Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Ποιος επινόησε τον φραπέ;

Posted by sarant στο 18 Ιανουαρίου, 2021


Μια και σύμφωνα με πολλούς ο καφές φραπέ, ο φραπές που λέμε, είναι το εθνικό μας ρόφημα, έχουμε έναν λόγο παραπάνω να μας ενδιαφέρει η ιστορία του. Κι όμως, το ιστολόγιο δεν είχε ως τώρα αφιερώσει άρθρο στο θέμα. Με το σημερινό μας άρθρο ερχόμαστε να καλύψουμε εν μέρει αυτό το κενό, να μη μας βρει η δωδεκαετία (που τη συμπληρώνουμε τον άλλο μήνα) με μια τόσο σοβαρή παράλειψη.

Ωστόσο, σπεύδω να σας προειδοποιήσω πως εγώ ελάχιστη δουλειά έχω κάνει στο σημερινό άρθρο. Στην πραγματικότητα, παρουσιάζω (αναπτυγμένα) τα όσα διαμείφθηκαν σε μια συζήτηση στο Τουίτερ και όσα είχαν ειπωθεί στο ιστολόγιό μας πριν από 8-9 χρόνια -σε σχόλια βεβαια, όχι σε ειδικό άρθρο.

Το έναυσμα για το άρθρο το πήρα από ένα τουίτ του Θείου Θανάση, που κατά συμπτωση γιορτάζει σήμερα. Ο Θείος Θανάσης (@theiosthanassis) είναι ένας καταπληκτικός αρχειοδίφης, με αστείρευτες γνώσεις (πιθανώς από μέσα) για τον ελληνικό κινηματογράφο, αλλά και για πολλά άλλα θέματα. Αν έχετε Τουίτερ, αξίζει να τον (παρ)ακολουθείτε -εδώ που τα λέμε, και δέκα λογαριασμούς μονάχα να ακολουθείτε στο Τουίτερ, ο Θανάσης αξίζει να είναι ένας από αυτούς.

Για πολύ κόσμο, η απάντηση στο ερώτημα του τίτλου είναι σαφής. Πολλοί έχουν ακούσει ή έχουν διαβάσει την ιστορία που ευρύτατα κυκλοφορεί, ότι τον φραπέ τον εφεύρε, ή τον επινοησε, κατά τύχη, ο Δημήτρης Βακόνδιος, τον Σεπτέμβριο του 1957, στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης.

Σύμφωνα με το άρθρο της ελληνικής Βικιπαίδειας:

Η δημιουργία του φραπέ ήταν τυχαία και συνέβη κατά τη διάρκεια της Διεθνούς Έκθεσης στη Θεσσαλονίκη το 1957. Ο αντιπρόσωπος της ελβετικής εταιρίας Nestlé στην Ελλάδα Γιάννης Δρίτσας παρουσίαζε ένα νέο προϊόν για παιδιά, ένα σοκολατούχο ρόφημα, που παρασκευαζόταν στιγμιαία αναμιγνύοντάς το με γάλα και χτυπώντας το με σέικερ. Ο Δημήτριος Βακόνδιος, υπάλληλος του Δρίτσα, συνήθιζε να πίνει Nescafé, στιγμιαίο καφέ που παρασκευάζεται από την Nestlé. Σε ένα διάλειμμα που έκανε κατά την διάρκεια της έκθεσης θέλησε να πιει καφέ, αλλά επειδή δεν έβρισκε ζεστό νερό σκέφτηκε να χρησιμοποιήσει το σέικερ για να φτιάξει τον καφέ του με κρύο νερό. Έβαλε καφέ, ζάχαρη και νερό, τα κούνησε και δημιούργησε τον πρώτο καφέ φραπέ της ιστορίας. Μετά από χρόνια δήλωνε ότι δε μπορούσε να συνειδητοποιήσει πως ένα απλό πείραμα τον οδήγησε στην εφεύρεση του διασημότερου ροφήματος στην Ελλάδα.

Το άρθρο της Βικιπαίδειας βασίζεται σε άρθρο της Μηχανής του χρόνου, όπου μπορείτε να δείτε και φωτογραφία του Δ. Βακόνδιου.

Το άρθρο δεν μας λέει αν ο Βακόνδιος ονομάτισε «καφέ φραπέ» την «εφεύρεσή» του, ούτε ποια ήταν τα αμέσως επόμενα βήματα στη διάδοση του ροφήματος.

Ωστόσο, ένα εύρημα του Θείου Θανάση ρίχνει σκιά αμφιβολίας στα πρωτεία του Βακόνδιου. Πρόκειται για διαφημίσεις εφημερίδων, από το καλοκαίρι του 1957, δηλαδή πριν από την «τυχαία» εφεύρεση του Βακόνδιου.

Όπως βλέπετε, ήδη από τον Ιούλιο του 1957, δυο μηνες πριν από την έκθεση της Θεσσαλονίκης, ο Δρίτσας διαφήμιζε ένα κρύο ρόφημα Νεσκαφέ φραππέ (με δύο π κατά την ορθογραφία της εποχής που δεν απλοποιούσε τα δάνεια).

Θα πείτε, υπάρχει μια διαφορά: ο φραπές της διαφήμισης γίνεται με «νεσκαφέ, ζάχαρη, κρύο νερό και πάγο», χωρίς σέικερ και χωρίς αφρό, ενώ ο φραπές του Βακόνδιου έγινε με σέικερ και αφρό. Να την κρατήσουμε αυτή τη διαφορά και να προχωρήσουμε την εξιστόρηση.

Στην ίδια συζήτηση στο Τουίτερ, ο Θείος Θανάσης αναγνώρισε αμέσως μετά ότι «έρχεται δεύτερος» στην αμφισβητηση της εφεύρεσης του Βακόνδιου, διότι είχε προηγηθεί άρθρο του Μιχάλη Κατσίγερα στον Γαστρονόμο το 2013 και σε αναδημοσίευση στην Καθημερινή το 2017, όπου επίσης γίνεται αναφορά στις παραπάνω διαφημίσεις ενώ υπενθυμίζεται επίσης ότι καφέ φραπέ σερβίριζε ήδη από το 1948 ο Νίκυ Γιάκοβλεφ στο θρυλικό Πέτρογραδ. Ο Κατσίγερας παραθέτει ακόμα διαφημίσεις του 1950, όπως και ένα απόσπασμα από τη Νιου Γιορκ Τάιμς από το μακρινό 1894: Miss Dashiell poured tea and Miss Anna Dashiell served cafe frappe. Τι καφές φραπέ ήταν αυτός του 1894 θα το δούμε παρακάτω.

Αλλά υπήρξε και άλλο άρθρο, επίσης του 2017, στο antikleidi.com, με μπόλικη τεκμηρίωση, που επίσης αμφισβητεί τα πρωτεία του Δ. Βακόνδιου.

Tόσο το άρθρο του Κατσίγερα, όσο και του antikleidi.com αναφέρουν μια σκηνή από την κωμωδία «Προπαντός ψυχραιμία», των Ηλιόπουλου-Φωτόπουλου, του 1951, στην οποία Ηλιόπουλος και Φωτόπουλος δουλεύουν στο μπαρ ζαχαροπλαστείου. Και ακούγεται ο Ηλιόπουλος να προειδοποιεί τον Φωτόπουλο: «Την παραμικρή στραβοτιμονιά να κάνεις, θα μας κάνουνε καφέ φραπέ». Ακούστε το κι εσείς:

Θα συμφωνήσετε ότι είναι εντυπωσιακό εύρημα.

Ποιος όμως ανέφερε πρώτος το εύρημα; Όχι ο Θείος Θανάσης, όχι ο Μιχάλης Κατσίγερας, όχι το antikleidi.com αλλά, δεν θα το θυμάστε ίσως, το ιστολόγιό μας!

Ή μάλλον, για να αποδώσουμε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, όχι γενικά και αόριστα το ιστολόγιό μας, αλλά ο παλιός σχολιαστής Νίκος Μαστρακούλης, ο οποίος σε σχόλια άσχετου άρθρου του 2012, δηλαδή αρκετούς μήνες πριν από το άρθρο του κ. Κατσίγερα, είχε γράψει:

Μπορείτε να δείτε εδώ το σχόλιο του Ν.Μαστρακούλη, που όπως ήταν αναμενόμενο έκανε αίσθηση και προκάλεσε σοβαρή και γόνιμη συζήτηση (και θα θυμηθούμε και μερικούς φίλους και φίλες που δεν σχολιάζουν πια…).

Ομολογώ κοκκινίζοντας ότι το εύρημα του Ν.Μ. και ολη τη συζήτηση το είχα ξεχάσει. Όπως είπα και στον Στάζιμπο, διότι αυτός μου το θύμισε, είναι πολύ φίλος μου ο Αλοΐσιος (και μη ρωτήσετε ποιος είναι αυτός, πάντως και το επώνυμό του από Αλ- αρχίζει).

Όλα τα είπαμε, αλλά δεν λεξιλογήσαμε ακόμα. Και θα χρειαστεί.

Λοιπόν, η λέξη «φραπέ» είναι δάνειο από το γαλλ. frappé (γι’ αυτό και το έγραφαν φραππέ παλιά), μετοχή του ρήματος frapper που θα πει «χτυπάω». Άρα «χτυπημένος» ο φραπές; Χμμμ… καταρχήν όχι.

Και λέω καταρχήν όχι επειδή στα γαλλικά frappé, όταν χρησιμοποιείται για ποτά, σημαίνει «παγωμένος». Τυπική χρήση είναι η σαμπάνια φραπέ, όπου το μπουκάλι μπαίνει στην παγωνιέρα μαζί με τριμένο πάγο ή παγάκια.

Όπως είδαμε και πιο πάνω, από τα τέλη του 19ου αιώνα υπάρχουν αναφορές σε cafe frappe, είτε στα αγγλικά είτε στα γαλλικά, όμως συνήθως πρόκειται για ροφήματα που μοιάζουν με γρανίτες με καφέ ή μιλκσέικ ή παγωτά, όχι όμως για τον σημερινό φραπέ.

Ωστόσο, ο σημερινός φραπέ είναι και παγωμένος (ή έστω κρύος) αλλά και χτυπημένος, στο σέικερ. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι… δυο φορές frappé, μία με κάθε σημασία.

Πότε εμφανιστηκε αυτός ο φραπέ; Και ποια είναι η συμβολή του Δημ. Βακόνδιου, αν υπάρχει, στην επινόηση του φραπέ;

Όπως είδαμε, καφές φραπέ διαφημιζόταν στην Ελλάδα πριν από την τυχαία «εφεύρεση» του Βακόνδιου. Όμως, ήταν ένα ρόφημα που κατά πάσα πιθανότητα φτιαχνόταν ανακατεύοντας με το κουτάλι καφέ σε σκόνη και νερό σε ποτήρι, όπως κάνουμε καμιά φορά και σήμερα αν δεν έχουμε σέικερ (ή τα νεότερα χτυπητήρια). Άρα, αν υπάρχει κάποια συμβολή του Δημ. Βακόνδιου, αυτή είναι το σέικερ και το χτύπημα -όχι αμελητέα.

Έχω όμως μια επιφύλαξη, αν μη τι άλλο επειδή η σκηνή από την ταινία του 1951, με τη φράση «θα μας κάνουν καφέ φραπέ» και την ταυτόχρονη κινηση του Ηλιόπουλου με το σέικερ, παραπέμπει σαφώς σε χτύπημα του καφέ.

Σε κάθε περίπτωση, η αλλαγή της σημασίας του «φραπέ» από «παγωμένο» σε «χτυπημένο» έγινε στην Ελλάδα, κάποια στιγμή είτε πριν είτε μετά το 1957. Με δεδομένη την κυριαρχία της γαλλομάθειας εκείνα τα χρόνια, ήταν πολλοί που ήξεραν ότι frappé θα πει «χτυπημένος» -αλλά δεν ήταν τόσο πολλοί εκείνοι που ήξεραν ότι frappé θα πει «παγωμένος», οπότε η νέα σημασία κάλλιστα μπορεί να οικειοποιήθηκε την ορολογία της παλιάς, κάτι που έχει συμβεί αμέτρητες φορές στις γλώσσες.

Πάντως, και στη δεκαετία του 1960 ο φραπές δεν είχε πολύ αφρό, όπως δείχνει και η φωτογραφία από ταινια του 1963 (φροντίδι Θείου Θανάση).

Η σκηνή είναι από την Ψεύτρα, και ο καφές είναι στο πολύ συνηθισμένο τότε ποτήρι με τη μεταλλική βάση.

Συγκλίνουσες μαρτυρίες πιστώνουν τον άφθονο και παχύ αφρό στον Λέντζο με το θρυλικό καφεζαχαροπλαστείο του Παγκρατίου. Πράγματι, σήμερα ο αφρός είναι σήμα κατατεθέν του φραπέ. Αλλά σήμερα είναι εύκολο να φτιάξει καλό αφρό η καφετέρια, τόσες μηχανές υπάρχουν.

Από εκείνο το παλιό άρθρο του 2012 αντιγράφω, όχι χωρίς συγκίνηση, μια μαρτυρία του αξέχαστου φίλου μας, του Spiral Architect, που με αυτήν θα κλείσω το άρθρο:

Όταν ήμουν φοιτητής, γύρω στα 1980, μια περίοδο δούλευα σερβιτόρος σε καφετέρια. Εκείνη την περίοδο οι γνωστές μηχανές φραπέ δεν υπήρχαν, οπότε έπεφτε κάργα σέικερ.Φτιαχνόντουσαν λοιπόν μερικές δεκάδες ποτήρια πυκνού διαλύματος φραπέ χτυπημένου με σέικερ που ανέμεναν στο ψυγείο την παραγγελία.Στο αρχικό χτύπημα έπεφτε μαζί με τη ζάχαρη και τον καφέ κατ’ αναλογία μισή κουταλιά του γλυκού ασπράδι αυγού ζαχαροπλαστικής σε σκόνη.. Στην παραγγελία το παιδί του μπαρ προσέθετε νερό, παγάκια ή και γάλα. Αυτό το φραπέ μπορεί να τον πάλευες δύο και περισσότερες ώρες, χωρίς να «σπάσει» ο αφρός.

Σπίτι μου δοκίμαζα τη συνταγή, διαχωρίζοντας το ασπράδι ενός αυγού για δυο φραπέδες (εμένα και του συγκάτοικου) και το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο με της καφετέριας. Αν το αυγό ήταν βδομάδας και πάνω, το διάλυμα του φραπέ μύριζε ελαφρώς.

 

308 Σχόλια προς “Ποιος επινόησε τον φραπέ;”

  1. Η γενιά του φραπέ είμαστε περήφανοι για αυτό το άρθρο!

  2. raf said

    Καλημέρα! Πολύ ωραίο θέμα.

  3. ΓιώργοςΜ said

    Καλημέρα!
    Πριν από χρόνια, βρέθηκα για δουλειά στην Aix-en-Provence καλοκαίρι. Στα καφέ σέρβιραν έναν κρύο καφέ, που ήταν γαλλικός καφές (φίλτρου) σε μια μεγάλη κούπα, σαν ποτήρι της μπύρας, με πάρα πολλά παγάκια. Καμία σχέση με τους κρύους καφέδες που έχουμε συνηθίσει. Δε θυμάμαι όμως το όνομα, δεν είναι και τα γαλλικά μου της προκοπής, εγώ κρύο καφέ παράγγειλα. Είναι ίσως αυτό το ορίτζιναλ καφέ φραπέ των Γάλλων;

  4. ΓιώργοςΜ said

    Για τον αφρό του καφέ με αντοχές οπλισμένου σκυροδέματος ήταν διάσημος ο «Γαλαξίας» στην πλατεία Νέας Σμύρνης. Έχω ακούσει την ίδια περιγραφή για την τεχνική, δεν ξέρω αν ήταν πατέντα του μαγαζιού ή είχε ήδη διαδοθεί το κόλπο από αλλού.

  5. Αγάπη Νταϊφά said

    Καλημέρα
    μα είναι καφές ο φραπέ ή αναψυκτικό;

  6. atheofobos said

    Πρέπει επίσης να σημειωθεί και η απλοποίηση του καφέ φραπέ σε φραπεδιά!
    https://www.slang.gr/lemma/3513-frapedia
    αλλά και την μηχανή που τον φτιάχνει, την φραπεδιέρα.

  7. Ωραία όλα και σήμερα.

  8. Αγγελος said

    Αν θυμάμαι καλά από τα χρόνια μου στη Βοστόνη, frappe (χωρίς τόνο και προφερόμενο φραπ, μονοσύλλαβα) λέγανε το μιλκσεϊκ. Ήταν από τις γλωσσικές ιδιομορφίες της περιοχής.

  9. Γιάννης Ιατρού said

    καλημέρα,

    Με τα «μέτρα αποφυγής συνωστισμού», πάνε και τα φραπεδάκια έξω κι όλα τα παρελκόμενα.

    Τώρα (ακούω μόνο) μόδα είναι τα εσπρεσάκια κλπ. Εμ… άμα έρχεται ο πολιτισμός, τι; πατροπαράδοτο καφέ θα πιούμε;
    Κι οι εταιρείες πως θα πλουτίσουν, οι τεχνολογικά προηγμένες, αυτές με τις επενδύσεις, εννοώ (που μοσχοπουλάνε κάτι κάψουλες κ.ά. που δουλεύουν στις πολλές ατμόσφαιρες πίεση για να βγαίνει όοοολο το φαρμάκι κι οι ουσίες), όχι μαγαζάκια σαν το καφεκοπτείο του κυρ-Βασίλη στην γειτονιά, αυτό με το καβουρντιστήρι, που μοσχομύριζε όταν πέρναγες απ΄ εξω…, (παιδικές αναμνήσεις που λένε).

    ΥΓ: σήμερα θα γιόρταζε κι «ο κυρ Θάνος», αυτός που πέθανε παραπονεμένος 🤔

  10. sarant said

    Kαλημέρα, χρόνια πολλά στους εορτάζουσες και στις εορτάζουσες (ξέρει αυτή).

    Ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    Από το Τουιτερ μού θύμισαν έναν καφέ φραπέ με καλαμάκι που έπινε κάποιος σε τραγούδι του Αζναβούρ το 1946:

    Il portait un feutre taupé
    Il parlait des onomatopées
    Il buvait des cafés frappés
    Avec des pailles.

  11. ΓιώργοςΜ said

    3 συνέχεια: Βλέπω πως κυκλοφορεί η ορολογία cafe frappe για τον κρύο καφέ, μένει να φανεί αν είναι αυτό που περιγράφεται στις αναφορές του 19ου αι.

  12. Νέο Kid Al Afrikii said

    Εγώ , επειδή είμαι τεμπελχανάς όπως λέει σωστά και ο καπετάνιος…, το πρωί φτιάχω πάντα έναν «ψεύτικο» καφέ. Βάζω δηλαδή νερό σε room temperature και νεσκαφέ και απλά τα ανακατεύω με το κουταλάκι. Το καλυτερότερο «βοηθητικό» τουαλέτας…

  13. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Δε σας νιώθω, ωρέ φραπαίδες.
    Έχω πιεί στη ζωή μου καμιά πενηνταριά καφέδες, τούρκικους, σε κηδείες ή μνημόσυνα. Δεν συμπαθώ το συγκεκριμένο ρόφημα, χωρίς να μου είναι και απεχθές. Αλλά φραπές ρε παιδιά? Ρόφημα με αφρό για ξύρισμα? Άπαγε!
    Σοκολάτα μάλιστα.

  14. Νέο Kid Al Afrikii said

    Μοι προκαλεί κάποιαν εντύπωσιν ότι ουδείς από τους αγράμματους χριστιανούληδες δεν ανέφερε τον σίγουρα ελληνικό «Φρέντον». Aκόμα και οι Ιταλοί «καπουτσίνο γκρέκο» λένε τον φρέντο, και τον έμαθαν παρά τοις Έλλησι…

  15. Πάνος με πεζά said

    Καλημέρα και καλή εβδομάδα ! Πολύ ενδιαφέρον το άρθρο, και όσα μας μαθαίνει.

  16. Νέο Kid Al Afrikii said

    Διατί σπαμοσυλλαμβάνονται τα ημέτερα σχόλια κύριε Σαραντάκο?

  17. Νέο Kid Al Afrikii said

    16. Ω, παγντόν! Ήτο απλώς χρονοκαθυστέρησις…

  18. nikiplos1 said

    Καλημέρα! Ρε τι μαθαίνει κανείς!

  19. sarant said

    16 Δεν έχει δικά σου σχόλια η μαρμάγξ!

  20. nikiplos1 said

    Φρέντος φυσικά… Δυό φρέντους ακούς συχνά ταρίφες να παραγγέλνουν στον Γρηγόρη. Επίσης να θυμίσουμε ότι τα στάρμπακς της Λόντρας αρχές του Μιλένιουμ, ίσως από το ελληνικό φραπέ, είχαν φτιάξει το φραπουτσίνο, το οποίο ιταλόφερνε στα ξένα, αλλά στην ημεδαπή παραπέμπει αλλού και έτσι το είπαν φρεντοτσίνο.
    🙂
    όπως είχε κάνει η ΣΕΑΤ, αλλάζοντας μόνο για την Ελλάδα το Μάλαγα σε Κόρντοβα.

  21. Νέο Kid said

    Η τεχνογνωσία των Ελλήνων μβαρίστας baristas (μην είμαστε και βαρβάροι στην προφορά!…) στον καφέ είναι απαράμιλλη ! Στην Κύπρο μέχρι το 2009-10 έφτιαχναν ένα νερόπλυμα μέσα σε έναν κουβά! (κυριολεκτικά) και το έλεγαν «φραπέ»…
    Έκτοτε όμως , και ένεκα της κρίσεως, εισέρευσαν πλήθος καλαμαράδων μπουφεντζήδων … και επιτέλους πι Κύπριοι έμαθαν να πίνουν και να φτιάχνουν φραπέ και φρέντο της προκοπής…

  22. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Καλημέρα.

    Ὁ ἐξελληνισμὸς τοῦ frappé, μὲ βάση καὶ τὰ προηγηθέντα, εἶναι πλήρης. Λέμε φραπέδες, φραπεδιὰκλπ. Γιατί νὰ μήν λέμε καὶ ὁ φραπές;

    Πάντως στὸ σλὰνγκ ὑπάρχει καὶ ἡ πονηρὴ ἐκδοχὴ τοῦ φραπέ.

  23. Πέπε said

    > > Συγκλίνουσες μαρτυρίες πιστώνουν τον άφθονο και παχύ αφρό στον Λέντζο με το θρυλικό καφεζαχαροπλαστείο του Παγκρατίου. Πράγματι, σήμερα ο αφρός είναι σήμα κατατεθέν του φραπέ. Αλλά σήμερα είναι εύκολο να φτιάξει καλό αφρό η καφετέρια, τόσες μηχανές υπάρχουν.

    Αυτό μόνο άνθρωπος που δεν έχει πιει φραπέ από τον Λέντζο θα το έγραφε.

    Δεν ξέρω ποια χρονική πρωτιά μπορεί να είχε ο Λέντζος, πάντως τον καιρό που ο φραπές είχε αυτονόητα αφρό, του Λέντζου ήταν αλλιώς. Τη στιγμή που στον φέρναν είχε σχεδόν μόνο αφρό, με όχι πάνω από 1-2 δάχτυλα ζουμί στον πάτο. Τις πρώτες γουλιές τις πίνεις όχι για να πιεις καφέ αλλά για να κάνεις λίγο χώρο στο ποτήρι, να ρίξεις νερό. Τότε αρχίζεις να τον πίνεις κανονικά. Κάθε που η στάθμη κατεβαίνει καναδυό εκατοστά μπορείς να ξαναπροσθέτεις νερό, και ο καφές δε νερουλιάζει. Αυτό μπορεί να συνεχιστεί επί εντυπωσιακά πολλές φορές. Επειδή έχω πρόσφατη εμπειρία, γύρω στο πεντάωρο με διαρκή νερώματα (και καινούργια παγάκια) και νορμάλ ρυθμό πόσεως σπάει πλέον ο αφρός και γίνεται ο καφές αισθητά αραιός. Άρα κοίτα να μη σου πάρει πολύ πάνω από 4 ώρες. Όλο αυτό δεν ήταν κάτι που το ξεκίνησε ο Λέντζος και διαδόθηκε, ήταν η ιδιαιτερότητα του Λέντζου.

    Υπήρχε όλη η μυθολογία περί του τι βάζει ο Λέντζος στον φραπέ, λέγαν για αβγά κλπ. Η μαρτυρία του Σπάιραλ είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που βλέπω έγκυρη πληροφορία για αβγό, αλλά απ’ ό,τι βλέπω δεν αναφέρεται στον Λέντζο.

    Το μαγαζί που βρίσκεται σήμερα στη θέση του Λέντζου έχει πάρει και την πατέντα, δηλαδή ανάμεσα σε όσα μπορείς να παραγγείλεις περιλαμβάνεται ο φραπές και -χώρια- ο φραπές Λέντζου. Για πρώτη φορά μέσα σε δεκαετίες, τον φτιάχνουν χωρίς μυστικότητα, μπροστά σ’ όλο τον κόσμο, κι έτσι το μυστήριο έσπασε: πολύ απλά, βάζουν πολύ καφέ και πολλή ζάχαρη.Και το χτυπάνε πολλή ώρα, όχι στη φραπεδιέρα, στο μίξερ.

    Το εφήρμοσα και πέτυχα το ίδιο αποτέλεσμα. Εξάλλου, έχω δει τον ίδιο τον Χρήστο Λέντζο (τον ιστορικά μπάρμπα) να πίνει φραπέ Λέντζου σ’ αυτό το μαγαζί. Τι διάβολο, ο σωστός θα είναι.

    Ετοιμάζουν από πριν ποσότητες μίγματος για καφέ γλυκό. Στα ποτήρια σερβίρουν από μια κανάτα. Όποιος θέλει μέτριο, του βάζουν το «καπέλο», δηλαδή μια καλή δόση έξτρα καφέ από πάνω, που σιγά σιγά τον ανακατεύεις με το καλαμάκι και ενώνεται με το μίγμα. Σκέτος δεν υπάρχει – δηλαδή ο σκέτος φραπές Λέντζου είναι απλώς σκέτος φραπές όπως παντού.

    Το μόνο που λείπει από την εμπειρία Λέντζου του τέλους ’80 – αρχών ’90 είναι τα ποτήρια με το ζάρφι.

  24. Νέο Kid said

    20. 😛 Αυτό έγινε και «αντίστροφα»! Το θρυλικό Pajero (Παντζέρο) ποτέ δεν κυκλοφόρησε σε ισπανόφωνες χώρες με αυτό το όνομα, καθότι pajero (παχέρο) ισπνιστί σημαίνει το εθνικό μας επίθετο!

  25. Costas Papathanasiou said

    Αξεπέραστη ελληνική ευρεσιτεχνία και η ομόρριζη “φραπελιά” (της Αθανασίας Καραμπάτσου;) :
    Έτσι και βρεθεί κανείς βλαξ διαδοσίας να την σερβίρει και ως αντικοβιδική, δε θα μείνει (πάλι) φύλλο για φύλλο ελιάς (άρα και σωστός κλάδος ελαίας) ανά την οικουμένη.

  26. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Παράλειψή μου ποὺ δὲν εὐχήθηκα προηγουμένως.

    Χρόνια πολλὰ στὶς ἑορτάζουσες καὶ τοὺς ἑορτάζοντες.

  27. Λεύκιππος said

    Πριν πέντε εξ χρόνια στην Κροατία, και γενικά Δαλματικές ακτές, άντε να προσπαθώ να εξηγώ τι εννοώ κρύο και frape καφέ, κατακαλόκαιρο. Τίποτε. Τελικά μου φέρανε μια αηδία, τέλος πάντων. Έκανα αμάν να γυρίσω στην Ελλάδα απλά και μόνο για να ευχαριστηθώ παγωμένο καφέ.

  28. nikiplos said

    Πάντως για να ομολογήσουμε και την αμαρτία μας, σαν τον φραπέ του Λέντζου πουθενά. Βέβαια εγώ που τον έπινα σκέτο, δεν άξιζε, οπότε εκεί μόνο έκανα την παρασπονδία και ανεχόμουν (με μεγάλη δυσκολία) τον φραπέ γλυκό.
    Στον Λέντζο στο Παγκράτι – τον παλιό που ήταν στη γωνία της Ευτυχίδου- μαζεύονταν όλοι οι διάσημοι παγκρατιώτες, να ακούσουν το τερατολόγο γκαρσόνι, που συνήθως διέσχιζε την Αθήνα σε χρόνο 1/10 του νορμάλ. Όλα αυτά μέχρι να τον πάψει το αφεντικό, που άρχιζαν τα αθλητικά στην Τηλοψία – τότε άνοιγε στις 17:00. Η πιο διάσημη ατάκα του: Καμμένα Βούρλα Αθήνα σε 15 λεπτά με οδηγό τον Γιώργο Μοσχού κα. Ναι δεν τερατολογούσε ποτέ υπέρ του εαυτού του, αλλά συνήθως μέσω κάποιου άλλου διάσημου κι αυτός απλά τύχαινε να είναι παρόν. Μαζεύονταν διάσημοι της ασφάλειας, όπως ο σφηνομούρης και χουλιγκάνια και φυσικά πολλοί φερτοί για την ατραξιόν. Το μαγαζί, καίτοι στα όρια της Πανάθας, θρυλεοκρατούτο. Δαλιανίδης, Πάντζας κα τακτικοί πελάτες. Ο τελευταίος δεινός γνώστης των ποδοσφαιρικών αποτελεσμάτων, φάσεων κλπ θα έκαναν καλή παρέα με τον Τζη.

    Επεισόδιο: Μια θεάρα έρχεται με παρέα κλαρινογαμπρού να πιεί φραπέ. Θέλοντας εναγωνίως να μάθει το μυστικό, κάνει νάζια στον μακρυμάλλη τερατολόγο. Ο τελευταίος γουστάρει, αλλά του τη δίνει στα νεύρα ο κλαρινογαμπρός, με σακάκι με βάττες γυρισμένα τα μανίκια, λευτκό παντελόνι, ψάθινα παπούτσια κλπ. Θαμώνες καθώς πρέπει τριγύρω.
    – «Μα πείτε μου κύριε Κώστα τι βάζετε και γίνεται τόσο καλός ο φραπές» (με ολίγη Λαρισσαϊκή στην προφορά).
    Απαντάει αυτός «Α κυρία μου, είναι γνωστό τοις πάσι: μια μαλακία τραβάω και ρίχνω μέσα».
    -«Άει ρε χλιάρα!» του λέει αυτή τσατισμένη, ενώ ο κλαρίνος γελάει τρανταχτά με όλη την ομήγυρη.
    -«Καλά πόσο μαλάκας είσαι ρε! Πως μιλάς έτσι?» παρεμβαίνει το αφεντικό και τελειώνει τη στιχομυθία με το γνωστό καβγά του με τον τερατολόγο που μαζί δεν έκαναν και χώρια δεν μπορούσαν.

    😦

  29. fisherman said

    Ο τερατολόγος μου φαίνεται οριακά ήταν μεγαλύτερη ατραξιόν από τον ίδιο τον καφέ!

  30. Πάνος με πεζά said

    Οφείλουμε να πούμε ότι η λέξη έτσι κι αλλιώς διείσδυσε εύκολα, αφού είχαμε και την παραπλήσια «φράπα» (από το εσπεριδοειδές), που τη χρησιμοποιούσαμε στην καθομιλουμένη, για το νεανικό ή καλοδιατηρημένο πρόσωπο… Αν και γενικά, οι γαλλικές λέξεις οι σχετικές με κατεργασία, δεν αργούν να μπουν στο ελληνικό λεξιλόγιο – ιδίως στο χώρο της διακόσμησης και της μόδας. Ακούμε λοιπόν «ενγκραβέ», «νεπλουαγιέ», «περφορέ», «μπιζουτέ», «σινιέ», «σατινέ» κλπ.

  31. Πέπε said

    Η μόδα του εσπρέσο (που παραδοσιακά ο Ιταλός τον πίνει στα όρθια όση ώρα του παίρνει να πει μια καλημέρα, όπως λένε τουλάχιστον) είναι η επίθεση του συστήματος για να πατάξει τις καφενόβιες συνήθειες του χασομέρη Έλληνα. Η επινόηση του φρέντο, που πίνεται αργά (αλλά όχι όσο ο φραπές), ήταν η απάντηση του ελληνικού δαιμονίου.

    Αυτό είναι αλήθεια. Μου το ‘χει πει ο Κίσινγκερ.

  32. fisherman said

    Το μαγαζί πώς λέγεται τώρα;

  33. Pedis said

    Ωραίο άρθρο.

    Άλλη μία περίπτωση στην οποία αποδεικνύεται ότι οι μοντέρνοι Έλληνες είναι ικανοί μόνο για να ανακαλύπτουν μύθους για το τι είναι ικανοί να ανακαλύψουν.
    😛

    (γύρω στα Τριάνταζ)

  34. Κιγκέρι said

    32:

    «Αττικά Αρτοποιεία» έχουν ανοίξει στη θέση του Λέντζου.

  35. sarant said

    33 Θα μας πάρουν οι βραζιλιάνοι τον φραπέ;

  36. Νέο Kid said

    Όχι και «θρυλεοκρατούμενος» ο Λέντζος ρε παιδιά!
    Όταν έβαζε γκολ η Πανάθα , νόμιζες ότι είσαι μέσα στη 13… ( στα τέλη 80’a, αρχές 90’s τουλάχιστον)

  37. Κιγκέρι said

    Στις διαφημίσεις του 1957, τα δύο π του φραππέ σχολιάστηκαν, την «πολύ ζέστη» μόνο εγώ την είδα;

  38. Νέο Kid said

    35. Άμα αυτό το πράμα είναι φραπές, το Ρίο ντε τζανέιρο είναι επίνειο του Καρπενησίου…

  39. LandS said

    9
    Μεταξύ εσπρέσο και νεσ, πιο πατροπαράδοτος είναι ο «εσπρέσο», ο οποίος δεν είναι πάντα εσπρέσο αλλά απλά ιταλικός. Αυτά για τους Ιταλούς και τους πραγματικά μερακλήδες του καφέ την σήμερον.
    Για μας πατροπαράδοτος είναι ο Ελληνικός, ο λεγόμενος Τούρκικος πριν το Εβδομήντα Τέσσερα. Και επειδή, οι τότε νεότεροι και τα τότε παιδιά, ακούγαμε «μικρέ, πιάσε ένα πολλά βαρύ και όχι, με μπόλικο καϊμάκι, στη μέση κρύος και φούσκας τέσσερας» μάθαμε ότι ο καφές είναι κάτι πολύπλοκο μεν, με μπόλικο καϊμάκι δε. Χωρίς καϊμάκι μόνο ο καφές βραστός, του καζανιού, ανεκτός μόνο σε μνημόσυνα.
    Εμείς σπάσαμε τις παραδόσεις και πηγαίναμε να πιούμε καφέ στα ζαχαροπλαστεία -> καφετέριες και, όπως μας φαινόταν μπανάλ να ο βαρυγλυκός, μας φαινόταν πολύ απλό να ρίχνουμε αυτή τη σκούρα καφέ σκόνη στο φλυτζάνι και πάνω της ζεστό νερό για να πιούμε ένα πράμα σαν του μνημοσυνοκαζανιού.
    Ρίχναμε στο φλυτζάνι μια κουταλιά σκόνη νεσκαφέ, προσεκτικά μια κοφτή κουταλιά ζάχαρη και μία ή δύο κουταλιές ζεστό νερό και το χτυπάγαμε με πολύ γρήγορες κινήσεις όπως είχαμε μάθει να χτυπάμε το φρέσκο αυγό, εκείνα τα φανταστικά καλοκαίρια το σούρουπο με τον ουρανό, μακρυά πάνω από τη Κούλουρη, να έχει ακόμα αυτό το χρώμα που δεν ξέραμε ακόμα πως το λεν.
    Έ, ήταν απλό να κάνουμε το ίδιο πράγμα σε σέϊκερ, είτε με το 1/3 του νερού για παχύ αφρό, είτε με ολόκληρη τη ποσότητα αν ήταν καλής ποιότητας Νεσκαφέ ο καφές και δεν ήταν αμερικάνικος (αργότερα έμαθα ότι κιαυτός νεσκαφέ ήταν). ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΡΙΧΝΑΜΕ ΤΑ ΠΑΓΑΚΙΑ, αλλιώς αφρός γιοκ.

    Σας αφήνω, κοντεύει 11 η ώρα και πρέπει να πάω να φτιάξω στο Μπιαλέτι Μπρίκα τον καφέ μου που οι άλλοι το λένε εσπρέσο (δεν είναι).

  40. Vrach said

    Δεν είδα κανείς να αναφέρει τα πολυπληθή παράγωγα και φρασεολογικά του φραπέ, π.χ. φραπεδούμπα κ.λπ.

  41. sarant said

    37 Ανέκαθεν ήταν πολύ κοινό το «λάθος»

    38 Ναι μπράβο

    40 Καλό καφέ!

  42. Pedis said

    Cirio (… Manoli). H μάρκα ιταλική

    το προϊόν βραζιλιάνικο.

    Με χαρά τα φέρνουν μικρά μαύρα σκλαβάκια (λ.χ. διαφήμιση για υποκατάστατο καφέ)

  43. Pedis said

    # 43 -> 35, 33

  44. π2 said

    Προ αμνημονεύτων ετών στη Νάπολη, με παρέα στην οποία ήμουν ο μόνος που κουτσομιλούσε ιταλικά, κάτσαμε σ’ ένα καφέ. Ένας φίλος είπε στα ελληνικά «τι δεν θα ‘δινα για ένα φραπέ». Ο καφετζής το άκουσε, και μου εξήγησε με ενθουσιασμό ότι ξέρει να φτιάχνει φραπέ, γιατί του είχε δείξει τουρίστας από τη Θεσσαλονίκη. Παραγγείλαμε όλοι γεμάτοι περιέργεια, και μας έφερε ένα νερομπούλι που ήταν στην πραγματικότητα ψευτοφρέντο, ζεστός καφές με γάλα και παγάκια.

    Δεν δουλεύουν πάντοτε οι πολιτισμικές μεταφορές.

    Στα λεξιλογικά του φραπέ, πλην της φραπεδιάς να προσθέσουμε και τον κουτελάτο ή καραβίσιο, που είναι stirred, not shaken, που θα έλεγε κι ο Τζέιμς Μποντ: ελλείψει σέικερ ή μηχανικού αναδευτήρα, απλώς στιγμιαίος καφές ανακατωμένος με το κουταλάκι για επείγουσες ανάγκες καφεΐνης. Ένας φίλος μου κυρίως έτσι τον πίνει.

  45. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    24 Και στη Γαλλία είχαν ανάλογο πρόβλημα με το τογιότα MR-2 που δεν τους έβγαινε και πολύ εύοσμο 🙂

  46. π2 said

    Όσο για το ποιος ανακάλυψε τη φραπεδιά, κανονικά πρέπει να γραφτεί ψευδοδοκίμιο ότι τον ανακάλυψε ο Μέγας Αλέξανδρος.

  47. Pedis said

    + 43 (θα την πάρει τη φώτο, τώρα;)

  48. Λεύκιππος said

    Τώρα τελευταία αντί για ζάχαρι, μισή κουταλιά μέλι. Αξίζει τον κόπο

  49. Ευχές και (πρακτικά) Αθανασία στους εορτάζοντες !

    Σχετικά με την έννοια παγωμένος του φραπέ είχε γίνει σχετική συζήτηση πριν λίγους μήνες εδώ, δεν αναφέρθηκε.

    Οι Ιταλοί όταν κάθονται στο εσπρέσσο ρίχνουν λίγη γκράππα ή σαμπούκα, το λένε κορέτο και ο πίνουν αργά-αργά .

    Το νεσκαφέ σε όλες τις μορφές βαράει άσχημα στα νεύρα (και όχι μόνο), είναι σκέτο χημικό. Επινα μέχρι τα 30 μου, υποχρεωτικά αρκετούς με τα ιδιαίτερα. Εγινα άλλος άνθρωπος όταν τον άλλαξα με τούρκικο, ηρέμησα. Μόνο σε παγωτό μόκα (πρέπει να) χρησιμοποιείται. Κι ο γαλλικός ακολουθεί σε χημικά. Τούρκικος κι εσπρέσσο, οι πιο αγνοί.

  50. spiridione said

    Το είχαμε συζητήσει και εδώ προ ημερών.
    https://sarantakos.wordpress.com/2020/12/15/click-away/#comment-702377
    Μερικές παρατηρήσεις δικές μου:
    α) όπως λέει και το άρθρο στο Αντικλείδι, στις διαφημίσεις της ελληνικής Νεσκαφέ από το 1957 μέχρι το 1960 η εικόνα του φραπέ είναι χωρίς αφρό και η συνταγή «αρκεί λίγο Νεσκαφέ, κρύο νερό και πάγος». Το καλοκαίρι του 1960 για πρώτη φορά αλλάζει η συνταγή: «Αρκεί να χτυπήσετε ζ ω η ρ ά νεσκαφέ, ζάχαρι και παγωμένο νερό». Και στην εικόνα βλέπουμε τον φραπέ με μπόλικο αφρό, όπως τον ξέρουμε σήμερα.

    Στη γαλλική διαφήμιση του nescafe froid του 1950, φαίνεται ίδιος ο σημερινός φραπές, καλοχτυπημένος με αφρό. Ο Πέπε είχε παρατηρήσει ότι: Και δείχνει και τον τύπο που τον φτιάχνει, με το σέικερ. Εγώ είχα παρατηρήσει ότι: Αν κρίνω από τη διαφήμιση του 1950, η Νεστλέ ίσως προσπάθησε να τον προωθήσει στη Γαλλία, αλλά τα γαλλάκια αποδείχθηκαν φλώροι 🙂

    Και ίσως η πρώτη αναφορά σε καφέ φραπέ (τον τότε καφέ φραπέ), στη ‘Μακεδονία’ το 1929, κατά σύμπτωση πάλι στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης:
    «Απέκτησε και ο καφές περίπτερον με γλυκοχρώμους, ευειδείς, καφεολέ βεντέτες (;). Δίδεται καφές «φραπέ», τον πίνεις και ερωτεύεσαι. Μιας μικρής μάλιστα, τα καφέχρωμα κυματιστά μαλλιά, νομίζεις ότι είναι κύματα του τόπου μεράκιον εμπνεύσεως του μελαχροινού αυτού ποτού. Ελαφρός – γλυκύς .. ένσκαρκος και ολοζώντανος, μειδιών και ομιλών, προσφέρων και προσφερόμενος. Έτσι βγαίνεις απ’ εκεί, αμούρ φραπέ, δηλαδή … ερωτοχτυπημένος»
    http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=124&pageid=12972&id=-1&s=0&STEMTYPE=1&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=ASeASZASJASYASFAAi&CropPDF=0

  51. Νέο Kid said

    Κανονικός, κανονικότατος και μάλιστα υγιεινότερος! καφές είναι ο νεσκαφές! Καμία σχεση με «χημικά»! Κλασική ελληνοψεκασμενοσυνομωσιολογική μπαρούφα τα περί «χημικών»…

  52. spiridione said

    47. Ή στο προεπαναστατικό Ναύπλιο (ή μάλλον στο Ναύπλιο της Επανάστασης), όπως είχε πει ο Πέπε, μαζί με την Ψωροκώσταινα, την Μιχαλού, τις πατάτες του Καποδίστρια κ.α. 🙂

  53. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    51β

    Πάντως ο Μανιάτης στη Λεγεώνα αναφέρει (δεκ 50) φακελάκια νεσκαφέ. Μάλλον κρίθηκε κατάλληλος για τους Ξένους. Τώρα, πώς τον φτιάχνανε, θα σας γελάσω.

  54. leonicos said

    31

    Αυτό είναι αλήθεια. Μου το ‘χει πει ο Κίσινγκερ.

    Επιτέλους, μια πληροφορία γκαραντί

  55. sergiopic said

    Το ότι στο στιγμιότυπο της ταινίας δεν υπάρχει αφρός μπορεί να είναι και απόρροια του χρόνου από το στήσιμο του σκηνογράφου μέχρι την λήψη που έχει επιλεχθεί στο μοντάζ.

  56. Νέο Kid said

    53. Στα σοβαρά ρωτάω τώρα. Οι πατάτες του Καποδίστρια είναι μύθος; Sure?

  57. Alexis said

    #31: Άλλωστε υπάρχει και γνωστή δήλωση του Κίσινγκερ για το θέμα, η οποία σε ελεύθερη μετάφραση έχει ως εξής:
    «Ρε τσ’ πούστηδοι! Προσπαθήσαμε να τους πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές, καφενιακές τους αξίες λανσάροντάς τους τον εσπρέσσο αλλά αυτοί ανακάλυψαν τον φρέντο!»

  58. Νικ Παΐσιος said

    Πάντως.. μάλλον ο φιλτραρισμένος καφές ενδείκνυται, παρά η κατανάλωση φραπέ ή ελληνικού – τούρκικου.
    Αναζητήστε > «Δυνητικά κακός για την υγεία ο ελληνικός καφές: Τι έδειξε έρευνα για το φιλτράρισμα του καφέ» iatropedia
    «Ο μη φιλτραρισμένος καφές περιέχει ουσίες που αυξάνουν τη χοληστερόλη στο αίμα», εξηγεί ο επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης, Dag Thelle, ανώτερος καθηγητής στο τμήμα δημόσιας υγείας και κοινοτικής ιατρικής του πανεπιστημίου του Γκέτεμποργκ της Σουηδίας….

  59. π2 said

    50: Δεν ξέρω τι είναι υγιεινό και τι όχι, ξέρω ότι για να ξυπνήσω μόνο η φραπεδιά κάνει δουλειά σε μένα. Όλους τους άλλους καφέδες τους πίνω απλώς για τη γεύση. Άνετα μπορώ να πιω μπρικιού ή γαλλικό ή εσπρέσο και να πέσω για ύπνο. Μόνο με τον φραπέ ξυπνάω. Μόλις ανοίξει το μάτι μου ένα ποτήρι γάλα με λίγο νες μέσα, και μετά ένα φραπέ που τον αρχίζω το πρωί και τον τελειώνω το απόγευμα.

  60. π2 said

    49: Δεν το έχω ξανακούσει αυτό, πρωτότυπο. Εγώ έπινα πετιμέζι τον φραπέ μικρός, εδώ και πολλά χρόνια σκέτο, δεν μπορώ να ανεχτώ καν τη γεύση γλυκαντικού σε οποιονδήποτε καφέ πλην ελάχιστου στον μπρικιού.

  61. Κουνελόγατος said

    Μοι προξενεί κλπκλπ. πως δεν υπάρχει σαφής αναφορά στο χρονικό διάστημα που χρειάζονται οι Έλληνες για να καταναλώσουν έναν φραπέ.
    Περιμένω κάποια αξιόπιστη μελέτη.
    ΥΓ. Τώρα που είμαι κλεισμένος στο σπίτι, τον ξεκινώ γύρω στις 7:30πμ. και τελειώνει στις 12μμ. Ο απογευματινός πάει 3-6μμ. περίπου. Στα μαγαζιά δεν μου αρέσει, τον κάνουν συνήθως νερουλό…
    Καλημέρα είπα;

  62. leonicos said

    Πολύ ωραίο άρθρο επειδή δίνει την ευκαιρία ν αλεχθούν πολλά και ποικίλα χωρίς πάθος

    Σας αγαπώ όλους

    Με τον καφέ δεν έχω πολύ ιδιαίτερη σχέση. Πίνω ένα καφέ είτε σε κάποιον φίλο, ό,τι έχει, συνήθως αραιό και σκέτο.

    Πολλές φορές, για απλότητα, απλώς διαλυτό νερομπλούκι. Το νερομπλούκι δεν μ’ ενοχλεί.

    Όπως είναι γνωστό η καφεϊνη έχει βιολογική επίδραση ανάλογα με το προφίλ των υποδοχεων του χρήστη.
    Συνήθως προκαλεί διέγερση, αϋπνία κοκ. Σπανιότερα, πολύ σπανιότερα καταστολή. Υπάρχουν και μερικοί στους οποίους δεν έχει καμιά επίδραση. Ανήκω στην τρίτη κατηγορία.
    Η Φωτεινή, όπως είναι ανάποδη σε όλα της, είναι και σ’ αυτό. Τον πίνει για να ξυπνησει, τον πίνει και για να κοιμηθεί.
    Βεβαίως τον αφήνει άπιοτο στο κομοδίνο, και τον πεταέι το πρωί.
    Αυτοί ποι ανήκουμε σ την τρίτη κατηγορία, συνήθως επηρεαομεστε διεγερτικά αλλά σε πολύ μεγαλύτερες ποσότητες από τους άλλους.

    Πίνω τούρκικο σε κάποιον φίλο, όπου συστηματικά πίνω καφέ (συνεργείο αυτοκινήτων είναι), σκέτο και αραιό. Τον πίνω για να τον βγάλω από την αμηχανία του τι να μου προσφέρει.

    Όταν είμαι σπίτι δεν πίνω ποτέ καφέ, εκτός αν κλέψω μερικές γουλιές από της Φωτεινής μόνο και μόνο για να την εκνευρίσω

    Λυπήθηκα μόνο που δεν είχα ακούσει ποτέ τίποτα για τον Λέντζο

  63. # 52

    Λες σαχλαμάρες με ύφος.Πίνε ό,τι θες αλλά μας διαβάζουν κι άλλοι. Εχω ξαναγράψει πως έκανα ιδιαίτερα στο γιο του νο 2 της Νεστλέ στην Ελλάδα και είχα τίμια συζήτηση μαζί του. Μου είχε πει πως δεν τον νοθεύουνε γιατί ό,τι και να βάλουνε θα ήταν πιο ακριβό από την φθηνότερη ποικιλία καφέ που χρησιμοποιούσαν. Για την γεύση δεν ανησυχούσαν, ας είναι καλά η χημεία. Ο ίδιος έπινε παπαγάλο Λουμίδη, όλα αυτά το 84-85. Την επόμενη χρονιά, ‘οταν γινότανε χαμός με τα γάλατα με την κάρτα του πήγα στο Μενίδι στην αποθήκη και πήρα δυο κούτες με ζαχαρούχο γάλα Βλάχας και την έβγαλε καθαρή με το Τσέρνομπιλ ο τότε 2χρονος γιός μου . Καλή του ώρα του ανθρώπου όπου κι αν είναι.

  64. Νικ Παΐσιος said

    50. @Π2
    Δεν υπάρχει ζάχαρη σε τούτο το σπίτι.. δοκίμασε βιολογικό – μονοποικιλιακό (πχ Κολομβία) σκέτο και βαρύ – δόση18 γραμμάρια έκαστος, με τιμή περισσότερα από 35 εούρος το κιλό (φιλτραρισμένο σε μπρίκα ) και τα λέμε..
    Εμένα με ενδιαφέρει η οξύτητα, προτιμώ μεταξύ 3 – 3,6.
    Οι καφέδες τούρτες (γάλα, ζάχαρη, σαντιγί, σιρόπια) και ο ελληνικός.. απορρίπτονται.

  65. leonicos said

    Κι επειδή οι ‘πρωτιές’, για τις οποίες γίνονται πότε πότε μάχες εδώ μέσα, δεν με συγκινούν

    δεν δίνω δεκάρα για το πότε έκανε κρα το πρώτο κοράκι,

    ούτε πότε το beton (μη μου ζητάτε και ακσάντ εγκυ) μπετό και μπετά.
    Μ’ ενδιαφέρει όμως είτε beton είτε μπετά, να είναι καλά.
    Γιατί ζούμε στην πιο σεισμογενή περιοχή της Ευρώπης και σε περίοδο αφύπνησης.

    το ότι ο Βακόντιος ΔΕΝ ανακάλυψε τον φραπέ, δεν πρόσθεσε κάτι στις απαιτήσεις μου από αυτή τη ζωή.
    Πάντως, για να το πει, κάτι ανακάλυψε, έστω και αν είχε ανακαλυφθεί και από άλλους.

    αλλά χαίρομαι το λέγε λέγε που γίνεται τόσο όμορφα εδώ

  66. leonicos said

    Και για όσους έχουν την περιέργεια

    Αν για να γίνει σταθερός ο αφρός χρειάζεται ασπράδι αβγού, υποθέτω ότι το ίδιο αποτέλεσμα θα έχει και το σπέρμα.

    Οπότε ο τύπος καλά απάντησε. Μπορεί να του είχαν τελειώσει τα αβγά, ενώ το άλλο το είχε πρόχειρο

  67. # 59

    Αυτό πιθανόν να ισχύει για τις ίδιες ποσότητες καφέ αλλά ένας γαλλικό ισούται με καμιά ντοζλίνα και βάλε εσπρεσσάκια και 5-6 τουλάχιστον τούρκικους. Γνωστές αληθοφανείς εμπορικές παρασπονδίες…

  68. Alexis said

    Φυσικά στο τεράστιο δίλλημα «φραπέ ή φρέντο» τάσσομαι κι εγώ αναφανδόν στο πλευρό των απανταχού φραπεδόφιλων.

    Φοβάμαι όμως ότι το κοινό του ιστολογίου (λόγω ηλικίας) δεν είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα. Αν κάνουμε μια δημοσκόπηση για το θέμα οι φρεντόφιλοι θα μας νικήσουν κατά κράτος!

  69. venios said

    Πάντως, την εποχή που έπινα οχτώ (8) νεσκαφέδες την ημέρα, με χλιαρό νερό της βρύσης, απέκτησα φριχτούς πόνους στο στομάχι σε κάθε γουλιά και έκοψα τον καφέ για εξι μήνες. Από τότε νες δεν ξαναήπια.

  70. ΓΤ said

    «[…] τα Καίσαρος Καίσαρι […]». (Ματθ. 22:21)

  71. # 69

    Στα νιάτα του κοινού του ιστολογίου δεν υπήρχε άλλος κρύος καφές από τον νεσφραπέ και μετά ξέρεις …έξις δευτέρα φύσις. Η νεολαία που έχει και ι φρέντο έχει κάνει την επιλογή της, φρέντο πίνω κι εγώ με τον καύσωνα, τον φραπέ επιδή τον έπινα 15 χρίόνια και τον έκοψα και είδα την διαφορά, είναι σαν το τσιγάρο που έκοψα, δεν τα ξαναβάζω στο στόμα μου

  72. Νέο Kid said

    Τι θα γίνει ρε Νικοκύρη μ αυτό το μαραφετι το σπαμοπιαστηρι;;
    Όχι τίποτα άλλο! Θα νομίζει κι ο Ζμπουγκτζής ότι έμεινε αναπάντητο το ξερολίστικο υφάκι του…

  73. Χρηστάρας said

    23. Επικροτώ τούτα που αναφέρονται για τον Λέντζο. Πιθανόν όμως να υπήρχε στο μίξερ και λίγο ασπράδι, αφού το λεύκωμα ανταποκρίνεται πολύ εντυπωσιακά στο χτύπημα.
    Εκείνο που έχω να προσθέσω είναι οι αρκετές ώρες βαρεμάρας και χαζοκουβέντας τις ζεστές μέρες των νεανικών χρόνων στον κάτω από τέντες χώρο απέναντι από το άλσος Παγκρατίου (όσες και όσοι πρόλαβαν τον Λέντζο, αργότερα, επί της Λεωφόρου Υμηττού, μαντεύουν και την ηλικία μου). Ατυχώς ή ευλόγως, όταν αρχίσαμε να διαλέγουμε καλύτερα τις παρέες μας, ξεκόψαμε από τον Λέντζο, αφού, κάποια στιγμή, έπρεπε ν’ αλλάξουμε και τον κόσμο.

  74. Πέπε said

    Ο υπεραπλουστευμένος κουταλάτος νεσκαφέ με νερό βρύσης, ιδίως για όσους τον πίνουν σκέτο, δεν είναι ωραίος. Για το αν είναι ανθυγιεινός (δηλαδή ο νεσκαφές ο ίδιος, είτε κουταλάτος είτε αλλιώς) δεν έχω άποψη, μάλλον δε θα ‘ναι αλλά δεν είναι αυτό που με απασχολεί αυτή τη στιγμή. Πάντως ένα κόλπο που φέρεται ότι τον κάνει πιο ανεκτό από τον οργανισμό ενώ διαπιστωμένα (από μένα) τον κάνει και πιο εύγευστο είναι να τον ζεματίσεις πρώτα με καυτό νερό. Άμα τον θες κρύο, ρίχνεις μετά παγάκια.

    Μια άλλη πολύ ωραία χρήση του νεσκαφέ, για όποιον του αρέσουν τέτοιες γεύσεις, είναι μέσα στο μιλκσέικ κρέμα. Θα μου ‘ρθει να παραγγείλω μι9λκσέικ 3-4 φορές τον χρόνο, και παίρνω πάντα αυτό, υπογραμμίζοντας ότι δε θέλω σιρόπια ή άλλα πρόσθετα. Όσες φορές ο σερβιτόρος είχε την περιέργεια να δοκιμάσει κι ο ίδιος, ερχόταν με ενθουσιώδεις κραυγές την επόμενη φορά! Το ίδιο και οι παρέες μου.

  75. LandS said

    50
    Συμφωνώ και επαυξάνω. Στη γεύση καλύτεροι και όσο για το άρωμα… κορμάρα και φωνάρα.
    Πάνω από δύο τουρκικους την ημέρα δεν κάνει. Εσπρεσους ή ιταλικούς, όσους τραβάει η ψυχή σου. Ακόμα και βραδιάτικα.
    Το τελευταίο τσεκαρισμένο με καλό πιεσόμετρο .

  76. Νέο Kid said

    Test το φελεκι μου μέσα εδώ μέσα που έμπλεξα γμτ…

  77. Ρε Κιντ άσε τις προσωπικές προτιμήσεις και πες τι καφέ πίνουν στη Λιβύη 🙂

  78. Νέο Kid said

    78. Τσάι και «Αμερικάνο»

  79. Νέο Kid said

    Άι σιχτιρ πια! Φεύγω ρε!

  80. LandS said

    67
    Γραφει ο Γσ με προξι;

  81. # 76

    Ωχ, Σταύρο, θα σε περιλάβει και σένα ο Νεογίδ… 🙂 🙂

  82. Kith said

    Επίσης δείτε και εδώ, όπου βλέπουμε διαφήμιση για «Καφέ Φραππέ Βραζιλίας» σε φωτογραφία του 1936:
    https://www.facebook.com/groups/oldthessaloniki/permalink/10154962933064599/

  83. Alexis said

    Περί χημικών του νεσκαφέ, νοθείας κλπ.

    Ειδικός δεν είμαι αλλά απ’ όσο ξέρω ο νες έχει ενοχοποιηθεί όχι για νοθεία, αλλά για τη χρήση χημικών κατά τη διαδικασία της εκχύλισης κάποια από τα οποία περνάνε και στον καφέ.
    Οι ίδιες οι εταιρείες παραγωγής έχουν διαψεύσει κατ’ επανάληψη αυτόν τον ισχυρισμό λέγοντας ότι η εκχύλιση γίνεται με 100% φυσικές μεθόδους, χωρίς χρήση χημικών.

    Ως προς την περιεκτικότητα σε καφεΐνη, σύμφωνα με όλες τους σχετικούς πίνακες που βρίσκω με ένα πρόχειρο γκούγκλισμα, πρώτος έρχεται ο γαλλικός, ακολουθεί ο στιγμιαίος, ο εσπρέσσο και τελευταίος ο ελληνικός.
    Για να υπάρχει μέτρο σύγκρισης, μιλάμε για την ποσότητα καφεΐνης ανά καφέ, και με τις κανονικές δοσολογίες, όχι για τους καφέδες-κουβαδάκια που κυκλοφορούν στα μαγαζιά τελευταία. Στον δε ελληνικό για την παραδοσιακή μερίδα σε μικρό φλυτζάνι και όχι για τον λεγόμενο «διπλό» ή «κουπάτο».

    Συμπέρασμα: Μύθος αυτό που λέγεται ευρέως ότι ο καφές φίλτρου είναι ο πιο «ελαφρύς» καφές!

  84. ΧΑΧΑΧΑΧΑ ΤΙ ΑΣΧΕΤΗ ΕΡΩΤΗΣΗ

  85. Fake news! Oι αρχαίοι επινόησαν πρώτοι τον φραπέ.

  86. 79 Ο Αμερικάνο είναι ο γαλλικός ελληνιστί;

  87. LandS said

    77 και 78

    Πάει ο δικός σου το 85 στη Δαμασκό. Ντουζάκι, άλλαγμα και στο ρουφ του ξενοδοχείου για να συναντήσεις τον κορεσπόντεντ.
    Έρχετε το γκαρσόνι και του περαγγέλνει καφέ.
    Τούρκικο; Ρωτάει το γκαρσόνι.
    Λάμπει το πρόσωπο του φίλου σας και απαντάει ναι!
    Του έρχεται ένα βρώμικο νεροζούμι για πέταμα και ας πήγαινε χαμένο το κάρδαμο που του βάζανε μέσα.

    Να εμπιστεύεστε τούρκικο καφέ μόνο σε Ελλάδα και Τουρκία.

  88. theodoratsoli said

    Αν είσαι πάνω από τα 40 ένας είναι ο καφές, τι φρέντο και αηδίες…ελαφρύ φραπεδάκι με μπόλικο πάγο το καλοκαίρι που διαρκεί ώρες και το χειμώνα 2-3 καφεδάκια τη μέρα, μια κουταλιά καφές και μισή κουταλιά ερυθριτόλη καθένα και έτοιμα! Σαν δόσεις φαρμάκου ένα πράμα!
    Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες και τις εορτάζουσες!

  89. Νέο Kid said

    Ζμπουγκτζή, στο 50. γράφεις «είναι σκέτο χημικό», στο 64. το έκανες «η φτηνότερη ποικιλία καφέ»… άντε στο επόμενο σχόλιο μπορεί να πεις κι άλλα… (όσο για το «ύφος» look who’s talking! )
    Το «φτηνός» δε σημαίνει καταναγκη μάπα! Κι ο ταραμάς Μεσολογγίου είναι φτηνότερος απ το μαύρο χαβιάρι, αλλά πολλαπλώς υγιεινότερος απ τη ρωσική μαπέλα…

  90. Νέο Kid said

    64. Από «σκέτο χημικό» στο 50. πήγαμε στο «φτηνότερη ποικιλία καφέ» στο 64. …
    Ποιος ξέρει, μπορεί στο επόμενο σχόλιο να πεις και καμιά αλήθεια…

  91. Αράουτ said

    1) Να βγεί ο κύριος Νίκος και να μάς πεί πόσο ανέβηκε η αναγνωσιμότης του άρθρου της 8ης Ιανουαρίου 2021 «Βρίθουν τα προβλήματα;» το οποίο αναφέρεται στον καθηγητή Μπαμπινιώτη και διαφήμισε χτές από την Κυριακάτικη «Καθημερινή» ο Μεσολογγίτης φιλαράκος του Παντελής Μπουκάλας.

    Όλοι εμείς οι επιφανείς σχολιασταί, που με τον ιδρώτα του προσώπου μας και τα αποκαλυπτικά καθημερινά μας σχόλια έχουμε ανεβάσει στα ύψη της Alexa (σ.σ.: στο 811η θέση της Βαθμολογίας προ ολίγου) το παρόν Ιστολόγιο, δικαιούμεθα να μάθουμε πόσες θεάσεις δίνει σε μία ιστοσελίδα η διαφήμισή της από την αλαφουζέϊκη φυλλάδα.

    Παρεμπιπτόντως, κι επειδής ακούγεται έντονα στην πιάτσα ότι ο Κούλης θα μοιράσει διαφήμιση για το Εμβόλιο του Κορωνοϊού σε όλα τα Ιστολόγια που βρίσκονται πάνω από το 900 της Alexa, παρακαλείται ο κ. Σαραντάκος να βγεί και να μάς πεί αν θα δεχτεί τα «βρώμικα» λεφτά του Κούλη, που έχουν στόχο να χειραγωγήσουν την Ενημέρωση. Κι αν τελικά τα δεχτεί, να μάς πεί αν θα τα κρατήσει όλα για τον εαυτό ή αν θα φιλοτιμηθεί να διοργανώσει ένα μεγάλο τσιμπούσι σε χασαποταβέρνα προς τιμήν των 20 πιό σημαντικών σχολιαστών του παρόντος Ιστολογίου που έφεραν χιλιάδες νέες θεάσεις στο Σαραντάκειο Ιστολόγιο το τελευταίο 4μηνο.

    2) ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ, ρωτάμε τον επαγγελματία μεταφραστή της Αγγλικής Γλώσσης, και αγαπητό σε όλους μας κύριο Σαραντάκο: Μήπως γνωρίζετε, κύριε Νίκο, πώς προφέρουν οι ακροδεξιοί Γιάνκηδες το «Molon labe», που έχουν τυπωμένο παντού στο Ελληνικό Αλφάβητο; Διότι ο Μεσολογγίτης φιλαράκος σας Παντελής Μπουκάλας το περασμένο Σαββάτο στην «Καθημερινή» στο κατάπτυστο άρθρο του «Το «Μολών λέιμπ» των τραμπιστών» μάς διαβεβαίωσε ότι το προφέρουν «μολόν λέϊμπ»!..

    Και ο τελευταίος απόφοιτος Παλαιού Σχολαρχείου με δύο κλικ στο YouTube θα μπορούσε να βρεί αυτό που αγνοεί ο πολύς κύριος Μπουκάλας: Ενώ όλοι οι αγγλόφωνοι προφέρουν το «Μολών Λαβέ» … Ερασμιακά («molṑn labé», σύμπασα η Αμερικανική Ακροδεξιά το προφέρει με την σημερινή Νεοελληνκή Προφορά… «molṑn lavé»! Για του λόγου το αληθές, το παρακάτω βίντεο είναι από το επίσημο Κανάλι της «Legally Armed America»

    ΡΩΤΑΜΕ: Θα τολμήσει ο κ. Σαραντάκος να κράξει τον κύριο Μπουκάλα γι’ αυτή την πελώρια προχθεσινή αλητεία (εκτός κι αν ήταν σκέτη αγραμματοσύνη που οφείλεται σε τεμπελιά…) που διέσυρε την αλαφουζέϊκη φυλλάδα στα πέρατα του Κόσμου; Ή και πάλι (παλιά μου τέχνη κόσκινο…) θα τηρήσει στάσιν παλαιάς Αρσακειάδος (= η σιωπή μου προς απάντησίν σου) για να προστατέψει τον Μεσολογγίτη φιλαράκο του;

    Εδώ σε θέλω κάβουρα που περπατάς στα κάρβουνα

  92. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα. Ωραία συζήτηση αλλά τρέχω.

    Νεοκίντ, δεν ξέρω γιατί κάποια σχόλιά σου τα είχε πιάσει η μαρμάγκα. Τα ελευθέρωσα.

  93. Νέο Kid said

    Νικοκύρη, μη δημοσιεύεις επιλεκτικά τα σπαμαρισμενα , και με τόση καθυστέρηση που φαίνεται σαν να απαντάω αυτιστικά στο κενό …
    Μη δημοσιεύεις τίποτα καλύτερα! Διεγραψέ τα όλα να τελειώνουμε…

  94. atheofobos said

    Προσωπικά πίνω πάντα μόλις ξυπνήσω πρωί και απόγευμα ένα νες πάντα ζεστό ακόμα και το καλοκαίρι. Φραπέ μόνο έξω και σπανίως.Προτιμώ ως μάρκα γιατί έχει ιδιαίτερο άρωμα που μου αρέσει τον στιγμιαίο της ΕΛΟΜΑΣ.

  95. # 88

    Χμμμ, στην Βιέννη έπινα τούρκικο στο μπρίκι με παξιμαδάκι, λουκουμάκι μπουκίτσα και κρύονερό, μια χαρά ! Μόνο που ήταν 2,5 φορές πιο ακριβός από τον γαλλικό ! Φαίνεται ο βάσταγαν μανιάτικο από τότε που πάτησαν τα περίχωρα οι Τούρκοι !

  96. Πάνος με πεζά said

    «Tι να πεις για τους Έλληνες… Κάθονται δυο ολόκληρες ώρες για να πιουν στιγμιαίο καφέ!» (αποδίδεται στον Χάρρυ Κλυνν). Βεβαίως, αν μιλήσουμε για Λέντζο ή Γαλαξία Νέας Σμύρνης, οι δύο ώρες μοιάζουν λίγες…Σε χρονομέτρηση κάθισης αφρού, ακούγονταν κάτι μύθοι για οκτώ ώρες διάρκεια…

  97. Triant said

    70: Είναι ηλίου φαεινότερον οτι έφταιγε το νερό από το θερμοσίφωνο (χωρίς πλάκα).
    Για τον ζεστό νες πρέπει να χρησιμοποιείται καυτό νερό που δεν έχει βράσει. Άλλωστε και η Νεστλέ κάποτε έκανε δώρο με τις επαγγελματικές συσευασίες των 5 κιλών έναν βραστήρα με διπλό θερμοστάτη όπου ο ένας ήταν στους 90 νομίζω. Και βέβαια ποτέ από το ρουξούνι ατμου της εσπρεσομηχανής.

  98. Πέπε said

    Πάντως ρεπαιδιά να πούμε και κάτι που κανονικά η θέση του ήταν πολύ πιο νωρίς:

    > > Μια και σύμφωνα με πολλούς ο καφές φραπέ, ο φραπές που λέμε, είναι το εθνικό μας ρόφημα…

    Δεν ισχύει αυτό. Όχι το ότι είναι, αλλά το ότι θεωρείται. Ίσχυε παλιότερα, αλλά πάνε πολλά χρόνια που ο φραπές έχει αποκαθηλωθεί. Κανείς δεν τον ζητάει πια. Καλά, όχι ούτε άνας άνθρωπος ποτέ, αλλά λίγοι και σπάνια και δεν είναι αυτοί που δίνουν το κυρίαρχο στίγμα. Εγώ που πίνω καμιά φορά, πάντα σχολιάζεται: «μπα, φραπέ; έιτις κι έτσι;». Για παράδειγμα, χαμηλό στέλεχος εταιρείας που προσπαθεί να δικτυωθεί και να ανέλθει κερδίζοντας εντυπώσεις αποκλείεται ποτέ να πιει φραπέ μαζί ή μπροστά σε συνεργάτες, ανωτέρους, πελάτες: ή θα φοβηθεί για την εικόνα του ή δε θα του περάσει καν από το μυαλό η επιλογή. Ούτε 16χρονοι ή 20χρονοι τρέντηδες. Πλέον ο φραπές πάει κυρίως μαζί με το «εσείς οι νέοι μ’ αυτά τα ιντερνέτε πώς τα λέτε» ή με κάτι λίγους ρετρό τύπους, που και πάλι όμως, όχι το ρετρό το μουράτο, πιο πολύ απλώς ντεμοντέ. Η επιβίωση του φραπέ τείνει να περιοριστεί σ’ εκείνες τις περιστάσεις όπου δεν έχεις τα μέσα να κάνεις άλλου είδους καφέ (σε μη αξιοποιημένη παραλία, στο χωράφι, στον στρατό όταν βγαίνεις άσκηση, τέτοια πράγματα).

    Το άρθρο άργησε πολλά χρόνια.

  99. ΓΤ said

    92@

    βλ. #119@17.01.2021

  100. ΓΤ said

    96@

    Για πόσο χρονικό διάστημα συνέβαινε αυτό;

  101. nikiplos said

    Ας μου επιτραπεί ένα σχόλιο για τους καφέδες γενικώς. Στα χρόνια μου στο Πολυτεχνείο είχαμε επισκεφθεί τις εγκαταστάσεις της Νεστλέ και είχαμε δει τη διαδικασία όλων των καφέδων.
    Οι καφέδες (φίλτρου, ελληνικός, εσπρέσσο κλπ) είναι καφέδες που έχουν προκύψει από τους κόκκους του καφεόδεντρου, που στη συνέχεια ψήνονται μέχρι συγκεκριμένη θερμοκρασία, ανάλογα την καλλιέργεια και την ποικιλία προκειμένου να μην σκουληκιάσουν στην πορεία, συνήθως 60-90 βαθιμούς κελσίου. Όλοι αυτοί είναι δυνητικά οι ίδιοι. Διαφέρουν στη συνέχεια στη διαδικασία παρασκευής του καφέ ως ποτού και φυσικά στην περιεκτικότητα σε καφεΐνη. Ο Φίλτρου θεωρητικά μουσκεύεται σε καυτό νερό περισσότερη ώρα, επομένως παίρνει περισσότερη καφεΐνη. Ο εσπρέσσο, λέγεται έτσι, γιατί είναι … γρήγορος, τον χρόνο μουσκεύματος, είδαν ότι τον κερδίζουν με πίεση του ατμού στην εκχύλιση του καφέ. Οι Ιταλοί τον παίρνουν στο πόδι, οπότε τι άλλο παρά ήθελαν ένα είδος … χύτρας προκειμένου να φτιάχνουν καφέ γρήγορα. Ο Ελληνικός είναι όπως ο φίλτρου, με το μειονέκτημα ότι έχει τους κόκκους του καφέ εντός του υγρού του – δεν κατακάθονται όλοι, πράγμα που δεν είναι ό,τι καλύτερο για το στομάχι, εκτός αν θέλεις να … αδυνατίσεις.

    Οι στιγμιαίοι, είναι απλά καφέδες που έχουν ήδη παρασκευαστεί, δηλαδή παρασκευαστεί και ως ποτό ακόμη. Μετά απλά πρέπει να αφυδατωθούν ώστε να αποβληθεί όσο το δυνατόν περισσότερο νερό. Συνήθως – ο Τζη έχει δίκιο- είναι η χειρότερη ποιότητα του καφέ που χρησιμοποιούν εδώ, πάντως είναι καφές και όχι κάτι άλλο. Προκειμένου να γίνει αυτό, παρασκευάζουν τον καφέ και στη συνέχεια τον βάζουν σε έναν πύργο αφυδάτωσης, στον οποίο διοχετεύουν καυτό αέρα, όπου αποβάλλεται το νερό και τα υπολείμματα πέφτουν κάτω και μαζεύονται σε ένα τύμπανο. Εκεί διοχετεύεται λίγος ατμός, προκειμένου να συγκολληθούν στους γνωστούς μας κόκκους. Η μυρωδιά του καφέ είναι τόσο έντονη που δεν χρειάζονται εσάνς, εκτός αν κάποιος παίρνει στιγμιαίο με γέυσεις, πχ μακαντέμια, γεύση σοκολάτας βελγίου κλπ. (κάτι άθλια πράγματα που δεν πίνονται δηλαδή). Στην περίπτωση που κάποιος όμως δεν θέλει γεύσεις και αυτό το προϊόν είναι αγνό, απλά δεν περιμένει κανείς σπουδαία ποιότητα και οι γεύσεις ποικίλουν ανάλογα την ποικιλία του καφέ που χρησιμοποιείται. Πάντως όλες οι εταιρίες τον καλό καφέ τους τον διοχετεύουν στα κλασσικά είδη (φίλτρου – εσπρέσσο) και τις χειρότερες τις κάνουν στιγμιαίο.

    Αυτά τα ολίγα.

  102. nikiplos said

    99@ Πέπε, φαίνεται από αυτό που έγραψες ότι έχεις αρκετό καιρό να … ανέβεις Σαλονίκη. Εκεί ο φραπές – ο κλασσικός – επιβιώνει έναντι του φρέντο κλπ. Και στα πακετάδικα και στα αραχτά και έτσι. Ίσως επειδή ο φρέντος πίνεται γρήγορα και τελειώνει στο 15λεπτο, ενώ η φραπεδιά μπορεί να βαστάξει και 1-2 ώρες, οπότε χαλλλαροί καθώς είναι εκεί, έχουν εμμείνει στη φραπεδούμπα!

  103. Πέπε said

    Συνεχίζω τη σκέψη του #99:

    Δεν ξέρω αν οι μαζικοί τουρίστες διδάσκονται ότι γενικά οι Έλληνες πίνουν φραπέ. Θυμάμαι μια φορά που σ’ ένα μαγαζί, πολύ μακριά από το στάνταρ τουριστικό, ένα ζευγάρι τουρίστες κάτσαν στο τραπέζι μας γιατί δε βρήκαν αλλού και είχαμε πιάσει κουβέντα. Δεν ήταν μαζικοί, ήταν πολύ ψαγμένοι και φιλοπερίεργοι, αλλά κάποια στιγμή ρώτησαν «μα καλά, γιατί κανείς δεν πίνει ούζο;». Τους εξήγησα ότι δεν «πίνουμε ούζο γενικά» στην Ελλάδα. Υπάρχει κι αυτό το ποτό, είναι κάποιοι που το προτιμούν τακτικά, άλλοι που θα το πιουν μια στα τόσα, αλλά μέχρις εκεί. Τι ίδιο και η ρετσίνα, που είναι εξίσου στερεοτυπική μεν αλλά στην πραγματικότητα ακόμη πιο σπάνια κι από το ούζο (χώρια που η καλή ρετσίνα είναι δυσεύρετη). Όσο για τον Ζορμπά μάλλον δεν υπάρχει Έλληνας που να τον ακούει από επιλογή. Αλλά από την άλλη είναι αλήθεια ότι ο Έλληνας γενικά τρώει σουβλάκι και χωριάτικη, άρα δεν είναι όλα τα τουριστικά στερεότυπα μούφες.

    Στον φούρνο που αντικατέστησε τον Λέντζο υπάρχει μια αφίσα με τον Χ. Λέντζο να σερβίρει φραπέδες και με μια ανόητη ακροστιχίδα, που αν φυμάμαι καλά λέει «Φανταστικό Ρόφημα Αραχτού Παραδοσιακού Έλληνα». Τον καιρό που στ’ αλήθεια ο Έλληνας «γενικά έπινε φραπέδες» κανείς δεν έκανε τέτοιου είδους προβολή του προϊόντος.

    Υπήρχε όμως μια φρασεολογία, που κι αυτή ακόμη έχει ατονήσει. Όποτε αναφερόμασταν στα περίφημα τεμπέλικα ήθη του Έλληνα του αραχτού που τεμπελιάζει στη λιακάδα, αναφερόταν και ο φραπές. Και οι σχετικές ιστορικές φράσεις του Χάρρυ Κλυνν που είναι αραχτός και πίνει το φραπεδάκι με τις 36 ζάχαρες… Τέτοιες κουβέντες είναι τόσο παρωχημένες όσο και ο ίδιος ο φραπές.

  104. Alexis said

    #99: Ναι αλλά στα ’70ς και στα ’80ς, όταν ο φραπέ ήταν πρώτη μόδα, τα ίδια ακριβώς έλεγαν τότε για τον ελληνικό. Σχεδόν ντρεπόσουν να παραγγείλεις ελληνικό δημοσίως! Ήταν ταυτισμένος με συντήρηση, οπισθοδρόμηση, βλαχιά, τον χωροφύλακα του καφενείου, τον τύπο με το μουστακάκι και το δαχτυλιδάκι στο μικρό δάχτυλο, κλπ. κλπ.
    Κι όμως ο ελληνικός επανέκαμψε δυναμικά τα τελευταία χρόνια και πλέον θεωρείται «ιν», «τρέντι» και «ψαγμένο» να πίνεις ελληνικό, ακόμα και σε παρέες νεότερων ηλικιών!

    Συμπέρασμα: Πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θα ‘ναι! 😆

  105. Πέπε said

    @93:

    > > Ωραία συζήτηση αλλά τρέχω.

    Καλά, σήμερα διάλεξες; Που πίνουμε φραπέ;

    @103:

    Αλήθεια. Έχω καιρό να πάω, δεν το ήξερα, και να σου πω και κάτι; χαίρομαι γι’ αυτό που μου λες! Εγώ τον φραπέ τον συμπαθώ, όπως όλοι συμπαθούν καθετί που τους συνδέει με αναμνήσεις ανέμελων ηλικιών, ακόμη κι αν με λίγη ψυχραιμία δεν το εκτιμούν.

  106. ΚΩΣΤΑΣ said

    @92
    Ωραία η ιδέα περί διοργανώσεως τσιμπουσίου κύριε Αράουτ, αλλά ερωτώ, θα συνφάγετε και θα συμπίετε με τον κακόψυχο Ιατρού ή δεν τον περιλαμβάνετε στους 20 πιο σημαντικούς σχολιαστές; 😉

  107. # 101

    Δεν ξέρω εγώ πήγα 10 μέρες πριν 30 χρόνια., ε σ’ αυτές δεν άλλαξαν οι τιμές

  108. «…ανακατεύοντας με το κουτάλι καφέ σε σκόνη και νερό σε ποτήρι, όπως κάνουμε καμιά φορά και σήμερα αν δεν έχουμε σέικερ.»

    «Shaken, not stirred!» (The name is Bond, James Bond)

  109. ΓΤ said

    108@

    Ακριβώς λοιπόν επειδή είχες πάει για 10 μέρες, θα έπρεπε να έχει σαφηνιστεί κάπως διαφορετικά αυτό το «έπινα». Διότι έτσι όπως κρέμεται η διάρκειά του, δίνοντας υπογείως ένα ανάποδο στίγμα παραπομπής σε ένα παπαδιαμαντικό «ότε ήμην», νομίζει κανείς ότι ήσουν Επιτετραμμένος Πρεσβείας. «(Κατά τη μακρά θητεία μου) στη Βιέννη έπινα […]». Εκτός από τα σαλάμια, αλλοίωση υφίστανται και τα νοήματα.

  110. Γιάννης Ιατρού said

    102: δεν είπες για τα άχρηστα (από άποψης καφέ) απομεινάρια στους καφέδες φίλτρου που αλέθονται στο σπίτι (που σου πουλάνε κόκκους καβουρδισμένους). Γιατί κι αυτά τα βάζεις μέσα/χρησιμοποιείς, όταν τον φτιάχνεις στο φίλτρο. Πιθανολογώ πως και στις εταιρείες που ανέφερες, δεν τα πετούν/ξεχωρίζουν. Το τι συμβαίνει κατά την αφυδάτωση που περιέγραψες δεν το ξέρω.

  111. # 110

    Δηλαδή, παμμέγιστε, εσύ πως θα τόγραφες μονολεκτικά ; Οχι μόνο να «διορθώνεις», να προτείνεις κιόλας ! Σε δέκα μέρες το ήπια δεν ταιριάζει, ο αόριστος είναι στγμιαίος απ ‘ ό,τι θυμάμαι, θα νομίζει ο άλλοες πως ήπια μια φορά και..έτυχε

  112. Αράουτ said

    107: Ο Ιατρού με τους σμπίρους του θα είναι έξω από την χασαποταβέρνα και θα μάς προστατεύει από τυχόν επίθεση Παοκτζήδων ή άλλων εχθρών του Ιστολογίου. Λίγο πρίν το τέλος του συμποσίου, θα τον φωνάξουμε κι αυτόν μέσα να δοκιμάσει έναν μεζέ και να τρατάρει κανένα σπληνάντερο και τους άλλους χωροφύλακες

  113. Γιάννης Ιατρού said

    107: Κώστα, εννοεί αυτές, τις 20 τελευταίες περσόνες του εδώ μέσα… 😂
    «no comment», «Κόνιαλι», «Βασίλης», «Νεφέλη», «Hedgehog», «Μαλβίνα Κονάχου», «Chinese found it all», «Ψαροντουφεκάς», «Ντούκου», «Ντουγρού», «Αλεξίκακος», «Γιώτα», «Αιολόφυλος», «Θωμάς», «Τεμπέλης Της Πεύκης», «Κυνηγός», «Dee Baker», «Αράουτ», «Γεωργία Τσιπλάκη», «Αργυρώ»

  114. Πέπε said

    112

    > > ο αόριστος είναι στγμιαίος απ ‘ ό,τι θυμάμαι

    Σωστά μεν θυμάσαι, γιατί έτσι τον λέγανε τον καιρό που τα διδάχτηκες, αλλά στιγμιαίος δεν είναι. Στιγμιαίος μόνο ο νεσκαφές. Ο αόριστος είναι συνοπτικός. Για παράδειγμα «ο παππούς μου έζησε 103 χρόνια»: δεν το λες και στιγμιαίο γεγονός.

    Αυτά που διδαχτήκαμε διαπιστώθηκε κάποια στιγμή ότι δεν είναι σωστά και τα άλαξαν, και πλέον διδάσκονται αλλιώς.

    Μιας και ακριβώς αυτές τις μέρες είμαστε σε αυτό το σημείο στη Ν/ελλ γλώσσα, είπα στα παιδιά «αυτό που λέμε συνοπτικό ίσως κάποιοι το έχετε ακούσει και ως στιγμιαίο», και πράγματι αρκετοί είπαν ναι. Έχει δασκάλους που δεν έχουν πάρει χαμπάρι την αλλαγή, και άλλους που ενώ την έχουν πάρει χαμπάρι και την έχουν υιοθετήσει μπορεί να παρασυρθούν από τη συνήθεια και να ξαναγυρίσουν σ’ αυτό που ήξεραν παλιότερα. Κι εγώ που το ξέρω, σίγουρα πολλές φορές δε θα το πω έτσι όπως ξέρω ότι πρέπει αλλά όπως ήξερα ότι έπρεπε παλιότερα.

  115. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    114 Ε τότε θάρθει και φτηνά ρε συ, βολεύεται με δυο πιτόγυρα, άντε και μια μπύρα (ληγμένη) 🤪

  116. ΓΤ said

    112@

    Δεν χρειάζεται μονολεκτικά τίποτε. Δεν βιάζεται κανείς. Στέκομαι στην ενδεχόμενη αλλοίωση νοήματος. Η προσθήκη «(Στη Βιέννη), ένα φεγγάρι, […]» γειτονεύει στην αλήθεια. Κανείς δεν ξέρει τη ζωή σου καλύτερα από εσένα. «Όταν είχα πάει για λίγες μέρες στη Βιέννη, […]». «Τις μέρες που είχα βρεθεί στη Βιέννη, […]». Το «Στη Βιέννη έπινα […]» του #96 υποδηλώνει μακρά διάρκεια, και όχι την κατοπινή σαφήνιση του #108, για το ξέμπαρκο δεκαήμερο. Με το σκέτο «Στη Βιέννη έπινα», ιδίως στο ξεκίνημα πρότασης, χτίζεις ατμόσφαιρα, κάθεται το μάτι, θαρρείς και αντικρίζει καμιά καλβική «θαυμασία νήσο», ενώ η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική.

  117. Γιάννης Κ. said

    Τα ‘χω άραγε ξαναπεί; Είχα το ίδιο χρηστώνυμο; Τρέχα γέρο γύρευε.

    Αρχές δεκαετίας 2000 στο καφέ Έλα (με ελληνικά γράμματα) σε κάποιον παράδρομο της Ιστικλάλ Τζαντεσί, ρωτάω αν έχουν φραπέ. Ούφο θα ‘ναι αυτός, έλεγε η φάτσα της κοπέλας. Εννοώ κρύο νεσκαφέ. Φωνάζει τον συνάδελφό της. Βέβαια έχουμε, λέει. Φέρνει σκόνη εσπρέσο πρόχειρα ανακατεμένη (με κουτάλι) με κρύο νερό, όλος ο καφές πάνω-πάνω, σκέτη αηδία. Τούς ζήτησα χαρτί και στυλό και, με τίτλο Ο Κρύος Καφές του Γιάννη (τουρκιστί), σκίτσαρα σε 6+1 νταμάκια το πώς φτιάχνεται ο φραπές. Το 7ο ήταν ότι οι πελάτες γουστάρουν κι οι καφετζήδες γίνονται πλούσιοι. Το παλικάρι γέλασε, το πήρε και το κόλλησε κεντρικά στον τοίχο. Κάποιες βδομάδες αργότερα ξαναπερνάω και, με έκπληξη, βλέπω ότι το σκίτσο ήταν ακόμα εκεί. Μού ‘φτιαξαν και κανονικό φραπέ (άτιμε πλούτε τι βάζεις τους ανθρώπους να κάνουν).

    Μέσα δεκαετίας 2000, σε κωμόπολη στα σύνορα της Τουρκίας με το Ιράν, ζητάω τούρκικο. Το γκαρσόνι μού λέει έχουμε «κούρδικο» (δηλ. με γάλα αντί για νερό). Λέω, σε παρακαλώ κάν’ το μου με νερό χωρίς γάλα. Ταμάμ λέει το γκαρσόνι, φέρνει με γάλα. Λέω με συγχωρείς, με πειράζει το γάλα. Τον παίρνει πίσω, φέρνει άλλον ίδιο. Οι της τοπικής παρέας μου νευριάζουν (εγώ ο φουκαράς έλεγα δεν πειράζει) και τού τον δίνουν πίσω ξαναεξηγώντας τι πρέπει να φέρει. Ευγενέστατος αυτός, φέρνει το φλιτζάνι με λίγο καφέ κάτω-κάτω, κι από ένα ωραίο μπρικάκι προσθέτει μπροστά μου το γάλα, προφανώς για να μού δείξει ότι είναι φρεσκοβρασμένο. Φαίνεται δεν μπορούσε να διανοηθεί άλλο είδος καφέ από εκείνο το ένα που γνώριζε (ο ίδιος μάλλον έπινε τσάι). Ευχαριστώ λέω. Τον ήπια (γενικώς).

  118. Γιάννης Ιατρού said

    116: Δεν είμαστε τσιγκούνηδες χτήνος. Άμα πεινάει, θα τον περιποιηθούμε, πατροπαράδοτα 🙂

  119. nikiplos said

    111@ Συνιστώ ανεπιφύλακτα τα «άχρηστα» αυτά απομεινάρια από τα φίλτρα του καφέ, τα κατακάθια των ελληνικών, και του εσπρέσσο (μιλάμε για τις κλασσικές μηχανές, όχι εκείνες με τις κάψες αλουμινίου νεσπρέσσο κλπ), να τα ρίχνετε στο χώμα στις γλάστρες σας και στα φυτά σας στους μπαξέδες. Κάνουν μόνο καλό και τίποτε άλλο.

  120. ΚΩΣΤΑΣ said

    » Ο Ιατρού με τους σμπίρους του θα είναι έξω… και θα μάς προστατεύει…»

    Πω! πω! πω! … έγραψε! 😜🤣🤪

    Γιάννη μου, όμως μη στεναχωριέσαι, αν κερδίσω κι εγώ ένα έπαθλο, όπως προσδοκώ, εμείς θα πάμε σε ψαροταβέρνα και θα τρώμε κάβουρα ψητό στα κάρβουνα και θα πετάμε στο επιτελείο απ΄έξω από καμιά μνημειώδη δαγκάνα να λείχουν… 🤗😂😛

  121. ΧριστιανoΜπoλσεβίκoς said

    Βελιγράδι 1986, 6-7 Έλληνες παρέα σε καφετέρια. Ο ένας παραγγέλνει, από συνήθεια, φραπέ, τον κοιτάει το γκαρσόν με γουρλωμένα μάτια. Φίλος του που ξέρει τη γλώσσα εξηγεί στο γκαρσόν πως ζητάει κρύο καφέ. Ενθουσιασμένο το γκαρσόν, που μπορεί να εξυπηρετήσει, λέει «ice cafe»,ο φίλος λέει εντάξει και τον παραγγέλνει. Ακόμα θυμάμαι την απογοήτευσή του όταν ήπιε τη πρώτη γουλιά.

  122. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    119 Ναι καλά. Με κάτι τέτοια βγάζει όνομα το ιστολόγιο και μετά κατρακυλάει στην αλέξαινα και πρέπει νάρθει κάνας σοβαρός σχολιαστής να το μαζέψει.
    https://www.slang.gr/definition/440-tabernoksylo

  123. nikiplos said

    Ειρήσθω εν παρόδω, όσο βολικές και να είναι οι νεσπρεσομηχανές, έχουν μεγάλο βιολογικό αποτύπωμα. Ας τις αποφύγουμε εάν κι εφόσον μπορούμε. Επιπλέον ο καφές με αυτές στοιχίζει πανάκριβα, αφού όσο κάνει μια ράβδος καψουλών, κάνει ένα σακουλάκι που βγάζει 10πλάσιους καφέδες. Και υπενθυμίζω, οι γλάστρες περιμένουν ως μάνα εξ ουρανού τα υπολείμματα.

    Δίνω κι ένα τίπιον. Εγώ από τα υπολείμματα, ρίχνω πάντα μια κουταλιά της σούπας στα οργανικά σκουπίδια. Τα κάνει να μην μυρίζουν, αποβάλλει τις μυρωδιές και δεν χρειάζεται να πετάει κανείς συνέχεια τα οσμηρά σκουπίδια, κάνοντας οικονομία στην πλαστική σακούλα.

    Τέλος: Όσοι λαχταρούν το τιραμισού, ας δοκιμάσουν αντί σοκολάτας σε σκόνη, να ρίξουν τριμμένο στιγμιαίο καφέ σε σκόνη (οι κόκκοι διαλύονται στο μπλέντερ). Θα με θυμηθούν, όταν θα έρθει η ώρα!

  124. # 115

    Πέπε το έζησα είναι λίγο περίπτωση δείχνει…στιγμή δλδ εξυπακούεται το πέθανε. Αν έλεγε ζούσε 103ν χρπονια δεν εξυπακούεται το πέθανε. Τόχει τραγουδήσει κι ο Σαββόπουλος » έζησε 50 χρόνια σ’ ένα κατωι μυστικό. Το ίδιο με αυτόν που «έφαγε» 20 χρόνια φυλακή, δεν θα πούμε ποτέ έτρωγε 20 χρόνια φυλακή, δεν είναι ;

    Στην περίπτωσή μου ή θα γράψω έπινα μονολεκτικά ή ήπια 10 φορές καφέ για να καταλάβει ο ΓΤ πόσες μέρες έμεινα ενώ το θέμα ήταν η τιμή του καφέ…

  125. Alexis said

    Εγώ προσφέρομαι αφιλοκερδώς να κάνω τον «κράχτη» με παραδοσιακή φορεσιά έξω από την χασαποταβέρνα. Έτσι και το ιστολόγιο θα ωφεληθεί προσελκύοντας νέους «πελάτες» και ο κ. Ιατρού θα μπορέσει να φάει κανένα κοψίδι σαν άνθρωπος βρε αδερφέ!

  126. # 117

    πρώτα- πρώτα δεν είχα δει το σχόλιό σου και δεύτερον δεν ξέρεις την αλήθεια…

    Τώρα επειδή δεν είμαι κουτσομπόλης να ψάχνομαι τι κάνει ο ένας κι ο άλλος δεν πήγε το μυαλό μου πως σε μια συζήτηση με θέμα την τιμή του καφέ θα έπρεπε να πληροφορήσω το πόσες μέρες κάθισα, την διεύθυνση, Γιόχανστράουςστράσε 39, κάπου σκάρτα ένα χιλιόμετρο από την Στέφενπλατς, σαν πσαράς έτρωγα σττο οκταπούσι κι ‘ο,τι άλλο θα σου ήταν χρήσιμο για να μην…θαρρείς και αντικρίζεις καμιά καλβική «θαυμασία νήσο», ενώ η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική.

  127. # 124

    Νίκιπλε το νεσκαφέ δίνει ωραία γεύση σε γλυκά και παγωτά αναμφισβήτητα, το θέμα είναι πως είναι μπουρλότο για τον οργανισμό.
    Για την μυρωδιά στα σκουπίδια δεν το ήξερα θα το δοκιμάσω.
    Επίσης ρίχνω τα κατακάθια σε φυτά και κήπο αλλά στην γαρδένια με μέτρο γιατί στομώνει το χώμα και πάει πίσω το φυτό.

  128. nwjsj said

    Όλα τα είπατε για τον φραπέ, ότι έχει τον πρόεδρό του το ξεχάσατε όμως…

  129. # 107

    Καλά ο Ιατρού, αλλά ο Αράουτ από που προκύπτει πως είναι στην 20άδα ; Ζητάμε αποδείξεις από την Αλέξαινα, όχι τις «δικές μας» διαχρονικές επιτυχίες (π.χ της κλασσικίστριας, της Ματούλας, του μακαρίτη (+) Βατάλ, του Αγγλου Σερέτη, κ.α. ) να τις καρπώνεται αυτός !! 🙂 🙂

  130. Πέπε said

    Για τις μυρωδιές, εγώ ήξερα ότι άμα μυρίζει το ψυγείο (από τα ψάρια π.χ. που είχαμε χτες μέσα) αφήνουμε ένα πιατάκι με ελληνικό καφέ και σπάει η μυρωδιά. Φυσικά δεν επιβεβαιώνεται, γιατί πού ξέρω αν δε θα ‘φευγε έτσι κι αλλιώς η μυρωδιά – κι αν δε φύγει, πού ξέρω μήπως δε φταίει το κόλπο αλλά απλώς είναι υπερβολικά επίμονη. Αλλά τέλος πάντων, αυτές οι μαγγανείες μ’ αρέσουν και τις εφαρμόζω.

    Τώρα για τα σκουπίδια, μάλλον το ίδιο θα ισχύει (άρα δεν παίζει ρόλο αν είναι ελληνικός ή άλλος), μόνο που απορώ: αν δεν το πετάξεις στα οργανικά σκουπίδια με τον συγκεκριμένο σκοπό, δε θα το πετάξεις στα οργανικά σκουπίδια έτσι κι αλλιώς;

    @Τζη 125:

    Μα τι να εξηγούμε τώρα ο ένας στον άλλο; Δεν υπάρχει Έλληνας που δεν ξέρει πότε να βάλει έπινα και πότε ήπια. Αν όμως κάτσεις και αναρωτηθείς «γιά να δούμε, ποιες και πόσες είναι οι περιπτώσεις που θα πω το καθένα;» θα διαπιστώσεις ότι δεν έχει τόσο στενή σχέση με τη διάρκεια της πράξης. Παράδειγμα:

    «Όλη μου τη ζωή», υπέλαβεν ο υπερεκατοντούτης γέρων, «στη Βιέννη την επέρασα. Καφέ όμως δεν αξιώθηκα να πιω. Μια φορά μόνη -που να μην ήτανε!- ετόλμησα κι εγώ να τον δοκιμάσω, και δεν επρόκαμα να τον αποτελειώσω. Θέλετε να σας ειπώ πώς έγεινε; Ε να λοιπόν: Ο δούλος του καφενέ -ένας ψαλιδόκωλος- μόλις με τον είχε φέρει και τον είχεν απιθώσει εμπροστά μου. Άειντες Γιωργή, λέγω μέσα μου, ήρθε δα η ώρα οπού επρόσμενες. Μα τη στιγμή, μάτια μου, όπου έπινα την πρώτη ρουφηξιάν…»

    Ένας καφές. Μία φορά. Κι αυτή ημιτελής. «Τη στιγμή που». Ποια διάρκεια; καμία. Αλλά παρατατικός! Αν βάλεις αόριστο, πολύ απλά λες άλλη ιστορία.

  131. Γιάννης Ιατρού said

    113, 👮‍♂️ ✔ 121, 126 😂😂😂😂 να ξεπεράσουμε (του αγίου ….) αυτό το χτικιό με την επιδημία και θα προκηρυχθεί εμποροπανήγυρις 🍷🎈🎼🎶 ίσως και στο ερημητήριο 🏴‍☠️🍾🏟🏝🏜

  132. ΓΤ said

    @125, 127

    Τα σχόλια #110 και #117 δεν ενδιαφέρονται για την αλήθεια. Ασχολούνται με τη χρήση χρόνου συγκεκριμένου ρήματος και με την ενδεχόμενη εντυπωσιοθηρική τακτική χτισίματος ατμόσφαιρας. Η σαφήνεια στον λόγο είναι το αίτημα. Αλίμονο αν με απασχολούσε η ζωή του άλλου. Ακριβώς αυτή η δυνάμει τεχνήεσσα εισαγωγή στο #96 είναι το στοιχείο εκείνο που καθιστά το συγκεκριμένο σχόλιο όχι αμιγώς οικονομικό. Δεν έπρεπε κανέναν να πληροφορήσεις για τίποτε. («Στη Βιέννη είχα πετύχει τον τούρκικο δυόμισι φορές πιο ακριβό από τον γαλλικό!» Τόσο απλά.) Δεν θέλησα να καταλάβω πόσες μέρες έμεινες στη Βιέννη, μου είναι προφανές ότι κάθε υποβλητικό «ότε ήμην» ακυρούται.

  133. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα!

    130 Φυσικά το σχόλιο το είχε πιάσει η μαρμάγκα, με τόσα απαγορευμένα ονόματα!

    118 Ωραία ιστορία!

    99 Είπαμε, έπεσε δουλειά και δεν μπορώ να συζητήσω. Αλλά μπορεί να μην έχεις αδικο. Είχα ζητήσει φραπέ στην πλατεία Κολωνακίου και μόνο που δεν με πέταξαν έξω (και δεν είχαν).

  134. Έχει γίνει πολύ σουρεάλ αυτό το νήμα!

  135. Αγγελος said

    Ενα από τα πρώτα μου καλοκαίρια στο Βέλγιο, μια πολύ ζεστή Κυριακή, στο τουριστικό καραβάκι που πήγαινε από τη Ναμύρ στο Ντινάν (30 χιλιόμετρα σε 3 ώρες), ρώτησα στο υποτυπώδες κυλικείο αν έχουν κρύο καφέ. Με κοίταξαν περίεργα και μου απάντησαν «να σας τον αφήσουμε να κρυώσει»!
    Από τότε βέβαια πέρασαν κοντά 40 χρόνια και δεν είναι λίγα τα μέρη όπου μπορείς να πιεις κρύο καφέ με διάφορες ονομασίες. Το καραβάκι Ναμύρ-Ντινάν δεν το ξαναπήρα…

  136. BLOG_OTI_NANAI said

    Χρήσεις του «φραπέ»:

  137. Πέπε said

    @134

    > > Είχα ζητήσει φραπέ στην πλατεία Κολωνακίου και μόνο που δεν με πέταξαν έξω (και δεν είχαν)

    Κάπου στα τέλη της δεκαετίας ’90 θυμάμαι ένα καφενείο στη Ν. Σμύρνη που είχε εισαγάγει την εντυπωσιακή καινοτομία να μην έχει φραπέ. Είχα πρωτοπάει με μια φίλη που ήδη πήγαινε. Με είχε προειδοποιήσει, και μου εξήγησε και τον λόγο: «ε μα φραπέ τώρα!».

    Δεν ήταν όμως το στιλ που φαντάζομαι για το κολωνακιώτικο. Ελιτίστικο ήταν και πάλι, αλλά άλλου τύπου ελιτισμός, διανοουμενέ.

  138. Πέπε said

    @137

    ποῦ (sic)
    πῶς (sic)
    ρετσινᾶτο φραπέ (χωρίς sic)

    Μα τι άνθρωποι!!

  139. leonicos said

    137 BLOG_OTI_NANAI

    Όταν μπαίνω ξανά, ανοίγω ααπό κάτω και ανεβαίνω. Είδα και το δικό σου…. (πριν δω το όνομά σου)

    και είπα μέσα μου Ατακάμα

    αλλά ήταν σκέτος BLOG_OTI_NANAI με ολίγην

  140. @21 Θυμάμαι το 1988 που ειχαν πάει Κύπρο να εσερβίρουν τον φραπές με δύο καλαμάκια. Γίνεται καόμ αυτό; Θυμάμαι ηταν θεμασυζητησης η αιτιολογία με πιθανότερη ένα για να πίνεις και άλλον για να ανκατέβεις ώστε να μην λερώνεται αυτό πίνεις, αλλά είχαν ακουστεί και άλλες επιστημονικά τεκμηριωμένες 😉 εξηγήσεις ΄΄οπως για να πίνουν δύο, κ.λπ.

  141. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Αφού σας διαβεβαιώσω ότι το φραπέ έχει ελληνικότατη προέλευση (όλα από εμάς τα πήρανε!) [FRAPPER = από το φραγκικό hrappan που προέρχεται από το (F)ραπίζω = κτυπώ ( F= δίγαμμα)
    >το βρήκα στο διαδίκτυο..]

    και επειδή τα Γαλλικά μου δεν είναι αξιοζήλευτα,
    να ρωτήσω αν το φραπέ είναι κάτι περισσότερο ή κάτι λιγώτερο στην κλίμακα του παγωμένου, όπως συνάγεται πως συμβαίνει στο ΛΑΜΠΡΟΝ ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΗΜΑ του BLOG

    (BLOG_OTI_NANAI είσαι απίστευτος! 🙂 )

  142. leonicos said

    59 Παϊσιε

    Ο μη φιλτραρισμένος καφές περιέχει ουσίες που αυξάνουν τη χοληστερόλη στο αίμα»

    Απορίες δύο

    α) τι ακριβώς κρατάει το φίλτρο από το αφέψημα;
    β) για τι είδους φίλτρο μιλάμε;

  143. H. Mandragoras said

    99-134-157 Ήταν και ένα καφέ στου Ζωγράφου κάπου αρχές των 2000 που είχε κόψει τον φραπέ. Μόνο φρέντο. Για όνομα του μακαρονοτέρατος! Στου Ζωγράφου. Κόβουν το τιμημένο φοιτητικό ρόφημα. Είχα τσαντιστεί άσχημα. Αλλά δεν ήμουν πια φοιτητής. Ή ήλπιζα σύντομα να μην είμαι. Σήκωσα τους ώμους, πήρα φρέντο και δεν ξαναπήγα για καφέ στου Ζωγράφου.

    Πάντως στην ξενιτιά μου λείπει πολύ η κουλτούρα του κρύου καφέ. Είναι ντάλα έξω και μόλις έχεις φάει. Θές κάτι να σε ξυπνήσει και να σε δροσίσει. καφές + κρύο. Αλλά όχι φίλε, όχι!

    Χρόνια πριν σε μια λίμνη στην Γερμανία. Έβραζε ο τόπος. Πήγα στην καντίνα. «Κρύο καφέ έχετε;». Βλέμμα απορίας. «Μπορείτε να μου φτιάξετε έναν καφέ και να τον βάλετε σε ένα ποτήρι με παγάκια». «Ναι αμέ, μισό». Μου το φέρνει. «Δηλαδή τώρα αυτό θα το πιείτε;»…

    Χαίρομαι όμως που στην Πολωνία έχει αρχίσει να παίζει κρύος καφές. Κάποτε σε κάτι ψαγμένα υπήρχε ο φραπέ. Που σήμαινε όμως καφέ με παγωτό. Δηλαδή μια δυο μπάλες παγωτό και ένας εσπρέσο από πάνω. Καλό αν θες παγωτό, όχι αν θες καφέ. Μετά άρχιζα τις στιχομυθίες σαν την από πάνω, αλλά στο πιο πολωνικό τους. «Μπορείτρε να βάλετε στον καφέ μερικά παγάκια;» «Όχι» «Μπορείτε να μου φέρετε έναν εσπρέσσο και ένα ποτήρι με παγάκια;» «Ναι». Αηδία το αποτέλεσμα, αλλά είπαμε ο σκοπός ήταν να ξυπνήσει και να δροσίσει.
    Τώρα (τελοσπάντων προ κορώνας) παντού παίζει η kawa mrozona (παγωμένος καφές από κανάτα που έχουν στο ψυγείο). Ωραίο είναι. Αμα θες σου βάζουν και σαντιγί από πάνω.

    Στο εργαστήριο τότε είχα φέρει το μιξεράκι μου για το φραπέ. Το άφησα εκεί όταν έφυγα. Δωράκι στην Ιωάννα που λάτρεψε το φραπέ μας. Όταν ξαναγύρισα -και είχε κι αυτή φύγει πια- μου είπε συνομωτικά «Το μιξεράκι σου το άφησα στο τάδε ντουλάπι. Ήξερα ότι θα γυρίσεις και θα το θες.»

  144. @ 115 Πέπε

    Ναι, ναι, καλά το φέρνεις στο τέλος πως υπάρχουν και εκπαιδευτικοί που από καθαρευουσιάνικη ιδεολογία δεν υιοθετούν σύγχρονη ορολογία και αντίστοιχες διδακτικές πρακτικές. Υποστηρίχτηκαν βέβαια και από θεσμικούς γλωσσολόγους μας στη στάση τους αυτή. 🙂

  145. 87, … 79 Ο Αμερικάνο είναι ο γαλλικός ελληνιστί; …

    Μοιάζει, αν και είναι αραιωμένος εσπρέσο που μοιάζει με φίλτρου.
    Βέβαια, τι σημαίνει σε κάθε περιοχή μπορεί να ποικίλει.

  146. Χαρούλα said

    Τα είπατε όλα νομίζω….
    Εγώ ήξερα(και το ασπάζομαι), πως καλύτερος για τον οργανισμό είναι ο καφές που δεν πίνουμε την πρώτη ύλη, αλλά το αφέψημα. Έτσι ο στιγμιαίος είναι ο πιο επιβλαβής, ο ελληνικός κάπου στην μέση γιατί δημιουργεί το κατακάθι μέσα, και οι φίλτρου κ εσπρέσο, καλύτεροι.

    Τον φραπέ στον Λουμπαρδιάρη δεν τον θυμάται κανεις; Αφρός να τον κόψεις με το μαχαίρι!🙂

  147. # 133

    Αν εσύ είδες «εντυπωσιοθηρική τακτική χτισίματος ατμόσφαιρας» το μόνο που έχω να πω είναι πως σε πείραξε που δεν μύρισες τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ιδρυτή του κόμματος ττων Ξυπόλυτων και κάνεις σαν τον Τζόε Ντάλτον όταν βλέπει τον ΛούκυΛούκ.

    Οσο για την χρήση του ρήματος, φαίνεται και ο γέρων στην διήγηση του Πέπε (# 131) κι αυτός «εντυπωσιοθηρική τακτική χτισίματος ατμόσφαιρας» επιχείρησε..και σκέψου κι αυτός έγραψε «έπινε» όχι για δέκα αλλά για μια μόνο φορά κι αυτή δεν πρόλαβε !!

  148. Δημήτρης Μαρτῖνος said

    Μιᾶς καὶ ἀναφέρθηκε (πλειστάκις) ὁ Λέντζος, νὰ βάλουμε καὶ τὸ σχετικὸ τραγοῦδι τῶν Νικολόπουλου – Ρασούλη· τραγουδάει ὁ Γιῶργος Κοντογιάννης.

    Ὄχι ἀπὸ τὰ καλύτερά τους, κττμγ.

    Καθόμουνα στοῦ Λέντζου καὶ ἔπινα καφέ.

  149. sarant said

    136 Oύτε εγώ το έχω πάρει το καραβάκι αυτό (αλλά έχω πάρει τα αντίστοιχα στον Μοζέλα και στον Σάαρ).

    137 Μπράβο, φραπέ = παγωμένος σαν τη σαμπάνια

    139 Που και πως με περισπωμένη βεβαίως, τόσο για το ερωτηματικό όσο και για το άλλο, αυτός ήταν ο κανόνας της εποχής. Και ο Καβάφης έτσι τα τυπώνει.

    150 Α μπράβο. Όχι από τα καλύτερα αλλά έπρεπε να μπει.

  150. Γιάννης Ιατρού said

    Τό ΄χουν βέβαια πάει σε άλλο επίπεδο με τα καφεϊνούχα, Σε λίγο και σε ενδοφλέβια έκδοση.
    Espresso-Τάδε, συγκεκαλυμμένοι πύραυλοι καφεϊνης. Απογειώνεσαι😡👎
    Σημερινό αυτό:

  151. Γιάννης Ιατρού said

    144 (τέλος): Τι ωραίο! 👍🎈🤗

  152. Γιάννης Κουβάτσος said

    Ο ύμνος του φραπέ! (Αγνώστου ποιητού)
    Προσευχή στο ρόφημα του Έλληνα

    Πιστεύω εις έναν φραπέ
    αφρώδη παγοκράτορα
    ρουφηχτόν εκ καλάμου σπαστής
    εις στομάχους πάντων ερριμένον.

    Και εις ένα αφρόγαλα λευκόν πηχτόν
    του καφέ συνοδό και λιπογενές
    το δια τον καφέ ποιηθέντα
    προ πάντων cappuccino.

    Milk εκ βοδώς
    αφρόν αληθινόν εκ μιξερός ηλεκτρικού χτυπηθέντα
    ου γεννηθέντα
    ομοχρήσιμου του φραπέ
    δι’ ου το μάτι ορθάνοιξε.

    Τον δι’ ημάς τους ανθρώπους
    και δια την ημετέραν εργασίαν
    φυτροθέντα εν καφεοδένδρων
    και μαζευθέντα εξ’ άρρενος εργάτου
    και αγοράσθη εξ’ εταιρείας
    και εσυσκευάσθηκε.

    Αγορασθέντα τε υπό ημών
    εντός μικρής σακουλίτσας
    ή κουτιού ή βαζακίου.

    Και ετοιμάσθη τας πρώτας ώρας
    κατά τας πρωινάς.

    Και εισέπεσε εντός ποτηριού
    και ζαχαρώθηκε εκ κουταλιάς του γλυκού.

    Και πάλιν άφρισε μετά δόξης
    τσίτα κάνων κοιμητούς
    ώστε χουζουρίου έλθη το τέλος.

    Και εις το ρεύμα το πάγιον
    το χρήσιμον το μιξεροκινόν
    το εκ της Δεής επαραγόμενον
    το συν ψυγείου και θηκών συνεργαζόμενο
    ώστε παρασκευαζόμενο
    παγακίων και υδάτων ψυχρών.

    Εις μίαν καφετερίαν ομαδικήν και φιλικήν φραπεδοποσίαν.

    Ομολογώ εν τσίμπημα εις μπισκότου εκ του μπολ.

    Προσδοκώ τασάκι καθαρόν.

    Και να είναι η ζάχαρη λιωμένη.

    Αμήν…

  153. Μιας που δεν πίνω καφέ ας ανάψω τσιγάρο κι ας πετάξω απρόσεκτα το αναμμένο σπίρτο.
    https://tvxs.gr/news/kosmos/i-barbari-oikonomiki-pragmatikotita-piso-apo-ti-biomixania-toy-kafe

  154. Καλησπέρα.
    Σήμερα δεν θα γράψω τίποτα. Τάχουμε ξαναπεί και πρόσφατα (όχι πριν μήνες, πριν μήνα είδα). Και για τον φραπέ τον σκέτο στο Νεραϊδοχώρι (παρόμοια ιστορία με του Κουρδιστάν) και για τον κρύο (φίλτρο με παγάκια) στο Τσαβτάτ και για τους φραπέδες στη Γερμανία και για τον άις καφέ. Για τον φραπουτσίνο στο Αλμπερομπέλο δεν έγραψα, αλλά ας αφήσουμε και τίποτα να μην τόχουμε πει. Εξάλλου, εκεί, εγώ ήξερα τι θα φέρουνε. Οι άλλοι ήλπιζαν σε φρέντο 🙂

  155. Καταπληκτικό.
    Μια εμπορική μου απορία ήταν πάντοτε πώς δεν «έπιασε» ο φραπές σε άλλες θερμές χώρες. (εκτός και αν μου ξεφεύγει κάτι.)

  156. BLOG_OTI_NANAI said

    140: «και είπα μέσα μου Ατακάμα»

    Ωωωωχ!

  157. Πέπε said

    @154:

    Πω πω, αυτό το θυμάμαι από το Λύκειο! Πού το ξετρύπωσες ρε Γιάννη!

    > > Και να είναι η ζάχαρη λιωμένη.

    Ντάξει, έληξε: ο Έλληνας δεν πίνει φραπέ. Δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν φραπεπόται ανάμεσά μας και κανείς να μην έχει αναφέρει αυτό το οδυνηρό ζήτημα. Όταν στον φραπέ δεν είναι η ζάχαρη λιωμένη, το πρόβλημα είναι πολύ σοβαρό.

    @144

    Υπήρχε φρέντο το 2000; Μοι περιποιεί εντύπωσιν: μέχρι το 2004 ή 2005 τον μεν εσπρέσο τον ήξερα ως κάτι που βασικά δε μας αφορά, το πίνουν οι Ιταλοί απλώς επειδή δεν είναι Έλληνες, τον δε καπουτσίνο ως μια σπάνια πολυτέλεια που θα προσφέρουμε καμιά φορά στον εαυτό μας. Τότε ήταν που και τα δύο αυτά τα είδα ν’ αρχίζουν να μπαίνουν στην καθημερινότητά μας, οπότε και οι φρέντοι δεν πρέπει να ‘ταν πολύ παλιότεροι αν υπολογίσουμε και κάποια δική μου χρονοκαθυστέρηση.

    @145

    Να σου πω την αλήθεια, δεν το ‘χω συζητήσει με φιλολόγους. Βαριέμαι λίγο να κάνω τέτοιες συζητησεις προφορικά με ανθρώπους που είναι δεδομένο ότι έχουμε κατά βάση κοινή εκπαίδευση. Ακόμη κι αν συνάδελφος μου έλεγε «συνοπτικό; εννοείς στιγμιαίο», το πιθανότερο είναι να το αντιπαρερχόμουν λέγοντας «ε ναι μωρέ, τώρα το λένε συνοπτικό». Τι, μάθημα θα του κάνω; Άλλο εδώ που η παντιέρα «εδώ λεξιλογούμε» και η δηλωμένη παρουσία μη φιλολόγων μάς ξεντροπιάζει.

    Απλώς διαπίστωσα την επιβίωση του καταργημένου όρου από το γεγονός ότι τον ξέρουν οι μαθητές. Όμως δεν είναι καθαρευουσιάνικος, είναι απλά λάθος .Από τη βαθιά αρχαιότητα μέχρι σήμερα λίγα έχουν αλλάξει στις όψεις (ποιά ενεργείας) των ρηματικών χρόνων, η θεωρία είναι που εξελίσσεται.

  158. aerosol said

    Μια μικρή ξιπασιά:
    Σνόμπαρα τις φραπεδιέρες. Αγαπούσα τον φραπέ και ενδεχομένως να έκανα τον καλύτερο σπιτικό φραπέ στην Ελλάδα. Μόνο σέηκερ και προσεκτική αναλογία νερού-καφέ-ζάχαρης κατά το χτύπημα. Χωρίς ζάχαρη το αποτέλεσμα ήταν σαφώς φτωχότερο.
    Με τσαντίζει ελαφρώς που έχει υποχωρήσει τόσο αλλά, κακά τα ψέματα, τον νεσκαφέ δεν τον λες και καλό καφέ. Συνήθως ο καφές στα εσπρέσσο και φρέντο είναι καλύτερης ποιότητας. Αυτό που με ενοχλεί πολύ είναι η σχεδόν πλήρης εξαφάνιση του νορμάλ τούρκικου («ελληνικού», όπως μας έμαθε η διαφήμηση). Αυτό το ζουμί που φτιάχνουν με μηχανή είναι άθλιο. Ο χειρότερος που μου σέρβιραν στη ζωή μου ήταν στο καφέ μπροστά στο Αρχαιολογικό Μουσείο. Έχω πιεί καραβίσιο, του στρατού, από μηχάνημα. Αυτόν δεν τον πάλεψα.

  159. Πέπε said

    @152:

    > > Τό ΄χουν βέβαια πάει σε άλλο επίπεδο με τα καφεϊνούχα

    Από την άλλη όμως, και με τα ακαφεΐνωτα. Ή γενικότερα με τα «άνευ»:

    Υπήρχε ο καφές χωρίς καφεΐνη. Οκέι, δεκτό, τον καφέ τον πίνουμε και για τη γεύση (ορισμένοι εσπρέσο ντεκαφεϊνέ είναι αξιοπρεπέστατοι). Η μπίρα χωρίς αλκοόλ: κι αυτή το ίδιο, αν και όχι τόσο (θέλω να πω, και δύσκολο είναι να πετύχεις μάρκα που να πίνεται και απίθανη επιλογή για όποιον δεν παίρνει φάρμακα ή δε θηλάζει κλπ.). Κιμάς δίχως κρέας, τυρί δίχως γάλα, για βίγκαν ή νηστευτές που δεν το ‘χουν πάρει και πολύ γενναία απόφαση ν’ αλλάξουν γευστικές συνήθειες. Τώρα τελευταία έχει βγει και το χασίσι χωρίς χασίσι, η κλωστική κάναβη, που ας πούμε την κάνεις αφέψημα και έχει διάφορες ευεργετικές επιδράσεις στην υγεία. Άντε να το δεχτούμε κι αυτό. Το τελευταίο που με άφησε έκπληκτο ήταν ένας καπνός για στριφτό, που το χαρμάνι περιέχει κλωστική κάναβη: δηλαδή σαν να πίνεις μπάφους χωρίς να την ακούς.

    Για ποιο λόγο on earth μπορεί να θέλει κάποιος να το κάνει αυτό; Ευεργετικές συνέπειες από εισπνοή καπνού από καμένες ουσίες, προφανώς αποκλείονται. Η γεύση, ε σόρι τώρα αλλά αυτό καταντάει βίτσιο. Ότι θα πας να το ανάψεις εν μέση οδώ και θα σε δέσουν, και άντε ν’ αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας, και δε θα την έχεις καν ακούσει, δεν το σκέφτεσαι;

    Μια ρακή χωρίς αλκοόλ πάντως δε βρέθηκε ένας χριστιανός να την ανακαλύψει…

  160. sarant said

    157 Kαλή ερώτηση!

  161. 161 τέλος
    Το παλεύουνε τεσπα, σε καλό δρόμο είναι.
    https://winekingdom.gr/%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%AC-%CF%87%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82-%CE%B1%CE%BB%CE%BA%CE%BF%CF%8C%CE%BB/?v=f214a7d42e0d

  162. 159 Πέπε

    Μπορεί μερικά πράγματα να μη άλλαξαν στη γλώσσα αλλά οι επαναστατικές αλλαγές που έγιναν στα της έρευνας και περιγραφής των γλωσσών τα τελευταία εκατό χρόνια είναι κάτι σημαντικό. Εξάλλου και παιδαγωγικά – διδακτικά κάτι πράγματα σαν …«προστακτική αορίστου» είναι απλώς κουφά. «Συνοπτικώς» τα θεωρώ καθαρευουσιάνικη ιδεολογία. 🙂

  163. Βασίλης Ορφανός said

    @137
    Στην Κρήτη (περιοχή κοντά στο Ηράκλειο, δεκαετία του 50 και του 60) «πίκερος» λεγόταν αυτός που είχε το γενικό πρόσταγμα για το φαγητό και το κρασί την ώρα ενός τραπεζιού σε γάμους, βαφτίσια κλπ. Έψαξα αυτή τη λέξη σε καμιά δεκαριά κρητικά λεξικά, αλλά δεν τη βρήκα. Αναρωτιέμαι αν έχει κάποια σχέση με το βυζαντινό «πικέρμης».

  164. 137, 165
    Πι(γ)κέρνη τον ήξερα, όχι με -μ-.

  165. ΓΤ said

    149@

    Ασφαλώς όχι. Το #133 μιλά για «ενδεχόμενη εντυπωσιοθηρική τακτική χτισίματος ατμόσφαιρας», κι εσύ διάβασες «εντυπωσιοθηρική τακτική χτισίματος ατμόσφαιρας». Παραδείγματα φέραμε τι θα περιμέναμε να διαβάσουμε.

    Για το κουίζ; Για τα κουίζ στενοχωριέμαι όταν κάτι το γνωρίζω αλλά εκείνη τη στιγμή μού διαφεύγει. Δεν γνώριζα για το Κόμμα των Ξυπόλυτων του παππού του πρωθυπουργού. Επειδή βέβαια ήταν από τις λίγες φορές που έδωσα βάση σε αυτά που γράφεις, μου έκανε εντύπωση το ερώτημα περί της εξαιρετικής πιανίστριας που πατά καταγωγικά σε δύο ηπείρους ΚΑΙ «είναι φανατική του Κυριάκου Μητσοτάκη». Ένα κουίζ, για να μην το χαρακτηρίσω αλλιώς, ψαθυρό.

    Εξηγούμαι: Ακόμα και αν σκεφτεί κανείς τον παππού του Κυριάκου, για να έχει λογική βάση το ερώτημά σου θα πρέπει η Άλις Σάρα Οτ να γνωρίζει την ιστορία του παππού ΚΜ και να υπάρχει σύνδεση αυτής, επειδή εκείνη το θέλει, με την ανυποδησία της. Κάτι εξω-λογικό.
    Να σ’ το πω διαφορετικά: ας δούμε ένα άλλο «κόμμα ξυπόλυτων». Υπάρχουν κάποιες προγραμματιστικές ιδιοφυΐες μέσα στη Microsoft και την Google που εργάζονται ξυπόλυτοι (μάλιστα, κάποιοι από αυτούς έχουν βάψει τα μαλλιά τους πράσινα και πορτοκαλί). Θα επιχειρούσες σύνδεση της Οτ με αυτή την ομάδα;

    Άλλωστε, η ανυποδησία της Οτ συνδέεται με ένα όργανο του Λιστ…

  166. Γιάννης Κουβάτσος said

    159: Κυκλοφορεί αδέσποτο στο διαδίκτυο. ☺

  167. Άγγελος Σέρτης said

    Ως προς την έννοια «φραπέ», στο ΕΜΠΡΟΣ (29/7/1915) σε διαφήμιση ζυθεστιατορίου αναφέρεται, μεταξύ των άλλων που διαθέτει, ότι διαθέτει και «νερό διυλισμένο και παγοποιημένο (frappé)»

  168. H. Mandragoras said

    159 (144): Τον καπουτσίνο τον έμαθα φοιτητής, όταν πρωτοπήγα Αθήνα. Θα πει 1997. Ήταν για τα καλά στη ζωή μας. Οι φρέντοι όντως ήρθαν αρκετά μετά. Να πω ότι το σκηνικό που περιέγραψα ήταν πιο κοντά στα μέσα των 2000; Μπορεί. Είναι κι αυτό το έμενταλ…

    Και μια που το θυμήθηκα. Τί είναι η kawa po turecku (καφές α λα τούρκικα) στην Πολωνία; Αυτό που ρίχνεις καφέ φίλτρου σε καφτό νερό και τον πίνεις αφού «κάτσει». Για κάποιον παράξενο λόγο πολλοί τον προτιμούν έτσι. Πωλείται (πωλούνταν) και σε άκυρα κιόσκια στη μέση του πουθενά ως και σε ορειβατικά καταφύγια.

  169. ΓΤ said

    Μεζεδάκι από την Πρόεδρο της Δημοκρατίας στο fb της, σχετικά με τη στάση της Μπεκατώρου:
    » […] Και πιστεύω ότι η θαρραλέα στάση της θα συμβάΛΛει στην ευρύτερη κοινωνική ευαισθητοποίηση […]».

    Πλήρες στο https://www.facebook.com/KateSakellaropoulou/

  170. Δημήτριος Καραγιώργης said

    Κατ αρχήν, καλησπέρα και καλή χρονιά σε όλες / όλους τους σχολιαστές και στον κ. Σαραντάκο φυσικά. Γράφω για πρώτη φορά εδώ.
    Βρήκα αυτό : https://lsj.gr/wiki/ἐπικέρνης (μάλλον Λατινική η ετυμολογία)
    Κι αυτό: https://el.wikisource.org/wiki/Πικέρνη_και_όχι_Πικέρμι (Φαίνεται πως είναι λάθος η ονομασία Πικέρμι)

  171. Λάζαρος Μ. said

    «Το έναυσμα για το άρθρο…»

    Παρεμπιπτόντως, δεν είναι κάπως περιοριστικός ο ορισμός που δίνει το ΛΚΝ στο «έναυσμα»;

  172. sarant said

    172 Καλώς ήρθατε, καλή χρονιά. Ναι, ο επικέρνης είναι ο βυζαντινός όρος, λόγιος εξελληνισμός του pincerna, με το λαϊκό πιγκέρνης να εξελληνίζει λαϊκά. Αλλά δεν θα χαρακτήριζα «λάθος» μια καθιερωμένη ονομασία, όπως δεν θα πω «λάθος» το αγγλ. acne αντί του αναμενόμενου acme.

    170 Tούρκικος επειδή έχει κατακάθι, δηλαδή.

  173. sarant said

    173 Ή αυτό ή εγώ το χρησιμοποιώ χαλαρά 🙂

  174. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    Νικοκύρη, ματσαράγκα απ’ τη μαρμάγκα;

  175. # 167

    Το κουίζ το καθορίζει αυτός που το φιάχνει και είναι ένας και όχι αυτοί που το προσπαθούμε που είναι πολλοί κι ο καθένας με τον χαβά του. Δεν είναι εξετάσεις για να ορίζονται επακριβώς τα θέματα και φυσικά η Οτ που παίζει ξυπόλυτη ΔΕΝ χρειάζεται να ξέρει το κόμμα των ξυπόλυτων, ο λύτης θα κάνει την σύνδεση όχι αυτή ,!! Με την βοήθεια που έδωσα (πατάει σε δυο ηπείρους) ήταν σίγουρο πως γκουγκλίζοντας κάποιος θα εύρισκε αυτήν που έχει γονεί από δυο ηπείρους, ήταν απλό. Για να έχει όμως νόημα ένα κουίζ σήμερα πρέπει να έχει κάτι που ΔΕΝ γκουγκλίζεται, το κόμμα των ξυπόλυτων υποθέτω πως στο ιστολόγιο το ξέρουν περισσότεροι από τους μισούς.

    Θα σου δώσω μια ευκαιρία να ρεφάρεις, με δυο κουίζ ποια λέξη με 10 γράμματα θα μπορούσε να αναφέρεται και σε ημίονο αλλά και σε άτακτο παιδί ( το έχω ξαναβάλει αλλά μάλλον πριν εμφανισθείς εδώ και ποιά κοπ’ελλα με το άρθρο της γίνεται κακοχαρακτηρισμένη ;

  176. ΓΤ said

    177@

    Είπαμε: ήταν από τις λίγες φορές που έδωσα βάση σε αυτά που γράφεις. Θεώρησα ότι η ερώτησή σου είναι καθ’ όλα αληθής, εφόσον αναφερόταν στην Οτ. Ούτε με ενδιαφέρει να ρεφάρω. Άσε που όταν το ερώτημα καταρρέει δεν υπάρχουν «χαμένοι». Αν ξαναγράψεις τίποτε για ποδοσφαιρικές αναλύσεις αγώνων ΠΑΟΚ ΚΑΙ ταυτόχρονα, λόγω εργασιακής πίεσης, θα ‘ναι ευεργετικό να μου λυθεί τ’ αφάλι, θα σε διαβάσω.

  177. Alexis said

    #159: Υπήρχε φρέντο το 2000; Μοι περιποιεί εντύπωσιν: μέχρι το 2004 ή 2005 τον μεν εσπρέσο τον ήξερα ως κάτι που βασικά δε μας αφορά, το πίνουν οι Ιταλοί απλώς επειδή δεν είναι Έλληνες, τον δε καπουτσίνο ως μια σπάνια πολυτέλεια που θα προσφέρουμε καμιά φορά στον εαυτό μας. Τότε ήταν που και τα δύο αυτά τα είδα ν’ αρχίζουν να μπαίνουν στην καθημερινότητά μας, οπότε και οι φρέντοι δεν πρέπει να ‘ταν πολύ παλιότεροι αν υπολογίσουμε και κάποια δική μου χρονοκαθυστέρηση.

    Δεν είναι έτσι. Πρώτη δική μου επαφή με καπουτσίνο το μακρινό 1982 ως πρωτοετής φοιτητής. Καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του ’80 καπουτσίνο (κυρίως) αλλά και εσπρέσο έπαιζαν κανονικά στις καφετέριες αν και τα σκήπτρα κρατούσε σταθερά ο νες και ο φραπέ. Την ίδια εποχή είχε γίνει της μόδας και ο καπουτσίνο με σαντιγύ.
    Την περίοδο 1992-1996 έτυχε να εξασκήσω το επάγγελμα του (συν)ιδιοκτήτη καφετέριας (στην Αθήνα πάντα). Καπουτσίνο και εσπρέσο είχαν αποσπάσει πλέον σημαντικό μερίδιο και «απειλούσαν» την πρωτιά του νες/φραπέ. Είχε αρχίσει ήδη να θεωρείται πιο μοδάτο να πίνεις εσπρέσο και καπουτσίνο. Φρέντο όμως δεν υπήρχε ακόμα.
    Τους πρώτους φρέντο τους είδα να σκάνε μύτη αρχές ’00ς. Έκτοτε τα πράγματα πήραν το δρόμο τους. Σήμερα πλέον υπάρχει η απόλυτη εξειδίκευση: το να παραγγείλει π.χ. ο άλλος «ένα φρέντο εσπρέσο ντεκαφεϊνέ με μαύρη ζάχαρη, λίγο γάλα εβαπορέ και τριμμένη σοκολάτα από πάνω» είναι απόλυτα φυσιολογικό και δεν ξενίζει κανέναν.

  178. Πέπε said

    179:

    > > λίγο γάλα εβαπορέ

    Και επί Λέντζου, μου θυμίζεις τώρα, λέγαμε «γάλα του κουτιού» γιατί άλλοι προτιμούσαν το φρέσκο.

  179. sarant said

    176 Δεν έχει τίποτα η μαρμάγκα

  180. # 178

    Δεν υπήρχε καμιά παραπλάνηση, το ίδιο όνομα είχαν παπούς και εγγονός και φυσικά η Οτ σιγά μην ήξερε τον Κούλη,θα το ξέραμε από τις φυλλάδες, ενώ λόγω συνήθειας ΘΑ ΕΙΧΕ τα φόντα να γραφτει στο κόμμα του παπού.. Τα κουίζ πάντοτε έχουν μια πονηράδα αλλιώς δεν είναι κουίζ αλλά διαγωνισμός ποιός γκουγκλάρει καλύτερα.
    Πριν δώσεις την Οτ είχες δώσει δυο άλλα ονόματα, τότε δεν σε πείραξε που ζήταγα θαυμάστρια του Κ.Μ., όταν σε βοήθησα να βρεις την Οτ, ΜΗΠΩΣ και το λύσεις, αλλαξες ρότα κι άρχισες να αμφισβητείς την ορθότητα του κουίζ. Δικαιολογείσαι λόγω λοκντάουν, επηρεάζονται οι συμπεριφορές.

  181. ΓΤ said

    179@

    Και ήδη, επίσης, από εκείνα τα χρόνια ο ιρλανδικός καφές (σε τιμή απλησίαστη)
    Για την «απόλυτη εξειδίκευση», ξέχασες τα μπαζοσίροπα 🙂

  182. Κουτρούφι said

    Θυμάμαι ένα περιστατικό πριν 15-20 χρόνια περίπου, όταν άρχισαν να εμφανίζονται οι διάφορες μορφές φρέντο αλλά δεν ήταν ακόμη καλώς ορισμένα τα διάφορα είδη. Σε μια καφετέρια είναι κάτι κοπελίτσες και παραγγέλλουν φρέντο Χ. Ο καταστηματάρχης τους φέρνει και οι κοπελίτσες λένε ότι αυτοί δεν είναι φρέντο Χ αλλά φρέντο Υ. Και έγινε ο χαμός!
    -Εμένα θα μου πείτε ότι είναι φρέντο Υ; Που έχω γυρίσει όλο τον κόσμο; Δεν ξέρετε τι σας γίνεται!
    -Όχι, εσύ δεν ξέρεις τι σου γίνεται. Ο Χ είναι έτσι και ο Υ είναι έτσι. Και πήγε ο καβγάς έτσι για κάμποση ώρα.

    Εγώ, παραδίπλα, απολάμβανα το φραπεδάκι μου και δόξαζα τον Θεό που δεν είχα περίεργα γούστα.

  183. Πέπε said

    @179 και πάλι:

    > > Σήμερα πλέον υπάρχει η απόλυτη εξειδίκευση

    Κι όμως, δεν πρέπει να είναι κάτι καινούργιο. Μια φορά κι έναν καιρό ο καφές στην Ελλάδα ήταν αποκλειστικά τούρκικος (οπότε και τον έλεγαν απλώς «καφέ»), ωστόσο φαίνεται ότι υπήρχαν άπειροι τρόποι να τον προτιμήσει κανείς: διαβαθμίσεις στο βάρος, στη ζάχαρη (καλά αυτό εννοείται), στο ψήσιμο, στο καϊμάκι, στον τελβέ, στο ψιλό ή χοντρό φλιτζανάκι ή στο κρασοπότηρο, και όλα αυτά με κωδικοποιημένες ονομασίες που ήτεν γνωστές σε όλους τους ενδιαφερόμενους.

    Στο εκπληκτικό μυθιστ… εχμ, τέλος πάντων βιβλ…, θέλω να πω, στην Ιστορία του Τρίστραμ Σάντι, Κυρίου από Σόι, υπάρχει κάπου η δήλωση του συγγραφέα: για να πιεις καλό καφέ με γάλα, πρέπει ο καφές να βράσει μαζί με το γάλα. Αλλιώς είναι απλώς καφές και γάλα.

    Υπάρχει επίσης ο καφές του Φαρ Ουέστ, ξέρω τη συνταγή από ένα Λούκι Λουκ: ρίχνουμε μισό κιλό καφέ και λίγο νερό και το βάζουμε στη φωτιά. Βάζουμε κι ένα πέταλο μέσα. Αν δεν επιπλέει, προσθέτουμε κι άλλο καφέ.

    Ακόμη: Ποιος ήταν που έγραψε παραπάνω ότι αν ρίξεις τον εσπρέσο πάνω στα παγάκια δεν πίνεται; Μια χαρά πίνεται. Προσωπικά είναι ο στάνταρ σπιτικός καφές μου τη σχετικά θερμότερη περίοδο του χρόνου. Βέβαια αυτά είναι για όσους τον πίνουν σκέτο. Αν μπλέξεις και τη ζάχαρη περιπλέκεται το πράγμα.

    Αλήθεια, όσοι πίνετε πολλών λογιών καφέδες (φαντάζομαι οι περισσότεροι), την ίδια ζάχαρη βάζετε σε όλους; Εμένα ο εσπρέσο, ζεστός ή κρύος, μ’ αρέσει σκέτος. Η σωτήρια πρωινή καφρίλα του ζεματισμένου νεσκαφέ ομοίως, όπως και ο φίλτρου. Καπουτσίνο θα πιω σπάνια, αλλά τον θέλω μέτριο, ζεστό ή κρύο. Ελληνικό και πάλι σπάνια, αλλά με ολίγη. Φραπέ, από τότε που ανακάλυψα ότι εκείνος ο φούρνος που λέγαμε κάνει και Λέντζου, και λίγο αργότερα που είδα και πώς τον κάνουν για να το κάνω κι εγώ στο σπίτι, τουλάχιστον μέτριο αν όχι προς γλυκό, και με γάλα (του κουτιού).

  184. sarant said

    185 Επί πολλά χρόνια στο Λουξεμβούργο έπινα γαλλικό καφέ (φίλτρου), τελευταία χωρίς ζάχαρη αλλά με γάλα. Εδώ και κανα χρόνο πήρα εσπρεσιέρα και φτιάχνω λούνγκο.

    Στην Ελλάδα νεσκαφέ, ζεστό ή φραπέ.

  185. Πέπε said

    Ρε παιδιά, G και ΓΤ, να με συμπαθάτε αλλά μιας και γράφετε δημόσια πρέπει να σας πω ότι είναι από τις λιγότερο ενδιαφέρουσες συζητήσεις που έχω διαβάσει. Εντάξει, κάναμε ένα κουιζάκι, ενός δεν του άρεσε, τι άλλο να ειπωθεί;

  186. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    (Εν αναμονή του σχολίου μου περί καφέδων κλπ, το οποίο ξανάστειλα…)

    149 (167, 177 κε)
    Για να βάλουμε κάπως τα πράγματα στη θέση τους, ιδρυτής του κόμματος των Ξυπόλητων (Κρήτη, τέλη 19ου, αρχές 20ου αι.) δεν ήταν ο παππούς του σημερινού ΠΘ Κυριάκος Κ. Μητσοτάκης, αλλά ο προ-παππούς του γερο-Κωστής Μητσοτάκης. Ο παππούς Κυριάκος μάλλον δεν κατέλαβε ποτέ ηγετική θέση στο κόμμα αυτό, στο οποίο κυριάρχησε από νωρίς ο Ελευθ. Βενιζέλος. Εξέλιξή του το ‘Κόμμα των Φιλελευθέρων’ που ο ίδιος ίδρυσε (μετονόμασε) το 1910.

  187. # 185

    Μάλλον δεν το θυμάσαι καλά, όταν βράσει ρίχνεις ένα πέταλο κι αν δεν σταθεί στον αφρό είναι έτοιμος (αλλιώς θα έριχνες καφέ μέχρι τώρα ! )

    Ο τούρκικος με ζάχαρη πικρίζει το στόμα αφού τον πιείς, χωρίς ζάχαρη, αφού τον πιείς ευωδιάζει ο στόμα. Γενικά σε κανένα ζεστό ρόφημα η ζάχαρη δεν πάει, μια ιδέα είναι αμα την κόψεις δεν θες να ξαναβάλεις,εκτός ίσως του νεσκαφέ, τώρα με τα κρύα ένα τσάι με λίγο μέλι και μια φλούδα πορτοκάλι για άρωμα, είναι κομιλφό που λέμε στην Κυψέλη

  188. ΓΤ said

    182@

    Με κάνεις και επανέρχομαι. Ένα όνομα είχα δώσει, είχα σκεφτεί τη Yuja Wang, αλλά δεν θυμόμουν λεπτομέρειες, γιατί, αν δεν λαθεύω, είχαν δοθεί στο «πίσω» νήμα. Υπάρχουν, δε, γενικά φορές που δεν χρειάζομαι το Google. Αλλά η υπερμνησία είναι πολύ άσχημο πράγμα, αφού ποτέ δεν μπορείς να απαλλαγείς από τις κακές μνήμες. To λόκνταουν δεν με επηρεάζει γιατί εργάζομαι, γενικά, από το σπίτι τα τελευταία είκοσι χρόνια, με εξαίρεση μια τετραετία, όπου πήγαινα πατίνι και σε εφημερίδα. Μετά την απάντηση που δόθηκε, εκτιμώ ότι, μπορεί να λαθεύει η γνώμη μου, το κουίζ δεν ήταν σωστό. Απλώς έκανα έναν συνειρμό με τον ξυπόλυτο πρωθυπουργό στο εξοχικό του, αγκαλιά με τον γιο του. Ας απαντήσουν και οι λοιποί φίλοι του ιστολογίου.

    Δεν μίλησα ποτέ για καμία παραπλάνηση.
    Μας λες λοιπόν ότι, λόγω ανυποδησίας, η Οτ, 32 ετών, θα είχε τα φόντα να ενταχθεί στον πολιτικό σχηματισμό του παππού του πρωθυπουργού. Ρισπέκτ!

    Αντιπαράδειγμα: πρόσφατα, έτσι για πλάκα, είχαμε βάλει εδώ ένα κουιζάκι ρωτώντας την εκλεκτή παρέα ποιος εκδοτικός οίκος είναι αυτός που εκδίδει βιβλία «όλα ίσωμα» στην αράδα, εννοώντας πουθενά κεφαλαία γράμματα, έτσι από άποψη, χαλαρή έως καθόλου στίξη. Η απάντηση όμως στο κουίζ αυτό είναι αληθής. Ήταν, τουλάχιστον, επί πολλά χρόνια, αλλά δεν νομίζω να άλλαξε. Θα πάω να τον δω τον φίλο εκδότη. Μιλάμε λοιπόν για απαντήσεις που έχουν νόημα, είναι αληθείς, έτσι το βλέπω.

    Διαφορετικά, μπορούμε να πούμε το εξής: Έστω ότι στον Γκαρσία αρέσουν τα ψάρια, και, δη, τα λυθρίνια. Αυτό τον καθιστά άραγε αυτόματα φανατικό οπαδό της κουζίνας σου;

    (Δεν θα επανέλθω, αλλά θα περιμένω απαντήσεις από τους διαβασμένους/ψαγμένους του ιστολογίου για το κουιζάκι με τον εκδοτικό οίκο.)

  189. BLOG_OTI_NANAI said

    Από αρκετά νωρίς ο φραπέ έγινε σύμβολο της κακομαθημένης νεολαίας:

    Ποίημα «Φραπές»:

    Γλωσσικά του φραπέ:

  190. Γιάννης Κουβάτσος said

    191:Απορρίπτει το αλεξιπτωτιστής και προτιμάει το ουρανίτης ο Κακριδής. Η ζωή και η γλώσσα τού έδωσαν την απάντησή τους. ☺

  191. ΓΤ said

    187@

    Πέπε μου, εγώ περιμένω απάντηση στο παλιό κουιζάκι μου, που το επαναλαμβάνω στο #190 🙂

  192. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    (ΟΚ, Νικοκύρη, ευχαριστώ! Το ξαναστέλνω)
    Θα απομακρυνθώ κάπως από τον παγωμένο-χτυπημένο φραπέ – εξάλλου έχουν πει πολλά και ωραία οι σχολιαστές!

    1) «Μοι προξενεί εντύπωσιν» όμως, που κανείς μέχρι τώρα δεν έχει αναφέρει τον χτυπημένο (τον λες και φραπέ 🙂 ) ζεστό νες. Στα φοιτητικά μας, αλλά και αργότερα στα 80s, ήταν ο συνηθισμένος χειμωνιάτικος καφές, τουλάχιστον για ένα ευρύ κύκλο φίλων και γνωστών. Ήτοι:
    – Σε φλιτζάνα μεγάλη, μία κουταλιά (περίπου) νες + επιθυμητή ζάχαρη + ελάχιστο νερό (1 κουτ.γλ.)
    – Χτύπημα/γύρισμα του πηχτού χυλού που σχηματίζεται επί 5 τουλάχιστον λεπτά με το κουταλάκι, έως ότου αποκτήσει ασπριδερό χρώμα.
    – Προσθήκη ζεστού νερού (όχι από θερμοσίφωνα 🙂 ), με ελαφρότατο ανακάτεμα.
    Σχηματίζεται ένας απολαυστικός αφρός, σαν καϊμάκι, που κρατάει κάμποσο.

    (Ωστόσο, κι εμένα με πείραζε και στο στομάχι και στα νεύρα -#50, 70 και τον έκοψα νωρίς…. Συνήθως πίνω ελληνικό ή εσπρέσο και, σπανιότερα, φρέντο καπουτσίνο).

    2) Αυτό το ‘καστόρι σατινέ φραπέ’ τι μπορεί να είναι;

    #131, Πέπε
    Το πιατάκι με σκόνη ελληνικού καφέ, για να απορροφά διάφορες μυρωδιές, ξέρω ότι το βάζουν σε ψυγεία που πρόκειται να μείνουν επί αρκετό χρονικό διάστημα κλειστά (εκτός λειτουργίας). Π.χ. σε δωμάτια ξενοδοχείων που ανοίγουν μόνο καλοκαίρι. Απ’ όσο μου έχουν πει, είναι αποτελεσματικό.

  193. # 190

    Δεν καθιστά τον Γκαρσία οπαδό της κουζίνας μου γιατί δεν με γνωρίζει στην ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ αλλά θα μπορεί κάποιος να το συσχετίσει σε ενα ΚΟΥΙΖ ή σε μια ερώτηση σταυρόλεξου, αυτό είναι που δεν καταλαβαίνεις, δεν έχεις λύσει ποτέ σου σταυρόλεξο που λέει δυο γρ΄λάμματα που τιμωρούν και είναι πι και νι, εσύ δλδ θα πείς πως η ποινή γράφεται αλλιώς ;

    Την Yusa Wang την έδωσες δυο φορές σε δυο διαφορετικές μέρες επειδή δεν ήταν η σωστή απάντηση δεν το πρόσεξα, αλλά πάλι η ουσία δεν αλλάζει, στην επιλογή της δεν σε επηρέασε ο Κ.Μ.

    Και γω επειδή δεν γκουγκλάρω είχα την εντύπωση πως ο μπαμπάς του Κώστα είχε ιδρύσει το κόμμα κι όχι ο παπούς, συμβαίνουν αυτά. Εν πάση περιπτώσει αφού δεν ήξερες το κόμμα των ξυπόλητων δεν θα το έβρισκες, κι αν το ήξερες δεν θα σε εμπόδιζε το ποιός Μητσοτάκης το ίδρυσε,
    Αυτά και καληνύχτα

  194. ΓΤ said

    192@

    Το οποίο πάει αγκαζέ με την «ξενοδόχισσα»…

  195. # 194

    εννοείται σε κουίζ ή σταυρόλεξο εδώ στο ιστολόγιο που με ξέρουν

  196. sarant said

    194 Aυτό ήταν το κρατημένο σχόλιο

    Αυτούς που ανακάτευαν στην καφετέρια με την ώρα τον νεσκαφέ με ελάχιστο νερό στο φλιτζάνι τους, για να είναι μετά ωραίο το καϊμάκι, τους λέγαμε γουδιάρηδες.

  197. Pedis said

    # 194, 2 –

    φράππες (frappe ή chiacchere), π.χ.

    φόρεμα με φράππες

    vino frappato (σικελικό, από το σχήμα των φύλλων του αμπελιού)

    https://www.treccani.it/vocabolario/frappa/

  198. Pedis said

    Ουπς! Εδώ η σωστή τρίτη εικόνα

  199. konstantinos said

  200. mitsos said

    Το βασικό μειονέκτημα όων το καφέδων που μας έχουν έρθει από την Εσπερίαν έναντί του τουρκικού , είναι πως …
    … κανενός άλλου οι ντελβέδες δεν μολογάνε υιποτα για το μέλλον.

    Άσε που ο προστατολόγος μου είπε κομμένες οι φραπεδιές και τα φρέντα …. 🙂

  201. Πέπε said

    @198

    Αυτούς που το ανακάτευαν με τον εν λόγω τρόπο, και γινόταν ένας υπέροχος κρουστός αφρός, και μετά ρίχναν το νερό και διαλυόταν όλος, και την επόμενη φορά το έριχναν αλλιώς και πάλι διαλυόταν, και μέχρι τα σήμερα ποτέ δεν έμαθαν τι κάνουν λάθος, τους λέτε κάπως; Γιατί σ’ αυτούς ανήκω.

    @189

    Σε ροφήματα που έχουν γάλα, εγώ τη θέλω τη ζάχαρη. Γενικά την έχω σχεδόν κομμένη, ένα πακέτο στο σπίτι κάνει μήνες να τελειώσει, ενώ πίνω αρκετούς καφέδες και άπειρο τσάι. Ο στάνταρ καφές μου είναι στο σπίτι εσπρέσο από το ας-πούμε-μπρίκι του εσπρέσο, ζεστός ή κρύος, και έξω οι αντίστοιχες καφενειακές παραλλαγές. Όλοι οι άλλοι είναι μια στα τόσα. Οπότε αυτό που λες ότι αφήνει πικρή επίγευση το ξέρω (όποιος πίνει ταχτικά καφέ με ζάχαρη δεν το αντιλαμβάνεται), μόνο που το έχω νιώσει στον εσπρέσο. Στον φρέντο από έξω μ’ ενοχλούν ακόμη και τα ίχνη ζάχαρης που μπορεί να έχουν μείνει στο χτυπητήρι από τον προηγούμενο καφέ. Για τον ελληνικό όμως θεωρώ ότι μια ελάχιστη ποσότητα ζάχαρης χρειάζεται για να του ξυπνησει τη γεύση.

    Το ολόσκετο, χωρίς γάλα χωρίς ζάχαρη, έχει κι άλλα πλεονεκτήματα πέρα από τα γευστικά και από τα επακόλουθα της ζάχαρης: όποιος έχει το χούι να φτιάχνει μεγάλες ποσότητες καφέ ή τσαγιού και να σιγοπίνει για ώρες, τον σκέτο απλώς τον σερβίρει στο φλιτζάνι του. Με γάλα και/ή ζάχαρη πρέπει κάθε φορά να τον φτιάχνεις. Οικονομία κινήσεων. Εμένα το ρεσό της τσαγιέρας (που το χρησιμοποιώ και για την καφετιέρα, αν και δεν έχει τόσο καλά αποτελέσματα) είναι από τα αγαπημένα μου οικιακά σκεύη. Και τώρα που σου γράφω έχω δεξιά μου την τσαγιέρα πάνω στο ρεσό και αριστερά το φλιτζάνι. Καμιά μέρα θα την κάνω την αγαρμπιά και θα ρίξω την τσαγιέρεα στο πληκτρολόγιο… (Ένας παλιός μου υπολογιστής είχε μάθει να πίνει τσάι και δεν τον ενοχλούσε, αλλά πέθανε από μπίρα.)

  202. ΚΩΣΤΑΣ said

    194 ΜΙΚ_ΙΕ, μπράβο, τί μου θύμησες; 😉

    Έχω να πιω νες από τότε που τον έφτιαχνα μόνος μου, από τα νιάτα μου. Σύχναζα σε καλά καφέ, συνήθως μπαρ καλών ξενοδοχείων, Φρούριο, μπαρ-ΣΕΚ… στη Λάρισα. Πορσελάνη με ζεστό νερό, η κούπα, το φακελάκι με τον καφέ, η ζάχαρη, το κουταλάκι. Άρχιζε η ιεροτελεστία του χτυπήματος, ήθελε κάποια τέχνη να τον πετύχεις.

    Και ο φιγουρατζής της παρέας μέσα. Σύχναζε καλός κόσμος, κυρίως ωραίαι και ευειδείς δεσποινίδαι. Ο φιγουρατζής έπιανε θέση επίκαιρη, κάρφωνε τα μάτια του στην ωραιότερη και έβγαζε και έπαιζε στο χέρι του κλειδιά αμαξιού. Ο επιτήδειος της παρέας προς τον φιγουρατζή: Γιατρέ, γιατί δεν βγάζεις απ’ το μπατζάκι σου το μανταλάκι του ποδηλάτου; Το γέλιο ξεκινούσε πρώτα από την παρέα των κοριτσιών…

    Σήμερα αν πιω φραπέ κάνω τρεις μέρες να κοιμηθώ. Ελληνικός, γαλλικός και τελευταία καπουτσίνο, χειμώνα-καλοκαίρι.

  203. ΣΠ said

    Δεν πίνω καφέ. Δεν μου αρέσει. Δεν μου αρέσουν ούτε τα γλυκά που περιέχουν καφέ.
    Συνάδελφος, φανατικός καφεπότης, δεν μπορεί να καταλάβει πώς γίνεται αυτό και μου λέει: «Φαίνεται ότι δεν έχεις βίτσια». «Έχω», του λέω. Και η απάντησή του: «Δεν εννοώ από αυτά που απαγορεύει η θρησκεία, εννοώ από αυτά που απαγορεύει ο γιατρός».

  204. ΣΠ said

    149
    Ιδρυτής του Κόμματος των Ξυπόλυτων ήταν ο προπάππος του πρωθυπουργού.
    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CF%89%CF%83%CF%84%CE%AE%CF%82_%CE%9C%CE%B7%CF%84%CF%83%CE%BF%CF%84%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82

  205. ΓΤ said

    204@

    Είναι προφανές ότι ένας «ιστορικός» δεν μπορεί να πίνει όπου λάχει, στα «μπουρίκια». Άσε για μας τη χόβολη, ρε μαν. 🙂

    Οι τρεις διπλοί εσπρέσο στο σπίτι είναι νόμος, έξω ακολουθούν κι άλλοι

    του Κάμπου το αλάνι
    μου ‘θελε και πορσελάνη 🙂

  206. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Λόγια του καφέ
    Κάθε ταχινή πριν να ξημερώσει σηκωνόταν νωρίς ..Είχε να ανάψει τη παραστιά ,για να γενεί η χόβολη ..να ζεστάνει το νερό στο γιουγούμι …..Ξέρεις οι πελάτες την ταχινή δε σκώνουνε μύγια στο σπαθί ντος ..Θέλουνε με το που πατήσουνε το πόδα στο ντουκιάνι να σηκώνεται ο τζισβές και να πέφτει ο καφές στο φαρφουρένιο φλιτζάνι και να κάνει τσι φούσκες αναλόγως του καφέ …Ε και να κάνες το λάθος να τονε σερβίρεις σε άλλο φλιτζάνι από αυτό που τονήπινε ο μουστερής ..Εχάλα ο ντουνιάς από τσι φωνές ..Δε σου χω πει μωρέ κεραβέλη ότι εμένα θέλω να καίει το χείλι μου ο καβές;
    Μόνο ο Νικολάκης ήτανε βολικός ..Μια ξαερωμένη στο τεζιάκι ,να ψοφήσει ο σκούληκας ..Να βγάλω και το λοΐγκι όπως αποκαλούσε τη δεκάρα που άφηνε στο τεζάκι και να ξανοίγει να μη του φύγει ο γάιδαρος,μετά συγχωρήσεως, που τονε περίμενε στη πόρτα ..Ήτονε και ο Μανωλάκης που’θελε το νερό με την ασκοντάβλα ίδια πως τονέ ταΐζανε καθαργά φρύσσα* στην εφημερίδα ..Που εθάρριενε ότι τσι βγάλανε μόνο για αυτή τη δουλειά ..Μετά αφού τελείωνε τον καφέ ντου και ο πιο αργοπορημένος πελάτης, εσφάλιζε και αυτός την πόρτα για να πάει στο λιόφυτο μονολογώντας ..Ε δε μου τοξενόκαμε κιανείς πάλι σήμερο .

    *ρέγγα (τσικνισμένη στη φλόγα καιόμενης εφημερίδας)

    http://diktaios.blogspot.com/2018/06

  207. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Χάρη στο δημοφιλές σίριαλ «Το καφέ της Χαράς», όλοι έχουμε μάθει τον εσπρέσο φρέντο, τον φρεντουτσίνο, τον καπουτσίνο, τον μακιάτο, τον μοκατσίνο κ. λπ., ενώ το φραπόγαλο παραμένει μια καταξιωμένη ελληνική ευρεσιτεχνία
    https://www.kathimerini.gr/opinion/713585/kafes-farmaki-alla-me-thea/

  208. Πέπε said

    @209
    Ισχύει τώρα αυτό; Το καφέ της χαράς δεν το ‘χω δει ποτέ, εκτός τώρα τις προάλλες που εξ αφορμής του Νίκου είδα ένα best of με ελληνικούρες. Έχει κάνει τέτοιες βαθιές τομές στην ελληνική κοινωνία; !!!

    Βέβαια σε άλλη κατηγορία είναι ο μακιάτο (ξέρω από Ιταλία γιατί οι Ιταλοί ξέρουν από αυθεντικό εσπρέσο κι έτσι) και σε άλλη τα μοκατσίνια και τα φρεντοτσίνια, που είναι απλώς τρεντιές.

  209. Alexis said

    #198: Την ίδια περίπου εποχή (αρχές ’80ς) που είχε επικρατήσει το χτύπημα του νες επί τόπου στην καφετέρια, πολλά μαγαζιά συνήθιζαν να φέρνουν και τον φραπέ σκέτο, με ζάχαρη και γάλα ξεχωριστά για να βάλεις όσο ήθελες. Φυσικά αυτό δεν πινόταν με τίποτα. Ανακάτευες ώρες με το καλαμάκι, η ζάχαρη δεν έλιωνε καλά στο κρύο νερό, καθόταν στον πάτο και κριτσάνιζε στα δόντια σου 🙂
    Ευτυχώς αυτό το «έθιμο» δεν κράτησε πολύ.

  210. Γιάννης Ιατρού said

    καλημέρα,
    203α: το νερό το έχεις εξετάσει καμιά φορά; Άλατα, χλώριο κλπ.; Μιά υπόνοια έχω μόνο, δεν το ξέρω στα σίγουρα!
    203β: ..είχε μάθει να πίνει τσάι και δεν τον ενοχλούσε, αλλά πέθανε από μπίρα..
    Πέπε, μας πέθανες 😂😂

  211. Γιάννης Ιατρού said

    Αμαν αυτή η μαρμάγκα

  212. # 203

    Πέπε εντελώς κόντρα τα γούστα, αν ο τούρκικος έχει ίχνος ζάχαρης μου φέρνει αναγούλα ενώ τον εσπρέσσο μου τον φιάχνω με κάρδαμο και σαμπούκα, δεν με χαλάει βέβαια χωρίς σαμπούκα ούτε και χωρίς κάρδαμο είναι και δυσεύρετο τώρα, δεν έχει γίνει εισαγωγή (μιλάω για σπόρους, όχι για σκόνη που ξεθυμαίνει tο άρωμα ) ακόμα και η ζάχαρη όταν δεν είναι η μάρκα μου (lavazza oro).
    Καλημέρα χωρίς τούρκικο σκέτο, δεν γίνεται.

  213. dryhammer said

    Αφού λοιπόν τα παγωμένα λέγονταν frappé, ο κατεψυγμένος (ή έστω στον πάγο) γαλέος θα λεγόταν φραπογαλέος;

  214. ΜΙΚ_ΙΟΣ said

    #203, Πέπε
    😅 👏 ☕

    #206, ΣΠ
    -> 188+195 🙂

    #208, ΕΦΗ
    👍😄

    Καλημέρες!

  215. Κουτρούφι said

    Καλημέρα, με τον πρώτο μου φραπέ (μέτριο, χωρίς γάλα). Θα πιω άλλον ένα αργότερα και τέρμα.

    Απαραίτητο συνοδευτικό του καφέ (οποιουδήποτε είδους), ιδιαίτερα σε καφενείο και καφετέριες, είναι το νερό. Πριν μερικές δεκαετίες, σε πελάτη καφενείου στη Σίφνο η καφετζού πήγε τον καφέ αλλά χωρίς το νερό. Ο συγκεκριμένος πελάτης, περίφημος στιχοπλόκος, δεν ήθελε να κάνει την παρατήρηση απευθείας και το έκανε με δίστιχο:

    Εγώ κι αν πίνω κι αν μεθώ τα βάζω με θηρία
    με τον καφέ σερβίρεται νερό, κερά Μαρία.

    Αυτό αποτυπώθηκε στη γειτονιά και έκτοτε ανασύρεται σαν παροιμία σε ανάλογη περίσταση.

  216. nikiplos said

    148@ Χαρούλα, προσοχή. Αν διαβάσεις το σχόλιό μου, θα δεις ότι ο Νες δεν έχει υπολείμματα του καφέ. Είναι απλά αφυδατωμένος καφές φίλτρου

    157@ είναι θέμα κουλτούρας. Δεν έχουν καρεκλοκένταυρους οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές μεσογειακές χώρες, όπως στην ημεδαπή. Ίσως να είναι και οι συνήθειες. Παντού αλλού, καφέ πίνουν το πρωί, στη δουλειά και μετά έναν σύντομο μετά το φαγητό. Στην Ελλάδα πίνουμε καφέ μέχρι το βράδυ.

  217. Γιάννης Ιατρού said

    204: …έβγαζε και έπαιζε στο χέρι του κλειδιά αμαξιού… => Το καλύτερο μπεγκλέρι… 😉

  218. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Τι καφές και μαλακίες ρε παιδιά, πάρτε εδώ πρωινή δόση να γίνει το μάτι σας γαρίδα.
    https://www.imerodromos.gr/emvolio-gia-tin-politiki-vlakeia-den-yparchei/

  219. Pedis said

    # 219 – Ε πέστο! Έτσι εξηγείται που άλλοι έχουν εμβόλια και φάρμακα στα σκαριά και το παλεύουν και δω τα ξύνουνε, διακόσα χρόνια τώρα

    https://www.imerodromos.gr/ti-ischyei-gia-ta-emvolia-tis-koyvas/

  220. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    220 Για κάτσε λίγο κομπάδρε γιατί το χοντραίνεις. Έχεις υπόψη σου πως τα βλαστοκύτταρα που λένε οι μάγκες οι κουβανοί είναι από κατεψυγμένο Μπέρια?

  221. voulagx said

    Τι ειπε ο ανθρωπας! Μου πεσαν τ’ αυτια. https://twitter.com/yiastra/status/1351263989511106566

  222. Γιάννης Ιατρού said

    221: Πέδη
    Εεεεπ! Υπερβάλλεις, δεν «τα ξύνουμε» εδώ, ακόμα και υπογραφές μαζεύουν (προφανώς κάτι κρυφομπολσεβίκοι κυρίως, αλλά και καλά παιδιά που δεν είχαν δώσει αφορμές στην γειτονιά, αλλά παρασύρθηκαν) για να τιμηθεί το σώμα ιατρών που στέλνει συχνά η Κούβα σε μέρη με φυσικές κλπ. καταστροφές αλλά και σε σοβαρές επιδημίες, τελευταία π.χ. στην Ιταλία, όταν ο κορονοϊός θέριζε κόσμο εκεί.,. «Ευχαριστούμε Κούβα»: Στα χρώματα της κουβανικής σημαίας το ιστορικότερο κτίριο του Τορίνο (22/07/2020, The Press Project)
    Τα αναφέρει αυτά και η κα. Cortina, εδώ στον γνωστό ραδιοφωνικό σταθμό τον Μάρτιο του 2020, που μιλά σχετικά με το σύστημα υγείας και της προληπτικής ιατρικής👍 στην πατρίδα της (εμάς βέβαια δεν μας φτάνουν, ούτε στο μικρό μας δαχτυλάκι… γνωστά αυτά😕). Λες να πάει από εκεί ο δικός μας (ο Βασίλης ντέ) να τους βάλει σε τους οργανώσει; (Άσε που μπορεί να πάρει και καμιά ιδέα..)

  223. sarant said

    210 Κι εγώ υπερβολικό το βρίσκω αυτό με το Καφέ της Χαράς παρόλο που το έβλεπα

    213 Η μαρμάγκα δεν έχει κρατήσει τίποτα.

    223 Τι απάντησε άρα ο γιατρός;

  224. Γιάννης Ιατρού said

    223: Γιάννη, το βάζω κι εξτρα, να φαίνεται καλά, μεγάλος γλείφτης ο Αυτιάς🤢 (προφανώς τελείωσε το χειροκρότημα)

  225. Γιάννης Ιατρού said

    225β: Πως, αμέ! Το (μετέπειτα) 219 ήταν Νίκο.

  226. Γιάννης Ιατρού said

  227. sarant said

    227-8 Α ναι.

  228. Pedis said

    # 222, 224 – Μωρέ ας ήταν ικανή η διεθύνουσα ταξη να οργανώσει έστω την έρευνα πως να ανακατευτεί με παγάκια ο καφές για να βγάλει αφρό, και να το πετύχει πρώτη, από το να έχει ως πρώτη της πρεμούρα πώς να πάρει τη δόση της σε σπερματοζωάρια από τον έναν και τον άλλον νταβατζή.

  229. nikiplos said

    κι ένα παραλειπόμενο που δεν το είδα να αναφερθεί. Στα χρόνια μου στο στρατό, έπαιζε κι ένα άλλο τέχνασμα. Το φακελάκι του νεςκαφέ στο στόμα (εμείς τον πίναμε σκέτονα να ούμε) και στη συνέχεια όντας αυτό στη γλώσσα, πίναμε μια γερή δόσο νερό, παγωμένο από το μπουκάλι του εμφιαλωμένου (μισόλιτρο). Έκανε δουλειά, ιδίως τις νυχτερινές ώρες, που δεν είχες χρόνο να φτιάχνεις καφέ έξω στο βρωμόκρυο που ήταν συνήθως οι κουζίνες. Να πω την αμαρτία μου, το έκανα δυό ή τρεις φορές και δεν με παραξένεψε…

    φραπές (στη φραπεδιέρα)
    χτυπημένος (στο σέϊκερ)
    κουταλάτος (από ανακάτεμα στο ποτήρι)
    αυτός δεν ξέρω τι όνομα είχε, ούτε του είχαν δώσει. Να τον πούμε χαπάτος?

  230. Πέπε said

    231
    Αυτά είναι για τους ψαγμένους μερακλήδες.

    > > (εμείς τον πίναμε σκέτονα να ούμε)

    Μπα, δεν είναι υποχρεωτικό. Μπορείς να κάνεις το ίδιο με τη ζάχαρη μετά, με μια δεύτερη γουλιά νερό. 🙂

  231. ΓΤ said

    231@

    Επειδή παίζει έλξη από το «μακιάτο» και επειδή στρατός, τότε «χακιάτο» 😉

  232. voulagx said

    #226: My name is Voulagx (=Βουλάγξ) 🙂

  233. Γιάννης Ιατρού said

    234 (226): Χμμ, σε μπέρδεψα με τον Κουβάτσο προφανώς😉😜

  234. sarant said

    233 🙂 Αχ, οι πατέντες του στρατού!

  235. Πέπε said

    @223, 226:

    Θεϊκούλι. Και πολύ ταιριαστό στο νήμα του φραπέ (φραπές = αραλήκι κι έτσι).

    Γνωστό τεμπελχανείο οι γιατροί. Ανέκαθεν, αλλά ιδίως τώρα με την πανδημία, με την τσουγκράνα ξύνονται.

    (Για την περίπτωση που διαβάζουν και καθυστερημένοι, διευκρινίζω ότι κάνω πλάκα…)

  236. odinmac said

    Καλημέρα. Να συμπληρώσω στα σχόλια ότι οι καλύτεροι και ακριβότεροι εσπρέσσο που μπορεί να πιεί κανείς (40-60 ευρώ το φλυτζάνι) είναι καφέδες που παίρνονται από κόπρανα ζώων (αφού ταϊστούν με φρέσκους κόκκους καφέ).
    Συνήθως τα ζώα είναι αγριόγατες αλλά και κάποια τρωκτικά, κατσίκες… με ακριβότερο τον black ivory που βγαίνει από κόπρανα ελέφαντα, η δε τιμή του κιλού από αυτούς τους καφέδες φτάνει και τα 1500-2000 ευρώ.
    Όσο για τις καλύτερες ποικιλίες καφέ η κορυφαία απ’ όσο θυμάμαι είναι η blue mountain από την Τζαμάικα η οποία πουλιόταν κάποτε εδώ στην Ελλάδα 700-800 ευρώ το κιλό (τώρα δεν ξέρω).

  237. odinmac said

    Μπήκα εκ των υστέρων στον γούγλη και βρήκα ένα σχετικό βιντεάκι για τον black ivory (ωστόσο είδα ότι ο καφές που βγαίνει από τις αγριόγατες λέγεται Kopi Luwak)

  238. odinmac said

    239
    Κόπρανα από μοσχογαλή για τον Kopi Luwak, συγνώμη.

  239. sarant said

    238 Αλλοπαλικαιτούτο!

  240. nwjsj said

    Διαβάζοντας για τη μοσχογαλή, μου γεννήθηκε η περιέργεια να δω πώς είναι αυτό το ζωάκι, οπότε έπεσα πάνω στο εξής δημοσίευμα:

    https://www.sofokleousin.gr/ereynites-i-mosxogali-metedose-ton-koronoio-ston-anthropo

    Λοιπόν, για προσοχή λίγο οι μερακλήδες και παραλήδες με τα καφεδάκια από σβουνιές… 😂

  241. ΓΤ said

    240@

    Τον οποίο καφέ μπορείς να απολαύσεις στην πεζοδρομημένη Βουκουρεστίου, στο παλιό «Brazilian», νυν «Clemente».

  242. odinmac said

    243
    Εντάξει αλλά δεν μένω Αθήνα, ο Kopi Luwak πουλιέται και στα σούπερ μάρκετ με 300 ευρώ το κιλό (τώρα εάν είναι 100% Kopi Luwak ή έχουν προσθέσει κάποιο 10-20% όπως κάνουν όταν προσθέτουν blue mountain σε κάποιες arabica ποικιλίες, δεν ξέρω)

  243. Χαρούλα said

    #238,239,240
    Ο Kopi luwak δεν φτιάχνεται όπως ο εσπρέσσο. Πληρώνεις που τον πληρώνεις, κάνει και ειδική απόσταξη με γυάλινους σωλήνες. Έφτιαχνε και έπινε ο Νικολσον στην ταινία «Επιθυμίες στο παραπέντε»(the bucket list).
    Τώρα για την σχέση του με την μοσχογαλή. Από καφεόδεντρο πέφτουν οι καρποί. Οι γάτες με τα γαστρικά τους υγρά, άθελα τους, κάνουν την επεξεργασία. Οι ντόπιοι όταν κατάλαβαν την αξία, άρχισαν να υπερταϊζουν τις γάτες. Ευτυχώς παγκόσμιες φιλοζωικές, έβαλαν φρένο.(όπως με το φουά-γκρα)

  244. Πέπε said

    @241

    Βάζω στοίχημα ότι πολλοί γνωρίζουν αυτή την πληροφορία ενώ αγνοούν πολύ στοιχειωδέστερα πράγματα σχετικά με τους καφέδες της πραγματικής ζωής.

    Είναι πολύ χρήσιμο για να γειώνουμε κάποιον που θέλει να μας εντυπωσιάσει:
    -Το ξέρεις ότι η πιο ακριβή ποικιλία καφέ είναι…
    -Ποια μωρέ, η Μπλακ Άιβορι απο κόπρανα ελέφαντα; Τίποτε πιο πρωτότυπο;

    Γενικά τα τελευταία χρόνια είμαι επιφυλακτικός στο να λέω με ενθουσιασμό «το ξέρεις ότι…» για κάτι που διάβασα χτες στο ίντερνετ, ξέροντας ότι ο άλλος μπορεί να το έχει διαβασμένο ήδη από προχτές.

  245. ΚΩΣΤΑΣ said

    207 Γουτου μου, τα ωραία μου τα λες όταν κοιμάμαι! Να είσαι καλά, αλλά να προσέχεις τα ξενύχτια, ρε μαν… 🤪🤣🤗

  246. ΓΤ said

    244, 245@

    Όπως η παλιά διαφήμιση «παφ και τάλιρο», με τον kopi luwak έχουμε «γουλιά και πενηντάρικο»…

  247. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    Τίποτα με τσίσα ορνιθόρυγχου δεν έχει?

  248. ΓΤ said

    247@

    Για να παίξει γέλιο στο ξύπνι. Τι να σε πω, ρε καρντασάκι… Λάρ’shα και ξενοδοχείο για καφέ… 🙂
    Πώς δεν ζήτησες κάναν kopi luwak, να τον πληρώσεις με ίδρω από πέντε στρέμματα στάρι…

    Έκοβες τα λεφτά από τον «Θείο Βάνια»
    μόστρα να κάνεις με φλιτζάνια!

  249. Πέπε said

    Μιας κι είπατε Λάρισα, φημίζεται για τους καπουτσίνους της. Επιβεβαιώνετε;

  250. Δέσποινα Κ. said

    Πω κουβέντα που άνοιξε με το φραπέ!Είμαι σχετικά καινούρια εδώ και δεν ξανατυχε να διαβάσω τόσα σχόλια! Εχω μιαν υποψία για το τεράστιο ενδιαφέρον, καθότι και παγωμενες οι μέρες που διανύουμε και χτυπημένοι από την πανδημία και τις επιπτώσεις της είμαστε!
    Αλήθεια έχετε παρατηρήσει πόσα μαγαζιά με καφέ take away έχουν ανοίξει τα τελευταία χρονια;Όταν εκατοντάδες άλλες επιχειρήσεις κλείνουν δεν είναι πια έκπληξη πως στην θέση τους θα ανοίξει ένα καφέ! Αξιοσημείωτο γιατί αυτά τα μαγαζιά συνεχίζουν και λειτουργούν και το τελευταίο διάστημα της πανδημίας.Ειναι είδος πρώτης ανάγκης;Πιθανολογώ πως οι περισσότεροι θα απαντήσουν καταφατικά.Πως καταφέραμε λοιπόν να μετατετρέψουμε τον καφέ, απο παρέα και άλλοθι για συμβούλιο-συνάντηση φίλων, σε απαραίτητο αξεσουάρ στο χέρι για να προλάβουμε από την μια δουλειά στην άλλη;Ιδού ή απορία μα έχω και την προσωπική μου εξήγηση ούσα πρώην καφεϊνίστρια αν μπορώ να φτιάξω αυτήν την λέξη εμπνεόμενη από το καπνίστρια ,και εδώ ίσως ξεφύγω ελαφρώς αλλά και όχι, μιας και επρόκειτο για ιστιολόγιο που αγαπά την γλώσσα ,να μου προτείνετεμ εσείς μια λέξη γλωσσικού κύρους που δεν διαθέτω.☺️
    Συνεχίζω λοιπόν το αυτοαναφορικό μου σχόλιο:
    Όταν έκοψα τον καφέ πέρασα δύσκολα τις πρώτες μέρες με πονοκεφάλους θλίψη και ματαιότητα σχεδόν τα ίδια με την διακοπή του τσιγάρου σε μικρότερο χρόνο.Εκει συνειδητοποίησα πως κάτι δεν πάει καλά και δεν είναι τόσο αθώα η δράση του.Ο ανθρώπινος οργανισμός είναι φτιαγμένος έτσι ώστε όταν χρειάζεται ύπνο να πέφτει για ύπνο ,όπως όλα τα ζώα επάνω στον πλανήτη.Οταν κουράζεται να σταματάει.Ο καφές με τον τρόπο που έχει μπει στην ζωή μας μας έχει απαγορεύσει αυτήν την επιλογή.Φρασεις «θα πιω έναν καφέ και θα συνεχίσω» ή «για να ξυπνήσω το πρωί και να είμαι στην ώρα μου θέλω οπωσδηποτε καφέ» είναι συνηθισμένες έως καθεστώς.Για σκεφτείτε μόνο για μια εβδομάδα έναν κόσμο που δεν θα χρειαζόμαστε καφέ γιατί θα έχουμε το δικαίωμα να ξεκουραζομαστε την στιγμή που έχουμε κουραστει.Η ανάγκη λοιπόν μετατροπής του ανθρώπινου είδους σε μηχανή παραγωγής κέρδους για τους λίγους χωρίς να υπολογίζονται οι συναισθηματικές και σωματικές επιπτώσεις , ήτοι καπιταλισμός, είναι η αιτία που ο καφές θα γίνεται όλο και περισσότερο απαραίτητος ως καύσιμο,άρα στο πόδι και στα γρήγορα με μαγαζιά σε κάθε γωνία που δεν θα κλείνουν ποτέ ακόμα και αν έρθει η πανουκλα-αυτο θα ήταν αστείο αν το έγραφα πέρυσι τώρα δεν ειναι- και όλο και θα χάνει αυτήν την υπέροχη αίσθηση συνοδευτικού καθημερινών και υπαρξιακών ζητημάτων μεταξύ φίλων.
    Η κατάργηση λοιπόν του φραπέ αγαπητοί μου φίλοι ήτο ξεκάθαρα απόφαση πολιτική.
    Κουραστικά τώρα και λέω να κοιμηθώ.😉
    Σας ευχαριστω,καλώς σας βρήκα.

  251. ΚΩΣΤΑΣ said

    250 Διβάνη Παλλας, Αστορια, Μετροπόλλιταν… διέθεταν τα καλύτερα καφέ-μπαράκια κι εκλετή κενωνία περί το ωραίον φύλον. Δεν ξέρω αλλού τι ίσχυε εκείνα τα χρόνια. Μπορεί, καθότι πιτσιρίκος, να μην πρόλαβες εσύ τέτοιες καταστάσεις.

    Για το δίστιχο, στο τέλος, όλα τα λεφτά!!! Τύφλα νά ‘χουν οι ποιητάδες και οι ποιήτριες, ώδε! 😅🤣😂

  252. odinmac said

    246
    Βρε Πέπε, αυτό το λες για ‘μένα; γιατί δεν έχω αυτόν τον τόνο όταν ποστάρω (μ’ έκανες να αμφιβάλω και ξανακοίταξα τι έγραψα)
    Άσε που όντως ο πιο ακριβός καφές είναι αυτός και το θέμα του ποστ είναι οι καφέδες, οπότε τι σημαίνει «τίποτε πιο πρωτότυπο»;

  253. ΚΩΣΤΑΣ said

    251 Όταν ζούσα στη Λάρισα, δεν συνήθιζα να πίνω καπουτσίνο, ούτε άκουσα κάτι σχετικό μεταγενέστερα, αδυνατώ να επιβεβαιώσω ή να διαψεύσω,

  254. Μαρία said

    241
    Τι άλλο! Ολόκληρη συζήτηση έγινε για τη μοσχογαλή το Γενάρη.

    243
    Του το ξανάπες αλλά ο Νικοκύρης δεν το αφομοίωσε https://sarantakos.wordpress.com/2020/01/24/coronavirus/#comment-627889

  255. aerosol said

    Αν είδα καλά, δεν είπαμε κουβέντα για τη νέα τάση, τον cold brew καφέ.

  256. odinmac said

    257
    Πολύ καλός και ο μπρου, πίνω αραιά και που το καλοκαίρι, παγωμένος και βαρύς. Νομίζω και η Χαρούλα στο 245 αυτόν εννοεί. Νομίζω έχει ειδική επεξεργασία. Η παρασκευή του γίνεται βάζοντάς τον σε ένα γυάλινο δοχείο, με μια μικρή οπή από κάτω σαν κλεψύδρα, από πάνω ένα άλλο δοχείο στάζει, σταγόνα-σταγόνα νερό για 10-15 ώρες, αναλόγως την ποσότητα, και σε ένα τρίτο δοχείο από κάτω πέφτει το ζουμί. Όταν τελειώσει και γεμίσει το τρίτο δοχείο μπαίνει στο ψυγείο.
    Ένας άνθρωπος της δουλειάς μου είχε πει κάποτε ότι μπορείς να φιάξεις μέσες άκρες μπρου και στο σπίτι. Παίρνεις τον καφέ και τον βάζεις σε ένα δοχείο μαζί με νερό, σε αναλογίες που δεν θυμάμαι τώρα, και μετά από πολλές ώρες πάλι περνάς το μίγμα από φίλτρο γαλλικού και μετά πάλι ψυγείο (ή από την αρχή ψυγείο, ούτε αυτό θυμάμαι).

  257. Pedis said

    Μην παιδεύεστε και μην ξοδεύεστε

  258. Πέπε said

    @254:

    Ωχ, γκάφα ε; Ούτε που το σκέφτηκα ότι διαβάζεται κι έτσι αυτό που έγραψα.

    Όχι, Οντίν, ασφαλώς και δεν το ‘γραψα για σένα. Ούτε για κανέναν άλλο.

    Ήταν απλώς προϊόν διάφορων σκέψεων σχετικά με τη σπάνια πληροφορία, την απίθανη πληροφορία, την πληροφορία που επειδή είναι απίθανη νομίζουμε ότι είναι και σπάνια ξεχνώντας ότι τη βρήκαμε τυχαία στον δρόμο μας χωρίς ούτε να τη γυρέψουμε ούτε να ανήκει στη σφαίρα των ενδιαφερόντων και των γνώσεών μας, κλπ. Ο διάλογος που έγραψα μου έχει συμβεί πολλές φορές με άλλα παραδείγματα. Άλλοτε είμαι αυτός που λέει την πρώτη ατάκα και άλλοτε αυτός που απαντά. Στην πραγματικότητα και ο δεύτερος, που γειώνει τον πρώτο, γείωμα τρώει κι αυτός, απλώς πάει να το καλύψει.

  259. Πέπε said

    259
    Ρε Πέντη, πώς το λες εσύ αυτό το εργαλείο; Εννοώ εκτός από «μπρίκι» του εσπρέσο (μαζί με τα εισαγωγικά), ή εσπρεσιέρα (που μπορεί να σημαίνει και μηχανή); Το ‘χω ακούσει ως Μπιαλέτι, από μία μάρκα, αλλά το δικό μου είναι άλλη μάρκα και μάλλον υπάρχουν χιλιάδες.

  260. odinmac said

    Εντάξει Πέπε, κανένα πρόβλημα.
    Δεν ξέρω εάν έχει σημασία αλλά την πληροφορία την ήξερα πολλά χρόνια από ανθρώπους του επαγγέλματος και μου είχε κάνει εντύπωση όχι για την τιμή αλλά για τον τρόπο (μέσα από το πεπτικό με κατάληξη στα κόπρανα).
    Τέλος πάντων πολυλογώ!

  261. ΓΤ said

    256β

    Το έχει αφομοιώσει, αλλά νομίζω ότι το έχει «απωθήσει».

  262. odinmac said

    263
    Εγώ είμαι σίγουρος ότι το έχει αφομΕΙώσει

  263. aerosol said

    #261
    Μπρίκι του εσπρέσο το λέω εγώ, ακριβώς διότι εσπρεσιέρα μάλλον παραπέμπει στη μηχανή. Το λες και Μπιαλέτι, καθώς νομίζω αυτή το πρωτοέφτιαξε, και δεν θεωρώ πως παίζει ρόλο αν έχεις άλλης εταιρίας. Τύποις δεν φτιάχνει εσπρέσο, καθώ ο κανονικός εσπρέσο θέλει συγκεκριμένη πίεση για να γίνει αυτό που πρέπει να είναι. Αλλά για καθημερινή χρήση ή για να συνεννοούμαστε δεν παίζει ρόλο αυτή η διαφορά. Τέτοιο χρησιμοποιώ για να κάνω κάτι σαν υπερ-λούνγκο, με τόσο νερό που θα φρίκαρε οποιοσδήποτε Ιταλός, σχεδόν σα μισός νες! Έμαθα πως τον πολύ νερουλό τον ζητάς «αμερικάνο», οπότε… κάτι τέτοιο. Δν θέλω να πίνω τον καφέ μου σφηνάκι.

    Στην Ιταλία στα σπίτια παλιά είχαν άλλη μπρικοκατασκευή, νομίζω με το νερό από πάνω (αντίθετα από το Μπιαλέτι) αλλά πλέον σπανίζει. Δεν έχω δει ποτέ ζωντανά αλλά θα είχα την περιέργεια.

  264. Pedis said

    # 261 – Την λένε καφετιέρα μόκα. Μπιαλέττι είναι μία μάρκα (η καλύτερη απο τις φθηνές, 20 Ε για χωρητικότητα τριών φλυτζανιών, χωρίς χρώμα και πουστίστες που ανεβάζουν την τιμή).

    Αφού έχεις μία τέτοια , μην την πλένεις με σαπούνι παρά μόνο με νερό (με εξαίρεαη μια-δυο φορές το χρόνο, λέω εγώ), άλλαζε λάστιχο και μεταλλικό φίλτρο μια φορά το χρόνο (εκτός κι αν την ξεχάσεις στη φωτιά ενώ έχει βγει ο καφές και χαλάσουν), δηλ. 1-2 ευρώ έξοδα, φύλαγε τον καφέ στο ψυγείο. Υπάρχουν και μερικά άλλα μικροκόλπα χαρη στα οποία έχεις καφέ κατά πολύ ανώτερο από τον πλαστικόγευστο (και πιο υγιεινό από ό,τι λένε, τώρα, πολλοί) της οικιακής εσπρεσσέρας με κόστος περί τα 5=10 λεπτά το φλυτζάνι σε σύγκριση με τα 30-50 λεπτά το φλυτζάνι της εσπρεσσειέρας που μεχρι και οι Ιταλοί (που ξέρουν από καφέ και βρίσκουν τον καλύτερο καφέ στον κόσμο στο μπαρ κάτω από το σπίτι τους με λιγότερο από ένα ευρώ) πείστηκαν από τη διαφημιση και το πίτσι-πίτσι και τα αγόρασαν μαζικά.

  265. Ο καλύτερος καφές που έχω πιεί δεν ξέρω αν ήτανε δια μέσου μοσχογαλής ή ελέφαντα, ξέρω πως ήτανε από το Κιλιμαντζάρο και με κέρναγε η μαμά μαθητού μου που είχε φούρνο στο ΝταρεςΣαλάμ επί Νιερέρε. Δικτατορία, κομμουνισμό, ξέρωγώ τι είχανε το ψωμί με δελτίο και η κυρία πλέντυ στο τάληρο. Καφέ με κέρναγε, πλούσια δώρα μου έκανε, ένα βαζάκι που την έκανα χρυσή,. δεν μούδωσε. Ξέρω πως έδινε κάθε που ερχότανε σε κάποιους μεγάλους της Νουδούλας και είχε ό,τι μέσον ήθελε. Αυτά για μια χρονιά, το 83, μετά τον έβαλε οικότροφο στο σχολείο του και πήγαινα μέσα για μάθημα.

  266. Pedis said

    Το νερό πρέπει να φτάνει μέχρι τη βαλβίδα. Αν τον θες αραιό βάζεις λιγότερο καφέ. Δεν τον πατάς, τον αφήνεις βουναλάκι. Τον θες με κρέμα και βαρύ; Μόλις βγουν δύο δάκτυλα καφέ βάλτον στο φλυτζάνι. Πέτα τον υπόλοιπον. Κράτα το καπάκι ανοικτό ένω βράζει ακουμπώντας από πάνω στο στόμιο ένα κουταλάκι ώστε να μην πιτσιλάει.

    Αν η καφετιέρα είναι αχρησιμοποίητη για πολύ καιρό, φτιάξε δύο καφέδες και πέτα τους. Μετά δοκίμασε τον καλόν. Ο καλός καφές βγαίνει από καφετιέρα δουλεμένη καθημερινά.

    Αυτά με την καφετιέρα μόκα. Η άλλη που φαίνεται στα παλιά ιταλικά φιλμ είναι η καφετιέρα ναπολετάνα, και δεν βασίζεται στον ίδιο τρόπο λειτουργίας με τις (σαν) μπιαλέτι. Ο καφές από αυτήν βγαίνει διαφορετικός. Όχι, βέβαια, κακός. Αντίθετα. Μα περί γκούστιμπους … 😀

  267. aerosol said

    Υπάρχει και η παραλλαγή Bialetti brikka, που με την χρήση ειδικής βαλβίδας λέει πως προσφέρει και το κλασικό καϊμάκι του εσπρέσο. Το ακούω με κάποιο σκεπτικισμό. Έχει δοκιμάσει κανείς;

  268. 267,
    G, γι’ αυτόν τον καφέ λες, φαντάζομαι.

  269. 266
    Θυμήθηκα τον ιταλό καθηγητή μας που μας έλεγε πως la macchina di caffè non si lava mai con sapone.

  270. 270
    Δεδομένου του τρόπου παραγωγής θα έπρεπε να λέγεται Kopri luwak.

  271. Όντες λαός με –κύρια– γεωπολιτική / εδαφική αντίληψη της ζωής δεν μιλήσαμε καθόλου για «πολίτικο» καφέ αλλά για κάτι τούρκικους και ελληνικούς. Πώς το βλέπουμε;

  272. sarant said

    252 Καλώς ήρθες!

    256 Και είχες γράψει μάλιστα «σιβέτα». Αυτά νυφίτσες πρέπει να’ναι. Στις παλιές ιταλικές όπερες το civetta είναι βρισιά για γυναίκα.

  273. Pedis said

    # 271- Συλλογικός μύθος. Όπως ο άλλος ότι για ασφάλεια, δήθεν ή για τη γεύση (οι γνώμες δεν συμπίπτουν πάντα) πρέπει να τη βιδώνεις πολύ-πολύ σφιχτά (που μόνο μασίστας μπορεί να την ξεβιδωσει μετά που θα κρυώσει …). Χρειάζεται καλό βίδωμα αλλά όχι υπερβολες. Πάλι για λόγους ασφαλείας. (Αντί να σκάσει βρίσκει να εκτονωθεί.)

    Τους μύθους αυτούς τους πιστεύουν ή προσποιούνται ότι τους σέβονται μπροστά στους άλλους και φρίττουν αν κάποιος υποστηρίξει το αντίθετο, όπως οι καθολικοί δηλώνουν δημόσια βέβαιοι για την κάθε φορά απόλυτη επιτυχία της τρανσουστανζιατσιόνε και δεν δέχονται κουβέντα. 😀

    Μια φορά στο τόσο το θέλει το σαπούνι. Κρίνεις από το τι έχει μαζευτεί στο κάτω κομμάτι και στο εσωτερικό της καφετιέρας αφαιρώντας το λαστιχάκι και το μεταλλικό φίλτρο. Αυτά τα δύο θέλουν άλλαγμα, όπως είπα μια φορά το χρόνο, όχι μόνο για τη γεύση αλλά και για την ασφάλεια.

    Πέπε, μην επιχειρήσεις να βάλεις άλλον τύπο καφέ στη μόκα. Δεν είναι ασφαλές. Αντίθετα, αν θέλεις καλύτερον αμερικάνικο/γαλλικό χρησιμοποίησε «ιταλικό» καφέ.

    Παραδόξως, ο «ισπανικός» ισοδύναμος του «ιταλικού» για καφετιέρα μόκα βγαίνει μάπα. Ντάξει, μια συνήθεια είναι όλα, βέβαια.

    Αυτά και επιμένω και προειδοποιώ: περί γούστου … και τα σκυλιά δεμένα.

  274. Pedis said

    # 274 β – η κουκουβάγια. Για τις γυναίκες, η ματαιόδοξη στο ντύσιμο, η κοκέτα, μα πιο πολύ στο αρνητικό, εξαρτάται από τα συμφραζόμενα.

  275. dryhammer said

    274β. Άμα την πεις και civettavecchia θα σου βγάλει τα μάτια

  276. # 267

    Δεν ξέρω Μιχάλη, στο φλιτζάνι μου τον έφερνε. Οταν έφευγε η κυρία, το σπίτι είχε τούρκικο. Πρέπει να είχε πρόβλημα στο να βγάλει πολύ έξω απ[ό την χώρα, δεν κυκλοφορούσε όπως δεν κυκλοφορούσαν στην χώρα οι αστακοκαραβίδες , τα είχε το κράτος για συνάλλαγμα

  277. Γιάννης Ιατρού said

    252: Δέσποινα
    καλώς ήλθατε λοιπόν, ωραίο το σχόλιο και οι παρατηρήσεις. Να σχολιάζετε συχνότερα, αν μπορείτε. Δεν έχουμε και πολλές σχολιάστριες, αλλά οι περισσότερες είναι διαμάντια. Επιβεβαίωση του ότι δεν κάνει ο αριθμός την ποιότητα👍.
    Και η καφεΐνη και άλλες ουσίες είναι εθιστικές. Τέτοια «ενεργειακά» κατ΄ ευφημισμό ποτά είχαμε ανέκαθεν, από παλιά. Στο ότι σήμερα τα χρησιμοποιεί σε μεγάλο βαθμό, καταχρηστικά, πολύς κόσμος για να ανταπεξέλθει στα ασφυκτικά ωράρια και τις απάνθρωπες συνθήκες στην καθημερινότητα είναι, όπως παρατηρήσατε, βολικό για «τις αγορές…». Μιά παρόμοια (έχει κι άλλες συνιστώσες το θέμα αυτό) συμπεριφορά διακρίνουμε και αλλού, επίσης από παλιά, π.χ. στις Άνδεις με τους ντόπιους εκεί, όσοι απέμειναν, και το μάσημα φύλλων κόκας. Έχουμε και την λαϊκή σοφία που τραγουδά: «Πίνω, για να ξεχνώ τον πόνο…».

  278. nikiplos said

    252@ Είναι γνωστό, ότι η εξάπλωση του στιγμιαίου καφέ, έγινε στον Α’ παγκόσμιο πόλεμο και στον Β’ επίσης.

    Να πούμε όμως για την εξάπλωση του είδους. Αν ανοίξεις ένα μαγαζί να πουλάς ρούχα, θέλεις γύρω στα 10.000€ ηλεκτρικά, φώτα, κι άλλα τόσα για επίπλωση και ακόμη δεν έχεις αγοράσει εμπόρευμα. Ακόμη κι αν κάνεις απλά έναρξη επαγγέλματος στην εφορία, κι ας μην έχεις ανοίξει τα ρολά, πρέπει να δώσεις 3.000€ ντούκου, τον διάσημο προεισπραττόμενο φόρο.

    Αν ανοίξεις καφετέρεια, οι εταιρίες καφέ σου κάνουν δώρο-leasing τη μηχανή (αξίας 3.000-5.000€) και αρκετά υλικά βρίσκεις εκεί που τα πετούν (ή κατασχέτουν) από τα μπαροκλάμπ. Θέλω να πω, πως με 10.000€ καθάρισες. Μπαίνεις σε καθεστώς 6% ΦΠΑ, και δεν ζορίζεσαι όπως με άλλη επιχείρηση, ενώ με έναν φουρνάκο να ψήνεις τυρόπιτες και διάφορους προμηθευτές βολικούς (πχ το καφεδάδικο στην Τρίπολη παίρνει κουλούρια από Λαμία και Κόρινθο), ανοίγεις χωρίς να δώσεις κάτι ντούκου. Είναι και η επιχειρηματική ευκολία δηλαδή, όπως και να το κάνουμε.

  279. loukretia50 said

    Ωραία, ακόμα πίνετε καφέ!
    Άλλωστε « ο καφές κι η φυλακή θέλει παρέα».
    Η καραντίνα ομοίως! – έστω ραντεβού στο καφενείο μας!
    ( ωχ! είναι δίπλα ο Λάμπρος και θα τσαντιστεί!)
    Βάζω αυτό για ξεκάρφωμα :
    Frappé. Music for Ballet Class

    και συνεχίζω.
    Όχι, κόσμος ντεκαφεϊνέ δεν έχει γούστο!
    Κάνεις την αμαρτία, να την κάνεις σωστή, όχι υποκατάστατα!
    Καλό το τσάι, αλλά χρεώνεται ένα κακό συνειρμό με κρυολογήματα.
    Η απόλαυση πρέπει να είναι λίγο αμαρτωλή!
    Κανένας δε μας επιβάλλει να ξεχάσουμε τι συνηθίσαμε να σημαίνει για μας το καφεδάκι.
    Μόνο ο γιατρός μπορεί να μας το στερήσει.
    Η κατανάλωση πολλών καφέδων είναι παλιά ιστορία για όσους δουλεύουν ώρες σερί ή ξενυχτάνε διαβάζοντας – τουλάχιστον στην εποχή μου. Μας χάριζε ένα ευχάριστο διάλειμμα, λίγες στιγμές χαλάρωσης με ένα απολαυστικό τονωτικό.
    Στον ελεύθερο χρόνο είχαμε την πολυτέλεια να τον απολαμβάνουμε χουζουρεύοντας ή με καλή παρέα, όπως ακριβώς μας αρέσει.
    Και δε θυμάμαι κανέναν τότε να είχε θέμα με τον ύπνο!
    (ε, τα λυκόπουλα είναι σαφώς προβληματισμένα!).

    Μόνο η μόδα των διαφορετικών -τσίνο -κιάτο -πάτο είναι σχετικά πρόσφατη και αφορά κυρίως νέα παιδιά ή γιάπηδες – που λέγαμε κάποτε, μου διαφεύγει η τωρινή ονομασία.

    Και τώρα συνταξιούχα, που έχω την πολυτέλεια να αφιερώνω το χρόνο μου σε πρόσωπα και πράγματα που μου αρέσουν, χρειάζομαι πολλούς καφέδες και χαίρομαι να ετοιμάζω ελληνικό (με λίγη ζαχαρίτσα να είναι πιο πηχτός!) ή φραπέ ή αραβικό με κάρδαμο. Συχνά είναι σαν ανταμοιβή να παραγγέλνω διπλό καπουτσίνο –
    ο μοναδικός που μ’ αρέσει από τη μεγάλη ποικιλία που θεωρείται must.
    ( Θα αντικαθιστούσα αρκετούς με ζεστή σοκολάτα, αλλά δε θέλω να γίνω βαρέλα!).

  280. loukretia50 said

    βγαίνει και σε σας το βιντεάκι στη σίγαση? Δεν κατάλαβα πώς έγινε!

  281. Πέπε said

    Λουκρητία, κανονικά το ακούω. Τα βιντεάκια του ΥΤ (είτε επιτόπου στο ΥΤ είτε ενσωματωμένα όπως εδώ) παίζουν πάντα στην ίδια ένταση όπως την εκάστοτε τελευταία φορά που έβαλες να παίζει ΥΤ. Κάτι θα είχες βάλει σε σίγαση πριν δοκιμάσεις να δεις τι ανέβασες.

  282. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    Ο Ελληνας που έμαθε στους Αγγλους τον καφέ!
    Το ταξίδι του καφέ από την Κρήτη στην Οξφόρδη.
    https://www.efsyn.gr/nisides/emeis-ki-ayta/277171_o-ellinas-poy-emathe-stoys-aggloys-ton-kafe

    Για τους καφέδες από το «Καφέ της Χαράς» (σχ.209) δεν έχω ιδέα. Προσωπικά μπορεί να μην έχω δει ούτε ολόκληρο επεισόδιο. Τερατωδίες και εκτός πραγματικότητας,ότι δε λέγονται έτσι σερί τα στρεβλά, μου φαίνονταν οι σουσουδισμοί του Φατσέα (τον οποίον υπεραγαπώ ως ηθοποιό) αλλα δεν μ΄αρέσει (μέχρι απέχθειας) ο Ρώμας.
    Από προχθές που έβαλε ο Νικοκύρης τα Φατσέικα και είπε για πολύ καλό σήριαλ είμαι …σκεπτικιστική αλλά τώρα πια αποσύραμε την τηλεόραση 🙂 .

    Την εποχή των πολλών φραπέδων (διαβάσματα,εξετάσεις) πότε έπινα για να ξυπνήσω και πότε για να …κοιμηθώ! Παρελθόντων των ετών, άρχισε να με πειράζει οπότε μια φίλη αγγλοφερμένη που έπαθε το ίδιο, σύστησε το σικορέ (υποκατάστατο που δεν το ήξερα ως τότε). Ήπια επί αρκετόν καιρό,μετά το κατάργησα κι αυτό και μένω στο ζεστό γαλλικό με διάφορα χαρμάνια που πότε τα λένε Γερμανικό και πότε Αμερικάνικο οι χαρμανάδες ανάλογα με τί διαλέγω.

  283. Πέπε said

    @284

    > > Την εποχή των πολλών φραπέδων (διαβάσματα,εξετάσεις)…

    Επί πανελλαδικών, στα ξενύχτια αρχικά απλώς έπινα φραπέ. Μετά, ο φραπές τελείωνε, το ξενύχτι έπρεπε να συνεχιστεί, οι αντοχές έπεφταν, έπρεπε να ξανακάνω φραπέ. Για να μην κάνω αυτή τη δουλειά όλη την ώρα έψαχνα να βρω μεγαλύτερα ποτήρια. Όταν το μεγαλύτερο που υπήρχε στην κουζίνα κατήντησε ανεπαρκές, άρχισα να ξεσκαλίζω σε κάτι άλλα ντουλάπια, όπου και βρήκα όντως μεγαλύτερα μεγέθη.

    -Το ανθοδοχείο τι το ‘θελες χτες το βράδυ; με ρώτησε μια μέρα η μάνα μου.

  284. Πέπε said

    Θυμήθηκα κι ένα άλλο από πανελλαδικές:

    Ήμουν της γενιάς με την μπλε Ιστορία Δέσμης μόνο, χωρίς την κόκκινη, που τη μαθαίναμε απέξω μέχρι το κόμμα (κάποιοι είχαν μάθει πού έχει Ναβαρίνο και πού Ναυαρίνο). Ένα βραδάκι νωρίς, διάβαζα Ιστορία. Ήμουν από ξενύχτι και κουτούλαγα. Λέω, δεν ξαπλώνω να διαβάζω πιο ξεκούραστα; Ξαπλώνω. Ας σκεπαστώ κιόλας να μην κρυώνω. Με παίρνει ο ύπνος, και ονειρεύομαι ότι διαβάζω Ιστορία Δέσμης, την ίδια σελίδα. Μπαίνει η μάνα μου να με φωνάξει για φαγητό.
    -Καλά, κοιμάσαι; Εσύ δε μας έλεγες ότι έχεις διάβασμα;
    -Δε με βλέπεις που διαβάζω; της απαντώ με κάθε ειλικρίνεια, μεταξύ ύπνου και ξύπνου.

  285. ΕΦΗ - ΕΦΗ said

    285, 286 🙂 😦

  286. nikiplos said

    Καλημέρα. Οφείλω ένα σχόλιο για το τραγούδι του Λέντζου. Είναι ένα πολύ καλό τραγούδι στην πραγματικότητα. Οι στίχοι είναι ευρηματικοί, όπως πχ το λογοπαίγνιο με τον Θωμά Μαύρο και το δοκάρι και το μαύρος ως επίθετο για τον πρωταγωνιστή που είδε την έτσι του με έναν άλλονα. Το φάουλ του Ρασούλη βέβαια (ήταν εκδικητικός και υβριστής βέβαια ο μακαρίτης) στο στίχο «Πανάκριβα πληρώνω το πλάι τ’ αλλουνού». Η αλήθεια είναι ότι ο Λέντζος ήταν κατά τι ακριβότερος σε σχέση με άλλα καφενεία στον φραπέ, αλλά και το προϊόν ήταν διαφορετικό όπως και να το κάνουμε.

    Η μουσική του Χρήστου Νικολόπουλου καταπληκτική και ευρηματική, χωρίς κλισέ. Μπορεί σήμερα στους πολύ ωραίους στίχους να ήθελε κάποιος να βάλει μια άλλη μουσική, πιο αργόσυρτη, λιγότερο αμανεδίστικη, όμως μιλάμε για αρχές 80ς, που το είδος ξαναγενιόταν, δηλαδή η εξοβελισμένη από το πολιτικό τραγούδι και τους θούριους λαϊκή μουσική ξανάμπαινε στην κοινωνία που είχε μπουχτίσει. Είναι αναμφισβήτητα ένα τραγούδι εκείνης της εποχής σήμερα δύσκολα θα το ακούσει ένας νέος και φυσικά οι στίχοι δεν θα του πουν τίποτε, αφού ακόμη κι αν καθόταν στον σημερινό Λέντζο, απορροφημένος στο κινητό του, δεν θα έβλεπε ούτε τη μάνα του, όχι γκόμενα με άλλον.

    Μου άρεσε και η στιχοπλοκία λικέρ-κομπρεσέρ ενδεικτική της έκρηξης του πρωταγωνιστή, ενώ οι δύο τελευταίοι στίχοι τα σπάνε:
    Τα μάτια μου θολώνουν ψιχάλες του καιρού
    Εσύ εκεί, εγώ εδώ θαμώνας του χαμού

    Θέλω να πω, πως δεν είναι ένα από τα ψευτοκαψούρικα του Μυτηλιναίου, ούτε τα ψευτοτσακίσματα του Κοντολάζου, ήταν ένα τραγούδι της εποχής του, ενδεικτικό και χαρακτηριστικό.

    Λεώνικε αν ενδιαφέρεσαι για τον Λέντζο εδώ:

  287. nikiplos said

    Εδώ για τον φραπέ, αναπαράγεται η ιστορία του Βακόνδιου, που σίγουρα θέλγει τους μαρκετίερς. Πάντως στο 3.29 ακόυγεται πως ο φραπές, παρόμοιος με τον δικό μας είναι διαδεδομένος στη Μαλαισία και στην Ταϋλάνδη λέει ο υπεύθυνος. Για να το λέει κάτι θα ξέρει. Ο καπετάνιος ξάδερφός μου, εδώ και 20 χρόνια έχει κολλήσει στον κόλπο του Μεξικού και στην καραϊβική, οπότε δεν γνωρίζει, τον ρώτησα πάντως.

  288. Πέπε said

    @288:
    > > Δε σας τη δίνουμε τη συνταγή… (Χ. Λέντζος)

    Κι όμως, όλα τα είπε. Ακριβώς έτσι γίνεται, και βγάζει το γνωστό αποτέλεσμα.

    > > Και η καφεΐνη έχει βάλει φτερά στα πόδια μου… (δημοσιογράφος)

    Φταίει που αυτό τον καφέ τον πίνεις πολύ αργά κι αυτός τον ήπιε γρήγορα. Πολύ αργά εννοούμε μισή μέρα, νερώνοτας κάθε τόσο. Να προλαβαίνει κι ο οργανισμός να μεταβολίσει.

    > > Η ποιότητα στηρίζεται στην ποσότητα… (Χ. Λέντζος)

    Μπροστά από την εποχή του. Σήμερα στην ψηφιακή εικόνα και τον ψηφιακό ήχο ποιότητα ονομάζουμε την ποσότητα!

  289. Πέπε said

    @288

    Εγώ να σχολιάσω ότι δεν ξέρω για αρχές ’80ς, αλλά τέλη ’80ς-αρχές ’90ς δεν πολυλεγόταν «στου Λέντζου». Ίσως από γηραιότερους. Για τη νεολαία ήταν σαφώς «ο Λέντζος», «στον Λέντζο». Το όνομα είχε σαφώς ταυτιστεί με το ίδιο το μαγαζί, όχι με τον άνθρωπο. Όταν ήθελε να αναφερθεί κανείς στον καφετζή, συνήθως το τόνιζε ρητά. Κι όταν άνοιξαν τα παραρτήματα, λέγαμε «παλιός Λέντζος, καινούργιος Λέντζος».

    Γεωγραφικά δε, τουλάχιστον εγώ εξακολουθώ να λέω «η πλατεία του Λέντζου», «το φανάρι του Λέντζου», «απέναντι από τον πρώην Λέντζο».

    Τον καιρό της μεγάλης του δόξας, το άλλο αντίστοιχα ένδοξο καφενείο της περιοχής ήταν η Ελλάς, Ευτυχίδου λίγο παρακάτω στην απέναντι πλευρά, με το ιδιόρρυθμο χαρακτηριστικό ότι σύχναζαν μόνο γέροι και φρικιά, χωρίς ενδιάμεσες κατηγορίες.

  290. rogerios said

    @20: Το Σέατ Κόρντομπα ήταν κανονικότατο μοντέλο της εταιρίας. Το Μάλαγα έγινε στην Ελλάδα Gredos.

  291. ΣτοΔγιαλοΧτηνος said

    292 Και μείνανε μόνοι στην άμυνα ο τσέλιγκας ο τογιότας και το κέρατο της ΚΙΑ.

  292. rogerios said

    @293: Ο Τσέλιγκας ήταν ανέκαθεν άρχοντας. Το «κέρατο» ομολογώ ότι δεν το είχα πάρει καν είδηση. 🙂

  293. nikiplos said

    291@ Το καφενείον Ελλάς του Ναθαηλάκη – με παρατσούκλι Αρκουδέας- είχε «όλες τις φυλές του Ισραήλ». Σαφώς φρικιά, συνταξιούχους (άλλες ώρες έκαστος), τον Πασχάλη Τερζή τις Κυριακές με την παρέα του εντός με αθλητική φόρμα, ελόγου μου με την παρέα μου, τον Κώστα τον Ιπποδρομιάκια, και άλλες φυλές που άμα αρχίσω δεν θα τελειώσω ούτε αύριο. Και βέβαια ο Στρατηγός και ο Ζωγράφος. Μεγαλώνοντας πήγαμε στον μαγεμένο αυλό με τον Γκούμα, τον Νώντα, τον συλλέκτη Μιχαλαριά κα. 30 χρόνια πίσω βέβαια.

  294. Πέπε said

    295

    Ο Ναθαηλάκης Αρκουδέας ήταν ο ιδιοκτήτης; Κι ένας Γιάννης Πέτρου τι ήταν; Εκείνα τα χρόνια που λες ήταν αρκετά μεγάλος, καμιά 70ριά, και είχα την εντύπωση ότι εκείνος το είχε. Βέβαια θαμώνας ποτέ δεν υπήρξα.

  295. nikiplos said

    Μιλώντας για τον Λέντζο ξεχάσαμε το σημαντικότερο βέβαια. Οι σκακιστές από μνήμης. Έβαζαν τον 3ο φραπέ της μέρας σε πλαστικό, πέρναγε η ώρα, έκλεινε ο Λέντζος, και καθόντουσαν στις καρέκλες στο πεζοδρόμιο και έκαναν σκακιστικές κινήσεις από μνήμης! Μιλάμε αδιανόητα πράγματα για τα σημερινά δεδομένα.

    Τότε βέβαια εμείς ήμασταν ταβλαδόροι και σνομπάραμε το σκάκι, σαν αδαείς που ήμασταν, όμως θυμάμαι έντονα, ολόκληρες παρτίδες μόνο με το στόμα.

  296. sarant said

    295 Aν γράψεις κάτι εκτενέστερο, μπαίνει και ως άρθρο-συνεργασία.

  297. nikiplos said

    298@ Μεγάλη μου τιμή Νικοκύρη… Ελπίζω να βρω το χρόνο βέβαια… 🙂

  298. 298 Εδώ υπάρχει μια ευδιάκριτη ροπή στη λούφα 🙂

  299. sarant said

    300 Ορίστε, τη συλλογικότητα τη λέει λούφα!

  300. 301 Ωπ, να και η παραλλαγή 🙂

  301. sarant said

    302 🙂

  302. Δέσποινα Κ. said

    279 Σας ευχαριστώ για την ενθάρρυνση και την πληροφορία.

  303. Μανιατολεσβιος said

    καλοκαιρι στην Ιταλια με προγραμμα φοιτητικων ανταλλαγων. μου εχει λειψει ενας φραπες. περπατωντας σε μια παραλιακη πολη με αλλους φοιτητες και τον Ιταλο φοιτητη που μας ξεναγει βλεπω εξω απο ενα μπαρ -καφε στα ποτα που πουλαει και «frappe». Χαρα! Λεω στον Ιταλο «γιου χαβ φραπέ?» «κε κοζα?» του δειχνω την πινακιδα… Αααα φράπε! Ειναι η frappa πληθυντικος frappe…

  304. Νίκος Μαστρακούλης said

    Δεν είχα κοιτάξει το ιστολόγιο αυτές τις μέρες, οπότε το έχασα το φραπάρτι (φραπέ-πάρτι με απλολογία) 🙂

    0: «Ομολογώ κοκκινίζοντας ότι το εύρημα του Ν.Μ. και ολη τη συζήτηση το είχα ξεχάσει.»
    Ειλικρινά, κι εγώ το είχα ξεχάσει εντελώς!

    Χαρά μου και τιμή μου που έβαλα έστω ένα μικρό λιθαράκι.

  305. sarant said

    306 Όχι λιθαράκι, πέτρα ριζιμιά!

  306. aerosol said

    Αφήνω εδώ για τα πρακτικά και το ιστορικό Βυζάντιο των Αμπελοκήπων. Μεταξύ των γκαρσονιών ήταν κι εκείνος ο μουστακαλής θεός με τις απίστευτες ατάκες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: