Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Τρία βιβλία

Posted by sarant στο 28 Δεκεμβρίου, 2020


Από τις λιγοστές εξαιρέσεις στο λοκντάουν που σημάδεψε τα φετινά μας Χριστούγεννα ήταν το άνοιγμα των βιβλιοπωλείων. Σε ό,τι με αφορά, δεν άνοιξαν ματαίως. Έκανα κάμποσες επισκέψεις στους τόπους λατρείας, τουλάχιστον σε όσους δεν είχαν συνωστισμό και ουρά στην είσοδο -και λογαριάζω από σήμερα να κάνω κι άλλες επισκέψεις γιατί δεν έχω ακόμα κορέσει τη δίψα μου ύστερα από τόσες βδομάδες στέρησης.

Θα παρουσιάσω σήμερα τρία βιβλία που αγόρασα και διάβασα αυτές τις μέρες, νέας εσοδείας -αν και δεν είναι και τα τρία καινούργιες εκδόσεις. Πριν προχωρήσω όμως, κι επειδή ο παπάς τα γένια του βλογάει, να υπενθυμίσω ευγενικά ότι μια από τις νέες κυκλοφορίες στους πάγκους των βιβλιοπωλείων είναι και το δικό μου καινούργιο βιβλίο, Το ζορμπαλίκι των ραγιάδων, που το συνιστώ θερμά -αλλά δεν είμαι βέβαια αμερόληπτος.

Το πρώτο βιβλίο για το οποίο θα σας μιλήσω είναι μεν έκδοση του 2020 αλλά πρόκειται για επανέκδοση, ή ίσως επανέκδοση επανέκδοσης.

Είναι «Η ξένη του 1854» του Εμμανουήλ Λυκούδη, ένα πεζογράφημα γραμμένο το 1893 με θέμα την επιδημία χολέρας του 1854, στα χρόνια του Κριμαϊκού πολέμου, που θέρισε την Αθήνα και τον Πειραιά. Είχε εκδοθεί το 1998 από τις εκδόσεις Πατάκη και επανεκδόθηκε φέτος τον Μάιο, προφανώς επειδή η πανδημία του κορονοϊού έκανε επίκαιρο το θέμα. Ο Λυκούδης αποκαλεί «ξένη» τη χολέρα, αφού πράγματι ήρθε από το εξωτερικό:

«Δυστυχισμένη θεοκατάρατη χρονιά. Ποιος θα λησμονήση τι κακά έσυρε μαζί της; Είναι κάτι χρόνοι, όπου τραβούν οπίσω τους τα βάσανα, τις συμφορές, αλυσίδα βαρειά, ατέλειωτη αλυσίδα που σέρνεται στα στήθια.
… Πώς μας ήρθε λοιπόν η θεοκατάρατη Ξένη; Πολλά λένε. Αλλά περισσότερο επιστεύθηκε πως μπήκε κρυφά επιβάτης και κρύφτηκε κάτω βαθειά, στο μπαλαούρο, μέσα σε μια καμαρωμένη φρεγάδα, χυτή, χαριτωμένη, που ήρχουνταν στον Πειραιά φορτωμένη στρατό για την Κριμαία.»

Ο Λυκούδης είναι αξιόλογος συγγραφέας και όπως βλέπετε από το μικρό δείγμα η γλώσσα του είναι κατά βάση δημοτική και γοητευτικά πολυκαιρισμένη. Εμείς παραλληλίζουμε τη σημερινή πανδημία με παλιότερες, κι έτσι ο Λυκούδης παραλληλίζει την επιδημία του 1854 με τον λοιμό του Πελοποννησιακού πολέμου και παραθέτει και Θουκυδίδη για να δείξει τα κοινά σημεία. Το αφήγημά του είναι περισσότερο ένα χρονικό για την επιδημία της χολέρας αν και έχει στοιχεία μυθοπλασίας που, εδώ που τα λέμε, κάπως μηχανικά δένονται στην αφήγηση, πάντως είναι ενδιαφέρον ανάγνωσμα -και σύντομο άλλωστε, αφού δεν φτάνει τις 100 σελίδες (έχει προστεθεί και ένα μικρό ναυτικό διήγημά του στο τέλος).

Το εισαγωγικό σημείωμα του Σπ. Τσακνιά είναι κατατοπιστικό, αλλά το γλωσσάρι στο τέλος το βρήκα μάλλον λειψό. Οπότε, ως παρωνυχίδα, θα επισημανω δυο λέξεις που κακώς κατά τη γνωμη μου λείπουν από το γλωσσάρι. Στη σελ. 21 ο Λυκούδης γράφει ότι η Ξένη (η επιδημία) «μόλις εις το τέλος Σεπτεμβρίου άρχισε να τρυγά εις τας Αθήνας τα πρώτα πριμαρόλια του θανάτου». Η λέξη δεν εξηγείται στο Γλωσσάρι. Πριμαρόλια, το ξέρουμε από τον τίτλο του βιβλίου της Αθ. Κακούρη, έλεγαν τα καράβια που μετέφεραν τον πρώτο καρπό της σταφιδικής σεζόν την εποχή που η σταφίδα ήταν το μοναδικό αξιόλογο εξαγωγικό προϊόν της Ελλάδας, αλλά αυτό είναι επέκταση της έννοιας. Πριμαρόλια είναι οι απαρχές, και ειδικότερα οι πρώτοι καρποί της εμπορικής σεζόν, ανεξάρτητα από καλλιέργεια -το γαλλικό primeurs. Εδώ ο Λυκουδης τη χρησιμοποιεί φυσικά μεταφορικά, και δεν έπρεπε να λείπει από το γλωσσάρι, όπου υπάρχουν προφανείς λέξεις όπως πλειο ( = πιο) ή «ανάρηα» (= ανάρια, αραιά).

Η δεύτερη έλλειψη, στη σελ. 24 όπου ο Λυκούδης γράφει: «Μα και θέσεις εφύτρωναν τότε πυκνές μέσα στη φουσκή της Επιδημίας» και όπως εξηγεί αμέσως στη συνεχεια εννοεί τους διορισμούς «ιατρών, αστυνομικών, τακτικών, εκτάκτων, επικούρων και βοηθών των επικούρων». Η φουσκή όμως δεν εξηγείται στο γλωσσάρι αν και θα έπρεπε. Είναι η κοπριά που χρησιμοποιείται για λίπασμα.

Αυτά ομως είναι παρωνυχίδες -αλλά έχω το κουσούρι να τις επισημαίνω.

Το δεύτερο βιβλίο που θα μας απασχολήσει είναι καινουργια έκδοση από κάθε άποψη. Πρόκειται για το μυθιστόρημα του Τζόναθαν Κόου «Ο κύριος Γουάιλντερ κι εγώ» που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδοσεις Πόλις, 17 μόλις μέρες μετά την κυκλοφορία του στα αγγλικά.

Ο κ. Γουάιλντερ του τίτλου είναι ο μεγάλος σκηνοθέτης Μπίλι Γουάιλντερ και το εγώ ανήκει στον αφηγητή, ή μάλλον στην αφηγήτρια, που είναι η Καλλιστώ Φραγκοπούλου, μια ελληνοαγγλίδα μουσικός.

Το 1977 η εικοσάχρονη Καλλιστώ με μια Αγγλίδα φίλη της πηγαίνουν για διακοπές στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στο Σαν Φραντσίσκο, γνωρίζονται με τον Μπίλι Γουάιλντερ, που είναι φίλος του πατέρα της Αγγλίδας. Όταν ένα χρόνο αργότερα ο Γουάιλντερ επισκέπτεται την Ελλάδα (Κέρκυρα και Λευκαδα) για να γυρίσει σκηνές της ταινίας του Φεντόρα, ζητάει για διερμηνέα τη νεαρή Ελληνίδα που του είχε κάνει καλή εντύπωση -και τελικά η Καλλιστώ προσλαμβανεται βοηθός και συμμετέχει και στο υπόλοιπο γύρισμα, στο Μόναχο και στο Παρίσι.

Από τη μια, είναι μια τρυφερή ιστορία ενηλικίωσης (coming-of-age, που λέει και ο κ. Μπαμπινιώτης), όπου παρακολουθούμε τη νεαρή και αφελή Καλλιστώ να κινείται με μάτια διάπλατα ανάμεσα σε πλούσιους και διάσημους. Από την άλλη, είναι μια ιστορία σινεφίλ, καθώς παρακολουθεί το γύρισμα της ταινίας. Δείχνει επίσης πώς αντιδρά ένας μεγάλος σκηνοθέτης όταν αντιλαμβάνεται ότι άλλες είναι πια οι ταινίες που αρέσουν στο κοινό, που τον θυμάται για επιτυχίες όπως το Μερικοί το προτιμουν καυτό ή Η γκαρσονιέρα σοφίτα, αλλά όχι για τις επόμενες ταινίες του.

Συναντάμε πολλά υπαρκτά πρόσωπα, πέρα από τον Γουάιλντερ και τον Ιζ, τον πιστό σεναριογράφο του: εμφανίζονται επίσης ο Αλ Πατσίνο, ο συνθέτης Μίκλος Ρόζα, ο Γουίλιαμ Χόλντεν και η Μάρθα Κέλερ (πρωταγωνιστές στη Φεντόρα) και άλλοι. Υπάρχει επίσης η αντίθεση Ευρώπης και Αμερικής, μια που ο Γουάιλντερ ηταν Ευρωπαίος. Άλλωστε, ένα ιντερλούδιο στην ταινία αποτελεί αναδρομή στο προπολεμικό Βερολίνο και αφηγείται την άνοδο των Ναζί -εκεί, μαζί με τον νεαρό Γουάιλντερ εμφανίζονται μορφές όπως ο Πίτερ Λόρε ή ο Έμερικ Πρέσμπεργκερ. Η μουσική υπάρχει και εδώ, όπως σε όλα τα έργα του Κόου, αν και τώρα έχει τη δεύτερη θέση μετα τον κινηματογραφο.

Το βιβλίο είναι γοητευτικό και ο Κόου καταφέρνει να μη φανεί ο μόχθος και η μελέτη του -πολλές φράσεις του μυθοπλαστικού Γουάιλντερ είναι παρμένες από βιογραφίες του μεγάλου σκηνοθέτη. Βρήκα επίσης πειστικές τις περιγραφες της ζωής στην Αθήνα της δεκαετίας του 1970, στην Αχαρνών, και τις αναφορές σε στοιχεία της τότε ζωής μας, π.χ. στη Δεμέστιχα. Το χάρηκα, παρόλο που δεν έχω δει τη Φεντόρα -θα ψάξω να τη δω τώρα. Αν την εχετε δει θα το χαρειτε ακόμα περισσότερο. Και καλό είναι να έχετε και λίγο τυρί Μπρι στο ψυγείο.

Αναπόφευκτα, θα γκρινιάξω για μερικές παρωνυχίδες, αφού όμως πρώτα πω πως η μετάφραση της Άλκηστης Τριμπέρη είναι πολύ καλή -και μάλιστα ότι η μεταφράστρια βοήθησε τον συγγραφέα και στη συγκέντρωση υλικού για τη συγγραφή του βιβλίου.

Τούτου λεχθέντος, δεν καταλαβαίνω γιατί τα κρουασάν, που έχουν μπει στη ζωή μας δεκάδες χρόνια τώρα, να γράφονται με το λατινικό αλφάβητο και με πλάγια «μπουκώθηκα με μισό croissant κι άρχισα να διαβάζω» (σελ. 82). Ο Κόου θα το γράψει με πλάγια, για να δείξει ότι κρατάει τη γαλλική λέξη, αλλά στα ελληνικά τι νόημα έχει η λατινογραφή; Μετά, στη σελ. 315 «παρέκλινε από το σενάριο». Αφού είναι «παρεκκλίνω» ή θα πούμε «παρεξέκλινε» ή, προτιμότερο σαφώς εδώ, «παρέκκλινε». Δεν μπορεί όμως να χαθεί το δεύτερο κ. Και στη σελ. 257 «Η συνειδητοποίηση με κατέκλεισε αργά», που υποθέτω πως είναι «κατέκλυσε», του «κατακλύζω», όχι του… κατακλείω! Είπαμε, παρωνυχίδες.

Κι ένα κάπως πιο ουσιαστικό. Στη σελ. 175 η αφηγήτρια λέει πως ο μόνος που δεν παραπονιόταν από τις μικροαντιξοότητες που συναντούσαν στο γύρισμα ήταν ο Γουάιλντερ. «Ήταν υπεράνω όλων αυτων, διατηρώντας το καλό του χιούμορ, όταν βρισκόταν αντιμέτωπος με αντιξοότητες ελάσσονος σημασίας». Συγγνώμη, αλλά την καλή του διάθεση διατηρούσε, κι ας λέει (υποθέτω) το αγγλικό maintaining his good humour. Αλλά κι αυτό δεν είναι σημαντικό, η μετάφραση είναι πολύ καλη.

Το τριτο βιβλίο της τριάδας δεν θα μας απασχολήσει για τόσο πολύ. Δεν είναι πρόσφατη έκδοση αλλά του 2006 κι είναι μια σύντομη νουβέλα του Μπαλζάκ, Οι εκπατρισμένοι (Les proscrits ο γαλλικός τίτλος, που δεν αποδίδεται κατά λέξη). Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μαΐστρος σε πολύ καλή μετάφραση και σημειωσεις της Άννας Περιστέρη. Οπωσδήποτε είναι ένα από τα ελάσσονα έργα του Μπαλζάκ και δεν χάνετε πολλα αν δεν το διαβάσετε.

Μου κίνησε την περιέργεια ένα πρόβλημα επιμέλειας -ή μάλλον εκδοτικό. Και εξηγούμαι. Στη συντομη αυτή νουβέλα, η δράση εκτυλίσσεται στο μεσαιωνικό Παρίσι. Ο βάναυσος αστυνομος Τιρσαίρ (Σαρκογδάρτης, εξηγεί η μεταφράστρια στις σημειώσεις της) με τα ποσοστά που παίρνει από τα πρόστιμα που επιβάλλει στους παρανομουντες έχει χτίσει ένα σπίτι στην όχθη του Σηκουάνα, πίσω από την Παναγία των Παρισίων. Στον πρώτο όροφο έχει δυο κάμαρες που τις νοικιάζει, αλλά οι τωρινοί του νοικάρηδες, ένας επιβλητικός γέρος και ένας όμορφος νέος, που έχουν και οι δυο κοψιά ευγενών, τον ανησυχούν πολύ επειδή του φαίνονται να επιδίδονται στη μαύρη μαγεία, οπότε θέλει να τους διώξει ή και να τους συλλάβει.

Τελικά αποκαλύπτεται ότι ο επιβλητικός γέρος είναι ο Δάντης, ο οποίος υποτίθεται ότι είχε ζήσει στο Παρίσι δυο χρόνια όσο ήταν εξόριστος από τη Φλωρεντία (οι σύγχρονοι ιστορικοί το αμφισβητούν αυτό). Αυτή την αποκάλυψη ο αναγνώστης τη μαθαίνει στην τελευταία σελίδα -όμως στην ελληνική έκδοση ήδη στο οπισθοφυλλο αναγγέλλεται ότι «Ο μεγιστος των Ευρωπαίων ποιητών ζει εξόριστος στο Παρίσι» ενώ και σχετικά νωρίς σε κάποια σημείωση της μετάφρασης πληροφορούμαστε ότι στο τέλος θα αποκαλυφθεί πως ο γέρος είναι ο Δάντης -και ακολουθούν και αρκετές άλλες σημειώσεις που «μαρτυράνε το μυστικό».

Προφανώς πρόκειται για εκδοτική επιλογή, για να λυθεί ένα δύσκολο δίλημμα, αν θα φανερωθεί ή όχι η ταυτότητα μέσω των σημειώσεων. Εγώ ως γνωστόν είμαι φανατικός οπαδός των υποσημειώσεων -και λιγότερο των τελικών σημειώσεων, όπως εδώ, που σε αναγκάζουν να πηδάς στο τέλος του βιβλίου. Ωστόσο, εδώ βολεύει να είναι στο τέλος οι σημειώσεις, αφού όποιος δεν διακόψει την ανάγνωση δεν θα μάθει το μυστικό πριν την ώρα του. Δεν είμαι βέβαιος τι θα έκανα στη θέση του εκδότη και της μεταφράστριας. Μάλλον θα διατηρούσα τις μαρτυριάρικες υποσημειώσεις αλλά θα ήμουν λιγότερο σαφής στο οπισθόφυλλο.

182 Σχόλια προς “Τρία βιβλία”

  1. Πολύ ωραία ενημέρωση,

  2. Θρασύμαχος said

    Μια και ο λόγος για τον μέγιστο Εμμανουήλ Λυκούδη, νομίζω πως θα άξιζε τον κόπο, λόγω γλωσσικού αντικειμένου, ν’ ασχοληθούμε εδώ μέσα (αν δεν τό ‘χουμε ήδη κάνει, οπότε απλώς ζητώ συγγνώμη!) και με το αριστούργημά του «Κωμόπολις Φθειρία».

  3. Πάντως, σε προηγούμενη έκδοση το είχαν «Οι προγραμμένοι».

  4. Καλημέρα

    Προφανώς κολυμπάω σε αχαρτογράφητα νερά, δεν έχω κάνει εκδότης παρά μόνο στα δικά μου βιβλία, αλλά θα ήθελα το βιβλίου του Κόου να τόχει μεταφράσει η Αλκηστη Φραγγοπούλου σαν πιο οικεία στα γεγονότα, θα ήταν και πρωτότυπο, δεν ξέρω όμως και κατά πόσον εφικτό.
    Θα μου πείτε άλλο διερμηνέας κι άλλο μεταφραστής αλλά θεωρώ πιο φυσικό ένας διερμηνέας να αποκτήσει την επιμέλεια ενός μεταφραστή, από το να αποκτήσει την ταχύτητα του διερμηνέα ο μεταφραστής.

  5. Καλημέρα,
    «παρόλο που δεν έχω δει τη Φεντόρα -θα ψάξω να τη δω τώρα» Μου κίνησε την περιέργεια η ταινία οπότε είπα να ρίξω μια ματιά αν υπάρχει διαθέσιμη. Και τη βρήκα γρήγορα:
    https://tainio-mania.online/load/drama/fedora_1978/2-1-0-19930

  6. Δεν κρατήθηκες να μην κάνεις και το δικό σου σπόιλερ στον Μπαλζάκ βέβαια.
    Για τον Γουάιλντερ, πάντα θυμάμαι πόσο κακοπέρασε μαζί του ο Ρέιμοντ Τσάντλερ όταν έγραφαν μαζί ένα σενάριο (νομίζω το Double indemnity), αλλά μάλλον έφταιγε ο δύστροπος χαρακτήρας του Τσάντλερ και όχι η, ας πούμε, αλαφρομυαλιά του Γ. Και οι δύο ήταν στο μεταξύ Ευρωπαίοι στο Χόλιγουντ.

  7. Πουλ-πουλ said

    5
    Ευχαριστούμε. Πάω για Μπρι.

  8. sarant said

    Kαλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    2 ΄Οχι δεν έχουμε ασχοληθεί, καλή ιδεα

    5 Α μπράβο!

    6 Εκανα σπόιλερ αλλά υπάρχει ήδη στο οπισθόφυλλο του βιβλίου.

  9. Γιάννης Κουβάτσος said

    2: Μέγιστος ο Λυκούδης δεν είναι, κατά τη γνώμη μου, σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να σταθεί δίπλα στον Παοαδιαμάντη, τον Βιζυηνό, τον Μητσάκη και τον Ροΐδη, τους επιφανείς της καθαρεύουσας στις διάφορες εκδοχές της, αλλά πράγματι η «Κωμόπολις Φθειρία» ξεχωρίζει στο έργο του, είναι ένα σπολαυστικό μεγάλο διήγημα.

  10. ΓΤ said

    Σχετικά με το βιβλίο του Λυκούδη.

    «Είχε εκδοθεί το 1998 από τις εκδόσεις Πατάκη και επανεκδόθηκε φέτος τον Μάιο [..]».

    Ναι μεν ο ίδιος ο Πατάκης βάζει στο σάιτ του τον Μάιο ως μήνα έκδοσης, αλλά όταν διαβάσουμε την ταυτότητα του βιβλίου, πηγαίνοντας στο απόσπασμα στο https://www.patakis.gr/product/618634/vivlia-logotexnia-ellhnikh-logotexnia/H-ksenh-tou-1854/) βλέπουμε «νέα αναμορφωμένη έκδοση […] Απρίλιος 2020». Η «Πολιτεία» μιλά για ΑΠΡ 2020, ενημερωμένη σωστά, σε αντίθεση με τον ίδιο τον Πατάκη…

  11. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!

  12. Pedis said

    Συνέντευξη του Κόου:

    https://www.tovima.gr/2020/12/02/vimagazino/o-kyrios-gouailnter-kai-o-kyrios-koou/

  13. Spiridione said

    Καλημέρα. Στο βιβλίο του Λυκούδη γράφει από πού πήραν το κείμενο; Και έχει μόρτες ή νεκροφόρους; Από μια παλιά συζήτηση
    https://sarantakos.wordpress.com/2015/09/15/mortu/#comment-309778

  14. Κουνελόγατος said

    Χρόνια πολλά σε όλους.
    Διάβασα τον Κόου, μου άρεσε πολύ.

  15. ΓΤ said

    (Εξαιρετικός παπάς @ Ι Ν Αγίου Νικολάου Φλαρίου Καλαμάτας: «Αντιρρησίες θα είσαστε στο σπίτι σας, όχι εδώ μέσα», είπε ο ιερέας, ο οποίος επέμεινε προς τους πιστούς που ήταν μέσα στην εκκλησία να βγουν έξω, είτε να φορέσουν μάσκα, ενώ σε διαφορετική περίπτωση ζήτησε να ειδοποιηθεί η αστυνομία.)
    Βίντεο με τον σωστό ταπηροκράνα ιερέα στο https://www.sdna.gr/politiko-deltio/ellada/793697_exallos-iereas-stin-kalamata-osoi-den-forate-maska-tha-bgeite-exo-vid

  16. ΓΤ said

    13@

    Από το λινκ του #10, «Εστία», τχ. 31-34, 1893.
    (@απόσπασμα, @ταυτότητα βιβλίου)

  17. Του Κόου του είχε αρέσει και το ελληνικό εξώφυλλο, και μετρούσε και τα παραπάνω γράμματα του Γουάιλντερ στα ελληνικά… 🙂

  18. sarant said

    12 Ωραια!

    13-16 Δεν θυμόμουν την παλιά αυτή συζήτηση. Πάντως στο βιβλίο που εχω η σκηνή αυτή είναι στη σελ. 51 και δεν υπάρχει η φράση «οι άσπλαχνοι νεκροφόροι, οι μόρτες» που παραθέτει ο Κόρτο στο παλιό του σχόλιο (από τον Κουνάδη).

    Ούτε στην Εστία του 1891, ούτε στην εκδοση του 1921 υπάρχουν οι μόρτες. Πώς ξεφύτρωσαν;

  19. 17: 4 παραπάνω γράμματα…

  20. ΓΤ said

    18@

    Δηλαδή δεν ισχύει ό,τι λέει στην ταυτότητα;

  21. Spiridione said

    18. Από το Μπουκέτο του 1926. Δες παρακάτω στα σχόλια. Και αναρωτήθηκες μήπως είχαν υπόψη τους κάποια άλλη έκδοση. Ή αλλιώς ήταν αυθαίρετη προσθήκη του Μπουκέτου.

  22. BLOG_OTI_NANAI said

    18: Η φράση υπάρχει και στο Μπουκέτο:

  23. BLOG_OTI_NANAI said

    21: Ωπ, δεν είχα κάνει ριφρές.

  24. BLOG_OTI_NANAI said

    Απαντήσεις Λυκούδη και άλλων συγγραφέων σε έρευνα περιοδικού:

  25. BLOG_OTI_NANAI said

  26. 25 Χρονογραφήματα ουμουριστικά!

  27. BLOG_OTI_NANAI said

    26: Θέλω να πιστεύω… χιουμοριστικά ( ; )

    ==================================

    Σε παράλληλες στήλες το συγκεκριμένο απόσπασμα: η δημοσίευση της Εστίας (αριστερά) και του Μπουκέτου (δεξιά).

  28. 26: με δασεία;

  29. nikiplos said

    Καλημέρα, πολύ ενδιαφέροντα τα βιβλία!

  30. dryhammer said

    26. Το «h» του humor το έκαναν δασεία.

  31. sarant said

    28 Με δασεία, αφού humour

    27 και πριν: Μπράβο, Μπλογκ. Αρα, ο Κουνάδης είχε δει τη δημοσίευση στο Μπουκέτο. Και γεννάται το ερώτημα αν οι του Μπουκέτου είχαν κάποιο άλλο χειρόγραφο ή αν κάποιος διασκεύασε το κείμενο.

  32. ΣΠ said

    Καλημέρα.

    4
    Η Καλλιστώ (και όχι Άλκηστη) Φραγκοπούλου μάλλον δεν είναι πραγματιό πρόσωπο.

  33. 30-31: Αυτό εννοούσα κι εγώ. Όμως, The pronunciation of the initial h is only of recent date, and is sometimes omitted …» [OED].

  34. BLOG_OTI_NANAI said

    31: Επειδή τα διάβασα, έχω την εντύπωση ότι μάλλον του Μπουκέτου θα είναι η προσθήκη. Έχει την τάση να αλλάζει λέξεις και να κάνει «επεξηγήσεις» όπου νομίζει ότι χρειάζονται: την «Πολυεύσπλαχνη» επεξηγεί «Παναγία», το «περνούσαν» στο τέλος το λέει «πληρώσουν», στη μέση λέει «για να τα βγάλει» και επεξηγεί, «για να βγάλει τα νεκρά παιδιά της», Φαίνεται το «βαλσαμώνεις» του φάνηκε «ξεκάρφωτο» και έκανε συμπληρωματική επεξήγηση. Μάλιστα μετά το «νεκροφόροι» βάζει και το «μόρτες» σαν να θέλει να καταλάβουν οι αναγνώστες.
    Έτσι μου φαίνεται τουλάχιστον.

  35. Αράουτ said

    ΡΩΤΑΜΕ: Γιατί ο κύριος Σαραντάκος αλλού αλλάζει και αλλού διατηρεί την πρωτότυπη ορθογραφία της 1ης δημοσιεύσεως της «Ξένης του 1854» στο περιοδικόν «Εστία» του 1893;

    Κάνει copypaste το κείμενο από την έκδοση του Πατάκη ή αλλάζει + διατηρεί με δική του πρωτοβουλία την ορθογραφία του Λυκούδη;

  36. Χαρούλα said

    Άσχετο με τα βιβλία….
    Ένας χρόνος χωρίς…..

  37. Άγγελος Σέρτης said

    34
    «Έτσι μου φαίνεται τουλάχιστον.»

    Είναι προφανές ότι πρόκειται για παρεμβάσεις του ΜΠΟΥΚΕΤΟΥ -ήδη από τον τίτλο..

  38. BLOG_OTI_NANAI said

    34: Ακόμα χειρότερα, δεν δείχνει και σεβασμό στο κείμενο: το «ξαφνικό τιναγμό» το μετατρέπει σε.. «ξαφνικό αναστεναγμό» που έρχεται σε αντίφαση με τους αυτόματους σπασμούς της Χολέρας που εξηγείται παρακάτω!

  39. sarant said

    32 Δεν είναι

    34 Μάλλον

    35 Κόπι πέιστ από το βιβλίο

  40. ΓΤ said

    35@

    Σημείωμα των Εκδόσεων Πατάκη, σελ. 8

    «Η ορθογραφία που ακολουθείται στα κείμενα του Εμμ. Λυκούδη βασίζεται στην έκοδση του 1920, με ορισμένες απλοποιήσεις, ιδίως σε περιπτώσεις όπου είχαν χρησιμοποιηθεί απλούστεροι τύποι στην έκδοση της Εστίας του 1893».

  41. dryhammer said

    Holy shit!!

  42.          \|||/
             (o o)
    ,----ooO--(_)--------.
    | Κάντε μου τη χάρη, |
    |   μην ταΐζετε      |
    |     τα τρολ        |
    '-------------Ooo—---'
            |__|__| 
             || ||
            ooO Ooo
    
  43. ΣΠ said

    Η «Φεντόρα (1978)», από τις τελευταίες ταινίες του Μπίλι Γουάιλντερ, δεν είναι από τις καλύτερές του. Έχει πάντως αρκετό ενδιαφέρον. Στο λινκ του 5 μπορείτε να την δείτε on-line με ελληνικούς υπότιτλους. Αν προτιμάτε να την κατεβάσετε, υπάρχει εδώ: https://mixdrop.co/f/dqkr0vrmfk61zv. Υπότιτλοι σε διάφορες γλώσσες (και ελληνικά) υπάρχουν εδώ: https://www.opensubtitles.org/en/search/sublanguageid-all/idmovie-34024

  44. ΓΤ said

    Για το κρουασανάκι στον Κόου
    «μπουκώθηκα με μισό croissant κι άρχισα να διαβάζω»
    Μπορεί να έχεις δίκιο βουνό, αλλά, όπως γνωρίζεις, κάλλιστα αυτό ενδεχομένως είναι εκδοτική «γραμμή». Τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι πολύ χειρότερα. Σε παρόμοιου τύπου αράδες διαβάζουμε, σε άλλες εκδόσεις, φέρ’ ειπείν πλαγιογράμματο «croissant» συνοδευόμενο από αστερίσκο, με ξεροκαυλουά υποσέλιδο (Σ.τ.Μ.) «γαλλικά στο πρωτότυπο»…

  45. ΣΠ said

    Νικοκύρη, ποια ταινία είναι «Η σοφίτα»; Εννοείς την ταινία «The Apartment»; Ο ελληνικός τίτλος της είναι «Η γκαρσονιέρα».

  46. ΓΤ said

    42@
    Μήπως το χεράκι που πιάνει από κάτω την πινακίδα, επειδή γυρίζει, θα έπρεπε να είναι οοΟ ή μπερδεύομαι;

  47. sarant said

    45 Ωχ, ναι. Η γκαρσονιέρα.

    44 Μη δω croissantάκι μόνο.

  48. BLOG_OTI_NANAI said

    Παλαιότερη αναφορά στο τρίτο βιβλίο:

  49. # 32

    Ο Γουάιλντερ όμως είναι !

    οπότε αν δεν είναι υπαρκτό πρόσωπο η Καλλιστώ (ή έστω ψευδώνυμο) το διήγημα μου θυμίζει κάτι αμερικάνικες «μυθικές» ταινίες όπου ο Μεγαλέξανδρος παλεύει με τον Ηρακλή και τον Ζορρό ταυτόχρονα

  50. ΓΤ said

    47@

    Αυτά τα υβρίδια παίζουν μόνο εδώ για να σε πειράζουμε.

  51. Αράουτ said

    Συγχαίρουμε τον διαπρεπή χριστιανό λόγιο κ. Blogotinanai, ο οποίος (σε μιά σειρά σχολίων) ξεμπρόστιασε τα αίσχη του Πατάκη που αλλοίωσε δραστικά το κείμενο του Λυκούδη στην «Εστία» του 1893 παρασυρθείς από τους μπολσεβίκους του «Μπουκέτου»

    Εμείς από την πλευρά μας σπεύδουμε να υποδείξουμε στον αγαπητό μας κύριο Νίκο δύο σοβαρώτατα λάθη του παρόντος άρθρου που «βγάζουν μάτι» και εκθέτουν πανελληνίως το Σαραντάκειο Ιστολόγιο:

    1) Γράφει ο κ. Σαραντάκος: «Πρόκειται για το μυθιστόρημα του Τζόναθαν Κόου «Ο κύριος Γουάιλντερ κι εγώ» που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πόλις, λίγους μήνες μετά την κυκλοφορία του στα αγγλικά.»

    ΣΧΟΛΙΟ ΑΡΑΟΥΤ: Το Επιτελείο του Ιστολογίου θα όφειλε να πληροφορήσει τον κ. Σαραντάκο ότι… «Mr Wilder and Me is a novel by Jonathan Coe, published in the UK by Viking Books on 5 November 2020», όπως γράφει το σχετικό λήμμα</a της αγγλικής Wikipedia. Άρα δεν πρόκειται για "λίγους μήνες" αλλά για ελάχιστες ημέρες.

    2) Γράφει ο αγαπητός μας κύριος Νίκος: «Κι ένα κάπως πιο ουσιαστικό. Στη σελ. 175 η αφηγήτρια λέει πως ο μόνος που δεν παραπονιόταν από τις μικροαντιξοότητες που συναντούσαν στο γύρισμα ήταν ο Γουάιλντερ. «Ήταν υπεράνω όλων αυτων, διατηρώντας το καλό του χιούμορ, όταν βρισκόταν αντιμέτωπος με αντιξοότητες ελάσσονος σημασίας». Συγγνώμη, αλλά την καλή του διάθεση διατηρούσε, κι ας λέει (υποθέτω) το αγγλικό maintaining his good humour. Αλλά κι αυτό δεν είναι σημαντικό, η μετάφραση είναι πολύ καλη.»

    ΧΑΙΡΟΜΑΣΤΕ ειλικρινά που ο ειδήμων κ. Σαραντάκος βρίσκει "πολύ καλή" την μετάφραση της φίλης του Επιτελείου μας, Αλκήστιδος Τριμπέρη, που θεωρείται αυτή την στιγμή η ομορφότερη και μακράν πιό ραγδαία ανερχόμενη Ελληνίδα μεταφράστρια

    Ωστόσο, ο Jonathan Coe δεν λέει «maintaining» όπως υπέθεσε ο εμπειρότατος κύριος Σαραντάκος, αλλά «preserving».

    ΑΝΑΡΤΑΜΕ το σχετικό απόσπασμα από το πρωτότυπο αγγλικό κείμενο του «Mr. Wilder and Me» για να αντιληφθεί και ο τελευταίος κάφρος αναγνώστης πόσο σωστή είναι η μετάφρασις της πανέμορφης Αλκήστιδος

  52. 46: Αν σ’ αρέσει καλύτερα…

             \|||/
             (o o)
    ,----ooO--(_)--------.
    | Κάντε μου τη χάρη, |
    |   μην ταΐζετε      |
    |     τα τρολ        |
    '-------------ooO—---'
            |__|__| 
             || ||
            ooO Ooo
    
  53. ΓΤ said

    52@

    Σκέφτηκα ότι αν το χέρι έπιανε επάνω, θα ήθελες κατοπτρική συμμετρία του οοΟ —> Οοο, αλλά, αφού γυρίζει από κάτω, θες κατοπτρική, λόγω αλλαγής χεριού, αλλά με στροφή 180 μοιρών, άρα επιστροφή στο πρώτο οοΟ 🙂

  54. Πέπε said

    @33
    Νομίζω ότι αναφέρεται στη γαλλική λέξη.

    @46
    Κρατάει κόντρα με το μικρό δαχτύλι

  55. ΓΤ said

    54β@
    🙂

  56. 53:

             \|||/
             (o o)
    ,----Ooo--(_)--------.
    |    ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ    |
    |    ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ    |
    | ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΙΝΑΚΙΔΑ |
    '-------------ooO—---'
            |__|__| 
             || ||
            ooO Ooo
    
  57. dryhammer said

    56. Όπως εκείνα τα υπέροχα αυτοκόλλητα που λένε «Απαγορεύεται η τοιχοκόλληση»

  58. Spiridione said

    Για την επιδημία του 1854 δεν πρέπει να υπάρχουν και πολλές αναφορές στην ιστοριογραφία, αν και υπήρξε η μεγαλύτερη επιδημία στην Ελλάδα τα νεότερα χρόνια.
    Εδώ μια εργασία του Χρήστου Λούκου για την επιδημία χολέρας το 1854, αλλά στην Ερμούπολη, την έχει ξαναβάλει η Μαρία
    https://ejournals.epublishing.ekt.gr/index.php/mnimon/article/view/7870/7578
    Ο Χ. Λούκος γράφει ότι ετοιμάζει μονογραφία για το πώς αντιμετωπίστηκε η χολέρα στην Ελλάδα και τα Επτάνησα, αλλά δεν την έχω δει πουθενά δημοσιευμένη.

    Εδώ ένα καλό άρθρο της Εφσυν
    https://www.efsyn.gr/nisides/236965_i-holera-toy-1854-hiliades-nekroi-panikos-fygi-kai-aishrokerdeia
    όπου υπάρχουν κάποιες αναφορές σε πηγές, εκτός από εφημερίδες, και στις Ιστορικές Αναμνήσεις του Δραγούμη
    https://anemi.lib.uoc.gr/php/pdf_pager.php?rec=/metadata/3/6/e/metadata-265-0000137.tkl&do=72431_02.pdf&pageno=255&width=460&height=690&maxpage=383&lang=el
    και το μυθιστόρημα του Γεράσιμου Βώκου Κατοχή (1905) που έγινε αργότερα και θεατρικό έργο, που στο σημείο αυτό αναφέρεται και στην επιδημία
    https://anemi.lib.uoc.gr/php/pdf_pager.php?rec=/metadata/b/8/5/metadata-22a29aaf996639692ed2d619110202cc_1283932996.tkl&do=149862_02_w.pdf&pageno=38&pagestart=1&width=1031&height=728&maxpage=177&lang=el

    Και ένα ενδιαφέρον άρθρο για το τοπωνύμιο ‘το μνήμα του Γάλλου’ στο Φάληρο
    https://mlp-blo-g-spot.blogspot.com/2011/10/blog-post_4296.html

  59. Παναγιώτης Κ. said

    Υπάρχει ένας Εμμανουήλ Λυκούδης στη βιβλιοθήκη μου με τίτλος «Διηγήματα» εκδόσεις Νεφέλη, μέγεθος bell που περιμένει κάμποσα χρόνια αδιάβαστο! Η αναγνωστική…απληστία όμως έχει βάλει άλλες αναγνωστικές προτεραιότητες. 🙂
    Μοιράστηκαν λοιπόν διάφορα βιβλία στο μεταχριστουγεννιάτικο τραπέζι και νάμαι τώρα εγώ να προλάβω να διαβάσω τα βιβλία των άλλων στο διάστημα που τους φιλοξενώ.
    Διαβάζω λοιπόν του Yalom «Το πρόβλημα Σπινόζα».
    Πεντακόσιες εύκολες σελίδες με την έννοια ότι ρέουν λόγω του ενδιαφέροντος που παρουσιάζει για μένα το θέμα του βιβλίου.

  60. Μαρία said

    2
    Όσοι δεν την ξέρουν μπορούν να τη διαβάσουν απο δώ https://www.sarantakos.com/kibwtos/mazi/lukoudhs_fqeiria.htm

  61. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    60
    Έχει και ένα γουστόζικο τυπογραφικό. Πανθερά αντί πενθερά 🙂

  62. Νέο Kid Al Afrikii said

    51. Kαπετάνιο, πού έμαθες εγγλέζικα; Στα καράβια από φιλιπινέζους μούτσους; …

    (Παρντόν Στάζυ! Ένα κοκκαλάκι πέταξα μόνο, εντάξει; Κρίμα το ζωντανό να πάει ατάιστο! 😆 )

  63. Corto said

    Χαίρετε και αγαλλιάσθε!

    13 & 16(Spiridione), 18 & 31 (Sarant) κλπ

    Σκέφτομαι, αν συμφωνείτε, να στείλω μήνυμα στην σελίδα του Κουνάδη, μπας και απαντήσει για τυχόν λεπτομέρειες…

    ———————–
    Με την ευκαιρία ένα ερώτημα προς τον Νίκο: Πρόσφατα με έναν φίλο, μάς απασχόλησε ένα κατ’ εμέ ενδιαφέρον ιστορικό-φιλολογικό ερώτημα. Είναι αρκετά εκτενές για να τεθεί απλώς σε ένα σχόλιο. Σε ενδιαφέρει να το γράψω σε μορφή μικρού άρθρου για να δημοσιευθεί και να συζητηθεί εδώ; Εξυπακούεται ότι αν θεωρήσεις ότι ξεφεύγει από το πνεύμα του ιστολογίου, δεν υπάρχει κανένα ζήτημα…

  64. Παναγιώτης Κ. said

    @63. Γιατί δεν μας δίνεις έναν τίτλο;
    Συνήθως τα ερωτήματα είναι σύντομα. Το μέγεθος των απαντήσεων ποικίλει.
    Θυμήθηκα τις γενικές συνελεύσεις στα φοιτητικά αμφιθέατρα και την παρέμβαση του προέδρου της Γ.Σ: » Συνάδελφε, κάνεις ερώτηση ή τοποθέτηση;»

  65. Νέο Kid Al Afrikii said

    Αντε να βάλω κι ένα σχετικό προβληματάκι Συνδυαστικής.

    Είναι γνωστό ότι ο Νικοκύρης ,επειδή ψωνίζει απ το ΙΚΕΑ ο τσίπης…, έχει ράφια που χωράνε 10 βιβλία.

    Ποιά είναι λοιπόν η πιθανότητα τα τρία βιβλία του άρθρου να βρεθούν μαζί (δίπλα-δίπλα, side by side) σε ένα ράφι μεταξύ 10 βιβλίων (συνολικά. 7 + τα τρία) που έχουν τοποθετηθεί τυχαία;

  66. sarant said

    60 Ναι μπράβο

    63 Ναι, στείλε το στον Κουνάδη

    63 πάλι: Στείλε μου το και το βλέπω και σου λέω αν ταιριάζει για αρθρο.

  67. Corto said

    64:
    Αγαπητέ Παναγιώτη Κ., με όλον τον σεβασμό απαντώ:
    Ευχαρίστως να δώσω απλώς έναν τίτλο, αλλά αισθάνομαι ότι δεν είναι και πολύ σωστό να εκτρέψω την συζήτηση σε διαφορετικά θέματα παρακάμπτοντας το σημερινό άρθρο, για το οποίο ο Νικοκύρης κατέθεσε πνευματικόν κόπο να συντάξει. Οπότε ας περιμένω την απάντηση (θετική ή αρνητική) του ιδίου.

    Σε κάθε περίπτωση ευχαριστώ για τον ενδιαφέρον!
    (Τα σχόλιά σου τα διαβάζω πάντα)

  68. Corto said

    66: ΟΚ και ΟΚ

  69. Παναγιώτης Κ. said

    @67. Σε ευχαριστώ.

  70. ΣΠ said

    65
    8×3!x7!/10! = 1/15 = 6,67%

  71. Triant said

    65: 8 * 3! / 10! = μία στις 75.600
    Οι δεκτές τριάδες αρχίζουν σε 8 διαφορετικές θέσεις και κάθε μία έχει 3! μεταθέσεις. Όλες οι μεταθέσεις των 10 βιβλίων είναι 10!.

  72. Triant said

    70: Κοντά πέσαμε 🙂 🙂 🙂

  73. Πέπε said

    @65
    Ράφι που να μην είναι τουλάχιστον μισό μέτρο είναι άχρηστο. Εκτός αν βάζεις δίσκους βινυλίου. Ή αν έχεις πολλά στρέμματα τοίχους να τους γεμίσεις με τέτοια ράφια που όλα να ‘χουν από λίγα βιβλία και κενά για να αναπνέουν.

    Ράφι για 10 βιβλία θα αγόραζα μόνο αν είχα κάποια πολύ μεγάλη σειρά από βιβλία όμοιου μεγέθους (που να ταιριάζουν φυσικά ανά 10 στο ράφι).

    Ξέρω, χαλάω την ποίηση του μαθηματικού προβλήματος…

  74. ΣΠ said

    71
    Ξέχασες τις 7! μεταθέσεις των άλλων 7 βιβλίων.

  75. Αγγελος said

    Αν δέσουμε τα τρία βιβλία μαζί, γίνονται ένα, οπότε υπάρχουν συνολικά 8! τρόποι να μπουν στη σειρά μαζί με τα άλλα — ή μάλλον 6*8!, δεδομένου ότι μπορούν αν δεθούν με 3!=6 τρόπους. Αρα οι πιθανότητες να βρεθούν τυχαία μαζί είναι 6*8!/10! = 1/15 — όχι και τόσο λίγες όσο θα φανταζόταν κανείς αφελώς.

  76. Triant said

    Γιατί ρε παιδιά; Οι μεταθέσεις των άλλων δεν είναι διαφορετικές τοποθετήσεις των βιβλίων; Γιατί τις μετράτε ως μία;

  77. Triant said

    70,74,75: Καλά, εντάξει το κατάλαβα. Ου γαρ έρχεται μόνον. Κι αν έχω ασχοληθεί με αυτά…

  78. sarant said

    73 Πες τους τα

  79. Απόψε παίζει εδώ το εφτά παραγοντικό (7!) που το βλέπουμε μερικές φορές στους τοίχους σαν συνοπτική θλιβερή ανάμνηση της ΘΥΡΑΣ 7. Είναι και οι 5040 (=1x2x3x4x5x6x7) πολίτες της ιδανικής πλατωνικής Πολιτείας.

    Ερώτημα: Όταν σε ένα τραγούδι ακούμε «πολιτεία», τι καταλαβαίνουμε;

  80. 54, … @46
    Κρατάει κόντρα με το μικρό δαχτύλι …

    …το οποίο τυγχάνει να έχει και νυχάκι, όθεν Οοο

  81. Πέπε said

    @79
    Πολύ γενική η ερώτηση, αλλά νομίζω συνήθως πόλη, μεγάλη πόλη (μεγαλύτερη από αυτήν απ’ όπου ερχόμαστε).

  82. ΓΤ said

    79@

    Α, όλα κι όλα, άλλο περίμενα από σένα: j! =~ 0,5−0,155j

    Παίξε μπαλίτσα
    κι άσε τη σπάθη,
    με άγρια Γ(x)
    σαν Τίνα Σπάθη!
    🙂

  83. @ 81 Πέπε

    Εις μνήμην Θάνου Μικρούτσικου.

    Εννοούμε με κάποιο παράδειγμα, αν κάποιος επεσήμανε την αμφισημία. Ξεκινάω από τη σκέψη πως στιχουργοί και συνθέτες δεν θα ήθελαν να φανεί πως επικρίνουν το έθνος/κράτος.

    [ΕΙΣΑΙ Η ΠΡΕΒΕΖΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΙΛΚΙΣ]
    […]
    Ω! πολιτεία του αμανέ στα τουρκοχώρια
    μ’ αυτές τις ρεματιές κι αυτά τα βράχια
    μ’ αυτά τα σπίτια δίπλα στο γιαλό
    μ’ αυτές τις μάνες με το κάρβουνο στα μάτια τους
    θα ‘ρθει ο καιρός που θα φανούν οι κήρυκες
    κι όχι μονάχα ψεύτες και ρουφιάνοι.

    ===============================================
    [ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ]

    Χιλιάδες ο κόσμος, δεν έχεις με ποιον να μιλήσεις
    στερνή συντροφιά μου δυο-τρεις παιδικές αναμνήσεις
    το χαμόγελό μου κοιτάζω στη φωτογραφία
    αυτό δεν μπορεί να το σβήσει καμιά πολιτεία.

    […]

    Ρεκλάμες, πορείες, χαφιέδες, πανό, διαδηλώσεις
    εμπόροι ρουφιάνοι πουλάνε ελπίδες με δόσεις
    κι εσύ με ρωτάς αν αντάμωσα την ευτυχία,
    γραμμένη στον τοίχο την είδα σε μια συνοικία.

    ==============================================

  84. Κι εδώ πολλές πολιτείες.

  85. mitsos said

    η φουσκή

    Δηλαδή το φουσκί < το φουσκίον < (ΑΕ) η φύσκη
    = κοπριά για λίπανση φυτών

    Αλλά αν θέλεις να ίσαι αρχαιοπρεπής οφείλεις να φυλάττεις και το γένος και την προφορά 🙂
    μάλλον και η φούσκα από εκεί.

  86. BLOG_OTI_NANAI said

    Δεν υπάρχει πάντα χώρος για ράφια. Τα βιβλία μου τα έχω μοιρασμένα στο σπίτι, αλλά στο δωμάτιο που συνήθως κάθομαι έχω περίπου 700 βιβλία που χρειάζομαι συχνότερα από τα οποία τα μισά βρίσκονται σε μια βιβλιοθήκη, μερικά επάνω στο τραπέζι και τα άλλα επάνω σε καρέκλες γυρισμένα όμως για να φαίνεται ο τίτλος τους από το πλάι. Δεν χρειάζονται ράφια, όρεξη να τα σηκώνεις χρειάζεται αν τυχόν θέλεις το τελευταίο κάτω.

  87. Πέπε said

    @86
    > > Δεν χρειάζονται ράφια, όρεξη να τα σηκώνεις χρειάζεται αν τυχόν θέλεις το τελευταίο κάτω.

    Φυσικά και δε χρειάζονται. Τα ράφια είναι μόνο για όσους τυχόν δεν έχουν αυτή την όρεξη. 🙂

  88. Πέπε said

    @83 κλπ.:

    Τώρα που το σκέφτομαι, πολλές φορές το συμφραζόμενο σου επιτρέπει να εννοήσεις εξίσου διάφορες σημασίες της πολιτείας: και χώρα-τόπο, και χώρα-κράτος, και πόλη, ακόμη και τα πεπραγμένα κάποιου (όπως «βίος και πολιτεία») ή και άλλα.

    Και ίσως κάποιες φορές να το αφήνουν και επίτηδες ανοιχτό…

  89. Ίσως να μην δέχονται όλοι μια συγκεκριμένη μονολειτουργικότητα του βιβλίου. Όπως και κανενός πράγματος.

  90. @ 88 Πέπε

    Άρα συμφωνούμε. Γράφω κάτι και από την τεκμηρίωσή μου (για τραγούδια μόνο, πολεογραφικη προσέγγιση) κάτι τέτοιο προκύπτει.

  91. BLOG_OTI_NANAI said

    «Τα ράφια είναι μόνο για όσους τυχόν δεν έχουν αυτή την όρεξη»

    Ναι. Μα κάτι περίεργοι άνθρωποι που υπάρχουν 🙂

  92. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μην ξεχνάμε ότι τα βιβλία, εκτός από τη λειτουργική τους αξία, έχουν και διακοσμητκή αξία. Κατάλληλα στοιβαγμένα και διασκορπισμένα σε όλο το σπίτι φτιάχνουν ατμόσφαιρα. ☺

  93. Corto said

    Το ερώτημα προς τον κ. Κουνάδη έχει ήδη αποσταλεί. Αν είμαστε τυχεροί, θα μας απαντήσει. Είναι και χρονιάρες μέρες εδώ που τα λέμε, και δεν παρακολουθούν όλοι την ηλεκτρονική τους αλληλογραφία….

  94. Να καλησπερίσουμε και την εκλεκτή συνάδελφό μας Αλκήστιδα.

  95. Τώρα, με τη βιβλιοθηκονομική πλατφόρμα που άνοιξε, θα ήθελα να κάνω μια ερώτηση.

    Ένας φίλος αναλαμβάνει ένα πρότζεκτ για το οποίο προμηθεύεται εκατό βιβλία. Δεν είναι λογικό και πιθανό, αν είναι και βιβλιόφιλος, όταν ολοκληρώσει το έργο, να τα ταχτοποιήσει κάπου όρθια και με εμφανή ράχη;

  96. # 92

    Και οι εγκυκλοπαίδειες καλές είναι, άσε που σε βοηθάνε ν’ αλλάξεις και κάνα γλόμπο…

  97. ΚΩΣΤΑΣ said

    Να υποθέσω ότι η «Κωμόπολις Φθειρία» είναι ο νυν Σταυρός Φαρσάλων, Παλαιοφάρσαλος ή Παλιοφάρσαλα ή Δεμερλί; όπως το αποκαλούν ακόμη και σήμερα οι παροικούντες την περιοχή; Φυσικά υπό την προϋπόθεση ότι ο Λυκούδης είχε κάποιον τόπο στο μυαλό του και δεν είναι τυχαίο συγγραφικό εύρημα για περιγράψει καταστάσεις που τις συναντούσε κανείς σε όλη την Ελλάδα εκείνη την εποχή. Στην περιοχή της Ελασσόνας υπάρχει χωριό Λυκούδι.

  98. Εσείς γραφήκατε ;

    https://www.sdna.gr/genikes-eidiseis/793861_idryei-tmima-skaki-o-panathinaikos

  99. ΓΤ said

    95@

    Είναι, αλλά αυτή η μορφή τακτοποίησης είναι, ασφαλώς, το αποτύπωμα της δικής του λογικής, άρα το «όρθια και με εμφανή τη ράχη» δεν είναι σίγουρο. 🙂
    H βιβλιοθήκη μου, ας πούμε, είναι χαοτική. Ωστόσο, εντοπίζω ακαριαία αυτό που θέλω μέσα στο χάος. Θα μου πεις, βοηθάει και το καρταλόματο. Δεν βιώνω το χάος ως αταξία, χωρίς να ασεβώ απέναντι στις νόρμες των άλλων. Να σκεφτείς ότι, διαβάζοντας τον Blog στο #86, γούσταρα τρελά. Βέβαια, θυμάμαι μια φορά, και αυτά πάντα συμβαίνουν σε συνθήκες πίεσης, που είχα φάει τα λύσσακά μου για κάτι συγκεκριμένο. Το βρήκα κάτω από ένα ξεχασμένο παντελόνι που βρισκόταν κάτω από ένα ξεχασμένο πανωφόρι, πάνω από τα οποία υπήρχαν βιβλία. Έκτοτε κατάλαβα ότι τα ρούχα είναι σαν τα λόγια. Τα πολλά είναι περιττά.

  100. sarant said

    86-99 Το θέμα είναι να θυμάσαι σε ποιο ράφι/καρεκλα/ ντάνα κτλ βρισκεται το καθε βιβλιο

  101. Γιάννης Κουβάτσος said

    98: Και ξανά προς τη δόξα τραβά…Δις πρωταθλητής Ελλάδος ο Παναθηναϊκός. Πρωταθλητή σ’ όλα τα σπορ παντοτινέ, που λένε.😉 Εκεί είχα γνωρίσει τον Αριστείδη Παϊδούση, ψυχή του τμήματος, και μου είχε δείξει κάποια πραγματάκια στη σκακιέρα.

  102. BLOG_OTI_NANAI said

    99: 🙂

    99,100: Πάντως, η πλάκα είναι πως άμα σου τα τακτοποιήσει κανείς, μετά δεν μπορείς να τα… βρεις!

  103. 🙂

  104. Παναγιώτης Κ. said

    Δεν λένε ότι το χάος είναι μια ανώτερη μορφή τάξης; 🙂
    Αν στα βιβλία δεν μπαίνει άλλο χέρι πλην του δικού σου που τα τοποθέτησε, τότε βρίσκεις εύκολα αυτό που θέλεις.
    Αν τα βλέπεις συχνά, τότε όχι μόνο τα βρίσκεις αλλά καταλαβαίνεις και ποιο λείπει είτε γιατί το πήραν είτε γιατί του άλλαξαν θέση.
    Ωραίο πράγμα τα βιβλία αλλά;
    Τι θα γίνουν όταν δεν υπάρχουν διάδοχοι να έχουν την ίδια αγάπη με σένα που έστησες την οικογενειακή βιβλιοθήκη;

    Έχω στο νου να προσεγγίσω συγκεκριμένο δήμαρχο και να τον χρησιμοποιήσω ως «μέσο» για να δεχτεί η δημοτική βιβλιοθήκη τα βιβλία μου!
    Αν πάλι δεν τα δεχτεί έχω μέρος να τα δώσω αλλά εκεί θα είναι ανενεργά και δεν μου αρέσει!

  105. Πέπε said

    Ναι, κανείς δεν μπορεί να συγυρίσει τα βιβλία του αλλουνού.

    Όσο για τους διαδόχους:

    Δύσκολο πράγμα, όταν έχεις φτιάξει μια βιβλιοθήκη μέρα με τη μέρα επί μια ζωή, να σου ‘ρθει ξαφνικά πακέτο άλλη μία που ο άλλος επίσης την έχτιζε μέρα με τη μέρα επί μια άλλη ζωή. Έστω κι αν δε σου είναι τελείως ξένη.

  106. Γιάννης Κουβάτσος said

    «Τι θα γίνουν όταν δεν υπάρχουν διάδοχοι να έχουν την ίδια αγάπη με σένα που έστησες την οικογενειακή βιβλιοθήκη;»
    Θα καταλήξουν στα παλαιοβιβλιοπωλεία. Ευτυχώς από μια άποψη, γιατί έτσι θα συνεχίζουν να διαβάζονται από βιβλιόφιλους που θα τα επιλέξουν και θα τα απολαύσουν. Έχουν πέσει στα χέρια μου μ’ αυτόν τον τρόπο βιβλία 60 και πλέον χρόνων που ποιος ξέρει ποιος τα είχε αγοράσει, από ποια χέρια πέρασαν και πώς κατέληξαν στον πάγκο του παλαιοβιβλιοπώλη.

  107. William T. Riker said

    Ακριβώς. Είδα κάποτε πριν καμιά δεκαριά χρόνια σε παλαιοπωλείο στο Μοναστηράκι να ξεφορτώνεται ακριβώς μία τέτοια βιβλιοθήκη (ήταν καθηγητή Πανεπιστημίου, νομίζω Θεολογίας). Ο διάδοχος τη σκότωσε σε πέντε λεπτά και, αν και με ξεπερνάει αυτό, δέχτηκε το ποσό που θα έπαιρνε να καθοριστεί με το κιλό! Κατάφερα και πήρα έτσι 2-3 τόμους που με ενδιέφεραν.

    Ο Άγγλος καθηγητής του καθηγητή μου, με άλλα λόγια ο πνευματικός μου παππούς, με τον ίδιο τρόπο πριν πολλά χρόνια είχε καταφέρει να εντοπίσει ένα παλαιό έντυπο του 1708 σε οίκο δημοπρασιών. Είχε βγει στο σφυρί η τεράστια βιβλιοθήκη ενός λόρδου που οι διάδοχοί του ξεκοκάλισαν την πατρική περιουσία εν ριπή οφθαλμού.

  108. Πέπε said

    @107
    Εντάει, φαντάζει ασεβές (και πολλές φορές μπορεί και να είναι όντως). Αλλά επιμένω ότι και για μάχιμο αναγνώστη, που ξέρει τι να σεβαστεί, δεν είναι εύκολο πράγμα να κληρονομήσει μια βιβλιοθήκη.

  109. ΓΤ said

    108@
    «μάχιμος αναγνώστης»
    Μου άρεσε αυτό. Μου θύμισετη τη «μαχιμότητα» στον στρατό.
    Βλέπεις, η φανταροσύνη στο μέτωπο των αράδων είναι διηνεκής (μα)θητεία.

  110. Γιάννης Κουβάτσος said

    108:Πολύ ευχάριστο πρόβλημα, πάντως. Μεγάλη ηδονή να ψαχουλεύεις αυτήν την ουρανοκατέβατη βιβλιοθήκη και να επιλέγεις τι θα κρατήσεις και τι θα δωρίσεις σε δημόσιες βιβλιοθήκες, αν δεν σου αρέσει να «σκοτώνεις» βιβλία στα παλαιοβιβλιοπωλεία.

  111. ΓΤ said

    110@

    Έχεις τίποτα θεματολογικά πλούσιο για ΠΑΟΚ να δώσουμε πριν σφυρίξουμε για τας αιωνίους μονάς;

  112. Γιάννης Κουβάτσος said

    111:Ζαμπούνης κάνει; ☺
    https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&url=https://www.politeianet.gr/books/zampounis-christos-fereniki-paok-afou-264403&ved=2ahUKEwjcivbo8fHtAhURDOwKHX29AEIQFjAVegQIEhAB&usg=AOvVaw1QF82lEXqwrN_1Dbyrubgo&cshid=1609200231223

  113. ΓΤ said

    Άσε, αυτοί είναι ικανοί σε τέτοιο βιβλίο να φτιάξουν Ευρετήριο με λήμμα «ΠΑΟΚ»…

  114. # 112, 113

    Να διαβάσετε το «Γιατί οι γκόμενες προτιμούν τα ΠΑΟΚια» του Αμρ Ουάρντα, εκδόσεις Γ. Αμίκος, Βόλος 2020

  115. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    >>η σταφίδα ήταν το μοναδικό αξιόλογο εξαγωγικό προϊόν της Ελλάδας
    Αναρωτιέμαι τί ψάρια πιάνει αυτό θαυμάσιο προϊόν σήμερα (έχουμε μαύρες και ξανθές εξαιρετικής ποιότητας).
    Α κάτι βρήκα εδώ για το 2019
    https://www.agrotypos.gr/kalliergeies/ampeli/korinthiaki-stafida-afximeni-paragogi-kai-kali-poiotita-fetos-kales-prooptikes

    Την Γκαρσονιέρα του Γουάιλντερ την είδα φέτος το καλοκαίρι! Θερινό σινεμά μέσα σε μια ξεκουφίδα* της καραντίνας και στην ώρα που μας ταίριαζε, σ΄ένα συμπαθέστατο χώρο (Η Αθηνά-στο Χαλάνδρι), μας έλαχε αυτή η ταινία. Την είδα χάριν των υπόλοιπων που προανέφερα κι όμως ρουμπώθηκα από την ομορφιά της. Η κόπια ήταν άριστη και έλαμπαν το ασπρόμαυρα πλάνα. Τη σκεφτόμουν μέρες, και σεναριακά-τόσο χιούμορ πλεγμένο με το δράμα και για τις πληροφορίες από την τότε καθημερινότητα (εργασιακοί χώροι, τρόποι δουλειάς κλπ) και βέβαια για τους θηριώδεις ηθοποιούς Τζακ Λέμον, Σίρλεϊ Μακλέιν κλπ
    Το βιβλίο στα υπόψη, μετά όμως Το ζορμπαλίκι του Νικοκύρη 🙂

    *ξεκουφίδα ,η έκτακτη μικρή καλοκαίρεψη-νησίδα, μέσα σε συνεχιζόμενη κακοκαιρία.

  116. # 115

    Σινεφίλ δεν είμαι αλλά ένα κίνητρο για να δω μια ταινία είναι να παίζει τουλάχιστον ένας από Τζακ Λέμον, Γουόλτερ Ματάου, Πωλ Νιούμαν (η σειρά αλφαβητική)

  117. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ο ΜΑΡΑΣΜΟΣ
    ῏Ηταν σ’ ἕνα λιμάνι τοῦ Κορινθιακοῦ κόλπου πάνω στὴ Ρουμελιώτικη ἀκτή. Τὰ σπίτια ἀνάρια καθρεφτίζονται στὸ γιαλὸ σὲ μιὰ γραμμή, κι ἀγναντεύουν ἀντίκρυ τὸ Μοριά, ποὺ στεφανώνουν ψηλὰ οἱ κορφὲς τῆς Ζήριας. Θέλεις ἦταν ἡ Βιτρινίτσα, θέλεις ἡ ᾽Ιτιὰ.
    Καμιὰ ἑκατοστὴ ὀργιὲς ἀνοιχτά,ἦταν ἀραγμένη μιὰ
    μπρατσέρα, ὄμορφο, καινούριο καραβάκι, ποὺ μόλις εἶχε πρωτοταξιδέψει ἀπ’ τὸ Γαλαξείδι.
    ῏Ηταν ἕτοιμο νὰ φύγη. Τὰ πανιά του ἦταν ἁπλωμένα καὶ ἄρχιζαν νὰ μαζεύουν τὴν ἄγκυρα.
    Ἄξαφνα βλέπω νὰ λύνουν τὴ βαρκούλα του ἀπὸ τὴν
    πρύμη καὶ νὰ τὴ στέλνουν ἔξω. ῞Ενας μονάχα ναύτης ἦταν στὴ βάρκα καὶ δίπλα του ὁλόρθο, ἕνα μεγάλο καραβόσκυλο,ποὺ οὔρλιαζε λυπητερά. Δὲν ἤθελαν, φαίνεται, νὰ τὸ πάρουν, μαζί τους καὶ τὸ ἔστελναν στὸ σπίτι.
    Σαν ἔφτασε ἡ βάρκα στὴν ακρογιαλιά, ὁ ναύτης ἅρπαξε τὸ σκύλο, τὸν χάιδεψε καὶ τὸν ἔριξε στὴ στεριά, φωνάζοντας:
    – Σπίτι! πήγαινε σπίτι!
    Μὰ τὸ σκυλὶ ρίχτηκε στὴ θάλασσα κυνηγώντας τὴ
    βάρκα. ῎Εφευγε ἡ βάρκα γρήγορα, μὰ γρήγορα κολυμποῦσε κοντά της κι ὁ σκύλος λαχανιασμένος.
    Ἡ ἁλυσίδα τῆς ἄγκυρας ἔτριξε δυνατὰ καὶ σὲ λίγο ἡ
    μπρατσέρα γλιστροῦσε σὰ χέλι πάνω στὰ νερά, ἀφἡνοντας πολὺ μακριὰ τὸ πονεμένο σκυλί.
    ᾽Εκεῖνο ἀπελπισμένο γύρισε τὸ κεφάλι κατὰ τὴ στεριὰ καὶ μὲ κόπο κι ἀγωνία πολλή, πρόφτασε νὰ βγῆ καὶ νὰ πέση σὰν ψόφιο πάνω στοὺς σωροὺς τῶν φυκιῶν.
    Σὲ λίγο σηκώθηκε ὁλόρθο καί, τεντώνοντας τὸ λαιμό του οὔρλιαζε σπαραχτικὰ ἀγναντεύοντας τ῏ ἄσπρα πανιὰ τῆς μπρατσέρας, ποὺ χάνονταν στὴν καταχνιὰ τῆς θάλασσας.
    Τὸ ἔβλεπα ἐκεῖ τρεῖς μέρες, καθισμένο πάντα στὸ
    ἀκρογιάλι, ν’ ἀγναντεύη τὸ πέλαγο… Δὲ σάλευε ἀπὸ κεῖ, κάτω ἀπὸ μιὰ μικρὴ ἐξέδρα.
    Τὸ συμπόνεσα. Πήγαινα καὶ τοῦ ‘ριχνα ψωμὶ καὶ κόκαλα.
    Μὰ τοῦ κάκου. Δὲν ἄγγιζε τροφή. Οὔτε γύριζε νὰ τὴ μυρίση.
    Κι ὅλο σούρωνε. Σὲ λίγον καιρὸ τὰ παΐδια του μποροῦσαν νὰ μετρηθοῦν κάτω ἀπ’ τὸ πετσί του.
    Μὰ αὐτὸ δὲν ἐννοοῦσε νὰ φύγη. ᾽Εκεῖ πάντα καθόταν κάτω ἀπ’ τὶς σανίδες τῆς ἐξέδρας.
    Μιὰ μέρα, ἀφοῦ τὸ χάιδεψα, τοῦ ἔδεσα τὸ λαιμὸ μ᾽ ἕνα μαντίλι κι ἔκανα νὰ τὸ πάρω μαζί μου στὸ σπίτι, ποὺ εἶχα στὸ γιαλό κοντά. Μ’ ἀκολουθοῦσε χωρὶς ἀντίσταση κουνώντας τὴν οὐρά του. Σὰν ἔφτασα στὸ σπίτι, τὸ ἔλυσα καὶ τὸ χάιδεψα πολύ. Μὲ κοίταζε μὲ τὰ μάτια τοῦ σκυλιοῦ, γεμάτα εὐγνωμοσύνη καὶ συμπάθεια, μάτια, ποὺ ζωγραφιζόταν μέσα τους ὅλος ὁ βαθὺς καημός, ποὺ τοῦ σπάραζε τὴν καρδιά. Καὶ γλείφοντας τὰ χέρια μου ἔφυγε σιγὰ σιγά. Σὲ λίγο γύρισε τὸ κεφάλι καὶ κουνώντας τὴν οὐρὰ μὲ ξανακοίταξε μὲ τὰ πονεμένα του μάτια καὶ τράβηξε. Σὰ νὰ μοῦ ἔλεγε:
    – Μὴ μὲ πάρης γιὰ ἀχάριστο. Μὰ θέλω κάτω ἐκεῖ στὴν ἐξέδρα, ποὺ τόσο μοιάζει μὲ τὸ καράβι μου, νὰ ξεψυχήσω, ἀγναντεύοντας τὸ πέλαγο καὶ ρουφώντας τὴν ἁρμύρα, ποὺ φέρνει ὁ μπάτης!
    Σὰν ἄκουε τὴν ἁλυσίδα τῆς ἄγκυρας κανενὸς καϊκιοῦ,ποὺ ἄραζε, σηκωνόταν, ἔβγαινε ἀπ’ τὴ σκοτεινή τὀυ τρύπα, κι ἀγνάντευε τὴ θάλασσα μυρίζοντας τὸν ἀέρα. Κι ὅταν καμιὰ βάρκα ζύγωνε στὴν ἀκρογιαλιά, σερνόταν ὡς ἐκεῖ κουνώντας τὴν οὐρά του στοὺς ναῦτες. Κι αὐτοὶ τὸ ἔδιωχναν μὲ περιφρόνηση σὰν παλιόσκυλο.
    Μιὰνύχταπῆγα μὲ μιὰ βάρκα γιὰ ψάρεμα.Εἴχαμε ἀνοιχτῆ μακριὰ καὶ τὸ στεριανὸ ἀγέρι μοῦ ἔφερνε ξεψυχισμένο τὸ οὔρλιασμα τοῦ δυστυχισμένου τοῦ σκυλιοῦ! Γυρίζοντας τὴ χαραυγή, τὸ βρήκαμε ξαπλωμένο κι ἀκίνητο στὴν ἀμμουδιά.
    ᾽Απὸ κεῖ ἀγνάντευε τὴ θάλασσα ὡς τὴ στερνή του ὥρα,περιμένοντας μὲ λαχτάρα τοῦ ἀγαπημἐνου του καραβιοῦ τὸ γυρισμό.
    ᾽Εμμ. Λυκούδης

    Click to access e_1966.pdf

  118. 92, 🙂
    Βέβαια, αν διαθέτεις ράφι, υπάρχουν και διακοσμητικά βιβλία, που είναι και οικολογικά, γιατί δεν έχουν χαρτί μέσα, άσε που δεν κάνεις κόπο να τα διαβάσεις — είναι για να μείνουν στο ράφι.

  119. BLOG_OTI_NANAI said

    118: Φαντάσου να αγοράζει κάποιος τέτοια για να βάζει μέσα τη συλλογή του από κουτσομπολίτστικα περιοδικά… Θα είναι επιβεβαίωση της γνωστής παροιμίας, «απ’ έξω Μπαμπινιώτης και από μέσα ο Φουρθιώτης«.

  120. Alexis said

    Καλημέρα.
    Ωραία η παρουσίαση του Νικοκύρη.
    Αν είχα να διαλέξω ανάμεσα στα τρία θα διάλεγα ασφαλώς το μυθιστόρημα του Κόου.

    #0: Από την άλλη, είναι μια ταινία σινεφίλ, καθώς παρακολουθεί το γύρισμα της ταινίας.
    Μήπως «είναι μια ιστορία σινεφίλ»; Για το βιβλίο δεν μιλάμε πάντα;

    Μέγα το πρόβλημα της τακτοποίησης-αρχειοθέτησης των βιβλίων. Μπορούν να γραφούν διατριβές πάνω σ’ αυτό!
    Όπως αντίστοιχα και η τακτοποίηση βινυλίων-CD για τους μουσικόφιλους!
    Αλλά υπάρχει και χειρότερο! Η αρχειοθέτηση μιας ψηφιακής μουσικής συλλογής σε υπολογιστή ή λάπτοπ!
    Εδώ πια χάνεται η μπάλα, αφού μπλέκονται μορφές αρχείων, προγράμματα αποθήκευσης και αναπαραγωγής, τρόποι προβολής, τρόποι ταξινόμησης και κατηγοριοποίησης, επεξεργασία των πληροφοριών που συνοδεύουν τα μουσικά αρχεία (ελληνιστί metadata 🙂 ) και πολλά ακόμα…

  121. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    118, 119

    Όπως όταν πρωτοβγήκαν τα κινητά. Είχαν κυκλοφορήσει στα περίπτερα κάτι ψεύτικα, πλαστικούρες του δίφραγκου. Τα αγοράζανε κάτι χαζογκόμενες και κορδωνόντουσαν εν μέση οδώ παρλάροντας δήθεν με κάποια φανταστική φίλη. «Δε μπορώ σήμερα, έχω γύρισμα, θα με σκοτώσει η Ρούλα* αν δεν πάω».

    *Μία είναι η εθνική Ρούλα, το πάλαι ποτέ.

  122. Alexis said

    #119: Σαν την στερεοτυπική εικόνα του σκανταλιάρη μαθητή που προσποιείται ότι διαβάζει το σοβαρό σχολικό του εγχειρίδιο και από μέσα έχει διπλωμένο μικυ-μάους ή πορνοπεριοδικό!

  123. Ωραίο, Εφη, ευχαριστώ.
    Ψάχνω να βρω το μέρος μια που αυτός «Τὸ ἔβλεπα ἐκεῖ τρεῖς μέρες, καθισμένο πάντα στὸ ἀκρογιάλι, ν’ ἀγναντεύη τὸ πέλαγο…» αλλά δεν θυμότανε που ήτανε !!
    Πάντως τον καιρό των πανιών η Σκάλα (σήμερα Ιτέα) είχε ελάχιστα σπίτια και όχι μόνιμους κατοίκους από την Κολοπετεινίτσα (σήμερα Τριταία) και η Βιτρινίτσα (σήμερα Τολοφώνας) ήταν κτισμένη μακριά από την θάλασσα για τον φόβο των πειρατών.. Φύκια μαζεμένα στις ακτές μόνο στην Κίσελη έχω δει (σήμερα Πάνορμος) που τα αποθέτει εκεί ο μαΐστρος του Κορινθιακού, στα άλλα μέρη ο αέρας τα διώχνει μέσα στη θάλασσα. Επίσης φυσικό κλειστό λιμάνι δεν έχουν αυτά τα μέρη, εκτός από το Γαλαξίδι, μόνο η Βίδαβη (σήμερα Αγιοι Πάντες) κλείνει λίγο κι έχει τα σπίτια «κοντά στην θάλασσα σε μια γραμμή» όπως και η Ερατεινή που πολλοί μπερδεύουν με την γειτονική Βιτρινίτσα.
    Ας μιλήσουν οι ιστορικοί κι οι γεωγράφοι !

  124. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    122
    Παλιά ιστορία. Ο Μαγκλής (Τα αδέρφια μου οι άνθρωποι) γράφει οτι προπολεμικά, μαζί με το αλάνι της τάξης πιάνανε τα πίσω θρανία και διαβάζανε «κάνα βιβλίο ερωτικό, γιά λήσταρχο».

    *γιά = ή.

  125. # 122

    Κι ένας αξ/κος ΔΝΕΡ (αξιωματικός Διοίηκησης Ναυτικών Εργων) που είχε ένα μαύρο ντοσιέ που έγραφε «Προς εκτέλεσιν» και γύρναγε στο στρατόπεδο να βρει μέρος να λουφάρει και να διαβάσει τα Λούκιλουκ και Αστερίξ που είχε μέσα !

  126. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    125 Εμάς ο άλλος κάτω στο Καλάμι, το παλιό Ιτζεδίν που έκανα κάτι φεγγάρια ναύτης δεν είχε τέτοια προβλήματα. Οχτώ το πρωί που ερχότανε σουκού να κάνει βάρδια, φώναζε σε μας στον ασύρματο, που είχαμε και το βίντεο που έδινε στο ΚΨΜ: Γέφυρα! Βάλε τσόντα!

  127. Alexis said

    Να μας πει ο σχολιαστής ΣτοΔγιαλοΧτηνος τι δουλειά είχαν οι τσόντες στον ασύρματο!
    Δεν είμεθα όλοι αστοιχείωτοι κάφροι σ’ αυτό το ιστολόγιο! 😆

  128. Γιάννης Ιατρού said

    127: 🙂 🙂 🙂 🙂 έχει κάνει σχολή σου λέω!

  129. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    127 Αστοιχείωτε σχολιαστή Αλέξη, το εποπτικό υλικό βρισκόταν εκεί κατά διαταγήν του αξιωματικού φυλακής, στο αρχείο «Εκπαιδευτική τηλεόραση». Αλλά πού να ξέρουν οι χριστιανούληδες μπολσεβίκοι από ιεραρχία και μαθησιακή διαδικασία…
    Εδώ σε θέλω κάβουρα…

  130. @ 127 Alexis

    >> Δεν είμεθα όλοι αστοιχείωτοι κάφροι σ’ αυτό το ιστολόγιο! 😆

    Κι όμως ο Αράουτ βάζει το χέρι του στο Ευαγγέλιο για το αντίθετο. 😆

  131. Γεωργία Τσιπλάκη said

    Να μου επιτρεψετε να επισημάνω ότι το βιβλιο του Coe κυκλοφορησε 5 Νοεμβριου στη Βρετανία …και 22 Νοεμβρίου στην Ελλαδα…και όχι μήνες μετα όπως γραφετε στο άρθρο σας.

  132. Άγγελος Σέρτης said

    131
    Κακώς δεν έχει διορθωθεί η ανακρίβεια, ενώ επισημάνθηκε και σε άλλο μήνυμα…

  133. sarant said

    108 Καθόλου εύκολο δεν είναι

    120 Ωχ, ναι -ιστορία σινεφίλ

    131 Καλά λέτε, το διόρθωσα

    132 Εμ, δεν τα διαβάζω όλα και ολόκληρα τα σχόλια του συγκεκριμένου.

  134. dryhammer said

    Να μας πει ο κύριος Σαραντάκος γιατί κωφεύει συστηματικά στις παραινέσεις των εγκρίτων σχολιαστών του παρόντος ιστολογίου, ενώ σπεύδει να διορθώσει μόλις παρουσιαστούν σχόλια ασήμων που δικαιώνουν το Επιτελείο μας. Μήπως ο κάβουρας είναι φιλαράκος του;

  135. Καλημέρα,
    Μπόλικα νέα ονόματα!

    123 Ψάξε, ψάξε, δεν θα το βρεις. Χωρίς να ξέρω τι είχε στο νου του ο συγγραφέας, επειδή δεν γράφει ιστορία αλλά μυθιστορία μπορεί να πάρει λίγο απ’ το ένα μέρος, λίγο απ’ το άλλο για να περιγράψει το μέρος που εξελίσσεται η ιστορία του. Όπως στη Φεντόρα που (ξανα)είδα χτες (τελικά, την κατέβασα από το λινκ του 43, γιατί απ’ αυτό του 5 μ’ έπρηξε). Που η ιστορία σ’ ένα μεγάλο μέρος της εκτυλίσσεται σ’ ένα νησάκι έξ’ απ’ την Κέρκυρα. Κι όλο παίρνει τη βάρκα ο πρωταγωνιστής να πεταχτεί απέναντι. Αλλά νησάκι δεν υπάρχει έξ’ απ’ την Κέρκυρα. Το νησάκι που δείχνει είν’ η Μαδουρή. Και την πρώτη φορά που πάει να πάρει τη βάρκα φαίνονται και κάτι καφάσια με αναψυκτικά «Νυδρί»! Ή όπως στην παλιά τηλεοπτική σειρά «Αρχιπέλαγος» που ο άλλος έμενε στην Αγιάσο και κατέβαινε στο Πέραμα να πάρει το καΐκι του να πεταχτεί μέχρι τ’ Αϊβαλί. Αν ξέρεις το μέρος, καταλαβαίνεις πως τέτοια πράγματα είν’ αστεία. Αλλά για την πλοκή του έργου, μια χαρά στέκουνε.

    102 Αυτό ξαναπές το!

    Σχετικά με το τι κάνεις τη βιβλιοθήκη σου όταν οι κληρονόμοι δεν έχουν τα ίδια ενδιαφέροντα με σένα. Η δική μου άποψη (αυτό που έκανα εγώ, δηλ) είναι να την μοιράσεις ανάλογα τα ενδιαφέροντα άλλων κι όσο προλαβαίνεις. Ένα μέρος πήγε σε σχολικές βιβλιοθήκες. Ένα άλλο σε φίλους που ενδιαφέρονταν για τα συγκεκριμένα. Κι ένα τρίτο σε παλαιοβιβλιοπωλείο στο Μοναστηράκι (χωρίς να πάρω φράγκο, γνωστός χαλβάς, υπεράνω χρημάτων, αρκεί να είν’ εκεί και κάποιος που τα θέλει να τα βρει). Βέβαια, μέσα στις εκκαθαρίσεις αυτές, έφυγαν και κάνα δυο που θάθελα να τα κράταγα, αλλά τώρα είν’ αργά…

  136. Γιάννης Ιατρού said

    κι ο «ζάρκος» την ίδια σημασία έχει….
    Ο νοών εννοείτο 😎, κατεγράφει

  137. Γιάννης Ιατρού said

    136: εννοείτω ..

  138. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    …κατεγράφη…

  139. sarant said

    134 🙂

  140. Γιάννης Ιατρού said

    Όλα τα ψευτώνυμα βγήκαν βόλτα πρωινιάτικα, τό ΄να πίσω απ΄ τ΄ άλλο Νίκο…
    Άμα ξύνεται, είτε στη γλίτσα, είτε αλλού, δεν θ΄ αργήσει η ανακούφιση!

  141. Γιάννης Ιατρού said

    138: χαχα, α ρε μέρφι

  142. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    140
    Άσε, Γιάννη, καλά τα λέει ο Ντράι παραπάνω. Ο Σαραντάκος κι ο κάβουρας είναι κολλητάρια 🙂

  143. 142 Γιατί, ρε; Εγώ τι είπα; Αλλά ήταν αρχή και δεν το πρόσεξες 🙂

  144. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    143 Πού ωρέ? Με μπερδεύεις και θα βγάλω το μονομελές μποϊλήδικο τριχωτό καφέ επιτελείο από την υπόγα 🙂

  145. Γιάννης Ιατρού said

    144: στο 135, αρχή 🙂

  146. Γιάννης Κουβάτσος said

    Είπαμε, τόσους ετερώνυμους μόνο ο Πεσόα και ο Βάτμαν. Ο Πεσόα είχε 72 ετερώνυμους, ο Βάτμαν έχει μετρηθεί πόσους έχει;

  147. 145 Ευχαριστώ συνονόματε.

    144 Για επιβεβαίωση στο 135 γράφω:
    Καλημέρα,
    Μπόλικα νέα ονόματα! (έντονα εδώ για να φανούνε. Ντουζ ντουζ τσέρατα* τα θέλεις πια).

    * Την έκφραση αυτή τη λέμε στο χωριό μου για κάποιον που θέλει πολύ μεγάλη ανάλυση, αλλά επίσης και σε παιδικό παιχνίδι που κάποιος ψάχνει κάτι (που μπορεί να είναι μπροστά στα μάτια του) συμπληρωμένο με άνξει μάκι τς εύρει τα. Και ναι μεν τα τσέρατα είναι τα κέρατα, το άλλο μάλλον είναι κατανοητό, άνοιξε μάτια και βρες τα, αλλά δεν έχω ιδέα από που προκύπτει αυτό το ντουζ ντουζ (με παχύ παχύ ζ, καμιά σχέση με το ντους).

  148. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    147 Ή στο χωριό ανθούν οι εξωσυζυγικές σχέσεις και τα φροντιστήρια γαλλικών (και μετράνε τα κέρατα με τη ντουζίνα), ή κατά κάποιο τρόπο συνδέεται με το τρκ düz = ίσιος, ευθύς.

  149. ΣΠ said

    134
    Πρέπει να ανήκω στους έγκριτους, αφού η δική διόρθωση (σχόλιο 45) αγνοήθηκε. 🙂

  150. sarant said

    149 Αναγνωρίστηκε όμως

  151. Κιγκέρι said

    147:

    «Αν είχε κέρατα θα σ’ έμπριζε», λέμε εμείς όταν κάποιος ψάχνει κάτι που είναι μπροστά στα μάτια του.

  152. ΓΤ said

    Πάντως, ο «Λυκούδης» Απρίλη βγήκε…

  153. Γιάννης Κουβάτσος said

    Μια που μιλάμε για παλαιοβιβλιοπωλεία, βρήκα χτες και αγόρασα το βιβλίο του Γιάννη Καψή «50 χρόνια στο κουρμπέτι». Και διαβάζω για την εκτέλεση του Πλουμίδη. Τα τυπογραφικά λάθη που λέγαμε, σκέφτηκα. Αλλά παρακάτω και πάλι Πλουμίδης και δώστου Πλουμίδης και ξανά μανά Πλουμίδης. Πλουμπίδης ούτε μια φορά. Είναι δυνατόν να γίνονται τέτοια χοντροειδή λάθη; Θυμάται σ’ αυτό το βιβλίο και το όνομα του τελευταίου τυπογράφου ο Καψής και δεν θυμάται το όνομα του Πλουμπίδη; Κανείς δεν έλεγξε το κείμενο, πριν τυπωθεί; Εκδόσεις Λιβάνη το βιβλίο.

  154. Γιάννης Ιατρού said

    149: 😂😂😂

  155. 148 Εμ, τα δικά μου τα τούρκικα είναι απειροελάχιστα. Κάπως δίκιο πρέπει νάχεις. Και τα κέρατα τα λένε κι στην απέναντι μεριά του Αιγαίου, βλέπω 🙂 Τώρα, πώς γίνονται οι συνδέσεις ακριβώς…

  156. spyridos said

    Ωραία τα σχόλια για τις βιβλιοθήκες σας και τον τρόπο «αρχειοθέτησης» των βιβλίων σας.
    Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν στοιβάζω πια βιβλία και πήρα λίγο ανάσα.
    Και στην Ελλάδα τα έδωσα όλα.
    Μόνο για δυο μετάνιωσα. Το λεξικό του Δημητράκου και την ΠΛΗΡΗ συλλογή του Αστεριξ στα Ελληνικά.

    Το γραφείο του Γιόζεφ Σούντεκ φωτογραφημένο από τον ίδιο

  157. ΣΠ said

    156
    Σαν αυτόν δεν είναι κανένας.

  158. Γιάννης Ιατρού said

    157: χαχα, σαν το «υπόγειο» κάπως 🙂 🙂

  159. Corto said

    66 (Sarant) σε σχέση με Spiridione, σχ.13 κλπ:

    Σήμερα είχαμε την τιμή να λάβουμε απάντηση από τον πολύ σπουδαίο μελετητή του ρεμπέτικου κ. Παναγιώτη Κουνάδη.

    Η απάντησή του (όσον αφορά το ζήτημά μας περί κειμένου του Εμμανουήλ Λυκούδη κλπ) είναι η εξής:

    » Αγαπητέ κ……….

    Χρόνια Πολλά και Καλή Χρονιά!

    Είμαστε ιδιαίτερα χαρούμενοι που επικοινωνήσατε μαζί μας.
    Ευχαριστούμε θερμά για τα τόσο επαινετικά σας σχόλια και δεσμευόμαστε για τη συνέχιση των προσπαθειών μας.
    Παρακολουθούμε με ενδιαφέρον το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου και τις αναρτήσεις της εξαιρετικής «παρέας».
    Θα θέλαμε κι εμείς με τη σειρά μας να εκφράσουμε τα συγχαρητήριά μας για τις δράσεις σας.
    Σχετικά με το κείμενο του Εμ. Λυκούδη, την ίδια απορία έχουμε κι εμείς. Η μελέτη του παλιού υλικού καταδεικνύει πόσα πράγματα είναι πιθανόν να αλλάξουν χωρίς να μπορούμε να προσεγγίσουμε την αιτία αυτών των αλλαγών.

    Με χαρά να τα πούμε κι από κοντά.

    Με εκτίμηση,

    Για το Αρχείο Κουνάδη

    Παναγιώτης Κουνάδης»

  160. sarant said

    159 Ευχαριστούμε Κόρτο. Καμαρώνουμε για τα καλά λόγια.

  161. Spiridione said

    Ευχαριστούμε Κόρτο.

  162. Corto said

    160 (Sarant):
    Νίκο εγώ σε ευχαριστώ (όπως και τους λοιπούς φίλους) για όλο το πεδίο που μας δίνεις να επικοινωνούμε σε τόσο ενδιαφέρον επίπεδο. Σε κανένα μισάωρο έως μία ώρα θα σου στείλω ημέηλ για κάτι σημαντικό (κατά την γνώμη μου), αν δεν σε ζαλίζω. Σε ευχαριστώ πολύ εκ των προτέρων!

  163. Corto said

    161:
    Spiridione εγώ σε ευχαριστώ, τόσο για το σπουδαίο άρθρο που έγραψες περί μόρτηδων κλπ, όσο και για την εν γένει συνέχεια της συζητήσεως. Μακάρι να τα πούμε και από κοντά!

  164. Γιάννης Ιατρού said

    159: Σ΄ ευχαριστώ κι εγώ Corto για την προσπάθεια και βεβαίως χαίρομαι ιδιαίτερα που μας απάντησε ο κος Κουνιάδης🤩👍.

    ΥΓ: Θα σκάσει απ΄ τη ζήλια του γνωστός «σχολιαστής» που μόνο να κριτικάρει με κακιούλες ξέρει 😂

  165. Corto said

    164:
    Γεια σου Γιάννη μερακλή και μάγκα!
    Για σένα αφιερωμένο το ασμάτιο:

  166. Αράουτ said

    164: Αφελέστατε Ιατρού,

    γιατί να σκάσει ο γνωστός σχολιαστής; Είναι πασίγνωστο ότι ο 76χρονος κ. Παναγιώτης Κουνάδης είναι πολύ απλός και καλωσυνάτος άνθρωπος και απαντάει σε όλους. Γιατί να μήν απαντήσει στον παγκοσμίως άγνωστο μελετητή του Ρεμπέτικου, Corto;

    Το θέμα είναι αλλού και μή κάνεις ότι δεν το πήρες χαμπάρι: Όταν ο κ. Π. Κουνάδης γράφει στον Corto…

    «Παρακολουθούμε με ενδιαφέρον το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου και τις αναρτήσεις της εξαιρετικής «παρέας».»

    …ποιά παρέα εννοεί; Έχει παρέα ο κ. Σαραντάκος που του γράφει τα άρθρα; Θεός φυλάξοι… Ο κ. Κουνάδης εννοεί κάποιους εκλεκτούς σχολιαστές που δίνουν άλλο κύρος στο Ιστολόγιο με τις καθημερινές αποκαλύψεις τους, με πρώτον και καλύτερο τον Αράουτ και το Επιτελείο του.

    Είναι καιρός να μάθεις, αστοιχείωτε Ιατρού, ότι ο κ. Παναγιώτης Κουνάδης είναι εδώ και χρόνια φίλος συνεργατών του Επιτελείου μας. Αν ο αδαής Corto γνώριζε το βιογραφικό του κυρίου Κουνάδη, θα τον ρωτούσε κάτι άλλο σημαντικό που ενδιαφέρει πρωτίστως το παρόν Ιστολόγιο, και όχι τα ασήμαντα περί Λυκούδη:

    Την περίοδο 1961-67, ο κ. Π. Κουνάδης υπήρξε συμφοιτητής στο Ε. Μ. Πολυτεχνείo του μοναχογιού του Αρχηγού της 21ης Απριλίου, Χρήστου Παπαδόπουλου (ο Χρήστος στους Χημικούς Μηχανικούς, ο Κουνάδης στους Μηχανολόγους). Μαζί με τον πρώην Πρύτανι του ΕΜΠ, Νίκο Μαρκάτο (που ήταν συμφοιτητής του Χρήστου στους Χημ. Μηχ.) ο κ. Κουνάδης είναι αυτός που αποκάλυψε στο εμβρόντητο Ρωμέικο ότι ο μοναχογιός του Δικτάτορα Παπαδόπουλου ήταν κορυφαίο στέλεχος της Κομμουνιστικής «Νεολαίας Λαμπράκη» και δεδηλωμένος αριστερός. Πρωτοστατούσε σε όλες τις προχουντικές διαδηλώσεις της «Νεολαίας Λαμπράκη» και ερχόταν σε μόνιμη σκληρή κόντρα με τον ακροδεξιό πατέρα του, ο οποίος φρόντισε να τον ξαποστείλει στις ΗΠΑ με υποτροφία για να τον ξεφορτωθεί και να μή τον έχει στα πόδια του, καθόλη την Επταετία της «Ελλάδος των Ελλήνων Χριστιανών».

    Αυτά έπρεπε να ρωτήσει ο αδαής Corto τον κ. Παναγιώτη Κουνάδη και όχι τις παπαριές περί Λυκούδη

  167. Corto said

    Τώρα να του απαντήσω του ΧατζηΑβάταλου ή να τον γράψω στα παλαιότερα των υποδημάτων; Πείτε εσείς (Sarant και Γιάννη και οι υπόλοιποι) γιατί έχω τα νεύρα μου από πέντε χρονών (που λέει και ο Βέγγος)…

  168. Αράουτ said

    Τί να μού απαντήσετε κύριε Corto (167) μου;

    Διαψεύδετε έστω και έν ιώτα από όσα αποκαλυπτικά γράφω στο σχόλιο 166;

    Εδώ σε θέλω κάβουρα που περπατάς στα κάρβουνα…

  169. sarant said

    167 Μπα….

  170. Corto said

    Παρκάμπτω την σοφή συμβουλή του Νίκου (169) και γράφω λόγω θυμού τα εξής:

    168:
    Ναι κύριε ΧατζηΑβάταλε, διαψεύδω καταρχήν ότι σπούδασε ο «Κουνάδης στους Μηχανολόγους»
    Ο Κουνάδης είναι Πολιτικός Μηχανικός, όχι μηχανολόγος.
    1-0

    Πάμε παρακάτω:
    «Γιατί να μην απαντήσει στον παγκοσμίως άγνωστο μελετητή του Ρεμπέτικου, Corto»

    Γιατί, δήλωσα πουθενά ότι είμαι μελετητής του ρεμπέτικου, γνωστός ή άγνωστος; Αν ήθελα να προβληθώ θα έβαζα κανονικό όνομα, όχι ψευδώνυμο. Η δουλειά μου είναι εντελώς διαφορετική (οι φίλοι του ιστολογίου γνωρίζουν τι δουλειά κάνω).
    2-0

    «όχι τις παπαριές περί Λυκούδη»

    Παπαριές είναι η ανίχνευση του ζητήματος αν η λέξη μόρτης είχε ταυτιστεί με αυτήν του απόλοιμου ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα; Τότε εσύ τι σκατά ψάχνεις κάθε σεξουαλική λέξη αν τυχόν εμφανίζεται προ τόσων αιώνων ή είναι παλαιότερη; Γιατί οι δικές σου εμμονές είναι πιο ενδιαφέρουσες από τις δικές μου;
    3-0

    Μετανιώνω που κάποτε δια ζώσης (με φίλους του ιστολογίου) είχα υπερασπιστεί την παρουσία σου εδώ μέσα.

    DIXI

  171. Αράουτ said

    Κύριον Corto (170):

    1) Το 1-0 ήταν οφσάιτ: Σιγά το λάθος που έκανα: Μηχανολόγος αντί Πολιτικός Μηχανικός. Η ουσία είναι αλλού:
    – Υπήρξε συμφοιτητής του μοναχογιού του δικτάτορα στο ΕΜΠ; Ασφαλώς και υπήρξε
    – Αποκάλυψε (μαζί με τον Νίκο Μαρκάτο) ότι ο Χρήστος ήταν κομμούνι του κερατά; ΒΕΒΑΙΟΤΑΤΑ ναί

    2) Το 2-0 ακυρώθηκε κατόπιν μελέτης του VAR: Παραδέχεστε κι εσείς ότι είστε παγκοσμίως άγνωστος ερασιτέχνης στην μελέτη του Ρεμπέτικου

    3) Το 3-0 είναι όντως έγκυρο γκόλ, δεδομένου ότι δεν εγνώριζα τι ερωτήσατε τον κ. Π. Κουνάδη

  172. Πέπε said

    > > δεν εγνώριζα τι ερωτήσατε τον κ. Π. Κουνάδη

    Δεν ήταν και κανένα μυστικό. Το #159, όπου ο Κόρτο μεταφέρει την απάντηση του Κουνάδη, αρχίζει ως εξής: «66 (Sarant) σε σχέση με Spiridione, σχ.13 κλπ:»

  173. Γιάννης Ιατρού said

    Cοrtο, μην ασχολείσαι. Προφανώς κτύπησα διάνα με την ΥΓ του 164 😂😂, φαίνεται από τις αντιδράσεις.
    Πάντως η κακεντρέχεια, το μένος, η προσπάθεια να σπιλώσει, να θίξει τον άλλο, είναι προφανώς πλέον εκτός κάθε ελέγχου στο άτομο,

  174. Corto said

    171:
    Τέλος πάντων, προσλαμβάνω την απάντησή σου ως έμμεση συγγνώμη και σε συγχωρώ, αλλά να κόψεις εντελώς τις παρέες με τους φίλους σου τους νεοναζί (ξέρεις τι εννοώ) για να μιλάμε φυσιολογικά. Ενώ έχεις να πεις κάποια ενδιαφέροντα πράγματα, τους αλλάζεις τον Ανανία, για να προκαλέσεις του δήθεν «αδαείς». Η σκανδαλοθηρία σου δεν είναι δείγμα εξυπνάδας.

    ‘Αντε άκου και αυτό και μπον νουί:

  175. Corto said

    172 (Πέπε ) και 173 (Γιάννη):
    Δίκιο έχετε, αλλά τέλος πάντων παρασύρομαι από τα νεύρα μου….

  176. Spiridione said

    163. Ναι, μακάρι κάποια στιγμή.
    170. Κάποιες επισημάνσεις: ότι η λ. απόλοιμος απέδιδε επίσημα τη λ. μόρτης φαίνεται ήδη από τη δεκαετία του 1830, αλλά σε σχέση με την πανώλη. Π.χ. σε κείμενα του 1837 για την επιδημία πανώλης στον Πόρο. Μέχρι τότε οι επιδημίες πανώλης ήταν συχνές, άρα φυσιολογικό να υπήρχαν άνθρωποι που είχαν αποκτήσει ανοσία και να τους έδωσαν την επίσημη ονομασία απόλοιμοι. Αυτό που δεν ξέρω είναι αν η λέξη μόρτης (ή απόλοιμος) είχε χρησιμοποιηθεί και σε επιδημίες χολέρας και στην επιδημία του 1854. Επίσης, δεν ξέρω αν υπήρχε ανοσία στη χολέρα και αν υπήρχαν άνθρωποι τότε που είχαν αποκτήσει ανοσία δεδομένου ότι ήταν σπάνιες στον ελληνικό χώρο οι επιδ. χολέρας. Τέλος, δεν ξέρω αν είχε επεκταθει η σημασία του μόρτη για όλους όσους έθαβαν νεκρούς και έκαναν τις βρώμικες δουλειές γενικά σε όλων των ειδών τις επιδημίες. Δεν αποκλείεται, αλλά δεν το ξέρω. Είχα αναρωτηθεί αν η μεταφορική σημασία του μόρτη γεννήθηκε την Αθήνα, ας πούμε λόγω της ευρείας χρήσης της λέξης στη μεγάλη επιδημία του 1854 όπως κάποιοι υποστηρίζουν, ή αν ξερωγώ γεννήθηκε στη Σμύρνη ή την Πόλη που είχαν μεγάλες επιδημίες πανώλης τον 19ο αιώνα.
    Υ.Γ θα σου λεγα κι εγώ μην ταίζεις το τρολ.

  177. Αράουτ said

    1) Κύριον Πέπεν (172),

    από την απάντηση του κ. Π. Κουνάδη (μόνο αυτήν διάβασα) δεν προκύπτει τί τον ρώτησε ο κ. Corto

    2) Κύριον Corto (174)

    Για ποιούς νεοναζί και για ποιά σκανδαλοθηρία μιλάτε; Άνθρωπος που δηλώνει φανατικός Αμερικανολάτρης (όπως δηλώνει ο Αράουτ και το Επιτελείο του) και πως αν το Ρωμέικο είχε λίγο μυαλό θα γινόταν εδώ και 50 χρόνια η 51η Πολιτεία των ΗΠΑ, όπως είχε προτείνει ο μακαρίτης Σπύρος Άγκνιου στον Γ. Παπαδόπουλο το σωτήριον έτος 1971, μπορεί να είναι ή να κάνει παρέα με νεοναζί;

    Και γιατί αποκαλείτε σκανδαλοθηρία τις συνεχείς καθημερινές αποκαλύψεις του Επιτελείου μας που φέρνουν καινούργιους αναγνώστες στο Ιστολόγιο και το ανεβάζουν συνεχώς στην βαθμολογία της Alexa;

    3) Ζηλιάρη Ιατρού (173),

    αυτό που δεν λές στους ανυποψίαστους αναγνώστες είναι το εξής: Το Σαραντάκειο Ιστολόγιο μπήκε στο Νέον Έτος 2021 όντας στην 997η θέση της Βαθμολογίας της Alexa. Χθές Κυριακή 3 Γενάρη στις 2 μ.μ. ανέβηκε στην 915η θέση όπου βρίσκεται μέχρι τώρα που γράφω (ξημερώματα 4ης Γενάρη). Σημειωτέον ότι η 915η θέση αποτελεί ρεκόρ 4ετίας και είχε να ξανασυμβεί από το τέλος του 2016.

    Το θεωρείς τυχαίο αυτό; Γιατί ανεβαίνει συνεχώς το παρόν Ιστολόγιο από τις 13 Σεπτέμβρη που πρωτοέσκασε μύτη ο Αράουτ εδωπέρα; Στις 13/9/2020 βολόδερνε στο 1.750 της Alexa και σήμερα είναι 56 μόλις θέσεις μακρυά από το ασύλληπτο 859 (ατομικό ρεκόρ 11ετίας) που είχε πετύχει στα μέσα του 2016 επί ημερών αειμνήστου Βατάλου.

    Είπα και ελάλησα και αμαρτίαν ούκ έχω

  178. Corto said

    176(Spiridione): Πολύ καλές όλες οι παρατηρήσεις. Θα τοποθετηθώ αύριο, λόγω προχωρημένης ώρας.

  179. Γιάννης Ιατρού said

    178: Περιμένουμε Corto 🙂

    ΥΓ: Σχετικά με τις εμμονές στις Αλέξαινες (επειδή μας τα πρήζει κάθε τόσο (και) μ΄αυτό το θέμα):
    Με τα δεκάδες χρηστώνυμα που έχει ο γνωστός εμπαθής «σχολιαστής =>χαμαιλέων» (που γράφει άρθρα σε φυλλάδες σαν τον ακροδεξιό «Στόχο» και πιο παλιά στην «ΑΛΦΑ ΕΝΑ», με δικαστική καταδίκη (2007) για ρατσιστικές συμπεριφορές, αρθρ. 2 του Ν. 927/79 από το ΙΑ’ τριμελές Πλημ. Αθηνών, κλπ. κλπ.) υπάρχει σχεδόν διαρκής παρουσία του στο μπλογκ (με πολύ λίγες εξαιρέσεις από τα «μπανάκια» που απολαμβάνει, μερίμνη του ΝικοΚύρη). Επομένως οι όποιες διακυμάνσεις με την κατάταξη στου ιστολογίου στην Αλέξαινα δεν έχουν σχέση με την παρουσία ή απουσία του εδωμέσα.
    Και στο κάτω-κάτω χεστήκαμε για τις Αλέξαινες, μόνο ο Αλέξης μας ενδιαφέρει 🙂 🙂 🙂

  180. Corto said

    179: Γεια σου Γιάννη, έστω και με μεγάλη καθυστέρηση εκ μέρους μου! (αλλά πιστεύω ότι άργησα για καλό σκοπό -κάτι σχετικό με το ιστολόγιο)

    176 (Spiridione): Δεσμεύτηκα χθες ότι θα τοποθετηθώ στο σχόλιό σου και γιαυτό ξαναδιάβασα το άρθρο σου για τους μόρτηδες και τους απόλοιμους. Εντάξει, είναι σαφές ότι έχεις καλύψει το θέμα σχεδόν απόλυτα και με μεγάλη εμβρίθεια.
    Επί της ουσίας δεν έχω τίποτα να προσθέσω, αφού και το ζήτημα της προέλευσης της λέξης μόρτης στην μία εκδοχή του κειμένου του Λυκούδη παραμένει μάλλον άλυτο.
    Απλώς σε σχέση με το ζήτημα της μεταφορικής σημασίας του μόρτη και το ερώτημα αν γεννήθηκε στην Αθήνα, στη Σμύρνη ή την Πόλη κλπ, αναρωτιέμαι μήπως η λέξη απέκτησε αυτήν την σημασία λίγο πολύ ταυτόχρονα σε όλες τις πόλεις του ελληνισμού. Ας μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για λιμάνια με συχνή τότε επικοινωνία μεταξύ τους. Αν προσθέσουμε στην ιστορία τα λαζαρέτα, τις καραντίνες στα πλοία, αλλά και τον υπόκοσμο των λιμανιών, ίσως να προκύπτει ότι η λέξη πέρασε από την σημασία του απόλοιμου σε αυτήν του μάγκα συγχρόνως σχεδόν παντού, μέσω των ναυτικών.
    Όλο αυτό βέβαια είναι εικασία, το σημαντικό είναι ότι εσύ εντόπισες τα βασικά στάδια της ιστορίας της λέξης.

  181. Γιάννης Ιατρού said

    Α, δεν το ξέχασες Corto. Μπράβο.
    Αυτή η παρατήρησή σου με τα μεγάλα λιμάνια και την μεταξύ τους διασύνδεση το βρίσκω πολύ σωστό και σημαντικό στοιχείο. Πάντα ακούς εκεί λογής-λογής όρους κι έννοιες, σε πολλές γλώσσες και με σημασίες ενίοτε «εισαγόμενες», κατά τα ειωθότα του τόπου καταγωγής ή διαμονής των ναυτικών.

  182. Corto said

    181:
    Γιάννη μου σε ευχαριστώ πολύ για την απόκριση! Χαίρομαι που βρίσκεις πιθανή την εικασία περί λιμανιών κλπ. Το θέμα ούτως ή άλλως έχει πολύ ενδιαφέρον…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: