Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου, για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και… όλα τα άλλα

Οι βιβλιοθήκες μου (κείμενο της Ούρσουλας Λε Γκεν)

Posted by sarant στο 31 Ιανουαρίου, 2021


Το ιστολόγιο αγαπάει τα βιβλία, όμως αγαπάει και τα βιβλιοφιλικά κείμενα. Ένα τέτοιο κείμενο θα παρουσιάσουμε σήμερα, και συνάμα θα παρουσιάσουμε ένα αξιόλογο καινούργιο βιβλίο.

Το βιβλίο είναι Το κύμα μέσα στο μυαλό, της Ουρσουλας Λε Γκεν, μια συλλογή κειμένων δοκιμιακού χαρακτήρα, «για τη γραφή, την ανάγνωση και τη φαντασία» όπως αναφέρει ο υπότιτλος, που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Στάσει εκπίπτοντες σε μετάφραση των φίλων Βικτώριας Αρδίτη και Νίκου Κούρκουλου.

Φυσικά η Λε Γκεν (1929-2018) είναι πολύ γνωστή συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας, αλλά και τα κείμενα αυτού του βιβλίου, αν και όχι μυθοπλαστικά, αξίζουν την προσοχή. Οι ενότητες στις οποίες χωρίζεται το βιβλίο είναι: Προσωπικά ζητήματα, Διαβάσματα, Συζητήσεις και γνωμες, Για τη γραφή.

Όπως διαβάζω σε υποσημείωση των μεταφραστών στην σελ. 392, το όνομα της συγγραφέα (ή προτιμάτε, της συγγραφέας; διότι «της συγγραφέως» το βρίσκω αστείο), το όνομα λοιπόν της συγγραφέας έχει καθιερωθεί να γράφεται Λεγκέν ή Λε Γκεν, όπως είναι η καθιερωμένη προφορά αυτού του γαλλικού επωνύμου, το οποίο η Ούρσουλα Κρέμπερ χρωστάει στον Γάλλο σύζυγό της, τον ιστορικό Charles LeGuin. Η ίδια, ωστόσο, έχει δηλώσει ότι προτιμάει τη βρετόνικη προφορά του, αφού πρόκειται για όνομα βρετόνικης προέλευσης, άρα Λε Γκουίν. Οι μεταφραστές τόλμησαν να χρησιμοποιήσουν αυτή την ασυνήθιστη μεταγραφή σε ένα ποίημα της Λε Γκεν (ή Λε Γκουίν) με το οποίο κλείνει το βιβλίο, όπου υπάρχουν και οι στίχοι:

Εγώ για παράδειγμα ειμαι η Ούρσουλα, η Μις
Ούρσουλα Κρέμπερ,
η Μίσες μετά η Μιζ Λε Γκουίν,
η Ούρσουλα Κ. Λε Γκουίν, η τελευταία είναι
«η συγγραφέας», αλλά ποιες ήταν,
ποιες είναι, οι άλλες;

Διάλεξα να διαβάσουμε ένα μάλλον σύντομο βιβλιοφιλικό κείμενο από την πρώτη ενότητα («Προσωπικά ζητήματα»), όπου η ΛεΓκεν αυτοπαρουσιάζεται. Μας μιλάει για τις δημόσιες βιβλιοθήκες ως τόπους ιερούς και ως δημόσιο αγαθο και για το βιβλιοφαγικό πάθος που μπορεί να αναπτυχθεί στην εφηβεία.

Μπορείτε να διαβάσετε εδώ ένα άλλο κείμενο από την ίδια ενότητα, Οι Ινδιάνοι θείοι μου (με φωτογραφίες που δεν υπάρχουν στο βιβλίο)

Να αναφέρω επίσης ότι πρόσφατα κυκλοφόρησε και άλλο ένα βιβλίο της Λε Γκεν, το διήγημα Η μέρα πριν την επανάσταση, που είναι πρελούδιο ή πρίκουελ του Αναρχικου των δύο κόσμων.

Οι βιβλιοθήκες μου

Μια ομιλία που δόθηκε το 1997 στη γιορτή για την ανακαίνιση της βιβλιοθήκης της Κομητείας Μαλτνόμα στο Πόρτλαντ.

 

Μια βιβλιοθήκη είναι ένα κομβικό σημείο, ένα ιερό μέρος για μια κοινότητα – και η ιερότητά του είναι η προσβασιμότητα και ο δημόσιος χαρακτήρας του. Είναι ένα μέρος για τον καθένα. Θυμάμαι κάποιες βιβλιοθήκες, ζωηρά και χαρούμενα, σαν τις βιβλιοθήκες μου – κομμάτια από τα καλύτερα της ζωής μου.

Η πρώτη που γνώρισα καλά ήταν στη Σεντ Ελένα της Καλιφόρνιας, τότε μια μικρή, ήσυχη, κυρίως ιταλική πόλη. Η βιβλιοθήκη ήταν μια μικρή Βιβλιοθήκη Κάρνεγκι,[1] ασπροβαμμένη, δροσερή και νυσταλέα τα φλογερά αυγουστιάτικα απογεύματα, όταν η μητέρα μου μας άφηνε τον αδελφό μου κι εμένα την ώρα που ψώνιζε στους Giugni και Tosetti. Ο Καρλ κι εγώ περνούσαμε από την αίθουσα για τα παιδιά σαν πύραυλοι που κυνηγάνε λέξεις. Αφού είχαμε διαβάσει το καθετί, ακόμα και τους δεκατρείς τόμους των περιπετειών ενός χοντρού αγοριού ντετέκτιβ, μπόρεσε να μας επιτραπεί να πάμε στην Πτέρυγα των Ενηλίκων. Αυτό ήταν σκληρό για τους βιβλιοθηκάριους. Θεωρούσαν ότι μας έριχναν, μικρά παιδιά, σε μια αίθουσα γεμάτη σεξ, θάνατο και περιέργους ενήλικες όπως ο Χίθκλιφ και η οικογένεια Τζόουντ: και όντως μας έριχναν. Νιώθαμε ιδιαίτερη ευγνωμοσύνη γι’ αυτό.

Το μόνο πρόβλημα με την βιβλιοθήκη της Σεντ Ελένα ήταν ότι μπορούσες να πάρεις μόνο πέντε βιβλία κάθε φορά κι εμείς πηγαίναμε στην πόλη μόνο μια φορά τη βδομάδα. Έτσι παίρναμε βιβλία-τούβλα, εννοώ με πεντακόσιες σελίδες και μικρά γράμματα σε δυο στήλες, όπως ο κόμης Μοντεχρίστος. Τα μικρά βιβλία δεν φτούραγαν –δυο ημερών όργιο και μετά λιμοκτονία όλη την υπόλοιπη βδομάδα–, απόμενε μόνο η βιβλιοθήκη της αγροικίας, και μπορούσαμε να απαγγέλουμε απ’ έξω τα πάντα σ’ αυτήν, από τα δέκα μας. Φαντάζομαι ότι ήμασταν οι μοναδικοί άνθρωποι στην Κοιλάδα της Νάπα που κοπανούσαμε ο ένας τον άλλο με ραβδιά κραυγάζοντας, «Κανάγια! Άρπαχ’ την!», «Γιατί, χοντρέ κατέργαρε, πιστεύεις ότι θα διαβείς τούτο το γιοφύρι;».[2] Συνήθως ο Καρλ έκανε τον Ρομπέν των Δασών γιατί ήταν μεγαλύτερος, αλλά τουλάχιστον δε χρειάστηκε ποτέ να κάνω τη Λαίδη Μάριαν.

Επόμενη στη ζωή μου ήταν το υποκατάστημα της Βιβλιοθήκης του Μπέρκλεϊ κοντά στο Γκάρφιλντ Τζούνιορ Χάι Σκούλ, από όπου έχω την αγαπημένη ανάμνηση της φίλης μου Σέρλι να με οδηγεί στο ράφι Ν λέγοντας, «Εδώ βρίσκεται αυτή η συγγραφέας που ονομάζεται Έντιθ Νέσμπιτ και ΠΡΕΠΕΙ να διαβάσεις το Πέντε Παιδιά και Αυτό», και ναι, είχε δίκιο. Στη Δευτέρα Γυμνασίου, με κάποιο τρόπο ξεγλίστρησα στην αίθουσα των ενηλίκων. Οι βιβλιοθηκάριοι έκαναν ότι δεν το πρόσεξαν. Όταν όμως έφτασα στη γραμματεία των ενηλίκων κουβαλώντας σαν άγιο λείψανο μια πυκνή, σκοτεινή βιογραφία του Λόρδου Ντάνσανι, θυμάμαι την έκφραση του βιβλιοθηκάριου. Ήταν πολύ παρόμοια με την έκφραση του επιθεωρητή στο τελωνείο των ΗΠΑ στο Σιάτλ, χρόνια μετά, όταν άνοιξε τη βαλίτσα μου και βρήκε ένα τυρί Στίλτον, όχι ένα σωστό κεφάλι τυρί αλλά ένα απομεινάρι, μια μουχλιασμένη φλούδα, ένα απολειφάδι με βαριά μυρωδιά, που η φίλη μας η Μπάρμπαρα στο Μπέρκσαιρ είχε, με αγάπη αν και απερίσκεπτα, στείλει στον άντρα μου. Ο τελωνειακός είπε, «Τι είναι αυτό;».

«Ε, λοιπόν, αυτό είναι ένα αγγλικό τυρί», είπα.

Ήταν ένας ψηλός μαύρος με βαθιά φωνή. Έκλεισε τη βαλίτσα και είπε,

«Κυρία μου, αν το θέλετε, μπορείτε να το πάρετε».

Το ίδιο και ο βιβλιοθηκάριος, με άφησε να πάρω το Λόρδο Ντάνσανι.

Μετά ήταν η ίδια η Δημόσια Βιβλιοθήκη του Μπέρκλεϊ, που ευλογημένα βρισκόταν μόλις ένα-δυο τετράγωνα μακριά απ’ το Δημόσιο Λύκειο του Μπέρκλεϊ. Την αγάπησα τόσο όσο μίσησα αυτό. Στο ένα βρισκόμουν εξόριστη στη Σιβηρία των εφηβικών κοινωνικών συμβάσεων. Στην άλλη ήμουν σα στο σπίτι μου. Χωρίς την βιβλιοθήκη δεν θα κατάφερνα να επιζήσω στο σχολείο, όχι πάντως έχοντάς τα τετρακόσια. Αλλά, εδώ που τα λέμε, όλοι οι έφηβοι είναι τρελάρες.

Ανακάλυψα ότι τα ξένα βιβλία ήταν πάνω, στον τρίτο όροφο, και κανένας δεν πήγαινε εκεί, έτσι μετακόμισα. Έζησα εκεί, κουλουριασμένη σ’ ένα αραχνιασμένο παράθυρο, με το Σιρανό ντε Μπερζεράκ, στα γαλλικά. Δεν ήξερα ακόμα αρκετά γαλλικά για να διαβάσω το Σιρανό, αλλά αυτό δε με σταμάτησε. Τότε κατάλαβα ότι μπορείς να διαβάσεις σε μια γλώσσα που δε γνωρίζεις αν την αγαπάς αρκετά. Μπορείς να κάνεις οτιδήποτε, αν το αγαπάς αρκετά. Έκλαψα πολύ εκεί πάνω, έκλαψα για το Σιρανό και για άλλους. Ανακάλυψα τον Ζαν-Κριστόφ κι έκλαψα γι’ αυτόν, τον Μποντλέρ, κι έκλαψα γι’ αυτόν – νομίζω ότι μόνο ένα δεκαπεντάχρονο μπορεί πραγματικά να εκτιμήσει τα Άνθη του Κακού. Κάποιες φορές έκανα επιδρομές στα χαμηλά, στις αγγλόφωνες περιοχές της βιβλιοθήκης και ξέθαβα συγγραφείς όπως ο Έρνεστ Ντάουσον –«Υπήρξα πιστός σε εσέ, Κυνάρα! με τον τρόπο μου»– κι έκλαιγα κι άλλο. Α, εκείνα τα χρόνια ήταν καλά για κλάψιμο, και μια βιβλιοθήκη είναι ένα καλό μέρος για να κλάψεις. Ήσυχα.

Επόμενη στη ζωή μου ήταν η μικρή αξιολάτρευτη κολεγιακή βιβλιοθήκη του Ράντκλιφ, και μετά –όταν αποφάσισαν ότι μπορούσα να γίνω δεκτή, αν και ήμουν πρωτοετής και, ακόμα χειρότερα, γυναίκα πρωτοετής– η Βιβλιοθήκη Γουάιντνερ στο Χάρβαρντ.

Θα σας πω τον δικό μου, προσωπικό ορισμό για την ελευθερία. Ελευθερία είναι το δικαίωμα να ψάχνεις μόνος σου στα ράφια στη Βιβλιοθήκη Γουάιντνερ.

Θυμάμαι την πρώτη φορά όταν βγήκα έξω από αυτές τις ατελείωτες, απίστευτες σειρές από ράφια, δυσκολευόμουν να περπατήσω γιατί κουβάλαγα περίπου είκοσι πέντε βιβλία, αλλά πέταγα. Γύρισα και κοίταξα τα φαρδιά σκαλοπάτια του κτιρίου και σκέφτηκα, Αυτός είναι ο παράδεισος. Αυτός είναι ο παράδεισος για μένα. Όλες οι λέξεις στον κόσμο, και όλες στη διάθεσή μου για να τις διαβάσω. Επιτέλους ελεύθερη, Κύριε, επιτέλους ελεύθερη!

Ελπίζω ότι αντιλαμβάνεστε ότι δεν επικαλούμαι αυτές τις μεγάλες λέξεις ελαφρά. Τις εννοώ. Η γνώση μάς ελευθερώνει, η τέχνη μάς ελευθερώνει. Μια μεγάλη βιβλιοθήκη είναι ελευθερία.

Έτσι λοιπόν, μετά από μια τρελή αλλά σύντομη παριζιάνικη περιπέτεια στη Bibliothèque Nationale, έφτασα στο Πόρτλαντ. Τα πρώτα μας χρόνια εδώ είχαμε δυο μικρά μωρά και έμενα μαζί τους στο σπίτι. Η μεγάλη πολυτέλεια για μένα, οι διακοπές που ήθελα, το γεγονός που περίμενα μια ολόκληρη βδομάδα ή μήνα, ήταν να βρω μια μπέιμπι-σίτερ και να κατέβω στην πόλη με τον Σαρλ, να πάμε στη Βιβλιοθήκη. Το βράδυ φυσικά, αφού με κανένα τρόπο δε μπορούσα να το κάνω την ημέρα. Δυο ώρες, μέχρι την ώρα που έκλεινε η Βιβλιοθήκη στις εννιά. Βούταγα στον ωκεανό των λέξεων, περιπλανιόμουν στις πλατιές πεδιάδες του μυαλού, σκαρφάλωνα στα βουνά της φαντασίας. Όπως όταν ήμουν παιδί στην Κάρνεγκι ή φοιτήτρια στη Γουάιντνερ, αυτή ήταν η ελευθερία μου, αυτή ήταν η χαρά μου. Κι ακόμα είναι.

Αυτή η χαρά δεν πρέπει να πουληθεί. Δεν πρέπει να «ιδιωτικοποιηθεί», να γίνει άλλο ένα προνόμιο για τους προνομιούχους. Μια δημόσια βιβλιοθήκη είναι δημόσια παρακαταθήκη.

Κι αυτή η ελευθερία δεν πρέπει να μπει σε κίνδυνο. Πρέπει να είναι διαθέσιμη σε όλους όσους τη χρειάζονται, δηλαδή σε όλους, όταν τη χρειάζονται, δηλαδή πάντα.

[1] Μια από τις περίπου 2.500 βιβλιοθήκες που φτιάχτηκαν με δωρεές του επιχειρηματία και φιλάνθρωπου Andrew Carnegie.

[2] «Varlet! Have at thee!», «Why, fat knave, think’st thou to cross this bridge?»: Ατάκες σε αρχαϊκό ύφος, που παραπέμπουν μάλλον στον καβγά του Ρομπέν με τον καλόγερο Τακ.

100 Σχόλια προς “Οι βιβλιοθήκες μου (κείμενο της Ούρσουλας Λε Γκεν)”

  1. Τι ωραία! Και μου θυμίζει πάρα πολύ κάτι παρόμοιες αναμνήσεις του Κίπλινγκ, αν και όχι από δημόσιες βιβλιοθήκες. Καθόλου τυχαίο, αφού είναι δύο απ’ τους αγαπημένους μου συγγραφείς!

    Έχω ξαναγράψει κάπου ότι αυτό που μου αρέσει ιδιαίτερα στη Λε Γκεν είναι η ανθρωπολογική της προσέγγιση, ότι παίρνει δηλαδή ένα «νοοτροπικό», κοινωνικό ή ακόμα και φυσικό χαρακτηριστικό διαφορετικό από το καθιερωμένο και πειραματίζεται με τις επιπτώσεις του σε μια χ κοινωνία. Π.χ. τον ερμαφροδιτισμό και τον καθορισμό του φύλου (Το αριστερό χέρι του σκότους), που καθορίζει τελικά και όλη την κοινωνική οργάνωση του πλανήτη Τάδε.

  2. antonislaw said

    Καλημέρα σας!

    Έχω την εντύπωση ότι χαρακτηριστικό των πολύ καλών κειμένων, όπως το σημερινό, είναι ότι λειτουργούν ως σκυτάλη σε αντίστοιχες, έστω σε ένα ελάχιστο βαθμό, εμπειρίες των αναγνωστών, δημιουργώντας έτσι ένα διάλογο με το συγγραφέα και τελικά καταλήγοντας στην αναγνωστική τέρψη. Αυτό γίνεται άρρητα με τις περισσότερες αναγνώσεις. Όταν όμως η ανάγνωση γίνεται σε ιστολόγιο, όπως εδώ πχ, αυτό τον εσωτερικό διάλογο μπορείς να τον καταγράψεις και να τον συζητήσεις και με άλλους αναγνώστες.
    Στις δημόσιες βιβλιοθήκες αυτό γινόταν σε ένα βαθμό. Θυμάμαι αξέχαστα ότι όσα βιβλία δανειζόμουν ως παιδί διάβαζα λαίμαργα τις σημειώσεις που είχαν γράψει άλλα παιδιά πάνω, και ήταν από υπογραμμίσεις με σχόλια «πολύ ωραίο αυτό που λέει εδώ» μέχρι ζωγραφιές, μαντινάδες και ερωτικές εξομολογήσεις και βρισιές, που ο επόμενος εφηβικός αναγνώστης φρόντιζε να απαντήσει στον προηγούμενο, αν και γνώριζε ότι μάλλον απαντούσε στον επόμενο αναγνώστη.
    Πολλές φορές αυτά τα σχόλια ήταν πιο ενδιαφέροντα και από τα ίδια τα βιβλία πχ του Τάκη Λάππα για το 1821, ο «Γιος της καλόγριας» και τέτοια.
    Ίσως γι’αυτό μου έμεινε το κουσούρι και ψάχνω στα μεταχειρισμένα για βιβλία με σχόλια, τα οποία -προς τέρψη μου- στο χρηματιστήριο των μεταχειρισμένων βιβλίων είναι και φτηνότερα.
    Οι λευκοί τοίχοι λέει ένα παλιό γκράφιτι, είναι για τα νοσοκομεία. Το ίδιο και τα λευκά φύλλα.
    Φαντάζομαι μία παράλληλη ανάγνωση σε πεντέφι όπου ο κάθε αναγνώστης θα μπορεί να βάλει την υπογράμμιση ή το σχόλιό του για τον επόμενο…

  3. Λεύκιππος said

    Φαντάζομαι ότι ήμασταν οι μοναδικοί άνθρωποι στην Κοιλάδα της Νάπα που κοπανούσαμε ο ένας τον άλλο με ραβδιά κραυγάζοντας,……

    Γιατί έχω την (ψευδ)αίσθηση ότι έχω ζήσει κι εγώ στην κοιλάδα της Νάπα; Μα πολύ έντονη.

  4. Να εδώ μια βιβλιοθήκη, που πετύχαμε και τον Τιπού 📚😀

  5. Καλημέρα

    Διαφωνώ σε πολλά με την εν λόγω κυρία. Υπάρχουν εκφράσεις πουν δεν μπορούν να αποτυπωθούν με σαφήνεια στο χαρτί γιατί συνοδεύονται από αλλοίωση της χροιάς της φωνής, εύκολα αντιληπλτής στον προφορικό λόγο ή και μια έκφραση προσώπου στον ζωντανό λόγο. Αρα τα περί ελευθερίας με το διάβασμα ενός βιβλίου είναι μόνο για όσους θέλουν να το καταπίνουν αμάσητο.
    Δέχομαι την χρησιμότητα ενός βιβλίου όταν δεν θυμάμαι κάτι που άκουσα και δεν μπορώ να βρώ την στιγμή που θέλω αυτό που άκουσα, κατανοώ αυτούς που η γιαγιά τους ή κάποιος συγγενείς τους δεν είχε το χάρισμα της επικής ή μυθικής διήγησης να τους μυήσει σ΄αυτόν τον γεμάτο ήχους κόσμο κι έμειναν στον βουβό κόσμο του βιβλίου, αλλά ας μην το θεοποιούν κιόλας.
    Προτιμώ την μυθολογία από την ιστορία.
    Ενα μεγάλο μέρος της επιτυχίας του ο Ντύλαν το οφείλει πως ξέρει να διηγείται παρά να τραγουδά, δεν έχει τόσο καλή φωνή. Ισως περισσότερα από ένα βιβλίο σένα λίγων λεπτών τραγούδι

    There’s a babe in the arms of a woman in a rage
    And a longtime golden haired stripper onstage
    And she winds back the clock and she turns back the page
    Of a book that no one can write
    Oh, where are you tonight?

  6. Christos said

    Έχει γεμίσει ο τόπος από βιβλία του τύπου «Πώς να τα κονομήσετε γράφοντας το τέλειο μπεστ σέλλερ». Οι πραγματικοί συγγραφείς όμως έμαθαν να γράφουν όπως η Λε Γκεν: καταβρόχθιζαν από μικροί βιβλία που διάβαζαν επειδή τα αγαπούσαν.

  7. Νέο Kid Al Afrikii said

  8. Νέο Kid Al Afrikii said

  9. digitalzoot said

    🤔 Η συγγραφέας – της συγγραφέας;

  10. sarant said

    Καλημέρα, ευχαριστώ πολύ για τα πρώτα σχόλια!

    2 Ωραίο αυτό με τις σημειώσεις και τον διάλογο!

    9 Όχι. Η συγγραφέας, της συγγραφέα. Αλλά ομαλότερο θα ήταν «η συγγραφέα, της συγγραφέας». Οπως η ταμία της ταμίας και η γραμματέα της γραμματέας.

  11. Πουλ-πουλ said

    «νομίζω ότι μόνο ένα δεκαπεντάχρονο μπορεί πραγματικά να εκτιμήσει τα Άνθη του Κακού»
    Μόνο μια συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας θα τολμούσε να γράψει κάτι τέτοιο…

  12. Georgios Bartzoudis said

    «το όνομα της συγγραφέα (ή προτιμάτε, της συγγραφέας; διότι «της συγγραφέως» το βρίσκω αστείο)»

    # Καλημέρα, καλή Κυριακή, και περί ορέξεως …κολοκυθόπιτα. Καθότι εγώ βρίσκω αστειότατα και τα «της συγγραφέα» και τα της συγγραφέας»!

  13. Ένα θέμα που μπορούμε να κουβεντιάσουμε είναι η δυνατότητα που υπάρχει να δωριστούν βιβλία από ιδιώτες σε βιβλιοθήκες. Υπάρχει πρόβλημα χώρου.
    Να δούμε αν θα μπουν στη συζήτηση βιβλιοθηκονόμοι φίλοι να το συζητήσουμε.
    Στη φωτογραφία η Δημοτική Βιβλιοθήκη Πρέβεζας με εικόνα του Κώστα Καρυωτάκη.

  14. sarant said

    13 Η δημοτική βιβλιοθήκη του Π.Φαλήρου έπαιρνε δωρεές από ιδιώτες, αλλά όχι πια.

  15. 9, 10, 12

    Η Κίνα / της Κίνας ή της Κίνης;

    Βρίσκω σοβαρό το πάντα υποταπήτιο (κάτω από το χαλί…) ζήτημα για την κλίση τέτοιων λέξεων όπως «η συγγραφέα / της συγγραφέας» και στην παρούσα φάση ανασυγκρότησης της ΚοιΝΕ μακάρι να προχωρήσει π.χ. όπως το λέει η πρόταση του Νίκου. Ποιον πειράζει που λέμε η Κίνα / της Κίνας και όχι της Κίνης; Με καλημέρες.

  16. ΣΠ said

    Καλημέρα.

    που παραπέμπουν μάλλον στον καβγά του Ρομπέν με τον καλόγερο Τακ

    Ο καβγάς για το ποιος θα περάσει πρώτος το γεφύρι ήταν με τον Λιτλ Τζον, όχι τον καλόγερο Τακ.

  17. Costas Papathanasiou said

    ΚΑΛΗΜΕΡΑ
    Ωραίο άρθρο και προσυπογράφω το σχόλιο 1, καθότι και για μένα αγαπημένη συγγραφέας η Λε Γκεν (παιχνίδια του μυαλού: Χωρίς το “ς” μου φαίνεται ακατάληκτη, κουτσή, ενώ αν την γράψω “συγγραφαία”, όπως “ρομφαία”, μου πάει μια χαρά).
    Να πω επίσης ότι δε μου άρεσε “ ο Αναρχικός των δύο κόσμων” ως τίτλος αντί του “The Dispossessed” (θα το προτιμούσα ως “ο ανιδιοκτήτης” ή “ο αντικτησίας”), ίσως γιατί προτιμώ και το “αντεξουσιαστής” έναντι του “αναρχικός”.

    Να προσθέσω και την παρακάτω ωραία θέση της:
    Ursula K.Le Guin- Introducing Myself[https://www.scholarsonline.org/~godsflunky/LeGuin_Intr_myself.pdf]
    [Αποσπασμα που -δυστυχώς- δεν μπόρεσα να το βρω μεταφρασμένο]
    “I am a man. Now you may think I’ve made some kind of silly mistake about gender, or maybe that I’m trying to fool you, because my first name ends in A, …” […]
    “So when I was born there actually were only men. People were men. They all had one pronoun, his pronoun; so that’s who I am. I am him, as in ‘If anybody needs to throw up he will have to do it in his hat’ or ‘A writer knows which side his bread is buttered on.’ That’s me, the writer, him. I am a man.” […]
    “And it’s all my own fault. I get born before they invented women, and I live and live all these decades trying so hard to be a good man that I forget all about staying young, and so I didn’t. And my tenses get all mixed up. I just am young and then all of a sudden I was sixty.” […]
    “And then I look back on all my strenuous effort because I really did try, I tried hard to be a man, to be a good man, and I see how I failed at that I am at best a bad man. An imitation phone second-rate him with a ten-hair beard and semicolons(*). And I wonder what was the use. Sometimes I think I might just as well give the whole thing up. Sometimes I think I just as well exercise my option, stop short in front of the five-barred gate, and let the nazi fall off onto his head. If I’m no good at pretending to be a man and no good at being young, I might just as well start pretending that I am an old woman. I am not sure that anybody has invented old women yet, but it might be worth trying.”

    (*) υπονοεί την “αντρουά” γραφή αλα Χέμινγουεϊ

  18. 14 Sarant

    Ναι, όπως και σε άλλα μέρη.

  19. sarant said

    17 Tο απόσπασμα αυτό υπάρχει στο βιβλίο,είναι η αρχή -και το τέλος- από το πρώτο πρώτο κείμενο.

  20. sarant said

    Θα λείψω για μερικές ώρες.

  21. ΚΩΣΤΑΣ said

    15 dimosioshoros said >> Ποιον πειράζει που λέμε η Κίνα / της Κίνας και όχι της Κίνης;

    Κώτσιους Παλιοκουβέντας, απ’ την ανάποδη! 🙂

  22. @ 17 Costas Papathanasiou

    >>“The Dispossessed” (θα το προτιμούσα ως “ο ανιδιοκτήτης” ή “ο αντικτησίας”), ίσως γιατί προτιμώ και το “αντεξουσιαστής” έναντι του “αναρχικός”.

    Δηλαδή «στερημένος», «ακτήμονας»;

  23. @ 21 ΚΩΣΤΑΣ

    Όπους τα λιες, Κώστα μ.

  24. Γιάννης Κουβάτσος said

    Την καταλαβαίνω απολύτως τη συγγραφέα. Καλύτερα «της συγγραφέα», Νικοκύρη, «της συγγραφέας» παραείναι κωμικό.
    «…μπορείς να διαβάσεις σε μια γλώσσα που δε γνωρίζεις αν την αγαπάς αρκετά.» Πολλυ ενδιαφέρουσα άποψη. Το κάνω κι εγώ στα ισπανικά διαβάζοντας Λόρκα. Τα νοήματα ξεφεύγουν, σου μένει η μουσική.

  25. ΣΠ said

    Βιβλία της Ούρσουλας Λε Γκεν, κυρίως στα αγγλικά, υπάρχουν σε ηλεκτρονική μορφή εδώ
    https://manifesto-library.espivblogs.net/2018/10/22/erga-tis-ursula-le-guin/

  26. Spiridione said

    Προς στιγμή νόμιζα σήμερα θα έχουμε άρθρο της Ούρσουλας φον ντερ Λάιεν 🙂

  27. ΣΠ said

    Δύο μεταφραστικά.

    Γιατί Γκάρφιλντ Τζούνιορ Χάι Σκούλ και όχι Γυμνάσιο Γκάρφιλντ;

    Το blessedly δεν θα το απέδιδα «ευλογημένα», αλλά «κατά ευτυχή συγκυρία».

  28. Costas Papathanasiou said

    22dimosioshoros
    Όχι ακριβώς : Στην Ανάρες, τον “στερημένο, ακτήμονα” κόσμο του βασικού ήρωα, του Σεβεκ, δεν υπάρχει καθεστώς ιδιοκτησίας. Ίσως γιατί δεν υπάρχει και υπερεπάρκεια πόρων, οπότε όλοι έμαθαν (και διδάσκονται) να είναι ολιγαρκείς και να μοιράζονται τα χρειώδη (εξ ου, τελικά, ο κεντρικός ήρωας μοιράζεται με όλους και την εφεύρεσή του, το ansible, που αφορά στην σχεδόν ακαριαία επικοινωνία από τη μία άκρη του σύμπαντος με την άλλη: Μορφή άμεσης διαγαλαξιακής Δημοκρατίας;)

  29. Ούτε το της συγγραφέας, ούτε το της συγγραφέα ακούγονται ικανοποιητικά, λέμε της λογοτέχνιδας και ξεμπλέκουμε ή λέμε της συναδέλφου της Χρυσούλας Δημουλίδου κι ο θεός βοηθός !

  30. @ 28 Costas Papathanasiou

    Χρήσιμη πληροφορία. Μορφή άμεσης διαγαλαξιακής Δημοκρατίας ή και (λέω) μορφή άμεσης διαγαλαξιακής κοινοκτημονικής Δημοκρατίας… 🙂

  31. Αγγελος said

    Πολλά στραβά έχουν οι ΗΠΑ, αλλά ένα σπουδαίο καλό τους είναι και οι δημόσιες βιβλιοθήκες: σχεδόν κάθε δήμος και κοινότητα έχει, συχνά αξιολογότατες, και ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΠΡΟΣΙΤΕΣ στο ευρύ κοινό.

  32. ΓΤ said

    30@

    Ωστόσο, αυτοί που τάζουν τον ουρανό με τ’ ἀστρα μόνο διαγαλαξιακές δημοκρατίες δεν έχουν στο μυαλό τους…

  33. Αράουτ said

    Καλησπέρα κι από εμάς. Λείψαμε για άλλες 48 ώρες και παραδόξως το Ιστολόγιο είχε μικρή σχετικώς πτώση (στο 815 σήμερα). Το ελληνομεταφρασμένο κείμενο της Ούρσουλας για τις βιβλιοθήκες είναι πολύ καλό και με ελάχιστα μεταφραστικά λάθη. Το πιό σοβαρό (με το blessedly= ευλογημένα αντί του ορθού «κατ’ ευτυχή συγκυρία»), το επεσήμανε ήδη ο κύρ Σταύρος στο σχόλιο 27.

    Εμείς μπήκαμε για να επισημάνουμε μία σημαντική παράλειψη του κ. Σαραντάκου στο παρόν άρθρο, που (στοιχηματίζουμε την μισή μας περιουσία ότι) έγινε εξεπίτηδες, για να μή πληροφορηθούν οι αναγνώσται το τρισχιλιετές μεγαλείο της Θείας Ελληνικής Γλώσσης…

    Ο πρωτότυπος αγγλικός τίτλος του βιβλίου της Ούρσουλας (από όπου και το απόσπασμα του άρθρου) είναι «The wave in the mind: Talks and essays on the writer, the reader and the imagination» (1η αγγλική έκδοσις το 2004) και μπορείτε να το κατεβάσετε ΕΔΩ Στην ηλεκτρονική σελίδα 43, η Ούρσουλα δίνει την ετυμολογία της λέξεως «φαντασία» στα αγγλικά

    Δεδομένου ότι η Ούρσουλα Λεγκουίν υπήρξε η κορυφαία συγγραφεύς Επιστημονικής Φαντασίας στις ΗΠΑ επί μισόν αιώνα, το αποσπασμα αυτό θα έπρεπε να ενδιαφέρει άμεσα και να παρουσιαστεί μετά βαΐων και κλάδων από το παρόν Γλωσσικό Ιστολόγιο. Πράγμα που – περιέργως – δεν συνέβη. Για να μήν αδικήσουμε τον κ. Σαραντάκο, τον καλούμε να βγεί και να μάς πεί για ποιόν λόγο το απεσιώπησε: Το ηγνόει, ή το «έθαψε» εξεπίτηδες για να μήν αντιληφθούν οι αναγνώσται του το μεγαλείο της Θείας Ελληνικής Γλώσσης;

    Εδώ σε θέλω κάβουρα που περπατάς στα κάρβουνα

  34. ΚΩΣΤΑΣ said

    Περί γλώσσας, δικαίωμα του καθενός να εκφράζεται όπως του αρέσει. Σέβομαι της συγγραφέας, αλλά δεν παίρνω, προτιμώ η συγγραφέας – της συγγραφέως κι ας είναι διαφορετικές κλίσεις της λέξης.

    Επίσης δεν θα χρησιμοποιούσα το: «εκπίπτοντες σε μετάφραση», αν και το εκπίπτω – εξέπιπτον είναι καθαρευουσιάνικο. Δεν ξεπέφτω σε τέτοιου είδους επιχειρήματα προς υποστήριξη της καθαρεύουσας! 🙂

  35. @ 31 Αγγελος

    Μπορούν, πράγματι, να γραφούν πάρα πολλά σχετικά… Ο επισκέπτης τους αισθάνεται σχεδόν ευτυχία. Θυμάμαι στο Σαν Φρανσίσκο, όταν είχε ανοίξει η καινούρια βιβλιοθήκη (το κεντρικό) προς το 2000. Τι ναός…

  36. ΓΤ said

    34@

    🙂

    http://stasei.blogspot.com/

  37. @ 34 ΚΩΣΤΑΣ

    Δεν είναι «εκπίπτοντες σε μετάφραση» αλλά οίκος «Στάσει εκπίπτοντες».

  38. @ 36 ΓΤ

    Ναι.

  39. Εδώ «στάσει εκπίπτοντες» στο στίχο 20.

  40. ΚΩΣΤΑΣ said

    36
    Ώστε είναι: » Στάσει εκπίπτοντες», είπα κι εγώ, «εκπίπτοντες σε μετάφραση», … 😉

    Σε ευχαριστώ, ρε μαν, 😂 για την ενημέρωση!

  41. ΚΩΣΤΑΣ said

    37, 38, 39 dimosioshoros

    Ναι, την ώρα που απαντούσα στο αγαπητό μου ΓΤ μπήκαν και τα δικά σου χωρίς να τα δω. Σε ευχαριστώ κι εσένα για την ενημέρωση, εγώ… «εκπίπτοντες σε μετάφραση», γι΄αυτό έκανα το σχόλιο, παραπλανήθηκα και ζητώ συγνώμη. Μήπως όμως το «Στάσει εκπίπτοντες» θα ήταν καλύτερα να μπει σε εισαγωγικά, για να μην την πατάμε οι απρόσεκτοι;

  42. Γιάννης Κουβάτσος said

    Πράγματι, οι τίτλοι πρέπει να μπαίνουν σε εισαγωγικά. Είπαμε να αποφεύγουμε την εισαγωγικομανία, αλλά όχι να καταργήσουμε και τα απαραίτητα για την κατανόηση του κειμένου εισαγωγικά.

  43. ΓΤ said

    40, 41@

    Ασφαλώς εισαγωγικά, εμπορικός τίτλος αφού, αλλά είναι άραγε απροσεξία από την πλευρά του αναγνώστη;
    Απλώς θες και μια δεύτερη σκέψη. Καλά, ρε μαν, θα μπορούσε ποτέ ο Σαραντάκος να γράψει «εκπίπτοντες σε μετάφραση»; Θα τον κυνηγούσαμε με ραμπαδόξυλο!
    Ενώ τώρα κυνηγάμε εσένα! 🙂

  44. mazianos said

    Το επιμύθιο του κειμένου περικλείει σε δυο φράσεις το μεγάλο διακύβευμα της εποχής μας:
    Ενώ -θεωρητικά- η γνώση-πληροφορία είναι ανοικτή και προσβάσιμη σε όλους (μέσω διαδικτύου) οι παντός τύπου ιδιωτικοποιήσεις φαλκιδεύουν το δημόσιο αυτό δικαίωμα.
    Κι ένα θέμα που έχει τεθεί επανειλημμένα:
    Είναι μοιραίο να ακολουθήσει και το βιβλίο τη φθίνουσα (μέχρι εξαφάνισης) πορεία του έντυπου-περιοδικού τύπου;
    Και αν ναι, ποιές θα είναι οι ποικίλες επιπτώσεις της πορείας αυτής;
    (Δηλώνω ένθερμος οπαδός της μυρωδιάς του φρεσκοτυπωμένου βιβλίου)

    «Αυτή η χαρά δεν πρέπει να πουληθεί. Δεν πρέπει να «ιδιωτικοποιηθεί», να γίνει άλλο ένα προνόμιο για τους προνομιούχους. Μια δημόσια βιβλιοθήκη είναι δημόσια παρακαταθήκη.»

  45. sarant said

    Eυχαριστώ για τα νεότερα σχόλια!

    44 Καλώς ήρθατε. Συμφωνώ ως προς το επιμύθιο.

    Για να απαντήσω στην ερώτησή σας, όχι, δεν είναι μοιραίο, ίσως μάλιστα δεν είναι καν πιθανό να εξαφανιστεί το χάρτινο βιβλίο.

  46. @ 41 ΚΩΣΤΑΣ

    🙂

  47. Αράουτ said

    Το Επιτελείο μας καλεί τον αγαπητό μας κ. Σαραντάκο και τον χριστιανούλη φιλαράκο του Χριστόφορο Χαραλαμπάκη ΝΑ ΕΠΕΜΒΟΥΝ άμεσα: Σε σημερινό κυριακάτικο ρεπορτάζ του για τον ελληνόψυχο καθηγητή Γ. Μπαμπινιώτη, ο ανυπόληπτος βρετανικός «Guardian» (διά της εν Αθήναις ανταποκριτρίας του, Helena Smith) ισχυρίζεται ότι η Συνέχεια της Θείας Ελληνικής Γλώσσης είναι Τετρακισχιλιετής αντί του ορθού Τρισχιλιετής!..

    Ως γνωστόν, ο αγαπητός σε όλους μας κύριος Νίκος και ο χριστιανός φιλαράκος του Χρ. Χαραλαμπάκης ΟΥΤΕ ΚΑΝ την Τρισχιλιετή συνέχεια αποδέχονται, διότι θεωρούν πως άλλη Γλώσσα είναι τα Αρχαία Ελληνικά και άλλη τα Ρωμέϊκα

  48. #47

    Κοίταξε πρώτα εσύ να την πείσεις να κατέβη από τους 40 αιώνες στους 30 και μετά αναλαμβάνουν οι άλλοι, όχι να τους τα φορτώνεις όλα

  49. Τι τριάντα, τι σαράντα, το πενήντα… που λένε.
    Αυτά πώς τα υπολογίζουν; Ξέρει κανείς;

  50. ΚΩΣΤΑΣ said

    43
    Καλά που ήταν του Νικοκύρη και στάθηκα πιο συμμαζεμένος. Αν ήταν κανένας φίλος που έχω και λίγο θάρρος, θα ξεσάλωνα ντιπ για ντιπ! Φαντάζεσαι να ήσουν εσύ και να γράψω:
    Πέφτεις σε λάθη, τι έχει πάθει (ρε μαν)
    και κάθε μέρα λάθη κοπανάς… 😂😜🤗

    *Να πω και μια κακία, μήπως και άλλοι το πρόσεξαν και την πάτησαν, αλλά δεν εκδηλώθηκαν φανερά, για ευνόητους λόγους;

    Αφιερωμένο, πρωτίστως στον εαυτό μου… και σε όποιον αρέσει

    https://kithara.to/stixoi/MTE2NDYzOTEw/pefteis-se-lathi-mpellou-sotiria-lyrics

  51. aerosol said

    Τι ωραία, έχει Ούρσουλα Λε Γκεν σήμερα!
    Και καμία έκπληξη που αγάπησε τον Λορντ Ντάνσανυ, τον παπού του σημερινού fantasy. Ο οποίος σκαρφίστηκε κι ένα διαφορετικό είδος σκακιού -άραγε σε αυτό παραπέμπει κρυπτικά ο Αφρικανός μας Νεοκίδιος ή απλή σύμπτωση;

    Σπάνια η επιστημονική φαντασία είναι τόσο φιλοσοφικά ανθρώπινη όσο στα βιβλία αυτής της Λε Γκεν. Μάλιστα οι πειραματισμοί της με την έννοια του φύλου και το πώς καθορίζει τις κοινωνίες έχουν κάνει σχολή.
    Οι Δαιμονισμένοι (το μυθιστόρημα του Ντοστογιέφσκι που περιγράφει αναρχικούς) είναι γνωστό στα αγγλικά και ως The Possessed, κάνοντας πιθανότατη μια λογοτεχνική αναφορά της Λε Γκεν. Το dispossessed δεν σημαίνει ακριβώς ακτήμονας, καθώς περιέχει την έννοια της αφαίρεσης. Οι κάτοικοι του Ανάρες έχουν στερηθεί -ας πούμε- την ίδια την έννοια της ιδιοκτησίας, αλλά και την πολιτική επιλογή. Οπότε το στερημένος μεταφέρει πιο ορθά το νόημα. Κι όμως, δεν ξέρω αν μου αρέσει ως πιθανός τίτλος. Πάντως το ansible, η συσκευή άμεσης τηλεπικοινωνίας, έγινε αμέσως ένα σήμα κατατεθέν της επιστ. φαντασίας και ο όρος χρησιμοποιήθηκε αναλλοίωτος κι από άλλους συγγραφείς.

  52. 51 Ξεκίνησα να γράφω κάποια σοφία για το dispossessed και μετά συνειδητοποίησα ότι δεν είμαι βέβαιος αν είναι ενικός και αναφέρεται στον Σεβέκ, τον πρωταγωνιστή, ή πληθυντικός και αναφέρεται στους κάτοικους του Ανάρες. Ξέρω ότι κάτι λέει ο (ίδιος) μεταφραστής στα προλεγόμενα εδώ https://www.politeianet.gr/books/9786188476615-guin-ursula-le-nautilos-i-mera-prin-tin-epanastasi-319222 αλλά δεν το έχω πάρει ακόμα στα χέρια μου.

  53. Καλησπέρα,
    50 Εγώ στάθηκα στο ζήτημα, προσπάθησα να μεγαλώσω την εικόνα για να δω ποιο είναι το σωστό, το σκέφτηκα έτσι, το σκέφτηκα αλλιώς είπα πως μάλλον ο εκδοτικός είναι κι έφυγα παρακάτω. Μπορεί να μην την πάτησα τελικά, αλλά ήταν σημείο προβληματισμού. Έτσι συντάσσομαι μαζί σου και με τον Κουβάτσο στο 42. Είπαμε να αποφεύγουμε την εισαγωγικομανία, αλλά όχι να καταργήσουμε και τα απαραίτητα για την κατανόηση του κειμένου εισαγωγικά. Και θα συμπλήρωνα, αν όχι γενικά σε τίτλους ειδικά σε σύμπλοκους τίτλους (για όποιον πληρώνει τα εισαγωγικά με το ζευγάρι 🙂 )

  54. Ταλαντεύθηκε λίγο χτες ανάμεσα στα τρεισήμισι και τα τριάμισι χιλιάδες χρόνια, αλλά είπε να τ’ αφήσει. Ε, κάντε και μια στρογγυλοποίηση, πιάσαμε τα 4.000.

  55. sarant said

    42 Πρέπει, αλλά καμιά φορά εννοούνται. Εδώ θα έπρεπε να βάλω εισαγωγικά ή έστω ένα κόμμα μετά το εκπίπτοντες.

  56. 55, κλπ.: Ένα κόμμα πριν το σε, αρκούσε. Στο 54, αναφέρομαι στον μπαμπι, όχι στον εικονιζόμενο.

  57. @ 54 Stazybο Hοrn

    Ευχαριστούμε για την ανάρτηση. Ωραία τα είπε ο δάσκαλος.

  58. Είναι «πολιτικά ορθό» (δηλαδή τίμιο) να χρησιμοποιούμε τη λέξη «ειδωλολάτρης» για πληθυσμούς που έχουν άλλο είδος λατρείας;

  59. Nestanaios said

    12.
    Δίκιο έχεις. Το σωστό είναι «συγγραφέος».

  60. Τι ωραίο κείμενο! Ευχαριστούμε για την επιλογή.
    Πώς μ’ αρέσει αυτή η αγάπη για τα βιβλία… Θυμήθηκα το εξαιρετικό «84, Charing Cross Road» της Helene Hanff (από τις εκδόσεις Πόλις, με μετάφραση της Κατερίνας Σχινά), έχει γίνει και ταινία, αλλά δεν λέει. Η μαγεία είναι στην ανάγνωση.

  61. aerosol said

    #58
    Αν είσαι μισαλλόδοξο απότοκο αποικιοκρατικής λογικής, σωστότατο. Να μάθουν να έρχονται στον Δικό Μας Θεούλη (ΤΜ) οι παλιοδευτεράτζες!

  62. sarant said

    60 Να το έχουμε στο νου μας

  63. aerosol said

    #52
    Πάνε κάποια χρόνια που το διάβασα, πάντως πιστεύω πως η Λε Γκεν επιθυμούσε μια τέτοια δημιουργική ασάφεια και πολλαπλή ερμηνεία.

  64. @ 61 Aerosol

    Ναι αλλά εμείς λεξιλογούμε εδώ, που λέει και το αφεντικό. Το ζήτημα δεν είναι η θρησκεία του καθενός αλλά η λέξη που λείπει (π.χ. στο χώρο της εκπαίδευσης).

  65. Χαρούλα said

    Έχουμε κάποιο νέο από τους ασθενείς μας;

  66. ΓΤ said

    αθλητική κίνηση

    ΟΦΗ-ΑΕΚ 0-2
    ΠΑΣ-Ατρόμητος 0-1
    ΠΑΟΚ-Παναιτωλικός 5-0
    Απόλλων-ΟΣΦΠ 1-3

    Απόλλων Λάρισας-Παναχαϊκή 0-3
    Δόξα Δράμας-Διαγόρας 0-2
    Ιωνικός-ΟΦΙ 2-1
    Καραϊσκάκης-Εργοτέλης 0-1

    ΠΑΟ-Προμηθέας 78-80

    Φοίνικας-ΠΑΟ 3-0 (25-23, 25-23, 27-25)
    ΠΑΟΚ-ΟΣΦΠ 0-3 (27-29, 18-25, 18-25)

  67. ΣΠ said

    52
    https://en.wikipedia.org/wiki/The_Dispossessed#Meaning_of_the_title

  68. Παναγιώτης Κ. said

    Η εν λόγω συγγραφέας υπήρξε εντελώς…τρελαμένη με τα βιβλία και στις δημόσιες βιβλιοθήκες! 🙂
    Αναφέρθηκε ποτέ στα γραπτά της σε άλλους εξίσου τρελαμένους;

    Ένιωσα ξεχωριστά στη βιβλιοθήκη του Ευγενιδείου όταν πρωτοβρέθηκα σε αυτή, αρχές δεκαετίας του ΄70.
    Είχα εικόνες μεγαλειωδών βιβλιοθηκών από τις διάφορες ξένες έγχρωμες ταινίες και στο Ευγενίδειο το μεγαλείο ήταν κάτι κυριολεκτικά χειροπιαστό! Ό,τι θα μπορούσαμε να ονομάσουμε αρχοντιά!
    Και όλα τα βιβλία στα χέρια σου!
    Όχι σαν την βιβλιοθήκη στα Γιάννενα (τώρα είναι το δημαρχείο) όπου λίγα ήταν τα βιβλία σε κοινή χρήση ενώ στα περισσότερα αποκτούσες πρόσβαση μέσω του υπαλλήλου. Δηλαδή μιλάμε για…παλαβό τρόπο λειτουργίας. Ευτυχώς που κάποτε πήρε τέλος.

  69. sarant said

    68 Σε πολλές βιβλιοθήκες είναι έτσι όπως (ηταν) στα Γιαννενα.

  70. Μαρία said

    68
    Τα ίδια και στη δικιά μας τη δημοτική. Ο υπάλληλος μάλιστα το έπαιζε και λογοκριτής. Θυμάμαι οτι το ’68 με χίλια ζόρια μας έδωσε Σεφέρη.

  71. aerosol said

    #64
    Ρώτησες αν είναι «πολιτικά ορθό» όχι λεξιλογικά, μεσιέ μου!
    Το θεωρώ λάθος, από όλες τις πλευρές. Πρώτα απ’ όλα δεν μου είναι σαφές τι εννοείς με το άλλο είδος λατρείας, το οποίο και καθορίζει το πόσο λάθος είναι ο όρος ειδωλολάτρης. Αν μιλάμε για τις μεγάλες μονοθεϊστικές, είναι πολλαπλά λάθος. Η λατρεία τους απευθύνεται σε μια οντότητα ανάλογη του χριστιανισμού και το «αλλόθρησκοι» είναι το περισσότερο που μπορούμε να πούμε αν δεν θέλουμε να τους ονομάσουμε πιο συγκεκριμένα.
    Αν μιλάμε για την μεγάλη και ποικίλη κατηγορία ανιμιστικών πιστεύω, κι εκεί τα πράγματα είναι θολά και ο όρος ασαφώς περιφρονητικός.Όχι μόνο γιατί κάθε λατρεία περιλαμβάνει ανιμιστικά στοιχεία (έστω σαν ψυχολογική τάση που ο κόσμος δεν αποβάλλει με τίποτα) αλλά και γιατί ακόμα και στις σαφέστερες ανιμιστικές περιπτώσεις (πχ. παγανισμός) δεν λατρεύεται ένα απλό κομμάτι ξύλο ή πέτρας σε αντίθεση με κάτι πιο «πνευματικό». Η διττότητα ύλης και πνεύματος ισχύει πολύ λιγότερο ή δεν ισχύει καθόλου. Η κοσμοθεωρία είναι ριζικά διαφορετική από της παραδοσιακής πολιτισμένης «Δύσης». Όταν το αντικείμενο λατρείας θεωρείται πως μετέχει στην Θεία φύση, αυτό που υπονοεί η λέξη ειδωλολατρεία χάνει αρκετή από την αλήθεια του.

    Είναι το θρησκευτικό αντίστοιχο του να πεις μειωτικά πως «το ποδόσφαιρο είναι 22 μαντράχαλοι που κυνηγάνε ένα πέτσινο τόπι». Από μια πολύ περιορισμένη πλευρά είναι τεχνικά σωστό. Επί της ουσίας είναι ένα ηθελημένο λάθος, φτιαγμένο για να μειώσει. Με ανάλογους όρους θα μπορούσε κανείς να ισοπεδώσει και το δικό σου πιστεύω -ή… αγαπημένο σπορ. Το θεωρώ λάθος για χρήση στην εκπαίδευση, καθώς περιγράφει περισσότερο τη δική μας στάση απέναντι στον άλλο παρά τα πιστεύω του.

  72. ΚΩΣΤΑΣ said

    Μετά τη γκάφα μου με τους Στάσει εκπίπτοντες, μου ήρθαν και τα καλά. Το αντιλεξικό του Μποστ. Να ξεμαυρίσει λίγο η μέρα μου! 😉

  73. ΚΩΣΤΑΣ said

    72 Του άλλου Μποστ βέβαια, του Θεολόγου!. Δεν με ξεπλένει τίποτα σήμερα…

  74. Μαρία said

    73
    Αυτός είναι Βοστ.

  75. @ 71 Aerosol

    Άρα συμφωνούμε. Ή όχι;

  76. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Έπαινος από έναν ε-ξ-α-ι-ρ-ε-τ-ι-κ-ό δημοσιογράφο..
    https://www.news247.gr/gnomes/giannhs-trianths/spoydaia-erga-apo-skartoys-anthropoys-liges-skepseis-me-aformi-tis-trechoyses-apokalypseis-kai-kataggelies.9128096.html

  77. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Γιάννη, αρκετά κράτησε η πλάκα.. Εμφανίσου! Ρίξε τα γκάζια σου! 🙂

  78. sarant said

    76 Ωστε μας διαβάζει; Ωραία!

  79. Παναγιώτης Κ. said

    Στην εποχή μας όπου η πρόσβαση στο βιβλίο είναι μια εύκολη υπόθεση οι άνθρωποι έχουν περιορίσει το ενδιαφέρον τους γι αυτό. Τους απορροφά το διαδίκτυο.
    Το προπερασμένο Σάββατο ο Θανάσης Γιαλκέτσης είχε ένα άρθρο στην ΕφΣυν με τίτλο «Οδηγίες αντίστασης στην τυραννία». Στο άρθρο αυτό γινόταν εκτεταμένη αναφορά στον Αμερικανό ιστορικό Τίμοθι Σνάιντερ. Μεταξύ άλλων ο ιστορικός αυτός είπε και τούτη την κουβέντα: Να απεξαρτηθούμε από το διαδίκτυο και να στραφούμε στα βιβλία… να εξοπλιστούμε διανοητικά , να ανακαλύψουμε τον πλούτο της γλώσσας και του κριτικού στοχασμού. Αυτό που προέχει είναι να μάθουμε να διακρίνουμε την αλήθεια από το ψεύδος.
    ( Btw η εφημερίδα είχε ένθετο βιβλίο του Γιάννη Λούλη με τίτλο: Το φαινόμενο Τραμπ: Σύμπτωμα της κρίσης των καπιταλιστικών δημοκρατιών)

  80. Παναγιώτης Κ. said

    @77. Ο Γιάννης μας είχε ενημερώσει ότι θα εισαχθεί στο νοσοκομείο.

  81. Παναγιώτης Κ. said

    Ένας τρόπος να απολαμβάνεις περισσότερο το βιβλίο είναι να γράφεις… το δικό σου βιβλίο. 🙂
    Εννοώ να κρατάς σημειώσεις εξ αφορμής αυτού που διαβάζεις.

  82. ΓΤ said

    @77, 78

    Το δωμάτιο του Ιατρού ανανοηματοδοτεί γλυκοδιάστροφα την έννοια της «ιστολογικής μονάδας». Οθόνες παντού, όλες να δείχνουν το ιστολόγιο, άρθρο ξεχωριστό σε καθεμιά. Κολλύρια νοημάτων και οροί σχολίων, ιστολογικές εξετάσεις οι αναγνώσεις του. Κι όσες γκάφες γίνονται από εμάς, ξαργού σου λέω. Παίρνει το χείλι του να γελιογράφει καθώς το στερρό μάτι του περαδωθεύει στις λέξεις που έχουν τη δική τους ιστορία και σμιλεύουν τις ιστορίες μας.

  83. spyridos said

    82.
    Έτσι ακριβώς

  84. spyridos said

    Πόσο πεινασμένοι και φτωχοί είμαστε από βιβλιοθήκες το κατάλαβα όταν βρέθηκα σε ένα ταξίδι από Βελιγράδι ως Βιέννη.
    Σε όλες τις ενδιάμεσες πόλεις έμπαινα στις βιβλιοθήκες τους. Πόσο φτωχές και απαρχαιωμένες ήταν και είναι οι δικές μας.

    Αργότερα στην Ουτρέχτη περνούσα τη μισή βδομάδα μου μέσα στις βιβλιοθήκες. Σε αυτές του πανεπιστημίου και στη δημόσια.
    Λαβύρινθοι ατελείωτοι.
    Η κοινωνική ζωή μας οριζόταν από τη βιβλιοθήκη. Ραντεβού με κοπέλες που γνώριζα εκεί.
    Παρέα με συμφοιτητές που ζούσαν στους ίδιους διαδρόμους και οι Έλληνες που ήξερα ήταν αυτοί που έμαθα στα κυλικεία της βιβλιοθήκης.
    Όλοι οι τύποι κατοικούσαν εκεί μέσα. Χαρούμενοι και παιχνιδιάρηδες Ουμπέρτοι (Εκιδες) ως γκρινιάρηδες και μαγκούφηδες Χόρχε Μπόρχιδες.
    Το μεσημέρι έκανα το παν να φάω μαζί με τον Κυριάκο στην Κεντρική του πανεπιστημίου. Ένα πνευματώδης φοιτητή της Ιατρικής γεννημένο στην Ουτρέχτη με καταγωγή από το Σουφλί. Στο τραπέζι του κυλικείου μαζεύονταν κάθε μεσημέρι γύρω του οι ομορφότερες φοιτήτριες. Τον παρατηρούσα να μιλάει για να καταλάβω τι τους έλεγε και είχε τον γυναικομαγνήτη.
    Τις Δευτέρες στη βιβλ. των Κοινωνικών Επιστημών. Εξω από την πόλη στην πανεπιστημιούπολη. Από τις 8 το πρωί ώς τις 7 το βράδυ με ενδιάμεσα διαλείμματα για παρακολουθήσεις μαθημάτων.
    Την Πέμπτη στη Κεντρική Δημόσια της Ουτρέχτης. Για διάβασμα. Το απόγευμα ραντεβού στο κυλικείο ή στο απέναντι καφέ Ζερόμ με την κοπελιά για να βγούμε έξω. (Πέμπτη η μέρα εξόδου των φοιτητών στην Ουτρέχτη).
    Τις Παρασκευές και Σάββατα μεσημέρι στην Ελληνική βιβλιοθήκη.
    Αργότερα βοηθός βιβλιοθηκάριος την Δευτέρα ή Τρίτη στο πανεπιστήμιο, όλη μέρα δουλειά θα έλεγε κάποιος. Η μόνη δουλειά που δεν φάνηκε τέτοια.
    Χαρά με ατέλειωτες και απίθανες ιστορίες με τους πρωτοετείς φοιτητές.
    Μια μέρα ο Αλέκος μου έφερε έναν κύριο να του κάνω την υποχρεωτική ξενάγηση των πρωτοετών.
    Μου έκανε μια εισαγωγή αλλά δεν άκουσα καλά. Μόνο ότι είναι Έλληνας και το όνομά του έπιασα.
    Τον γύρισα παντού. Στο υπόγειο με τα αρχεία και τις διδακτορικές διατριβές μου φάνηκε λίγο αργός και τον έτρεξα λίγο για να πάρει στροφές
    αλλά τελικά τα πήγαμε καλά, ούτε καν τον έβρισα. Στο τέλος τον κέρασα και καφέ και καθίσαμε να μιλήσουμε λίγο.
    Τότε μου εξήγησε ότι ήταν ο καινούργιος εφημέριος της Ελλ, εκκλησίας και ήταν χαρούμενος που δεν το είχα καταλάβει γιατί έτσι του μιλούσα πιο ελεύθερα.
    Ηταν και σπανός δεν φορούσε και το κολάρο που να το φανταστώ. Πίναμε από κει και πέρα και καμιά ρακή μαζί.
    Συμβιβάστηκε με το ότι δεν πάταγα στην εκκλησία, μόνο απέναντι στο Σπρινγκχάφερ πήγαινα για μπύρα και σινεμά, η βιβλιοθήκη μας ένωνε.
    Μια κοινή πίστη.
    Δυστυχώς χρόνια τώρα που η ζωή μου έχει απομακρυνθεί από τις βιβλιοθήκες.
    Πριν μερικά χρόνια πήγα την κόρη μου (του δημοτικού ακόμα) στην Κεντρική δημόσια βιβλ του ‘Αμερσφορτ.
    Μια μοντέρνα βιβλ. που μου αρέσει πολύ.
    Η μάνα της παραξενεύτηκε που πήγα μισή μέρα για βόλτα στη βιβλιοθήκη. Θα βαρεθεί.
    Μισή μέρα γυρίζαμε από τα παιδικά , στο αναγνωστήριο στα σπουδαστήρια και στο κυλικείο.
    Μεγάλη χαρά και έκπληξη στη μεγάλη βιβλιοθήκη. Συνηθισμένη στη μικροσκοπική της πόλης μας.
    «Εκεί μέσα θα μπορούσα να ζήσω» είπε στη μάνα της.

    de Bibliotheek Het Eemhuis

  85. aerosol said

    #75
    Δεν ξέρω, δεν είδα να είπες την θέση σου.

  86. BLOG_OTI_NANAI said

    Ειδωλολάτρης για τις σημερινές εποχές δεν λέγεται συχνά. Έχει επικρατήσει ως θρησκευτικό σύστημα να χαρακτηρίζει την αρχαιότητα και όταν χρησιμοποιείται, συνήθως εκεί παραπέμπει. Ακόμα και οι νεοδωδεκαθεϊστές ως νεοπαγανιστές χαρακτηρίζονται. Επειδή όμως είναι συχνά υβριστικοί, προπαγανδιστικοί ή επιθετικοί προς τον χριστιανισμό, ως απάντηση στην επιθετικότητα μπορεί να χαρακτηριστεί η πίστη τους υποτιμητικά ως νεοειδωλολατρία αλλά συχνότερα νεοπαγανισμός. Αναφορές σε μια π.χ. αφρικανική μή μονοθεϊστική θρησκεία δεν βλέπω τον όρο ειδωλολάτρες. Όχι ότι δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί από κάποιον αλλά επειδή έχω εμπειρία από τέτοια κείμενα, θα χρησιμοποιηθεί άλλος όρος όπως ανιμισμός, θεϊσμός, φυσιολατρεία και διάφορα άλλα.

  87. 85, 86
    Αν θυμάμαι καλά, τη λέξη «ειδωλολάτρης» την άκουσα στην βιντεο-αναμετάδοση στο σχόλιο 54 και πάντα υποστηρίζω πως λεξιλογικά (από πλευρά πολιτικής ορθότητας, δηλαδή) ή χρήση της δεν είναι πρέπουσα. Τι πιο καθαρή θέση;

  88. aerosol said

    #87
    Κι εγώ γιατί να τα γνωρίζω αυτά;
    Απλά απάντησα σε μια ερώτησή σου που μου φάνηκε ενδιαφέρουσα.

  89. spyridos said

    85
    Για μένα πάντως όταν διάβασα την ερώτηση του 58 ήταν πεντακάθαρη και η θέση.

  90. 88, 89

    Άρα κάπου τα βρίσκουμε, νομίζω. 🙂

  91. Κιγκέρι said

    Η συγγραφέας, της συγγραφέα προτιμώ. Κάποια κείμενα ίσως και να σηκώνουν και το «της συγγραφέως», σ’ αυτές τις περιπτώσεις προσπαθώ να φανταστώ πώς θα μου φαινόταν εάν επρόκειτο για άντρα συγγραφέα και αν το γραπτό θα σκόνταφτε στη γενική «του συγγραφέως».
    Το «της συγγραφέας» πάντως, εμένα προσωπικά, μου φαίνεται κάπως σαν το «της Βουγιουκλάκης».

  92. Costas Papathanasiou said

    Καλημέρα και πάλι!
    68Παναγιώτης Κ.
    Η Λε Γκεν αναφέρεται εμμέσως σε χαρακτήρες τρελαμένους για διάβασμα -σαν κι αυτή ή ομοίους της στο σχ.84 και πριν- στην ενότητα “Οι Ραψωδοί της Γνώσης”(The Telling), όπου η Εξιστόρηση, δηλαδή η χρήση της ζωντανής βιβλιοθήκης, του μνημονικού, διώκεται ως πράξη αντικυβερνητική των υποτελών ετερόδοξων που αντιστέκονται στον μεθοδευόμενο αφανισμό της Ιστορίας τους. Επίσης, η τριπλέτα μνήμη,γνώση, βιβλιοθήκες/συγγράμματα προβάλλεται στα «Χρονικά της Δυτικής Ακτής» (: Το Χάρισμα, Η Φωνή, η Δύναμη, αγγλιστί: Gifts, Voices, Powers), έναν μυθοπλαστικό κύκλο που κλείνει με τον Γκαβίρ των Βάλτων που έχει στόφα εκπαιδευτικού λόγω της μνήμης του που όχι μόνον εγγράφει καταλεπτώς το παρελθόν αλλά εκτείνεται εν μέρει και στο μέλλον (αφού μπορεί να “θυμηθεί” και κάποια γεγονότα που πρόκειται να συμβούν), ο οποίος φτάνει στο σπίτι του σοφού Όρικ (του βασικού ήρωα της τριλογίας) και κάποια στιγμή, όταν του δείχνει το βιβλίο που τον συντρόφευε στο περιπετειώδες ταξίδι του, εκείνος σκύβει και διαβάζει με ένα αναστεναγμό: «Τρία πράγματα(*) που, γυρεύοντας αύξηση, δυναμώνουν την ψυχή: αγάπη, μάθηση, ελευθερία».
    (*)παραπομπή στα γνωστά τριάδια (βλ. Irish., Scottish and Welsh Triads)

    ΥΓ: Να σημειώσω επίσης ότι όταν βρήκα πως η Λε Γκεν έπλασε τον όρο ansible [άλλως, Συσκευή Στιγμιαίας Επικοινωνίας(Instantaneous Communications Device (ICD)] μασώντας τη λέξη ans(wer)able, φαντάστηκα ότι κι αυτή «Θ’κή μας, θα’ναι», κοντοχωριανή, οπότε και μεις θα μπορούσαμε να φτιάξουμε ένα αντίστοιχο «τ’λέφουν’» και να το πούμε επισήμως «απηλόι» (εκ του αρχαιοεληνικού ρήματος «απηλογιέμαι»), μέσω του οποίου θα μπορούσαν να διευκολύνονται διαστρικοί διάλογοι σαν κι αυτόν:- Συ΄σ’ τ’ Γιανν’ τς Αντρομέντας; -Ναι ρε, πώς το ήβρες; -Από το πώς κρέν’ς, ρε! (:αφιερωμένο στον Γιάννη που μάχεται στο 82)

  93. 92 Costas +

    Έτς.. θκή μας. 🙂

  94. @ 91 Κιγκέρι

    Της Βουγιουκλάκης… [ 🙂 ] όπως της μάνας. δηλαδή…

  95. Γιώργος Κατσέας, Θεσσαλονίκη said

    Έχω μία ροπή προς μπαμπινιότροπους γλωσσικούς αστεϊσμούς (..της συγγραφέως..), λαθοθήρας δεν είμαι, αλλά εγκαρδίως θα ήθελα να συστήσω σε όσους μας δίνουν την χαρά να χρησιμοποιούν το (λεγόμενο) πολυτονικό στον δημόσιο λόγο και την όμορφη κοινή νεοελληνική που ενσωματώνει λόγια στοιχεία, να κάνουν τον κόπο και να διαβάζουν μιά δεύτερη διορθωτική φορά τα κείμενά τους, πριν τα στείλουν στο τυπογραφείο..

    Μανώλης Κοττάκης, Εστία:

    ..των δηλώσεων Πενταρόφσκι δοθέντων..

    https://www.estianews.gr/kentriko-thema/zitima-makedonikis-meionotitos-stin-ellada-egeirei-o-proedros-ton-skopion/?fbclid=IwAR0DIzjESFi-pk4axo2A0HpNe0SuNfiPYruPL2lw–K6yOG9IxhpVuwaD1s

  96. BLOG_OTI_NANAI said

    87: Για να μην ψάχνω, αν χαρακτήρισε ως ειδωλολατρία μια αρχαία θρησκεία, είναι όρος συνηθισμένος. Αν χαρακτήρισε μια σημερινή μή χριστιανική θρησκεία ασφαλώς αποφεύγεις να την χαρακτηρίσεις έτσι λόγω της υποτιμητικής χροιάς, πόσο μάλλον σε δημόσιο λόγο και με επίσημη ιδιότητα.

  97. sarant said

    84 Ωραίος!

    95 Τα μεταξωτά βρακιά…

  98. […] πόλη. Η βιβλιοθήκη ήταν μια μικρή Βιβλιοθήκη Κάρνεγκι,[1] ασπροβαμμένη, δροσερή και νυσταλέα τα φλογερά […]

  99. antonislaw said

    94
    «@ 91 Κιγκέρι

    Της Βουγιουκλάκης… [ 🙂 ] όπως της μάνας. δηλαδή…»

    Θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ευπρόσωπα την ορθογραφία: Η Βουγιουκλάκη, της Βουγιουκλάκης κατά το η μάνα, της μάνας ή η παρακαταθήκη, της παρακαταθήκης;
    (ως γνωστόν-το έχουμε ξαναπεί νομίζω- στα κρητικά λέμε της Παπαδάκης)

    Θα ήταν, κατά τη γνώμη μου, και ένα καλό βήμα αντιπατριαρχικού λόγου, καθώς αυτή η γενική «της Βουγιουκλάκη» πίσω της έχει και μία γενική κτητική «της (κόρης, συζύγου του) Βουγιουκλάκη»

  100. aerosol said

    #89
    Αυτό νόμισα. Αλλά όταν έκανα πεντακαθαρότερη και την δική μου θέση και ο Δημόσιος αναρωτήθηκε… αναρωτήθηκα κι εγώ.

    #90
    Έτσι φαίνεται! Ο γραπτός λόγος πήγε να σπείρει διχόνοια μα τελικά δεν του πέρασε.

    #92
    Μ’ αρέσει το απηλόι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: