκι με κλικαγουέι λες, ε? Χτυπάει πολύ άσκημα στο μάτι η προβιά? Βολεύει πολύ για τη σπηλιά όμως, η άτιμη.

  146. Πέπε said

    @144
    Τότε εντάξει ως προς αυτό το σκέλος. Αν η εν υποσημειώσει μετάφραση είναι Μέση ογδόη, τότε ισχύουν όσα είπε ο προλάλ #139.

  147. @143
    Ναι, στέκει να το αφήσει αμετάφραστο, αν και δεν έχω ακούσει Έλληνες μουσικούς να κάνουν πρόβα λέγοντας «πιάστο απ’ το middle eight» ούτε το συναντάς στη βιβλιογραφία όπου αντίθετα το «γέφυρα» είναι πολύ διαδεδομένο. Τώρα, για τη στάση που κρατάει κανείς απέναντι σε όρους, για μένα δεν υπάρχει κανόνας, αλλά κρίση κατά περίπτωση. Τα «allegro» και «andante» που ανέφερες είναι ενδείξεις ρυθμικής αγωγής και χαρακτήρα, και επίσης διεθνώς κατοχυρωμένα, έχουν υπερβεί δηλαδή πλέον την στενά ιταλική τους σημασία ενώ το «middle eight» είναι αγγλικός μορφικός όρος, και αμετάφραστο δεν δημιουργεί απλώς ατμόσφαιρα… είναι εντελώς αινιγματικό, χαχα.
    Παραμένει πάντως το πρόβλημα ότι οι μεταφραστές συχνά καλούνται να διαχειριστούν τέτοιες λεπτομέρειες χωρίς να συμβουλευτούν ανθρώπους του σιναφιού, με κουφές συνέπειες, όπως αυτή η υποσημείωση (με συγχωρείς, Νίκο, που νόμιζα πως κουφάθηκα εξ αιτίας σου!)…
    Καλημέρα.

  148. Γιάννης Κουβάτσος said

    Αφήνοντας κατά μέρος την τυπολατρία του Βάτμαν, που δεν νογάει από λογοτεχνία, και προσέχοντας τι θα γράψω, αφού έχουμε και Υπέρτατους Κριτές στα θεωρεία, να πω ότι δεν θέλω να δικαιολογήσω τις μεταφραστικές επιλογές της Παπαδημητρίου, που μπορεί να είναι άστοχες ή όχι, πάντως σίγουρα δεν είναι προϊόντα άγνοιας και αγραμματοσύνης. Οι μεταφραστές ξένης λογοτεχνάς καλούνται να αντεπεξέλθουν στο δύσκολο έργο της μεταφοράς των κειμένων από τη μία γλώσσα στην άλλη, με τέτοιον τρόπο ώστε ο αναγνώστης να έχει την εντύπωση ότι ο ξένος συγγραφέας το έγραψε κατευθείαν στη γλώσσα του αναγνώστη. Όταν π.χ. διαβάζω στη μετάφραση «κάθε αναθεματισμένη μέρα» το θεωρώ μεταφραστικό ατόπημα, γιατί δεν μιλάμε έτσι στα ελληνικά. Στον αγώνα του αυτόν, λοιπόν, ο μεταφραστής μπορεί να κάνει και άστοχες επιλογές. Αυτό δεν σημαίνει ότι μπορεί να τον πιάνει τόσο εύκολα στο στόμα του ο κάθε κάτοχος λόουερ, χρειάζεται και λίγος σεβασμός σ’ αυτούς τους κακοπληρωμένους εργάτες του πνεύματος.

  149. Αράουτ said

    Κύριον Νίκον Ιωακείμ (139 + 147),

    Ν’ αγιάσει το στόμα σας, αγαπητέ εν Χριστώ αδελφέ. Αποκαλύψατε άλλη μία πελώρια ασχετοσύνη της κυρίας Χίλντας, από τις δεκάδες που περιέχονται στο εν λόγω βιβλίο, όσο κι αν θέλει να τις κρύψει κάτω από το χαλί ο αγαπητός μας κ. Σαραντάκος, για λόγους συναδελφικής αλληλεγγύης.

    Πείτε μου κάτι, κύριε Ιωακείμ, γιατί φαίνεστε σοβαρό παλληκάρι: Τί γνώμη έχετε για την αγραμματοσύνη του υπέργηρου Αγίου Αλβανίας με το «αρχαίο ρητό ού με πείσεις κάν με πείσης»; (βλέπε σχόλιο 140) Αξίζει να την περιλάβει ο κ. Σαραντάκος στα Χριστουγεννιάτικα μεζεδάκια του ή όχι;

  150. nikiplos said

    139@ Επειδή ειπώθηκαν οι «τεχνικοί» μουσικοί όροι, το middle 8 που συχνά συγχέεται με την bridge αναφέρεται σε αυτό που ο πολύς κόσμος ξέρει ως «σολάρισμα» στη μέση του τραγουδιού.
    Τυπικά μιλώντας ένα τραγούδι, έχει την εισαγωγή,
    μετά τον πρώτο κύκλο στροφών – αντιστροφών.
    Επειδή θα ήταν βαρετό να πάει έτσι ως το τέλος, μπαίνει ένα τμήμα που αλλάζει ρυθμό, μέτρο και μελλωδία, συχνά και κλίμακα, ώστε να κεντρίσει το ενδιαφέρον και να συνδέσει την επόμενη θεματική ενότητα των στροφών -αντιστροφών. Στα κλασσικά ποπ τραγούδια, συνήθως σολάρει ο σολίστας της μπάντας με την συνοδεία των υπολοίπων. Μπορεί πάλι να μπεί η χορωδία και να παίζει την ίδια μουσική αλλά σε άλλο ύψος.

    ‘Ολα αυτά όμως χωρίς να υπάρχει διάθεση για τυπολατρεία.

  151. @150
    Σωστός. Οπότε το «middle eight» θα μπορούσε να αποδοθεί και ως «σόλο» αντί για «γέφυρα». Εξαρτάται πια από το τί ακριβώς είχε κατά νου ο συγγραφέας, σε ποιο στυλ αναφέρεται, σε ποια εποχή… Και τα δύο πάντως βγάζουν νόημα για τον αναγνώστη. Ο μεταφραστής τελικά παίρνει κάποια απόφαση, με σκοπό όμως να κοινωνήσει το κείμενο, όχι να το αφήσει απροσπέλαστο, με το «middle eight». Ούτε βέβαια να μας στείλει, με το «μέση ογδόη».
    Το εξαντλήσαμε, νομίζω. Χαχα.

  152. Alexis said

    κ.κ. Ιωακείμ και Σαραντάκο: πείτε του επιτέλους ότι ο Αναστάσιος διέπραξε γκάφα γιατί θα πάει σκαστός ο άνθρωπος! 😂
    Θέλετε να επανέλθει το μεσονύκτιο με νέες αποκαλύψεις;
    Το κρίμα στο λαιμό σας!

  153. sarant said

    162 Χαχαχά!

  154. Pedis said

    # 131 – Αστυνομικοί έγδυσαν γυναίκα σε «προληπτικό» έλεγχο

  155. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    131, 154

  156. loukretia50 said

    Μίλησε κανείς? Αν τυχόν θέλετε στιχάκια μπορείτε να μπείτε σ΄ένα λεωφορείο – φυσαρμόνικα που πέρασε από δώ πριν δύο χρόνια :
    https://sarantakos.wordpress.com/2018/10/03/ypsilon/#comment-531520
    Αν προτιμάτε κάτι πεζό, ορίστε πιο φρέσκο – που αναφέρεται σε χρόνο παρελθόντα!
    ———————————

    ΤΟ ΠΟΘΗΤΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ
    Ναι ρε φίλε, ποθητό! Και δε θα μου τη βγεις πως είν’ αλλιώτικος ο τίτλος του θεατρικού, γιατί εγώ σου μιλάω για πραγματική ζωή, όταν μπατίρω τέχνες κατεργάζεται και χρησιμοποιεί κάθε μέσο για να συναντήσει ο πόθος το φωτεινό αντικείμενό του.
    Ποθητό λοιπόν, όταν καίγεσαι να φτάσεις στον προορισμό σου κι αυτό κινείται σε διαφορετικό χρόνο και δρομολόγιο,
    Και πολύπαθο όταν σ΄αφήνει στη μέση της διαδρομής λόγω βλάβης και δεν έχεις λεφτά για ταξί.
    Και φυσικά έχει νόημα να κλαις για το λεωφορείο που έχασες, γιατί απλούστατα δεν ξέρεις πότε – και αν! – θα έρθει το επόμενο.

    Αλλά πού να καταλάβεις εσύ που έρχεσαι στη σχολή με τη γιαμάχα και σας χαλβαδιάζουν οι κουλτουριάρες του κοσμοπόλιταν.
    Μεγάλο πράμα να διαθέτεις ρόδα, ειδικά αν σου λείπει μυαλό,
    Θα μου πεις πως κι εσύ λιγουρεύεσαι το ντεσεβώ του φλωράλκη, που προστατεύει κι απ΄τη βροχή. Ξέρω, άτιμη κενωνία.

    Κι έχεις και τη Μόνικα (Λεϊμονιά το βαφτιστικό), που ανασηκώνει κι άλλο τη μυτίτσα κι απορεί με τις καθυστερημένες (τάχα αναφέρεται στο μάθημα, άντε και τη μόδα), γιατί αυτή ποτέ, μα ποτέ δεν έχει πρόβλημα με τη συγκοινωνία.
    Πολύ που τη χρησιμοποιεί βέβαια, αλλά ας μη λέω πολλές κακίες και με περάσουν για κομπλεξική.
    Ε, βέβαια κορίτσι μου, εσύ δε δουλεύεις, δεν ξυπνάς χαράματα για να χτυπήσεις κάρτα στην ώρα σου, ούτε τσακίζεσαι το μεσημέρι για να ρθεις απ΄του διαόλου τη μάνα στη σχολή, μπλοκαρισμένη στην κίνηση. Μένεις δυο βήματα απ΄το κέντρο , όλα τα λεωφορεία σε βολεύουν, και με τα πόδια αν γουστάρεις έφτασες.
    Αλλά ξέχασα, οι γόβες στιλέτο σε πεθαίνουν. Είσαι και στραβοκάνα, αλλά αυτό δε σ’ το λέω γιατί είμαι διακριτική.

    Αχ, και να σ΄έβλεπα καρφωμένη στη στάση με βροχή και κρύο, το μαλλί αφάνα απ΄την υγρασία και νάχεις αργήσει γιατί δε φάνηκε λεωφορείο. Ή πέρασε και προσπέρασε άδειο, με μια ταμπέλα που δηλώνει κάτι που δε σε αφορά, γιατί εδώ το αποτέλεσμα μόνο μετράει.
    Και το μεγαλύτερο εκτόπισμα βέβαια, αν έρθει τιγκαρισμένο και δεν κατάφερες να ζουμπηχτείς κι εσύ γιατί η πόρτα έκλεισε στον πισινό της προηγούμενης.

    Τα είπα και ξεθύμανα.
    Φταίει το ρημάδι το λεωφορείο που είναι ακριβοθώρητο στη γειτονιά μου – άγνωστο γιατί.
    Ούτε το κόλπο με το τσιγάρο δεν πιάνει.
    Κι εγώ που απεχθάνομαι να ζουμπιέμαι με αγνώστους περνάω τη δοκιμασία με τα ανεπιθύμητα σφιχταγκαλιάσματα τουλάχιστον δυο φορές τη μέρα – το σαββατοκύριακο κάνω κι απ΄αυτό αποτοξίνωση.

    Το χειμώνα κάπως βολεύονται τα πράγματα, Καμιά θαλπωρή δεν έχει το στρίμωγμα, αλλά τουλάχιστον σε θωρακίζει ένα παλτό, ένα μπουφάν και δε χαμπαριάζεις τι είναι αυτό που σε πιέζει. Κάλλιστα μπορεί να είναι η ομπρέλα μιας κυρίας ή ένα ξύλινο μπαστούνι.
    Το καλοκαίρι όμως υπάρχει θέμα. Το λεπτό ύφασμα δεν αφήνει περιθώρια για αμφιβολίες. Είναι σίγουρα χερούκλα ή κάτι πιο κομπλικέ.
    Δεν ξέρεις ποιόν να αγριοκοιτάξεις. Όλοι μοιάζουν υπεράνω υποψίας. Το μόνο που σε σώζει είναι να φωνάξεις κάτι χωρίς να γυρίσεις και να τους αφήσεις ν’αναρωτιούνται.Αλλά συγχύζεσαι.

    Όμως δεν είναι πάντα δυσάρεστη η μετακίνηση. Είναι υπέροχη η αίσθηση ανακούφισης όταν έρχεται στην ώρα του και χωράς ή όταν ανέλπιστα προλαβαίνεις το τελευταίο και προσγειώνεσαι στο κάθισμα.
    Όταν γλιτώνεις τη βροχή και το κρύο και καταφέρνεις να προλάβεις το ραντεβού.
    Και η χαρά σου όταν διαπιστώνεις ότι μονάχα το λεωφορείο φταίει για το στήσιμο από τον εκλεκτό.
    Βέβαια το μισείς όταν τον αρπάζει και φεύγει – https://youtu.be/Ctt9UKG1DzE όπως λέει ο Παπάζογλου.
    Κι όταν δε βιάζεσαι, έχει λίγο κόσμο κι εσύ όλη την άνεση να παρατηρείς και να ονειρεύεσαι. Δεν τολμάς να διαβάσεις ούτε εφημερίδα, όσες φορές ξεγελάστηκες προσπέρασες τη στάση.
    Και με παρέα, μετά το μάθημα ή το σινεμά, περνάς πάντα ευχάριστα. Συνήθως όμως δεν έχεις κανέναν.Όχι απαραίτητα κακό.

    Ένας μικρόκοσμος στριμωγμένος σ΄ένα λεωφορείο που δε χωράει τις σκέψεις και τα προβλήματά τους.
    Εντελώς διαφορετικοί άνθρωποι, που δε γνωρίζονται και πιθανότατα δε θα έκαναν ποτέ παρέα, γίνονται μια συντροφιά όταν συμβαίνει κάτι αναπάντεχο. Βλάβη, τρακάρισμα, λιποθυμία, πτώση, ή κάτι αστείο. Και ποτέ δε λείπουν τα παιδάκια που κάνουν απίστευτες ερωτήσεις προκαλώντας γενική θυμηδία και αμηχανία στη μαμά.
    Οι μουσικές καρέκλες – αγώνας για τη θέση, ή διπλοκάθισμα μετά από στροφή.
    Κάποτε θρονιάστηκα στα γόνατα παππού, άλλη φορά μπουκάρισα τελευταία και η πόρτα έκλεισε στα μετώπισθεν, φώναξα «η ουρά μου!» και τους μπέρδεψα.
    Ένα πρωί πηγαίνοντας στη δουλειά είδα πολλούς να κοιτάζουν γελώντας στην ίδια κατεύθυνση. Κοίταξα κι εγώ, ένας γλυκύτατος παχουλός ακουμπούσε στο τζάμι και κοιμόταν με ένα χαμόγελο. ΄Ηταν συνάδελφός μου!

    ‘Ωρες αναμονής και διαδρομές ατέλειωτες , αναπόσπαστα κομμάτια της μεγαλύτερης διαδρομής. Δε θέλω να σκέφτομαι πως ήταν χαμένος χρόνος.
    Μακάρι να υπήρχε λεωφορείο με αριθμό 20, να με πήγαινε πίσω , χωρίς αποσκευές.
    Θα ήταν πραγματικά ποθητό. Πέστε το εσείς desire!
    ΛΟΥ
    Δεκαετία 80

    ΥΓ έχω άλλοθι!

  157. loukretia50 said

    Για όσους μπορεί να δουν το παλιό πόνημα, μια διορθωσούλα σ΄ένα φάλτσο:
    » Θυμώνεις ή γίνεσαι θύμα, βρίζεις γελάς συγχύζεσαι…»

    Γιαυτό δεν τα ξανακοιτάζω ποτέ! τους αλλάζω τα φώτα!

  158. loukretia50 said

    Συγνώμη, ξέχασα να το χωρίσω!

  159. loukretia50 said

    Απάντηση σε σχόλιο που δεν ταιριάζει στο νήμα της ημέρας – ούτε και σ΄αυτό, αλλά τώρα το λεωφορείο ξεκουράζεται στην αφετηρία.

    Οι αδελφές Τατά, με κόκκινα παπά
    Σκανδαλίζουν κάθε ζωηρό τυπά.
    =========================

    (Αλλαγή ρυθμού, όχι θέματος )

    Το κόκκινο γοβάκι – στιλέτο αιχμηρό
    τους πάντες μαγνητίζει απ΄τον παλιό καιρό.
    Σαν ταύρος κάθε άνδρας στο χρώμα αντιδρά
    Στο θυμικό του αμέσως σα φλόγα επιδρά.
    Και πλάθει παραμύθι για πλάσμα ονειρικό
    Πανέμορφη η θωριά του και ταίρι ιδανικό

    Αιχμάλωτος ονείρου αφήνεται γλυκά
    Μα αίσθηση κινδύνου την έκσταση νικά
    Κι ευθύς η ταραχή του μ’ απόγνωση ξεσπά.
    Δεν είναι η Χιονάτη, η μάγισσα η κακιά
    τα μαγικά γοβάκια φοράει και του τη σπα.

    Ταλαίπωροι ιππότες, δε μάθατε χαρτιά?
    Στιλέτα η ντάμα κούπα, κόκκινα σα φωτιά,
    Το φονικό το χρώμα την προσοχή αποσπά.
    ΛΟΥ
    Η βέρα γοητεία κρυμμένη στη ματιά
    αδίστακτα καρφώνει, αλάθητη γητειά.

    ΥΓ. Σαφώς δεν έχει ανάγκη φανταχτερά «παπά»
    Το ξέρουν οι λεβέντες? Αμφίβολο! – n’est-ce pas?

  160. nikiplos said

    156@ Λου κορυφαίο! Πολύ θα θέλαμε να διαβάσουμε εδώ στο φιλόξενο τούτο ιστολόγιο κάποιο διήγημά σου. Το έχεις με το λόγο.

  161. Γιάννης Ιατρού said

    156 🤩😍👍🤣🤗🍷

  162. 160 Έτσι, μιλήστε και σεις να γίνει ένα πανιστολογικό τσουνάμι μπας και φιλοτιμηθεί γτ το ατομικό μου ψηστήρι πάει στράφι άχρι τούδε που λένε και στο χωριό μου.

  163. loukretia50 said

    160 – 161 -162
    Σας μερσώ, με σκλαβώνετε, αλλά όχι σε βαθμό τέτοιο που να στριμωχτώ στη ρότα του προσεκτικού γραφιά!
    Αρκεστείτε σε περιστασιακό καταιγισμό – εμμέτρων και μη – αδέσποτων φληναφημάτων, μέχρι να φιλοτιμηθούν κι άλλοι να μας χαρίσουν ιστορίες και περισσότερα αυθόρμητα σχόλια, χωρίς πικρόχολες μπηχτές , έστω τώρα στις γιορτές.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: